Der Gerichtsbezirk Feldbach ist ein dem Bezirksgericht Feldbach unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Steiermark.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Feldbach wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen. Ursprünglich umfasste er die 51 Gemeinden Altenmarkt, Arbach, Auersbach, Breitenfeld, Dirnbach, Edelsbach, Erbersdorf, Feldbach, Fischa, Fladnitz, Gleichenberg, Gnas, Gniebing, Goßendorf, Grub, Kaag, Kirchberg, Kollberg, Kornberg, Krennach, Krußdorf, Leitersdorf, Lembach, Maierdorf, Merkendorf, Mitterfladnitz, Muggendorf, Mühldorf, Oberdorf, Obergnas, Oberstorcha, Oedt, Paldau, Perlsdorf, Poppendorf, Raabau, Ranning, Reith, Riegersburg, Rohr, Saatz, Schweinz, Stainz, Studenzen, Sulzbach, Trautmannsdorf, Waldsberg, Walkersdorf, Weißenbach, Wilhelmsdorf und Wörth.

Der Gerichtsbezirk Feldbach bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Fehring, Fürstenfeld und Kirchbach den Bezirk Feldbach.

Die Zusammensetzung des Bezirks Feldbach blieb bis 1938 unverändert. Erst durch die nationalsozialistische Verwaltungsänderungen nach dem Anschluss Österreichs wurde der Gerichtsbezirk Fürstenfeld vom Bezirk Feldbach abgetrennt und gemeinsam mit Teilen der burgenländischen Bezirke Güssing und Jennersdorf zum Bezirk Fürstenfeld zusammengeschlossen.
1939 wurde das Gericht in Amtsgericht Feldbach umbenannt und war nun dem Landgericht Graz nachgeordnet. 1945 erhielt es wieder den Namen Bezirksgericht.
Bereits 1945 wurde jedoch das Burgenland wieder errichtet und die burgenländischen Bezirksteile wieder an das Burgenland abgetreten. Der Bezirk Fürstenfeld blieb jedoch auch weiterhin bestehen, auch wenn er nun lediglich aus dem Gerichtsbezirk Fürstenfeld bestand.

Im Zuge der Zusammenlegung mehrerer Gerichtsbezirke wurden die Gerichtsbezirke Kirchbach in Steiermark und Fehring aufgelöst und per 1. Oktober 1976 mit dem Gerichtsbezirk Feldbach verschmolzen. Der nach Gemeindezusammenlegungen noch die 31 Gemeinden Auersbach, Bad Gleichenberg, Breitenfeld an der Rittschein, Edelsbach bei Feldbach, Eichkögl, Feldbach, Fladnitz im Raabtal, Gnas, Gniebing-Weißenbach, Gossendorf, Grabersdorf, Kirchberg an der Raab, Kohlberg, Kornberg bei Riegersburg, Krusdorf, Leitersdorf im Raabtal, Lödersdorf, Maierdorf, Merkendorf, Mühldorf bei Feldbach, Oberdorf am Hochegg, Oberstorcha, Paldau, Perlsdorf, Poppendorf, Raabau, Raning, Riegersburg, Stainz bei Straden, Studenzen, Trautmannsdorf in Oststeiermark umfassende Gerichtsbezirk wurde dadurch um die 14 Gemeinden Aug-Radisch, Baumgarten bei Gnas, Edelstauden, Frannach, Glojach, Jagerberg, Kirchbach in Steiermark, Mitterlabill, Petersdorf II, Pirching am Traubenberg, St. Stefan im Rosental, Schwarzau im Schwarzautal, Unterauersbach und Zerlach des Gerichtsbezirks Kirchbach in Steiermark sowie um die zehn Gemeinden Bairisch Kölldorf, Fehring, Frutten-Gießelsdorf, Hatzendorf, Hohenbrugg-Weinberg, Johnsdorf-Brunn, Kapfenstein, Pertlstein, St. Anna am Aigen und Unterlamm des Gerichtsbezirks Fehring erweitert.

Mit 1. Juli 2014 wurde der Gerichtsbezirk Bad Radkersburg aufgelöst und die Gemeinden dem Gerichtsbezirk Feldbach zugewiesen.

Mit Wirkung ab 1. Jänner 2015 wurde der Gerichtsbezirk aufgrund der Veränderungen im Rahmen der Gemeindestrukturreform in der Steiermark in der "Bezirksgerichte-Verordnung Steiermark 2015" neu definiert. Damit gab der Gerichtsbezirk die Gebiete der ehemaligen Gemeinden Mitterlabill, Schwarzau im Schwarzautal und Weinburg am Saßbach an den Gerichtsbezirk Leibnitz und das der ehemaligen Gemeinde Petersdorf II an den Gerichtsbezirk Graz-Ost ab.

Mit Ende des Jahres 2019 wurde die Gemeinde Murfeld aufgelöst und auf die beiden Gemeinden Sankt Veit in der Südsteiermark und Straß in Steiermark (beide im Bezirk Leibnitz) aufgeteilt:
 die Katastralgemeinde Seibersdorf bei St. Veit wurde in die Marktgemeinde Sankt Veit eingemeindet,
 die Katastralgemeinden Oberschwarza, Unterschwarza, Lichendorf und Weitersfeld wurden in die Marktgemeinde Straß eingemeindet.
Damit wurde das Gebiet der aufgelösten Gemeinde Murfeld dem Gerichtsbezirk und Nachbarbezirk Leibnitz zugewiesen, die Einwohnerzahl des Gerichtsbezirks Feldbach wurde um 1671 kleiner werden, die Fläche des Gerichtsbezirks verringerte sich um 24,22 km².

Gerichtssprengel
Seit Jänner 2015 war der Gerichtssprengel durch die Gebiete folgender 26 Gemeinden definiert: Bad Gleichenberg, Bad Radkersburg, Deutsch Goritz, Edelsbach bei Feldbach, Eichkögl, Fehring, Feldbach, Gnas, Halbenrain, Jagerberg, Kapfenstein, Kirchbach-Zerlach, Kirchberg an der Raab, Klöch, Mettersdorf am Saßbach, Mureck, Murfeld, Paldau, Pirching am Traubenberg, Riegersburg, Sankt Anna am Aigen, Sankt Peter am Ottersbach, Sankt Stefan im Rosental, Straden, Tieschen, Unterlamm.

Durch die Auflösung der Gemeinde Murfeld sind es 25 Gemeinden, damit ist der Gerichtssprengel mit dem Bezirk Südoststeiermark deckungsgleich.

Einzelnachweise

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Steiermark. 1. Teil. Graz (Stadt), Bruck an der Mur, Deutschlandsberg, Feldbach, Fürstenfeld, Graz-Umgebung, Hartberg, Judenburg, Knittelfeld. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 1,0 MB)
 Statistik Austria (Hrsg.): aktuelle Gemeindelisten
 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Bezirk Südoststeiermark
Feldbach

Gerichtsbezirk Feldbach


Hrvatska udruga za medijaciju, ranije Hrvatska udruga za mirenje, poznatija kao HUM, temepljena je 2003. od skupine medijatora entuzijasta za rješavanja sukoba koji se temelji na dijalogu, međusobnom uvažavanju te razumijevanju stajališta i interesa suprotstavljenih strana.

Djelokrug rada i aktivnosti
HUM je od Ministarstva pravosuđa i uprave Republike Hrvatske akreditirana institucija za provođenje medijacije i obučavanje medijatora. Nadalje, odlukom Ministarstva poduzetništva, gospodarstva i obrta Republike Hrvatske Centar za medijaciju HUM-a notificiran je kao tijelo za alternativno rješavanje potrošačkih sporova.

Unutar udruge djeluje i Klub medijatora/ica te Klub mladih medijator/ica, kao i Book Club. Udruga danas broji preko 1000 članova i mnoštvo starih i aktualnih volontera/ki. Među njima su odvjetnici, suci, gospodarstvenici, ekonomisti, stečajni upravitelji, psiholozi, učitelji i nastavnici, socijalni radnici i stručnjaci iz mnogih drugih područja, ali i pravne osobe.

U skladu s pravnom stečevinom Europske unije te bogatom povijesti i razvojem medijacije na globalnoj razini, HUM provodi aktivnosti među građanima, organizacijama i javnosti usmjerene na upoznavanje s mogućnostima koje pruža medijacija. Medijacija je postupak za i životnih i poslovnih problema na mnogo brži i ekonomičniji, vjerojatno i jednostavniji i ugodniji način.

Usluge medijacije/mirenja
U HUM-u se provode online i uživo informativni sastanci s jednom ili svim zainteresiranim strankama, pripreme prije i za medijaciju, postupci medijacije i facilitacije.

Medijacija ili mirenje je potpomognuto pregovaranje u kojem stranke uz pomoć treće nepristrane osobe - medijatora/izmiritelja pronalaze zajedničko rješenje problema/sukoba. Postupak je dobrovoljan, povjerljiv te privatan. Stranke mogu same izabrati medijatora s Liste medijatora HUM-a. Sastanci se provode i traju prema raspoloživosti svih sudionika. U Centru za medijaciju HUM-a u 2019, preko 80 posto medijacija je završeno pisanom nagodbom. U 50 posto medijacija, nagodba je sklopljena na prvom i jedinom sastanku. Medijacije su do nagodbe trajale prosječno 1 sat i 45 minuta. Zadovoljstvo s medijacijom i s medijatorima je najčešće stopostotno neovisno o sklapanju nagodbe, a sve stranke koje su u HUM-u koristile medijaciju, preporučile bi je i drugima.

Edukacije
HUM provodi online i uživo osnovne i dodatne obuke za izmiritelje/medijatore. Medijator/ica postaje osoba koja je uspješno završila osnovnu obuku za medijatore u trajanju od najmanje 40 sati, sukladno Pravilniku o registru izmiritelja. Nakon obuke upisuje se u Registar izmiritelja koji se vodi kod Ministarstva pravosuđa i uprave RH. Medijator/ica je dužan/na svake dvije godine dodatno se usavršavati, odnosno pohađati dodatnu obuku u trajanju od 20 sati.

Godišnje aktivnosti popularizacije
HUM svake godine u trećem tjednu listopada, s naglaskom na četvrtak, kada se slavi Svjetski dan rješavanja sukoba, obilježava Tjedan medijacije. U tom se Tjednu organiziraju razne aktivnosti/okrugli stolovi/predavanja za građane i medijatore. Tjedan je dodatna prilika za informiranje o medijaciji. Medijacije čije pokretanje stranke pojedinačno ili zajedno predlože tijekom ovog Tjedna, u HUM-u će se provesti bez naknade (besplatno).

Izvori

Vanjske poveznice
Lista medijatora HUM-a

Hrvatske udruge
Pravo

Hrvatska udruga za medijaciju


Cecil Holland (né à Gravesend le 29 mars 1887 et mort à Los Angeles le 29 juin 1973) est un maquilleur et acteur américain d'origine britannique. Il est considéré comme le  pionnier des effets spéciaux de maquillage et fut surnommé « l'homme aux mille visages ».

