The Borough of Basildon is a local government district with borough status in Essex, England. The borough is named after its largest town, Basildon, where the council is based. The borough also includes the towns of Billericay and Wickford and surrounding rural areas.

The borough's neighbouring districts are Chelmsford, Rochford, Castle Point, Thurrock and Brentwood.

History
The former Basildon Urban District was created in 1955 by renaming the Billericay Urban District, which had been established in 1934. The new name reflected the growth of Basildon, which had been designated a new town in 1949.

Urban districts were abolished in 1974 under the Local Government Act 1972. A new non-metropolitan district called Basildon was created covering the whole of the former Basildon Urban District plus the small part of the neighbouring Thurrock Urban District which fell within the designated area for Basildon New Town.

The district was awarded borough status in 2010, allowing the chair of the council to take the title of mayor, with Mo Larkin being appointed the first mayor.

Governance

Basildon Borough Council provides district-level services. County-level services are provided by Essex County Council. Parts of the borough are also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

Political control
The council has been under Conservative control since the 2021 election.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until the new arrangements came into effect on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The role of mayor is largely ceremonial in Basildon. Political leadership is instead provided by the leader of the council. The leaders since 2009 have been:

Composition
Following the 2023 election, the composition of the council was:

The next election is due in 2024.

Premises
The council has its headquarters at the Basildon Centre on St Martin's Square in Basildon Town Centre. The building was purpose-built for the council in 1989 at a cost of £17.5 million. It was formally opened on 14 November 1989 by Jack Cunningham, the Shadow Leader of the House of Commons. The building also contains the town's library.

Elections

Since the last boundary changes in 2002, the council has comprised 42 councillors representing 16 wards, with each ward electing two or three councillors. Elections are held in three out of every four years, with one third of the 42 seats on the council being elected at each election. Elections to Essex County Council are held in the fourth year of the cycle when there are no borough council elections.

Towns and parishes

There are nine civil parishes in the borough. The town of Basildon itself is an unparished area, as is a small area west of Wickford. The parish councils for Billericay and Wickford are styled "town councils", whilst that for Great Burstead and South Green is styled a "village council". The civil parishes are:

Billericay
Bowers Gifford and North Benfleet
Great Burstead and South Green
Little Burstead
Noak Bridge
Ramsden Bellhouse
Ramsden Crays
Shotgate
Wickford

Geography

The district has three main urban areas: Basildon, Billericay and Wickford. Proposals to move Billericay and Wickford to other districts, leaving Basildon district more focused on the new town, were considered in the 1990s but rejected.

The new town of Basildon grew to absorb four earlier settlements: Laindon, Basildon, Vange and Pitsea (from west to east) which have merged with other minor hamlets.

The remaining land, approximately half of the district is designated as green belt, has several sites of special scientific interest. Two are around Billericay and the remainder are to the south of Basildon New Town. There are also wildlife areas of varying sizes around most of the district, except in the East.

The source of the River Crouch is in the district. The river runs across the district, through Wickford before it leaves the district.

The district is linked well by road and rail with significant surrounding destinations, including London.

In the west of the Basildon district, the Dunton Plotlands is an area of small plots of land used as weekend cottages or smallholdings inhabited during the mid twentieth century.

List of settlements
It contains the towns of:

 Basildon (the administrative headquarters)
 Laindon
 Langdon Hills
 Pitsea
 Vange
 Billericay
 Wickford

Villages within the district are:
 Bowers Gifford
 Crays Hill
 Dunton Wayletts
 Great Burstead
 Havering's Grove (part)
 Little Burstead
 Nevendon
 North Benfleet
 Ramsden Bellhouse
 Shotgate
 Great Berry

Regeneration plans
Basildon District is a prosperous business location and has in recent years seen significant inward investment and jobs growth. Throughout Basildon District there are major developments planned estimated to total nearly £2 billion. These include:

The regeneration of Basildon, Wickford, Pitsea, and Laindon Town Centres
A new Sporting Village and improvements to playing pitches and sports facilities throughout the District to make Basildon the Centre for Sport in South Essex. The sporting village is expected in 2010, and is being highly sought after as an Olympic training base for one of the top teams, including the Russians. Its combined benefits, of having some of the top facilities so close to London, including one of the few Olympic (50m) size pools in the UK, will make it a true asset to whatever team(s) use it.
The creation of a health and education research centre near Basildon and Thurrock University Hospital and FE College
Investment in the Basildon Enterprise Corridor, the largest business area in the Thames Gateway outside London, home to 45,000 jobs and over 5,000 businesses, including Ford, Selex, Visteon, Case New Holland, First Data Europe, International Financial Services Limited, RBS, and Starbucks
The creation of one of the largest wetland nature reserves in Europe in the Thames Marshes by the RSPB, Land Restoration Trust, Basildon District Council and Veolia
A strategic review of the District's housing, with investment in housing estates such as Craylands, Five Links and Felmores to create first class places to live

Coordinating and promoting this programme of investment is the Basildon Renaissance Partnership which was set up in 2003 by Basildon District Council. Its partners also include the East of England Development Agency, English Partnerships, Essex County Council, and the Thames Gateway South Essex Partnership with support from the Department for Communities and Local Government.

The BBC noted the council had decided to sell for £1 a plot of land it bought next to the golf course for £1m in order to build a 4 star hotel.  The Conservative leader described the sale as doomed to failure.

Transport
The district is connected to London and Southend via two train operators: c2c and Abellio Greater Anglia. The route operated by c2c is the London, Tilbury and Southend line. Three principal stations of the railway line are in the district: Basildon railway station, Laindon railway station and Pitsea railway station

The former Great Eastern service (now Abellio Greater Anglia) operates on the Shenfield to Southend Line. Trains stop at Billericay and Wickford railway station. At Wickford, the Crouch Valley Line diverges from the Shenfield to Southend line.

Three primary routes are within the district. The A127 goes through its centre, the A13 goes through the south-east at Pitsea. Both these primary routes connect the district with Greater London and Southend-on-Sea. At Bowers Gifford at a terminus of the A13's primary status there is a junction with the beginning of primary status for the A130 with runs along a small section of the western boundary of the district. The A130 connects the district with Chelmsford. The A129 is the major road link between Billericay and Wickford, which are linked via A-Roads to the urban area of Basildon, Pitsea and Laindon by the A176 and the A132, respectively.

Freedom of the Borough
The following people and military units have received the Freedom of the Borough of Basildon.

Individuals
 Max Whitlock: February 2016.
 Stuart Bingham: February 2016.
 Trudi Westmore-Cox: September 2019.
 Donald Sheppard: September 2019.

Military Units
 The Royal Anglian Regiment: April 2011.

Organisations and groups
 Basildon & Brentwood Clinical Commissioning Group: 27 May 2021.
 Mid and South Essex NHS Foundation Trust: 27 May 2021.
 North East London NHS Foundation Trust: 27 May 2021.
 Essex Partnership University NHS Foundation Trust: 27 May 2021.

 The East of England Ambulance Service NHS trust: 23 October 2021.

References

External links
 Basildon District Home Page
 Basildon Renaissance Partnership
 Basildon Heritage
 Basildon Borough History

Non-metropolitan districts of Essex
Boroughs in England

Borough of Basildon


Gehyra mutilata, also known commonly as the common four-clawed gecko, Pacific gecko, stump-toed gecko, sugar gecko in Indonesia, tender-skinned house gecko, and butiki in Filipino, is a species of lizard in the family Gekkonidae. The species is native to Southeast Asia. It has made its way to several areas of the world including Sri Lanka, Indochina, and many of the Pacific Islands. Compared to the common house gecko (Hemidactylus frenatus), the appearance of G. mutilata is somewhat plump, with delicate skin. The skin is usually colored a soft purplish/pinkish gray, with golden spots on younger specimens; these spots eventually fade with age.

Description

The head of G. mutilata is longer than broad. The snout is longer than the distance between the eye and the ear-opening, about 1.3 times the diameter of the orbit. The forehead has a median groove. The ear-opening is moderately large and suboval. The body and limbs are moderately elongate and depressed. A fold of the skin borders the hind limb posteriorly. The digits are short and more or less webbed at the base. The inferior lamellae are angular and divided by a median groove. The upper surface of the body and the throat are covered with small granular scales, which are largest and flat on the back. The abdominal scales are moderate. The rostral is quadrangular, broader than deep, with a median cleft above. The nostril is pierced between the rostral, the first labial, and three nasals, the upper much the largest and generally in contact with its fellow. There are 8 or 9 upper labials, and 6 or 7 lower labials. The mental is moderately large and pentagonal. There are 3 pairs of chin shields. The innermost pair is very large and elongate. The outermost pair is small, frequently broken up into small scales. The femoral pores are in a doubly curved line, angular in the middle, 14 to 19 on each side. The tail is depressed, normally with a sharpish, minutely serrated lateral edge. The upper surface of the tail is covered with very small flat scales. Its lower surface generally has a median series of large transversely dilated scales. G. mutilata is greyish or reddish brown above, uniform or dotted or variegated with darker. The lower surfaces are uniform whitish.

G. mutilata may attain a snout-to-vent length (SVL) of , with a tail length equal to SVL.

A key identification character is the absence of a claw on the innermost digit.

Geographic range
The species G. mutilata is widely distributed throughout Borneo, southeastern China, French Polynesia, Hawaii (Maui), India, Indonesia, Malaysia, Singapore, the Mascarene Islands, western Mexico, Myanmar, New Guinea, the Philippines, the Pitcairn Islands, Seychelles, and Sri Lanka.

Behavior and habitat
Like many other geckos, G. mutilata is very adaptable to its surroundings, although it usually prefers woodlands, rocky areas, and human dwellings, at altitudes from sea level to . It is also very common on sand beaches in Hawaii, where it is considered an invasive species. It makes itself at home in people's houses, and doesn't seem to mind the humans living beside it. Many people don't mind the gecko either, perhaps because, being a nocturnally active species, it spends much of its time high up on walls and ceilings. It is quite unobtrusive and helpfully preys on household insects.

Like many gecko species, G. mutilata is able to make noises to communicate. Its call, which sounds like "tock", is repeated six to eight times with increasing volume. It is also capable of running faster than other house geckos.

G. mutilata are often compared to the common gecko (H. frenatus) when it comes to habitat location, and it is often said that G. mutilata  will not be found around H. frenatus although this pattern can differ depending on location.

Diet
G. mutilata preys upon isopods, termites, and other small insects.

Reproduction
G. mutilata is oviparous. Clutch size is one to three eggs, usually two.

References

Further reading
Smith MA (1935). The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma. Reptilia and Amphibia. Vol. II.—Sauria. London: Secretary of State for India in Council. (Taylor and Francis, printers). xiii + 440 pp. + Plate I + 2 maps. (Gehyra mutilata, pp. 105–106).
Wiegmann AFA (1834). "Beiträge zur Zoologie, gesammelt auf einer Reise um die Erde. Siebente Abhandlung. Amphibien ". Verhandlungen der Kaiserlichen Leopoldinisch-Carolinischen Akademie der Naturforscher. Nova Acta Physico-Medica, Academiae Caesare Leopoldino-Carolinae 17 (1): 185–268 + Plates XIII–XXII. (Hemidactylus mutilatus, new species, pp. 238–240). (in German and Latin).

External links

Gehyra
Reptiles of Southeast Asia
Reptiles of Japan
Reptiles described in 1834
Reptiles of Borneo
Fauna of Christmas Island

Gehyra mutilata


Houston County er navnet på 5 counties i USA:

 Houston County, Alabama
 Houston County, Georgia
 Houston County, Minnesota
 Houston County, Tennessee
 Houston County, Texas

Houston County kan også refere til:
 Houston County (band), en country musikgruppe

Houston County


Komançice ya da Komançi dili (kendilerince Nʉmʉ tekwapʉ «halkın dili/language of the people»; İngilizce Comanche), Amerika Birleşik Devletlerinde geçmişte Teksas, New Mexico, Kansas, Kolorado ile Oklahoma'da, günümüzde ise yalnızca Oklahoma eyaletinde yaşayan Komançiler tarafından konuşulan Uto-Aztek dilleri ailesinden bir Numi dilidir. 2000 yılı rakamlarına göre 10.000  (2012 yılında: 14.700) kişilik etnik Komançiden anadilini konuşabilen yalnızca 200 kişidir. En yakın akrabası Şoşonicedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Comanche Language and Cultural Preservation Committee  (Nʉmʉ Tekwapʉha Nomeneekatʉ)

Komançiler
Uto-Aztek dilleri
Amerika Birleşik Devletleri yerli dilleri

Komançice


Die Grabkiste im Gadehøj () bei Unnerup in der Gribskov Kommune im Nordosten der Insel Seeland in Dänemark stammt aus der älteren Bronzezeit (in Dänemark auch Dolchzeit genannt) und wurde 1918 ausgegraben. Gefunden wurden zwei Feuersteindolche. Die Grabkiste liegt in einem Hügel von etwa 12,5 m Durchmesser und 2,0 m Höhe nahe Vejby, bei Hillerød auf der dänischen Insel Seeland.

