Lake Quinault ( or ) is a lake on the Olympic Peninsula in western Washington state. It is located in the glacial-carved Quinault Valley of the Quinault River, at the southern edge of Olympic National Park in the northwestern United States. One of the most dominant features of Lake Quinault is its location within the Quinault Rainforest, a temperate rain forest.

Lake Quinault is owned by the Quinault Indian Nation. The area is accessible from U.S. Route 101.

Area activities include fishing (with permit from the Quinaults), scenic drives (a loop around the lake is longer than ), and hiking. The southern side of the lake features a system of short hiking trails maintained by the U.S. Forest Service that are accessible to casual day hikers.

The southern side of the lake is home to the historic Lake Quinault Lodge and the Rain Forest Resort Village and is encompassed by the Olympic National Forest. The Quinault Loop Trail on the south side of the lake and the nearby Quinault Rain Forest Interpretive Trail connecting campgrounds, trails, and the lodge, with excellent temperate rainforest viewing. Each trail was designated a National Recreation Trail in 1979. The north side of the lake is bordered mainly by private homes and some small resorts located in Olympic National Park.

Lake Quinault receives an average of 333 centimeters (131 inches) of precipitation per year.

See also

 Quinault River
 Quinault People

References

Quinault
Bodies of water of Grays Harbor County, Washington
Landforms of Olympic National Park
Tourist attractions in Grays Harbor County, Washington
Quinault places

Lake Quinault


Alert or ALERT  may refer to:

 Alertness, the state of active attention by high sensory awareness.

Places
 Alert, Iran
 Alert, Indiana, U.S.
 Alert, North Carolina, U.S.
 Alert, Ohio, U.S.
 Alert, Nunavut, Canada
 Alert Airport
 Alert Bay, British Columbia, Canada
 Alert Channel, in Stromness Bay, South Georgia
 Alert Cove, in Stromness Bay, South Georgia

Ships
 CS Alert, the name of several cable-laying ships
 HMS Alert, the name of several ships of the British Royal Navy
Alert-class sloop
 SS Alert, a steamship that sank off Victoria, Australia in 1893
 USS Alert or USCGC Alert, the name of several ships of the US Navy or US Coast Guard
 Alert (sternwheeler 1865), a steamboat in Oregon, U.S.

Other uses
 Alert (bridge), in the card game of bridge
 Alert (gum), a caffeinated gum product
 Alert (interbank network), now STAR
 Alert (motorcycle), an English motorcycle 1903–1906
 "Alert" (song), by K. Michelle, 2017
 Alert dialog box, in graphical user interfaces
 Alert messaging, machine-to-person communications such as reminders and notifications
 Alert Records, a Canadian record label
 Alert state, an indication of the state of readiness of the armed forces or a state
 ALERT (medical facility), in Ethiopia
 Alert: Missing Persons Unit, an American television drama series on Fox
 Alberta Law Enforcement Response Teams, an umbrella government agency in Canada
 Arizona League to End Regional Trafficking, an interagency coalition in the U.S.

See also

Alerta, a city in Peru
Alerte (disambiguation)
Red Alert (disambiguation)

Alert


Lex III: Actioni contrariam semper et æqualem esse reactionem: sive corporum duorumactiones in se mutuo semper esse æquales et in partes contrarias dirigi.
(සියලු බල ඇති වන්නේ යුගල වශයෙන් වන අතර මෙම බල දෙක විශාලත්වයෙන් සමාන හා දිශාවෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධ වේ)

පොදුවේ චලිතය පිළිබඳ මෙම නියමය 'සෑම බලයකටම සමාන ප්‍රතිවිරුද්ධ බලයක් පවතී' නිව්ටන්ගේ තෙවන නියමය ලෙස ප්‍රකාශ කරයි. හිම මත ලිස්සන අයෙක් මත පවතින අන්යෝන්ය බල විශාලත්වයෙන් සමාන අතර දිශාවෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධ වේ.

වඩාත් සෘජු පරිවර්තනය

III  වන නියමය	: සෑම ක්‍රියාවකටම සමාන ප්‍රතිවිරුද්ධ ප්‍රතික්‍රියාවක් පවතී හෝ වස්තු දෙක එකිනෙක මත ඇති කරනා අන්යෝන්‍ය ක්‍රියා සෑම විටම සමාන අතර ප්‍රත්යනික කොටස් ලෙසට පවතී. යමක් තවෙකක් අදිනු ලබන හෝ තල්ලු කරන ප්‍රමාණයෙන්ම එය අනෙක මගින් ඇදීම හෝ තල්ලු කිරීම සිදුවේ. ඔබ ගලක් ඇඟිල්ලකින් තද කරන විට ගල මගින් ඔබේ ඇගිල්ලද තද වීමකට ලක්වේ. අශ්වයෙක් කඔයකින් ගැට ගැසූ ගලක් අදින විට , අශ්වයා ද (මා කියනා ආකාරයට) ඊට සමානව ගල වෙත ඇදෙනු ඇත. ඇදෙනා කඹය සැහැල්ලු හෝ නොනැමී සිටීමට සමාන වෑයමක් දරයි. ඒ අනුව අශ්වයා ගල දෙසට ගල අශ්වයා දෙසට ඇදෙනා පරිදිම ඇදෙනු ඇත. එහෙයින් එකක් අනෙක වෙත ඉදිරියට යන ප්‍රමාණයටම අනෙක ඉදිරියට යාම කෙරෙහි බාධා පමුණුවයි. වස්තුවක් තවෙකක් මත ගැටුණහොත් හා අනෙකේ චලනය එහි බලයෙන් වෙනස් කරයි නම්, ප්‍රත්යනික කොටස දෙසට සමානව තම චලනය ද වෙනස් වීමකට බදුන් වනු ඇත. (අන්යෝන්ය තෙරපුම සමාන බැවින්)  මෙම ක්‍රියා මගින් සිදුවන වෙනස්වීම් සමාන වේ. එය සිදු වනුයේ ප්‍රවේශවලින් නොව වස්තූන්වල චලනයන්ගෙනි. එය වන්නේ වෙනත්  කිසිම අවහිරතා මගින් වස්තූන්ට බාධා නොකරන්නේ නම්ය, චලිතයන් සමානව වෙනස් වන විට විරුද්ධ දිශාවනට සිදුවන ප්‍රවේග වෙනස් වීම් වස්තූන්වලට ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික වේ. ඊළග පරිව්ඡේදයේදී සනාථ කර පෙන්වන්නට නියමිත පරිදි මෙම නියමය ආකර්ශනයන්හිදී ද යෙදේ.

ඉහත සඳහන්  චලනය , ගම්යතාවය සඳහා නිව්ටන් භාවිතා කළ වචනයයි. චලනය හා ප්‍රවේගය අතර වෙනස පිළිබඳ ඔහුගේ සැළකිලිමත් බව මින් හඟවයි.

තෙවන නියමය සියළු බල අන්තර් ක්‍රියා බව අදහස් කරයි. ඒක දිශා බල ලෙස කිසිවක් නැත. A  විසින් B  මත බලයක් යොදන්නේ නම් ඒ සමගම B ද A මත ඊට සමාන බලයක් යොදයි. පෙන්වා ඇති සටහනේ ආකාරයට හිම මත ලිස්සන පුද්ගලයා මත ක්‍රියා කරන අන්යෝන්‍ය බලයන් විශලත්වයෙන් සමාන අතර දිශාවෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධ වේ. බල සමාන වූ පමණින් ත්වරණ සමාන නොවේ. නිව්ටන්ගේ දෙවන නියමයට අනුව ස්කන්ධයෙන් අඩු ලිස්සන්නාට වැඩි ත්වරණයක් ලැබෙනු ඇත.  වෙනස් වස්තු මත ක්රියා කරන ක්රියා හා ප්‍රතික්‍රියා යුගල එකිනෙක අවලංගු නොවන බව වටහා ගැනීම වැදගත් වේ. නිවුටන්ගේ තෙවන නියමයේ වන බල දෙකම එකම වර්ගයේ වේ. නිදසුනක් ලෙස ත්වරණය වන කාරයක ටයරය මත පාර ඇති කරනුය් ඝර්ෂණ බලයකි. එපරිදිම ටයරය විසින් පාර මත පසුපසට ඝර්ෂණ බලයක් නිව්ටන්ගේ තෙවන නියමය ප්‍රකාශ කරන පරිදි ඇති කරයි.

ගම්යතා සංස්ථිති නියමය  ව්යුත්පන්න කිරීම නිව්ටන් ඔහුගේ තෙවන නියමය භාවිතා කළේය. කෙසේ වෙතත් වඩා ගැඹුරු දෘෂ්ටි කෝණයකින් බැලූ විට ගම්යතා සංස්ථිතිය වඩාත් මූලික සංකල්පයක් (ගැලීලියානු අවිචලතාවේ නොඑද(ර්)ගේ ප්රමේයෙන් ව්යුත්පන්න කළ ) වන අතර නිව්ටන්ගේ තෙවන නියමය අසාර්ථක යැයි පෙනෙන්නට තියෙන අවස්ථාවල දී පවා ස්ථිරව පවතී. නිදසුනක් ලෙස බල ක්ෂේත්ර වගේම ගම්යතාව සහිත අංශු සම්බන්ධව හා ක්වොන්ටම් යාන්ත්ර විද්යාව ද දැක්විය හැක.

නිව්ටන්ගේ තෙවන නියමය


Antun Palić ()

Produs al academiei lui NK Zagreb, Palić a fost împrumutat la echipa de liga a 3-a NK Lucko, unde și-a petrecut primul sezon la seniori. După revenirea la Zagreb, acestuia i-a fost reziliat contractul fără a apuca să debuteze.
În iulie 2008, acesta a semnat primul sau contract de profesionist cu echipa Croația Sesvete, pentru care a jucat 31 de meciuri în următorul an și jumătate înainte să semneze cu NK Inter Zaprešić în ianuarie 2010. După un an petrecut la Zaprešić, Palić a fost transferat de Dinamo Zagreb, acesta semnând un contract pe 4 ani și jumătate, dar primind prea puține șanse să joace, a semnat cu AEK Larnaca. Au urmat apoi transferurile la Bangkok United și Krka.
A jucat la Dinamo București între 2015 și 2017, precum și în primăvara lui 2018.

Ca internațional, Palić a reprezentat Croația la toate grupele de juniori.

Legături externe

Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști croați

Antun Palić


Murat Ses (d. 1946, İzmir), Türk elektronik müzik sanatçısı.

Müzik kariyeri
1963 yılında Sankt Georg Avusturya Lisesinde okurken Animals, Dave Clark Five, Del Shannon gibi grupların şarkılarını Meteorlar grubunda çalmaya başladı. Bu grupta org çalıyordu. Meteorlar döneminde iki 45'likte yer aldı: "Keep Searchin / The Beating Of My Heart" ve "Neredesin Tatlı Sevgilim / I Know You"

1967'de Mesut Aytunca'nın Silüetler grubuna eski grubunun vokalisti Aziz Azmet ile katıldı. Aydın Daruga ve Nejat Özyılmazel'in de bulunduğu bu grup ile birlikte, genel olarak popüler yabancı şarkıları yorumladıkları "Silüetler" adlı bir albüm yaptılar. Albüm de Murat Ses de geri vokalleriyle vokallerde polifoniye yardımcı oluyordu.

Bir sene sonra İzmir'de, Aytunca dışındaki tüm kadro Silüetler'den ayrılıp Moğollar grubunu kurdu. Moğollar grubunda, gerek aranjmanlarındaki gerek bestelerindeki zurna türündeki org (Hammond LP-100) sound'uyla dikkat çekti. Grup ilk olarak Altın Mikrofon yarışmasına girerek dikkat çekti. Bu dönemde Murat Ses - Aziz Azmet ikilisi şarkı yazımını üstlenmiş, plakların aranjmanlarını da Murat Ses yapıyordu. 1970'te Murat Ses'in solosuyla dikkat çeken "Dağ ve Çocuk" ve Ses-Azmet bestesi "Garip Çocuk" şarkılarıyla Moğollar, ününün doruklarına ulaştı.

Aynı yıl Barış Manço ile Moğollar yollarını birleştirdi. Birlikte kaydedilen şarkılardan "İşte Hendek İşte Deve" ve "Binboğanın Kızı" şarkıları dikkat çeken Murat Ses soloları barındırıyordu. Konserlerde Garip Çoban, Ağrı Dağı Efsanesi, Behind the Dark gibi Murat Ses bestelerinin Barış Manço vokalli versiyonları da yer alıyordu. 1971'de yollarını ayırdılar.

Moğollar ile 1971 yılında Paris'te "Danses et Rythmes de la Turquie d'Hier à Aujourd'hui" isimli albümleriyle her yıl Fransa Kültür Bakanlığının verdiği Academie Charles Cros Büyük Plak ödülüne layık görüldü. Bu ödülden sonra, albümde yer alan Anadolu pop türündeki parçaların tamamına yakınının bestecisi ya da otantikten düzenlemecisi olduğundan, SACEM/Paris'e (Uluslararası Besteciler ve Söz Yazarları Örgütü) üye olarak kabul edildi. Albümün çok bestesinde yer alan Murat Ses, grubun en popüler şarkılarından "Ağrı Dağı Efsanesi"ni de besteledi.

Ersen Dinleten, Selda Bağcan ve Barış Manço'yla çalışan Moğollar kadrolarında yer aldıktan sonra 1972'de Moğollar'dan ayrılarak çeşitli gruplarda klavye çaldı. 1972'de "Ağrı Dağı Efsanesi" grubunu kurdu. 1973'te Kurtalan Ekspres'e katılıp Barış Manço ile iki plak çıkardı. 1974'te arkadaşı Özkan Uğur ile gruptan ayrılıp Edip Akbayram ve Dostlar grubuna girip bir plak çıkardı. 1976'da Moog Sonic synthesizer kullanarak ilk solo 45'liğini (Fasulya Dişli Adam) çıkardı.

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi ve Johannes Kepler Üniversitesinde gördüğü eğitimden sonra Avusturya Federal Bilim ve Teknoloji Bakanlığı Bursu'yla 1979'da master ve doktora yapan ve o zamandan beri de Avusturya'da ve ABD'de yaşayan sanatçı 90'lı yıllara doğru geliştirdiği Electric Levantine türünde çalışmalarını bugüne değin sürdürmüştür. 1990'lı yıllarda bir süre Cumhuriyet gazetesinde gezi ve müzik yazıları yazdı. Grammy seçici kurulu üyesi Ses, 2015 yılında Akademia ve Global Music Awards ödüllerini kazanmıştır.

2016 yılında çıkardığı "Endless Dance" adlı maxi single, 9 Şubat 2016 itibarıyla Billboard dergisi listelerine girmiştir.

Electric Levantine (Anadolu Pop 2.0)
Electric Levantine (Anadolu Pop 2.0), 1990'lı yıllarda Murat Ses'in geliştirdiği ve 'Anadolu popun daha deneysel bir biçemi' olarak tanımladığı, sample, çeyrek akortlu synthesizerlar ve Anadolu tınıları içeren bir sound.

1990'dan itibaren Murat Ses'in yapmış olduğu solo çalışmalar (Automaton, Binfen, Culduz, Automaton², Binfen 2005 Remix, Electric Levantine, Umami, Beside the Sun, Light Cone, Sundial, Kiosk Torba ve Tidal Locking) bu türde. Uluslararası açıdan değerlendirildiğinde etnik, elektronik unsurlar barındıran ama bizim taraflardan (Anadolu, Orta Doğu, Orta Asya, Doğu Akdeniz) bir sound.