Biographie
En 1904 il émigre aux états-Unis, et devient acteur dans une compagnie de théâtre. En 1913 il commence une carrière dans le cinéma muet et développe ses propres techniques de maquillages pour les besoins des rôles qu'il incarne. En 1927 il quitte la comédie et devient directeur du département maquillage de la MGM. Il invente plusieurs procédés dont celui d'utiliser la peau intérieure d'une coquille d'œuf, pour simuler le regard d'un aveugle. Atteint d'une attaque en 1964, il meurt neuf ans plus tard en 1973.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Patricia D. Netzley, Encyclopedia of movie special effects, 2001, New York, Checkmark Books  notice Cecil Holland  98-99.

Articles connexes
 Cinéma fantastique

Liens externes

Maquilleur américain
Acteur américain de cinéma
Acteur américain de théâtre
Naissance à Gravesend (Kent)
Naissance en mars 1887
Décès en juin 1973
Décès à Los Angeles
Décès à 86 ans

Cecil Holland


හොක්කයිදෝ (, ජපන්: 北海道) යනු ජපානයේ දෙවන විශාලතම දූපත වන අතර විශාලතම හා උතුරටම වන්නට පිහිටි ප්‍රාන්තය ද වේ.

ආශ්‍රිත
 Former Hokkaidō Government Office
 Hokkaido dialects
 People from Hokkaido
 Sankebetsu brown bear incident
 Sinnoh, a fictional region in the Pokémon franchise which is based on Hokkaido.
 List of cities in Hokkaido by population

සටහන්

උපහරණ

සවිස්තරාත්මක සටහන්
 ප්‍රභවය: Sightseeing in Hokkaido හි ඉංග්‍රීසි සංස්කරණය, ශීත සෘතු සැණකෙළි සහ උත්සව

භාහිර සබැඳි

 Hokkaido Official Website
 Hokkaido Official Website
 Amazing Details on Hokkaido
 Hokkaido Ski Resort

Ainu geography
ජපන් දූපත් සමූහය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත
ජපානය

හොක්කයිදෝ


{{DISPLAYTITLE: Receptor 5-HT1A}}

El receptor5 5-HT1A es un subtipo de receptor 5-HT que une a los neurotrasmisores de serotonina endógenos (5-hidroxitriptamina, 5-HT). Este es un receptor acoplado a proteínas G (RAPG) que se acopla al Gi/Go y media en la neurotrasmisión inhibitoria. El HTR1A denota el gen humano de codificación para el receptor.

Distribución
El receptor 5-HT1A es el más extendido de todos los receptores 5-HT. En el sistema nervioso central, el receptor 5-HT1A existe en la corteza cerebral, hipocampo, amígdala y en los núcleos del rafe en mayor densidad, mientras que las cantidades bajas también existen en los ganglios basales y en el tálamo. Los receptores 5-HT1A en el núcleo del rafe son en gran parte autorreceptores somatodendriticos, mientras que en otras áreas como el hipocampo son receptores postsinápticos.

Función

Neuromodulación
El receptor 5-HT1A disminuye los agonistas de la presión sanguínea y la frecuencia cardíaca a través de un mecanismo central, mediante la inducción de la vasodilatación periférica, y mediante la estimulación del nervio vago. Estos efectos son el resultado de la activación de receptores 5-HT1A en la médula rostral ventrolateral. Los antihipertensivos simpaticolíticos urapidil son un antagonista de los receptores α1-adrenérgicos y del receptor α2-adrenérgico , así como el receptor agonista 5-HT1A, y se ha demostrado que la propiedad de este último contribuye a sus efectos terapéuticos en general. La vasodilatación de los vasos sanguíneos de la piel a través de centrales de activación 5-HT1A aumenta la disipación de calor del organismo hacia el medio ambiente, provocando una disminución de la temperatura corporal.

La activación del centro de receptores 5-HT1A provoca la liberación o la inhibición de la noradrenalina dependiendo la especie, presumiblemente por el locus coeruleus, que luego se reduce o aumenta el tono neuronal en el músculo esfínter del iris por la modulación de receptores postsinápticos α2-adrenérgicos en el núcleo de Edinger-Westphal , dando lugar a dilatación de la pupila en los roedores, y la constricción de la pupila en los primates incluidos los seres humanos.

Receptores 5-HT1A agonistas como la buspirona y flesinoxan muestran una eficacia en el alivio de la ansiedad y de la depresión, y la buspirona y tandospirona están aprobados para esas indicaciones en diversas partes del mundo. Otros, como gepirona, flesinoxan, flibanserin, y PRX-00023 también han sido investigados, aunque ninguno ha sido totalmente desarrollado y aprobado hasta el momento. Algunos de los antipsicóticos atípicos, como el aripiprazol también son agonistas parciales en el receptor 5-HT1A y se usan a veces en dosis bajas, como aumentos a los antidepresivos estándar, como los inhibidores selectivos de la recaptación de serotonina (ISRS).

La desensibilización del autorreceptor 5-HT1A y el aumento de receptores 5-HT1A de activación postsináptica a través de aumentos generales en los niveles de serotonina por la suplementación de serotonina precursora, inhibición de la recaptación de serotonina, o inhibición de monoamino oxidasa ha demostrado ser un importante mediador en los beneficios terapéuticos de la mayoría de los suplementos de la corriente principal de antidepresivos y fármacos, incluyendo:
precursores de la serotonina como el L-triptofano y 5-HTP,
inhibidor selectivo de la recaptación de serotonina (ISRS),
inhibidor de la recaptación de serotonina y noradrenalina (IRSN),
antidepresivos tricíclicos (ATC),
antidepresivos tetracíclicos (ATeC) y
los inhibidores de la monoamino oxidasa (IMAO).
La activación del receptor 5-HT1A probablemente juega un papel importante en los efectos positivos de agentes de liberación de la serotonina (ALS), como la MDMA ("Éxtasis") también.

Los receptores 5-HT1A en el núcleo dorsal del rafe son co-localizadas con los receptores de neuroquinina 1 (NK1) y se ha demostrado que inhiben la liberación de la sustancia P, su ligando endógeno. Además de ser antidepresivos y ansiolíticos, en efecto, la activación del receptor 5-HT1A también se ha demostrado que es antiemético y analgésico, y todas estas propiedades pueden ser mediadas, en parte o completamente, dependiendo de la propiedad en cuestión, por la inhibición del receptor NK1. En consecuencia, la novela de antagonistas de los receptores NK1 están ahora en uso para el tratamiento de las náuseas y los vómitos, y también se están investigando para el tratamiento de la ansiedad y la depresión.

La activación de los receptores 5-HT1A ha demostrado que aumenta la liberación de dopamina en la corteza prefrontal medial, cuerpo estriado y en el hipocampo, y puede ser útil para mejorar los síntomas de la esquizofrenia y la enfermedad de Parkinson.
Como se mencionó anteriormente, algunos de los antipsicóticos atípicos son agonistas parciales del receptor 5-HT1A, y esta propiedad se ha demostrado para mejorar su eficacia clínica. La mejora de la liberación de dopamina en estas áreas también pueden desempeñar un papel importante en los efectos antidepresivos y ansiolíticos visto tras la activación postsináptica de los receptores 5-HT1A.

La activación de los receptores 5-HT1A han demostrado que deterioran el proceso cognitivo, el aprendizaje y la memoria mediante la inhibición de la liberación de glutamato y la acetilcolina en las diversas áreas del cerebro. Por el contrario, los antagonistas del receptor 5-HT1A como el lecozotan han demostrado que facilitan ciertos tipos de aprendizaje y de memoria en roedores, y como resultado, se están desarrollando como nuevos tratamientos para la enfermedad de Alzheimer.

Otros efectos de la activación de 5-HT1A incluye disminución de la agresión o incremento del comportamiento serenic, mayor sociabilidad, disminución de la impulsividad, inhibición de la conducta adictiva, la facilitación de la conducta sexual y la excitación, inhibición de la erección del pene, disminución de la ingesta de alimentos o la anorexia, prolongación de la latencia del sueño MOR, y la respiración mejorada o hiperventilación y la inversión de la depresión respiratoria inducida por opioides.

Endocrinología
La activación de los receptores 5-HT1A induce la secreción de varias hormonas como el cortisol, la hormona corticosterona, corticotropina (ACTH), oxitocina, prolactina, la hormona del crecimiento, y β-endorfinas. El receptor no afecta a la vasopresina o la secreción de renina, a diferencia de los receptores 5-HT2. Se ha sugerido que la liberación de oxitocina puede contribuir a las propiedades pro-social, antiagresivas o serenic y ansiolíticas observadas tras la activación del receptor. La secreción de β-endorfina probablemente contribuye a los efectos antidepresivos, ansiolíticos y analgésicos.

Autorreceptores
Los receptores 5-HT1A se puede encontrar en el cuerpo celular o soma, dendritas, axones, y tanto presináptico y postsináptico en las terminales nerviosas o sinapsis. Los ubicados en el soma y las dendritas son llamados somatodendríticos, y las situadas presinápticamente en la sinapsis son apropiadamente tituladas presinápticas. Como grupo, se les conoce como autorreceptores. La estimulación de los autorreceptores 5-HT1A inhibe la liberación de serotonina en las terminaciones nerviosas. Por esta razón, los agonistas de los receptores 5-HT1A tienden a ejercer un modo de acción bifásica, que disminuyen la liberación de serotonina y la actividad postsináptica de los receptores 5-HT1A en dosis bajas, y nuevas liberaciones de serotonina disminuyen, pero aumentan la actividad postsináptica de los receptores 5-HT1A en dosis moderadas a altas por estimulación directa de los receptores en sustitución de la serotonina.

Véase también
 8-OH-DPAT
 5-OH-DPAT

Referencias

Enlaces externos

Proteínas humanas
Receptores acoplados a proteínas G

Receptor 5-HT1A


Roth ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Westlich des Dorfes fließt der Ameisengraben und östlich davon der Pointfeldgraben, beides linke Zuflüsse der Altmühl. Im Nordosten liegt das Tieffeld, 0,5 km südwestlich das Lachenfeld. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Herrieden zur Staatsstraße 2249 (0,9 km nördlich) bzw. nach Leutenbuch (0,9 km südöstlich), eine weitere führt ebenfalls zur St 2249 (0,8 km nordöstlich).

Geschichte
Der Ort wurde vermutlich im 10. Jahrhundert gegründet. Dem Ortsnamen nach zu schließen, handelte es sich hierbei um eine Rodungssiedlung.

Im Geographischen statistisch-topographischen Lexikon von Franken (1801) wird der Ort folgendermaßen beschrieben:

Im Jahre 1806 kam Roth an das Königreich Bayern. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Roth dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Rauenzell zugeordnet. Es gehörte auch der wenig später gegründeten Ruralgemeinde Rauenzell an. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde Roth in die neu gebildete Ruralgemeinde Hohenberg umgemeindet. Spätestens 1840 trennte sich Roth mit Leutenbuch von Hohenberg und bildete eine eigene Ruralgemeinde. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Herrieden zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Herrieden (1919 in Finanzamt Herrieden umbenannt, seit 1950 Finanzamt Ansbach). Ab 1862 gehörte Roth zum Bezirksamt Feuchtwangen (1939 in Landkreis Feuchtwangen umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Herrieden (1879 in das Amtsgericht Herrieden umgewandelt), seit 1950 ist das Amtsgericht Ansbach zuständig. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 3,089 km².