Die u. a. von den Schnurkeramikern gebauten Anlagen wurden aus Platten oder gespaltenen Blöcken errichtet, wie man sie zuvor auch für Dolmen verwendete. Das Hauptverbreitungsgebiet der Grabkisten ist der Norden von Jütland. Der Grundplan der Grabkiste ist viereckig oder birnenförmig. In der Verlängerung der Kammer setzt ein kurzer Gang, meist mit einem Schwellenstein an. Sie kommen im Verbreitungsgebiet der Trichterbecherkultur (TBK) vor.

Etwa 500 m östlich liegt der Dolmen von Slagsagergård (K. Ebbesen Nr. 12) und 2,4 km westlich liegt die Steinkisten von Hanebjerg.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur

Weblinks
 Funde, Fundgeschichte, Lage, Bild

Archäologischer Fundplatz (Bronzezeit)
Archäologischer Fundplatz in Europa
Geographie (Gribskov Kommune)
Grabkiste
Grabbau in Dänemark
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz auf Seeland (Dänemark)
Sakralbau auf Seeland (Dänemark)
Bauwerk in Gribskov Kommune

Grabkiste im Gadehøj


Julia Morilla de Campbell (Rosario, 18 de julio de 1922) es una escritora argentina especializada en literatura infantil y juvenil.

Nació en Rosario (provincia de Santa Fe), hija de José María Morilla (andaluz) y de Adela C. C. Valero (catalana).

Desde pequeña estudió canto varios años. En su adolescencia cantaba sevillanas y coplas españolas en una conocida emisora de radio rosarina. En esos años estudió artes plásticas con el pintor tucumano Juan Grela (1914-1992), quien residía en Rosario con su familia: su esposa ―la pintora Haydée Aid Herrera― y su hijo ―el actual compositor Dante Grela (1941)―.

Cuando terminó la escuela secundaria, a los 17 años, recibida de maestra, se trasladó al sureste de la provincia de Córdoba (a unos 200 km de Rosario) y vivió durante un tiempo en una escuela rural levantada por campesinos de las colonias que se habían desplazado hacia esa zona. Allí trabajó como docente durante buena parte de su juventud. Después siguió viajando por otras regiones del país.

En su primera obra, Crines al viento relató las andanzas de un caballo y de un niño a través de la pampa, la región patagónica y la Antártida. Introdujo en sus libros la aventura, una modalidad inexplorada en la literatura juvenil argentina. Aplicó también esa modalidad en su libro Adiós Canopus, cuya historia tiene lugar en la selva misionera e incluye personajes de la etnia guaraní (que hasta los años 2000 en las escuelas primarias argentinas se enseñaba que habían desaparecido, absorbidos por la cultura occidental). En Sombrero negro la aventura transcurre en el monte chaqueño. Más tarde publicó el libro de poemas Viajando en el calendario escolar y El rey: aventuras de un cóndor neuquino, pone a disposición de los maestros y alumnos de las escuelas argentinas.

Se casó con Alberto Campbell ―descendiente de irlandeses―, con quien tuvo una hija, llamada Julia Norma Campbell. En los años noventa se mudó desde Rosario para vivir con su hija en la ciudad de Neuquén (en el sur argentino), con cuya familia reside actualmente. La hija de su hija Norma se llama Silvina Tabbush, y es cantautora de folclor argentino.

Obras

 1976: Crines al viento.
 1976: Adiós Canopus: viaje por la Mesopotamia hasta la selva misionera.
 1978: Viajando con el calendario escolar: poesías de clases alusivas.
 1978: El rey: aventuras de un cóndor neuquino.
 1976: Sombrero negro, vida y aventuras en la selva chaqueña. Buenos Aires: Plus Ultra.

Bibliografía
 Bertero, Gloria de: ¿Quién es ella en Santa Fe? (biografías de mujeres santafesinas). Rosario: Vinciguerra (Testimonios), 2001, 304 págs. ISBN 9789508436948 y 950-43-6663-5.

Notas

Escritoras de Argentina del siglo XX
Escritoras de Argentina del siglo XXI
Escritores de Rosario (Argentina)
Escritores en español
Poetas de Argentina del siglo XX
Poetas de la provincia de Santa Fe
Poetisas de Argentina
Cuentistas de Argentina
Nacidos en Rosario (Argentina)
Novelistas de Argentina
Escritores de literatura infantil y juvenil

Julia Morilla de Campbell


علي بن عبد الله بن يوسف بن صواخرون الصومالي أو علي الصومالي، شاعر عماني ولد في محافظة ظفار جنوب سلطنة عمان. يمتد نسب الشاعر إلى مجيرتين بن دارود. أتم الدارسة الإعدادية، وكانت بداياته الشعرية في عام 1980. أُعجب بالمدرسة الحضرمية،
وخاصة الشاعر (حسين المحضار)..

المسيرة الفنية
وابتدأ أول تعاون فني له مع الفنان محمد الجيلاني
ومن بعدها تعامل مع الفنان احمد مبارك غدير، واعتبره هو القاعدة الأساسية التي كونها في محافظة ظفار، وفي السلطنة..

وابتدأ اسمه في البروز وتوالت تعاملاته مع كبار الفنانين في عمان ؛
مثل الفنان سالم علي سعيد وسالم محاد،
ومع مرور الوقت أحس بانه لابد من أن يخرج من هذا الإطار المحلي إلى الخليج..
وبتوفيق من الله بدأ بأول تعاون فني له مع الفنان خالد الشيخ، ولحنيا مع الملحن عارف الزياني غنائياً.

تعامل أيضا مع أسماء كثيرة جدا منها على سبيل المثال :
الفنان عبد الله الرويشد وراشد الماجد وعلي عبد الستار، وخالد الشيخ والفنانه رباب ورويدا المحروقي وفطومه وفرقه الاخوه البحرينيه، وحمود ناصر وسعد الفهد وعادل الماس وأسماء كثيرة، وتعاون مع ملحنين كبار في الخليج، إضافة إلى تعامله مع الفنان القدير أصيل أبوبكر سالم بلفقية وذلك في أغنية (الخبر نفس الخبر).
أما الجوائز التي حصل عليها :
تم تكريمه مره في مهرجان الاغنية العمانية بجائزتين :
كشاعر عماني وشاعر نشر الكلمة العمانية خارجاً..

وفاته
توفي في صلالة بتاريخ 5/4/2009 م وذلك إثر سكتة قلبية.

مصادر

شعراء عمانيون في القرن 20
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 2009
شعراء عمانيون في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 21

علي الصومالي


An Dinochloa in uska genus han Liliopsida. An Dinochloa in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

Ilarom nga taxa

 Dinochloa acutiflora
 Dinochloa alata
 Dinochloa albociliata
 Dinochloa andamanica
 Dinochloa aopaensis
 Dinochloa barbata
 Dinochloa cordata
 Dinochloa darvelana
 Dinochloa dielsiana
 Dinochloa elmeri
 Dinochloa erecta
 Dinochloa glabrescens
 Dinochloa hirsuta
 Dinochloa kostermansiana
 Dinochloa luconiae
 Dinochloa macclellandii
 Dinochloa malayana
 Dinochloa matmat
 Dinochloa morowaliensis
 Dinochloa nicobariana
 Dinochloa obclavata
 Dinochloa oblonga
 Dinochloa orenuda
 Dinochloa palawanensis
 Dinochloa petasiensis
 Dinochloa prunifera
 Dinochloa pubiramea
 Dinochloa robusta
 Dinochloa scabrida
 Dinochloa scandens
 Dinochloa sepang
 Dinochloa sipitangensis
 Dinochloa sublaevigata
 Dinochloa trichogona
 Dinochloa truncata
 Dinochloa utilis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dinochloa

Dinochloa


මීපේ අම්බලම ශ්‍රී ලංකාවේ දැකගත හැකි, ඉපැරණි අම්බලම් අතුරින් එකකි. එය හබරාදුව මීපේ ග්‍රාමයේ ඉදිකොට ඇත.

දැනට අත්හැර දමා ඇති කෙසෙල්කඩුව විහාරය පිහිටා තිබෙන්නේද මෙම අම්බලම ආසන්නයේ වේ.

මූලාශ්‍ර

අම්බලම්
ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

මීපේ අම්බලම


An Platanthera andrewsii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni M.White, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Platanthera andrewsii in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera andrewsii


تغجيجت هي إحدى القرى المغربية، بإقليم كلميم، شمال مدينة كلميم. تضم تغجيجت 11.207 نسمة (إحصاء 2004). وهي منطقة صحراوية تعرف بالتوفر على عدد لاباس به من العيون المائية وهي تختلف عن باقي قرى إقليم كلميم بمناخها الصحراوي الحار خاصة في فصل الصيف يقطنها مزيج من السكان، تسكنها إحدى أكبر القبائل الصحراوية تسمى بقبيلة آيت براهيم التي تنضوي تحت ما يسمى بقبائل آيت النص والتي تضم إلى جانب آيت إبراهيم قيائل آيت زكري، آيت بوعشرا، آيت بوهو.

تعد التقاليد الصحراوية هي المسيطرة في المناسبات خاصة في الزواج حيت تسيطر العادات الصحراوية عليه كما أن هذه القبيلة الكبيرة تعتبر الكدرة موسيقاها المفضلة وإلى جانب قبيلة آيت إبراهيم الصحراوية تقطن بتغجيجت فئة من الأمازيغ قادمين من مناطق عدة خاصة إفران وطاطا مما جعل افراد قبيلة آيت إبراهيم أصبحوا يتكلمون اللغة الأمازيغية وبالتالي فهذه المنطقة تعرف تنوعا من حيت السكان والعمران والتقاليد ويرى البعض بأن المنطقة مهددة بندرة التساقطات المائية مما سيعني معه مغادرة القبيلة لقواعدها بحثا عن الماء ولا ننسى بأن قبيلة آيت براهيم تقطن بعدة مناطق كاسا الزاك والعيون والسمارة وبالأخص كلميم.

دواوير الجماعة
 بموسي
 دودرار
 توريرت
 أمسول أوزرك
 إرز
 تكموت-ثغجيجت
 تازورغت
 واوكينغت
 تاوينغت العليا
 تاوينغت السفلى
 تحرارت
 مسكراد
 أمغجيض
 تركا مايت
 تينزرت نداولكان

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم كلميم
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم كلميم
جماعات قروية في جهة كلميم واد نون

تاغجيجت


An Liparis loeselii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Claude Marie Richard. An Liparis loeselii in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Nag-uusahan nga subspecies: L. l. loeselii.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Liparis (Orchidaceae)

Liparis loeselii


Tetiana Lazarenko (18 de agosto de 2003) é uma jogadora de vôlei de praia ucraniana, com alcance de 290 m no ataque e 300 m no bloqueio, medalhista de ouro no Mundial Sub-21 na Tailândia e nesta mesmo país obteve o bronze no Mundial Sub-19, ambos os feitos em 2021.

Carreira

Em 2018 disputou a etapa de Zaporizhzhya do Circuito Nacional ao lado de Kseniia Kovalenko. Em 2019 começou a parceria com Anhelina Khmil e disputou o Campeonato Europeu Sub-20 realizado em Göteborg e finalizou na nona posição, mesmo posto na torneio uma estrela de Tel Aviv e o vice-campeonato em Batumi.

Em 2020 juntas conquistaram o título do Campeonato Europeu Sub-20 na cidade de Esmirna e o bronze na categoria Sub-22 em Baden.Na temporada de 2021, terminaram em quinto na edição do Campeonato Europeu Sub-209 em Esmirna; e no circuito mundial, conquistaram o título do torneio uma estrela em Sófia, o terceiro lugar no uma estrela das etapas de Budapeste, Koropove e Madrid.Com Anhelina Khmil sagrou-se medalhista de bronze na edição do Campeonato Mundial Sub-19 sediado em Phuket e na sequência foram medalhistas de ouro na Mundial Sub-21 Phuket.

Ao lado de Anhelina Khmil  foi medalhista de bronze no Campeonato Europeu Sub-22 realizado em Vlissingen; e terminou na quinta posição no evento Futures do Circuito Mundial de 2022, nas etapas de Cervia e Madrid, sendo vice-campeã no evento de Białystok.Em 2023, inicia dupla com Diana Lunina, terminaram na vigésima primeira do Elite 16 de Doha, o trigésimo posto no Challenge de La Paz (Baja California Sur)  e o vice-campeonato no Futures de Madrid.

Títulos e resultados

 1* Sófia do Circuito Mundial de 2021
 Future de Madriz do Circuito Mundial de 2023
 Future de Białystok do Circuito Mundial de 2022
 1* Budapeste do Circuito Mundial de 2021
 1* Koropove do Circuito Mundial de 2021
 1* Madrid do Circuito Mundial de 2021

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Ucrânia

Tetiana Lazarenko


Bullard Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bullard Township (Arkansas)
 Bullard Township (Minnesota)

Bullard Township


La tour d'Auneau est un donjon situé à dans la commune d'Auneau-Bleury-Saint-Symphorien du département français d'Eure-et-Loir, en région Centre-Val de Loire.

