Garnet Francis Malley MC AFC (Mosman, 2 de novembro de 1892 – Vanua Balavu, 20 de maio de 1961) foi um aviador e ás da aviação australiano da Primeira Guerra Mundial, na qual obteve seis vitórias aéreas. Ele foi conselheiro de aviação do governo de Chiang Kai-shek na China durante a década de 1930 e oficial de inteligência na Segunda Guerra Mundial.

Nascido em Sydney, Malley prestou serviço pela primeira vez na Primeira Guerra Mundial como militar de artilharia da Primeira Força Imperial Australiana; em 1917 foi transferido para o Corpo Aéreo Australiano e, no ano seguinte, já pilotava aviões Sopwith Camel no Esquadrão N.º 4 da Frente Ocidental. Malley foi condecorado com a Cruz Militar pelas suas acções em combate, e o seu trabalho subsequente como instrutor de voo na Inglaterra valeu-lhe uma Cruz da Força Aérea.

Após um período na vida civil depois da guerra, Malley ingressou na Real Força Aérea Australiana (RAAF) em 1925, servindo no Esquadrão N.º 3. Em 1931 tornou-se conselheiro de aviação na China e trabalhou em estreita colaboração com a Madame Chiang Kai-shek, Soong Mei-ling, a partir de 1937. Malley foi capaz de observar as tácticas aéreas na Segunda Guerra Sino-Japonesa em primeira mão, embora os seus relatórios tenham recebido pouco atenção na Austrália.

Regressando a casa em 1940, serviu em funções de inteligência na RAAF e mais tarde no governo da Commonwealth. Após a guerra, ele comprou uma plantação em Fiji, onde faleceu em 1961.

Biografia

Início de vida e juventude
Garnet Francis Malley, o segundo mais novo de seis filhos de Clara Ellen Merritt e Francis Malley, nasceu em Mosman, um subúrbio de Sydney, no dia 2 de Novembro de 1892. O seu pai, um ferreiro originário de Gosford, fundou a empresa de madeira branca Malley's e, mais tarde, serviu por dois mandatos como vereador do Conselho de Mosman. Garnet Malley frequentou a Escola Preparatória da Igreja da Inglaterra em Mosman, A Escola em Mount Victoria e o Colégio de Agricultura de Hawkesbury em Richmond. Aquando da eclosão da Primeira Guerra Mundial, era aprendiz de mecânico na Malley's.

Primeira Guerra Mundial
Malley juntou-se à Força Imperial Australiana (AIF) no dia 12 de Outubro de 1915. Ele partiu de Melbourne para o Egipto como artilheiro da 1.ª Brigada de Artilharia de Campo a bordo do HMAT Wandilla no dia 9 de Novembro. Em Março de 1916 foi destacado para a Frente Ocidental na França e juntou-se à sua unidade em Maio. A 1.ª Brigada participou nas Batalhas de Pozières e da Quinta Mouquet em Julho e Agosto de 1916. Malley foi transferido para o Corpo Aéreo Australiano (AFC) como mecânico em Abril de 1917, antes de iniciar a instrução de pilotagem na escola de aviação da Universidade de Oxford. Ele foi comissionado como segundo-tenente no dia 9 de Outubro e colocado no Esquadrão N.º 4 do AFC, então baseado em Birmingham.

Equipado com caças Sopwith Camel, o Esquadrão N.º 4 foi enviado em Dezembro de 1917 para Bruay, na França, e iniciou as operações a 9 de Janeiro de 1918. Naquele mesmo dia, Malley, apelidado de "Garnie" (ou "George", pelo principal às do Esquadrão N.º 4, Harry Cobby) foi promovido a tenente. A 16 de Março ele alcançou a sua primeira vitória aérea, deixando um caça pertencente ao Circo Vermelho de Manfred von Richthofen fora de controlo acima de Annoeullin, perto de Douai. Os primeiros relatórios identificaram o avião alemão como um Albatros, mas fontes posteriores registam-no como um Pfalz D.III. Malley reivindicou dois caças Albatros no dia 23 de Março de 1918 durante um ataque às posições alemãs em Vaulx-Vraucourt, perto de Bapaume. Três dias depois, ele foi promovido a capitão e nomeado comandante de esquadrilha.

A história oficial da Austrália na guerra atribui a Malley a destruição de um Pfalz sobre Wytschaete no dia 10 de Maio, embora não apareça em outros relatos da sua contagem final. Quatro dias depois, ele e o tenente Roy King reivindicaram, cada um, um caça alemão de dois lugares para a artilharia entre Ypres e Bailleul. No dia 30 de Maio Malley e Cobby lideraram as suas esquadrilhas numa missão de bombardeamento na região de Lys, após a qual cada um deles destruiu um balão de observação alemão sobre Estaires. A vitória final de Malley, sobre o Lys a 1 de Junho, foi um Pfalz D.III. A sua contagem oficial foi de seis aeronaves alemãs destruídas - quatro caças, um balão de observação e um avião de observação não identificado - e ele foi ferido em acção duas vezes, por uma bala na perna em março e por estilhaços de fogo antiaéreo em Maio. Foi condecorado com a Cruz Militar no dia 22 de Junho, e a citação da condecoração foi promulgada no The London Gazette:

Malley assumiu o comando temporário do Esquadrão N.º 4 no final de Junho de 1918, supervisionando a sua mudança de Clairmarais North para um novo aeródromo em Reclinghem. Em Agosto foi colocado no Esquadrão N.º 5 do AFC em Minchinhampton, na Inglaterra. O esquadrão fazia parte da Asa N.º 1, liderada pelo tenente-coronel Oswald Watt. A rotação de Malley para o estabelecimento de origem estava de acordo com a política da Real Força Aérea exigindo que os pilotos descansassem e servissem como instrutores após nove a doze meses em combate. Conhecido por pilotar um avião de instrução Camel branco, ele recebeu a Cruz da Força Aérea pelo seu trabalho de instrução; o prémio foi promulgado no dia 3 de Junho de 1919.

Período entreguerras
O Esquadrão N.º 5 foi dissolvido em Maio de 1919. Juntamente com muitos outros membros do Corpo Aéreo Australiano, incluindo o coronel Watt, o major King e o capitão Les Holden, Malley regressou à Austrália a bordo do navio de tropas Kaisar-i-Hind, desembarcando em Sydney a 19 de Junho. Posteriormente, percorreu o país para promover o Empréstimo da Paz. A 24 de Agosto, enquanto viajava de Melbourne para Sydney para iniciar a sua série de voos de demonstração em Nova Gales do Sul, Malley despenhou-se com o seu Avro 504 K durante a descolagem de Benalla, Victoria. Ele não ficou ferido, mas teve que regressar a Melbourne e acabou por viajar para o norte de comboio. Retomando o seu programa aéreo, foi noticiado a 17 de Setembro como tendo "emocionado" multidões na hora do almoço em Sydney, no dia anterior, com "três mergulhos em espiral ousados" sobre o Hyde Park. Malley foi dispensado da AIF a 4 de Outubro de 1919, e entrou para a reserva das Forças Militares da Commonwealth a 1 de Julho de 1920. Ele voltou para a empresa Malley como gerente de armazém em 1921. Em Maio daquele ano, juntamente com Les Holden e outros pilotos veteranos, carregou o caixão no funeral de Watt em Randwick. A 25 de Janeiro de 1922, Malley casou-se com Phyllis Kathleen Dare em Mosman. Desta união viria um filho, Maldon. Malley foi reconhecido como fonte e revisor por F. M. Cutlack no volume deste último sobre o Corpo Aéreo Australiano, publicado pela primeira vez em 1923 como parte da história oficial da Austrália na guerra.

Malley renunciou ao seu posto nas Forças Militares da Commonwealth a 18 Junho de 1925. No dia seguinte, foi comissionado como tenente de voo na Força Aérea Cidadã, a reserva activa em part-time da Real Força Aérea Australiana (RAAF). Então, serviu como piloto com o Esquadrão N.º 3 que operava aviões Airco DH.9 e Royal Aircraft Factory S.E.5. Formado na Base aérea de Point Cook, Victoria, o esquadrão foi transferido no dia 30 de Junho para a recém-inaugurada Base aérea de, em Nova Gales do Sul. De 1925 a 1928 Malley foi vice-presidente da Associação do Corpo Aéreo Australiano. Em Janeiro de 1928, foi promovido a líder de esquadrão honorário e comandou temporariamente o Esquadrão N.º 3 entre Março e Abril. Naquele ano, desistiu do seu cargo na empresa Malley para se tornar consultor de aviação da Australian National Airways (ANA), além de director da empresa. Em Janeiro-Fevereiro de 1929, ele comandou novamente temporariamente Esquadrão N.º 3. Em Abril daquele ano, foi membro de um comité de cidadãos responsáveis por organizar e financiar a busca do Cruzeiro do Sul e da sua tripulação, Charles Kingsford Smith e Charles Ulm, que aterrou à força no noroeste da Austrália durante um voo de Richmond para Inglaterra; Les Holden eventualmente localizou os aviadores desaparecidos perto da região de Kimberley. Em 1930, Malley foi transferido para a Reserva (inactiva) da RAAF.

Por volta de 1931 a ANA estava em dificuldades financeiras e Malley viajou para a China para assumir o cargo de consultor de aviação do governo de Chiang Kai-shek em Kwangtung. Detalhes das funções exactas de Malley nos próximos cinco anos - um período de guerra civil e infiltração japonesa - permanecem incertos. Ele passou algum tempo na Austrália de férias em 1936, período após o qual regressou ao seu cargo de consultor na China. A 1 de Fevereiro de 1937, por influência do Ministério das Relações Externas britânico, o estatuto de Malley foi aprimorado quando ele foi nomeado comandante de asa honorário da Reserva da RAAF. Ele passou então a servir como conselheiro de Madame Chiang Kai-shek, Soong Mei-ling, na qualidade de secretária-geral da comissão aeronáutica que dirigia a força aérea da China; May-Ling deu a Malley os seus "mais calorosos parabéns" pela sua "merecida" promoção. Uma das tarefas que ela atribuiu a Malley foi investigar práticas de compras corruptas no governo. Malley descobriu que o Ministério da Aeronáutica estava a ser alvo de um esquema fraude levado a cabo por agentes estrangeiros e pelas próprias autoridades chinesas, com o objectivo para cobrar preços inflacionados por equipamentos militares.

A estadia de Malley envolveu-o cada vez mais nos combates na China; a sua esposa relataria três anos de ataques aéreos nocturnos aos seus amigos no regresso do casal à Austrália em 1940. Em Maio de 1938, Malley aconselhou o chefe do estado-maior aéreo, o vice-marechal do ar Richard Williams: "há uma guerra de primeira classe aqui, que deve eventualmente afectar a Austrália e os seus esquemas de defesa". Williams e outros membros da RAAF podem ter percebido Malley como estando a exagerar a importância do seu papel na China, particularmente devido ao seu aparente prazer nos seus aspectos cerimoniais. Numa carta, ele presenteou Williams com histórias de uma viagem de inspecção pelo país, declarando: "Eu... posso apenas imaginar o quanto você teria apreciado – aterragens em aeródromos que foram todos polidos para inspecção. Sendo recebido por dignitários provinciais e generosamente entretido. Eu tive que beber todos os vinhos chineses concebíveis que já foram feitos e comer alimentos nunca vistos na Austrália!". De qualquer forma, os relatórios de Malley sobre as tácticas aéreas japonesas e o valor que as suas observações poderiam ter tido para a Austrália no caso de uma guerra no Pacífico foram amplamente desconsiderados pelo governo australiano.

Segunda Guerra Mundial e últimos anos
Malley foi chamado de volta à Austrália em Julho de 1940, deixando a China com uma nota de agradecimento de May-Ling pelo seu "serviço leal" antes de se juntar à RAAF em serviço activo como líder de esquadrão em Outubro. Ele tornou-se no representante da Força Aérea no Centro de Inteligência Operacional Combinada (COIC), em Melbourne, uma organização de três ramos responsável pela colecta, análise e disseminação de dados de inteligência. Com base no seu conhecimento de ataques japoneses a aeródromos chineses na década de 1930, Malley visitou várias bases da RAAF no norte da Austrália para aconselhar sobre medidas de protecção e defesa; ficou evidente no rescaldo do ataque a Darwin em Fevereiro de 1942 que nenhuma das suas recomendações havia sido implementada. A COIC lidava principalmente com a inteligência naval, de modo a que a participação do Exército e da Força Aérea era inicialmente em part-time. Em Abril de 1941 Malley havia recebido um papel a tempo inteiro, e a RAAF mantinha uma presença 24 horas por dia. Ele foi promovido a comandante de asa honorário em Outubro de 1941, e dois meses depois sucedeu ao comandante Rupert Long como director da COIC. Malley foi elevado a capitão de grupo interino no dia 1 de Julho de 1942, mas os seus problemas de saúde forçaram-no a renunciar ao cargo a 3 de Outubro. Ele foi dispensado da Força Aérea como clinicamente inapto a 9 de Junho de 1943. O general Douglas MacArthur elogiou Malley pela sua "previsão, planeamento e capacidade organizacional". O ex-aviador passou a trabalhar como oficial encarregado da secção chinesa no Serviço de Segurança da Commonwealth, em Canberra, de Janeiro de 1944 a Março de 1947 como capitão de grupo honorário.