Am 1. Juli 1971 wurde Roth im Zuge der Gebietsreform nach Herrieden eingemeindet.

Bau- und Bodendenkmäler
 Haus Nr. 10: Bildstock, Relief mit Kruzifix über Stele, mit Inschrift, 1934; am Ortsausgang
 Ortskern Roth: Der gerundete Anger, in dessen Mittelpunkt, umgeben von vier Linden, die Ortskapelle St. Barbara von 1702 steht, wird begrenzt von den Giebelseiten der auf den Anger hin orientierten Bauernhäuser. Diese eingeschossigen Wohnhäuser mit teilweise vielgestaltigen Satteldachnebengebäuden gehen im Kern wohl auf das 17. Jahrhundert zurück, erfuhren ihre Ausprägung jedoch im Wesentlichen im 19. Jahrhundert.
 In Roth: Wegkreuz, gusseisernes Kruzifix, zweites Drittel 19. Jahrhundert; am Ortsausgang Richtung Herrieden
 In Roth: zwei Grenzsteine mit Ansbacher und Eichstätter Wappen, erste Hälfte 16. Jahrhundert; bei der Kapelle
 In Roth: katholische Ortskapelle St. Barbara, kleiner massiver Satteldachbau, 1702; mit Ausstattung.
 Tieffeld: Wegkapelle, kleiner massiver Satteldachbau, wohl 18. Jahrhundert; nordöstlich des Ortes

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Roth

Ort Roth

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Vitus und Deocar (Herrieden) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1840
Gemeindeauflösung 1971
Dorf
Ort an der Altmühl

Roth (Herrieden)


An Thelymitra benthamiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Thelymitra benthamiana in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thelymitra

Thelymitra benthamiana


Estudos de histórias em quadrinhos é uma área de pesquisa acadêmica que foca nos quadrinhos (ou banda desenhada) e arte sequencial.

Os estudos de histórias em quadrinhos não devem ser confundidos com os aspectos técnicos da criação de quadrinhos. No caso, os estudos se relacionam com a teoria da criação dos quadrinhos (abordando os quadrinhos criticamente como arte) a escrita da historiografia dos quadrinhos (o estudo da história dos quadrinhos). A teoria dos quadrinhos também se relaciona com a filosofia dos quadrinhos, ou seja, o estudo da ontologia, epistemologia e estética dos quadrinhos, assim como a relação entre quadrinhos e outras formas de arte, e a relação entre texto e imagem em quadrinhos.

Os estudos em quadrinhos também estão relacionados com a crítica de quadrinhos, a análise e avaliação dos quadrinhos e o meio dos quadrinhos.

Teoria dos quadrinhos

Na primeira metade do século XX, ocorreram eventuais investigações sobre os quadrinhos como uma forma de arte válida, especificamente em The 7 Lively Arts (1924), de Gilbert Seldes, Comics and Their Creators (1942), de Martin Sheridan, e The Early Comic Strip: Narrative Strips and Picture and Picture Stories in the European Broadsheet from c. 1450 to 1825, de David Kunzle. Na Europa, as primeiras tentativas de um sistema geral de semiótica dos quadrinhos foram os trabalhos de Roland Barthes (particularmente seu ensaio de 1964, "Rhetoric of the Image") e Umberto Eco (principalmente seu livro de 1964, Apocalípticos e Integrados). Já os estudos anglófonos nos Estados Unidos cresceram na cena acadêmica com os livros Quadrinhos e Arte Sequencial (1985), de Will Eisner, e Desvendando os Quadrinhos (1993), de Scott McCloud.

Mais recentemente, a análise de quadrinhos começou a ser realizada por cientistas cognitivos, sendo o mais proeminente Neil Cohn, que usou ferramentas da linguística para detalhar a estrutura teórica da "linguagem visual" subjacente dos quadrinhos e também usou experimentação psicológica de neurociência para testar essas teorias na compreensão real. Este trabalho sugeriu semelhanças entre a forma como o cérebro processa a linguagem e a forma como processa imagens sequenciais. As teorias de Cohn, contudo, não são universalmente aceitas, com outros estudiosos como Thierry Groensteen, Hannah Miodrag e Barbara Postema oferecendo entendimentos alternativos.

No Brasil

A primeira iniciativa relacionada ao estudo dos quadrinhos no Brasil ocorreu em 1951, com a Primeira Exposição Internacional de Histórias em Quadrinhos, realizada em São Paulo e organizada por estudiosos como Álvaro de Moya, Reynaldo de Oliveira, Syllas Roberg, Miguel Penteado e Jayme Cortez. Além da exposição de desenhos originais de autores de diversos países, houve destaque para a tentativa de uma abordagem científica, buscando auxílio principalmente em teorias ligadas ao cinema.

Dentre os organizadores, apenas Moya seguiu a carreira acadêmica, sendo professor colaborador na ECA-USP de 1970 a 1991 e autor do livro Shazam! (1970), primeira antologia de textos críticos sobre quadrinhos no Brasil e que contou com o primeiro relato histórico sobre os quadrinhos nacionais, com menção aos principais autores e editores.

Contudo, o estudo acadêmico considerado pioneiro no Brasil ocorreu por volta de 1967 no Centro de Pesquisas da Comunicação Social da Faculdade Cásper Líbero, fundado por José Marques de Melo. Em um dos grupos deste centro, foi feito um levantamento do conteúdo dos gibis brasileiros, tendo o resultado sido publicado no livro Comunicação Social: teoria e pesquisa (1970). Além disso, na mesma época Melo também incluiu uma disciplina sobre histórias em quadrinhos na grade curricular dos cursos de Jornalismo e Editoração da ECA-USP, onde também instituiu, em 1990, o Núcleo de Pesquisa em História em Quadrinhos (atual Observatório de Histórias em Quadrinhos).

Instituições acadêmicas

Os estudos em quadrinhos estão se tornando cada vez mais comuns em instituições acadêmicas em todo o mundo. Alguns exemplos notáveis incluem: Universidade Estadual de Ohio, Universidade da Flórida, Universidade de Toronto Mississauga, e University of California at Santa Cruz, entre outros. Na Grã-Bretanha, o crescente interesse em quadrinhos levou ao estabelecimento de um centro de estudos de quadrinhos, o Centro Escocês de Estudos de Quadrinhos (SCCS, na sigla em inglês) na Universidade de Dundee, na Escócia. Além de programas formais e graduações, é comum ver cursos individuais dedicados a quadrinhos e romances gráficos em diversas instituições de ensino.

A tese Culture and the Comic Strips, de Sol M. Davidson (Universidade de Nova Iorque) foi o primeiro Doutorado de quadrinhos em 1959. Na França, Jean-Christophe Menu recebeu um Doutorado em Arte e Ciências da Arte em 2011 pela Universidade Paris 1 Panthéon-Sorbonne após defender sua tese La bande dessinée et son double : langage et marges de la bande dessinée : perspectives pratiques, théoriques et éditoriales.

Sociedades científicas

Além de sua presença em instituições acadêmicas, os quadrinhos também têm sido estudados em sociedades científicas interdisciplinares. A primeira associação norte-americana dedicada a apoiar o estudo da narrativa gráfica e da arte sequencial foi a Comics Studies Society (CSS), criada em 2014 durante a ICAF. Seus principais focos são "promover o estudo crítico dos quadrinhos, melhorar o ensino dos quadrinhos e engajar-se em conversas abertas e contínuas sobre o mundo dos quadrinhos".

A CSS também publica a revista INKS (desde 2017), organiza a Conferência Anual da Comics Studies Society (desde 2018) e premia estudos, livros e artigos de quadrinhos com cinco prêmios anuais: o CSS Article Prize, o Hillary Chute Award for Best Graduate Student Paper, o Gilbert Seldes Prize for Public Scholarship, o Charles Hatfield Book Prize e o CSS Prize for Edited Book Collections.

Outras sociedades anglófonas que podem ser mencionadas são British Consortium of Comics Scholars (BCCS, criada em 2012 por Paul Davies), Scottish Centre for Comics Studies (SCCS) e Canadian Society for the Study of Comics (CSSC, criada em outubro de 2010 por Sylvain Rheault).

A CSSC, também conhecida pelo nome em francês Société Canadienne pour l'Étude de la Bande Dessinée (SCEBC), é uma comunidade bilíngue de acadêmicos focada principalmente em estudos sobre os quadrinhos canadenses, mas que é aberta para associados internacionais. Entre outras atividades, o CSSC/SCEBD organiza uma conferência acadêmica durante o Toronto Comic Arts Festival.

Conferências

Embora seja comum ocorrer apresentações dedicadas aos quadrinhos em conferências acadêmicas das mais variadas áreas, conferências inteiras dedicadas a esse assunto estão se tornando mais comuns. Algumas de maior destaque internacional são a International Comic Arts Forum (organizada pela Escola do Art Institute of Chicago), The International Bande Dessinée Society Conference (Universidade Metropolitana de Manchester), Sequential Art Studies Conference (Universidade de Tecnologia de Sydney), Festival of Cartoon Art (Universidade de Georgetown e Universidade Estadual de Ohio), Comics in Popular Culture conference (Universidade de Bowling Green State). e Conference on Comics and Graphic Novels (Universidade da Flórida).

O International Comic Arts Forum (ICAF), cuja primeira edição ocorreu em 1995 na Universidade de Georgetown, é considerado uma das primeiras iniciativas acadêmicas para o estudo dos quadrinhos. A alemã Gesellschaft für Comicforschung ("Sociedade para pesquisa em quadrinhos", em tradução livre) organiza conferências acadêmicas anuais desde 2006. A Comics Arts Conference também ocorre regularmente, desde 1992, em paralelo com a San Diego Comic-Con e a WonderCon.

!

Estudos de histórias em quadrinhos


An Deschampsia cespitosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Deschampsia cespitosa in nahilalakip ha genus nga Deschampsia, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. c. holciformis
 D. c. levis
 D. c. macrothyrsa
 D. c. paludosa
 D. c. sikkimensis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Deschampsia

Deschampsia cespitosa


é um filme de fantasia animado japonês de 2023 escrito e dirigido por Hayao Miyazaki e produzido pelo Studio Ghibli. O título japonês faz referência ao romance de 1937 de mesmo nome de Genzaburō Yoshino, que aparece no filme, apesar de não estar conectada ao romance. Descrito como um "grande filme fantástico", segue um menino chamado Mahito Maki (Santoki), que descobre uma torre abandonada em sua nova cidade e entra em um mundo fantástico com uma garça-real falante.