Historique
À l'époque carolingienne, vers 750, le premier château est construit sur le petit épi qui domine la ville d'Auneau. Aujourd'hui, il se compose de deux parties : le corps de logis édifié aux ,  et le Donjon, ou Tour de forme cylindrique édifié au . Le premier château appelé La Vieille Cour fut construit au  pour protéger la route de Chartres et les habitants de la commune.

Au , un second édifice apparaît à l'instigation du seigneur Hugues de Gallardon, vassal des comtes de Chartres qui possédaient le château d'honneur. De cette époque, il reste le donjon, couvert courant  d'une coupole et d'un lanternon.

Au , Marguerite d'Auneau, descendante d'Hugues de Gallardon épouse Bureau de La Rivière, chambellan du roi . Ce dernier fit construire un troisième château dont une partie existe encore aujourd'hui. Un siècle plus tard, il appartenait aux familles de La Roche Guyon, d'Estouteville et Bertin de Silly. En 1580, il appartenait au maréchal français Henri de Joyeuse, et ce n'est que sept ans plus tard que son heure de gloire fut connue. En effet, le  aura lieu la bataille dite « bataille d'Auneau ».

Protection patrimoniale
Le donjon est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du .

Le château d'Auneau est une propriété privée, il ne se visite pas.

Filmographie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Histoire d'Auneau-Bleury-Saint-Symphorien (28700) (ville-ab2s.fr)

 château d'Auneau, donjon du  inscrit MH en 1927 (chateau-fort-manoir-chateau.eu)

 France -- Opérations militaires -- 1562-1598 (Guerres de religion) (bnf.fr)

Articles connexes
 Liste des monuments historiques d'Eure-et-Loir

Liens externes

Monument historique en Eure-et-Loir
Monument historique inscrit en 1927
Château monument historique inscrit en Eure-et-Loir

Tour d'Auneau


Globe Pequot este o editură americană care publică și distribuie cărți pe teme recreaționale, având un portofoliu de circa 500 de titluri. Compania editorială a fost achiziționată de Morris Communications în 1997. Ea a achiziționat la rândul ei editura Lyons Press în 2001. Globe Pequot a fost vândută grupului editorial Rowman & Littlefield în 2014.

Mărci editoriale
Globe Pequot publică cărți sub mai multe mărci editoriale, printre care Lyons Press, FalconGuides, Knack și Insiders' Guide.

Note

Legături externe

Edituri din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1947

Globe Pequot Press


Arkadaş Z. Özger, (8 Ocak 1948, Bursa - 5 Mayıs 1973, Ankara), Türk şair.

Asıl adı Zekâi Özger'dir. Şiirlerini Arkadaş Z. Özger adıyla yayımladı. Selanik göçmeni işçi bir ailenin çocuğudur. Babasının adı Ali, annesinin adı Fahriye'dir. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın ve Yayın Yüksek Okulu'ndan mezun oldu. TRT'nin Ankara bürolarında çalıştı.

Kent 16, Soyut, Forum, Papirüs, Yordam, Dost, Yansıma dergileri ile Ulus gazetesinin kültür-sanat sayfalarında şiir ve yazıları yayımlandı. 1965 yılında, henüz 17 yaşındayken "Kent 16" dergisini arkadaşı Ömer Zafer Göktürk ile birlikte çıkardı, tek sayı çıkan (Aralık 1965) dergide şairin yayımlanan ilk şiiri de ("Niye Kapalı Kapılarınız - Bulamıyoruz") yer almaktadır.

24 Ocak 1971 tarihinde SBF yurduna yapılan Polis baskını ve gözaltı sırasında işkenceye varan dayağa maruz kaldı ve başına ağır darbeler aldı. Aradan yıllar geçtikten sonra 29 Nisan 1973 sabahı Ankara'da, sokakta ağır yaralı bir halde bulundu, kaldırıldığı Numune Hastanesi'nde 5 Mayıs 1973'te öldü. Beyin kanamasından öldüğü belirlendi. Arkadaşları, ölümünü SBF yurdunun basılması sırasında başına aldığı ağır darbelere bağladılar.

Erken ölümü nedeniyle "Ne zaman yayımlarsam yayımlayayım adı 'Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası' olacak!" dediği şiir kitabını yayımlama olanağı olmadı. Dergi ve gazetelerde yayınlanan şiirleri ölümünden sonra Tekin Sönmez tarafından "Şiirler" adıyla bir kitapta toplandı (Nadas Yayınları, 1974). İkinci basımı "Sevdadır" adıyla yapılan kitap (Mayıs Yayınları, 1984) daha sonra da bu adla yayımlanmaya devam etti. Kenan Yücel tarafından yayına hazırlanan "Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası" adlı kitapla (Ve Yayınevi, Nisan 2014) şairin şiirleri gerçek adına kavuştu.

Şiir yazdığı yıllardaki üniversite ortamının da etkisiyle ölüm ve cinsellik konularını sık sık işledi. Çoğu arkadaşının aksine dönemin sert siyasi şiir geleneğine uymayıp kendi yalnız yolunu oluşturdu.

Arkadaş Zekâi Özger adına, İzmir'de Mayıs Yayınları tarafından 1996'dan bu yana her yıl şiir ödülü verilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü
 2021 yılında Ulaş Tosun Özger hakkındaki bir belgeselde yer aldı: "Merhaba canım" - IMDB https://www.imdb.com/title/tt14700630/

Kaynakça

1948 doğumlular
1973 yılında ölenler
Türk sosyalistler
Bursa doğumlular
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Ankara'da ölenler
68 kuşağı
Türk komünistler
Türk devrimciler
20. yüzyıl Türk şairleri
Beyin kanamasından ölenler

Arkadaş Z. Özger


87 (سبعة وثمانون) هو عدد طبيعي يلي العدد 86 ويسبق العدد 88.

في الرياضيات

المراجع

أعداد صحيحة

87 (عدد)


Tibesti kan henvise til:

 Tibesti – bjergkæde i Sahara
 Tibesti (departement) – departement i Tchad
 Tibesti (region) – tidligere region i Tchad
 Tibesti (gruppe) – musikgruppe fra Tchad

Tibesti (flertydig)


Hamam şu anlamlara gelebilir:

Yıkanma
 Hamam, Avrupa'da Türk Hamamı olarak da bilinen, yıkanmak için yapılmış bina ya da büyük oda.
 Fin hamamı, Sauna.
 Rus hamamı, Banya.
 Roma hamamı, Romalılarca kullanılmış halk hamamı.
 Japon hamamı, Japonlarca kullanılan halk banyosu. Sentō.
 Türk hamamı, Osmanlı İmparatorluğu'ndan bu yana Türklerce kullanılmış halk hamamı.
 Hamam (sabun), Hindistan'da bir sabun markası.

Diğer
 Hamam (film), Türk/İtalyan/İspanyol ortak yapımı 94 dakikalık bir filmdir.
 Sam Hammam, Lübnanlı iş adamı ve futbol kulübü sahibi.
 Hamam (sabun), Hindistan'da bir sabun markası.

Hamam (anlam ayrımı)


Die Herrschaft Aulendorf mit Sitz auf Schloss Aulendorf in der heutigen Stadt Aulendorf im Landkreis Ravensburg (Baden-Württemberg) wurde erstmals 935 genannt. Seit 1381 gehörte die Herrschaft den Herren von Königsegg.

Im Rahmen der Mediatisierung im Jahr 1806 kam die Herrschaft Aulendorf unter die Landeshoheit von Württemberg.

Literatur
 Gerhard Köbler: Historisches Lexikon der deutschen Länder. Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart. 7., vollständig überarbeitete Auflage. C. H. Beck, München 2007, ISBN 978-3-406-54986-1, S. 32–33.

Aulendorf
Aulendorf
Aulendorf
Geschichte (Landkreis Ravensburg)
Württembergische Geschichte

Herrschaft Aulendorf


Ağrı engereği (Montivipera raddei), engerekgiller (Viperidae) familyasından sırt bölgesi genel olarak kül renginde ya da grimsi kahverenkte olan bir engerek türü.

Bu Türkiye'nin en zehirli engereklerinden biridir. Sırtta, baştan kuyruğa kadar iç sarımsı ya da tuğla renginde olan büyük benekler bulunur. Bu benekler bazen birleşip baklava desenli, dalgalı ya da zikzaklı bir şerit oluşturur. Vücudun yan taraflarında da bir benek sırası bulunur. Başın üzerinde küçük siyah benekler ve arka kısmından yanlara doğru sarkan iki büyük siyah benek bulunur. Siyah renkli şakak bandı da açıkça görülür. Karın bölgesi sarımsı beyaz ve üzerinde küçük siyah noktalar bulunur. Genel olarak küçük kemiriciler, diğer yılanlar, kertenkeleler ve kuşlarla beslenirler. Kemiricilerle beslendikleri için yararlıdırlar. Gündüzleri oyuklarda ve taş altlarında saklanan bu hayvanlar, avlanma işlerini gece yaparlar. Kendilerini koruma amaçlı saldırabilirler. Oldukça ağır hareket ederler ama saldırırken çok hızlı olabilirler. Boyları ortalama 70–80 cm (en fazla 100 cm) kadar olur.

Dağlarda, ormansız ve taşlık olan, az bitkili yerlerde yaşarlar. Yüksekliği 1000-3000 metre arasında olan yerlerde bulunabilirler.

Doğu Anadolu'da Kars, Ağrı, Iğdır, Hakkâri ve Van civarında habitatın uygun olduğu alanlarda dağılım gösterirler.

Kaynakça

Türkiye'deki sürüngenler
Türkiye'deki yılanlar
Engerek
Ermenistan'deki sürüngenler

Ağrı engereği


Angelo Anquilletti (25. april 1943 - 9. januar 2015) var en italiensk fodboldspiller (forsvarer).

Anquilletti blev europamester med Italiens landshold ved EM 1968 på hjemmebane, uden dog at komme på banen i turneringen. I alt nåede han at spille to kampe for landsholdet, to venskabskampe mod Mexico i 1969.

På klubplan repræsenterede Anquilletti i hele 11 år AC Milan i sin fødeby. Han vandt adskillige titler med klubben, blandt andet det italienske mesterskab, pokalturneringen Coppa Italia samt Mesterholdenes Europa Cup og Europa Cuppen for Pokalvindere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra A.C. Monza Brianza 1912
Fodboldspillere fra AC Milan
Fodboldspillere fra Atalanta BC

Angelo Anquilletti


O papa-moscas-do-paraíso-mascarenho (nome científico: Terpsiphone bourbonnensis) é uma espécie de ave passeriformes pertencente à família Monarchidae. É endémico das Ilhas Mascarenhas das Maurícias e da Reunião. Existem duas subespécies reconhecidas: a subespécie nominal da Reunião, também conhecida como papa-moscas-do-paraíso-da-reunião; e T. b. desolata (Salomonsen, 1933) das Maurícias. O papa-moscas-do-paraíso-mascarenho foi originalmente descrito no gênero Muscicapa e na subespécie T. b. desolata foi originalmente descrita como espécie separada.

Descrição
O papa-moscas-do-paraíso-mascarenho não possui a cauda longa compartilhada por muitos membros do gênero papa-moscas-do-paraíso Terpsiphone e mede 15 a 20 centímetros de comprimento. O macho tem uma cabeça preta com uma faixa cinza no pescoço, garganta, peito e barriga. As partes superiores e a cauda são castanhas e as asas são pretas. O bico é azul brilhante e as pernas acinzentadas. A fêmea é menor que o macho, com o bico mais claro e a cabeça cinza-escura. A subespécie T. b. desolata é maior que a subespécie nominal e tem plumagem mais brilhante.

Habitat
Os requisitos de habitat desta espécie variam de acordo com a subespécie. T. b. desolata é restrita principalmente a perenes nativas e plantações de Araucaria cunninghamii e A. columnaris. Seu habitat preferido parece ser um dossel fechado com ar parado, mas sem muita vegetação rasteira. A subespécie nominal da Reunião é mais variada em seu habitat, ocupando uma variedade de habitats florestais de  metros acima do nível do mar.

Comportamento

Alimentação
O papa-moscas-do-paraíso-mascarenho se alimenta de uma variedade de insetos, incluindo besouros, moscas, libélulas, mariposas, gafanhotos e efeméridas. A presa é obtida observando-se de um poleiro e, em seguida, falcoaria do ar ou da vegetação. Também pode recolher insetos da vegetação enquanto está empoleirado. Eles geralmente se alimentam sozinhos, mas podem se juntar a bandos de olhos-branco; tal comportamento é mais comum na Reunião do que nas Maurícias.

Reprodução
A reprodução é sazonal, de agosto a fevereiro nas Maurícias e de setembro a dezembro na Reunião. O ninho é uma xícara em forma de cone de musgo, líquen e teia de aranha. Dois a três ovos cremosos ou branco-rosados, com manchas enferrujadas, são colocados e depois incubados por ambos os pais por 14 a 16 dias. Os filhotes são alimentados por cinco semanas após a eclosão e permanecem no território de seus pais por 8 a 9 semanas após o nascimento.