Ağrı Dağı Efsanesi
Ağrı Dağı Efsanesi 1970'li yıllarda Murat Ses'in bestelediği, Moğollar'ın meşhur ettiği enstrümantal parça. Fransa'da ödül kazanan albümün en önemli parçası. Farklı kültürlerdeki tufan mitolojilerinden yola çıkarak bestelenmiş olan parça, 1970'li yıllardaki konserlerde 10-15 dakikaya varan performanslarla gündemdeydi. Murat Ses, Hammond marka orgunu deneysel bir biçimde kullandığı parçada, o güne değin gitar için kullanılan efekt aletlerinden (wah wah pedal, distortion booster vb) de yararlanıyordu.

Ağrı Dağı Efsanesi, aynı zamanda, Murat Ses'in Moğollar sonrası dönemde kurmuş olduğu grubunun adıdır.

Diskografi
 Automaton (Slave with Ewer Device), 1990
 Binfen feat. Tan, 1995
 Culduz, 1999
 Automaton² (San Francisco Miami Impressions), 2005
 Binfen 2005 Remix Feat. Tan Ses with Mare Imbrium (Clou Records), 2005
 Asian Gardens Volume 2 - The World of Asian Grooves (Lola's World), 2005
(Murat Ses bu albümde Ihlara Valley ile yer alıyor.)
 Electric Levantine (Clou Records), 2006
 Made in Turkey 2 - The World of Turkish Grooves (Lola's World), 2006
(Murat Ses bu albümde Binfen 2 ile yer alıyor.)
 Made in Turkey Vol. 3 - The World of Turkish Grooves (Lola's World), 2007
(Murat Ses bu albümde Electric Levantine ve Eastern Love ile yer alıyor.)
 Umami (Clou Records), 2007
 2 Sisters (Radiofandango/Edel), İtalya 2008
(Murat Ses bu albümde Binfen 2 ile yer alıyor.)
 Beside the Sun (Clou Records), 2010
 I Love Istanbul (Lola's World), Almanya 2010
(Murat Ses bu albümde Visible Light ile yer alıyor.)
 Light Cone (Clou Records), 2012
 Sundial (Clou Records), 2013
 Kiosk Torba (Clou Records), 2014
 Tidal Locking (Clou Records), 2015
 Endless Dance (Clou Records), 2016 Maxi Single [Endless Dance/Chunk of Earth/Great Weekend 2]

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Murat Ses işbirliği ile yapılan bir çalışma

Türk klavyeciler
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Yaşayan insanlar
1946 doğumlular
Türk elektronik müzisyenleri

Murat Ses


Mengli Ghirai  (în ; n. 1445 – d. 1515) a fost han al Hanatului Crimeii, în trei rânduri (1466, 1469–1475, 1478–1515).

În 1484 participă cu oștile alături de armata sultanului Baiazid al II-lea în campania care s-a soldat cu ocuparea Chiliei și Cetății Albe de către otomani.  În 1492 a încheiat un tratat de alianță cu domnul Moldovei Ștefan cel Mare.

Note

Bibliografie
 Alexandru Boldur, Ștefan cel Mare, voievod al Moldovei, Editura "Carpații", Madrid, 1970

Vezi și
 Ștefan cel Mare

Nașteri în 1445
Decese în 1515
Tătari crimeeni
Hanatul Crimeii
Ștefan cel Mare
Cioturi Istoria României

Mengli Ghirai


Algözüm Seyreyle Salih Yaşar Kemal'in eserlerinden, ilk basımı 1976'de Cem Yayınevi tarafından yapılmıştır.
Roman Karadeniz kıyısında bir kasabada yaşayan 11 yaşında küçük bir çocuk olan Salih'in kanadı kırık bir martı yavrusuna duyduğu sevgiyi konu edinir.
Salih bir gün kanadı kırık bir martı yavrusu bulur. Martısını iyi etmek için çeşitli çareler dener hatta onu hiç sevmeyen büyükanasından bile yardım ister. Ancak hangi kapıyı çalsa ona martıların yaralarının iyileşmediğini kemiklerinin kaynamadığını söylerler.
Romanda Salih bir yandan martısı için çareler ararken, Yaşar Kemal 11 yaşındaki bir çocuğun hayal dünyasını, dünyayı anlamlandırmasını çok iyi ele almıştır. Bunların dışında Salih'in gözünden dönemin siyasi, iktidar, devlet-halk arası ilişkileri ve sosyolojik yapı da anlatılmaktadır.
Yaşar Kemal bu romanında da etkileyici anlatımı ile kültürel mirası, kahramanların ruh hallerini,çevrenin pastoral özelliklerini okuyucuya yaşatır.

Yaşar Kemal romanları
1976 romanları
Türkçe romanlar

Al Gözüm Seyreyle Salih


الشوكة الرنانة  هي شوكة معدنية لها تردد محدد، تستخدم في تدريس علم الصوت في الفيزياء ودراسة الرنين. كما تستخدم عدة من تلك الشوكات المعايرة (أي تعطي كل واحدة منها ترددا محددا) لضبط الآلات الموسيقية مثل البيانو والآلات الوترية.

استخدامها في الطب

تستخدم الشوكة الرنانة، وهي في العادة شوكة ذات تردد 512 هرتز (أي 512 ذبذبة في الثانية ) لفحص قدرة السمع عند الأشخاص . كما توجد شوكة أخرى ترددها أقل، حيث يكون ترددها 128 ذبذبة في الثانية وتسمى C-128 لفحص للسمع عند الترددات المنخفضة.

Medical Tuning Fork 128 Hz

اقرأ أيضا
 صوت
 مكبر الصوت
 ارتجاع صوتي

المراجع

استحداثات 1711
صوت
علم الصوت

شوكة رنانة


An Stelis greenwoodii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soto Arenas ngan Rodolfo Solano Gómez. An Stelis greenwoodii in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis greenwoodii


Nationalheltens orden er en jamaicansk orden, som blev indstiftet d. 18. juli 1969. Ordenen belønner de mest fremstående indsatser for Jamaica.

Nationalheltens orden har én klasse, medlem. Medlemmer tiltales Right Excellent.

Referencer

Ordener, dekorationer og medaljer fra Jamaica
Etableret i 1969

Nationalheltens orden


An Quesnelia koltesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André M. Amorim ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Quesnelia koltesii in nahilalakip ha genus nga Quesnelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Quesnelia

Quesnelia koltesii


الكيش هو حي سكني من أقدم الأحياء السكنية في بنغازي يقع جنوب مركز مدينة بنغازي، يحده من الشمال والغرب منطقة جليانة وطابلينو ومن الجنوب منطقة الفويهات ومن الشرق منطقة البركة. يرجع سبب تسمية الكيش بهذا الاسم إلى عائلة الكيش التي تملك أرض قديمة بالمنطقة وتسكن في المنطقة.

أقسام حي الكيش
 الكيش القديم: من أقدم المناطق ببنغازي وأغلب سكانه يعرفون بعضهم.
 شعبية رقم 1
 شعبية رقم 2
 الزيتون.
 السبالة.

مؤسسات داخل منطقة الكيش
 شركة الخليج العربي للنفط.
 أمانة اللجنة الشعبية للتعليم – بنغازي.
 عيادة الكيش المجمعة.

أحياء بنغازي

الكيش (بنغازي)


An Brachiaria pubigera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Brachiaria pubigera in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria pubigera


نادي موانغتونغ يونايتد  هو نادي رياضي تايلاندي لكرة القدم. وأحد فرق الدوري التايلاندي الممتاز (TPL). شارك في موسم 2009 في الدوري الممتاز التايلاندي وذلك لأول مرة في تاريخه.

نبذة
النجاح الأكبر للنادي كان في تحقيقه أول إنجاز في موسم عام 2007 من خلال صدارة دوري الدرجة الثانية التايلندي. وصعودهم إلى دوري الدرجة الأولى التايلندي  وصعوده من خلال مشاركته في موسم 2008 إلى الدوري الممتاز التايلندي.

سجل المشاركات

الإنجازات
 الدوري الممتاز التايلندي:
  الفائز (1) :  2009
 دوري الدرجة الأولى التايلندي:
  الفائز (1) :  2008
 دوري الدرجة الثانية التايلندي:
 ' الفائز (1) : للعام 2007

اللاعبون

طالع أيضا

 اتحاد تايلند لكرة القدم
 نادي هيئة الكهرباء التايلندي

موقع خارجية
 الموقع الرسمي للنادي

مصادر

نادي موانغتونغ يونايتد
أندية كرة قدم أسست في 1989
أندية كرة قدم في تايلاند
الرياضة في محافظة نونثابوري
تأسيسات سنة 1989 في تايلاند

موانغتونغ يونايتد


László Polgár (Đunđuš, 11. svibnja 1946.), mađarski šahist, šahovski trener, nastavnik, esperantist, pisac i psiholog.

Rodom iz mađarskoj židovskoj obitelji. Njegov otac Ármin Protyovin bio je u mađarskoj radnoj službi a mati Bella preživjela je sabirni logor. Njegovi su djedovi i bake ubijeni u sabirnom logoru u Auschwitzu. László je odgojen u religioznom duhu te je izvorno htio postati rabin. Mati je emigrirala 1956. s Lászlóvom mlađom sestrom na Zapad. Otac je ostao i završio židovsku gimnaziju u Budimpešti.
Radio je kao varilac te položio tečaj za pedagogiju, psihologiju i esperanto. Zaposlio se u srednjoj školi i predavao crtanje i etiku. Suprugu Kláru Altberger, nakon kratka prijateljstva. Rođena je 1946. u Ukrajini u enklavi gdje se govori mađarski, Viloku u Zakarpatskoj oblasti. Upoznali su se prvi put u Budimpešti 1965., a vjenčali su se 20. travnja 1967. 19.  travnja 1969. rodila se prva kći Zsuzsa, kći Zsófia 1974. i Judit 1976. godine.

Više nego kao igrač, poznat je kao stručnjak šahovske teorije. U osobnoj zbirci ima 10 000 knjiga o šahu. Prije svega bavi se radom s najmlađim šahistima, tvrdeći da se geniji ne rađaju nego ih se stvara.

Djela
 Nevelj zsenit!, 1989.,
 Minichess, 1995.,
 Chess: 5334 Problems, Combinations, and Games, 1994.,
 Chess: Reform Chess, 1997.,
 Chess: Middlegames, 1998.,
 Chess: Endgames, 1999.,
 Királynõk és királyok. Sakk, Szerelem, Szex, 2004.,
 Salom haver: Zsidó származású magyar sakkozók antológiája, 2004.,
 PeCHESS ember elCHESSte, 2004.,
 Polgar Superstar Chess, 2004.,
 Polgar Superstar Chess II, 2005.,
 I Love Superstar Chess, 2005.,
 Hatágú csillag. Sakk, képzõmûvészet és humor, 2005.,
 Biztonság. Sakk és humor, 2005.,
 Knight, 2005.,
 Queens, 2005.,
 Blanka: Miniaturaj sakproblemoj (Bijelo: minijatorni šahovski problemi), 2005.,
 Sakkmat(t)ek. Sakk, matematika, humor, 2005.,
 Eszperantó és sakk (Šah i esperanto), 2006.,
 La stelita stel''', 2006.,
 Barna Viktor Pályafutásom, 2013,

 Literatura
 Ed van Eeden: De Polgar-zusters. Nijgh & Van Dittmar, Amsterdam 1990.
 Cathy Forbes: The Polgar Sisters. Training or genius? Batsford, London 1992.
 Zsuzsa Polgár: Breaking through. How the Polgar sisters changed the world of chess''. Everyman Chess, London 2005.

Vanjske poveznice
Literatur von und über László Polgár, Katalog Njemačke nacionalne knjižnice

Mađarski šahisti
Šahovski pisci
Športski pedagozi
Mađarski pedagozi

László Polgár (šahovski pedagog)


Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech veya kısaca Salvador Dalí (11 Mayıs 1904 - 23 Ocak 1989), Katalan sürrealist ressam. Gerçeküstü eserlerindeki tuhaf ve çarpıcı imgelerle ünlenen Dali, en popüler eseri olan Belleğin Azmini 1931'de bitirmiştir.

Dalí, ressamlığın yanı sıra heykelcilik, fotoğrafçılık ve filmcilikle de ilgilenmiş, Amerikan animasyoncu Walt Disney ile beraber yaptığı Destino adlı kısa çizgi film, 2003'te "en iyi kısa animasyon filmi" dalında Akademi Ödülü adayı olmuştur.

Katalonya doğumlu olan Dalí, 711 yılında İspanya'yı fethetmiş olan Mağribilerin soyundan geldiğini iddia etmiş, "süslü ve cafcaflı olan her şeye, lüks hayata ve doğu kıyafetlerine olan düşkünlüğünü" de "Arap kökeni"ne bağlamıştır.

Dalí hayatı boyunca, sanatıyla olduğu kadar eksantrik giyimi, davranışları ve sözleriyle de dikkat çekmiş, bu durum kimi zaman, onun sanatını takdir edenleri de etmeyenler kadar usandırmıştır. Bu davranışların getirdiği kötü şöhret, Dalí'nin geniş kesimlerce tanınmasını sağlamış ve eserlerine duyulan ilgiyi arttırmıştır.

Hayatı

İlk yıllar
Dali 11 Mayıs 1904'te, İspanya'nın Katalonya bölgesinde bulunan Figueres kentinde, Salvador Dalí i Cusí ve Felipa Domenech Ferres çiftinin ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Çiftin 1901 doğumlu ilk çocuğu, Dalí'nin doğumundan tam dokuz ay on gün önce (1 Ağustos 1903'te) sindirim yolu iltihabından ölmüş, onun ismi olan Salvador da ikinci çocuğa geçmişti. İlk çocuklarının küçük yaşta ölmesini bir türlü kabullenemeyen Dalí çifti, küçük Dalí'nin yanında sık sık ölmüş ağabeyinden bahsediyor, ilk Salvador'un bir resmini yatak odalarının duvarında tutuyor, ve Dalí'yle beraber düzenli olarak ilk Salvador'un mezarını ziyaret ediyorlardı. Bu durum, Dalí'nin küçük yaşta kendi kimliği konusunda karışıklık yaşamasına sebep oldu. Sonradan, hiç tanımadığı ağabeyi hakkında "iki su damlası gibi birbirimize benziyorduk, fakat yansımalarımız farklıydı [...] O, herhalde benim fazla mutlak olarak tasarlanmış ilk versiyonumdu." diyebildi.

Dalí'nin babası, sert ve otoriter karakterli bir noterdi. Annesi ise tam tersine sevecen ve anlayışlıydı ve oğlunun resim konusundaki çabalarına destek veriyordu. Dalí üç yaşındayken kız kardeşi Ana María doğdu. Evin tek erkek çocuğu olarak, annesi, kız kardeşi, teyzesi, anneannesi ve bakıcısından sürekli ilgi gören Dalí, küçük yaşlarından itibaren şımarık ve kaprisli bir karakter sergilemeye başladı.

Salvador Dali'nin, "Hayat" isimli otobiyografisinde yaşamının ilk yıllarına ait çarpıcı anlatımlar söz konusudur. Bu anlatımların ne kadarının doğru veya hayal ürünü olduğunu belirlemek zor olsa da Dali'nin düşünce yapısı için, kendi ağzından çıkmış bu cümleler önemli izler barındırır:

"Beş yaşlarındayken bulduğu yaralı yarasayı teneke bir kovaya koyar. Ertesi sabah, ölmek üzere olan yarasanın her yanını karıncaların kapladığını görür. Yarasayı karıncalarla birlikte ağzına atar ve ısırarak neredeyse ikiye böler."