Em 1948 o serviço de guerra de Malley foi reconhecido pelos Estados Unidos com a condecoração da Legião do Mérito. Em 1949 ele havia adquirido um iate, o Royal Flight, que foi usado como cenário no filme The Blue Lagoon. No ano seguinte, a família comprou uma plantação de cocos em Vanua Balavu, em Fiji. Em Setembro de 1951 Malley e a sua esposa viajaram pelo mundo, visitando Argel, Guadalupe, Curaçau, Martinica e Taiti. Depois, voltaram a viver na sua plantação em Fiji e enfrentaram o terremoto e tsunami de Suva em 1953.

Garnet Malley morreu de ataque cardíaco no dia 20 de maio de 1961. Sobrevivido pela sua esposa e filho, ele foi sepultado no mar numa cerimónia anglicana. O comandante-chefe da força aérea de Taiwan enviou condolências, prestando homenagem à "inestimável" contribuição que Malley havia feito durante a sua década na China, que "seria lembrada por muito tempo".

Bibliografia

Naturais de Sydney
Aviadores da Austrália
Mortos em 1961
Nascidos em 1892

Garnet Malley


نبيه فرحات هو ضابط لبناني تولى منصب مدير عام المديرية العامة لأمن الدولة اللبنانية من من 17/11/1988 إلى 21/12/1998.
و كان مدرساً في المدرسة الحربية و كلية الأركان وقائداً للواء المغاوير و نائباً أول لمدير مخابرات الجيش اللبناني (الشعبة الثانية أو المكتب الثاني سابقا) ثم مديراً للمخابرات في فترة الحكومتين (الدكتور سليم الحص و العماد ميشال عون). و قد أسسً 'فرقة المكافحة' التابعة لمخابرات الجيش اللبناني.

مراجع

شيعة لبنانيون
عسكريون لبنانيون

نبيه فرحات


In French honorary citizenship is awarded by cities, towns and sometimes federal states.

During the French Revolution, France granted honorary French citizenship to those deemed champions of the cause. However, not all were sympathizers with the Revolution.  One (Cloots) died on the guillotine.

Joel Barlow
Ludwig van Beethoven
Jeremy Bentham
Robert Burns
Joachim Heinrich Campe
Thomas Clarkson
Anacharsis Cloots
Cornelius de Pauw
Giuseppe Gorani
Alexander Hamilton
Friedrich Gottlieb Klopstock
Tadeusz Kościuszko
James Mackintosh
James Madison
Thomas Muir
Thomas Paine
Johann Heinrich Pestalozzi
Joseph Priestley
Friedrich Schiller
George Washington
William Wilberforce
David Williams

References

France
French citizenship during the French Revolution
Citizenship during the French Revolution
French nationality law
French Revolution

List of people granted honorary French citizenship during the French Revolution


«Birthday Cake» —en español: «Pastel de cumpleaños»— es una canción del álbum Talk That Talk de la cantante barbadense Rihanna. Fue lanzada en su versión extendida el 20 de febrero de 2012 (cumpleaños de Rihanna), junto a la participación de Chris Brown como un sencillo en Estados Unidos.

«Birthday Cake» es el primer y único interludio en vender un millón de copias puras y ser certificado platino en Estados Unidos, en lo que convierte a Rihanna en la única artista en lograr dicha hazaña hasta la fecha.

Antecedentes
Rihanna preguntó a finales de enero a sus fanes si les molestaría que Birthday Cake fuera sencillo a lo cual la mayoría respondió que no, y fue como Rihanna decidió convertirlo en sencillo para luego preguntarles con quien les gustaría que la cantara, hombre o mujer, lo que llevó a rumores de que Christina Aguilera sería la acompañante ya que la cantante envió un Tuit diciendo: «Necesito alguien #Dirrty para Birthday Cake», aludiendo al sencillo de 2002 de Aguilera Dirrty pero más tarde la cantante twiteo: «No se aceptan niñas para #Cake» desmintiendo los rumores de posible colaboración de Aguilera. Luego Kosine Of Da Internz quien produjo «Birthday Cake» anunció que la versión extendida se estrenaría el 20 de febrero (Cumpleaños de Rihanna).
El 16 de febrero se especuló que el exnovio de Rihanna Chris Brown colaboraría en la canción ya que fueron fotografiados juntos saliendo de Westlake Recording Studios en Los Ángeles luego los rumores crecieron en los Grammy Awards 2012 ya que la cantante paso por cuatro horas en el camerino de Brown.

Lanzamiento y controversias
El 20 de febrero Chris Brown dio el enlace del remix en su página de Twitter y Rihanna el enlace del remix de «Turn up the Music» canción de Chris Brown
La canción ha generado polémica entre los fanes pues entre Rihanna y Chris Brown hubo un acontecimiento en el 2009 donde la cantante fue golpeada por él cuando salían. Lo que llevó a la cantante a pelear en sus cuentas de Twitter y Facebook con una fan ya que la misma agregó que: «Rihanna volvería a recibir una paliza de parte de Chris Brown» con lo que la cantante respondió: «No es asunto tuyo»

Recepción

Recepción Crítica
Beth Harry de Daily Mirror agregó que: «el remix fue un shock por los problemas que tuvieron en el año 2009 señalando que Rihanna hizo mal ya que muestra un mal ejemplo para los jóvenes»

Recepción Comercial
«Birthday Cake» con la colaboración de Chris Brown debutó en el puesto número 2 de R&B/Hip Hop Song.

Referencias

Sencillos de Rihanna

Birthday Cake


هو أبو محمد عبد الجميل بن عبد الحق بن عبد الواحد بن محمد بن الهاشم بن بلال الهاشمي ، ويكنى بأبي تراب الظاهري، نسبه: الهاشمي، العُمري، العدوي، ويعود نسبه إلى الخليفة الفاروق عمر بن الخطاب بن نفيل القرشي. ولد في «أحمد بور الشرقية» بالهند عام «1923م 1343 هـ وتوفي صباح يوم السبت الموافق 21 صفر 1423 هـ الموافق 5 مايو 2002.

عقيدته
قال أبو تراب: وعقيدتنا هي عقيدة التنزيه، ونفي المشابهة عن الله عز وجل في أي صفة من صفاته، وتأويلها بما يليق بقوله تعالى:((ليس كمثله شيء)) مقتدين في ذلك بإمامنا ابن حزم رحمه الله تعالى، في ما نقله في كتابه الفصل في الأهواء والملل والنحل، حيث رد على المجسمين والمعطلة وغيرهم من الفرق الضالة. وهذا الكلمات نُقلت من الإذاعة عام 1405 هـ.

شاعريته وثقافته
«يقترب أبو تراب في شعره من شعر العلماء، إلا في تجليات ذاتيةٍ يسيرة، وينحو في مقالاته إلى التجويد اللغوي، والرصانة الأسلوبية، وبَعْث الألفاظ المعجمية، فكان جديرًا أن يحمل لواء المنافحة عن لغة القرآن، وأن يقف حصنًا منيعًا من المساس بقضايا التراث وثوابته، وأن يكون قطبًا من أقطاب بعض المعارك اللغوية والأدبية في المملكة العربية السعودية؛ لعلَّ من أذيعها» معركة ضم جيم جدة«التي قدَّم فيها سبع عشرة مقالة تفيض بالعمق اللغوي...أسهم -رحمه الله- في إثراء الساحة الأدبية والنقدية عبر مشاركاته في الندوات والمحاضرات التي يقيمها النادي الأدبي الثقافي بجدة، وكذا إثنينية عبد المقصود خوجة، وكانت مكتبته في جدة حافلة باللقاءات العلمية والفكرية»

حياته ونشأته العلمية
كانت ولادته، ونشأته الأولية في مدينة «أحمد بور، بالهند»، وكان مبدأ تعليمه على يد جده: عبد الواحد، ابتداءً من فك الحرف «أ، ب، ت...» وانتهاءً إلى «المثنوي»، للرومي، قرأ خلال هذه الفترة: «كريمة بخش، وبندناما، وناماحق، وبلستان، وبوستان»، وهي كتب فارسية، كانت مقررة في دروس التعليم آنذاك.
ثم تعلم الخط الفارسي على يد جدّه في الجامع العباسي في: أحمد بور، وبعد ذلك جلس إلى دروس والده، وبدأ من «الصرف» ثم النحو ثم أصول الحديث، ثم أصول الفقه.

كتب الحديث
بدأ في الحديث من بلوغ المرام، ثم المشكاة، ثم سنن ابن ماجه، ثم سنن أبي داود، ثم سنن الترمذي، ثم سنن النسائي، ثم صحيح مسلم، ثم صحيح البخاري. كل ذلك قراءة، ودراسة، وتحقيقاً على يد أبيه.
وبعد ذلك سرد على أبيه: المسند، والسنن الكبرى، للبيهقي، والمنتقى، لابن الجارود، المستدرك للحاكم، والسنن للدارقطني، والمسند للطيالسي.

ثم نسخ بيده: المصنف لعبد الرزاق، والمصنف لابن أبي شيبة كاملين، والجزء الأول من كتابي ابن عبد البر: التمهيد، والاستذكار، ونسخ أجزاء من كتاب «العلل» للدارقطني. وقرأها على أبيه. كما قرأ: فتح الباري للحافظ، وإرشاد الساري، للقسطلاني مطالعة.

قرأ أيضاً بعض الكتب المطولة، منها في دار الكتب المصرية كتاب «الكواكب الدراري في تبويب مسند الإمام أحمد على أبواب البخاري» لابن عروة الدمشقي، الحنبلي، وهو كتاب عظيم جداً يقع في مائة وعشرين مجلداً.
وقرأ أيضاً كتابي ابن عبد البر. «التمهيد» و«الاستذكار»، كاملين قبل أن يُطبعا.

كتب التفسير
أول ما قرأ على أبيه تفسير الجلالين، ثم تفسير القرآن العظيم، لابن كثير كاملاً وقرأ عليه أيضاً أجزاء من جامع البيان للطبري، والجزء الأول من مفاتيح الغيب للرازي، والجامع لأحكام القرآن للقرطبي، وقرأ عليه تفسير البيضاوي، دراسة من أوله إلى سورة الكهف. طالع الباقي مطالعة، إما كاملة، أو أجزاء منها، وتبلغ كتب التفسير التي طالعها، نحو ثلاثين كتاباً، كتفسير النسفي، والبحر المحيط لابن حيان.

كتب الفقه
 الفقه الحنفي

أول ما بدأ به شيخنا الفقه الحنفي، فقرأ الكتب الصغيرة، دراسة على أبيه، كالكتاب المعروف بمختصر القدوري للقدوري وكنز الدقائق للنسفي، والبحر الرائق شرح كنز الدقائق» لابن نجيم، والهداية شرح بداية المبتدئ للمرغيناني. ثم بعد ذلك طالع المبسوطات، ك:«المبسوط» للسرخسي، و«شرح فتح القدير» لابن الهمام.
 الفقه المالكي

قرأ على أبيه دراسة: مختصر خليل كاملاً، ثم طالع المدونة الكبرى كاملة، والمقدمات الممهدات لبيان ما اقتضته رسوم المدونة لابن رشد الجد. كما استفاد استفادة عظيمة من كتاب بداية المجتهد ونهاية المقتصد ابن رشدالحفيد، الذي يعد موسوعة فقهية مقارنة.
 الفقه الشافعي

قرأ الجزءالأول من كتاب الأم، وكامل الرسالة لمحمد بن إدريس الشافعي، دراسة على أبيه، ثم طالع المجموع شرح المهذب ليحيى بن شرف النووي.
 الفقه الحنبلي

طالع فيه: المغني لابن قدامة، والشرح الكبير لعبد الرحمن بن قدامة، ومجموع الفتاوى لشيخ الإسلام ابن تيمية، كاملة.

علم الفرائض
درس علم الفرائض على الشيخ واحد بخش، وهو من علماء الفرائض في الهند، كما درس، السراجية، على عبد الرحمن المعلمي.