Aves de Reunião
Aves descritas em 1776
Aves da Maurícia
Espécies pouco preocupantes
Terpsiphone

Papa-moscas-do-paraíso-das-mascarenhas


WandaVision je američka televizijska miniserija iz 2021. godine koju je stvorio Jac Schaeffer za platformu Disney+. Temeljeni se na likovima Marvel Comicsa – Wandi Maximoff i Visionu.

Miniserija je smještena u Marvel Cinematic Universe (MCU), u kontinuitetu s filmovima u franšizi, a odvija se nakon događaja iz filma Osvetnici: Završnica (2019). WandaVision producira Marvel Studios, te je Schaeffer voditelj, dok Matt Shakman režira.

Elizabeth Olsen i Paul Bettany ponovo preuzimaju uloge kao Wanda Maximoff i Vision iz filmova. U rujnu 2018. godine Marvel Studios radio je na nekoliko televizijskih serija za Disney+, fokusirajući se na sekundarne likove iz MCU filmova kao što su Wanda i Vision. Schaeffer je odabran kao autor u siječnju 2019., a serija je najavljena u travnju iste godine. U kolovozu Shakman se pridružio projektu. Serija se predstavlja kao posveta američkim sitcomima, te Wanda i Vision žive u stvarnosti koja ih vodi kroz nekoliko desetljeća televizije. Snimanje je započelo u Atlanti u Georgi u studenom 2019., ali je prekinuto u ožujku 2020. zbog pandemije bolesti COVID-19. Proizvodnja je nastavljena u Los Angelesu u rujnu 2020., a završila u studenom.

WandaVision se emitirala od 15. siječnja 2021., do 5. ožujka 2021. To je prva serija četvrte faze MCU-a. Seriju su kritičari pohvalili zbog njezinih poštovanja starih sitcomima, naglih promjena tona i izvedbi glavnih glumaca, Elisabeth Olsen i Paul Bettany.

Radnja
Tri tjedna nakon događaja u filmu Osvetnici: Završnica, Wanda Maximoff i Vision žive idiličnim životom u mirnom gradu Westviewu, New Jersey, pokušavajući sakriti svoje moći. Prolazeći kroz razna televizijska razdoblja i različite stilove, njih dvoje pokušavaju sačuvati svoju sreću i ljubav, no Vision ubrzo poćinje shvaćati da stvari nisu kao što izgledaju.

Glumci
 Elizabeth Olsen kao Wanda Maximoff / Grimizna Vještica: osvetnik koji može iskoristiti magiju, koristiti telepatiju, telekinezu, i promijeniti stvarnost.
 Paul Bettany kao Vision: android i bivši Osvetnik stvoren pomoću umjetne inteligencije J.A.R.V.I.S., Ultron i Draguljem Uma, koji je ubijen tijekom događaja Osvetnici: Rat beskonačnosti (2018).
 Debra Jo Rupp kao Sharon Davis: građanin novog dresa i supruga Todda, koja "glumi" gospođu Hart, Wandinu i Visionovu susjedu i suprugu Visionovog šefa.
 Fred Melamed kao Todd Davis: građanin New Jerseyja i Sharonin suprug, koji "glumi" Arthura Harta, Wandin i Visionov susjed i njegov šefa.
 Kathryn Hahn kao Agatha Harkness: vještica koja se pretvara da je "Agnes", Wandina i Visionova "radoznala susjeda".
 Teyonah Parris kao Monica Rambeau: kći pilotkinje ratnog zrakoplovstva Marije Rambeau i kapetana S.W.O.R.D.-a, u početku se predstavlja Wandi i Visionu kao njihova susjeda "Geraldine". Ona ima "snagu i sposobnost da bude žena" u svijetu u kojem dominiraju muškarci. Kao dijete divila se majčinoj prijateljici i kolegici Carol Danvers/Kapetanice Marvel.
 Randall Park kao Jimmy Woo: FBI agent koji radi sa S.W.O.R.D.-om, bivšim Scott Lang/Ant-Manovim službenikom za uvjetnu slobodu.
 Kat Dennings kao Darcy Lewis: astrofizičarka koja surađuje s Wooom i S.W.O.R.D.-om i koja je prethodno bila pripravnik Jane Foster i Thorov prijatelj.
 Evan Peters kao Ralph Bohner: stanovnik Westviewa pod kontrolom Agathe koji se pretvara da je Peter Maximoff, Wandin brat koji se može kretati nadzvučnom brzinom. Pravi Peter već se pojavio u filmu Osvetnici 2: Vladavina Ultrona, gdje ga je glumio Aaron Taylor-Johnson.

Osim toga, Julian Hilliard i Jett Klyne glume blizance Billyja i Tommyja Maximoffa. Jolene Purdy pojavljuje se kao Isabel Matsueida, koja u izmišljenom sitcomu glumi "Beverly", susjedu Wande i Visiona. Ostali stanovnici Westviewa uključuju Asifa Alija kao Abilasha Tandona ("Norm", kolegu vidovnjaka), David Lengel kao Harold Proctor, koji glumi "Phila Jonesa" u sitcomu. Amos Glick igra ulogu dostavljača pizze, koji igra "Poštara Dennisa". Emma Caulfield kao Sarah Proctor, koja glumi "Dottie Jones", i David Payton kao John Collins, "Herb" u sitcomu. Ithamar Enriquez i Victoria Blade pojavljuju se kao muškarac i žena u lažnim reklamama. Josh Stamberg glumi privremenog direktora S.W.O.R.D.-a Tylera Haywarda. Alan Heckner i Selena Anduze igraju S.W.O.R.D. agente Monti i Rodriguez. Grey DeLisle glas je jedne od lažnih TV reklama.

Epizode

 Filmed Before a Live Studio Audience
 Don't Touch That Dial
 Now in Color
 We Interrupt This Program
 On a Very Special Episode...
 All-New Halloween Spooktacular!
 Breaking the Fourth Wall
 Previously On
 The Series Finale

Produkcija

Razvoj
Oko rujna 2018. godine Marvel Studios radio je na nekoliko ograničenih serija za streaming servis Disney+, u vlasništvu tvrtke Walt Disney, fokusirajući se na sekundarne likove iz filmova Marvel Cinematic Universe (MCU) kao što je Scarlet Witch. Variety je izvijestio da će glumci koji su glumili likove u filmovima reprizirati svoje uloge u ograničenoj seriji, uključujući Elizabeth Olsen kao Scarlet Witch, te da će svaka serija imati šest do osam epizoda, s "visokim proračunom" u rangu s filmskim produkcijama. Osim toga, seriju bi izravno producirao Marvel Studios, a ne Marvel Television, koji je producirao prethodnu televizijsku seriju MCU-a. Objavljeno je da će predsjednik Marvel Studija Kevin Feige igrati "aktivnu ulogu" u razvoju svake serije, fokusirajući se na "kontinuitet priče" s filmovima i glumcima koji će reprizirati svoje uloge iz filmova. Feige je počeo razmišljati o seriji o Wandi i Visionu tijekom snimanja filma Osvetnici: Rat beskonačnosti (2018.) i Osvetnici: Završnica (2019), a otprilike u isto vrijeme naručio ga je izvršni direktor Disneyja Bob Iger za razvoj proizvoda za Disney+. U listopadu 2018. objavljeno je da će Paul Bettany reprizirati svoju ulogu Visiona u jednoj od serija, koja se usredotočila na odnos potonjeg sa Scarlet Witch. Među naslovima koji su se razmatrali za seriju prijavljeni su "Vision i Scarlet Witch" te "The Vision i Scarlet Witch".

U siječnju 2019. godine Jac Schaeffer izabran je za voditelja serije. Schaeffer je prethodno radio kao scenarist na filmovima Marvel Studios Kapetanica Marvel (2019.) i Black Widow (2021). Schaeffer je napisao prvu epizodu i pojavljuje se kao tvorac i izvršni producent serije. U travnju 2020. Disney i Marvel Studios najavili su seriju pod naslovom WandaVision. Matt Shakman je u kolovozu zaposlen kao redatelj i izvršni producent. Među izvršnim producentima su i Feige, Louis D'Esposito i Victoria Alonso iz Marvel Studija.

Feige je izjavio da će serija ispričati priču o Maximoffu i Visionu, zadubljujući se u likove i njihove sposobnosti, uvodeći lik "Scarlet Witch" u MCU "na načine koji su potpuno smiješni, pomalo zastrašujući i koji će imati posljedice za cijelu budućnost četvrte faze MCU-a". Također je dodao da gledatelji ne bi trebali biti upoznati s MCU-om kako bi razumjeli seriju, koja bi istovremeno ponudila "velike nagrade" za ljubitelje franšize. Serija se sastoji od devet epizoda, prvotno predstavljenih u polusatnom sitcom formatu. Prve tri epizode traju oko 30 minuta svaka, dok ostale imaju duže trajanje, ukupno oko šest sati pripovijedanja. Schaeffer je usporedio miniseriju sa serijom stripova, navodeći da je konačni proizvod vrlo vjeran njegovoj izvornoj viziji. Što se tiče mogućeg nastavka serije, Schaeffer je u siječnju 2021. izjavio da druga sezona "nije nešto o čemu se trenutno raspravljalo", i sam Feige je izjavio, dodajući da će se priča pripovijedana u WandaVisionu nastaviti u filmu Doctor Strange in the Multiverse of Madness, ali ne potpuno isključujući drugu sezonu. Shakman je izjavio: "Ne planiramo drugu sezonu WandaVision. To bi se moglo promijeniti, naravno. Sve ovisi o priči. Bili smo usredotočeni na pričanje ove priče kroz devet epizoda i nadamo se da ćemo doći do zaključka koji se smatra zadovoljavajućim i također iznenađujućim." Proračun serije procjenjuje se na do 25 milijuna dolara po epizodi.

Scenarij
Feige je Schaefferu dao trag onoga što je želio postići serijom, kako bi joj dao bazu iz koje će početi i pomoći joj da da strukturiranu formu njegovim idejama. Feige je ideju Maximoffa i Visiona začeo u idiličnom gradu iz svoje ljubavi prema sitcomima i kako se mogu koristiti kao bijeg od stvarnosti. Schaeffer je naveo kako se ta ideja primjenjuje na svaki lik. Vizualno, Feige je bio inspiriran obradama serije "Norman Rockwell meets Leave it to Beaver" Mikea del Munda za seriju stripova Vision od Toma Kinga i Gabriela Hernandeza Walta, i predstavio seriju Olsen i Bettanyu kao mješavinu tog stripa i Briana Michaela Bendisa i Oliviera Coipela House of M crossover stripa. Drugi izvori inspiracije bili su serija Avengers Disassembled s Bendisom i Davidom Finchom, lukovi priče Visiona i Scarlet, Billa Mantla i Ricka Leonardija, i Steve Englehart i Richard Howell, i luk priče Visiona Johna Byrnea iz serije Avengers of the West Coast. Za ton serije Schaeffer je bio inspiriran i filmom Thor: Ragnarok (2017.) i televizijskom serijom Legion, zbog načina na koji su inovirali način na koji se pričaju priče o superherojima.

Serija se odvija nakon događaja u filmu Osvetnici: Završnica, a usko je povezana s filmom Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022.), u kojem Olsen reprizira ulogu Wande Maximoff. Schaeffer je objasnila da se Feige pobrinuo za veze između različitih MCU projekata te da su ona i Shakman razgovarali i s kreativnim timovima Spider-Man: Povratak kući i Doctor Strange in the Multiverse of Madness te s voditeljima druge serije Marvel Studios za Disney+ kako bi razgovarali o vezama između svojih priča i kako bi bili sigurni da se WandaVision glatko povezuje s filmovima. Uspoređujući svoj rad na seriji s onim za film Black Widow, Schaeffer je izjavio da će WandaVision biti suprotnost agresivnom i visceralnom stilu djelovanja filma.

Schaeffer je angažirao osam pisaca za spisateljsku sobu serije, uključujući četiri žene i nekoliko različite boje kože ljudi, zbog svog uvjerenja da su "priče bolje ako imate više gledišta". Megan McDonnell zaposlena je kao asistentica i promaknuta u urednicu priče. Nekoliko scenarista već je radilo na televiziji, a Schaeffer je iskoristio svoje iskustvo kako bi sastavio narativ koji je odgovarao isključivo televizijskom formatu. U tom smislu, Schaeffer je objasnio da serija nikada ne bi mogla biti film jer je televizijska estetika potrebna za "ulazak u narativ,... uočiti najuži omjer slike, uočiti različite kvalitete videa, svjetala". Schaeffer je vjerovao da je Wanda odgovorna za stvaranje izmišljene stvarnosti, jednostavne ideje, pa je odlučio predstaviti je kroz misteriju. Pisci su radili na predstavljanju misterije tijekom prve tri epizode, a zatim su otkrili istinu počevši od četvrte epizode. Schaeffer je miniseriju nazvao "emocionalnim i psihološkim putovanjem, a ne trajnom misterijom", dodajući da je priča usredotočena na Wandinu tugu i njezin proces prihvaćanja tuge. Istraživanje različitih televizijskih razdoblja također je osmišljeno tako da odražava različite faze obrade žalosti, od radosne i optimistične atmosfere pedesetih do razdoblja depresije u 2000-tim, u kojem u mnogim sitcomima likovi izražavaju svoje emocije obraćajući se izravno kameri, sve do konačnog prihvaćanja. Schaeffer je također objasnio da Wandin izbor emitiranja događaja u Westviewu putem televizijskog signala treba promatrati kao zahtjev za pomoć lika, koji je zatvoren u svojoj boli.