The Boy and the Heron foi lançado nos cinemas no Japão em 14 de julho de 2023 pela Toho, e foi exibido nos cinemas tradicionais e em outros formatos premium, como IMAX. O lançamento do filme, que é considerado o último longa-metragem de Hayao Miyazaki, é conhecido por sua ausência deliberada de qualquer promoção, com Ghibli optando por não divulgar nenhum trailer, imagem, sinopse ou detalhes de elenco do filme antes de sua estreia, com exceção de um único pôster.

Trama
Em 1943, durante a Guerra do Pacífico, Hisako, mãe de Mahito Maki, de 12 anos, é morta em um incêndio. O pai de Mahito, dono de uma fábrica de munições aéreas, casa-se novamente com a irmã mais nova de sua falecida esposa, Natsuko, e eles se mudam para a propriedade dela no campo, onde moram com várias solteironas. Mahito luta na nova cidade enquanto continua a lidar com a dor da morte de sua mãe, não se encaixa na escola e mantém um relacionamento tenso com Natsuko, que agora está grávida. Mahito também encontra uma misteriosa garça-real na propriedade que frequentemente o incomoda.

Certo dia, a caminho de casa depois de uma briga com outras crianças em idade escolar, Mahito se machuca propositalmente ao bater com a cabeça em uma pedra. Enquanto se recuperava do ferimento na propriedade, Mahito descobre uma cópia do romance How Do You Live? com a caligrafia de sua mãe dentro, que ela pretendia dar de presente para ele quando ele fosse mais velho. Mahito finalmente descobre que a garça pode falar e, na verdade, é um homem pequeno que habita o corpo da garça. A garça provoca Mahito e o leva a uma torre misteriosa na floresta perto da casa, que foi construída pelo tio-avô de Mahito, um famoso arquiteto que desapareceu. A garça afirma que a mãe de Mahito está viva e diz a ele para entrar na torre para salvá-la. Mahito hesita em entrar no início, mas quando ele vê uma Natsuko doente entrar misteriosamente na torre um dia, ele decide salvá-la e entra, encontrando-se em um mundo alternativo cheio de magia.

No mundo alternativo, Mahito encontra vários personagens, incluindo Kiriko, uma mulher do mar que é uma versão mais jovem de uma empregada da propriedade; Himi, uma jovem com poderes mágicos que auxilia Mahito e Kiriko, e o tio-avô de Natsuko, que governa o mundo como um mago com grandes poderes. Mahito, Himi e a garça se infiltram em um castelo guardado por periquitos gigantes comedores de homens e encontram Natsuko, que inicialmente resiste a sair com eles até que Mahito a chame de sua verdadeira mãe. De volta ao mundo de Mahito, uma empregada diz ao pai de Mahito que a torre não foi construída e na verdade foi formada depois que um meteorito atingiu o solo, e que quando Hisako era mais jovem, ela uma vez desapareceu por um ano antes de retornar inexplicavelmente.

Himi é capturado pelos periquitos durante sua fuga. Ao resgatar Himi do Rei Periquito, Mahito se encontra com o tio-avô. O tio-avô mostra os blocos de construção de Mahito que ele usou para manter o equilíbrio no mundo, bem como uma pedra flutuante gigante que contém o poder do tio-avô. O tio-avô pede a Mahito que assuma o controle da pedra e mantenha o equilíbrio no mundo, explicando que somente alguém com sangue e livre de malícia pode controlar a pedra. Mahito recusa, optando por retornar ao seu próprio mundo e dizer ao tio-avô que seu ferimento na cabeça mostra que ele não está livre de malícia. O Rei Periquito busca usurpar o poder do tio-avô e corta os blocos de construção ao meio, destruindo a pedra e fazendo com que o mundo alternativo desmorone sobre si mesmo. Durante a fuga, Mahito se oferece para levar Himi ao seu mundo; no entanto, Himi recusa, revelando que ela é uma versão mais jovem de Hisako e que ela e Kiriko devem retornar ao seu próprio tempo para garantir que Mahito nasça. Mahito, Natsuko e a garça voltam ao seu mundo e se reencontram com o pai de Mahito. Um epílogo mostra Mahito vivendo feliz com sua família dois anos depois do fim da guerra.

Elenco

 Soma Santoki como Mahito Maki
 Masaki Suda  como The Grey Heron
 Aimyon  como Himi
 Yoshino Kimura  como Natsuko
 Shōhei Hino  como o tio-avô
 Kou Shibasaki  como Kiriko
 Takuya Kimura como Shoichi Maki, pai de Mahito
 Jun Kunimura  como O Rei Periquito
 Kaoru Kobayashi  como Pelicano
 Keiko Takeshita  como Empregada #1
 Jun Fubuki  como Empregada #2
 Sawako Agawa  como Empregada #3
 Karen Takizawa  como Empregada #4
 Shinobu Otake  como Empregada #5

Temas
The Boy and the Heron tem características autobiográficas. O protagonista do filme, Mahito Maki, é inspirado na infância de Miyazaki. O pai de Miyazaki, semelhante ao de Mahito, trabalhava para uma empresa envolvida na fabricação de componentes de aviões de combate. Além disso, a família de Miyazaki teve que evacuar da cidade para o campo durante a guerra. A conexão emocional de Mahito com sua mãe é paralela à profunda afeição de Miyazaki por sua mãe, que era conhecida por suas opiniões fortes e acredita-se que tenha sido uma fonte de inspiração para várias das personagens femininas do diretor.  A BBC descreveu o filme como "um conto de amadurecimento em que uma criança deve superar seu egoísmo e aprender a viver para os outros".

O filme contém a mensagem de criar "um mundo sem conflito com suas próprias mãos".  De acordo com o The Japan Times, a fé inabalável de Miyazaki no potencial das crianças para superar as gerações anteriores em circunstâncias desafiadoras é exemplificada no título japonês do filme, que oferece às crianças a escolha entre emular o caos da guerra passada do Japão ou abrir um caminho melhor e, assim, demonstra o otimismo duradouro que serve como testemunho da profunda imaginação do diretor.

Produção
Após o lançamento de Kaze Tachinu, Hayao Miyazaki deu uma entrevista coletiva em Veneza em setembro de 2013 anunciando sua aposentadoria, dizendo: "Eu sei que já disse que me aposentaria muitas vezes no passado. Muitos de vocês devem pensar: 'Mais uma vez'. Mas desta vez estou falando sério."  No entanto, Miyazaki mais tarde mudou de ideia após concluir o trabalho no curta-metragem Kemushi no Boro (2018) e decidiu sair da aposentadoria para dirigir outro filme, decisão que foi capturada no documentário de 2016 Never-Ending Man: Hayao Miyazaki.  Ele iniciou o storyboard do filme em julho de 2016 e apresentou uma proposta de projeto para o filme no mês seguinte.  Com Miyazaki saindo da aposentadoria, o Studio Ghibli reabriu com muitos de seus antigos colaboradores trabalhando no projeto.  Em outubro de 2017, o Studio Ghibli anunciou que o filme se chamaria Kimitachi wa Dō Ikiru ka, em homenagem ao romance de 1937 de mesmo nome de Genzaburo Yoshino.  Suzuki disse que Miyazaki está trabalhando no filme para seu neto como sua forma de dizer "O vovô está se mudando para o outro mundo em breve, mas está deixando este filme para trás".  O filme foi considerado a certa altura para ser lançado na época dos Jogos Olímpicos de Verão de 2020.

Suzuki afirmou em agosto de 2018 que o filme deveria ser concluído em 2021 ou 2022. Em uma entrevista no final de 2019 para a NHK, Miyazaki afirmou que o filme não é esperado tão cedo; ele disse que quando era mais novo, costumava produzir 10 minutos de animação por mês, mas agora sua velocidade foi reduzida para 1 minuto por mês. Em outubro de 2019, o filme foi confirmado como 15% completo.  Em maio de 2020, Suzuki descreveu à Entertainment Weekly que era um filme "grande e fantástico", ao mesmo tempo em que contava a eles que 60 animadores estavam trabalhando no filme e que cerca de 36 minutos foram concluídos após três anos de produção, dizendo "ainda estamos desenhando tudo à mão, mas levamos mais tempo para concluir um filme porque estamos desenhando mais quadros", e eles estavam "esperando que termine nos próximos três anos".  Em dezembro de 2020, Suzuki afirmou que a produção estava funcionando sem prazos, a exemplo de O Conto da Princesa Kaguya (2013), que levou oito anos para ser feito. Ele disse que a animação estava pela metade, que a produção estava rodando mais rápido devido às restrições do COVID-19 que os obrigavam a trabalhar em casa e que o filme teria 125 minutos de duração.  Ele também revelou que Miyazaki queria adaptar Āya to Majo (2020) durante o desenvolvimento, mas seu filho Goro dirigiu a adaptação.  Em junho de 2023, Suzuki esclareceu que o romance não está relacionado ao filme além de inspirar o título.

Música
A trilha sonora do filme é composta por Joe Hisaishi.  A trilha sonora, composta por 37 músicas, está programada para ser lançada no Japão em 9 de agosto de 2023, pela Tokuma Japan Communications.  Kenshi Yonezu foi responsável pela música tema, intitulada   no Japão,   e intitulado "Spinning Globe" internacionalmente.

Lançamento
Em 13 de dezembro de 2022, Toho declarou que The Boy and the Heron tem uma data de lançamento agendada para 14 de julho de 2023 no Japão.

O filme foi lançado sem nenhuma campanha de marketing tradicional, sem trailers nem fotos promocionais do filme lançado antes de sua estreia, com exceção de um único pôster. A decisão de fazer isso veio da Suzuki.   Em 29 de junho de 2023, durante o dia de abertura do Friday Road Show e Ghibli Exhibition Tokyo 2023,  Suzuki falou publicamente sobre como Miyazaki está "preocupado" com a falta de publicidade do filme, mas disse que confia no trabalho por trás dele e acredita que é o melhor para o filme.   É o primeiro filme do Studio Ghibli e o único filme de Miyazaki a ter lançamento simultâneo em IMAX, além de outros formatos de ponta como Dolby Atmos, Dolby Cinema e DTS:X.    O filme foi pré-vendido no exterior sem data de lançamento concreta. Goodfellas, anteriormente conhecido como Wild Bunch, foi o agente de vendas para a distribuição do filme.

Após o lançamento do filme no Japão, os direitos norte-americanos foram adquiridos pela distribuidora GKIDS com o filme intitulado The Boy and the Heron para lançamento no final de 2023.  O filme teve a sua estreia internacional como filme de abertura do Festival Internacional de Cinema de Toronto 2023, a 7 de setembro, tornando-se o primeiro filme de animação a abrir o festival. Em 22 de setembro, o filme teve a sua estreia europeia como filme inaugural da 71ª edição do Festival Internacional de Cinema de San Sebastián.

Em Portugal, o filme estreia nas salas de cinema no dia 9 de novembro com o título O Rapaz e a Garça, sendo distribuído pela Outsider Films.