كتب اللغة
قرأ على أبيه كتاب فقه اللغة أبو منصور الثعالبي، والصحاح للجوهري، وكان والده يُفضل الصحاح على سائر كتب اللغة، ويقول: مرتبته بين كتب اللغة، كمرتبة صحيح البخاري بين كتب الحديث. ثم حثه والده بعد ذلك على حفظ المواد اللغوية، فحفظ عشرين ألف مادة تقريباً. ثم طالع سائر المطولات، كلسان العرب لابن منظور، وقرأه ثلاث مرات، وعلق عليه، وقرأ: تهذيب اللغة للأزهري، وتاج العروس للزبيدي والعين للخليل، والجمهرة لابن دريد، ومجمل اللغة لابن فارس، والنهاية في غريب الحديث لابن الأثير الجزري، والفائق للزمخشري. حثه أبوه على كتاب مقايس اللغة لابن فارس، وأساس البلاغة للزمخشري.

اللغات التي يتحدث بها
يجيد لغات شبه القارة الهندية، وخاصة الأردية ويجيد أيضا الفارسية، وقد قرأ على جده كتباً فارسية.

رحلاته
كانت له الكثير من الرحلات الحافلة بالقصص والطرائف العلمية، واستفاد من خلال رحلاته الكثير من الفوائد، كمقابلة العلماء، والمفكرين، والأدباء. كما نسخ خلال رحلاته الكثير من الكتب الخطية، سواء كان النسخ له، أو بطلب من أبيه، كما استفاد من مطالعة الكتب الخطية، ولا سيما المطولات، ومن ذلك مطالعته لكامل كتابي ابن عبد البر التمهيد والاستذكار، قبل أن يراهما عالم المطبوعات، وطالع كذلك مخطوطة كتاب الكواكب الدراري.
1- إلى مكة المكرمة.
2- إلى مصر.
3- رحلته إلى اليمن .
4- رحلته إلى تركيا .
5- رحلته إلى المغرب العربي .
6- رحلته إلى إيران .
7- رحلته إلى ألمانيا .
8- رحلته إلى بريطانيا .
9- رحلته إلى بلجيكا .
وهذه الرحلات كانت إما بسبب طلب العلم أو زيارة المكتبات وجلب المخطوطات النادرة.

المملكة العربية السعودية
قدم إلى المملكة العربية السعودية بطلب من الملك عبد العزيز بن عبد الرحمن بن فيصل آل سعود، حيث ابرق إلى سفارته هناك، وارسل إليه طائرة خاصة، وذلك ليكون مدرساً في المسجد الحرام.

جمهورية مصر العربية
رحل إلى مصر وكان معه توصية خطية من أبيه إلى محدث مصر في وقته أحمد محمد شاكر واستضافه في بيته، كما استضافه رئيس جماعة أنصار السنة المحمدية: محمد حامد الفقي في بيته أيضاً. في مصر التقى بالعلماء، وممن لقي هناك الشيخ زاهد الكوثري.وقد تعددت حتى حصل على درجتي الماجستير والدكتوراه.

المملكة المغربية
رحل إليها، وحل ضيفاً عند شيخه: منتصر الكتاني واستجاز ممن لقيهم، ولقي المحدث الأصولي عبد الله بن الصديق الغماري ت«1413هـ» ولم يستجز منه.

شيوخه
لقد أكثر الشيخ من الرحلة والسماع، وتعدد شيوخه من أقطار إسلامية عديدة، وهذا ذكر لبعضهم ممن درس عليهم، أو سمع منهم، أو استجازهم:

والده المحدث عبد الحق الهاشمي، وهو شيخه الأول.

من علماء الهند: إبراهيم السِّيالكوني، وعبد الله الروبري، الأمر التسري، وأبو تراب محمد عبد التواب الملتاني، وهو من تلاميذ نذير حسين، وقد قرأ عليه الشيخ أبوتراب «سنن النسائي» كاملة، ثناء الله الأمر تسري، وعبد الحق الملتاني، وكان يدرس كل العلوم.

من علماء الحرمين: القاضي أبوبكر بن أحمد بن حسين الحبشي، والقاضي: حسن مشاط المالكي، والمحدث: عبد الرحمن الإفريقي، وعبد الرحمن المعلمي، والمحدث: عمر بن حمدان المحرسي، والشيخ: محمد عبد الرزاق حمزة، وياسين بن محمد عيسى الفاداني.

من علماء مصر  : المحدث أحمد محمد شاكر، والشيخ: حسنين محمد مخلوف، والشيخ محمد حامد الفقي.

من علماء المغرب : الحافظ عبد الحي الكتاني، والمسند: منتصر الكتاني.

قائمة باسماء بعض العلماء الذين اجازوا أبا تراب الظاهري
 والده عبد الحق
 أحمد محمد شاكر
 عبد الرحمن المعلمي
 عبد الحق الملتاني
 عبد التواب الملتاني
 ثناء الله الامرتسري
 محمدعلي تركي
 عبد الرزاق حمزة
 عبد الحق الطنافسي
 عبد الرحمن الإفريقي
 أحمد الدهلوي المدني
 عبد الوهّاب الدهلوي
 عمر حمدان
 فضل الله الجيلاني
 محمد العربي التباني
 أحمد عبد الله دحلان
 يوسف البنوري
 عبد الله غازي
 محمود شويل
 عبد الحي الكتاني
 محمد زبارة
 محمد المنتصر الكتاني
 لطف بن حسين المحفظي
 عبد العزيز العباسي
 عبد الله بن بليهد
 عبد الله بن حسن ال الشيخ

مؤلفاته
للشيخ نحو خمسين كتابا، في مختلف الفنون، «الحديث، والسيرة، والتراجم، والنحو، والأدب، والشعر، والنقد» ويلاحظ ان الصبغة الأدبية طاغية على تأليفه، كما له تعاليق، ومراجعات على كتب شتى. طبع من مؤلفاته نحو خمسة وعشرين كتابا، وهذا مسرد موجز عنها:
 أدعية «القرآن» و«الصحيحين»، جمع فيه الادعية الواردة في القرآن الكريم، وصحيح البخاري، وصحيح مسلم، طبع بحجم الجيب لسهولة حمله سنة: «1413هـ».
 آراء المتقدمين في الأدب.
 الاثر المقتفى لهجرة المصطفى نشرته «دار القبلة» «جدة» وطبع سنة: «1404هـ».
 «اصحاب الصفة»، ظهر منه الجزء الأول «112» صفحة، من الحجم الصغير، وشمل على «95» صحابيا، وطبع سنة: «1404هـ».
 «اضمامة ذهول العقول فيما رثي به الرسول» «7» صفحات، جمع فيه بعض ما قيل في الباب، إضافة لما ورد في كتابه «ذهول العقول» الآتي، وهو مطبوع بآخره.
 «اعلام أهل الحاضر برجال من الماضي الغابر»، في التراجم، طبع المجلد الأول منه سنة: «1405هـ»، عن دار القبلة.
 «الاقاويق».
 «إلقام الكتاب» لم يطبع.
 «الأوباد والأسمار».
 «أوهام الكتاب» طبع الجزء الأول سنة: «1403هـ».
 «بث الكث في الغث والرث» ديوان شعره في مجلدين ضخمين، ولم يطبع.
 «تأنيس من أقبل على القربات».
 «التحقيقات المعدة بحتمية ضم جيم جدة»، له القسم الثالث منها، طبع سنة: «1385هـ».
 تخريج: «مسند أبي يعلى الموصلي».
 تخريج: «منتقى ابن الجارود».
 «تذكرة المتزود».
 «تفسير التفاسير».
 «تفسير ما يخفي من كلمات القرآن»، تحت التأليف، وهو آخر ما كان يكتب فيه، ابتدأه في: «7/10/1422هـ» ولم يتمه.
 «تناقض الفقهاء» لم يطبع.
 حاشية على: «المنتقى» لابن الجارود لم يطبع.
 «الحديث والمحدثون» مطبوع.
 «الحواضر والخواطر».
 «دلائل النبوة للبيهقي»، علق على الجزء الأول.
 «ذهول العقول بوفاة الرسول»، نشرته دار القبلة، عام «1404هـ، ويقع في «186» صفحة، من الحجم العادي.
 «سرايا رسول الله»، نشرته: «تهامة» بجدة، ويقع في «549» صفحة، من الحجم العادي، طبع عام «1404هـ». ووضع في آخره، فهرسا بتعقباته على من سبقوه، بلغت «123»، ما بين تعقيب، واستدارك، وتصحيف، ووهم، وتعليق، وخطأ لغوي، وفائدة، وتوجيه، وتنبيه.
وهو كتاب جليل، حافل بالتعليقات، والنقد، فضلا عن كثرة النقول في الموضوع.
قال الشيخ علي الطنطاوي في تقريظه لهذا الكتاب:
«هو خزانة علم، يجب أن يكون في كل بيت» أ.هـ.
 «سير الصحابة»، ويقع هذا الكتاب في «اثني عشر» مجلدا بخطه، وهو في اصله برنامج كان يقدمه في «الإذاعة»، ثم توقف عنه.
 «شواهد القرآن»، وهو من أعجب كتبه، وأمتعها، وهو في أصله برنامج يومي يقدمه في الإذاعة، ولم يكمل، وقد بلغ فيه إلى المجلد السادس، وطبع منه المجلد الأول سنة: «1404هـ»، والمجلد الثاني سنة: «1409هـ».
 «صفة الحجة النبوية»، طبع سنة: «1404هـ.
 «الغزوات الأربع: بني قريظة بني النظير خيبر بني قينقاع» مطبوع.
 «فتكات الأسد في مقاعد القتال بأحد» «229» صفحة، من الحجم العادي، نشرته «دار القبلة»، طبع سنة: «1405هـ».
 «فصل أهل البيت وحقوقهم»، لشيخ الإسلام ابن تيمية، قدم له، وعلق عليه، وذلل عليه بأحاديث، ويقع في: «161» صفحة، من الحجم الصغير، نشرته : «دار القبلة»، سنة: «1405هـ».
 «قوانين التصريف والعوامل النحوية»، طبعته «مطابع سحر»، سنة: «1416هـ».
 «قيد الصيد»، طبع سنة: «1402هـ».
 «كبوات اليراع»، طبع الجزء الأول سنة «1402هـ».
 «كيف حج رسول الله» مطبوع.
 «لجام الأقلام»، طبع في «تهامة»، عام: «1402هـ».
 «لقلقة القمري»، ديوان شعر، لم يطبع.
 «ما لقي رسول البرايا من الأذايا والبلايا»، نشرته «دار القبلة»، بدون تاريخ طبع، ولم يصدر منه سوى الجزء الأول فقط في «108» صفحة، من الحجم العادي.
 «المستدرك».
 «المنتخب من الصحيحين» جزء واحد، نشرته «دار القبلة».
 «منتخب الصحيحين للنبهاني»، علق عليه، والنبهاني هو: يوسف بن إسماعيل النبهاني، وهو مطبوع.
 «الموزون والمخزون»، نشرته: «تهامة»، سنة: «1402هـ».
 «النحو والنحاة».
 «الهوامش والتعليقات».
 «وفود الإسلام»، طبع سنة: «1404هـ.
كما راجع الكثير من الكتب، منها:
«الرواة الذين وثقهم الإمام الذهبي في ميزان الاعتدال»، لمحمد شحاذة الموصلي، طبع سنة: «1406هـ».

أقوال العلماء فيه
 قال عنه محدث الديار المصرية، الشيخ: أحمد محمد شاكر:«هو بارقة في علم الحديث، والرجال، ناقد ذو فهم» أ.هـ.
 وقال عنه الشيخ الباقوري:«العلم ملء إهابه، والأدب يمشي في ركابه».
 وقال عنه الشيخ عبد الله بن عبد الغني خياط، امام وخطيب «المسجد الحرام»، وعضو «هيئة كبار العلماء»، و«مجمع الفقه الإسلامي»:«هو نادرة هذا الزمان في: اللغة، والحديث، والفقه» أ. هـ.
 وقال أبو عبد الرحمن بن عقيل الظاهري:«هو مهر سباق، لا يبارى» أ.هـ.

كما أثنى عليه غيرهم من: العلماء، والأدباء، والمفكرين، أمثال:
 عبد الرحمن المعلمي في مقدمة تحقيق «الإكمال» «1/50»،
 ومحمد عبد الرزاق حمزة، ومحمد نصيف، ومحمد سرور صبان، وحمد الجاسر، وعبد القدوس الانصاري، وأحمد محمد جمال، وعبد العزيز الرفاعي

ما تميز به الشيخ
ان كان له باع في الحديث، والفقه، والتاريخ، والنحو إلا أن علم «اللغة العربية» هو الذي تميز به من بين معاصريه، وهذا ما اشتهر به، ومؤلفاته ومقالاته وبرامجه الاذاعية تشهد بذلك، ولا أعلم أن احدا مثله في عصرنا في اللغة وعلومها، لا في الشعر والأدب، ولا النحو والصرف، ولا اللغة وفقهها. بل تميز الشيخ بكثرة استخدام شوارد اللغة وغريب الألفاظ، حتى انه ليكتب الرسالة الواحدة، ولا يستطيع أحد قراءتها من غير الرجوع إلى معاجم اللغة الموسعة.