Küçük kardeşi ile olan bir başka anısını otobiyografide şöyle anlatır: "Altı yaşındayken Halley kuyruklu yıldızının görülebileceği günlerde; "Babamın ofis memurlarından biri misafir odasının kapısında belirdi ve kuyrukluyıldızın terastan görülebildigini haber verdi...Koridordan terasa giderken üç yaşındaki küçük kızkardeşimin bir kapı aralığından sessizce emekleyerek çıktığını gördüm. Durdum, bir anlık tereddütten sonra kafasına bir topa vurur gibi korkunç bir tekme savurup bu vahşi eylemin "çılgınca neşesi"ne kapılarak koşmaya devam ettim. Fakat arkamdan gelen babam beni yakaladı ve ofisine götürdü, ceza olarak akşam yemeğine kadar orada kaldım."

Bu olayın yaşanmasından bir yıl kadar önce, Dali, "aklına gelen düşüncelerin çoğu gibi, aniden" küçük bir çocuğu asma köprüden aşağı atıverdiğini anlatır. Dali; yirmi dokuz yaşındayken, bir kızı yere devirip üzerinde tepindiğini ve çevresindeki insanların kanlar içindeki kızı elinden zor aldıklarını  bu kitapta aktarır. Benzer başka pek çok eylemlerini aynı otobiyografisinde anlatıyor. Salvador Dali, aynı otobiyografide nekrofili ve cinsel sapkınlık boyutlarındaki resim çalışmaları hakkında da bir takım bilgileri anlatır. Tablolarında bu sapkınlıklara yer verdiğini, sonraki yıllarda bu özelliklerinden kurtulduğunu izah eder. Bu anlatımları ve anıları, Dali'nin gençlik ve yetişme dönemlerindeki ruh hali ve sanat çalışmalarında beslendiği mizacı hakkında bizlere biraz fikir verebilir.

1914'te annesinin desteğiyle özel bir resim okuluna yazılan Dalí, 1919'da Figueres Belediye Tiyatrosu'nda ilk sergisini açtı. Şubat 1921'de ise çok sevdiği annesini meme kanserinden kaybetti. Annesinin ölümü hakkında "hayatımda aldığım en büyük darbeydi. Ona tapardım [...] Ruhumun kaçınılmaz kusurlarını görünmez kılabilmesine hep güvendiğim bir varlığın kaybını kabullenemiyordum." diyebildi. Dalí'nin babası, karısının ölümünden kısa süre sonra baldızıyla
evlendi.

Madrid, Paris ve ABD
1922'de Madrid'e taşınan ve buradaki okula yazılan Dalí, ilk eserlerinde kübizm ve dadaizm etkileri gösterdi. Fransa ve İsviçre kökenli olan bu yeni akımlar, o sıralar Madrid'de pek yaygın değildi, ve Dalí'nin eserleri kısa sürede ilgi çekmeye başladı. Dalí, Madrid'de geçirdiği yıllarda, kendisi gibi avangart sanata meraklı olan film yapımcısı Luis Buñuel ve şair Federico García Lorca ile yakın arkadaş oldu. 1923'te disiplinsizlik yüzünden geçici olarak okuldan uzaklaştırılan Dalí, aynı yıl Girona'da anarşist gösterilere katıldığı için tutuklandı ve bir süre gözaltında tutuldu. 1925'te okula geri döndü, ve Barselona'da ilk kişisel sergisini açtı. Resimleri eleştirmenler tarafından ilgi ve şaşkınlıkla karşılandı.

Dalí 1926'da Paris'e gitti ve büyük saygı duyduğu Pablo Picasso ile tanıştı. Sonraki birkaç yıl boyunca, Dalí'nin eserlerinde Picasso etkisi ağır basacaktı. Paris gezisinden döndükten kısa süre sonra okulundan temelli kovulan Dalí, çok geçmeden askere alındı. Ekim 1927'de askerlik hizmetini bitirdi ve Mart 1928'de sanat eleştirmenleri Luís Montanyà ve Sebastià Gasch ile beraber, sanatta modernizmi ve fütürizmi savunan "Sanat Karşıtı Katalan Manifesto"yu yazdı.

1929'da arkadaşı Luis Buñuel ile beraber çektikleri Bir Endülüs Köpeği adlı avangart kısa film, sürrealist sanat çevrelerinde ikiliye büyük şöhret kazandırdı. Aynı yıl ikinci kez Paris'e giden Dalí, burada ressam Joan Miró aracılığıyla sürrealist akımın öncüleri André Breton ve Paul Éluard ile tanıştı. Éluard'ın karısı Gala (asıl ismi Helena İvanovna Diakonova), tanıştıkları andan itibaren Dalí'nin ilgisini çekti, ve 1929 yazında Dalí ile Gala arasında, sonradan evliliğe dönüşecek olan tutkulu bir ilişki başladı.

1931 yılında Dalí, en meşhur eseri olan Belleğin Azmi,ni yaptı. Yumuşak Saatler ya da Eriyen Saatler olarak da bilinen eserde, geniş bir kumsal manzarası önünde eriyen cep saatleri resmedilmiştir. Eser genel olarak, katı ve değişmez zaman kavramına karşı bir protesto olarak yorumlanır. Dalí sonradan bu resmin ilhamını, sıcak Ağustos güneşi altında erimekte olan bir Camembert peynirinden aldığını yazacaktı.

1929'dan beri beraber yaşayan Dalí ve Gala, 1934'te bir devlet nikâhıyla evlendiler. (1958'de bir Katolik düğünüyle nikâh tazeleyeceklerdi.) Aynı yıl New York'ta bir sergi açan Dalí, ABD'de büyük sansasyon yarattı ve büyük üne kavuştu. 1936'da Londra Uluslararası Sürrealist Sergisi'nde bir konuşma yapması istenince, sahneye eski tip hantal bir dalgıç tulumu içinde çıktı. Tulumun beline mücevher işlemeli bir kama takmıştı; bir elinde bir bilardo ıstakası tutuyor, diğer eliyle de bir çift kurt köpeğini çekiştiriyordu. Konuşma sırasında nefes almakta zorluk çekince, dalgıç kıyafetinin başlığı çıkarıldı.

Dalí 1937'de Hollywood'a giderek zamanın meşhur komedyenleri Marx kardeşler ile tanıştı, ve onlar için bir film senaryosu yazdı. 1938 yazında ise Londra'da, hayranı olduğu Sigmund Freud ile tanıştı ve ünlü psikoloğun birkaç portresini yaptı. Tüm sürrealistler gibi Dalí de bilinçaltının dışavurumuyla ilgileniyor, ve Freud'un bilinçaltı konusundaki yazılarını ilgiyle takip ediyordu.

1936'da başlayan ve tüm İspanya'yı kaosa sürükleyen İspanya İç Savaşı, 1939'da General Francisco Franco'nun galibiyetiyle sona erince, Dalí yeni kurulan faşist rejimi desteklediğini açıkladı. Bunun üzerine, çoğunluğu Marksist olan ve Dalí'nin abartılı dikkat çekme çabalarından zaten hoşlanmayan sürrealistler, Dalí'ye açıkça sırtlarını döndüler. Sürrealist grubun önderi Breton, Salvador Dalí'nin isminden iğneleyici bir anagram çıkardı: Avida Dollars (Dolar Heveslisi). Dalí ise cevap vermekte gecikmedi: "Le surréalisme, c'est moi!" (Sürrealizm benim!) Sürrealistler ve Dalí arasındaki çekişme, Dalí ölene kadar devam edecekti.

1940'ta Dalí ve Gala, tüm Avrupa'yı etkisi altına almaya başlayan II. Dünya Savaşı'ndan kaçarak ABD'ye yerleştiler. Burada dokuz yıl kalacaklardı. 1942 yılında Dalí, Salvador Dalí'nin Gizli Hayatı isimli otobiyografisini yayımladı. 1945-46 yıllarında, Walt Disney ile beraber Destino, Alfred Hitchcock ile beraber Spellbound filmlerinin yapımında çalıştı. 1947'de sürrealist bir Picasso portresi yaptı.

Katalonya'ya dönüş

1949'da Dalí, karısıyla beraber Avrupa'ya döndü ve memleketi Katalonya'ya yerleşti. Hayatının sonuna kadar burada kalacaktı. Faşist Franco rejimiyle yönetilen İspanya'ya yerleşmesi, bir kez daha sol görüşlü sanatçı ve aydınların tepkisini çekti.

Dalí 1951'de Katolisizm'in ve modern bilimin bazı kavramlarını sentezlediği Mistik Manifesto,yu yayımladı. II. Dünya Savaşı sonrası eserlerinde, Katolik temalar ve DNA, hiperküp (dört boyutlu küp) ve atomik çözünme gibi modern bilim kavramları öne çıkacaktı. Hiroşima'da patlayan atom bombasının gücünden çok etkilenmiş olan Dalí, hayatının bu dönemine "nükleer mistisizm" adını veriyordu. Yine bu dönemde Dalí, tuvale boya sıçratma, hologramlar, optik yanılgılar ve stereoskopi gibi pek çok değişik teknikle denemeler yaptı.

1960'ta Figueres belediye başkanı, yıllar önce Dalí'nin ilk sergisine ev sahipliği yapmış ve iç savaşta zarar görmüş olan Belediye Tiyatrosu'nu "Dalí Tiyatrosu ve Müzesi" adıyla restore etmeye karar verdi. Dalí, 1974'e kadar müzenin inşaatı ve dekorasyonuyla bizzat ilgilendi ve bu projeye çok emek ve zaman harcadı. Müze 1974'te açıldıysa da, Dalí 1980'lerin ortasına kadar ufak eklemeler ve değişiklikler yapmaya devam etti.

10 Haziran 1982'de Dalí'nin çok sevdiği karısı, menajeri, modeli ve ilham perisi Gala hayatını kaybetti. Gala'nın ölümünden sonra yaşama isteğini kaybeden Dalí, karısının öldüğü ve gömüldüğü Púbol Kalesi'ne yerleşti ve münzevi bir hayat sürmeye başladı. Temmuz 1982'de İspanya Kralı Juan Carlos, Dalí'yi Púbol Markisi ilan etti. Dalí ise bu jeste karşılık olarak, krala Avrupa'nın Başı adlı çizimini hediye etti. 1983'te Púbol Kalesi'nde yaptığı Serçenin Kuyruğu adlı tablo, Dalí'nin son eseri olacaktı. Ağustos 1984'te Dalí, kaledeki yatak odasında bilinmeyen bir sebepten çıkan yangında bacağından yaralandı. Bu olaydan kısa süre sonra Figueres'e döndü ve Salvador Dalí Tiyatro ve Müzesi'nde yaşamaya başladı.

Dalí, 23 Ocak 1989'da kalp yetmezliğinden öldü ve Figueres'te kendi adını taşıyan müzenin mahzenine gömüldü.

Eserleri

Dalí hayatı boyunca, 1500'den fazla resim ve onlarca heykelin yanı sıra, çeşitli taş baskı eserler, kitap illüstrasyonları, tiyatro dekorları ve kostümleri üretmiştir. Ayrıca, Man Ray, Brassaï, Cecil Beaton ve Philippe Halsman gibi fotoğraf sanatçılarıyla ve Elsa Schiaparelli, Christian Dior gibi moda tasarımcılarıyla beraber çalışmıştır.

Bugün Dalí'nin eserlerinin büyük çoğunluğu, Figueres'deki Dalí Tiyatro ve Müzesi'nde bulunur. Florida'nın St. Petersburg kentindeki Salvador Dalí Müzesi, Madrid'deki Reina Sofia Müzesi ve Los Angeles'taki Salvador Dalí Galerisi de sanatçının yüzlerce eserini barındırır.

Dalí'nin 1965'te New York'taki Rikers Island Hapishanesi'ne bağışladığı çarmıha gerilmiş İsa resmi, 1981'e kadar hapishanenin yemekhanesinde asılı durduktan sonra buradan alınarak hapishanenin lobisine asılmış, 2003'te ise kimliği belirsiz kişilerce lobiden çalınmıştır. 20. yüzyılın en önemli sanatçılarından, sürrealizmin yani gerçeküstücülük akımının temsilcisi Salvador Dali'nin başlıca esin kaynağı düşler, korkular ve hayaller ile Dali, resim sanatının akışına yön veren eserleriyle  İstanbul'da da sergilenmiştir. Dali'nin kapsamlı bir retrospektifi niteliğini taşıyan "İstanbul'da Bir Sürrealist Salvador Dali" adlı sergisinde, İspanyol sanatçının yağlı boya tabloları, çizimleri ve grafiklerinin yanı sıra el yazmaları, defterleri, mektupları ve fotoğrafları gibi 380 parça eseri sergilenmiştir.

Salvador Dali'nin hastalıklı ruh yapısı, bazı çizim ve fotoğraflarında da geniş yer tutar. Kendi yazdığı "Hayat" isimli otobiyografisinde, cinsel sapkınlığa yatkın bu özelliğini geniş bir biçimde aktarır. "Hüzünlü Oyun, Bir Endülüs Köpeği, Altın Çağ, Kuyruklu Piyano, Takside Çürüyen manken" gibi fotoğraf ve çizimleri, Salvador Dali'nin hastalıklı ruh halini gösteren "sanat" için yapılan sapkınlıkların bir nevi gün yüzüne çıkmış halidir. Bu tür çalışmaları, sanat adı altında topluma kabul ettirilirken, Dali'nin hastalıklı ruh yapısı sanat çevrelerinde meşru gibi görülerek, adeta sanat adına bu tür sürrealist denemeleri yapabilmesi için kendisine bir muaflık hali vermiştir. Oysa bu tür çalışmalar; sanat adına yapılmış olmasına rağmen, toplumun hiçbir şekilde kabul edebileceği türden eserler değildir.

İngiliz yazar, gazeteci ve eleştirmen George Orwell, Dali'nin çizimlerindeki sapkınlık derecesindeki hastalıklı özelliğini şu cümlelerle okuyucusuna aktarır: "Salvador Dali'nin savunucularının, ona ruhban sınıfına özgü bir tür ayrıcalık tanınmasını istediği anlaşılıyor. Sanatçının, sıradan insanların tabi olduğu ahlak kurallarından muaf olması gerektiği görüşündeler. Sihirli sözcüğü söyleyip "sanat" dediğiniz anda her şey yoluna giriyor: Çürüyen cesetlerin üzerinde dolaşan salyangozlar ve küçük kızların kafasını tekmelemek sorun olmaktan çıkıyor; hatta Dali'nin çektiği (sonradan gösterime girmesi yasaklanan) Altın Çağ" gibi pislik ve dışkıyı normalleştiren bir film bile sorun teşkil etmiyor. Dali'nin yıllar boyunca asalak gibi yaşadığı Fransa'dan tehlikenin kokusunu alır almaz korkak bir sıçan gibi kaçıvermesi bile sorun değil. Yani sınavı geçebilecek kadar iyi bir ressamsanız, her yaptığınız yanınıza kâr kalıyor. Adi suçlar üzerinden düşünürsek, bu düşünce tarzının ne kadar yanlış olduğunu görebiliriz."

Politik görüşü

Salvador Dalí'nin sanatçı olarak varoluşunda politika çok önemli bir yer almıştır. Sürrealizmin kurucusu Troçkist André Breton yanlısı olarak başladığı sanat hayatına, ileriki dönemlerde iktidarı kanlı biçimde ele alan faşist Franko yanlısı olarak devam etmiştir.

Gençliğinde anarşist-komünist yazıları keskin çıkışları olan derin bir kavrayıştan ziyade okuyucuyu şok etmek üzerine odaklanmıştır. Bu yıllarda Dadacı etki görülür. Dali büyüdükçe Troçkist André Breton etkisindeki sürrealist hareketin etkinliğinin artmasıyla sürrealist olur.