Serija odaje počast mnogim prošlim američkim sitcomima i istovremeno "pokušava pronaći nove teritorije". Schaeffer je televizijsku eru pedesetih nazvao jednom od najizazovnijih za pisanje zbog dijaloga "pitanje-odgovor" tipičnih za te godine. Olsen je prvu epizodu nazvala velikim ljubavnim pismom The Dick Van Dyke Show-u. Shakman i Feige sastali su se s Dick Van Dykeom, zvijezdom istoimenog sitcoma 60-ih, kako bi dobili savjete o tome kako najbolje predstavljati atmosferu tih godina. Ostali sitcomi koji su inspirirali seriju uključuju I Love Lucy, My Three Sons, Father Knows Best, The Adventures of Ozzie and Harriet, Bewitched, Family Ties, Out of This World, Prijatelji, Malcolm u sredini, 30 Rock, Parks and Recreation, Modern Family, The Office.

Uloge
Najavom serije u travnju 2019. potvrđeno je da će Olsen i Bettany reprizirati svoje uloge Maximoffa i Visiona. Teyonah Parris pridružila se glumačkoj postavi kao Monica Rambeau u srpnju 2019., njezin lik se već pojavio kao dijete u filmu Kapetanica Marvel, kojeg glumi Akira Akbar. Sljedećeg mjeseca objavljeno je da će Kat Dennings i Randall Park reprizirati svoje uloge Darcye Lewis i Jimmyja Wooa iz prethodnih MCU filmova, te da će i Kathryn Hahn biti dio glumačke postave. U listopadu 2019. godine Emma Caulfield Ford pridružila se glumačkoj postavi kao Dottie Jones. U listopadu 2020. objavljeno je da će Asif Ali, Abilash Tandon i Jolene Purdy također biti dio glumačke postave. U veljači 2021. godine Isaiah Knott objavila je da se pridružuje glumcima u neodređenoj ulozi.

Trailer je otkrio da će se Fred Melamed i Debra Jo Rupp također pojaviti u seriji kao gospodin i gospođa Hart. Peta epizoda serije predstavlja Evana Petersa kao Pietra Maximoffa, Wandinog brata. Lik se prethodno pojavio u MCU, kojeg je glumio Aaron Taylor-Johnson, dok je Peters igrao drugačiju verziju lika, Petera Maximoffa, u više filmo 20th Century Foxa X-Men.

Snimanje
Snimanje je započelo početkom studenog 2019. u studiju Pinewood Atlanta Studios u Atlanti, pod radnim nazivom Big Red i s Jess Hall kao direktoricom fotografije. Shakman je pokušao što je više moguće snimiti seriju kronološkim redoslijedom, kako bi pomogao glumcima da unaprijede svoje likove kroz različito televizijsko doba. Shakman je htio biti siguran da elementi sitcoma ne izgledaju kao parodije, već izgledaju autentično. Za svaku epizodu glumcima su prikazane epizode tadašnjih sitcoma kako bi im se pomoglo da uđu u duh i atmosferu tog razdoblja. Glumcima je pomogla i trenerica dijalekta Courtney Young da nauče govoriti drugačije za svako desetljeće, da se prilagode različitim stilovima glume usvojenim tijekom vremena.

Prva epizoda snimljena je pred publikom u studiju uživo, kako bi se nastavio tipičan stil sitcoma. Za crno-bijele epizode Bettanyno lice bilo je obojano u plavo umjesto crvenkaste boje tipične za Visiona, jer plava izgleda bolje u sivim tonovima. Slični aranžmani doneseni su za sljedeće epizode, kao što su uporaba leća, rasvjete i specijalnih efekata prikladnih za to desetljeće.

Serija je snimljena s Arri Alexa 4K kamerama. Hall je koristio ukupno 47 različitih vrsta filmskih leća za sedam desetljeća obuhvaćenih WandaVisionom, radeći s Panavisionom na prilagodbi modernih leća tako da su vratile učinak vintage leća, koje "čine svjetlosne tonove i mogu zamagliti približavajući se rubovima slike." Ove leće korištene su u prve tri epizode i u petoj, za scene postavljene izvan izmišljene stvarnosti korištene su Ultra Panatar leće, koje su također korištene u Osvetnici: Rat beskonačnosti i Osvetnici: Završnica. U prve tri epizode koristi se format 4:3. U seriji se koristi nekoliko omjera slike, uključujući 4:3, koji se koriste u prva tri nastavka i 2.40:1, koji je korišten u nekoliko MCU filmova. Što se tiče rasvjete, za epizode postavljene između pedesetih i sedamdesetih Hall je koristio volframova svjetla, tipična za to razdoblje, dok sljedećih desetljeća koristim LED svjetla. Svaka epizoda sadrži nekoliko počasti na sitcome tog razdoblja, također zauzimajući stil snimanja. Konkretno, za moderno okruženje korišteni su trikovi kao što su "proboj četvrtog zida", ručni stroj i dokumentarni stil tipičan za sitcome devedesetih i dvije tisuće.

Između prosinca 2019. i veljače 2020. snimanje se odvijalo u gradskom području Atlante. Početkom ožujka 2020. snimanje je zaustavljeno na planiranoj četverotjednoj pauzi, ali je 14. ožujka produkcija potpuno prekinuta zbog pandemije COVID-19. Proizvodnja je nastavljena u rujnu 2020. u skladu sa strogim protokolima protiv bolesti COVID kako bi se dovršilo snimanje izvana i pozadinskog snimanja. Snimanje je održano na ranču Warner Bros. Ranchu u Burbanku, gdje su snimani sitcomi kao što su Daddy Is Right, The Partridge Family i Life as a Witch. Snimanje je završeno u studenom 2020.

Postprodukcija
Shakman je počeo raditi na uređivanju materijala koji je već snimljen tijekom gašenja uzrokovanog pandemijom COVID-19. Tim Roche, Zene Baker i Nona Khodai urednici su serije. Vizualnim efektima za seriju zaslužni su: Digital Domain, Framestore, Industrial Light &Magic, Lola VFX, Monsters Aliens Robots Zombies, RISE, Rodeo FX, SSVFX, The Yard VFX i Zoic Studios.

Glazba
U siječnju 2020. godine Christophe Beck najavio je da će skladati soundtrack za seriju. Beck je usvojio drugačiji stil kompozicije za svaku epizodu serije, također mijenjajući instrumente i načine snimanja. Za prve epizode koristio je mali orkestar, dok se za sljedeće epizode orkestar proširio i uključivao pop rock elemente i intenzivniji stil. Michael Paraskevas i Alex Kovacs skladali su glazbu, Kovacs je pomogao Becku kroz njegovo iskustvo sa starim tehnikama jazz orkestracije ranih epizoda. Budući da je od početka bio svjestan događaja u seriji i razvoja likova, Beck je napisao nekoliko lajtmotiva koji su zatim prilagođeni različitim glazbenim stilovima. Beck je završio rad na soundtracku u veljači 2021. godine.

U prosincu 2020. objavljeno je da su Robert Lopez i Kristen Anderson-Lopez napisali nekoliko televizijskih tematskih pjesama za neke epizode serije. Njih dvojicu nazvao je Shakman, koji je pohađao fakultet s Lopezom, a prethodno je surađivao s Beckom na filmovima Snježnog kraljevstva. Kako bi povezali različite televizijske teme, Lopez i Anderson-Lopez stvorili su motiv od četiri note koji je zatim prilagođen svakom glazbenom stilu. Prve dvije note teme su u velikoj mjeri, dok su posljednje dvije tritonus, također poznat kao diabolus u glazbi, na taj se način glazbeno prenosi ideja da je serija "radosna i šarena a istodobno uznemirujuća i puna misterija".

Albume s glazbom pojedinih epizoda tjedno su objavljivali Marvel Music i Hollywood Records, od 22. siječnja do 12. ožujka 2021. godine.

Promocija
Prvi trailer objavljen je 20. rujna 2020. godine. Dana 10. prosinca 2020. objavljen je posljednji trailer na Disney Investor Day. Dana 8. siječnja 2021. na platformi Disney+ objavljene su dvije epizode Marvel Studija: Legends koje sadrže isječke koji sažimaju priče Wande Maximoff i Visiona u prethodnim filmovima.

Assembled
U veljači 2021. najavljena je dokumentarna serija pod nazivom Assembled, s naglaskom na snimanje televizijskih serija i filmova u produkciji Marvel Studija. Prva epizoda serije podnaslovljena WandaVision's Behind the Scenes objavljena je na Disney+ 12. ožujka 2021.

Kritike
Internetska stranica za prikupljanje recenzija Rotten Tomatoes izvijestila je o ocjeni odobravanja od 91% s prosječnom ocjenom 7,85/10, na temelju 188 recenzija. Kritički konsenzus stranice glasi: "Dijelom odajući počast TV povijesti, a dijelom misterij, WandaVision je nevjerojatno neobičan i izrazito hrabar korak na mali ekran za MCU—te savršena izvedba za Elizabeth Olsen i Paula Bettanyja."Stranica Metacritic, koja koristi ponderirani prosjek, dodijelila je ocjenu 77 od 100 na temelju 41 kritičara, što ukazuje na "općenito povoljne kritike".

Prve tri epizode dane su kritičarima da pregledaju prije njezine premijere, te im je Rebecca Iannucci iz TVLinea dala "A", pohvalivši WandaVision jer je odstupila od očekivanja MCU priče. Daniel Fienberg iz The Hollywood Reportera rekao je da je "kreativno hrabro" da franšiza usmjerena na akciju napravi "postmoderno istraživanje konvencija sitcoma" u kojem njezini glavni obožavatelji možda neće uživati. Shirley Li iz The Atlantica pohvalila je male uloge u seriji i fokus na Maximoffovu tugu i traumu, dajući liku priliku da procesuira gubitak na način koji filmovi o superherojima općenito ne dopuštaju. Caroline Framke, koja je pisala za Variety, bila je kritičnija prema seriji, vjerujući da bi bila previše zbunjujuća za povremene obožavatelje i izjavila je da nije tako dobra kao sitcom kao serija koju kopira. Više je voljela kada se usredotočuje na svoje temeljne misterije. Dominic Patten iz Deadline Hollywooda također je bio kritičan, opisao ga kao "baby boomer punchline u potrazi za šalom" i vjerujući da Netflix serija Marvel televizije i ABC-jevi Agenti S.H.I.E.L.D. bili bolji.

Mnogi kritičari pohvalili su seriju za rekreiranje stilova i tema sitcoma. Iannucci je smatrao da je WandaVision u stanju savršeno obuhvatiti sitcome koje je replicirao, a to je pomoglo da njegovi elementi misterije postanu uvjerljivi tijekom prve tri epizode. Richard Roeper iz Chicago Sun-Timesa opisao je seriju kao "mukotrpno izrađenu, impresivno preciznu počast evoluciji američkog sitcoma", i dao joj 3,5 zvjezdice od 4, dok je Melanie McFarland iz Salona rekla da je kreativni tim serije rekreirao sitcome s "divljujućom preciznošću", a posebno je pohvalio Shakmanov rad. Pitala se hoće li se jedinstveni stil prve tri epizode zadržati do kraja serije, ali je smatrala da će se je isplatiti pogledati u svakom slučaju. Li i Niv M. Sultan iz Slant Magazina smatrali su da je vjerojatno da će serija krenuti prema tradicionalnijem MCU formatu, ali su ipak hvalili elemente sitcoma u ranim epizodama. Roxana Hadadi na RogerEbert.com bila je manje pozitivna o elementima sitcoma i načinu na koji su "maknuli" Maximoffa i Vision. Hadadi je doveo u pitanje kakvu su ulogu igrali rekreacije sitcoma u priči i razvoju likova, što nije bilo jasno u prve tri epizode. Michael Phillips, koji je pisao za Chicago Tribune, bio je kritičan prema samim epizodama sitcoma, kao što su "konzervirane i smrtonosne" minute smijeha, kao i tempo epizoda, iako je nastavio uživati u epizodama četiri do sedme jer smatrao je da su ti elementi sitcoma bolje prikladni za glumačku ekipu.