فكره الظاهري
كان للشيخ بعض المسائل قال فيها بقول علي بن حزم الأندلسي، فسبب ذلك فجوة بينه وبين بعض معاصريه، وهذا نابع من انتسابه المدرسة الظاهرية في وقت لا نجد من ينتسب إليه، والشيخ يعلن ذلك، بل اختار لنفسه هذا الاسم «أبو تراب الظاهري»، ولا يعرف الا به. معروف لدينا نظر العلماء قديما وحديثا إلى هذا المذهب، ولم يعدوا خلاف ابن حزم في المسائل الإجماعية خرقا للإجماع بعد انعقاد الإجماع، وأكثر العلماء من الرد عليه، والقسوة عليه، اما في حياته، أو بعد مماته، وإلى وقتنا هذا، ولاشك في أن ابن حزم امام مجتهد، من أئمة الدين وقلة أتباع المذهب الظاهري.

لكن عند مجالسة الشيخ «أبي تراب»، ومناقشته في بعض المسائل يتبين أنه يخالف علي بن حزم الأندلسي في بعض المسائل، والسبب في ذلك يرجع كون أهل الظاهر هم ليسوا بمقلدين بل هم أتباع كتاب الله وماثبت صحيحا عن رسول الله ، كما أنه ذهب إلى ما ذهب إليه عن اجتهاد، فإن اصاب فله اجران، وإن أخطأ فله أجر.

وفاته
الشيخ مع كبر سنه، إلا أنّه قليل الحركة، بسبب اعتكافه في مكتبته، وقد تعب في آخر حياته جدا، وتوالت عليه الأمراض بسبب الشيخوخة، وفي صباح يوم السبت الموافق 21/2/1423هـ طلب من خادمه مساعدته للوضوء، وقد احس ببطء في حركته، وبعد عودته إلى فراشه، شعر بأن قدميه توقفتا عن الحركة، بعدها لفظ أنفاسه الأخيرة، قابضا بأصابع كلتا يديه مشيرا بالسبابة، على الهيئة المعروفة عند ذكر الحي الذي لا يموت سبحانه. عندها اتصل الخادم بعلي الشمراني، والذي أحضر الطبيب، فأخبرهم بوفاة الشيخ. صلي عليه فجر يوم الأحد، ودفن بمقبرة المعلاة بمكة المكرمة.

مصادر
 أبو تراب الظاهري،: صفحات من حياته وتأملات في أدبه، عبد الكريم بن عبد الله العبد الكريم، مكتبة الملك فهد الوطنية، الرياض، ط1، 1429هـ/2008م.
 أبو تراب الظاهري: العالم الموسوعة أو سيبويه العصر، المجلة العربية العدد (80)، شعبان 1424هـ/أكتوبر 2003م.
 موسوعة الأدباء والكتاب السعوديين خلال مئة عام، النادي الأدبي، المدينة المنورة، ط2، 1420هـ/1999م.
 قاموس الأدب والأدباء في المملكة العربية السعودية، الجزء (2)، دارة الملك عبد العزيز، الرياض، 1435هـ.

مراجع

وصلات خارجية
 منتديات الظاهرية

حفاظ القرآن
خريجو جامعة الأزهر
ظاهري
ظاهريون
علماء حديث من الهند
علماء دين سنة سعوديون
كتاب باللغة العربية
ظاهري
لغويون عرب
لغويون مسلمون
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 20
مواليد 1343 هـ
مواليد 1923
نقاد أدب في اللغة العربية
هنود مهاجرون إلى السعودية
وفيات 1423 هـ
وفيات 2002
وفيات في مكة
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أبو تراب الظاهري


An Carex lenta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Don. An Carex lenta in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. l. sendaica
 C. l. lenta

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex lenta


La capture de Chusan (第一次定海之戰, Capture of Chusan) par les forces britanniques a lieu les 5 et 6 juillet 1840 durant la première guerre de l'opium. Chusan est la plus grande île de l'archipel du même nom situé près de Shanghai.

Elle fait suite à deux petites escarmouches qui ont inauguré la guerre (la bataille de Kowloon et celle de Chuanbi) mais ayant eu lieu 9 mois auparavant et tout au sud de la Chine près de Canton. Les Britanniques estiment lors de ces évènements avoir enduré une « conduite insultante et injustifiable » des hauts fonctionnaires chinois et réclament la cession de l'île de Chusan en compensation. Les fonctionnaires chinois locaux se désavouent des actions de leurs homologues dans le sud, reconnaissent la différence de forces face aux Britanniques, mais estiment de leur devoir de résister. Devant le refus de céder l'île, les Britanniques lancent les hostilités le lendemain. Ils procèdent tout d'abord à un bombardement naval avant de débarquer en force. Ils ne rencontrent aucune résistance car les troupes et la population locales ont abandonné la forteresse et fuient à l'opposé de l'île.

Victorieuses sur le terrain et ayant uniquement un seul blessé, les troupes britanniques subissent cependant une épidémie de malaria en raison du climat chaud et humide, et d'autres maladies. Le 22 octobre, seul  des  soldats sont encore aptes au service, le reste étant malade ou mort. Devant la catastrophe sanitaire et en vertu de la convention de Chuanbi, le commandement britannique ordonne l'évacuation de l'île vers Hong Kong en janvier 1841.

Contexte
L'empereur Kangxi établit une administration dans l'archipel du même nom après les guerres contre les Zhengs à Taïwan et  durant la rébellion des trois feudataires. L'administration civile du comté de Dinghai est basée sur l'île de Chusan, la plus grande de l'archipel. Le commandement régional de Dinghai (zhen) couvre une garnison militaire avec un biao de trois brigades navales et un total de  hommes. Il contrôle également une force navale (xie) basée à Xiangshan et deux brigades navales basées à Shipu et Zhenhai. En 1684, Kangxi lève l'interdiction du commerce maritime des Qing (haijin), et Ningbo est désigné comme port de commerce étranger. En 1698, les autorités portuaires établissent la « Maison des cheveux rouges » à Dinghai, où elles peuvent recevoir les britanniques. L'empereur Qianlong bannit les Britanniques de Ningbo en 1757 et Dinghai est fermé au commerce extérieur. Les Britanniques restent familiers avec l'endroit et continuent de le considérer comme un comptoir commercial potentiellement rentable.

Le , les HMS , , , et  arrivent au large du port de Chusan. Dans l'après-midi, le capitaine John Vernon Fletcher du Wellesley, le secrétaire militaire Lord Robert Jocelyn, et l'interprète Karl Gützlaff sont envoyés à bord de la jonque d'un amiral chinois, également gouverneur des îles Chusan. Ils remettent un message écrit du commodore , commandant en chef des forces navales britanniques, et du général , commandant en chef des forces terrestres, demandant de céder l'île de Chusan. Bremer et Burrell affirment que l'occupation est nécessaire après la « conduite insultante et injustifiable » des hauts fonctionnaires de Canton, Lin Zexu et , l'année dernière envers le surintendant principal Charles Elliot et les sujets britanniques. Une partie du message indique :

Au bout d'une heure, l'amiral chinois Zhang Chaofa et d'autres fonctionnaires rejoignent les Britanniques à bord du Wellesley. Les Chinois s'opposent à ce qu'ils soient tenus responsables des actions à Canton, en disant : « Ce sont les gens contre qui vous devriez faire la guerre, et non contre nous qui ne vous ont jamais blessé. Nous reconnaissons votre force, et savons que s'opposer serait de la folie, mais nous devons accomplir notre devoir si nous nous affrontons ». Ils sont informés que les hostilités commenceraient si la cession de l'île n'est pas effectuée avant le lendemain à l'aube. Leurs derniers mots avant de partir à 20h00 sont : « Si vous n'avez pas de nos nouvelles avant le lever du soleil, les conséquences seront sur nos propres têtes ». Le commodore Bremer écrit que « les gongs et autres manifestations guerrières étaient audibles » tout au long de la soirée.

Bataille

Le matin du 5 juillet, un grand nombre de troupes chinoises occupent la colline et le rivage. Les marins britanniques depuis le gréement des navires observent les murailles de la ville de Dinghai, qui se trouvent à  de distance de la plage, également bordée de troupes. Vers 14h00, les bricks  et Algerine se mettent en position, et le signal est donné de débarquer. La première division comprend le , les Royal Marines, le , et deux canons de 9 livres. La deuxième division comprend le , les , et l'. L'escadre britannique se compose des navires de guerre Wellesley, Conway, Alligator, Cruiser et Algerine, des vapeurs Atlanta et Queen, et de 10 bricks ou navires de transport, dont le Rattlesnake. Selon les rapports chinois,  soldats sont stationnés à Dinghai : 940 à bord de 21 jonques de guerre totalisant 170 canons, tandis que 600 sont à terre avec 20 canons. À 14h30, le Wellesley tire sur le fort chinois ressemblant à une tour Martello. Les Chinois ripostent immédiatement depuis le rivage et les jonques. La canonnade britannique dure 7 à 8 minutes avant que les troupes chinoises ne fuient vers les murailles de la ville derrière les faubourgs.

Les Britanniques débarquent sans opposition sur une plage déserte, que Lord Jocelyn décrit comme ayant « quelques cadavres, des arcs et des flèches, des lances et des fusils brisés ». À 16 heures, les troupes britanniques placent deux pièces d'artillerie de 9 livres à moins de  des murs de la ville. Six autres canons de 9 livres, deux obusiers et deux mortiers sont ensuite ajoutés à l'arsenal. Le général Burrell attend le lendemain avant d'ordonner la reprise des opérations. Au matin, il envoie une équipe en reconnaissance. Bien qu'il y avait des milliers d'habitants dans la ville pendant la soirée, elle est maintenant en grande partie abandonnée et la porte est trouvée fortement barricadée par de grands sacs de grain. Une compagnie du 49ème régiment prend possession de la porte principale de la ville, où est hissé le drapeau britannique.

Les Britanniques, qui n'ont qu'un seul blessé, capturent 91 pièces d'artillerie et évaluent les pertes chinoises à 25 morts. Selon le commissaire impérial Yukien, les pertes chinoises sont de 13 morts et 13 blessées, l'amiral Zhang étant mort de ses blessures. Lord Jocelyn écrit que Zhang a été emmené à Ningbo, à l'opposé de l'île, et « bien que les honneurs aient été entassés sur lui pour sa défense vaillante mais inutile », il meurt quelques jours plus tard. Son costume est aujourd'hui exposé au musée national d'Écosse.

Lord Jocelyn fait la description suivante de la ville :

Conséquences

Le 8 juillet, le contre-amiral , co-plénipotentiaire avec son cousin le capitaine Charles Elliot, émet une proclamation depuis le . Il déclare, entre autres, que les indigènes chinois continueront d'être régis par les lois chinoises (à l'exclusion de la torture), et que « l'administration civile, fiscale et judiciaire » du gouvernement chinois sera exercée sous le commandement britannique en chef des forces terrestres. Le général Burrell devient gouverneur de Chusan, Gützlaff est nommé magistrat en chef et Lord Jocelyn est nommé secrétaire militaire de l'amiral.

La maladie et la mortalité généralisées affectent les troupes qui vivent dans des conditions insalubres. Les hommes sont placés dans des tentes dressées sur des rizières basses entourées d'eau stagnante. Ces environnements humides et infestés de moustiques et le manque de drainage approprié contribue à la propagation de la malaria. L'exécution de tâches sous un climat chaud tout en portant une veste militaire aggrave la fatigue des troupes. Les mauvaises provisions, la mauvaise humeur et le découragement les amènent à boire du samshu, ce qui augmente leur risque de maladie. Le 22 octobre, seul  des  soldats sont encore aptes au service, le reste étant malade ou mort. Du 13 juillet au 31 décembre, il y a  hospitalisations (y compris les réadmissions) et 448 décès. La moitié des admissions sont dues à de la fièvre intermittente et les deux tiers des décès sont dus à la diarrhée et la dysenterie.  de la  établit alors un hôpital à Chusan, fonctionnant du 13 septembre au .

Le 23 janvier 1841, le capitaine Elliot dépêche le Columbine à Chusan, avec l'ordre de procéder à son évacuation vers l'île de Hong Kong. Il déclare la cession de Hong Kong au Royaume-Uni après un accord de principe avec le commissaire impérial chinois Qishan quelques jours plus tôt.