İspanya İç Savaşı başladığında, Dali savaşmaktan ve bir grubun yanında yer almaktan uzak durur. Benzer şekilde, İkinci Dünya Savaşında George Orwell, Dali'yi "Fransa tehlikeye düştüğünde fare gibi kaçmakla" eleştirmiştir. Yıllar sonra o dönemini Dali "Avrupa savaşı yaklaştığında tek düşündüğünün tehlike daha da yaklaştığında tıkılabileceği fırını güzel bir yer bulabilmek" olduğunu belirtmiştir. II. Dünya savaşı sonrasında Katalonya'ya geri döndüğünde, Franko rejimi ile yakınlaşmıştır. Bazı sözleri Franko rejimine destek vermiş, Franko'yu İspanyayı yokedici güçlerden temizlediği için teşekkür etmiştir. Bu dönemde Katolik inanca dönmüştür. Ayrıca Franko'yu çıkardığı idam hükümleri için tebrik etmiştir. Ayrıca kişisel olarak da  Franko ile tanışmış ve Franko'nun ninesini resmetmiştir. Franko'ya karşı hislerinin samimi mi yalancı mı olduğunu belirlemek imkânsızdır.

Bilim ve Dali

Salvador Dali farklı alanlara ilgi duymuş, ressamlığın yanı sıra heykeltıraşlık, fotoğrafçılık ve filmcilikle de ilgilenmişti. Ancak, bilime apayrı bir önem verdi. 1930'larda ilham kaynağı optik ilüzyonlar ve çifte görüntüler, 1940'ta Max Planck'ın kuantum kuramı, 1945'teki Hiroşima faciasından sonra atomun parçalanmasıydı. 1950'lerin başında, atom bombasını bir yana bırakmış, dikkatini Alman fizikçi Werner Heisenberg'in "tanecik"lerine vermişti bile.

1953'te, Nature dergisinin 171. sayısında, Watson ve Crick'in DNA yapısını açıkladıkları ünlü makaleyi okuyup Crick'in karısı Odile'in çizdiği çift sarmal yapıyı gördüğünde, "İşte" dedi, "Tanrı'nın var olduğunun en önemli kanıtı. DNA, Yakub'un genetik meleklerden oluşturduğu bir merdiven ve insanla Tanrı arasındaki tek bağlantı."

Bu tarihten başlayarak tam 23 yıl boyunca, DNA molekülünün yapısı, hem gündelik yaşamının, hem de sanatının ayrılmaz bir parçası oldu. Çift sarmalın, yaşamın temel şekli olduğuna inandı ve on kadar tablosunda bu simgeyi kullandı. "Kelebekli Manzara, DNA'li Sürrealist Manzarada Büyük Mastürbatör" (Butterfly Landscape. The Great Masturbator in a Surrealist Landscape with D.N.A.) adlı tablosunda, Freudyen simgelerle dolu araziye, DNA'yı üç boyutlu biçimde yerleştirmiştir.

25 Eylül 1962 tarihindeki Barselona sel felaketinde, boğulan ve kaybolan bine yakın kişinin anısına yaptığı 3 x 3.5 metre boyutlarındaki tablo, "Galacidalacidezoksiribonükleikasid" adını taşır. 2002'de, Florida'nın St Petersburg kentinde, denizin hemen kenarındaki Dali Müzesi'nde görülen tablonun yanındaki notta, Dali'nin zor telaffuz edilen bu adı, Gala, cid, ala ve deoksiribonükleikasid sözcüklerinden oluşturduğu kayıtlıydı. Aynı nottaki bilgiye göre, "Gala", ressamın çok sevdiği, ilham kaynağı ve pek çok eserinin temel figürü karısının adı. "El Cid", 11. yüzyılda Berberilere karşı savaşmış İspanyolların ulusal kahramanı Rodrigo Diaz de Vivar'ın halk arasındaki adıdır. "Ala", Allah'ın kısaltılmış biçimi, "deoksiribonükleikasid" de DNA molekülünün açık adıdır.

"Tanrı'ya inanıyorum, ama inançlı değilim. Matematik ve bilim, bana Tanrı'nın olması gerektiğini anlatıyor, ama inanmıyorum" diyen Salvador Dali, bu tablosunda bilim ile dinin karmaşık ilişkisini irdeler. İlk bakışta, dinin bilime üstünlüğünü anlatmaya çalışıyor gibi gözükse de, aslında birbirine paralel olduklarını, hatta simetrik temellere dayandıklarını ifade etmeye çalışır. Beş açık ve bir gizli görüntüden oluşan resmin birkaç yerinde rastlanan DNA çift sarmalı yaşamı; sağ tarafta, dörderli gruplar halinde tüfeklerini birbirine doğrultan erkekler ölümü, gökyüzündeki varlıklar, ölümden sonrasını simgeler.

Dali, benzeri konularda ve benzeri adlar verdiği başka tablolar da yapmıştır. Madrid'teki Museo Nacional Reina Sofia'da sergilenen "Dezoksiribonükleik Asit Arapları", ressamın bu eşsiz moleküle hayranlığının bir diğer kanıtı. DNA'nın simetrisini, durmaksızın, karısıyla ilişkisine benzetir: "Tıpkı Gala ve benim gibi birbirine tam uyan bu iki yarı, hiç şaşmadan bir açılıp bir kapanıyor. Hayat, deoksiribonükleik asidin mutlak kuralına dayanıyor, kalıtıma o karar veriyor."

Dali, 1980'lerden başlayarak ölümüne dek, matematikle ilgilendi. Özellikle, sürekli fonksiyonların sürekli olmayanlara dönüşebileceğini ve bir fonksiyonun değerinin aniden değişebileceğini (yani sakin sakin duran bir köpeğin aniden üzerinize saldırmasının matematiksel ifadesini) gösteren Fransız matematikçi Rene Thom'un katastrof teorisine ilgi duydu. Son eseri Çatalkuyruk'ta (The Swallowtail) olduğu gibi, çok sayıda matematiksel sembolü resimlerine taşıdı ve onlar aracılığıyla yaşam felsefesini yansıtmaya çalıştı, ancak DNA molekülüne tutkusunu hiçbir zaman kaybetmedi.

Dali bilime düşkünlüğünü, doğum yeri Figueres'te düzenlediği "Doğada Rastlantı" adlı kongreyle taçlandırdığında, artık 81 yaşındaydı. Konuşmacıların neredeyse tamamı, Nobel ödülü kazanmış bilim insanlarıydı. Kimyacı Ilya Prigogine, fizikçi Jorge Wagensberg, matematikçi Rene Thom oradaydı. Dinleyicilerin arasında bilim dünyasının ileri gelenleri, ünlü filozoflar ve sanatçılar bulunuyordu. Dali, yatağından kalkamayacak kadar hastaydı ve her şeyi kapalı devre televizyon kameralarının görüntülerinden izledi. Salvador Dali, bu kongreden üç yıl sonra 23 Ocak 1989'da öldü. Başucunda iki fizikçi ve bir matematikçinin kitaplarını buldular: Stephen Hawking, Erwin Schrödinger ve Matila Ghyka.

Kaynakça

Bibliografya

 Carré d'Art (Salvador Dali), Jean-Pierre Thiollet, Anagramme Ed., 2008. ISBN 2-35035-189-6

İlgili Belgeseller
 'Salvador Dalí - entrevista Soler Serrano' Fragman

İlgili Şarkılar
 Mecano,'Eungenio Salvador Dalí', Klip

Dış bağlantılar

 Gala-Salvador Dalí Vakfı
 Figueres Dalí Müzesi
 The Salvador Dalí Müzesi
 Salvador Dalí Cemiyeti
 Dalí Paris
 Sevil ATASOY - 24 Ağustos 2008  (Hürriyet)

1904 doğumlular
1989 yılında ölenler

19. yüzyıl İspanyol ressamları
20. yüzyılda İspanyollar
20. yüzyıl ressamları
20. yüzyıl İspanyol ressamları
İspanyol erkek ressamlar
İspanyol gerçeküstücü sanatçılar
Gerçeküstücü sanatçılar
Sürrealist ressamlar
Modern ressamlar
Légion d'honneur sahipleri
Parkinson hastalığı olan kişiler

Salvador Dalí


වාරි මාර්ග වැඩ

පුරාණතම ලිඛිත වාර්තාව වන මහාවංශයේ දැක්වෙන පරිදි මහා පරිමාණ වාරිමාර්ග ව්‍යාපාර පිළිබඳ තොරතුරුවල ඉතිහාසය ක්‍රි.පූ. 4 වෙනි සියවස දක්වා දිව යයි. (බ්‍රෝහියර් 1934, පාකර් 1981) "අහසින් වැටෙන එක වැසි බිඳකුදු මනුෂ්‍ය ප්‍රජාවගේ යහපත පිණිස යෙදවීමෙන් තොරව මුහුදට ගලා යාමට ඉඩ නොදිය යුතුයි" යනුවෙන් පරාක්‍රමබාහු රජතුමා (1153 - 1186) වාරි මාර්ග ව්‍යාපෘතීන් නිර්මාණය කිරීමේ පරමාර්ථය දක්වා ඇත.

චූලවංශය නම් පාලි භාෂාවෙන් රචිත පුරාණ වංශකථාවේ පරාක්‍රමබාහු ප්‍රාදේශීය පාලකයෙකු වශයෙන් බස්නාහිර පළාතේද පසුව ශ්‍රී ලංකාවේම පාලකයා ලෙසද කළ වාරි ව්‍යාපාරයන් පිළිබඳව එකින් එක වෙන වෙනම තොරතුරු දක්වා ඇත. ඔහු මහා පරිමාණයේ ජලාශ 163 ක්ද, කුඩා වැව් 2617 ක්ද, වාරි ඇල මාර්ග 3910 ක්ද ගල් වලින් කරන ලද 328 ක් වූ සොරොව්ද 168 සොරොව් බාධකද, අලුතෙන් නිම කළේය. නැතහොත් අලුත්වැඩියා කළේය. අලුත්වැඩියා කිරීම්වලට අමතරව ගංගා ඉවුරු හරහා කපොලු 1969 ක් ඉදි කළේය. ඔහු විසින් තනවන ලද ජලාශ අතරින් විශාලත්වය නිසාම පරාක්‍රම සමුද්‍රය යනුවෙන් නම් කරන ලද ජලාශයේ වපසරිය වර්ග කි.මී. 30 කි. වැව් බැම්ම කි.මී. 14 ක් දිගය. වර්ග කි.මී. 100 ක ප්‍රදේශයේ කුඹුරුවලට ඒ මගින් ජලය ලැබුනේය.

ලංකාවේ ආණ්ඩුකාරවරයෙකුව සිටි ශ්‍රීමත් හෙන්රි වෝඩ්, බ්‍රෝහියර් ගේ (1934) සටහන් එකතුවක "පුරාතන මහා පරිමාණ වාරි කර්මාන්ත  විශාල ප්‍රමාණයක නටබුන් එකම ප්‍රදේශයක් තුළ විසිරී තිබෙන රටක් ලංකාවේ හැර ලෝකයේ වෙන කුමන ප්‍රදේශයක හෝ නැත" යනුවෙන් ප්‍රකාශ කර ඇත.

මහා ජලාශ

ශ්‍රී ලංකාවේ ජලාශ. වෙනත් පුරාතන ශිෂ්ටාචාරවල අපට දකින්නට ලැබෙන වැව්වලට සහ ජල පරිභෝජනයට සහ විදුලි බලය ලබා ගැනීම පිණිස තනා තිබෙන ජලාශවලට වඩා වෙනස්ය.

දේශීය වශයෙන් මේවා හඳුන්වනු ලබන්නේ වැව සහ  බහු වචනයෙන් වැව් වශයෙනි. එය පුරාතන සිංහලයින් විසින් ප්‍රයෝජනයට ගත් එක් ක්‍රමයක් හැඳින්විය යුතු  නිවැරදි වචනයක් විය යුතුය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Constructions_of_Sri_Lanka#Irrigation_Works

වාරි මාර්ග වැඩ


Anne Cheng-Wang (París, 11 de julio de 1955) es una sinóloga e intelectual francesa. Desde 2008 es titular en el Collège de France de la cátedra "Historia intelectual de la China".

Trayectoria
Anne Cheng es egresada de la École Normale Supérieure y Doctora en sinología de la Universidad de París VII (1982). En el Instituto nacional de lenguas y civilizaciones orientales (INALCO) enseña filosofía china, y fue titular de la cátedra "Historia intelectual de la china y del mundo sinosado".

Es hija de François Cheng, miembro de la Académie française.

Cheng ha realizado traducciones de obras destacadas del pensamiento confuciano. Destacar la traducción integral de Entretiens de Confucius, con introducción, notas, cartas y cronología, publicado en París en 1981 por Éditions du Seuil, con una segunda edición en 1985. También reeditó en la colección «Les grands textes sacrés de l'humanité» en 1992. Ha realizado traducciones al portugués de Diálogos de Confucio, en 1983 y  en 1989 al italiano de Confucio Dialoghi publicado en Mondadori.

Cheng profundiza en sus investigaciones sobre el confucianismo en muchas de sus obras. Entre estas, la publicada en 1985 en París, Étude sur le confucianisme han: l'élaboration d'une tradition exégétique sur les classiques, por el Collège de France et Institut des Hautes Études Chinoises, profundiza en la tradición confuciana así como su influencia en otros filósofos.

Chen publicó en 1997, Histoire de la pensée chinoise, en Éditions du Seuil. Obra premiada en 1997 con el Premio Stanislas Julien de la Académie des inscriptions et belles-lettres y con el Premio Dagnan-Bouveret de la Académie des sciences morales et politiques. El libro fue revisado y puesto al día para su nueva edición de 2002 en la colección «Points-Essais». Este libro ha sido traducido en numerosos idioma. y reconocido por la BnF (Biblioteca Nacional de Francia).

Cheng ha dirigido y coordinado publicaciones. Dirigió y coordinó el número especial de abril de 2005 de la Revue internationale de philosophie, vol. 59, no 232: «La philosophie chinoise moderne», el número especial de octubre de 2005 de Extremo Oriente/Extremo Occidente, no 27, «Y a-t-il une philosophie chinoise? Un état de la question», y escribió el artículo Y a-t-il une philosophie chinoise? Est-ce une bonne question? en el mismo número.

Cheng dirigió en 2007 el volumen colectivo La pensée en Chine aujourd'hui de la colección «Folio Essais» publicado por Gallimard.

Ha escrito numerosos textos en varios idiomas, principalmente chino y francés. Su obra está reconocida a nivel internacional con reseñas y críticas en instituciones como el Centro de estudios de la China moderna y contemporánea de la Escuela de Estudios Superiores en Ciencias Sociales o entrevistas en diferentes medios como la del diario El País en España.

Libros
 1985 Étude sur le confucianisme Han. L'élaboration d'une tradition exégétique sur les classiques, Institut des hautes études chinoises, col. «Mémoires de l'Institut des hautes études chinoises»(ISBN 2857570368)
 2007 La pensée en Chine aujourd'hui, con Jean-Philippe de Tonnac, Paris, Éditions Gallimard, col. «Folio essais». (ISBN 978-2070336500)
 2009 La Chine pense-t-elle?, Éditions Fayard, 2009 (ISBN 9782213642925).

Artículos

En chino
 « Faguo dui Zhongguo zhexueshi he rujiao de yanjiu 法国对中国哲学史和儒教的研究» (Les études françaises sur l'histoire de la philosophie chinoise et le confucianisme)», Shijie Hanxue 世界汉学, Beijing no 1 (1998), p. 94-99.
 « Zhongguo shijiu shiji wanqi de chuantong jingwen yu weixin jingshen - jin guwen zhi zheng zai Qingdai de fuxing 今古文之争在清代的复兴» (El resurgimiento de la controversia jinwen/guwen sobre los Qing)» Faguo Hanxue 法国汉学, [Beijing, Qinghua daxue chubanshe, no 3 (1998), p. 163-187.
 « Zhongguo chuantong sixiang zhong de kongjian guannian 中国傳統思想中的空間觀念 (La noción de espacio en el pensamiento tradicional chino)», Faguo Hanxue 法國漢學 (Sinología francesa), Beijing, Zhonghua shuju, no 9 (2004), p. 3-12.