Recenzirajući cijelu seriju za Polygon, Joshua Rivera kritizirao je njezin završetak zbog postavljanja budućih MCU projekata, a ne rješavanja vlastite priče. Rekao je da najveći uspjeh serije nije bio zainteresiran za herojstvo ili opravdavanje Maximoffovih postupaka, ali je smatrao da je potkopao istraživanje Maximoffove tuge time što nije istraživao i Rambeauovu tugu. Alan Sepinwall iz Rolling Stonea i Chancellor Agard iz Entertainment Weeklyja također su izrazili zabrinutost zbog fokusa serije na postavljanje drugih MCU priča u njenom finalu, ali obojica smatraju da to nije umanjilo uspjeh serije. Agard je uživao u nižim ciljevima serije da istražuje tugu i razvije Wandu u potpuno dočaranog lika na način na koji prethodni MCU filmovi nikada nisu radili. Cijeloj je seriji dao "B+". Sepinwall je pohvalio seriju zbog upotrebe "narativne forme koja služi emocionalnoj funkciji" i izrazio nadu da će Marvel Studios nastaviti eksperimentirati sa svojim MCU projektima na sličan način. Zaki Hasan iz San Francisco Chroniclea smatrao je da je WandaVision djelovala i kao nastavak u MCU franšizi i kao "introspektivna priča", sa završetkom koji je bio "iskren prema publici [i] vjeran sebi". Također je smatrao da je to priča prikladna za serijaliziranu televiziju, sa središnjim misterijama koje ustupaju mjesto "meditacijama o ljubavi i gubitku" kroz njezine epizode. Matt Purslow iz IGN-a dao je seriji ocjenu 8 od 10 i pohvalio je kao hrabru promjenu za MCU koja je bila za razliku od bilo koje druge mainstream televizijske serije. Smatrao je da je najveća mana serije činjenica da je njezina emocionalna uloga tako dugo bili tajna, ali je s retragom pohvalio strukturu epizoda serije koja nije imala formulu i učinila da se "svaki dio osjeća kao istinski nova avantura" .

Nastupe Olsena, Bettany, Hahna i Parrisa hvale su kritičari, a uloge Denningsa i Parka kao komičnog reljefa također su cijenjene. Sam Barsanti iz The A.V. Club je rekao da je najveća snaga serije način na koji je uzela etablirane likove iz MCU-a i stavila ih u novu vrstu priče za franšizu. Elisabeth Olsen je dobila posebne pohvale, pri čemu je Iannucci opisao seriju kao priliku za glumicu da pokaže svoje glumačke vještine, a Feinberg ju je nazvao boljim "glumačkim vozilom" od njezine dosadašnje uloge u MCU filmovima. Framke je pohvalio način na koji je Olsen uravnotežila svoj postojeći portret Maximoffa s utjecajima serije na sitcom i smatrao da serija ne bi funkcionirala bez "iznijansirane glumce poput Olsena koja je veže za neku vrstu stvarnosti". Purslow je istaknuo Olsenovu "kameleonsku sposobnost" da replicira izvedbe glumica iz različitih epoha sitcoma, a istovremeno je pružio potrebnu "težinu" za dramatičnije scene lika. Raspravljajući o seriji za The Ringer, Alison Herman ju je pohvalila jer se fokusira na Olsena kao Wanda Maximoff i istražuje teme tuge, majčinstva i povijesti roda u medijima, a da se nije reklamirala kao serija o superherojima usmjerena na žene. Opisala je WandaVision kao "komad masovne zabave koji je usredotočen na žene i dodaje dubinu kao rezultat, ali ne zahtijeva da se čita kao takav".

Spin-off
U listopadu 2021. "Variety" je objavio kako je spin-off u kojem glumi Kathryn Hahn u razvoju za Disney+ iz Marvel Studija. Jac Schaeffer bio bi autor i izvršni producent.

Prema prvim nagađanjima serija bi trebala biti prednastavak koja govori o Agathinom životu, prije njezinog pojavljivanja u WandaVision seriji, opisana kao "mračna komedija".

U studenom 2021. tijekom Disney+ Day-a najavljena je Agatha: House of Harkness kao spin-off.

Vidi još
 Popis televizijskih serija Marvel Cinematic Universe
 Marvel Cinematic Universe

Izvori

Vanjske poveznice
  Marvel.com
  Disney+

Američke serije
Marvel Cinematic Universe televizijske serije
Televizijske serije koje su počele 2021.
Televizijske serije koje su završile 2021.

WandaVision


Machozetus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Machozetus concinnus C.A. Daohrn, 1885
 Machozetus lehmanni Menetries, 1848

Referencias

Enlaces externos
 Machozetus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Machozetus


Baron Ardenerie was a title in the Peerage of Ireland which was created in May 1580 for John Bourke, who died on 24 November of that year, and became dormant in 1591 on the death of the second Baron.

Barons Ardenerie (1580)
John Bourke, 1st Baron Ardenerie (died 1580)
William Bourke, 2nd Baron Ardenerie (1560–1591)

See also
House of Burgh, an Anglo-Norman and Hiberno-Norman dynasty founded in 1193

References

Dormant baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1580

Baron Ardenerie


Brezna je hrvatska rječica u Brodsko-posavskoj županiji. Izvire na Dilju, kod Korduševaca. Duga je 11,4 km. Kod autoceste A3 se ulijeva u Lateralni kanal, koji Breznu povezuje se Savom.

Prolazi kroz sljedeća naselja: Korduševci, Šušnjevci, Trnjani i Zadubravlje.

Rijeke u Hrvatskoj
Porječje Save

Brezna


Sir Isaiah Berlin, çağdaş İngiliz ahlak ve siyaset filozofudur.

Berlin, değerlerin yer, zaman ve toplumsal koşullar tarafından belirlendiğini savunan Marksist görüşe karşı çıkarak, determinist öğretilere karşı tavır almış ve ahlaki değerlerin ve insanın sorumluluğuyla özgürlüğünü korumanın önemini vurgulamıştır. Muhafazakâr ve İskoç liberal ekolünün en büyük 20.yy temsilcisi olarak bilinir. Toplumların akıl yolu ile tek doğruya yönlendirilmesine karşı çıkmış, her toplumun kendi değerli tarihi tecrübesine dayanan farklı yaşam tercih ve normları geliştireceğini, topluma ve kişilere göre bu değerlerin farklılaşabildiği gibi birbirleri ile de çelişebileceğini, bunun normal olduğu gibi iyi de olduğunu savunmuştur.

20. yüzyıl filozofları
İngiliz filozoflar
Erasmus Ödülü sahipleri
1909 doğumlular
1997 yılında ölenler
Birleşik Krallık vatandaşlığına kabul edilenler
Yahudi asıllı Britanyalılar
Britanyalı agnostikler
Yahudi agnostikler
Sosyal liberaller

Isaiah Berlin


An Cutandia rigescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aleksandr Alfonsovitj Grossgejm, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Cutandia rigescens in nahilalakip ha genus nga Cutandia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cutandia

Cutandia rigescens


An Muhlenbergia rigida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Muhlenbergia rigida in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia rigida


L'Arsenal est un quartier de la ville de Tarbes, dans le département français des Hautes-Pyrénées, situé à l'est de la ville.

Origine du nom
Le quartier tient son nom de l'ancien Arsenal de Tarbes qui était l'arsenal, le lieu de fabrication des armes et des munitions et des canons à balles de  jusqu'à .

Géographie
Le quartier est situé à l'est de la ville entre Aureilhan à l'est et les quartiers de Saint-Antoine au nord, de Laubadère à l'ouest, et du Martinet au sud.

En partie est, il est parcouru par le fleuve de l'Adour.

Morphologie urbaine
Le quartier au vu de sa conception à garder sa vocation de zones d'activités, avec différents types d'entreprises; bâtiments, logistiques, technologiques, négoces de services, commerces et services.

Ces dernières années une accélération s'est produite pour un aménagement d'établissements dans le secteur des loisirs, du sport et de la restauration avec cafés, restaurants, hôtels et cinéma.

Évolution démographique

Noms de certaines rues et place du quartier
Le nom des rues du quartier fait référence à son histoire et au site de l'Arsenal :
 Rue de la Chaudronnerie.
 Rue de la Cartoucherie.
 Chemin des Poudrières.
 Rue des Gargousses.
 Rue de la Fonderie.
 Rue des Forges, axe ouest est de la zone d'activités et de loisir.
 Place Daniel-Gerbault.

Infrastructures

Edifices publics
 Archives municipales.
 Pôle emploi.
 Siege des transports de la région Occitanie.
 Lycée professionnel : Sixte Vignon

Sportives

 Gymnase l'Usine, salle de sport d'escalade, athlétisme…
 Canoë-kayak sur l'Adour.
 Gymnase de l'Edelweiss, club multisports de Tarbes.
 Parcours sportif des berges de l'Adour et voie verte du CaminAdour.

Cultures
 Le Méga CGR, cinéma multiplexe.

Entreprises
 Nexter

Personnalités liées au quartier

 Jean-Baptiste Verchère de Reffye, général d'artillerie, créateur et directeur de l'Arsenal de Tarbes, fabrique d'armes et de canons.

Transports
C'est l'entreprise Keolis qui exploite les lignes urbaines de bus de Tarbes, depuis le .

Associations
 La maison des associations de l'Arsenal.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Dictionnaire des rues

Liens externes

Arsenal

Quartier Arsenal (Tarbes)


Big Foot Prairie bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Big Foot Prairie (Illinois), im McHenry County
 Big Foot Prairie (Wisconsin), im Walworth County

Big Foot Prairie


بيلاتوس بي سي-6 بورتر  وهي طائرة إقلاع وهبوط قصير للخدمات ونقل الركاب مصنعة من قبل شركة بيلاتوس للطائرات السويسرية.

التصميم والتطوير

أقلع أول نموزج لهذه الطائرة في 4 مايو عام 1959 وكان مزود بمحرك مكابس بطاقة 254 كيلو واط. وأقلع أول نموذج لطائرة تيربو بورتار عام 1961 وكانة مزودة بمحرك مروحة توربينية. وتم تطوير محركات طائرات نيربو بورتار عام 1963 لتصبح طاقتها 410 كيلو وات.

وتم تصنيع الطائرة في الولايات المتحدة برخصة لشركة فيرتشايلد للطيران. وتم تسميتها إيه يو-23 إيه بيس مايكر (AU-23A Peacemaker) في القوات الجوية الأمريكية, ويو في-20 تشيريكاهو (UV-20 Chiricahua) في القوات البرية للولايات المتحدة.

تاريخ الاستخدام

شهرت هذه الطائرة في عالم الطيران بقدرتها على الإقلاع والهبوط القصير على معظم أنواع تضاريس الأرض. فكانت تقلع بمسافة 195 متر وتهبط بمسافة 130 متر بمحمولة قدرها 1,500 كيلو غرام. أمنت لها هذه الخاصية الرقم القياسي في موسوعة غينيس للأرقام القياسية لأعلى هبوط في العالم لطائرة بجوانح ثابتة، والذي تمد على علو 5,750 متر في جبال دهاولاجيري (Dhaulagiri) في النيبال.

طرازات
 بي سي-6 بورتر النسخة الأولى وكانت مزودة بمحرك مكابس من نوع أفكو ليكومينغ جس إس أو-480-بي1إيه6 بطاقة 254 كيلو واط.
 بي سي-6 / 350 وهي نسخة معدلة من طائرة بي سي- 6 مزودة بمحرك مكابس من نوع أفكو ليكومينغ آي جي أو-540-إيه1إيه بطاقة 261 كيلو واط.
 بي سي-6/إيه تيربو بورتر وهي النسخة الأولى لسلسلة تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع تيربوميكا أستازو آي آي أي أو آي آي جي بطاقة 320 كيلو واط.
 بي سي-6/إيه1 تيربو بورتر نسخة سنة 1968 مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع تيربوميكا أستازو إكس آي آي بطاقة 427 كيلو واط.
 بي سي-6/إيه2 تيربو بورتر نسخة سنة 1971 مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع تيربوميكا أستازو إكس آي في أي بطاقة 427 كيلو واط.
 بي سي-6/بي تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع برات ووتني كندا بي تي6إيه-6إيه بطاقة 410 كيلو واط.
 بي سي-6/بي1 تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع برات ووتني كندا بي تي6إيه-20 بطاقة 410 كيلو واط.
 بي سي-6/بي2-أتش2 تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع برات ووتني كندا بي تي6إيه-27 بطاقة 507 كيلو واط.
 بي سي-6/سي تيربو بورتر وهي نسخة أولية واحدة لشركة فيرتشايلد للطيران مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع غارت تي بي أي-331-25دي بطاقة 429 كيلو واط.
 بي سي-6/سي1 تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع غارت تي بي أي-331-1-100 بطاقة 429 كيلو واط.
 بي سي-6/سي2-إتش2 تيربو بورتر مزودة بمحرك مروحة توربينية من نوع غارت تي بي أي-331-101إف بطاقة 485 كيلو واط فعّآلة.
 بي سي-6/دي-إتش3 تيربو بورتر وهي نسخة أولية واحدة مزودة بمحرك مكابس مع تيربو من نوع أفكول يكومسنج بطاقة 373 كيلو واط.
 إيه يو-23 إيه بيس مايكر وهي طائرة مسلحة، للاستخدام ضد المتمردين ولنقل الخدمات صنعت للقوات الجوية الأمريكية وإستخدمة في حرب فيتنام في بداية السبعينات. تم صنع 35 طائرة برخصة لشركة فيرتشايلد للطيران. وتم بيع جميع الطائرات للقوات الجوية الملكية التايلندية.
 يو في-20 تشيريكاهو وهي طائرة خدمات للقوات البرية للولايات المتحدة, تم مركز اثنين منها في برلين الغربية في السبعينات والثمانينات.
 بي سي 8 توين بورتر وهي نسخة بمحركين تم إنتاجها عم 1967 ولكن لم تصنع.