Notes et références

Bibliographie
 The Annual Register, or a View of the History, and Politics, of the Year 1840. London: J. G. F. & J. Rivington. 1841.
 The Asiatic Journal and Monthly Register for British and Foreign India, China, and Australasia. Volume 33. London: Wm. H. Allen and Co. 1840.
 Bernard, W. D.; Hall, W. H. (1845). Narrative of the Voyages and Services of the Nemesis from 1840 to 1843 (2nd ed.). London: Henry Colburn.
 Bingham, John Elliot (1843). Narrative of the Expedition to China, from the Commencement of the War to Its Termination in 1842 (2nd ed.). Volume 1. London: Henry Colburn.
 The Chinese Repository. Volume 9. Canton. 1840.
 The Chinese Repository. Volume 10. Canton. 1841.
 "Chronicle: February". The Annual Register, or a View of the History, and Politics, of the Year 1841. London: J. G. F. & J. Rivington. 1842.
 Jocelyn, Robert (1841). Six Months with the Chinese Expedition; or, Leaves from a Soldier's Note-book (2nd ed.). London: John Murray.
 MacPherson, Duncan (1843). Two Years in China (2nd ed.). London: Saunders and Otley.
 Mao, Haijian (2016). The Qing Empire and the Opium War. Cambridge: Cambridge University Press. .
 Ouchterlony, John (1841). A Statistical Sketch of the Island of Chusan, with a Brief Note on the Geology of China. London: Pelham Richardson.
 Ouchterlony, John (1844). The Chinese War. London: Saunders and Otley.

1840 en Chine
Chusan
Bataille de 1840
Histoire du Guangdong
Juillet 1840

Capture de Chusan


Der Söllbach ist ein 3,5 km langer Waldbach im Landkreis Schwäbisch Hall in Baden-Württemberg, der durch den südöstlichen Mainhardter Wald fließt und bei Oberrot-Obermühle von links und Nordosten in die Fichtenberger Rot mündet.

Geographie

Quelle und Verlauf
Der Söllbach entsteht im südöstlichen Mainhardter Wald zwischen dem näheren Schwäbisch Haller Weiler Sittenhardt und dem ferneren Oberroter Weiler Frankenberg im zur Gemeinde Rosengarten gehörenden Seiterwald auf etwa . Einen Steinwurf entfernt steht die Kommenturhütte in einer kleinen Waldlichtung.

Von hier an fließt er einen knappen halben Kilometer nach Südosten, schwenkt dann auf Südkurs und nimmt zwei kurze linke Zuflüsse auf. Dann umfließt er den Wolfsberg westlich, nimmt nach dessen Passage den Wolfsbach auf, der aus Nordosten vom Golfplatz bei Frankenberg kommt, und zieht südwestlich weiter. Einen Drittelskilometer später mündet der rechte seiner zwei längeren Zuflüsse auf etwa , der 2,6 km lange Tiersbach, der noch etwas näher an Sittenhardt entsteht als er selbst, aber auf geraderem Wege hierher fließt. Im spitzen Mündungswinkel steht der Sporn des Köpfles, die Südspitze des von den beiden Bächen eingeschlossenen Kommenturwaldes.

Die Talmulde ist ab hier merklich weiter und ihr Grund liegt nun in offener Flur. Nochmals einen halben Kilometer weiter läuft von links und Osten der ebenfalls 2,6 km lange Altenbach zu, der am Fuß der kleinen Kuppe Frankenbergle entsteht. Wenig danach tritt der Söllbach ins Weichbild des Oberroter Weilers Obermühle ein, hier biegt er nach Westen um den spitzen, südwärts auslaufenden Mündungssporn Kappbach zur Rot, nimmt noch einen kleineren Zufluss von links aus der Mühlreuteklinge östlich der Siedlung auf, und ergießt sich dann auf etwa  von links in die Fichtenberger Rot, von der wenige Schritte danach der Mühlkanal abzweigt.

Einzugsgebiet
Der Söllbach hat ein Einzugsgebiet von 7,5 km² Größe. Es erstreckt sich im südöstlichen Mainhardter Wald ungefähr zwischen dem südlichen Teil der Sittenhardter Rodungsinsel im Norden und dem Abfall der Hochfläche zur linken Oberroter Talweitung der Fichtenberger Rot im Süden, zwischen der Waldstraße Sittenhardt–Frankenberg im Osten und dem im Süden bei Kornberg auslaufenden Bergrücken linksseits des Tals der "Fichtenberger" Rot im Westen.

Bei der Mündung beginnend, zieht die Wasserscheide nordwärts den Kamm des Kappbergs hoch nach Kornberg und folgt weiter der Straße von dort nach Sittenhardt, verlässt diese aber, wo sie nach Nordosten abbiegt und erreicht so die Mitte des Birkenhäus. Westlich von ihr liegt hier überall sehr nah die Fichtenberger Rot, so dass überhaupt nur an einer Stelle jenseits Platz für einen kleineren Zufluss zu dieser ist (Eselsklinge).

Vom Birkenhäu läuft die Einzugsgebietsgrenze dann ostnordöstlich – und wenig südlich am namengebenden Schwäbisch Haller Weiler vorbei – über die Sittenhardter Rodungsinsel bis an ihren Ostrand in den Hartäckern, wo auf einer Kuppe mit  der höchste Punkt im Zulaufbereich des Söllbachs liegt. Auf diesem Abschnitt konkurriert im Norden der durch den Weiler zu Rötenbach und dann Rot abfließende Sittenhardter Bach.

Anschließend zieht die Gewässerscheide etwa auf der Trasse des Waldsträßchens von Sittenhardt nach Frankenberg zunächst ostsüdöstlich bis knapp vor das Wegedreieck westlich der Lichten Platte. Jenseits beginnt hier nah der steile Abfall des Mainhardter Waldes hinunter zur Tiefebene des Rosengartens, den hier der Sanzenbach zur Bibers entwässert. Von da an folgt die Scheidelinie, mit gewissen Schwankungen, weiter der Straße zum Oberroter Weiler Frankenberg, den sie durchquert, um dann dicht hinter dem dichtauf folgenden, der Hochebene aufsitzenden kleinen Frankenbergle  ein weiteres Wasserscheidendreieck zu erreichen. Das Wasser östlich dieser Grenzstrecke fließt über deren größten Nebenfluss Dendelbach ebenfalls zur Bibers.

Ab dem Dreieckspunkt schließt von nun an jenseits wieder Rot-Einzugsgebiet an. Die Scheide zieht zunächst, der Straße von Frankenberg dorthin südwestlich folgend, bis ans jenseitige Ende Hohenhardtsweilers, auf diesem kurzen Abschnitt konkurriert der der Rot zulaufende Stiersbach. Danach knickt die Trennlinie nach Westen und zieht auf einem Randweg oben dicht am südlichen Abfall der Hochebene durch Kohlwald und dann Amselwald bis an die linke Talkante des Rot-Tals selbst. Bis dahin ist der unmittelbare Konkurrent deren Zufluss Finsterklingenbach. Danach zieht sie in stumpfem Winkel zur Rot zu Tale, durchquert Obermühle und erreicht wieder den Mündungspunkt.

Zuflusssystem
Liste der Quelläste und Zuflüsse auch höherer Ordnung, jeweils eingerückt unter dem übergeordneten Gewässer, ebenso die durchflossenen  Seen. Aufreihung von der Quelle zur Mündung. Erhoben aus LUBW-FG10/LUBW-SG10 und TK25. Wo möglich und sinnvoll mit Namen, Mündungsseite, Mündungsort und Länge. Gewässerverläufe, -längen und -flächen bevorzugt nach LUBW, Namen bevorzugt nach TK25. Längen auf volle hundert Meter, Flächen auf Zehntelshektar gerundet. Kursivierte Gewässernamen stehen als Eigennamen in einer der benutzten Quellen, ansonsten steht ersatzweise eine beschreibende Bezeichnung, von der dann nur die kursivierten Anteile (Talnamen, Bergnamen, Gewannnamen usw.) Eigennamen aus den Quellen sind.

Ursprung des Söllbachs im Wald etwa 1,2 km südöstlich der Ortsmitte von Schwäbisch Hall-Sittenhardt zwischen Seiterwald im Norden und der Lichtung um das ehemalige Kommenturhaus im Süden, östlich eines Waldwegekreuzes, auf etwa . Etwa 400 m nordwestlich von dort liegt am Waldrand zu den Hartäckern  ein Teich in einer alten Grube, der nach dem Verlauf der Höhenlinien durch den Seiterwald in Richtung zum Söllbach-Ursprung entwässern muss.

 Brenntbach, von links kurz vor dem Südwestknick des Söllbachs auf etwa , 0,5 km. Entsteht westlich des Greut und südlich des Brenntenhäu.
 (Klingenbach zwischen Greut im Nordosten und Wolfsberg im Süden), von links am Südwestknick des Söllbachs, ca. 0,4 km. Entfließt  einem winzigen Teich neben einer Schlinge eines Waldwegs.
 (Klingenbach aus dem Kommenturwald), von rechts wenig vor dem zweiten Südknick des Söllbachs, ca. 0,5 km.
  Durchläuft kurz vor der Mündung einen Teich von 0,1 ha.
 Wolfsbach, von links etwa 300 m vor dem Waldaustritt des Söllbachs gegenüber dem Köpfle, 1,4 km. Entfließt  einem 0,2 ha großen Teich im Hirschgreut auf dem Gelände des Golfplatzes Oberrot-Frankenberg.
  Durchzieht etwa 300 m unterhalb einen Teich von 0,1 ha am Rand des Wolfsbergs.
 Tiersbach, durch die Hörnlesklinge, von rechts am Waldaustritt des Söllbachs südlich seines Mündungssporns Köpfle auf etwa , ca. 2,6 km. Entsteht neben der außerörtlichen Sittenhardter Straße Am Hörnle zwischen zwei isoliert stehenden Gebäudegruppen und läuft die ersten 400 m südwestlich durch eine weite Wiesenmulde.
  Durchfließt am Waldrand einen Teich von 0,1 ha.
 Altenbach, von links keine 200 m vor der Ortsgrenze von Oberrot-Obermühle, 2,6 km. Entsteht beim Oberrot-Frankenberger Friedhof am Westfuß des Frankenbergle.
 (Zufluss aus Richtung Oberrot-Seehölzle), von links, ca. 0,3 km. Entsteht bei Seehölzle und läuft durch  vier kleine Teiche von zusammen 0,1 ha Größe.
 (Zufluss aus der Gehrnklinge), von rechts, ca. 0,5 km. Die obere Klinge ist beidseits vom südwestlichen Golfplatz umgeben.
 Gehrsbach (!), von links, 1,0 km. Entspringt einer Quelle am Wiesenhang westlich von Oberrot-Hohenhardtsweiler
 (Nichtbeständiger Zufluss von der Straße Hohenhardtsweiler–Seehölzle), von rechts am Waldeintritt des Gehrsbachs, ca. 0,4 km. Entsteht auf dem Areal eines Einzelhofes zwischen Hohenhardtsweiler und Seehölzle.
 (Klingenbach im Kohlwald), von links, ca. 0,3 km.
 Speist südlich und zu Füßen des Köhlerwaldes (!) einen Teich von 0,1 ha.
 (Bach durch die Mühlreuteklinge), von links an der Straßengabel aus Söllbachweg und Grabenweg in Oberrot-Obermühle, 1,0 km. Entsteht nördlich des Amsel- und westlich des Kohlwaldes und durchläuft dann bald  einen kleinen Teich.

Mündung des Söllbachs nach einem Lauf von 3,5 km bei Oberrot-Obermühle wenige Schritte vor dem Abgang des Mühlkanals auf  von links in die Fichtenberger Rot.

Ortschaften
Gut zwei Drittel des Einzugsgebietes sind bewaldet. Von der freien Flurfläche, in der das Grünland dominiert, liegt der deutlich kleinere Teil am untersten Lauf und in der Rottalaue bei der Oberroter Obermühle. Der größere dagegen liegt auf den vom Söllbach und seinen Nebenflüssen zerteilten Hochfläche auf mindestens 460, meist 480 bis  in Rodungsinseln. Im Südosten liegen in einer auf dem Gebiet von Oberrot die Weiler Hohenhardtsweiler und Frankenberg, wobei von Hohenhardtsweiler der größere und von Frankenberg nur der kleinere Ortsanteil ins Einzugsgebiet fällt, sowie der Weiler Seehölzle und ein Einzelhof. In der Sittenhardter Rodungsinsel ganz im Norden, die zu Schwäbisch Hall rechnet, entwässern allein zwei kleine isolierte Gebäudegruppen am Rand der obersten Tierbach-Mulde zum Söllbach. Im oben unbewaldeten Bergrücken zwischen Tierbach und Rot ganz im Westen liegt der Kleinweiler Kornberg gerade eben schon jenseits der Wasserscheide. Waldumgeben liegt im Norden das ehemalige Kommenturhaus, die einzige Rosengartener Wohnstätte.