Recepção

Bilheteria
No Japão, The Boy and the Heron arrecadou $ 13,2 milhões (1,83 bilhão de ienes) em seu fim de semana de estreia, tornando-se a maior estreia na história do Studio Ghibli e superando a estreia de Hauru no Ugoku Shiro em 1,48 bilhão de ienes em 2004. O filme arrecadou $ 1,7 milhão em 44 telas IMAX, estabelecendo um novo recorde de 3 dias.

Crítica
A Time Out Japan saudou o filme como "uma obra-prima madura e complexa, entrelaçando o passado, o presente e o futuro do diretor - um belo enigma que promete valer a espera".  Cezary Jan Strusiewicz, da Polygon, achou os elementos de fantasia "absolutamente lindos e naturalmente incluem fotos da clássica comida Ghibli de aparência impossivelmente deliciosa" e escreveu que as pessoas "podem assistir a este filme indefinidamente, sempre encontrando algo novo e emocionante nele". Afirmou que existe uma saudade nostálgica do passado que evoca a impressão de um realizador a reflectir sobre a sua carreira antes de se afastar, o que sublinha "o resultado de um perfeito canto do cisne".  Matt Schley, do The Japan Times, deu ao filme 4,5 de 5 estrelas e escreveu: "Não tenho certeza de onde The Boy and the Heron acabará caindo na minha lista de favoritos de Miyazaki, mas houve momentos que me deixaram sem fôlego."

Ligações externas

 The Boy and the Heron em Toho (em japonês)

Filmes dirigidos por Hayao Miyazaki
Filmes ambientados no Japão
Filmes de animação do Studio Ghibli
Filmes IMAX
Filmes sobre universos paralelos
Animes e mangás de amadurecimento
Animes e mangás de fantasia histórica
Filmes sobre a Guerra do Pacífico (Segunda Guerra Mundial)
Filmes com trilha sonora de Joe Hisaishi
Filmes do Japão de 2023
Filmes de anime de 2023

Kimitachi wa Dou Ikiru ka


An Cyperus diffusus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vahl. An Cyperus diffusus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. d. diffusus
 C. d. latifolius

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus diffusus


A American Eagle Aircraft Corporation foi uma empresa Norte americana de design e fabricação de aeronaves que existiu brevemente no Kansas, mas que foi vítima da Grande Depressão, após construir cerca de 500 aviões leves, muitos dos quais eram o "Model A-129", um projeto atribuído ao notável pioneiro da aviação Giuseppe Mario Bellanca.

História

A American Eagle Aircraft Corporation foi fundada em 1925 em Kansas City, Missouri, por Edward E. Porterfield. Foi incorporada em Delaware em setembro de 1928.

Porterfield dirigia uma escola de aviação no aeroporto Fairfax, perto de Kansas City. Ele estava operando os treinadores biplanos Jennies e Lincoln Standard e sentiu a necessidade de uma aeronave de treinamento mais adequada e de melhor desempenho. Ele consultou vários engenheiros aeronáuticos da época, incluindo Bellanca, e logo lançou a produção de várias aeronaves leves monomotores, de asa alta e biplanos, de dois lugares. Em julho de 1929, adquiriu a "Wallace Aircraft Company". Em junho de 1930, J. Carroll Cone - junto com seu assistente Joseph A. Young - ingressou na empresa como vice-presidente de vendas.

No final de 1929, a quebra do mercado de ações mundial diminuiu severamente a venda de itens não essenciais, como aviões esportivos, embora a American Eagle continuasse produzindo aviões até 1931. No início daquele ano, a empresa de Porterfield declarou falência e interrompeu a produção. Em 14 de maio de 1931, os ativos da empresa foram adquiridos pela "Lincoln Aircraft Company" de Lincoln, Nebraska, que se tornou a "American Eagle-Lincoln Aircraft Corporation". Para satisfazer as preocupações sobre a concorrência potencial caso ele encontrasse seu próprio fabricante de aeronaves, Porterfield assinou um contrato com a nova empresa para permanecer como representante de vendas de aeronaves por dois meses.

Após o término de seu contrato, Porterfield deixou a empresa em julho de 1931. Mais tarde, ele formaria a Porterfield Aircraft Corporation e morreu de ataque cardíaco em 1948. Victor Roos, já presidente da Lincoln Aircraft Company, continuou como presidente da American Eagle-Lincoln Aircraft Corporation. A maior parte do esforço da nova empresa foi para a produção do Eaglet, mas a profundidade da Depressão logo matou esse esforço. [6] No entanto, isso não impediu a empresa de considerar investir em uma nova fábrica na Flórida.

Durante os seis anos de sua existência, a empresa American Eagle (incluindo a fusão com a Lincoln) produziu mais de 700 aviões. Na época da Depressão, era a terceira maior produtora de aeronaves do mundo.

Produtos

Ver também
 Porterfield Aircraft Corporation

Ligações externas

Empresas dos Estados Unidos
Fabricantes de aviões dos Estados Unidos

American Eagle Aircraft Corporation


Kristine Kathryn Rusch (Oneonta, 1960) é uma escritora norte-americana de mistério, romance, ficção científica e fantasia. Tem escrito muitos livros sob nomes diferentes como Kristine Grayson para romance, e Kris Nelscott para mistério. Suas obras têm estado nas listas de best-sellers em Londres e da América do Norte, e tem sido publicada em 14 países e em 13 idiomas diferentes.

Biografia
Kristine Kathryn Rusch nasceu no estado de Nova Iorque em Oneonta, em 1960.

É casada com o escritor Dean Wesley Smith com quem fundou em 1988 a editorial Pulphouse Publishing, que publicava ficção científica e suspense.

Prêmios
Seus prêmios variam desde o Ellery Queen Readers Choice Award até o John W. Campbell. É a única pessoa na história da ficção científica a ganhar um Prêmio Hugo por edição e outro Hugo por ficção. Alguns de seus contos foram publicados em seis coletâneas de Year's Best.

Em 2001, seu conto, "Millennium Babies" ganhou o prêmio Hugo. Nesse ano, também recebeu o Herodotus Award de Melhor Romance Histórico de Mistério (por suas séries escritas baixo o pseudônimo de Kris Nelscott) e o Romantic Times Reviewers Choice Award de Melhor Romance Paranormal (por sua novela Utterly Charming, escrita sob o pseudónimo de Kristine Grayson).

Em 1999, seu conto "Echea" foi nomeado para os prêmios Locus, Nébula, Hugo e Sturgeon e ganhou o prêmio Homer e o Asimov's Reader's Choice Award. No mesmo ano, ganhou o Ellery Queen Reader's Choice Award e o Science Fiction Age Reader's Choice Award, se convertendo assim na primeira escritora em ganhar três prêmios Reader's Choice diferentes, por três histórias diferentes, em dois gêneros diferentes, no mesmo ano.

No ano 2000 escreveu a versão em romance do conhecido filme X-Men; e publicou, junto com Dean Wesley Smith, a novela The 10th Kingdom, baixo o nome de Kathryn Wesley.

Atualmente, escreve em quatro gêneros: a série Retrieval Artist em Ficcão Científica; a série Smokey Dalton em Suspense (sob o pseudônimo de Kris Nelscott); a série Fates em Romance (sob o pseudnimo de Kristine Grayson); e logo, as série Fantasy Life em Fantasia.

Foi editora da prestigiosa revista The Magazine of Fantasy & Science Fiction.

Trabalhos em Português
 Da série Smokey Dalton, o livro "Estrada Perigosa - A Maior E Mais Terrível Descoberta Do Famoso Detetive" foi publicado pela editora Landscape em 2004.

Ligações externas

Escritores de ficção científica dos Estados Unidos
Escritores em língua inglesa
Escritoras dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Kristine Kathryn Rusch


Mount Darwin ist der Name

 folgender Berge:
 Mount Darwin (Antarktika) in den Darwin Mountains
 Mount Darwin (Kalifornien) in den USA
 Mount Darwin (Tasmanien) in Australien
 Monte Darwin in den Anden auf Feuerland
 Darwin (Vulkan), ein Vulkan auf den Galápagos-Inseln

 folgender Städte:
 Mount Darwin (Simbabwe)

Mount Darwin


La Chunga (span. ) ist ein Stück in zwei Akten des peruanischen Literatur-Nobelpreisträgers Mario Vargas Llosa, das am 30. Januar 1986 im Theater Canout in Lima uraufgeführt wurde. Der erste Akt besteht aus fünf, der zweite aus zehn Szenen. Jede Szene ist betitelt.

Figuren
 Die Chunga
 Meche
 Der Mono
 Josefino
 José
 Lituma

Inhalt
1
Die Chunga, um 1945 eine ältere Wirtin in einer Kneipe in Piura, wird von den Gästen als Mannweib gesehen. Diese Lesbe nennt eine normal liebende Frau "Idiotin" und "Sklavin ihres Mannes". Die Gäste sind die Unbezwingbaren Mono, José und Lituma. Das Credo dieser arbeitsscheuen Gesellen kommt in einem Vers ihrer Hymne zum Ausdruck: "Saufen, Strolchen, Vögeln ist unsre erste Pflicht." Josefino, ein weiterer Gast, macht am Spieltisch mit den Unbezwingbaren Schulden. Also verkauft dieser Lude seine hübsche junge Freundin Meche zum Preis von 3000 Soles für eine Nacht an die Chunga.
2
Die Meche gehorcht – auch, weil sie das Gehorchen bereits erlernt hat. Manchmal musste sie vor dem brutalen Josefino niederknien. Während des lesbischen Verkehrs unterwirft sich die Meche; spricht der sinnlich-herrischenChunga nach: "Ich bin deine Sklavin und will jetzt deine Hure sein."

Die Chunga ist obendrein eine Kupplerin. Die 3000 Soles hat sie von Lituma, der die Meche besitzen wolle. Lituma betritt das Schlafzimmer der Chunga. Die Chunga geht. Zu dem von der Chunga verkündeten Geschlechtsverkehr kommt es nicht. Lituma liebt die Meche, will mit ihr fliehen und sie heiraten.

Der Mono betritt das Schlafzimmer. Er lässt sich von der Chunga und der Meche für eine Perfidie, vor Jahren an einer Jungfrau verübt (der Mono: "Ich hab ihn ihr hinten reingesteckt."), auspeitschen.

Hals über Kopf flieht die Meche nicht aus Piura. Wahrscheinlich ist sie von Josefino, den sie fürchtet, geschwängert worden. Die Chunga wendet alle Überredungskunst auf. Die Meche soll mit Lituma weggehen.

Als die Chunga sich nicht bereit erklärt, mit Josefino ein Bordell zu betreiben, demütigt er sie mit einer Fellatio.

Die Chunga beschwört die Meche noch einmal, vor der Gewalt zu fliehen. Vor allem soll die Meche der Chunga verheimlichen, wohin sie flüchtet. Denn wenn ihr Josefino wiederum das Messer an die Kehle setzt, wird sie wohl oder übel plaudern. Die Chunga steckt der Meche die 3000 Soles zu.