En francés
 Si c'était à refaire... ou de la difficulté de traduire ce que Confucius n'a pas dit, in Viviane Alleton et Michael Lackner (éd.), De l'un au multiple: traduction du chinois vers les langues européennes, Paris, Éditions de la Maison des sciences de l'homme, 1999, p. 205-217.
 «Émotions et sagesse dans la Chine ancienne: L'élaboration de la notion de qing dans les textes philosophiques des Royaumes Combattants jusqu'aux Han», Études chinoises: Mélanges de sinologie offerts à Monsieur Jean-Pierre Diény, I, vol. XVIII, 1-2 (primavera-otoño, 1999), p. 31-58.
 Confucianisme, post-modernisme et valeurs asiatiques, in Yves Michaud (éd.), Université de tous les savoirs, vol. 6: Qu'est-ce que la culture?, Paris, Éditions Odile Jacob, 2001, p. 80-90.
 Le corpus canonique confucéen, en Luce Giard et Christian Jacob (éd.), Des Alexandries I. Du livre au texte, Paris, Bibliothèque nationale de France, 2001, p. 163-178.
 Bouddhisme et pensée des lettrés au iiie siècle: le cas de Wang Bi (226-249), in Catherine Despeux (éd.), Bouddhisme et pensée des lettrés dans la Chine médiévale, Paris/Louvain, Peeters, 2002, p. 7-23.
 Les métamorphoses du lecteur des Classiques dans la Chine impériale, in Christian Jacob (éd.), Des Alexandries II. Les métamorphoses du lecteur, Paris, Bibliothèque nationale de France, 2003,p. 207-220.
 Modernité et invention de la tradition chez les intellectuels chinois du XXe siècle, in Yves Michaud (éd.), La Chine aujourd'hui, « Université de tous les savoirs», Odile Jacob, 2003, p. 179-196.
 Confucius, philosophe?, catalogue de l'exposition Confucius. À l'aube de l'humanisme chinois au musée Guimet (29 de octubre de 2003 - 29 de febrero de 2004), Reunión de Museos Nacionales, 2003.
 « Le confucianisme est un humanisme», Libération, 30 octobre 2003, p. 6.
 « Le souffle chinois», Cahiers du cinéma no 584, noviembre de 2003, p. 90-91.
 « De sa vie, la plus belle chose possible», Revue des Deux Mondes, octubre-noviembre de 2003), p. 61-68.
 Traducción de capítulos 19 (« Du devoir de se cultiver») y 20 (« De la synthèse ultime») de Huainan Zi 淮南子 (gran compendio taoísta del comienzo Han), in Philosophes taoïstes II. Huainan zi, texto traducido, presentado y anotado bajo la dirección de Charles Le Blanc y de Rémi Mathieu, Gallimard, « Bibliothèque de la Pléiade», 2003.
 « Confucius, un maître de la parole vivante», Pequeño libro de 20 páginas que acompañan 3 CD Confucius Entretiens de la « Librairie sonore», Frémeaux & Associés, 2004.
 Comment devient-on universel? Le cas Confucius, in Id. et al. Comment devient-on universel?, tome 1, actos de coloquio organizados por la Fondation Ostad Elahi, Ethique et solidarité humaine, en el Palais du Luxembourg, 13 septembre 2003, Paris, L'Harmattan, 2005.
 « Vers un confucianisme mondialisé?», Les Cahiers de Mars no 183 (2005): La Chine du xxie siècle, p. 140-144.
 L'homme et la société selon l'expérience confucéenne, en Julien Ries (ed.), Crises, ruptures, mutations dans les traditions religieuses, Turnhout, Brepols, 2005, p. 77-93.
 Les Lumières dans le monde: la Chine, in Lumières! Un héritage pour demain, catálogo de la exposición de la Bibliothèque nationale de France, 1.º marzo - 28 de mayo de 2006, ed. por Yann Fauchois, Thierry Grillet et Tzvetan Todorov, Paris, Bibliothèque nationale de France, 2006, p. 168-172.
 « L'idéal universaliste», conversación con Sophie Lherm, en Les Lumières: des idées pour demain, « Télérama Hors-Série», 2006, p. 73.

En otras lenguas
 I primordi del l'impero, in Sandro Petruccioli (éd.), Storia della scienza, Rome, Istituto della Enciclopedia Italiana. vol. II: Cina, India, Americhe, 2001, p. 73-83.
 Yao Xinzhong, éd., The Encyclopedia of Confucianism, 2 vols., Londres, Routledge, 2003.
 Chunqiu 春秋
 Chunqiu Gongyang xue春秋公羊学
 Chunqiu Gongyang zhuan 春秋公羊传
 Chunqiu Guliang zhuan 春秋谷梁传
 Chunqiu Zuozhuan 春秋左传
 Guo yu 国语
 Jixia xuegong 稷下学宫
 Jingzhou xue pai 荆州学派
 Kong Zi 孔子
 Lunyu 论语
 Mengzi 孟子
 Rujia ba pai 儒家八派
 Si-Meng xuepai 思孟学派
 Si shu 四书
 Si shu zhangju jizhu 四书章句集注
 Xiaojing 孝经
 Filial piety with a vengeance: the tension between rites and law in the Han, in Alan K.L. Chan & Tan Sor-hoon (éd.), Filial Piety in Chinese Thought and History, Londres & New York, Routledge, Curzon, 2004, p. 29-43.
 The status of qing in philosophical texts of ancient China, in Paolo Santangelo (éd.), Expressions of states of mind in Asia, jornal de trabajo INALCO-UNO realizado en Naples el 27 de mayo de 2000, Naples, Università degli studi di Napoli y Institut national des langues et civilisations orientales, 2004, p. 49-71.
 « The problem with Chinese philosophy», Revue internationale de philosophie, vol. 59, no 232, abril de 2005: La philosophie chinoise moderne, p. 175-180

Reconocimientos
Su libro de 1997 Histoire de la pensée chinoise, en Éditions du Seuil, fue reeditado en 2002. ISBN 978-2020540094. Además fue premiado en 1997 con el Premio Stanislas Julien de la Académie des inscriptions et belles-lettres y con el Premio Dagnan-Bouveret de la Académie des sciences morales et politiques.

Véase también

Citas de Anne Cheng en Wikiquote.

Referencias

Enlaces externos

 Anne Cheng

Historiadores de Francia del siglo XX
Sinólogos de Francia
Historiadores de Francia del siglo XXI
Orientalistas de Francia del siglo XX
Orientalistas de Francia del siglo XXI
Historiadoras de Francia
Francesas del siglo XX
Nacidos en París
Mujeres
Nacidos en 1955

Anne Cheng


هادي بوراوي شاعر وكاتب وجامعي تونسي كندي، ولد بصفاقس في .

تلقى بوراوي تعليمه في فرنسا والولايات المتحدة في الأدب الفرنسي والإنجليزي والأمريكي. في عام 1966، انضم إلى هيئة التدريس في جامعة يورك في تورنتو، أونتاريو، حيث يقوم بتدريس الأدب الفرنسي والإنجليزي، وتخصص في الآداب الأفريقية والكاريبية والفرنسية الأنطارية. كما أطلق المركز الكندي المتوسطي (CMC) في الجامعة.

في مايو 2003، حصل على درجة الدكتوراه الفخرية من جامعة لورانس في غريتر سودبوري، أونتاريو، تقديراً لإسهاماته في الأدب الكندي والعالمي. كما حصل على عدد من الجوائز الأدبية في كندا وفرنسا وتونس.

في عام 2018، تم اختياره كعضو في وسام كندا.

الأعمال المنشورة

الروايات

 بانكوك بلوز، 1994
 لا فرعون، 1998
 العودة إلى ثينا، 1996 ISBN 9973-757-26-2
 لا كومبوزيه، 2001
 بورتس صب أون برولانس، 2005 ISBN 978-1-897058-10-7
 بوليا à براس أوفرت، 2007
 كاب نورد، 2008
 لو كونتور، 2012
 لا بلانتي، 2017

شعر

 موسوكتيل، 1966
 تريمبليه، 1969
 وحدة الكسوف، 1972
 فيسوفياد، 1976
 حكايات التراث الأول، 1981
 حكايات التراث الثاني، 1986
 صدى، 1986 أو
 ريفليت بلوريل، 1986
 إمرجنت ليه برينش، 1986
 قوس أون تير، 1991 ISBN 1-895667-00-3
 قصائد, 1991
 إمغريسنس، 1992 ISBN 0-919925-83-9
 نوماديم، 1995
 لانجي بيرفيرز، 1998
 صفاقستيود، 2005
 ليفر إيرانس، 2005
 وجوه في الجانب

مقالات

 البديل الكندي، 1980
 الاستراتيجية الحرجة 1983
 الفرانكوفونية على ليستوماك، 1995
 وجهات نظر حول الأدب الفرنسي، 2007

الأوسمة والجوائز

مرتبة الشرف

 2019 : عضو في وسام كندا
 2010 : المواطنة الفخرية لشركة أكوافيفا ديلي فونتي
 2004 : وسام السعفات الأكاديمية ( فرنسا )
 1993 : ميدالية المجلس الإقليمي لجوادلوب

الجوائز

 2005 : جائزة أفضل كتاب علمي، تمنحها رابطة الأساتذة الفرنسيين في الجامعات والكليات الكندية
 2000 : جائزة إفريقيا المتوسطية / المغرب العربي
 2000 : جائزة كريستين دوميتريو فان سانين
 1999 : قمر دور
 1999 : جائزة أونتاريو
 1999 : جائزة جان دلبا
 1998 : الجائزة الكبرى لـ صالون دو ليفر دي تورنتو
 1996 : جائزة كومار الخاصة للجنة التحكيم
 1995 : الجائزة الكبرى لمدينة صفاقس
 1994 : جائزة فرنسا-كندا

شهادات فخرية

 2003 : جامعة لورنتيان
 1993 : جامعة شولالونجكورن
 1988 : الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم

انظر أيضًا

مراجع

وصلات خارجية
  الموقع الرسمي لهادي بوراوي.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من صفاقس
أعضاء وسام كندا
خريجو جامعة كورنيل
روائيون تونسيون
روائيون كنديون
روائيون كنديون في القرن 20
روائيون كنديون في القرن 21
زملاء الجمعية الملكية في كندا
شعراء تونسيون
شعراء تونسيون في القرن 20
شعراء تونسيون في القرن 21
شعراء كنديون
شعراء كنديون في القرن 20
شعراء كنديون في القرن 21
كتاب تونسيون في القرن 20
كتاب تونسيون في القرن 21
كتاب غير روائيين ذكور كنديون
كتاب كنديون في القرن 20
كتاب كنديون في القرن 21
كتاب من تورونتو
كنديون متجنسون
مهاجرون تونسيون إلى كندا
مواليد 1351 هـ
مواليد 1932
مواليد في صفاقس
نقد أدبي كندي
أعضاء هيئة تدريس جامعة يورك
روائيون كنديون في الفرنسية
شعراء كنديون في الفرنسية

هادي بوراوي


Samogitya (Samogitçe Žemaitėjė, Litvanca Žemaitija) - "Alçak diyarlar" -Litvanya'nın tarihi bir etnik bölgesi. Litvanya'nın batısında yer alır. Başkenti Telšiai, en büyük şehri Šiauliai'dir.

Samogitya


Servette Football Club Genève 1890 nogometni je klub iz Ženeve koji se natječe u švicarskoj Super League. Osnovan je 20. ožujka 1890. godine.

Servette FC je treći najuspješniji švicarski nogometni klub iza Grasshoppersa i Basela. Osvojio je 17 ligaških naslova te 7 švicarskih kupova. Domaće utakmice igra na stadionu Stade de Geneve.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Švicarski nogometni klubovi

Servette FC


Tübüler bezler; epitel hücrelerinin bazılarının tüp şeklinde yaptığı invaginasyonlar ile oluşan bezlerdir.

Basit ve Birleşik olmak üzere iki türü vardır:

 Basit Tübüler Bezler: Boşaltım kanalı olmayan çok hücreli bezlerdir. Salgının yapıldığı son kısım doğrudan epitelin yüzeyine açılır. İnce bağırsaberkülin çöküntüleri bu bezlere örnektir. Salgının oluştuğu kısım kendi üzerine kıvrılmış ise bu beze; basit kıvrımlı tübüler bez denir. Düz bir boşaltım kanalı ile yüzeye açılır. Merokrin tip ter bezleri bu beze örnektir. Son kısmı oluşturan yapının birkaç dala ayrılması ile basit dallı tübüler bezler oluşur. Mide ve uterusta bulunan bezler, ağız boşluğu, dil, özefagus ve duodenumdaki bazı bezler bu tip beze örnektir.
 Birleşik Tübüler Bezler: Salgının yapıldığı son kısımlar dallı, kıvrımlı tüpçüklerden oluşmuştur. Salgı, salgı ve boşaltım kanallarını geçerek lümene iletilir. Ağız boşluğundaki muköz bezler, mide ve duodenumdaki bezlerin bazıları, testis ve böbrek tübülleri birleşik tübüler bezlerdendir.

Ayrıca bakınız

 Tübüler bezler
 Alveolar bezler
 Tübüloalveolar bezler
 Çok hücreli bezler

Bezler

Tübüler bezler


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Haziran - VI. Benedictus, papa
 Ekim - Mutî, Abbasi halifesi (d. 914)

974


Nils Hoppe (* 27. Juni 1977 in Göttingen) ist ein deutsch-englischer Rechtswissenschaftler. Er lehrt und forscht auf den Gebieten des Medizinrechts, Biotechnologierechts und der Medizinethik und ist in Hannover tätig.

Leben und Werk

Hoppe besuchte eine englische Privatschule in London und studierte nach den dort abgelegten GCSE (1994) und GCE (1996) Prüfungen von 1996 bis 2000 Rechtswissenschaften in Nottingham und Erlangen. Nach dem Studium arbeitete er als Legal Assistant bei einer englischen Großkanzlei, ehe er, zunächst als Justitiar, später als Wissenschaftlicher Mitarbeiter Mitglied der Universitätsmedizin Göttingen wurde. Von 2003 an nahm Hoppe eine Tätigkeit als Lehrkraft für besondere Aufgaben für englische Rechtssprache an der Universität Hannover auf. 2007 warb er, zusammen mit Christian Lenk erfolgreich ein EU Verbundprojekt (Tiss.EU - "Evaluation of Legislation and Related Guidelines on the Procurement, Storage and Transfer of Human Tissues and Cells in the European Union - an Evidence-Based Impact Analysis.") ein. Es folgten Stellen als Wissenschaftlicher Mitarbeiter bei Nikolaus Forgó und Paul Hoyningen-Huene. 2008 promovierte Hoppe sich bei Stephan Meder mit einer Arbeit zum Biotechnologierecht zum Dr. iur. Von 2011 bis 2013 Juniorprofessor für Regulierung in den Lebenswissenschaften an der Leibniz Universität Hannover. Seit 2011 leitet er das Centre for Ethics and Law in the Life Sciences (CELLS), ein Forschungsinstitut der Leibniz Universität Hannover. Er ist Arbeitsgruppenleiter der Unit 10.7 (Ethische und Rechtliche Aspekte) im Exzellenzcluster REBIRTH ("From Regenerative Biology to Reconstructive Therapy"). Seit 2013 ordentlicher Universitätsprofessor in Hannover. Seit 2017 Forschungsdekan der Philosophischen Fakultät.