المستخدمون

العسكريون

 القوات الجوية النمساوية

 طيران الجيش الأسترالي

 القوات الجوية السويسرية

 القوات الجوية الملكية التايلندية

 قوات البرية للولايات المتحدة
 القوات الجوية الأمريكية

قوات فرض القانون

 الشرطة المالزية الملكية

 شرطة جنوب أفريقيا

مدنيون

 طيران جبل كوك

 إيفيوفن كلوب كروسكا (AvioFun klub Koroška)

 أمريكا للطيران

المواصفات (بيه سي-6 بي2)

انظر أيضاً

 بيلاتوس للطائرات
 ستول

مراجع

طائرات بمحرك واحد جرار
طائرات بيلاتوس
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1959
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات ستول
طائرات منافع مدنية سويسرية 1950–1959
طائرات ذات محرك مروحة عنفية واحد

بيلاتوس بي سي-6


الغِرْبَالُ أو المُنْخُل أو المِبْزَلة هو أداة تسمح بفصل أجزاء من المادة إما لاستخراجها أو للتخلص منها. يتكون من شبكة وإطار لها. ويعتمد عملها على استغلال الشبكة في حجز أجزاء المادة التي لا يمكنها المرور عبر الثقوب التي تشكلها الشبكة.

يوجد من الغرابيل ماهو يدوي وماهو آلي.
جمع كلمة غربال هو غرابيل والفعل المستمد منها هو غربل.

المصفاة بشكل عام هي أداة تستخدم في تصفية المواد المرغوب فيها عن المواد المرغوب عنها، حيث تتكون المصفاة عادة من شبكة أو نسيج آخر يقوم بالتصفية وفصل المواد على حسب أحجام حبيباتها، وعلى الأرجح تكون من أجل فصل المواد الصلبة عن المواد السائلة.

الاستعمالات
تستعمل الغرابيل بمختلف أحجامها في ميادين شتى أبرزها المطبخ والبناء. تستعمل كلمة غربال في الرياضيات أيضاً وبالتحديد في تحديد لائحة الأعداد الأولية الأصغر من عدد طبيعي ما. أبرز الغرابيل وأقدمها هو غربال إراتوستينس.

صور

المراجع

آنية طهو
أدوات تراثية
فصل صلب-صلب
نقل المواد

غربال


El rey Candaules (en inglés: King Candaules; en francés: Le Roi Candaule) es un ballet en cuatro actos y seis escenas, con coreografía de Marius Petipa y música de Cesare Pugni. El libreto es de Jules-Henri Vernoy de Saint-Georges y se basa en la historia del rey Candaules, el gobernante de Lidia, como la describe Heródoto en sus Historias.

Historia
El rey Candaules fue presentado por primera vez por el Ballet Imperial el 29 de octubre de 1868 en el Teatro Imperial Bolshoi Kamenny, San Petersburgo, Rusia. El ballet fue un gran éxito, la bailarina Henriette d'Or sorprendió al público con su interpretación de la reina Nisia. Su increíble capacidad técnica quedó especialmente patente en el célebre Pas de Venus del segundo acto, en el que realizó cinco piruetas en puntas, que causaron gran sensación entre el público.

Dos meses después, Petipa repuso el ballet en Moscú, donde se estrenó el 22 de diciembre de 1868 en el Teatro Imperial Bolshoi y continuó representándose en Moscú y San Petersburgo con gran éxito a lo largo de los años. Petipa revivió el ballet en 1891 con música adicional de Riccardo Drigo. Esta revisión se presentó por primera vez el 6 de diciembre de 1891 en el Teatro Imperial Mariinsky, en San Petersburgo, Rusia. Su última puesta en escena el 21 de abril de 1903 en el Imperial Mariinsky Theatre.   .

El Rey Candaules se anotó con el método de notación Stepanov y es parte de la Colección Sergeyev, que se encuentra en la Biblioteca de Teatro de la Universidad de Harvard.

Roles

Argumento

Acto 1

Escena 1 - Un claro del bosque. Al fondo está la cueva de Pythia de Sardis

Los reyes y la gente de Lidia vienen a este lugar para preguntar al oráculo sobre el futuro.

Al levantarse el telón, campesinos, pastores y pastoras se posan en la hierba después de su trabajo. Entre ellos se encuentra un pastor llamado Giges, que toca su flauta y anima a la gente a bailar. Cerca de él está su prometida, Clitia, que lo mira con ternura. Poco a poco la luz se desvanece. Los campesinos miran con temor la cueva y se marchan. Cae la noche.

Sigue el ulular de los búhos y el silbido de los murciélagos. Pythia emerge de la cueva en medio de nubes de humo y, sabiendo que el rey Candaules está a punto de consultarla, ordena a todos que se vayan.

Entra el rey Candaules, escoltado por sus seguidores. Giges, a quien el rey encontró en el bosque, actúa como su guía. Le informa al Rey que si desea consultar al oráculo, debe golpear el escudo que cuelga al lado de la cueva de Pythia. Giges y los asistentes del rey se retiran. Candaules golpea el escudo y aparece Pythia. Él le ruega que le diga su futuro.

Ella le dice que secuestró al verdadero rey en su infancia, lo puso en el bosque a merced de las bestias salvajes y se apoderó de la corona él mismo. Candaules, alarmado, protesta que se equivoca. Pythia se ofrece a retractarse de sus palabras si se somete al juicio del Cielo. Ella levanta los brazos en señal de disposición, pero Candaules, asustado, insinúa su culpa. Entonces Pythia le informa que el verdadero rey vive y tomará su trono y poder. Candaules jura matar al rey si está vivo.

Pythia invita a Candaules a caminar temiendo a los dioses. Aparecen búhos llevando en sus garras un rollo de papiro, que predice que Candaules tendrá una muerte antinatural. Aterrado, huye al bosque.

Giges regresa y se sorprende de no encontrar al Rey, pero Pythia lo toma de la mano, le ordena que se ponga la armadura dejada por Candaules y predice que pronto será rey. Giges la obedece y, consciente de su destino, agita su espada y desaparece en el bosque.

Escena 2 - Campamento del rey Candaules en las fronteras de Libia y Misia. Hay numerosas tiendas de campaña con la morada del Rey en el centro. A lo lejos hay montañas. Noche.

Hay una actividad considerable. Se están cambiando los centinelas, los soldados están arreglando las armaduras y los oficiales entran y salen de la tienda del rey para cumplir sus órdenes.

Se abre la cortina de la tienda y emerge Candaules. Su reina, Nisia, con la ayuda de sus mujeres, se puso una armadura. Es atendida por Amazonas y, bajo su dirección, se juegan juegos bélicos; mientras tanto, los guerreros de Candaules practican el testudo. Los juegos terminan y reina el silencio. De repente, un mensajero advierte de un ataque nocturno. Candaules ordena que todos estén alerta y un guerrero, Giges, se coloca en la entrada de la tienda.

En la penumbra, se puede ver a las tropas arrastrándose por el suelo y poco a poco se acercan a la tienda del Rey. Entonces el enemigo se pone de pie de un salto y comienza a destruir las tiendas. Están impresionados por el esplendor de la tienda del rey, a la que Giges les prohíbe entrar. Nisia levanta la solapa y se enfrenta al enemigo. Dos de sus asaltantes intentan capturar a la Reina, pero Giges los corta. Otros soldados atacan a Giges, quien está casi abrumado cuando un grupo de hombres de Candaule viene al rescate, liderado por el rey.

Al ver a su esposa en los brazos de Giges, Candaules toma al guerrero por un enemigo y se abalanza sobre él con una daga levantada, pero Nisia explica que Giges le ha salvado la vida. Candaules agradece calurosamente a Giges y le anuncia que de ahora en adelante se ubicará junto a él. Todo el mundo rinde homenaje a Giges, quien, sin embargo, no puede acostumbrarse a este gran honor.

Acto 2

Una arena con arco de triunfo. Al fondo hay una estatua de Venus Victrix. A ambos lados hay gradas de asientos con lugares de honor para el rey y la reina y su suite.

Se ve a ciudadanos de todos los rangos, portando coronas de laurel y flores, acercándose para saludar al Rey, cuya llegada es anunciada por fanfarrias. Los guerreros lidios entran por el arco, seguidos por jefes cautivos encadenados y soldados cautivos de varias naciones. La retaguardia de la procesión está formada por los notables de Lydia, y un carro de oro tirado por esclavos. En este carro están el rey Candaules, Giges y los ministros principales. Nisia sigue la marcha sobre un elefante magníficamente ataviado. Está rodeada de chicas que llueven flores.

La procesión triunfal se detiene en el centro de la arena. Los nobles ofrecen a su Rey las llaves de su capital, luego los cautivos desfilan ante él. Finalmente, Candaules, acompañado de Nisia, toma asiento y comienza la fiesta.

Primero, hay un baile de ninfas, bayaderas y gracias. Justo antes de que termine el baile, un lidio que representa un girasol y rodeado de otros bailarines que representan rosas y nomeolvides inicia un baile. Se ruega a Nisia que participe y represente a Venus.

Al principio, ella se niega, luego consiente. Comienza un nuevo baile en el que participan Nisia, cupidos, ninfas y sílfides. Todos rinden homenaje a la nueva Venus y Candaules, ebrio de orgullo, declara que su consorte es la verdadera Venus. Nisia rechaza estos cumplidos, pero Candaules ordena que se retire la estatua de Venus de su pedestal y que Nisia se levante en su lugar. Candaules y sus cortesanos la aclaman como diosa. Los guerreros presentan armas y las mujeres esparcen flores a sus pies. De repente, el cielo se oscurece y los sacerdotes y la gente miran hacia otro lado con miedo, mientras Candaules, en su arrogancia, parece desafiar los poderes del Cielo.

Acto 3

El baño de la reina. Espléndidas mesas están colocadas con platos de oro. Al fondo hay una piscina de color rosa y mármol, adornada con una fuente y rodeada de flores.

Se ve a Nisia de pie debajo de una cortina y asistida por esclavas. Le arreglan el pelo y le quitan las joyas. Otros sostienen un espejo en el que ella se admira. Al son de las arpas Nisia baila. Durante el último baile, cae un telón que enmascara la piscina.

Las damas de la Reina entran y se preparan para recibirla. Llega Nisia, espléndidamente ataviada y atendida por muchos esclavos. Se anuncia la llegada de Candaules. Se arrodilla ante la reina a quien ha elevado a diosa. Está rodeado de mujeres que intentan fascinarlo.

De repente, Giges corre angustiado, porque es el portador de malas noticias. Le siguen los sacerdotes de Venus que exigen una audiencia con el Rey. Candaules, alarmado, ordena su ingreso. Los sacerdotes tienen miedo, porque Venus ya ha dado señales de su disgusto, ya que el hambre, la pestilencia y otras miserias han caído sobre la tierra y se están extendiendo por toda Lidia.

El Rey pregunta al Sumo Sacerdote cómo se puede apaciguar a la diosa. Él responde que la diosa insiste en que Nisia será castigada, obligándola a renunciar a su título de reina. Nisia está aterrorizada y el Rey rechaza la demanda. Entonces el sacerdote le advierte que tenga cuidado con la ira de los dioses. El cielo se oscurece, truenos, relámpagos y se siente el temblor de un terremoto.

Candaules induce a Nisia a renunciar a su título y arroja su anillo de oro al suelo. El Rey cae de rodillas y jura amor eterno. El cielo se aclara y el sacerdote vuelve gracias al cielo, pero Nisia mira con desprecio a Candaules y busca el consuelo de sus mujeres.

Acto 4

Escena 1 - El dormitorio del rey Candaules

Se ve al Rey dormido en un sofá. Nisia se sienta junto a una mesa en la que descansa su corona. Contempla con tristeza este símbolo del poder terrenal, consciente del sombrío futuro que se avecina. Luego mira a Candaules, la causa de su caída.

En su ira, amenaza al Rey dormido. En el mismo momento, se abre una cortina y aparece Pythia, que lleva una copa de oro. Ella le dice a Nisia que contiene veneno y la insta a satisfacer su venganza, ya que Giges se casará con ella y ella volverá a convertirse en reina. Se ve una visión de Giges en el otro extremo de la habitación.

Candaules se despierta y Pythia desaparece. Entran cortesanos, incluido Giges. Todos pasan junto a Nisia sin notarla, salvo sólo Giges, que se inclina ante ella como de costumbre. Nisia oculta su disgusto, pero jura venganza, Candaules, todavía enamorado de su esposa, intenta calmarla. Le pide que baile para él. Ella consiente, pero le pide que despida a todos, ya que ahora es una esclava y solo él puede verla bailar. A las órdenes de Candaules, los cortesanos se retiran.