Gemeindlich gehört im Nordwesten weniger als 1 km² des Einzugsgebietes zur Stadt Schwäbisch Hall, im mittleren Bereich eine fast 2½ km² große Waldfläche linksseits des oberen Sollbachs sowie zwischen Söllbach und Tierbach der breite Bergrücken des Hörnles zu Rosengarten. Der größere Rest des Einzugsgebietes liegt auf Oberroter Gemarkung.

Landschaftsbild
Rund 70 % des Einzugsgebietes sind Wald. Große Flächen in der Mitte und im Süden des Einzugsgebietes – nördlich des Köpfles, bei Kornberg, westlich von Frankenberg und im Amselwald – sind Grundwasserschutzgebiete, die der Oberroter Wasserversorgung dienen.

Dem Bach folgt vom Kommenturhaus an bis zur Rottalstraße an der Mündung ein gut ausgebauter Waldweg – auf seiner Waldstrecke vor dem Tiersbach-Zufluss am rechten unteren Hang, bis zu hundert Meter vom Bachlauf entfernt und bis zu zwanzig Meter über ihm.

Die freie Flur des unteren Tals und der zwei noch zulaufenden Bäche gehören dem Landschaftsschutzgebiet Fichtenberger Rot-, Murr- und Fornsbachtal mit angrenzenden Höhenzügen an.

In der oberen Talung des Brenntbachs liegen nahe der Straße Sittenhardt–Frankenberg im Greut zwei und eine halbe Streuwiese, rechts über dem Tiersbach im Gewann Kleefeld ein Trockenrasen, die alle Naturdenkmale sind.

Die Talauen des Söllbachs und der meisten seiner Zuflüsse nehmen naturnahe Feuchtbiotope ein, die die naturbelassenen Bachläufe begleiten. Am Ostrand des Einzugsgebietes gibt es an den Oberläufen linksseitiger Zuflüsse in der freien Flur auf der Hochebene um Frankenberg einige Feuchtwiesen und Streuwiesen; solche treten auch neben dem Söllbach-Unterlauf nach seinem Waldaustritt auf. Mehrfach gibt es auch im Osten naturnahe Bachabschnitte in der Flur. Den freien Sporn des Kappbergs überzieht Magerrasen.

Das gesamte Einzugsgebiet gehört zum Naturpark Schwäbisch-Fränkischer Wald.

Geologie
Der Söllbach entspringt im Übergangsbereich des Kieselsandsteins (Hassberge-Formation) zu den darunter liegenden Unteren Bunten Mergeln (Steigerwald-Formation). Lauf und Einzugsgebiet des liegen ganz im Mittelkeuper.

Im Bereich des Söllbach-Mittel- und -Unterlaufes zieht die langreichende ostnordöstlich laufende Senkungszone der Neckar-Jagst-Furche durch die Keuperberglandschaft des östlichen Mainhardter Waldes. Dies hat zur Folge, dass links des Bachlaufs und auf dem Kappberg wegen der Schichtentieflage auf den oberen Bereichen der Hochebene noch Stubensandstein (Löwenstein-Formation) liegt, während wenig nördlich und südlich außerhalb dieser Zone, also rechts des Söllbachs und wenig südlich der linken Wasserscheide, der Kieselsandstein auf ähnlicher Höhe die Schichtenfolge nach oben abschließt. Aus demselben Grund ist die tiefste Schicht, in die der Bach noch einschneidet, der Untere Bunte Mergel, während im Rottal sowohl etwas ober- wie etwas unterhalb der Mündung Gipskeuper (Grabfeld-Formation) an den unteren Hängen liegt. Am Söllbach-Unterlauf werden zwei das Tal querende und also gegen die Großrichtung der Neckar-Jagst-Furche gedrehte Störungen angenommen mit der Tiefscholle jeweils talabwärts.

Auf weiten Abschnitte im Tal und in Nebentälern liegen auf den Hängen Rutschmassen. Die sich zur Mündung zu merklich weitenden quartären Talfüllungen beginnen im unteren Teil des Mitteltals. Den quellnahen flachen Bereich des oberen Tiersbach füllen, fast noch ganz oben auf der Hochebene, dieselben Auensedimente.

Im Stubensandstein liegt beim Kornberger Wasserturm eine Fundstelle von Kieselhölzern und Feuersteinen. Um von Frankenberg wurden früher an drei Stellen darin Sandsteine abgebaut. Beim Straßenstern östlich von Seehölzle steht heute noch am Muldenrand des obersten Altenbachs eine hölzerne Scheune mit auffällig turmartigem Aufbau. Hier wurde geförderter Sandstein angeblich früher zu Sand weiter zerkleinert.

Siehe auch
 Liste der Zuflüsse der Fichtenberger Rot

Einzelnachweise

Literatur
 "TK25": Topographische Karte 1:25.000 Baden-Württemberg Nord, im Einzelblattschnitt Nr. 6923 Sulzbach an der Murr und Nr. 6924 Gaildorf.
 "TK50": Topographische Karte 1:50.000 Baden-Württemberg, im Einzelblattschnitt L 6922 Sulzbach an der Murr und L 6924 Schwäbisch Hall.
 "GK50-SFW": Geologische Karte des Naturparks Schwäbisch-Fränkischer Wald 1:50.000, herausgegeben vom Landesamt für Geologie, Rohstoffe und Bergbau Baden-Württemberg, Freiburg i. Br. 2001.

Weblinks
 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Söllbachs auf:
 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Söllbachs auf: insbesondere mit den Teilkarten/Layers
 der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
 "LUBW-FG10": Fließgewässer 1:10.000
 "LUBW-SG10": Stehende Gewässer 1:10.000
 "LUBW-GEZG": Gewässereinzugsgebiete
 "LUBW-SCHUTZ": Verschiedene Karten zu den einzelnen Naturschutzkategorien
 "LUBW-LANDSAT2000": Landnutzung nach Landsat 2000
 des Landesamtes für Geologie, Rohstoffe und Bergbau des Landes Baden-Württemberg (LGRB)
 "LGRB-GTP": Geotopkataster
 "LGRB-GÜK300": Geologische Übersichtskarte 1:300.000

Fließgewässer im Landkreis Schwäbisch Hall
Gewässer in Rosengarten (Landkreis Schwäbisch Hall)
Gewässer in Oberrot
Fließgewässer im Mainhardter Wald

Söllbach (Fichtenberger Rot)


Le KNM<ref group= Note>Les navires de la Marine royale norvégienne reçoivent le préfixe KNM, acronyme de ''Kongelig Norsk Marine (en français : Marine royale norvégienne.</ref> Kaura''' (numéro de coque : S315) est un sous-marin de  de la marine royale norvégienne.

Fabrication

Le navire a été commandé à Thyssen Nordseewerke à Emden, où la quille a été posée en 1961. Il a été lancé le  et achevé le .

Service
Le navire a été vendu à la marine royale danoise en tant que pièces de rechange en .

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de la Norvège

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la marine royale norvégienne
Navire construit à Emden
Bateau lancé en 1964
Navire démoli en 1992

KNM Kaura (S-315)


Rizwan Ahmed (Wembley, Londres; 1 de diciembre de 1982), más conocido como Riz Ahmed, es un músico, actor y activista británico de ascendencia pakistaní.
Es conocido por sus actuaciones en The Road to Guantanamo, Shifty, Britz, Four Lions y por sus personajes Rick, en Nightcrawler, y Nasir Khan, en The Night Of, papel por el cual ganó un premio Primetime Emmy al mejor actor en una miniserie o telefilme.

Sus últimos trabajos han sido en el western The Sisters Brothers, donde interpretó a Hermat Kermin Warm, y en la película de cómics de Marvel, Venom, donde interpretó a Carlton Drake / Riot.

Además, en 2019 protagonizó la película de Amazon Studios, Sound of Metal, la cual le trajo la aclamación universal de la crítica especializada y del público debido a su actuación. Por su papel como Ruben Stone logró sus primeras nominaciones a los premios Óscar, BAFTA, Globos de Oro, SAG y Critics Choice Awards, entre otros.

Biografía
Ahmed es británico de ascendencia pakistaní. Sus padres provienen de Karachi, en el Sind, Pakistán.

Educación
Ahmed asistió a Merchan Taylors' School, en Northwood. Se graduó en Oxford con un título en Filosofía, Política y Economía. Luego estudió actuación en el Royal Central School of Speech and Drama.

Filmografía

Premios y nominaciones

Premios Emmy

Premios Óscar

Premios BAFTA

Premios Globo de Oro

Premios del Sindicato de Actores

Premio de la crítica cinematográfica

Independent Spirit Awards

Discografía

Álbumes
 MICroscope (2011)
The Long Goodbye (2020)

Sencillos
 "The Post 9/11 Blues" (2006)
 "People Like People" (2007)
 "Radar" (2008)
 "Shifty" (con Sway & Plan B) (2009)
 "Don't Sleep" (2009)
 "Hundreds and Thousands" (2010)
 "Get on It" (2010)
 "All of You" (2011)

Referencias

Actores de cine de Inglaterra
Músicos de Inglaterra
Mojayir
Musulmanes de Inglaterra
Ingleses del siglo XXI
Miembros de Swet Shop Boys

Riz Ahmed


Bug getur átt við:

Bug,  fljót í Úkraínu.
Bug, bandaríska kvikmynd.

Aðgreiningarsíður

Bug


Amy Shell-Gellasch () é um matemática, historiadora da matemática e autora de livros estadunidense.

Shell-Gellasch obteve um doutorado (D.A.) pela Universidade de Illinois em Chicago em 2000, com uma tese que se tornou seu livro sobre Mina Rees, orientada por William Alvin Howard. É professora associada de matemática no Montgomery College em Maryland. Também atuou como arquivista da Canadian Society for History and Philosophy of Mathematics.

Escreveu ou editou os livros:
Algebra in Context: Introductory Algebra from Origins to Applications (com J.B. Thoo, Johns Hopkins University Press, 2015)
In Service to Mathematics: The Life and Work of Mina Rees (Docent Press, 2011)
Mathematical Time Capsules: Historical Modules for the Mathematics Classroom (Ed. com Dick Jardine, MAA Notes 77, Mathematical Association of America, 2010)
Hands on History: A Resource for Teaching Mathematics (Ed., MAA Notes 72, Mathematical Association of America, 2007)
From Calculus to Computers: Using the Last 200 Years of Mathematics History in the Classroom (Ed. com Dick Jardine, MAA Notes 68, Mathematical Association of America, 2005)

Seu artigo "The Spirograph & mathematical models from 19th-century Germany" (Math. Horizons 2015) foi selecionado para inclusão no The Best Writing on Mathematics 2016''.

Referências

Historiadores da matemática
Matemáticas do século XXI
Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Alunos da Universidade de Illinois em Chicago
Pessoas vivas

Amy Shell-Gellasch


Monroe D. Donsker (Monroe David Donsker; * 17. Oktober 1924 in Burlington, Iowa; † 8. Juni 1991 in New York City) war ein US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit Wahrscheinlichkeitstheorie befasste.

Leben
Donsker studierte Mathematik an der University of Minnesota, an der er 1944 seinen Bachelor-Abschluss machte und 1948 bei Robert Horton Cameron promoviert wurde (The Invariance Principle for Wiener Functionals). Danach lehrte er an der University of Minnesota und der Cornell University, bevor er 1962 Professor am Courant Institute of Mathematical Sciences der New York University wurde. Dort war er ein Kollege von S. R. S. Varadhan, mit dem er eng zusammenarbeitete. Gemeinsam entwickelten sie eine Theorie großer Abweichungen im Rahmen der Theorie der Markow-Prozesse. Dabei lösten sie auch eine Vermutung von Mark Kac über das Verhalten einer zylinderförmigen Umgebung des Pfades bei der Brownschen Bewegung (Wiener Sausage) für große Zeiten.

1952 bewies er einen später nach ihm benannten Satz, manchmal auch Funktionaler Zentraler Grenzwertsatz genannt. Er löste damit eine Vermutung von Joseph L. Doob, sein Beweis ist später von Anatoli Skorochod und Andrei Kolmogorow vervollständigt worden.

In den 1970er Jahren war er Vorsitzender des Ausschusses für Auslandsstipendien der US-Regierung.