Hoppes Forschungs- und Veröffentlichungsschwerpunkte liegen in regulatorischen Fragen von Bio- und Gewebebanken, Tissue Engineering und Eigentumsfragen bei Biomaterialien. Seit 2011 ist Hoppe Gründungsmitglied einer Initiative zur Reform der Erforschung ethischer, rechtlicher und gesellschaftlicher Fragestellungen der Genomforschung, zusammen mit Jane Kaye (Universität Oxford), Eric M. Meslin (Indiana University), Bartha Knoppers (McGill University), Eric T. Juengst (University of North Carolina at Chapel Hill) und anderen. Er ist wissenschaftliches Mitglied der Ständigen Senatskommission für tierexperimentelle Forschung der Deutschen Forschungsgemeinschaft.

Hoppe ist Fellow der Royal Society of Medicine und in zahlreichen Vorständen und Herausgebergremien tätig. 2010 war er Visiting Fellow an der Universität Oxford. Er ist Gastprofessor an den Universitäten Trento, Mailand und Wien. Seit Mai 2014 ist er Mitglied des UK Biobank Ethics and Governance Council (Wellcome Trust und Medical Research Council). Er arbeitet anwaltlich in London und ist Mitglied von Coram Chambers, einer Kanzlei für Barrister, und ist Mitglied der Honourable Society of Gray's Inn.

2012 lehnte Hoppe einen Ruf auf eine Professur für Medizinrecht und Tort Law an der University of Exeter ab. 2016 lehnte er einen Ruf auf den Lehrstuhl für Life Sciences Law and Ethics an der University of Portsmouth ab.

Schriften

Bücher
 mit José Miola: Medical Law and Medical Ethics. Cambridge University Press, 2014.
 mit Katharina Beier, Silvia Schnorrer  und Christian Lenk (Hrsg.): The Ethical and Legal Regulation of Human Tissue and Biobank Research in Europe. University Press, Göttingen 2011.
 mit Christian Lenk, Katharina Beier  und Claudia Wiesemann (Hrsg.): Human Tissue Research - A European Perspective on the Ethical and Legal Challenges. Oxford University Press, 2011.
 Bioequity – Property and the Human Body. Ashgate, 2009.
 mit Christian Lenk  und Roberto Andorno (Hrsg.): Ethics and Law of Intellectual Property. Ashgate, 2007.

Ausgewählte Zeitschriftenbeiträge
 mit Jürgen Robienski: Aktuelle medizinrechtliche und -ethische Herausforderungen der Pathologie. In: Der Pathologe. 2013 34(1).
 mit Markus Scholz: Biomedizinische Forschung und der Stellenwert von Ethikrichtlinien. In: Deutsche Zeitschrift für Klinische Forschung. Mai 2011.
 mit Alexander Denoon: An ethical framework for expanded access to cell-based therapies. In: Regenerative Medicine. 2011 6(3), S. 273–275.
 Cui Bono? Eigentum am eigenen Körper in der internationalen juristischen Diskussion. In: Berliner Debatte Initial. 2010 21(4):19-27.
 On the Europeanization of Health Law. In: European Journal of Health Law. 2010 17(4), S. 323–328.

Beiträge in Sammelbänden
 A Sense of Entitlement: Individual vs. Public Interest in Human Tissue. In: Christian Lenk, Judit Sandor, Bert Gordijn (Hrsg.): Biobanks and Tissue Research: the Public, the patient and the Regulation. Springer, Heidelberg 2011, S. 53–64.
 Medical Ethics and Patient Safety. In: John Tingle, Pippa Bark (Hrsg.): Patient Safety – Law, Policy and Practice. Routledge, London 2011, S. 54–63.
 Risky Business – Re-evaluating Participant Risk in Biobanking. In: Christian Lenk, Nils Hoppe, Katharina Beier, Claudia Wiesemann (Hrsg.): Human Tissue Research – A European Perspective on the Ethical and Legal Challenges. Oxford University Press, Oxford 2011, S. 35–44.
 Reflections on Entitlements in the Human Body from an Equity Perspective. In: Michael Steinmann, Peter Sýkora, Urban Wiesing (Hrsg.): Altruism Reconsidered – Exploring New Approaches to Property in Human Tissue. Ashgate Publishing, Farnham 2009, S. 113–130.
 mit Christian Lenk: Using Tissue and Material from the Human Body for Biomedical Research: Proposals for a Normative Model. In: Michael Steinmann, Peter Sýkora, Urban Wiesing (Hrsg.): Altruism Reconsidered – Exploring New Approaches to Property in Human Tissue. Ashgate Publishing, Farnham 2009, S. 133–141.
 Normative Modelle zur Regelung der Kommodifikation menschlichen Gewebes in Forschung und Therapie: Fragen der Zustimmung im europäisch-amerikanischen Vergleich. In: Christian Steineck, Ole Döring (Hrsg.): Kultur und Bioethik: Eigentum am eigenen Körper. Nomos Verlagsgesellschaft, Baden-Baden 2008, S. 51–63.
 mit Christian Lenk: Ein Modell zur Konstitution von Nutzungsrechten an menschlichem Gewebe. In: Jochen Taupitz (Hrsg.): Kommerzialisierung des menschlichen Körpers. Springer, Heidelberg 2007, S. 199–211.
 Out of touch: from corporeal to incorporeal, or Moore revisited. In: Christian Lenk, Nils Hoppe, Roberto Andorno (Hrsg.): Ethics and Law of Intellectual Property: Current Problems in Politics, Science and Technology. Ashgate Publishing, Aldershot 2007, S. 199–210.

Weblinks
 Profilseite auf www.cells-hannover.de
 Profilseite auf www.publichealth.ox.ac.uk

Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Pharmazeutisches Recht
Hochschullehrer (Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover)
Deutscher
Geboren 1977
Mann
Medizinethiker

Nils Hoppe


Köy fotoğrafları

Ulupınar, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Köy, 1997 yılında, Necip Sultan Beşikçi tarafından, Eğridere Mahalleninden ayrılmış ve eski mahalle ismini almıştır.

Mahallenin yerli halkı Eğridere'nin Ermenileri (Rize'den 1700 yıllarında Hemşin deresinden gelmişler)  ve Urumlar, eski adıyla Ulupunar (Meds Güğ, Büyük Köy anlamı).

1915 ve 1922'de büyük kısmı sürgün edilmiş, dönmek istemeyenler kalmışlar. Sonradan Ayvacık Fatsa'dan ve diğer mahalle ve köylerden aileler yerleşmişler.

Coğrafya
Samsun iline 63, Çarşamba ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çarşamba'nın mahalleleri

Ulupınar, Çarşamba


Mark Turner (1954) é um linguista e cientista da cognição estadunidense. Professor do Instituto de Ciência Cognitiva da Case Western Reserve University, ganhou o Prêmio de Pesquisa Anneliese Maier da Fundação Alexander von Humboldt (2015) e o Prix du Rayonnement de la langue et de la littérature françaises da Academia Francesa (1996) por seu trabalho nessa área. Ao lado de Gilles Fauconnier, fundou a teoria da mistura conceitual, apresentada em livros didáticos e enciclopédias. Turner também é diretor da Cognitive Science Network (CSN) e codiretor do Distributed Little Red Hen Lab.

Bibliografia

Death is the Mother of Beauty: Mind, Metaphor, Criticism (University of Chicago Press, 1987)
More Than Cool Reason: A Field Guide to Poetic Metaphor (com George Lakoff, University of Chicago Press, 1989)
Reading Minds: The Study of English in the Age of Cognitive Science (Princeton University Press, 1991)
The Literary Mind: The Origins of Thought and Language (Oxford University Press, 1996)
Cognitive Dimensions of Social Science: The Way We Think About Politics, Economics, Law, and Society (Oxford University Press, 2001)
The Way We Think: Conceptual Blending and the Mind's Hidden Complexities (com Gilles Fauconnier, Basic Books, 2002)
The Artful Mind: Cognitive Science and the Riddle of Human Creativity (Oxford University Press, 2006)
Clear and Simple as the Truth: Writing Classic Prose Second Edition (com Francis-Noël Thomas, Princeton University Press, 2011) .
The Origin of Ideas: Blending, Creativity, and the Human Spark (Oxford University Press, 2014)

Ligações externas

Linguistas dos Estados Unidos
Cientistas cognitivos

Mark Turner


Scooby-Doo și Legenda Vampirului (în engleză Scooby-Doo! and the Legend of the Vampire) este al cincilea din seria de filme animate direct-pe-video bazate pe desenul animat Scooby-Doo. A fost completat în 2002 și lansat în 4 martie 2003 și a fost produs de studioul de animație Warner Bros. (chiar dacă la sfârșit apare și un logo Hanna-Barbera).

Acesta este primul film direct-pe-video cu stilul de animație mai plat și luminos al serialului Ce e nou, Scooby-Doo?, depărtându-se de efectele și umbrirea mai întunecată folosite în cele patru filme realizate precedent. De asemenea este primul film Scooby-Doo care se întoarce la vechiul format unde monstrul este fals. Seria s-a întors la un ton mai vesel decât cel mai întunecat din filmele precedente. De asemenea asta este prima lucrare animată doar a lui Joseph Barbera fără partenerul său William Hanna (din cauza morții sale din 22 martie 2001).

Premiera în România a fost pe Cartoon Network în 16 septembrie 2006 ca parte a programului Cartoon Network Cinema, urmând ca mai apoi să se difuzeze și pe Boomerang ca parte a programului Boomerang Cinema.

Premisă
Aflați în vacanță în Australia, Scooby-Doo și echipa participă la un festival muzical care se desfășoară la Piatra Vampirului. Dar totul ia o întorsătură ciudată atunci când creatura australiană pe nume Yowie Yahoo îi răpește pe muzicanți și îi transformă în vampiri. Dându-se drept instrumentiști într-o trupă de heavy metal, Scooby-Doo și gasca lui trebuie să supraviețuiască unui grup de trei cântăreti vampiri rock-and-roll dacă vor să rezolve misterul care plutește în jurul Legendei Vampirului.

Fetele Hex din filmul Scooby-Doo și Fantoma Vrăjitoarei reapar în acest film.

Notă
Acest film folosește numeroase coloane sonore recreate din serialul original Scooby-Doo, unde ești tu!.

Legături externe

Filme de animație din anii 2000
Filme de animație
Cartoon Network
Boomerang
Filme americane
Scooby Doo
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.
Filme de televiziune din 2003
Filme din 2003
Filme cu vampiri

Scooby-Doo și Legenda Vampirului


Émile François Chambon (* 10. Januar 1905 in Genf; † 28. Oktober 1993 in Collonge-Bellerive) (Bürger von Carouge GE) war ein Schweizer Maler.

Leben
Émile Chambon wurde in Genf als Sohn des Emile-Joseph Chambon und dessen Ehefrau Joséphine Coppier geboren. Als Künstler des 20. Jahrhunderts ist der Genfer Maler Émile Chambon immer unabhängig von den grössten künstlerischen Bewegungen seiner Epoche geblieben trotz des Umgangs, den er mit Zeitgenossen pflegte. Die Arbeiten von Gustave Courbet, Caravaggio oder Félix Vallotton, für die er eine grosse Leidenschaft hegte, und die figurative Malerei hat er immer verehrt. Kubismus und Surrealismus haben ihn sehr beeinflusst, obwohl Chambon sich nie zu einer der beiden Stilrichtungen zugehörig fühlte. Persönlichkeiten wie Louise de Vilmorin, welche den Künstler regelmäßig unterstützte, oder Prinz Sadruddin Aga Khan, mit welchem Chambon seine Leidenschaft zu der Primitiven Kunst teilte, zählte er zu seinem Freundeskreis.

Auswahl
 La Blouse blanche, 1926, Museum für Kunst und Geschichte, Freiburg
 Le Peintre et son modèle, 1934, Museum für Kunst und Geschichte, Freiburg
 Prise du drapeau du « Front National » par la police de Léon Nicole, le 1er juin 1935, 1935, Kunstmuseum, Genf
 L'Enterrement de première classe, 1938, Kunsthaus Zürich, Zürich
 Femme à la toilette (Orientale), 1941, Musée d'Art et d'Histoire, Neuenburg
 L'Eau, le Gaz et l'Électricité, 1943, Services industriels de Genève, usine de Verbois (Genf)
 La Maison du pasteur, 1945, Musée d'Art et d'Histoire, Genf
 La Charité, 1946, Vitromusée, Romont
 La Cheminée, 1948–1964, Musée cantonal des beaux-arts de Lausanne
 Le Salon de Cologny, 1948–1964, Kunstmuseum, Genf
 Jeune fille au narcisse, 1949, Kunstmuseum Winterthur, Winterthur
 Conversation (le couple), 1950, Primavera Gallery, New York
 Le Cauchemar, 1950, Primavera Gallery, New York
 Hommage à Courbet, 1952, Aargauer Kunsthaus, Aarau
 L'Indiscret, 1956, Primavera Gallery, New York
 La Justice, 1957, Wandteppich nach einer Skizze von Émile Chambon, Fonds cantonal d'art contemporain, Genf
 Jeune fille aux mouettes (Marina Doria), 1957–1961, Musée de Carouge
 Harpe du Soudan, 1960, Aargauer Kunsthaus, Aarau
 Pygmalion, 1961, Kunstmuseum, Genf
 Psyché et l'Amour, 1962, Kunstmuseum, Genf
 Jeune fille aux pensées, 1966, Fonds cantonal d'art contemporain, Genf

Literatur
 E. Muller-Moore: Chambon. Avec une biographie, une bibliographie et une documentation complète sur le peintre et son œuvre. Editions Cailler, Genf 1957
 J.-M. Marquis: Chambon. Du classicisme au surréalisme poétique. Albert Skira, Genf 1984
 M. Wolpert und J. Winter: Figurative paintings: Paris and the Modern Spirit. A Schiffer Book, Atglen 2006, S. 51
 Ph. Clerc: Emile Chambon (1905-1993) la magie du réalisme. Somogy, Paris 2011

Weblinks
 Fondation Émile Chambon

 Emile Chambon (Documentaire) - Archives de la Télévision Suisse Romande (TSR) - Emission: Carré bleu, Durée: 27min53sec, Date: 7. September 1969

Maler (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1905
Gestorben 1993
Mann

Émile Chambon


Yusuf Halaçoğlu (d. 10 Mayıs 1949, Kozan), Türk tarihçi ve siyasetçi. 1993-2008 yılları arası Türk Tarih Kurumu Başkanlığı yapmıştır. Milliyetçi Hareket Partisinin   24, 25 ve 26. dönem Kayseri milletvekili ve eski TBMM MHP Grup Başkanvekili'dir.

İlk yılları ve kariyeri
Yusuf Halaçoğlu, 10 Mayıs 1949 tarihinde Adana'nın Kozan ilçesinde Mehmet Hilmi ve Hürü Halaçoğlu çiftinin çocuğu olarak doğdu. 1967 yılında liseyi Kozan'da bitirmesinin ardından 1971 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü Yeniçağ Tarihi Kürsüsünden Fırka-i İslâhiye ve Kozan isimli lisans tezini hazırlayarak mezun oldu. 1974 yılında mezunu olduğu İstanbul Üniversitesinde Yeniçağ Tarihi Kürsüsü asistanı oldu.