Form und Interpretation
Ganz so, wie das Stück oben unter "Inhalt" skizziert ist, sieht es der Zuschauer nicht. Auf der Bühne wird neben der realen eine virtuelle Ebene geboten. Auf das Unwirkliche verweist unter anderem die Überschrift der zweiten Szene des zweiten Aufzugs: "Der Traum des Spanners". In mehreren Szenen des zweiten Akts ist eine Figur auf der Bühne präsent, wird aber von den restlichen agierenden Figuren "übersehen". Diese Technik erfährt eine Steigerung. Als Josefino am Schluss des Stücks die Chunga zur Fellatio zwingt, geht aus den Bühnenanweisungen "... was ihm die unsichtbare Chunga antut" und "Die Chunga hat sich wieder neben Josefino materialisiert" die Solodarbietung dieser Sexualpraktik (bei der eigentlich zwei Personen im Spiel sein müssten) durch Josefino auf der Bühne hervor.

Zwischen den beiden Akten klafft eine große zeitliche Lücke. Der zweite Akt spielt in der Gegenwart. Die Meche ist fort. Die Kluft wird szenisch mit Bruchstücken überbrückt.

Rezeption
Scheerer nennt das Milieu dieses nicht männerfeindlichen Stücks "schmuddelig, gewalttätig, obszön". Das Motiv Josefinos sei verständlich. Einmal im Leben wolle er auch – wie die Weißen – reich sein. Scheerer fragt: Ist die Meche gegangen? Wohin könnte sie mit dem Geld gegangen sein?

Es gehe in dem Stück weniger um die Furcht der beiden Frauen vor dem Zuhälter Josefino als vielmehr um ein menschenwürdiges Leben der Frau in Lateinamerika. Das Wesentliche im Stück sei also: Die Chunga bleibt und erträgt als Ältere die Gewalt, doch sie verhilft der jüngeren Meche zum Ausbruch; zum Neubeginn.

Siehe auch
Vargas Llosa verwendet gern Nordperu als Schauplatz und dort die Figur des Lituma – siehe zum Beispiel "Das grüne Haus" oder auch "Wer hat Palomino Molero umgebracht?"

Literatur

Verwendete Ausgabe
La Chunga. Ein Stück. Deutsch von Dagmar Ploetz. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1989 (es 1555 (Neue Folge Band 555)), ISBN 3-518-11555-3

Sekundärliteratur
 Thomas M. Scheerer: Mario Vargas Llosa. Leben und Werk. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-518-38289-6

Einzelnachweise

Werk von Mario Vargas Llosa
Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Drama
Erotische Literatur
Peruanische Literatur

La Chunga (Stück)


Yerleşim yerleri
 Kuruçay, Çubuk - Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle
 Kuruçay, Burdur - Burdur ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, Bayat - Çorum ili Bayat ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, İliç - Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, Ahırlı - Konya ili Ahırlı ilçesine bağlı mahalle
 Kuruçay, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı belde
 Kuruçay, Derik - Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Kuruçay, Vezirköprü - Samsun ili Vezirköprü ilçesine bağlı mahalle
 Kuruçay, Zile - Tokat ili Zile ilçesine bağlı köy
 Kuruçay, Çekerek - Yozgat ili Çekerek ilçesine bağlı köy

Diğer anlamı
 Kuruçay (nehir) - Fırat nehrinin bir kolu
 Kuruçay Höyüğü - Burdur ilinde bir höyük

Kuruçay


Germania Tübingen steht
 meist für die 1816 gegründete Burschenschaft Germania Tübingen, deren Mitglieder oft als Bixiers oder Eckgermanen bezeichnet werden.
 seltener für die 1880 gegründete Alte Straßburger Burschenschaft Germania, deren Mitglieder oft als Straßengermanen bezeichnet werden.

Beide Burschenschaften sind heute in Tübingen ansässig.

Germania Tübingen


Iosif Nagy () a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Activitatea politică
Iosif Nagy, originar din Pălatca, comitatul Cluj, a fost ales de către Consiliul Național Român din Pălatca ca delegat supleant la Marea Unire de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918, pentru a reprezenta Cercul electoral Cojocna.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M.Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj-napoca, 1998

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Români din Austro-Ungaria
Transilvăneni

Iosif Nagy (delegat)


Keramisk Forbund var et dansk fagforbund stiftet i 1897, og sammenlagt med SiD i 1988.

Historie
Fagforbundet blev grundlagt af Albert Flodin, der 4. oktober 1905 blev anden formand, da Carl Sommer var formand fra grundlæggelsen. 1. januar 1988 blev fagforbundet sammenlagt med SiD.

Keramisk Forbunds feriehuse som medlemmerne kunne benyttet, blev 1. januar 1994 overført til den nystiftede Keramisk Feriefond.

Se også
 Søholm Keramik

Referencer

Eksterne henvisninger
 Keramisk Feriefonds websted

Fagforbund under LO
Etableret i 1897
Ophørt i 1988

Keramisk Forbund


L'Enfant de personne est un téléfilm dramatique français créé par Akim Isker d'après le livre autobiographique de Lyes Louffok Dans l'enfer des foyers et diffusé le  sur France 2.

Synopsis
Lyes est un enfant placé à l'Aide sociale à l'enfance, sa mère étant dans l'incapacité d'en assurer l'éducation. À l'âge de cinq ans, il est arraché à la famille d'accueil dans laquelle il s'épanouissait harmonieusement. En effet, celle-ci est amenée à déménager, mais l'administration refuse que l'enfant suive sa maman d'accueil Émilie, au nom des liens de sang avec sa mère biologique. Il est alors ballotté de familles d'accueil en foyers, où il est confronté à la maltraitance et à la violence. Pourtant, Agathe la sœur d'Émilie, n'a jamais abandonné l'enfant. Elle voit qu'il va mal et va se battre pour tenter de restaurer un lien avec lui. Mais l'administration ne lui reconnait aucun droit sur l'enfant.

Fiche technique

 Réalisateur : Akim Isker
 Scénaristes : Dominique Garnier et Zoé Galeron
 Productrice : Nathalie Juchet
 Production : Capa Drama, en coproduction avec France Télévisions et la RTBF, avec la participation de TV5 Monde.
 Classification : Déconseillé aux moins de 10 ans.

Distribution
 Isabelle Carré : Agathe, la sœur d'Émilie
 Andréa Bescond : Jeanne, l'assistante sociale
 Nawell Madani : Myriam, l'éducatrice
 Yassine Chorfa : Lyes à 6 ans
 Abdelmadjid Guemri : Lyes à 11 ans
 Moncef Farfar : Lyes à 15 ans
 Raphaëlle Bruneau : Émilie, la première maman d'accueil
 Marie Berto : Frédérique
 Arthur Rosas : André
 Bruce Dombolo : Djibril
 Lila Makhlouf : Leila, la maman biologique
 Hubert Delattre : Fabien
 Khoukha Boukherbache : Yasmina, la maman d'accueil expérimentée
 Sylvain Baumann : Manu
 Ilanah Cami-Goursolas : Lisa à 17 ans
 Tatiana Gousseff : Madame Raynaud
 Déborah Kuamambu : Naomie à 16 et 20 ans
 Régis Romele : l'employé de l'ASE

Thématiques

Le téléfilm aborde avec pudeur les nombreux périls qui guettent les enfants en foyer : enfants agités sans prise en charge pédopsychiatrique, violences d'éducateurs non formés, petits violés par des grands, prostitution, jeunes filles placées seules à l'hôtel, enfants lâchés à la rue le jour de leurs 18 ans…

Accueil critique
Le téléfilm, primé, a reçu un bon accueil critique et suscité un fort impact médiatique :
,
…

Débat
Comme l'espérait le jury du festival de La Rochelle, la diffusion du téléfilm sur France 2, le  fut suivie d'un débat animé par Julian Bugier.

Distinction
 Festival de la fiction TV de La Rochelle 2021 : prix du meilleur unitaire.
 Festival de la fiction TV de La Rochelle 2021 : prix du jeune espoir masculin pour Moncef Farfar, Yassine Chorfa et Abdelmadjid Guemri, les trois acteurs incarnant le rôle de Lyes.
 Prix Europa 2021 de la meilleure fiction européenne de l'année.
 Prix Média Enfance Majuscule 2022, catégorie Fiction

Audience
En Belgique, lors de sa diffusion sur La Une en février 2021, le téléfilm rassemble .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Lyes Louffok
 Aide sociale à l'enfance

Liens externes

Téléfilm français des années 2020
Téléfilm de France Télévisions
Téléfilm diffusé en 2021
Téléfilm biographique
Téléfilm récompensé au Festival de la fiction TV
Adaptation d'une autobiographie à la télévision

L'Enfant de personne (téléfilm, 2021)


Der Peak Downs Highway ist eine Fernverkehrsstraße in Queensland, Australien. Er hat eine Länge von 264 km und verläuft in Nordost-Südwest-Richtung von Mackay an der Ostküste Australiens bis zur  Gregory Developmental Road nördlich von Clermont. Damit verbindet er die Whitsunday-Küste mit dem mittleren Westen Queenslands.

Der Highway ist als besonders gefährlich verschrien, weil auf ihm der gesamte Frachtverkehr zwischen der Hafenstadt Mackay und den Kohlebergwerken des Bowen-Basins abgewickelt wird. Häufig trifft man auf Schwertransporte von Baufahrzeugen, Bulldozern oder Reifen.

Der höchste Punkt im Verlauf des Highways liegt auf 411 m, der niedrigste auf 13 m.

Literatur
 Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing, Archerfield QLD 2007, ISBN 978-1-74193-232-4, S. 10f.

Einzelnachweise

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Peak Downs Highway


Kadına Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Yok Edilmesi Sözleşmesi ya da CEDAW (İngilizce: Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women), 1979'da Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilen ve taraf devletlere kadınlara karşı
ayrımcılığın tüm biçimlerini ortadan kaldırma yükümlülüğü getiren uluslararası bir sözleşmedir.

Birleşmiş Milletler bünyesinde yer alan sekiz temel insan hakları sözleşmesinden biridir. İnsan haklarına sadece  erkek cinsiyetinin değil kadının da sahip olduğu vurgusu üzerinden biçimlendirilmiş bir metindir.  "Kadınların Uluslararası Haklar Bildirgesi" olarak anılan bu  düzenleme, kadın-erkek eşitliğinin yasalar önünde olduğu kadar fiilen de sağlanmasını öngörür. Taraf devletler, kadınlara karşı ayrımcılığın tüm alanlarını ve biçimlerini tanımlamak, bunlara karşı önlemler geliştirmek yanında mağdurlara yardım etmek, şiddeti gerçekleştirenleri cezalandırmak yükümlülüğü altına girmektedir.