Siehe
 Satz von Donsker

Weblinks
 Monroe Donsker, 66, N.Y.U. Math Professor, Nachruf in der New York Times, 12. Juni 1991

Fußnoten

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (New York University)
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 1991
Mann

Monroe D. Donsker


Simon Faddoul (Dik El Mehdi, Líbano, 7 de janeiro de 1958) é um clérigo libanês e bispo maronita de Ibadan.
Simon Faddoul recebeu o sacramento da ordenação em 9 de agosto de 1987.

Em 13 de janeiro de 2014, o Papa Francisco o nomeou Exarca Apostólico da África Ocidental e Central (sem, no entanto, lhe conferir a dignidade episcopal) e Visitador Apostólico para a África Austral.

Com a elevação do exarcado à eparquia da Anunciação de Lord Ibadan, o Papa Francisco o nomeou seu primeiro bispo diocesano em 28 de fevereiro de 2018. Foi ordenado bispo em 7 de abril do mesmo ano pelo Patriarca Maronita de Antioquia, Béchara Pierre Cardeal Raï.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Simon Faddoul


ප්‍රජාපති (සංස්කෘත: प्रजापति) හින්දු ආගමේ වෛදික දෙවියෙකි. පසුකාලීන සාහිත්‍ය තුළ නිර්මාණකරු වන බ්‍රහ්මා අරුත් ගන්වා ඇත. නමුත් මෙම පදය විවිධ දෙවිවරුන් සංකේතවත් කරයි. හින්දු ලියවිලි වලට අනුව, විශ්වකර්ම, අග්නි, ඉන්ද්‍ර, දක්ෂ ආදින්ටත් මෙම නමින් ආමන්ත්‍රණය කර ඇත. සම්භාව්‍ය හා මධ්‍යතන යුගයේ සාහිත්‍යය තුළ ප්‍රජාපති යන නම පාරබෞතික සංකල්පයක් වන බ්‍රහ්මන් හට සමකොට ප්‍රජාපති-බ්‍රහ්මන් ලෙස අරුත් ගන්වා ඇත.

නිරුක්තිය
ප්‍රජාපති යන්නෙහි අර්ථය පිළිබඳව සළකා බලන විට, ප්‍රජා සහ පති යන වචන දෙක එකතු වීමෙන් සෑදි ඇත. ප්‍රජා යන්නෙන් නිර්මාණය සහ ප්‍රජනන ශක්තිය ලෙස අරුත් ගැන්වෙන අතර පති යනු ස්වාමියා යන්නයි. එවිට ප්‍රජාපති යනු "ජීවීන්ගේ ස්වාමියා" යන්නයි. පසු කාලීන වෛදික ග්‍රන්ථ වල ප්‍රජාපති යනු සුවිශේෂී වෛදික දෙවියෙකු වන නමුත් එහි වැදගත්කම අඩු වේ. පසුව, මෙම පදය වෙනත් දෙවිවරුන්, විශේෂයෙන් බ්‍රහ්ම යන පද සමඟ සමාන වේ. තවමත් පසු කාලීනව මෙම පදය නව යමක් නිර්මාණය කරන ඕනෑම දිව්‍යමය, අර්ධ දිව්‍යමය හෝ මනුෂ්‍ය මුනිවරුන් අර්ථ දක්වා ඇත.

මූලාරම්භය
ප්‍රජාපතීගේ මූලාරම්භය පැහැදිලි නැත. ඔහු පිළිබඳව වෛදික මුලාශ්‍ර වල පසුකාලීනව සඳහන්ව ඇති අතර විවිධ පරිච්ඡේදවල ඔහු ගැන සඳහන් කරන ගීතිකා විවිධ විශ්වීය න්‍යායන් සපයයි. ඔහු පිළිබඳව වෛදික සංහිතා තුළ සඳහන් නොවේ. ප්‍රජාපති වේදයේ සූර්‍ය දෙවියන් ලෙස අරුත් ගැන්වූ සවිත්‍රට වඩා කනිෂ්ඨය.වේදයන්හි ඔහුගේ පැතිකඩ ක්‍රමයෙන් ඉහළ යයි.

ඉන්දු-යුරෝපීය
ප්‍රජාපති සහ ග්‍රීක දෙවියකු වන ප්‍රෝටොගොනොස් අතර සම්බන්ධතාවයක් පවති. රොබට් ග්‍රේව්ස්ට අනුව, ප්‍රජාපති යන නාමය ශබ්දාර්තයෙන් ප්‍රෝටොගොනොස් හා සමාන වේ. ප්‍රෝටොගොනොස් සහ ප්‍රජාපති සමඟ සම්බන්ධ වන විශ්ව අණ්ඩය සංකල්පය ලෝකයේ බොහෝ රටවල සුලභය.

ලියවිලි
ප්‍රජාපති පිළිබඳව වේද සහ පශ්චාත් වෛදික ලියවිලි තුළ බොහෝ ආකාරවලින් හා නොගැලපෙන ලෙසින් විස්තර කර ඇත.

වේද
අහසත් පොළොවත් මැවූ අයෙකු වීම වැනි වෛදික ග්‍රන්ථ තුළ ඔහුගේ භූමිකාව එකිනෙකට වෙනස් වේ. වෛදික ලියවිලි වල බ්‍රාහ්මන කොටසේ ඔහුගේ භූමිකාව උච්චතම අකාරයෙන් දක්වා ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

ප්‍රජාපති


Massimo Faraò (né le 16 mars 1965 à Gênes) est un pianiste de jazz italien.

Biographie
Massimo Faraò a étudié avec Flavio Crivelli et travaillé avec des formations locales.

En 1983, il se rend pour la première fois aux États-Unis, où il joue avec Red Holloway et Albert 'Tootie' Heath.

Dans les années 1990, il travaille entre autres avec Tony Scott, Adrian Mears, Johannes Enders, Jesse Davis et Franco Ambrosetti, dont il a contribué aux albums Enja Grazie Italia et Light Breeze.

Il a également joué dans le Nat Adderley Quintet lors d'une tournée européenne. En 1993, il enregistre son premier album For Me pour Splasc(h); ses coéquipiers inclus le trompettiste Flavio Boltro et le bassiste Dado Moroni. L'album Ciao Baby (sur Monad) a suivi en 1995.

En trio avec Ira Coleman et Jeff Tain Watts, Faraò enregistre l'album Black Inside pour Enja en 1998 à Brooklyn ; 2000 suivit (également sur Enja) enregistré en trio et quatuor Thorn album auquel participaient Drew Gress, Jack DeJohnette et le saxophoniste Chris Potter.

En 2001, il est membre du quartet d'Archie Shepp (avec Wayne Dockery et Bobby Durham) ; de 2001 à 2005, Faraò a été directeur artistique du département jazz du label Azzurra Music.

En 2003, il se produit au Jazz Piano Festival de Lucerne.

En 2006, il enregistre un album de compositions d'Ennio Morricone. En 2007, il part en tournée en Europe et aux États-Unis en trio avec Joey DeFrancesco.

Notes et références

Liens externes

Pianiste italien de jazz
Naissance en mars 1965
Naissance à Gênes

Massimo Faraò


Güssing (; , ) is a town in Burgenland, Austria. It is located at , with a population of 3,578 (2022), and is the administrative center of the Güssing district. For centuries the town occupied an important position on the western edge of the Kingdom of Hungary. The town is now most famous for its castle, which is the oldest in Burgenland and a prominent regional landmark, built on an extinct volcano.

History

Overview
The origins of Güssing date back to 1157, with the construction of the castle alongside a small settlement nearby. By 1355, Güssing had been granted special rights by Louis IV. During the Middle Ages, religion, art and crafts were of great importance. As a border town, Güssing was fortified in order to repel attacks from what is now Hungary. Despite the threat of invasion Güssing prospered, with residents of the town at the time including the Artois botanist Carolus Clusius, and Johann Manlius, a typographer.
There is an homage to Clusius in the town, as well as a street named after him, the Clusiusweg.

In the 16th century, Güssing was a free imperial city with full municipal laws. In 1619, the town was surrounded with an enceinte, a type of town wall. The town at the time contained four quarters- Vorstadt, untere Stadt by the mansion of the Drašković family, innere Stadt from the monastery to the town hall and Hochstadt.

The lords of Güssing (in Hungarian: Kőszeg, in Slovak: Kysak) were a noble family in the frontier region of Austria and the Kingdom of Hungary. Note that Kőszeg is the name of a nearby Hungarian town (known as Güns in German) to which that family moved its residence from Güssing in 1274.
In 1522, it became the residence of the Batthyány family, one of the most distinguished magnate families in Hungary. The family still Batthyány own the ancestral seat of Güssing Castle. In 1540, Franz Batthyány gained the magnate from Ferdinand I, the incumbent king of Hungary, Croatia and Bohemia, which allowed him to open up ore mines, whilst in 1549, he was granted the right to hold markets in the town by the emperor. A market still takes place on the first Monday of every month in the town.

The area, like the rest of what is now Burgenland, belonged to Hungary until 1921. From 1898, the town had to use the Hungarian place name Németújvár due to the Magyarization policies of the government in Budapest. After the end of the First World War, the town, as part of German West Hungary (Deutsch Westungarn), was ceded to Austria after tough negotiations in the Treaty of Saint-Germain-en-Laye and the Treaty of Trianon in 1919. The area has been part of the newly formed state of Burgenland since 1921. In 1973 the area was officially declared a town.

In the 20th century, Güssing struggled economically due to its proximity to the Hungarian border, and with it the Iron Curtain during the Cold War. Many residents moved elsewhere or commuted for long distances to find work.

Geography

The town is situated in the south of Burgenland, close to the Hungarian border, in the valley of the river Strem at a height of 229 metres above sea level. Just under half of the area is agricultural land, whilst nearly 40% is forested. The town is neighboured by Tobaj to the north, Strem to the east, Heiligenbrunn to the southeast, Kleinmürbisch and Großmürbisch to the south, Neustift bei Güssing to the southwest and Gerersdorf-Sulz to the northwest.
The Güssing fish ponds are a designated Ramsar site within the town, known for its bird populations of little bittern, grey heron and great crested grebe.

Renewable energy
The town is also known for its renewable energy projects. During the 1980s, Peter Vadasz, a local councillor, and Reinhard Koch, a technical engineer, created an energy transition strategy for the town by using local wood as an energy source. In 1992, Vadasz was elected mayor of Güssing and worked towards this energy transition. This transition was not only devised for public buildings in the town, but for the whole district as well. In order to achieve this goal, public buildings were insulated and biomass heat plants were built. More recently, an anaerobic digestion plant was built. Local authorities have claimed this has led to full energy self-sufficiency in the district, yet this is disputed by others, who claim that transportation of goods and fuel still relies upon fossil fuels.  Energy in Güssing is heavily reliant on wood, which has led to concerns about energy security.

International Relations
Güssing is twinned with:
 Nijlen,

Neighbourhoods

The neighbourhoods that make up the town area include (with the population as of January 2021 in brackets):

 Glasing (123) with the Glasing mountains
 Güssing (Kernstadt) (2725) with Langzeil, Ludwigshof and Rosenberg
 Krottendorf (212)
 Sankt Nikolaus (193)
 Steingraben (182)
 Urbersdorf (230)

Culture

The main attraction of the district is Güssing castle. Built on a volcanic cone, the castle is known for its exhibition "400 years of art", the gothic castle chapel (with a neo-gothic, wooden carved high altar, an old chest organ and a baroque side altar. The castle also contains a museum and a restaurant.
 A romanesque parish church dates back to the 1200s, with a cemetery nearby.
The town contains a Franciscan monastery, which was built at the same time as a bastion of the town wall and a monastic church, the Visitation of Mary church. Built in 1863, the monastery contains a range of renaissance architectural elements. The monastery is also noted for a paramental shrine in the sacristy and the library with many unique works from the age of Protestantism. Under the monastery is the crypt of the family Batthyány, which is the second largest of its kind in Austria, with a state coffin by K. Moll. There is also a shrine depicting the beatification of László Batthyány-Strattmann.
 There is a two-storey, castle like arcade in the town.
 In the east of the town is the family home of the Drašković family. This is a classicist style mansion with empire style furniture and a gothic winged altar from 1450 in the house chapel.

Regular events
Musical Güssing: The cultural association hosts several events each year. In late January a carnival show takes place in the heart of Güssing. Every September a well-known musical show is performed, in which amateurs and professionals work together. The actor and singer Florian Resetarits (de) began his career in these musicals.
Castle performances: For the last 500 years, Güssing has been a cultural centre, with the theatre being of particular significance. The castle performances are a highlight of the summer programme. The actor Frank Hoffmann was the most recent director of the Güssing summer programme, as part of which performances take place at Güssing castle. The Güssing castle association hosts theatre performances for adults and children on the fairground at the foot of the castle.

Sport
The town has a football club, SV Güssing, which play in the Landesliga Burgenland, the fourth division of Austrian football.
The town is home to a basketball club, UBC Güssing Knights.