1978 yılında XVIII. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda İskân Siyaseti adlı doktora tezi ile doktor oldu. 1982'de yardımcı doçentliğe, Nisan 1983'te ise Osmanlı İmparatorluğu'nda Menzil Teşkilâtı ve Yol Sistemi isimli doçentlik tezini hazırlayarak doçentliğe yükseldi. 1983-84 öğretim döneminde bir yıl süreyle 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 41. maddesi uyarınca Elazığ'da Fırat Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde görev yaptı. 1986 yılında Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Sosyal Bilimler Eğitimi Bölümüne geçti. 20 Mart 1989'da XVI. Yüzyılda Sosyal, Ekonomik ve Demografik Bakımdan Balkanlar'da Bazı Osmanlı Şehirleri konulu takdim tezi ile profesörlüğe yükseldi. Aynı tarihlerde Türk Tarih Kurumu asıl üyesi seçildi.

1989 yılında Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığına tayin edildi, 17 Aralık 1990'da ise genel müdür yardımcılığına getirildi. Bu sırada, Osmanlı Arşivi'nin otomasyonunu başlattı. Bu görevinden 2 Mart 1992'de istifa etti ve Marmara Üniversitesindeki görevine döndü. 26 Ağustos 1992 tarihinde rektör yardımcısı oldu. 23 Ekim 1992'de rektör vekili ve Kasım 1992'de tekrar rektör yardımcılığında bulundu. Bu görevini sürdürürken 21 Eylül 1993'te Türk Tarih Kurumu Başkanlığına getirildi. 23 Temmuz 2008'de, hâlen sürdürdüğü Gazi Üniversitesindeki asli görevine iade edilmek üzere görevden alındı.

Siyasi kariyeri
Halaçoğlu 28 Ocak 2011 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi'ne (MHP) katıldı ve 2011 Türkiye genel seçimleri'nde MHP Kayseri 1. sıra milletvekili olarak meclise girdi. Milletvekilliği döneminde Türkiye–Kırgızistan Parlamentolar arası Dostluk Grubu saymanı ve Türkiye–İran parlamentolar arası Dostluk Grubu üyeliği yaptı. Haziran 2015 ve Kasım 2015 Türkiye genel seçimleri'nde tekrar MHP Kayseri milletvekili olarak meclise girdi. 12 Temmuz 2015 tarihinde MHP Grup Başkan Vekilliği görevinden alındı. 10 Mart 2017 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi Disiplin Kurulu tarafından partiden ihraç edilmiştir. 2017 yılında Meral Akşener, Ümit Özdağ, Koray Aydın ve kendisinin öncülük ettiği İYİ Parti'nin kurucu üyelerin arasında yer aldı. Ancak 2018'de gerçekleştirilen 24 Haziran seçimleri sonrası parti yönetimiyle düştüğü fikir ayrılıkları sebebiyle İYİ Parti'den istifa etti.

TBMM Başkanlık adaylığı
Halaçoğlu, Kasım 2015 TBMM Başkanlığı seçimi'nde MHP tarafından Meclis Başkan Adayı gösterildi. Oylamanın 2. turunda aldığı 39 oy ile elenerek Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı görevine seçilemedi.

Eserleri
 Ahmed Cevdet Paşa, Mârûzât, İstanbul 1980, V-XV+270 s., 16 belge, 3 harita
 XVIII. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun İskân Siyâseti ve Aşiretlerin Yerleştirilmesi, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 1988, VII-XX+179 s., 2 harita (ikinci baskı)
 Osmanlılarda Ulaşım ve Haberleşme (Menziller), PTT Genel Müdürlüğü Yayını, Ankara 2002
 Osmanlı Devlet Teşkilâtı ve Sosyal Yapı, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 1991 (dördüncü baskı)
 Başlangıçtan 1774'e Kadar Osmanlı Tarihi, Anadolu Uygarlıkları Ansiklopedisi (bir heyetle beraber), İstanbul 1982
 90 Numaralı Mühimme Defteri, İstanbul 1994 (bir heyetle beraber)
 Türk Tarihinde Ermeniler, Ankara 2001 (Prof. Dr. A. Süslü, Prof. Dr. F. Kırzıoğlu, Prof. Dr. R. Yinanç ile beraber)
 Ermeni Tehciri ve Gerçekler, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 2001.
 Osmanlılarda Ulaşım ve Haberleşme (Menziller) PTT Genel Müdürlüğü, Ankara 2002
 Facts On The Relocation of Armenians: 1914-1918, Ankara 2002.
 XIV-XVII. Yüzyılllarda Osmanlılarda Devlet Teşkilatı ve Sosyal Yapı, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2003
 Ermeni Tehciri, Babıali Kültür Yayıncılığı, İstanbul 2006
 Anadolu'da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar 1453-1650'' (6 cilt), Türk Tarih kurumu yayınları, İstanbul 2009

Kaynakça

1949 doğumlular
Kozan doğumlular
Adana doğumlu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk tarihçileri
21. yüzyıl Türk tarihçileri
TBMM 24. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 25. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 26. dönem Kayseri milletvekilleri
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
Türk tarih akademisyenleri
Türk profesörler
Türk milliyetçileri
Yaşayan insanlar
TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
Marmara Üniversitesi öğretim üyeleri
Fırat Üniversitesi öğretim üyeleri
TBMM Milliyetçi Hareket Partisi Grup Başkanvekilleri
Gazi Üniversitesi öğretim üyeleri
İYİ Parti Genel İdare Kurulu üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Marmara Üniversitesi rektör yardımcıları

Yusuf Halaçoğlu


Kaštilica (Kaštel Sućurac)
Kaštilica (kula pri vrhu Kozjaka)
Kaštilica (Kaštel Gomilica)

Kaštilica


An Maxillaria spiritu-sanctensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Frederico João Pabst. An Maxillaria spiritu-sanctensis in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria spiritu-sanctensis


Açılma şu anlamlara gelebilir:

 Segregasyon (segregasyon), F2 generasyonunda allel genlerin ayrılarak 1:2:1 oranında bir dağılım göstermesi
 Açılma (LGBT), kişinin cinsel yönelimini veya cinsî kimliğini, uygun gördüğü kişilere kendi isteğiyle beyan etmesi
 Aşk ilanı, aşk ilanı

Açılma


Time travel —en español: Viaje del tiempo— es el tercer álbum de estudio del grupo estadounidense Never Shout Never. Fue lanzado el 20 de septiembre de 2011. El primer sencillo del álbum, «Time Travel», fue lanzado el 22 de julio de 2011, mientras que el segundo, «Simplistic Trance - Like Getaway», fue publicado el 29 de agosto del mismo año.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes en inglés
Álbumes de Estados Unidos de 2011
Álbumes de indie rock
Álbumes de Never Shout Never
Álbumes de rock alternativo
Álbumes de pop-rock

Time travel


كأس الاتحاد الآسيوي 2010 هو النسخة السابعة من كأس الاتحاد الآسيوي وتتنافس فيه أندية المستوى الثاني للإتحادات الأعضاء في الاتحاد الآسيوي لكرة القدم.

الفرق المتأهلة للبطولة في هذه النسخة تم تعيينها وفق نظام جديد طبق بدءا من النسخة السابقة في عام 2009 إثر قيام الاتحاد الآسيوي لكرة القدم بتغيير شكل دوري أبطال آسيا والتغييرات الكبيرة في الطريقة التي تدار بها المنافسة.

التأهيل
تشارك ما مجموعه 32 ناديا في كأس الاتحاد الآسيوي لعام 2010. وفق التصنيف المطبق للإتحادات الأعضاء في الاتحاد الآسيوي لعام 2009. وقد تتغير حصص بعض الاتحادات وفقا لأداء فرقها في دوري أبطال آسيا 2010
 2 فرق مشاركة من الاتحادات التالية:  لبنان،  البحرين,  ماليزيا,  هونغ كونغ,  العراق,  الأردن,  الكويت,  عمان,  المالديف,  سوريا,،  اليمن
 1 فرق مشاركة من الاتحادات التالية:  سنغافورة,  تايلند,  الهند,  أوزبكستان،  فيتنام
 6 فرق من الخاسرين من التصفيات التأهيلية لبطولة دوري أبطال آسيا 2009. أو تلك الفرق التي لم تحقق متطلبات الاتحاد الآسيوي للمشاركة في دوري ابطال آسيا.

المسابقة
 تشارك فرق العراق والكويت في بطولة كأس الاتحاد الآسيوي للمرة الثانية في تاريخها، في حين أن الأندية السورية تعود إلى الظهور مرة أخرى في المنافسة بعد فوزها في النسخة الافتتاحية (نادي الجيش) في عام 2004.
 تحصلت البلدان الأخرى وهي الأردن والبحرين وعمان ولبنان واليمن والهند وهونغ كونغ وماليزيا وجزر المالديف. كل بلد على مقعدين، في حين أن سنغافورة وتايلاند وفيتنام سوف تشارك بفريق واحد بالإضافة إلى النادي الذي يلعب في التصفيات التأهيلية من دوري أبطال آسيا.
 ما مجموعه 32 فريقا تشارك في البطولة (20 من غرب آسيا والهند، و 12 من شرق آسيا).
 وهذه الفرق ستكون مقسمة إلى ثماني مجموعات. خمس من هذه المجموعات ستضم فرق غرب آسيا، وثلاث مجموعات سوف يشكلون فرق شرق آسيا.
 سوف يتأهل فريقان من كل مجموعة لدور ال 16، حيث ستلعب مباراة واحدة بنظام خروج المغلوب.
 الدور ربع النهائي ونصف النهائي والنهائي سيكون بنظام الذهاب والإياب.

الفرق المشاركة
في 26 نوفمبر 2009 أعلن الاتحاد الآسيوي لكرة القدم قائمة الفرق المشاركة في البطولة.

التصفيات التأهيلية

مرحلة المجموعات

1 تأهل نادي الكويت مباشرة إلى كأس الاتحاد الآسيوي بعد فشله في تحقيق متطلبات المشاركة في دوري أبطال آسيا 2010 بصفته بطل كأس الاتحاد الآسيوي 2009.
2 تم تعليق مشاركة الأندية العراقية بعد قرار إيقاف عضوية الاتحاد العراقي لكرة القدم من قبل الاتحاد الدولي لكرة القدم..واستبعدت الأندية نهائيا من البطولة بعد انقضاء المهلة المقررة لتعديل الأوضاع

دور المجموعات

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

المجموعة الخامسة

المجموعة السادسة

المجموعة السابعة

المجموعة الثامنة

الأدوار النهائية

دور الستة عشر
المباريات لعب في 11 و 12 مايو 2010.

|}

الدور ربع النهائي
قرعة الأدوار المتبقية في المسابقة عقدت في كوالا لمبور، ماليزيا يوم 25 مايو، 2010. نظرا لقوانين لحماية سيادة البلدان المشاركة، إذا كان هناك ناديين من نفس البلد، فإنها لن تواجه بعضها البعض في الدور ربع النهائي. ولذالك لن تتم هناك مواجهاك بين الأندية المشاركة من سوريا، الكويت وتايلاند في الدور ربع النهائي.
المباريات سوف تلعب في 14 و 22 سبتمبر 2010.

دور الثمانية
مباريات الذهاب لعبت في 5 أكتوبر، ومباريات الإياب في أكتوبر 19، 2010.

|}

نهائي

مصادر

كرة القدم الآسيوية في 2010

كأس الاتحاد الآسيوي 2010


Bu sayfada evrensel bağlamdaki ve dil bilimindeki deyim kavramından söz edilmektedir. Türkçedeki deyimlerle ilgili bilgi almak için, Türkçede deyim maddesine bakınız.

Deyim, dil biliminde, kavramları, durumları hoşa giden bir anlatımla ya da özel bir yapı veya söz dizimi içinde belirten ve çoğunlukla gerçek anlamlarından ayrı anlamlara gelen sözcüklerden oluşan kalıplaşmış sözcük topluluğu ya da cümledir. İki veya daha çok sözcükten kurulu bir çeşit dil ifadesi olan deyimler, duygu ve düşünceleri dikkati çekecek biçimde anlatan ad, önad, belirteç, yalın ve birleşik eylem görünüşlü dilsel yapılardır. Ya tam bir tümcedirler ya da bir söz öbeğidirler.

Köken bilimi
Deyim sözcüğü Türkiye Türkçesinde ortaya çıkmıştır. Bu sözcükten önce onun yerine Arapça kökenli "tabir" sözcüğü kullanılmaktaydı. Öz Türkçe kökten gelen deyim sözcüğü, demek eyleminin de- kökünden, eylemden ad türeten -im yapım eki kullanılarak; y kaynaştırma harfi yardımıyla türetilmesiyle oluşmuştur. Terim anlamı dışındaki en yalın haliyle deyim "denen şey", "denmiş şey" anlamlarındadır.

Özellikleri
 Atasözleri gibi kalıplaşmış oldukları için çoğunlukla, bir deyimin sözcükleri değiştirilip yerlerine - eşanlamlı da olsa - başka sözcükler konulamaz ya da söz dizimi bozulamaz.
 Atasözleri gibi kısa ve özlü anlatım araçlarıdır.
 Deyimler herhangi bir kavramı çekici bir biçimde belirtmeyi, ortaya koymayı amaçlar.
 Deyimin bütününden çıkan anlam her zaman deyimi oluşturan sözcüklerin gerçek anlamlarından farklı değildir.
 Deyimlerin söz dizimi bozulamasa da, söylendiği duruma göre adıllar ve kişilere göre çekimler değişebilir.
 Aynı dildeki deyimler, farklı bölgelerde farklı sözcüklerle söylenebilir.
 Bir dildeki deyimler, o dili konuşan ulusun kültür birikimini ve değerlerini barındırır.

Diller arası çeviri
Çoğunlukla gerçek anlamları dışında kendilerine özgü anlamlara gelen deyimler, karşılık gelen sözcükler ve aynı dil bilgisi biçimleriyle başka dillere çevrilemezler. Gerçek anlamındaki deyimler ise çevrilebilir. İki durumda da genellikle çeviri diğer dilde bir anlam ifade etmez. Çünkü, dillerdeki her deyim bir kültür birikiminin sonucunda oluşmuştur. Aynı anlamı verilebilse bile, diğer dilde deyimin hoşa gitme, çekicilik özellikleri sağlanamaz.

Atasözleri ile farkları
 Deyim, bir kavramı belirtmek için üretilmiş özel bir anlatım kalıbıdır; atasözleri ise genel kural belirtme niteliğine sahip sözlerdir.
 Atasözünün amacı yol göstermek, ders ve öğüt vermek, ibret alınması için gerçekleri bildirmek iken, deyim herhangi bir kavramı çekici bir biçimde belirtmeyi, kolay anlaşılmayı sağlamayı amaçlar. Atasözleri gibi deyimlerin de dilin ortak kullanımına girme vasfı son derece yüksektir.
 Adından da anlaşılacağı üzere; atasözleri deyimlere göre genellikle, ilk kullanımından çok daha uzun süre sonra dile yerleşmiş söz öbekleri / söz kalıplarıdır.
 Her iki kavramın da tanımına giren bazı söz öbekleri bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Atasözü
 Söz dizimi

Dış bağlantılar
 TDK Türkçe Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü
 Çok dilli bir deyimler sözlüğü

Kaynakça
 Aksoy, Ömer Asım. Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü. 1.cilt: Atasözleri Sözlüğü s.38-52, İstanbul: İnkılâp (1998). ISBN 975-10-0125-0.
 Ercilasun, Ahmet Bican; Leyla Karahan. Türk Dili IV. s.30-32, MEB Lise Ders Kitapları.

Dipnotlar

Anonim halk edebiyatı
Folklor

Deyim


حساب المتجهات ، كما يطلق عليه أيضاً الحساب الشعاعي، هو فرع من علم الرياضيات يهتم بعمليات التحليل المختلفة للمتجهات ولفضاء الجداء الداخلي لبعدين أو أكثر (بعض النتائج التي تنتج من الجداء الخارجي من الممكن أن تطبق فقط في الفضاء الثلاثي الأبعاد).
يتكون هذا الفرع من عدد من الصيغ الرياضية وطرق لحل المسائل وهو فرع هام جداً في الهندسة والفيزياء، خصوصاً بوصف مجال الجاذبية والمجال الكهرومغناطيسي وجريان الموائع. يعود أصل علم التحليل الاتجاهي إلى تحليل الرموز الرباعية وتمت صياغته من قبل العالم والمهندس الأمريكي ويلارد غيبس والمهندس البريطاني أوليفر هيفيسايد.