Nisia baila y pronto cautiva al rey amoroso. Intenta abrazarla, pero ella lo elude. Mientras tanto, Pythia mira detrás de una cortina y señala la taza envenenada. Nisia lo toma y se lo presenta a Candaules con los ojos desviados. El Rey bebe y siente los efectos del veneno y golpea un gong, pero aparece Pythia. Mientras Candaules se retuerce en medio de la muerte, Giges y sus cortesanos se apresuran a entrar. Giges va a ayudar al rey, pero Pythia lo obliga a confesar que Giges es el monarca legítimo. Giges toma la corona del rey y se la presenta a Nisia, quien, sorprendida, mira a Pythia, quien le recuerda su predicción.

Escena 2 - Un salón en el palacio del rey Candaules. En la terraza hay una mesa con platos de oro. El salón está iluminado con lámparas de bronce.

Se está celebrando una fiesta de esponsales, porque Giges se ha convertido en rey de Lidia y se casará con Nisia. Están presentes cortesanos y nobles. Los sacerdotes entran para realizar la ceremonia del matrimonio. Traen una mesa de sacrificios. Giges, coronado, lleva a su esposa hacia la mesa, coloca una mano sobre la llama sagrada y hace un voto. Nisia hace lo mismo, pero la llama se apaga y hay un trueno. La gente está asombrada por este presagio y los sacerdotes se retiran de la mesa. Giges, embelesado con Nisia, ignora la advertencia, lleva a la Reina hacia los jardines y ordena que comience el festival. El acto se abre con la Danza de Diana, en la que participan Endymion y un sátiro. Los esclavos atienden a los invitados que están reclinados en las mesas y llenan sus copas de vino.

Giges le pide a la Reina que se una al baile. Ella toma una copa y la vacía como para ahogar sus pensamientos. Baila en trance y vacía otra copa, que es llenada por el fantasma de Candaules, que de repente le arranca la corona de la cabeza. Aterrorizada, ella se desmaya y Giges se apresura a su lado y se esfuerza por llevarla a su trono, pero nuevamente, aparece el fantasma. Nisia, presa del pánico, corre entre los bailarines, que no pueden ver el motivo de su miedo. Finalmente, exhausta, cae en los brazos de Giges, pero el fantasma señala su tumba, donde espera a su esposa culpable. Una palidez mortal se apodera de sus rasgos y cae al suelo muerta. Giges, abrumado por el dolor, intenta devolverle la vida. En este momento, aparece Pythia. Ella le dice a Giges que no se aflija, sino que agradezca al cielo por haberlo preservado de la muerte y le indica una taza de veneno que Nisia le había preparado.

Giges y todos los presentes se retiran del cuerpo de Nisia. Aparece un cielo azul y en un templo de diamantes, Venus se ve rodeada de cupidos. La diosa celosa, con expresión de triunfo, señala el cuerpo sin vida de Nisia, como para advertir a quienes buscan rivalizar con la diosa de la belleza eterna.

Diana y Acteón pas de deux
Hoy en día, el pasaje más famoso de El rey Candaules es el llamado Diana y Acteón pas de deux, que se realiza principalmente en las galas y se representa en el segundo acto de la reposición de La Esmeralda para el Ballet Bolshoi en 2009 de Yuri Burlaka y Vasily Medvedev.

El título original de este duo era Les Aventures amoureuses de Diane o simplemente el Pas de Diane y originalmente era un pas de trois bailado por Diana, la diosa romana de la caza, Endymion el pastor y un sátiro, reflejando el mito de la pasión entre Diana y Endymion. Se cree que la inspiración de Petipa para este duo era un cuadro del pintor ruso, Karl Bryullov . La versión tradicional que se baila hoy no es de Petipa, sino de Agrippina Vaganova, quien escenificó su propia versión del Pas de Diane cuando la trasladó a una reposición de La Esmeralda en 1935. Ella alteró el esquema eliminando el papel del sátiro y cambiando el papel principal masculino al cazador, Acteón, con quien Diana baila en compañía de doce de sus ninfas. Este fue un cambio muy extraño por parte de Vaganova, ya que Diana y Acteón no eran amantes, pero tenían una asociación cuando se topó con ella bañándose desnuda con sus ninfas, después de lo cual, ella lo transformó en un ciervo y fue perseguido y asesinado por su propios perros de caza.

Sin embargo, el esquema original de Petipa y la pintura de Bryullov también contienen una inexactitud mitológica en el sentido de que ambos retratan erróneamente a Endymion como el amante de Diana; esta es una inexactitud que aparece en varios ballets, incluida Sylvia de Léo Delibes. De hecho, Endymion era el amante de Luna, la diosa romana de la Luna (Selene en la mitología griega) y nunca tuvo ninguna asociación con Diana. El famoso interés amoroso de Diana era en realidad Orión, el cazador de titán .

Referencias

Enlaces externos

Ballets de Marius Petipa
Ballets de Cesare Pugni
Ballets de Riccardo Drigo

El rey Candaules


Olaylar

Doğumlar
 17 Kasım - Sima Guang, yüksek rütbeli bir Song Hanedanı mensubu, bilim insanı ve tarihçi (ö. 1086)
 tarihi bilinmeyen
 II. Svend, Danimarka kralı (ö. 1076)

Ölümler
 I. Svyatopolk, Kiev büyük knezi (d. 980)
 Abdussamed Babek, Kürt İslam bilgini ve şair (d. 972)

1019


Haydar Hatemi (d. 1945), Azeri ressam. Amerika Birleşik Devletleri'nde ikamet etmekte olan sanatçi, Katar Kraliyet ailesinin saray ressamıdır.

1945 yılında Güney Azerbaycan'da doğan Haydar Hatemi, Tahran Üniversitesi-Güzel Sanatlar Bölümünde eğitimini tamamlamıştır. Hussain Behzad ve Abu Talib Mugimi gibi sanatçıların öğrencisi olmuştur. Üniversite yıllarında Takht-e-Tavus Madalyası'nın tasarımı için açılan yarışmada birincilik ödülünü almıştır. Bu başarısından dolayı, İran kraliçesi Farah Pehlevi tarafında ödülü takdim edilmiştir. Bu olaydan sonra, Farah'ın isteğiyle Şahnaz Pehlevi Akademisi'nde heykel dersleri vermeye başlar.

1983 yılında İstanbul'a giderek yerleşmiştir. Haydar Hatemi, Osmanlı minyatür tekniğinin yaşayan son temsilcilerindendir.

Eserleri birçok özel sanat koleksiyonlarında görülebilir. En son projesi, peygamberlerin hayatlarını içeren "Stories of Messengers" serisidir.

Peygamberler'in Hayatı Serisi
Dinlerarası diyalog hareketini sanata yansıtmak için başlatılan bu resim sergisi, uluslararası sanat odakları tarafından en üst düzeyde desteklenmiştir.

Kaynakça

Türk ressamlar
Azeri asıllı Türkler
İran Azerileri
Yaşayan insanlar

Haydar Hatemi


An Paspalum orbiculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Louis Marie Poiret. An Paspalum orbiculatum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum orbiculatum


Europeade é um festival europeu anual coletivo sobre a cultura folclórica européia criado em 1964, realizado em um país europeu diferente a cada ano, com objetivo de salvaguardar e promover o património cultural europeu, a união e respeito na Europa, contribuição da cultura de várias regiões. A última edição em 2019 foi realizada no município alemão de Frankenberg an der Eder (Alemanha).

História
A primeira Europeade foi realizada em 1964, por iniciativa de Mon de Clopper (1922–1998) da Flandres e Robert Müller-Kox, um alemão exilado da província da Silésia . Mon de Clopper foi presidente da Europeade até 1997, quando foi sucedido pelo atual presidente Bruno Peeters (nascido em 1939), também da Flandres.

Característica
O objetivo da Europeade é promover uma Europa unida, onde todos contribuem e desenvolvem sua própria cultura, respeitando todos os outros. Esta filosofia é praticada todos os anos durante o festival de cinco dias, quando milhares de pessoas de todas as partes da Europa, vestidas com os seus trajes tradicionais, se encontram para cantar, fazer música, dançar e festejar - sem palestras formais.

Numa típica Europeade há cerca de cinco mil participantes, todos fantasiados, em quase duzentos grupos, de cerca de vinte e dois países. Todos eles pagam seus próprios custos de transporte e se apresentam gratuitamente. Os participantes chegam durante a quarta-feira e são acomodados em grandes instalações sempre que possível, geralmente em grandes escolas, com camas básicas fornecidas nas salas de aula e usando outras instalações escolares. Catering em grande escala é fornecido, geralmente um café da manhã simples, um almoço embalado e uma refeição quente à noite em um local central. Os grupos se apresentam em uma série de grandes concertos, em locais de rua designados, e participam de um desfile em massa pela cidade e de um grande baile europeu nas noites de sábado. Fora dos eventos reais muitos grupos vão cantar, tocar e dançar onde quer que se encontrem, incluindo as instalações onde estão alojados. Após o Concerto de Encerramento da tarde de domingo - normalmente noventa grupos se apresentando - os grupos estão livres para voltar para casa, mas a acomodação continua até depois do café da manhã na manhã de segunda-feira.

Cidades sedes

 1964 Antuérpia (Bélgica)
 1965 Dortmund (Alemanha)
 1966 Antuérpia (Bélgica)
 1967 Valência (Espanha)
 1968 Antuérpia (Bélgica)
 1969 Marche-en-Famenne (Bélgica)
 1970 Herzogenaurach (Alemanha)
 1971 Antuérpia (Bélgica)
 1972 Annecy (França)
 1973 Nuoro (Itália)
 1974 Antuérpia (Bélgica)
 1975 Marbelha (Espanha)
 1976 Annecy (França)
 1977 Nuoro (Itália)
 1978 Viena (Áustria)
 1979 Antuérpia, Bélgica)
 1980 Schwalmstadt, Alemanha)
 1981 Martigny, Suíça)
 1982 Gijón, Espanha)
 1983 Viena, Áustria)
 1984 Rennes, França)
 1985 Turim, Itália)
 1986 Figueira da Foz, Portugal)
 1987 Munique (Alemanha)
 1988 Antuérpia (Bélgica)
 1989 Libourne (França)
 1990 Valladolid (Espanha)
 1991 Rennes (França)
 1992 Figueira da Foz (Portugal)
 1993 Horsens (Dinamarca)
 1994 Frankenberg (Alemanha)
 1995 Valência (Espanha)
 1996 Turim (Itália)
 1997 Martigny (Suíça)
 1998 Rennes (França)
 1999 Bayreuth (Alemanha)
 2000 Horsens (Dinamarca)
 2001 Zamora (Espanha)
 2002 Antuérpia (Bélgica)
 2003 Nuoro (Itália)
 2004 Riga (Letônia). Um monumento na cidade comemora a primeira edição em uma ex-república soviética nos Estados Bálticos. Doado por cidades que sediaram a Europeade anteriormente. Aconteceu de 21 a 25 de julho e foi o maior e mais significativo evento cultural desde que o estado da Letônia ingressou na União Europeia, tornando-se assim um marco na história da criação de um ambiente cultural unido. Mais de quatro mil participantes de 38 países se reuniram.
 2005 Quimper (França)
 2006 Zamora (Espanha)
 2007 Horsens (Dinamarca)
 2008 Martigny (Suíça)
 2009 Klaipėda (Lituânia)
 2010 Bolzano (Itália)
 2011 Tartu (Estônia)
 2012 Pádua (Itália)
 2013 Gotha (Alemanha)
 2014 Kielce (Polônia)
 2015 Helsingborg (Suécia)
 2016 Namur (Bélgica)
 2017 Turku (Finlândia)
 2018 Viseu (Portugal) "Cidade Europeia do Folclore"
 2019 Frankenberg an der Eder (Alemanha)

Participação por país
Para o Europeade 2008 em Martigny (Suíça) cerca de duzentos grupos se inscreveram. Seus países de origem foram os seguintes:

 27 grupos da Alemanha
 26 grupos de Espanha e Bélgica
 16 grupos da Letônia
 15 grupos da Estônia, França e Itália
 10 grupos da Hungria
 9 grupos da Lituânia
 8 grupos da República Tcheca
 7 grupos de Portugal
 5 grupos da Dinamarca
 3 grupos da Irlanda, Holanda, Romênia e Suécia
 2 grupos da Bulgária, Chipre, Finlândia, Grécia e Reino Unido
 1 grupo da Armênia, Áustria, Geórgia, Groenlândia, Luxemburgo e Suíça
 Não houve grupos da Islândia, Noruega, Polônia, Eslováquia e ex-Iugoslávia, apesar da forte tradição popular nestes países.

Referências

Ligações externas

 Site Europeade
 Europeade 2008 Martigny, Suíça
 Europeade 2009 Klaipeda, Lituânia
 Europeade 2011 Tartu, Estônia
 Europeade 2015, Helsingborg, Suécia
Cultura da Europa
Festivais na Europa

Europeade