Sözleşmenin ilk dört bölümünde öngörülmüş olan hakların Taraf Devletlerce uygulanmasını denetlemek üzere bir denetim organına ve denetim usullerine yer verilmiştir. Taraf devletler düzenli aralıklarla rapor sunarak sözleşmeyi uygulamadaki çabalarını değerlendirmesi için uzmanlardan oluşan bir komiteye yetki vermektedir. Komite ayrıca 22 Aralık 2000'de yürürlüğe giren ve Taraf Devletlerin imzaladığı ikinci bir sözleşme niteliğinde olan İhtiyari Protokol ile  Sözleşmenin ihlal edildiğine ilişkin bireysel ya da grup şikayetlerini de değerlendirmeye; ağır ya da sistematik Sözleşme ihlalleriyle ilgili soruşturma yürütmeye yetkili kılınmıştır.  2021 yılında Perulu hukukçu Gladys Acosta Vargas 2024 yılı sonuna kadar görev yapmak üzere komite başkanı olmuştur.

Arka plan
1948'de İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin kabul edilmesiyle kadın-erkek eşitliği hukukta ve çeşitli Birleşmiş Milletler dokümanlarında yer almaya başlamıştır.  Kadın haklarını güvence altına alan bir sözleşmenin oluşturulmasının gerekliliği konusunda tartışmalar devam ederken, BM Genel Kurulu 1967'de Kadınlara Karşı Ayrımcılığın Önlenmesi Bildirgesi'ni  kabul etti. Böylece BM ilk defa cinsiyete dayanan ayrımcılığı, daha geniş ve kapsamlı bir yaklaşım gerektiren bir problem olarak gördüğünü ifade etti. Bu bildirge, manevi ve siyasal güce sahip olsa da devletler açısından bağlayıcı bir yükümlülük getirmiyordu.

BM'nin Meksiko'da 1975'te düzenlediği 1. Dünya Kadın Konferansı sırasında  1975-1985 arası "Kadın Onyılı" olarak ilan edildi ve bu konferansta yapılan çağrı ile BM'ye üye ülkelerde kadın erkek eşitliğini sağlamak amacıyla  hareket noktası "her türlü ayrımcılığın kaldırılması" olan bir uluslararası sözleşme metni Kadının Statüsü Komisyonu tarafından hazırlanmaya başladı. Her madde üzerinde hem Genel Kurulda hem de Kadının Statüsü Komisyonu'nda yapılan uzun tartışmalar sebebiyle sözleşme metnin hazırlanması çok uzun sürdü.

Altı yıl süren çalışmalardan sonra sözleşme BM Genel Kurulunda 18 Aralık 1979 tarih ve 34/180 sayılı kararla kabul edildi. 1 Mart 1980 tarihinde üye devletlerin imzasına açıldı. Yirmi devletin sözleşmeyi onaylamasından sonra, 3 Eylül 1981 tarihinde yürürlüğe girdi.

Sözleşmenin Adı
Orijinal İngilizce adı "Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women" olan ve CEDAW olarak kısaltılan sözleşme, Türk doktrininde ve resmî çevirilerde Türkçeye genel olarak, "Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi" şeklinde çevrilmiştir. Türkçeye "önleme" olarak çevrilen ""elimination" teriminin Türkçe karşılığı "ortadan kaldırma"dır. Sözleşmede kadınlara karşı ayrımcılığın varlığı kabul edilir ve bu metin, söz konusu ayrımcılığı ortadan kaldırmak amacıyla şekillendirilmiştir.

Sözleşme
6 bölümden ve 30 maddeden oluşur. İlk dört bölümü kadın haklarına yönelik ihlallerle mücadeleye ve bu ihlalleri önlemeye, kadınların siyasal, yasal ve medeni haklarının ve bunlarla birlikte sosyal ve ekonomik haklarının sağlanması ve sağlıklarının korunmasına ayrılmıştır. Beş ve altıncı bölümler ise sözleşmenin denetim organı olan CEDAW Komitesinin kuruluşu ve Sözleşmenin uygulanması için gerekli süreçleri,  CEDAW ve diğer insan hakları sözleşmelerinin etkileşimlerini,  devletlerin yükümlülük ve taahhütlerini düzenler.

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından Aralık 1979'da kabul edilip imzaya açılmış;  27. maddesinde yer alan "İşbu sözleşme 20. onaylama veya katılım belgesinin BM Genel Sekreterliğine verilmesini izleyen 30. gün yürürlüğe girer" hükmü gereğince 3 Eylül 1981 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Taraf devletler
2021 yılı itibarıyla taraf devlet sayısı 189'dur.  6 ülke (Vatikan, İran İslam Cumhuriyeti, Niue, Somali, Sudan, Tonga) Sözleşme ile ilgili herhangi bir adım atmamış,  iki ülke de imzalamış (Palau 2011'de ve ABD 1980'de) ancak onaylamamıştır.

Sözleşmenin getirdiği yükümlülükler
Sözleşmeye taraf devletler şu yükümlülüklerin altına girmeyi kabul etmiş olurlar:
yaşamın tüm alanlarında kadınlara karşı ayrımcılığın tüm biçimlerini ortadan kaldırmak,
kadınların, erkeklerle aynı ölçüde insan haklarından ve temel özgürlüklerini kullanabilmeleri için gelişimini ve ilerlemesini sağlamak
sözleşmeyi uygulamadaki çabalarını değerlendirmesi için CEDAW Komitesi'ne düzenli raporlar sunmak

İşleyişi

CEDAW Komitesi
CEDAW uygulamaları 23 bağımsız uzmandan oluşan BM CEDAW Komitesi tarafından denetlenir. Devletler, CEDAW komitesine düzenli aralıklarla raporlar sunmakla yükümlüdür. Bu raporlar komite tarafından incelenir, çoğunlukla sivil toplum örgütlerinin görüşleri de göz önünde bulundurularak  devletlere CEDAW uygulamasını nasıl geliştirecekleri konusunda tavsiyelerde bulunulur. Komitedeki uzmanlar taraf devletler tarafından seçilir.

Komite, ayrıca Sözleşmenin ihlal edildiğine ilişkin bireysel ya da grup şikayetlerini de değerlendirmeye; ağır ya da sistematik Sözleşme ihlalleriyle ilgili soruşturma yürütmeye yetkilidir. Bu yetki, 1999 yılında BM 54. Genel Kurulu'nda  kabul edilip 22 Aralık 2000'de, yürürlüğe giren İhtiyari Protokol ile verilmiştir. İhtiyari Protokol, taraf devletler tarafından tercihleri doğrultusunda imzalanan ikinci bir sözleşmedir.

Ülke raporları
CEDAW Sözleşmesi, Taraf Devletlere sözleşmenin yürürlüğe girmesinden sonraki bir yıl içinde ve daha sonra en az dört yılda bir rapor sunma yükümlülüğü getirir. Taraf devletlerin CEDAW Komitesi'ne sundukları detaylı raporlar, onların yükümlülüklerini ne dereceye kadar yerine getirdikleri hakkında karşılaştırmalı bilgi sağlar. Raporlar, hükûmetlerin sözleşme kapsamındaki konulardaki çalışmalarını ve taahhütlerini içerir. Raporlarda Taraf Devletler Sözleşme'nin her hükmünü, tavsiye kararlarını da dikkate alarak  kendi hükümleri çerçevesinde tek tek değerlendirirler. İkinci ve daha sonraki raporlar, ilk raporların değerlendirilmesinden bu yana gerçekleştirilen gelişmeleri içerir.

Tavsiye kararları
CEDAW Komitesi, Sözleşme'nin belirli maddelerinin anlaşılmasını kolaylaştırmayı ve Sözleşme'nin nasıl uygulanacağını göstermek üzere taraf devletlere tavsiye kararlarında bulunma yetkisine sahiptir. Komite 2021 itibarıyla 38 tavsiye kararı yayımlamıştır. İlk on yılda kısa ve sade olan tavsiye kararları, komitenin 1991 yılındaki 10. oturumunda alınan bir karardan sonra çok daha ayrıntılı ve kapsamlı olarak hazırlanmış; Taraf devletlere Sözleşme'nin uygulanmasında rehber niteliği taşımaya başlamıştır.

En önemli ve en kapsamlı tavsiye kararlarından birisi 1991 yılında 10. oturumda aldığı 19 no'lu tavsiye kararıdır.  Sözleşmede açıkça şiddetten bahsedilmemesine rağmen 19 no'lu tavsiye kararında ayrımcılığın tanımı, şiddeti içerecek biçimde genişletilmiş, cinsiyete dayalı şiddetin sözleşmenin hükümlerinin ihlali sayılacağı öngörülmüş; taraf devletlere sadece hükûmetler ya da hükûmet adına yapılan şiddeti değil, kadınların en çok maruz kaldıkları özel hayatlarındaki ayrımcılığı önleme yükümlülüğü getirilmiştir.

İhtiyari Protokol kararları
22 Aralık 2000'de  yürürlüğe giren İhtiyari Protokol, CEDAW Sözleşmesi'nde belirtilen hakların olaylarda uygulanması için atılması gereken adımları ayrıntılı olarak belirtir. İki ayrı süreç vardır: Birincisi bireysel olarak veya grup halinde CEDAW'daki hakların ihlaline ilişkin başvuru süreci; ikincisi Komite'nin taraf devletlerle ilgili araştırma, soruşturma ve öneride bulunmasını içeren inceleme süreci. Komite, 2021 yılı itibarıyla üç başvuru ile ilgili karar ve görüşlerini yayınlamış, Meksika ile ilgili inceleme yapmıştır. İhtiyari Protokol çerçevesinde alınan kararlar şunlardır:

Hakların ihlaline ilişkin İhtiyari Protokol çerçevesindeki ilk başvuru bir Almanya vatandaşı tarafından 2002'de yapıldı. Boşanma ile ilgili düzenlemelerin özellikle uzun evliliklerden sonra boşanan yaşı ilerlemiş kadınlara karşı ayrımcılık içerdiğine dair şikayeti değerlendiren Komite, 2004'te kararını vermiş ve başvuranın ülkesindeki tüm iç hukuk yollarına başvurmadığı sonucuna vararak başvuruyu kabul edilemez olarak değerlendirmiştir.
İkinci başvuru Macaristan'da eski kocasından şiddet gören ve kendisini korumak için herhangi bir şey yapılmadığından şikayetçi bir kadından gelmiştir. Komite bu başvuru ile ilgili 26 Ocak 2005'teki 32. oturumunda kararını vermiş ve Macaristan'ın başvuranın sözleşme kapsamındaki haklarını ihlal ettiğine hükmederek başvuranın fiziksel ve zihinsel bütünlüğünü sağlamak için acil ve etkili önlemler almasını,  çocuklarıyla beraber güven içerisinde yaşayabileceği bir ev sağlanmasını, çocuk yardımı ve gördüğü fiziksel ve zihinsel zararın giderilmesi için yasal destek sağlanmasını tavsiye etmiştir.
Komite üçüncü olarak 2006'daki 34. oturumunda Türkiye'den Rahime Kayhan'a ait başvuruyla görüşlerini yayınlamıştır. Din öğretmenliği yaptığı okuldan türbanı nedeniyle atıldığını, eşit çalışma koşullarına sahip olma hakkının ihlal edildiği şikayetini değerlendiren komite, başvuranın tüm iç hukuk yollarına başvurmadığını belirterek başvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiştir.
Komite, Temmuz 2004'teki 31. oturumunda aldığı kararla inceleme yetkisini Meksika'daki Ciudad Juarez'da Chihuahua bölgesinde 1993'ten beri devam eden, 230'dan fazla kadının kaçırıldığı, tecavüz edildiği ve öldürüldüğü olaylarla ilgili olarak kullandı.  İnceleme sonucunda Devlet'in tüm düzeylerinde alınan tedbirler son derece yetersiz ve etkisiz olduğunu tespit ederek tavsiyelerde bulundu. Meksika cevabında kadın ihlalleri olduğunu kabul etmiş ve bu sorunu çözmekteki çabalarını arttırarak devam ettireceğine ilişkin taahhüdünü yinelemiştir.