يهتم حساب المتجهات بالحقول القياسية والتي تربط الكمية القياسية بكل نقطة في الفضاء، والحقل المتجهي الذي يربط كل متجه إلى كل نقطة في الفضاء. على سبيل المثال، إن حرارة قيمة الضغط الهواء على سطح الأرض يختلف من نقطة لأخرى لذلك يعبر عنها بكمية قياسية، أما تدفق الهواء والتيارات الهوائية هي عبارة عن قيمة متجهه في المجال الاتجاهي، ولذلك نربط متجه السرعة بكل نقطة من الفضاء المدروس.

المؤثرات التفاضلية

يدرس التفاضل الشعاعي العديد من العمليات التفاضلية معرفة في الحقل الشعاعي أو السلمي، والتي يعبر عنها غالباً على شكل مؤثر دل (). العمليات الرئيسية الأربعة في التفاضل الشعاعي هي:

المصفوفة الجاكوبية مفيدة في دراسة التوابع عندما يكون الحقل ومجال التابع معدد المتحولات، مثل تغير المتحولات أثناء التكامل.

مبرهنات
هناك العديد من المبرهنات الهامة المرتبطة بالعمليات المذكورة آنفاً. والتي تعمم النظرية الأساسية في التفاضل إلى أبعاد أعلى:

ربما يتطلب التحليل الشعاعي استخدام نظام الإحداثيات في اتجاه معين.

المصادر

فيزياء رياضية

حساب المتجهات


Hovingham Hall est une maison de campagne construite dans le style palladien dans le village de Hovingham, Yorkshire du Nord, Angleterre. Il est le siège de la famille Worsley et la maison d'enfance de la duchesse de Kent. Il est construit au  sur un site que les Worsley occupent depuis le .

Il est construit en pierre de taille calcaire avec des toits en ardoise de Westmoreland sur un plan d'étage en forme de L. Une aile d'écurie attenante forme l'entrée principale. La maison est classée Grade I sur la liste du patrimoine national de l'Angleterre. Un temple toscan et le pont ornemental sur une cascade dans le parc de la salle sont tous deux classés Grade II. Le mur au nord et à l'est de la salle et un pigeonnier au nord sont tous deux également classés Grade II.

Histoire
La famille Worsley achète le manoir de Hovingham en 1563.

La maison actuelle est construite entre 1750 et 1774 par Thomas Worsley VI (1710–1778), qui est arpenteur général du Bureau des Travaux sous George III, et conçoit le bâtiment lui-même. Exceptionnellement, il est développé autour de l'écurie existante, qui forme maintenant l'entrée principale et abritait autrefois une école d'équitation où Thomas a appris à monter à George III. Thomas est député whig d'Orford de 1761 à 1768 et de Callington de 1768 à 1774. Il est remplacé par son fils Edward et celui-ci à son tour en 1830 par son neveu William (1792–1879)  qui en 1838 est nommé premier baronnet Worsley de Hovingham .

Devant la maison se trouve un terrain de cricket, peut-être le plus ancien terrain privé d'Angleterre. Le colonel Sir ,  baronnet est le capitaine du Yorkshire County Cricket Club en 1928 et 1929. Il est également Lord-lieutenant du North Riding of Yorkshire de 1951 à 1965. Il est remplacé par son fils Sir (William) Marcus John Worsley,  baronnet (1925–2012), qui est député de Keighley et Chelsea, Lord-lieutenant du Yorkshire du Nord et High Sheriff du North Yorkshire pour 1982–83. La sœur cadette du  baronnet est Katharine Lucy Mary Worsley, qui devient la duchesse de Kent.

Le festival de Hovingham est fondé par le chanoine Hudson en 1887  et s'est tenu à Hovingham Hall. Treize festivals ont lieu jusqu'en 1906 . L'événement a été relancé après 45 ans dans les années 1950 .

La maison est actuellement occupée par Sir William Ralph Worsley,  baronnet (fils aîné du  baronnet) et son épouse Marie-Noelle. La maison et les jardins sont ouverts au public pendant une durée limitée chaque année, généralement quatre semaines en juin.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Yorkshire du Nord

Hovingham Hall


A video projector is an image projector that receives a video signal and projects the corresponding image on a projection screen using a lens system. Video projectors use a very bright ultra-high-performance lamp (a special mercury arc lamp), Xenon arc lamp, LED or solid state blue, RB, RGB or remote fiber-optic RGB lasers to provide the illumination required to project the image, and most modern ones can correct any curves, blurriness, and other inconsistencies through manual settings. If a blue laser is used, a phosphor wheel is used to turn blue light into white light, which is also the case with white LEDs. (White LEDs do not use lasers.) A wheel is used in order to prolong the lifespan of the phosphor, as it is degraded by the heat generated by the laser diode. Remote fiber-optic RGB laser racks can be placed far away from the projector, and several racks can be housed in a single, central room. Each projector can use up to two racks, and several monochrome lasers are mounted on each rack, the light of which is mixed and transmitted to the projector booth using optical fibers. Projectors using RB lasers use a blue laser with a phosphor wheel in conjunction with a conventional solid state red laser.

Video projectors are used for many applications such as conference room presentations, classroom training, home cinema, movie theaters and concerts, having mostly replaced overhead, slide and conventional film projectors. In schools and other educational settings, they are sometimes connected to an interactive whiteboard. In the late 20th century, they became commonplace in home cinema. Although large LCD television screens became quite popular, video projectors are still common among many home theater enthusiasts.

Overview
A video projector, also known as a digital projector, may project onto a traditional reflective projection screen, or it may be built into a cabinet with a translucent rear-projection screen to form a single unified display device.

Common display resolutions  include SVGA (800×600 pixels), XGA (1024×768 pixels), SXGA+ (1400×1050 pixels), 720p (1280×720 pixels), and 1080p (1920×1080 pixels), 4K UHD (3840×2160), as well as 16:10 aspect ratio resolutions including WXGA+ (1280×800 pixels) and WUXGA (1920×1200 pixels)

The cost of a projector is typically driven by its base technology, features, resolution, and light output. A projector with a higher light output (measured in lumens, "lm") is required for a larger screen or for a room with a larger amount of ambient light. For example, a light output of approximately 1500 to 2500 ANSI lumens is suitable for small screens viewed in rooms with low ambient light; approximately 2500 to 4000 lm is suitable for medium-sized screens with some ambient light; over 4000 lm is needed for very large screens or for use in rooms with no lighting control such as conference rooms. High brightness large-venue models are increasingly common in Boardrooms, Auditoriums and other high profile spaces, and models up to 75,000 lm are used in large staging applications such as concerts, keynote addresses and displays projected on buildings. Video projectors can have a mechanism similar to local backlight dimming to achieve higher contrast ratios, by using 6 DLP chips: 3 for display, and 3 for local dimming.

A few camcorders have a built-in projector suitable to make a small projection; a few more powerful "pico projectors" are pocket-sized, and many projectors are portable.

Projection technologies

LCD projector using LCD light gates. This is the simplest system, making it one of the most common and affordable for home theaters and business use. Common problems include a visible "screen door" or pixelation effect, and the LCD panels deteriorating from heat & UV rays, leading to discolored spots or holes in the image, although recent advances have reduced the severity of these issues in some models.
DLP projector using Texas Instruments' DLP technology. This uses one, two, or three microfabricated light valves called digital micromirror devices (DMDs). The single- and double-DMD versions use rotating color wheels in time with the mirror refreshes to modulate color. The most common problem with the single- or two-DMD varieties is a visible "rainbow" which some people perceive when moving their eyes. More recent projectors with higher speed (2× or 4×) and otherwise optimised color wheels have lessened this effect. 3-chip DLP projectors do not have this problem, as they display each primary color simultaneously, and offer higher light output and more accurate color reproduction, however the cost is significantly higher and thus 3-chip DLP technology is typically used in large venue, high brightness models, as well as Digital Cinema projectors.
LCoS projectors (liquid crystal on silicon). Such projectors often process light in the Fourier domain, which enables correction of optical aberrations using Zernike polynomials.  Some commercially available technologies include:
D-ILA JVC's Direct-drive Image Light Amplifier based on LCoS technology.
SXRD Sony's proprietary variant of LCoS technology.
LED projectors use one of the above-mentioned technologies for image creation, with a difference that they use an array of Light Emitting Diodes as the light source, negating the need for lamp replacement.
Hybrid LED and laser diode system developed by Casio. Uses a combination of Light Emitting Diodes and 445 nm laser diodes as the light source, while image is processed with DLP (DMD) chip.
Laser diode projectors have been developed by Microvision and Aaxa Technologies. Microvision projectors use Microvision's patented MEMS laser beam-steering technology, whereas Aaxa Technologies uses laser diodes + LCoS.
Laser projectors are now available from most projector manufacturers, including Barco, Canon, Christie Digital, Dell, Epson, Hitachi, NEC, Optoma, Panasonic, Sony, Viewsonic and many others. These units use a monochrome blue laser light source to excite a yellow phosphor medium creating a broad spectrum light (instead of incandescent or mercury vapor lamps used to create the broad spectrum light). This broadband spectrum light is then split into the primaries with a color wheel and are used with most common projection technologies, including single & 3-Chip DLP, LCD and LCoS. They offer numerous advantages, including eliminating the high cost and downtime of replacing lamps, variations in brightness and color that occur as lamps age and improved color fidelity.  Typical laser light sources used in projectors are rated for 20,000 hours before the light output is reduced to 50%, whereas lamps lose brightness quickly and need to be replaced after as little as 1000–2000 hours.

Obsolete technologies
CRT projector using cathode ray tubes. Once dominated the video projection market, but given their limited light output, size, weight, and need for complex alignment, they have since been displaced by digital projectors and are no longer being made
Eidophor oil-film projectors
LIA (light image amplifier) light valves
Schmidt-CRT, developed by Kloss Video
Talaria oil-film projectors

Do-it-yourself video projectors
Some hobbyists build a do-it-yourself (DIY) projector for low cost.  They build their projectors from kits, sourced components, or from scratch, using a television set as a light source or a cellphone screen and LED lighting.  Through the internet, they obtain plans to construct them for domestic and classroom use.

See also
3LCD
Comparison of display technology
Digital cinema
Digital divide
Digital Light Processing (DLP)
Handheld projector
Holographic screen
Inflatable movie screen
Large-screen television technology
Live event support
Projection screen
Project Ariana
Projector (disambiguation)
Screen door effect
Video designer

References

Digital technology
Display devices
Home video
Office equipment
Projectors
Television terminology
Video hardware

Video projector


Pietro Ferraris (15. februar 1912 - 11. oktober 1991) var en italiensk fodboldspiller (angriber) og -træner.

Ferraris blev verdensmester med Italiens landshold ved EM 1938 i Frankrig, og spillede én af italienernes fire kampe i turneringen. Han nåede i alt at spille 14 landskampe, hvori han scorede tre mål.

På klubplan spillede Ferraris hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Napoli, Ambrosiana-Inter og Torino FC. Han vandt to italienske mesterskaber med Inter og hele fire med Torino.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Torino FC
Fodboldspillere fra S.S.C. Napoli
Fodboldspillere fra FC Pro Vercelli 1892
Fodboldspillere fra FC Internazionale Milano
Verdensmestre i fodbold

Pietro Ferraris


Ken "Buller" Jensen (født 1951) var en dansk ishockeyspiller. Han blev den første spiller, der opnåede 500 førsteholdskampe for en dansk ishockeyklub, da han i perioden 1968-88 spillede hele 19 sæsoner på Gladsaxe Skøjteløber-Forenings førstehold – en imponerende bedrift, når man tænker på, at ligaholdene dengang spillede væsentligt færre kampe end i dag.

"Buller" debuterede på GSF's førstehold som 16-årig midt i klubben storhedstid, og han var med på holdene, der vandt klubbens tre sidste danmarksmesterskaber i sæsonerne 1970-71, 1973-74, 1974-75. Han startede sin karriere som forward men blev senere rykket ned som back.

I 1988 var han den første danske ishockeyspiller, der modtog et Guinness-diplom. Teksten på diplomet lød: "Det bekræftes hermed, at Ken Jensen i februar 1988 har sat rekorden i flest kampe i ishockey med 504 divisionskampe for Gladsaxe Skøjteløber Forenings førstehold."

Han sluttede sin aktive karriere med fem sæsoner på HIK's old boys-hold sammen med sin gamle holdkammerat fra GSF, Søren Gjerding. I flere år var han om sommeren træner på Scan-Can hockey camps. I en periode var han endvidere medlem af Danmarks Ishockey Unions disciplinærudvalg.

Kilder

 Faceoff - RETRO: Han hedder Ken, men kaldes Buller og kom som den første i Guinness  (3. januar 2017)
 EliteProspects - Ken Jensen

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeytrænere fra Danmark

Ken Jensen


Esenyurt, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Şavşek olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 45 km, Üzümlü ilçe merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Esenyurt, Üzümlü


පොළොන්නරුවේ ජේතවනාරාමය තනවා ඇත්තේ පළමුවන පරාක්‍රමබාහු රජ විසිනි.

පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් කළ ජේතවනාරාමය ඇතුළු සංඝාරාම

පළමුවන පරාක්‍රමබාහු රජතුමා, ශ්‍රී බුද්ධ වර්ෂ 1708  (ක්‍රිව 1165/6) වන විට යුද්ධ වලින් පරිබාහිර සාම කටයුතු වල  යෙදුණු අතර තරමක පරිශ්‍රමයකට අනතුරුව තුන් නිකාය සංඝයා එක්සත් කොට බුද්ධාගම විසුද්ධි කිරීමට ක්‍රියා කළේය. මේ වන විට වෛතුල්‍ය වාදය මුළුමනින් ලංකාවෙන් තුරන් කර තිබුණි. මෙයින් සෑහීමට පත් නො වූ පරාක්‍රමබාහු රජ   පොළොන්නරුවෙහි රජ මාලිගය අසබඩින් වූ භූමි භාගයක වටදා ගෙයකින් ද සම්පූර්ණවූ ජේතවනාරාමය නම් ආරාමයක්  සංඝයා සඳහා කරවූහ. රජ තෙමේ මෙයින් උතුරට වන්නට (1926 පමණ වන තුරුම වැරැදි ලෙසින් ජේතවනාරාමය ලෙසින් සැලැකුණු) ලංකාතිලක විහාරය හා සමගින් ආලාහන පිරිවෙන කරවීය. රජ තෙමේ බුද්ධසීමා පාසාද යන්නද කරවීය. මෙයින් ඔබ්බට හා මහා ස්ථූපයට (නියම දෙමළ මහා සෑය හා 1926 පමණ වන විට උණගල වෙහෙර ලෙසින් හැඳින්වුනු) කිට්ටුවෙන් එතුමා උත්තරාරාමය හෙවත් වර්තමාන ගල් විහාරය තැනවීය.  උපනගර හා නියම්ගම්හී රජ තෙමේ ඉසිපතන, කුස්මාර සහ වේළුවන යන විහාර කරවීය. අනුරාධපුරයෙහි සිද්ධස්ථාන ප්‍රතිසංස්කරණයද එතුමා විසින් සිදු කෙරිණි.

මූලාශ්‍ර

රජරට රාජධානිය
පොළොන්නරුව

ජේතවනාරාමය, පොළොන්නරුව