Notable people

 Batthyány-Strattmann family
 Ferenc Batthyány () (1497, Buda - 1566) (hu)
 Ignaz Batthyány (1741–1798), Bishop of Transylvania (de)
 Gusztáv, 5th Prince Batthyány-Strattmann (1803–1883), owner and breeder of race-horses
 Prince Edmund Batthyany-Strattmann (1826–1914)
 Prince László Batthyány-Strattmann (1870, Dunakiliti - 1931), doctor and blessed of the Roman Catholic Church
 István Beythe (1532–1612), bishop, botanist (hu)
 Julia Dujmovits (born 1987), snowboarder
 Ferenc Faludi (, 1704–1779) (de)
 Samuel Steinherz, errorly "Steinberg" (1857–1942), Jewish historian born here
 Josef Reichl (1860–1924)
 Carolus Clusius (1526-1609)
 Jenő Nagy (1898–1944) (hu)
 Otto Kery (1923–2006), director, editor, actor (de)
 Peter Vadasz (born 1944), City Mayor
 Reinhard Koch (born 1959), together with Vadas the "creator" of energy-independent Güssing
 Josef Trinkl (1951–2004), politician (de)
 Heinz Janisch (born 1960), author (de)
 Ägidius Zsifkovics (born 1963), theologian, Bishop of Eisenstadt
 Sabine James circus-artist, harpist, performer, theatre-director (Burgspiele Güssing)
 Martin Stranzl (born 1980), football player
 Michael Miksits (born 1981), football player (de)
 Peter Traxler (born 1946), Kabarettist
 Csákányi László (1921-1992), színész, schauspieler (hu)

See also
Wildpoldsried
100% renewable energy

References
 DI Dean Marcelja (ECRE AG) & Geraldine Faulkner (Sustainable Solutions), 2008

External links

 Official Website of Güssing
 Biomass gasification power plant Güssing
 Biogas plant Strem
 Official Website of the Batthyany Family
 Official Website of the Foundation of the castle of Guessing

Batthyány family
Cities and towns in Güssing District
Siebengemeinden
Renewable energy
Ramsar sites in Austria

Güssing


Ryuji Izumi (født 6. november 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Nagoya Grampus.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuji Izumi


A carbon star (C-type star) is typically an asymptotic giant branch star, a luminous red giant, whose atmosphere contains more carbon than oxygen. The two elements combine in the upper layers of the star, forming carbon monoxide, which consumes most of the oxygen in the atmosphere, leaving carbon atoms free to form other carbon compounds, giving the star a "sooty" atmosphere and a strikingly ruby red appearance. There are also some dwarf and supergiant carbon stars, with the more common giant stars sometimes being called classical carbon stars to distinguish them.

In most stars (such as the Sun), the atmosphere is richer in oxygen than carbon. Ordinary stars not exhibiting the characteristics of carbon stars but cool enough to form carbon monoxide are therefore called oxygen-rich stars.

Carbon stars have quite distinctive spectral characteristics, and they were first recognized by their spectra by Angelo Secchi in the 1860s, a pioneering time in astronomical spectroscopy.

Spectra

By definition carbon stars have dominant spectral Swan bands from the molecule C2. Many other carbon compounds may be present at high levels, such as CH, CN (cyanogen), C3 and SiC2. Carbon is formed in the core and circulated into its upper layers, dramatically changing the layers' composition. In addition to carbon, S-process elements such as barium, technetium, and zirconium are formed in the shell flashes and are "dredged up" to the surface.

When astronomers developed the spectral classification of the carbon stars, they had considerable difficulty when trying to correlate the spectra to the stars' effective temperatures. The trouble was with all the atmospheric carbon hiding the absorption lines normally used as temperature indicators for the stars.

Carbon stars also show a rich spectrum of molecular lines at millimeter wavelengths and submillimeter wavelengths. In the carbon star CW Leonis more than 50 different circumstellar molecules have been detected. This star is often used to search for new circumstellar molecules.

Secchi
Carbon stars were discovered already in the 1860s when spectral classification pioneer Angelo Secchi erected the Secchi class IV for the carbon stars, which in the late 1890s were reclassified as N class stars.

Harvard
Using this new Harvard classification, the N class was later enhanced by an R class for less deeply red stars sharing the characteristic carbon bands of the spectrum. Later correlation of this R to N scheme with conventional spectra, showed that the R-N sequence approximately run in parallel with c:a G7 to M10 with regards to star temperature.

Morgan–Keenan C system

The later N classes correspond less well to the counterparting M types, because the Harvard classification was only partially based on temperature, but also carbon abundance; so it soon became clear that this kind of carbon star classification was incomplete. Instead a new dual number star class C was erected so to deal with temperature and carbon abundance. Such a spectrum measured for Y Canum Venaticorum, was determined to be C54, where 5 refers to temperature dependent features, and 4 to the strength of the C2 Swan bands in the spectrum. (C54 is very often alternatively written C5,4). This Morgan–Keenan C system classification replaced the older R-N classifications from 1960 to 1993.

The Revised Morgan–Keenan system
The two-dimensional Morgan–Keenan C classification failed to fulfill the creators' expectations:
it failed to correlate to temperature measurements based on infrared,
originally being two-dimensional it was soon enhanced by suffixes, CH, CN, j and other features making it impractical for en-masse analyses of foreign galaxies' carbon star populations,
and it gradually occurred that the old R and N stars actually were two distinct types of carbon stars, having real astrophysical significance.
A new revised Morgan–Keenan classification was published in 1993 by Philip Keenan, defining the classes: C-N, C-R and C-H. Later the classes C-J and C-Hd were added. This constitutes the established classification system used today.

Astrophysical mechanisms
Carbon stars can be explained by more than one astrophysical mechanism. Classical carbon stars are distinguished from non-classical ones on the grounds of mass, with classical carbon stars being the more massive.

In the classical carbon stars, those belonging to the modern spectral types C-R and C-N, the abundance of carbon is thought to be a product of helium fusion, specifically the triple-alpha process within a star, which giants reach near the end of their lives in the asymptotic giant branch (AGB). These fusion products have been brought to the stellar surface by episodes of convection (the so-called third dredge-up) after the carbon and other products were made. Normally this kind of AGB carbon star fuses hydrogen in a hydrogen burning shell, but in episodes separated by 104-105 years, the star transforms to burning helium in a shell, while the hydrogen fusion temporarily ceases. In this phase, the star's luminosity rises, and material from the interior of the star (notably carbon) moves up. Since the luminosity rises, the star expands so that the helium fusion ceases, and the hydrogen shell burning restarts. During these shell helium flashes, the mass loss from the star is significant, and after many shell helium flashes, an AGB star is transformed into a hot white dwarf and its atmosphere becomes material for a planetary nebula.

The non-classical kinds of carbon stars, belonging to the types C-J and C-H, are believed to be binary stars, where one star is observed to be a giant star (or occasionally a red dwarf) and the other a white dwarf. The star presently observed to be a giant star accreted carbon-rich material when it was still a main-sequence star from its companion (that is, the star that is now the white dwarf) when the latter was still a classical carbon star. That phase of stellar evolution is relatively brief, and most such stars ultimately end up as white dwarfs. These systems are now being observed a comparatively long time after the mass transfer event, so the extra carbon observed in the present red giant was not produced within that star. This scenario is also accepted as the origin of the barium stars, which are also characterized as having strong spectral features of carbon molecules and of barium (an s-process element). Sometimes the stars whose excess carbon came from this mass transfer are called "extrinsic" carbon stars to distinguish them from the "intrinsic" AGB stars which produce the carbon internally. Many of these extrinsic carbon stars are not luminous or cool enough to have made their own carbon, which was a puzzle until their binary nature was discovered.

The enigmatic hydrogen deficient carbon stars (HdC), belonging to the spectral class C-Hd, seems to have some relation to R Coronae Borealis variables (RCB), but are not variable themselves and lack a certain infrared radiation typical for RCB:s. Only five HdC:s are known, and none is known to be binary, so the relation to the non-classical carbon stars is not known.

Other less convincing theories, such as CNO cycle unbalancing and core helium flash have also been proposed as mechanisms for carbon enrichment in the atmospheres of smaller carbon stars.

Other characteristics

Most classical carbon stars are variable stars of the long period variable types.

Observing carbon stars
Due to the insensitivity of night vision to red and a slow adaption of the red sensitive eye rods to the light of the stars, astronomers making magnitude estimates of red variable stars, especially carbon stars, have to know how to deal with the Purkinje effect in order not to underestimate the magnitude of the observed star.

Generation of interstellar dust
Owing to its low surface gravity, as much as half (or more) of the total mass of a carbon star may be lost by way of powerful stellar winds. The star's remnants, carbon-rich "dust" similar to graphite, therefore become part of the interstellar dust. This dust is believed to be a significant factor in providing the raw materials for the creation of subsequent generations of stars and their planetary systems. The material surrounding a carbon star may blanket it to the extent that the dust absorbs all visible light.

Other classifications

Other types of carbon stars include:
 CCS – Cool Carbon Star
 CEMP – Carbon-Enhanced Metal-Poor
 CEMP-no – Carbon-Enhanced Metal-Poor star with no enhancement of elements produced by the r-process or s-process nucleosynthesis
 CEMP-r – Carbon-Enhanced Metal-Poor star with an enhancement of elements produced by r-process nucleosynthesis
 CEMP-s – Carbon-Enhanced Metal-Poor star with an enhancement of elements produced by s-process nucleosynthesis
 CEMP-r/s – Carbon-Enhanced Metal-Poor star with an enhancement of elements produced by both r-process and s-process nucleosynthesis
 CGCS – Cool Galactic Carbon Star

Use as standard candles

Classical carbon stars are very luminous, especially in the near-infrared, so they can be detected in nearby galaxies. Because of the strong absorption features in their spectra, carbon stars are redder in the near-infrared than oxygen-rich stars are, and they can be identified by their photometric colors.   While individual carbon stars do not all have the same luminosity, a large sample of carbon stars will have a luminosity probability density function (PDF) with nearly the same median value, in similar galaxies.   So the median value of that function can be used as a standard candle for the determination of the distance to a galaxy.  The shape of the PDF may vary depending upon the average metallicity of the AGB stars within a galaxy, so it is important to calibrate this distance indicator using several nearby galaxies for which the distances are known through other means.

See also
S-type star, similar, but not as extreme
Technetium star, another type of chemically peculiar star
Marc Aaronson, American astronomer and researcher of carbon stars
La Superba, one of the more well known carbon stars
LL Pegasi, which has so much soot in it that it has created a spiral trail of smoke extending light years into space

References

External links

List of 110 carbon stars. Includes HD number; secondary identification for most; position in right ascension and declination ; magnitude; spectrum;  magnitude range (for variable stars); period (of variability cycle).

Star types

Carbon star


Karpuz (Citrullus lanatus), kabakgiller (Cucurbitaceae) familyasından tek yıllık bir bitki türü.

Karpuz sözcüğü Yunancadan Türkçeye geçmiştir. Kaşgarlı Mahmut'un 1071 yılında yazdığı Dîvânü Lugati't-Türk ve Ali Şîr Nevaînin yazdığı Muhakemetü'l-Lugateyn (İki dilin yargılanması) de Karpuz sözcüğünün Türkçesi Büken olarak geçmektedir.

Bitkinin kolları toprak yüzeyinde 100 – 200 m kadar uzayabilir. Normal şartlar altında ağırlığı 1,5-2 kilo ile 6,5-7 kilo arasında değişir.  Susuz tarım şartlarında kökler oldukça derine inse de sulu tarım şartlarında saçak kökler daha çok 40–50 cm derinlikte yoğunlaşır. İri top şeklindeki meyveleri ise tatlı ve suludur. Karpuz yağ ve kolesterol içermez ancak şeker içeriği yüksektir.

İklim isteği
Karpuz, sıcak ve ılıman iklimde yetişir. Soğuklardan çok etkilendiği için yetişme devresinde don tehlikesi olmamalıdır. Tohum ekiminde toprak sıcaklığı 12 °C'nin üzerinde olmalıdır. Nem oranı fazla olan yerlerde hastalıklar görülebilir.

Üretim

Dünyada domatesten sonra en çok üretilen meyvedir. 2012 yılında 105,4 milyon ton karpuz elde edilmiştir. Dünyada sırasıyla; Çin 70 milyon ton, Türkiye 4 milyon ton, İran 3,8 milyon ton, Brezilya 2 milyon ton, Mısır 1,9 milyon ton ile önemli üretici ülkelerdir. Çin dünya rekoltesinin %66'sını üretir, ikinci Türkiye'nin payı %3,8 düzeyindedir.

Kaynakça

Citrullus

Karpuz