Ayrıca bakınız
 Kadına Yönelik Şiddetin Ortadan Kaldırılması Bildirgesi
 İstanbul Sözleşmesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sözleşmenin Türkçe metni
CEDAW Komitesi'ne sunulan güncel ülke raporları
CEDAW Komitesi tavsiye kararları (İngilizce)
CEDAW Komitesi tavsiye kararları (İlk 29 karar - Türkçe)
 Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women
Türkiye'de sözleşmenin onayına ilişkin Bakanlar Kurulu kararının yayımlandığı 14 Ekim 1985 tarih ve 18898 sayılı Resmi Gazete
 Committee on the Elimination of Discrimination against Women

1979'da Amerika Birleşik Devletleri
Feminizm ve toplum
Birleşmiş Milletler sözleşme ve antlaşmaları
Kadın hakları belgeleri
Avusturya antlaşmaları
Azerbaycan antlaşmaları
Birleşik Krallık antlaşmaları
Danimarka antlaşmaları
Fransa antlaşmaları
Güney Kore antlaşmaları
Hırvatistan antlaşmaları
Hindistan antlaşmaları
Hollanda antlaşmaları
İspanya antlaşmaları
İsveç antlaşmaları
İtalya antlaşmaları
Japonya antlaşmaları
Kanada antlaşmaları
Kıbrıs Cumhuriyeti antlaşmaları
Mısır antlaşmaları
Norveç antlaşmaları
Portekiz antlaşmaları
Türkiye'nin antlaşmaları
Yeni Zelanda antlaşmaları
Yunanistan antlaşmaları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Kadınlara Yönelik Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Uluslararası Sözleşmesi


Istırap, çeşitli felsefi ve dini sistemlere konu oluşturmuş, mistisizm, ezoterizm ve spiritüalizmde önem verilen ve ruhsal gelişimi sağlayıcı, öğretici niteliğiyle ele alınan bir kavramdır. Istırap konusunun işlendiği bu alanlarda, ıstırap, elin sobaya değmesi veya kesici bir aletle yaralanması gibi fiziksel bedenle ilgili maddi acılar anlamından ziyade, manevi acılara ilişkin bir kavram olarak ele alınır.

Gnostisizmde ıstırap
Birçok öğretiye göre, vicdan azabı, pişmanlık duygusu gibi manevi kaynaklı ıstıraplar, dünya yaşamının kaçınılmaz bir öğesi olup aslında bir bilgi edinme yoludur. Bu öğretilerden biri olan Gnostisizm'e ve antikçağda yaşamış inisiyelere göre "kurtuluş" yolunda üç tür bilgi mevcuttur ki, bunlardan biri "ancak ıstırap yoluyla edinilebilen bilgi"dir (pathesis). İnsan, pathesis'i her hatasında ıstırabın söz konusu olduğu bir deneme-yanılma süreciyle öğrenir. Nasıl "sezgi veya tefekkür yoluyla edinilebilen bilgi"ye (gnosis) okullardaki kitabi öğrenimle ulaşılamazsa, ıstırap yoluyla öğrenilebilen bilgiye de başka yollarla ulaşılamaz. Örneğin ateşi çıplak elle tutması durumunda kişinin ne hissedeceğini ateşi daha önce hiç ellememiş bir insan, bunu kitaplardan teorik olarak okumakla öğrenmiş sayılmaz. Nasıl yürümeye yeni başlayan bir çocuk her düşüşünde duyduğu acılardan ders ala ala yürümeyi öğreniyorsa, insan da yaşam yolunun engellerinde ıstırapların kendisine verdiği derslerle düşe kalka hedefine ilerler.

Doğu öğretilerinde ıstırap
Budizm'de ıstırapların bir öğrenme yolu olarak görülmesinden ziyade ıstırapların nedenleri ve ıstıraplardan kurtulma konusuna ağırlık verilir. Budizm'in kurucusu Sakyamuni Buda insanoğlunun çektiği tüm ıstırapların nedenini insanların maddilikten ayrılmama isteğine, maddeye olan düşkünlüğüne, maddi tutkularının varlığına bağlar. (Mal mülk edinme hırsı, maddi zevklerden yoksun kalmama isteği vs.)

Kısaca, Budist öğretiye göre, dünyada kurtuluşa ermedikçe kimsenin kurtulamayacağı ıstırapların nedeni, geçici olan dünyasal unsurlara bağlanma ve isteklerdir. Budist metinlerde ıstırabın nedenleri arasında, maddi tutkulardan kaynaklanan kin, nefret, kıskançlık, öfke gibi duygular, çeşitli hırslar, cahillik, kişinin nefsini denetleyememesi ve geçmişteki hareketlerinin sonuçlarını kapsayan karması sayılır. Sonuç olarak, Budist öğretiye göre ancak maddi tutkuları kalmamış insan ıstırap duymaz (kurtuluşa ulaşmış olan).

Yoga felsefesinde "ıstırabın nedenleri" (klesa-karins), Sanskrit dilinde "ıstırap çekmek" anlamındaki "klis" sözcüğünden türetilmiş klesa terimiyle ifade edilir. Yoga felsefesine göre, yeryüzünde insanın çektiği ıstırapların nedenleri beş grupta toplanır:

 Avidya (Cahillik, bilgisizlik.)
 Asmita (Kişinin kendini fiziksel bedeninden ibaret sanması, bu yüzden fiziksel bedenle özdeşleşmesi ve egoizm.)
 Raga (Zevklere kapılma, ihtiras, maddi tutkular.)
 Dvesa (Kin, nefret, düşmanlık duyguları.)
 Abhinives (Yaşama yapışma arzusu, maddi bağlılıklar.)

Ayrıca bakınız

 Azap

Kaynakça
 Le Dictionnaire de la sagesse orientale, Kurt Friedrichs, Ingrid Fischer-Schreiber, Franz-Karl Ehrhard ve Michael S. Deiner
 Ruh ve Kainat, Bedri Ruhselman
 Mukadderat ve İcabat, Bedri Ruhselman
 Dharma Ansiklopedi, Dharma Yayınları

Duygular

Istırap


Près du ruisseau, op. 9, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1894.

Composition
Mel Bonis compose Près du ruisseau pour piano en 1894. L'œuvre, dédiée à , est publiée aux éditions Leduc la même année. Elle est rééditée en 2006 par les éditions Furore.

Analyse

Réception

Edition actuelle
 In Mel Bonis, œuvres pour piano, Volume 2 - Pièces pittoresques et poétiques A; éd. Furore, 2006

Discographie
 Mel Bonis, pièces pour piano, par Lioubov Timofeïeva, Voice of Lyrics C341, 1998
 Femmes de légende, par Maria Stembolskaia (piano), Ligia Digital LIDI 0103214-10, 2010,
 Mémoires d'une femme, par Myriam Barbaux-Cohen, Art Produktion, ARS 38 349, 2022,

Références

Sources

Liens externes

 Mel Bonis, site officiel:

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre réalisée en 1894

Près du ruisseau


Junior herrernes enkeltstart ved VM i landevejscykling 2018 blev afholdt tirsdag den 25. september 2018 i Innsbruck, Østrig. Ruten var 27,8 km lang. Løbet blev vundet af belgiske Remco Evenepoel.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Jacob Hindsgaul Madsen
William Blume Levy

Resultater

Eksterne henvisninger

Enkeltstart (junior herrer)

VM i landevejscykling 2018 – Enkeltstart (junior herrer)


An Carex alluvialis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Figert. An Carex alluvialis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex alluvialis


Semken ist der Familienname folgender Personen:

 Hartmut Semken (* 1967), deutscher Politiker
 Holmes Semken (1905–1992), US-amerikanischer Paläontologe

Semken


An Spathiphyllum friedrichsthalii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Spathiphyllum friedrichsthalii in nahilalakip ha genus nga Spathiphyllum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathiphyllum

Spathiphyllum friedrichsthalii


ඇනිලිස් ඈන් මාරි ෆ්‍රෑන්ක් (, , ; 12 June 1929 – early March 1945) යනු සමූලඝාතනයට ලක් වූ යුදෙව් ජාතිකයින් අතරින් වඩාත්ම කතා බහට ලක් වූ අයෙකි. යෞවනියකගේ දිනපොත නම් ඇගේ යුධ කාලින දිනපොත, නාට්‍ය සහ චිත්‍රපට ගණනාවකටම පාදක වී ඇත. වෙයිමර් සමුහාණ්ඩුවේ ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් නගරයේ උපත ලැබූ ඇය, ඇගේ ජිවිතයේ වැඩි කාලයක් ජිවත් වුයේ නෙදර්ලන්තයේ ඈම්ස්ටර්ඩෑම් නගරයේයි. උපතින් ජර්මානු වුවද 1941 දී ෆ්‍රෑන්ක්ට ඇයගේ පුරවැසිභාවය අහිමි කරන ලදී. ඇගේ මරණයෙන් පසු ඇගේ දිනපොත ප්‍රකාශයට පත් වීම නිසා ඇයට අන්තර්ජාතික කීර්තියක් හිමි විය. දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී ජර්මනිය විසින් නෙදර්ලන්තය අත්පත් කර ගන්නා විට ඇයට අත් විඳින්නට සිදු වූ අත්දැකීම් එමගින්     විස්තර කෙරේ.

ෆ්‍රෑන්ක් පවුල ජර්මනියේ සිට ඈම්ස්ටර්ඩෑම් වෙත සංක්‍රමණය වුයේ නාසින් විසින් ජර්මනියේ පාලන බලය අත්පත් කර ගත් 1933 වර්ෂයේදී යි. 1940 මැයි වන විට, ජර්මනිය නෙදර්ලන්තය යටත් කර ගන්නා අවස්ථාවේදී ඔවුහු ඈම්ස්ටර්ඩෑම්හි කොටු වී සිටියහ. 1942 ජුලි වන විට යුදෙව්වන්ට එරෙහි වධ හිංසා තවදුරටත් වැඩි වෙමින් පැවති නිසා ඈන් ගේ පියා වැඩ කල ගොඩනැගිල්ලේ පිහිටි රහස් කාමර වල සැඟවීමට, එම පවුල පිටත්ව ගියහ. වසර දෙකකට පසු ඔවුන්ව පාවා දෙනු ලැබූ අතර නාසි සංකේන්ද්‍රන කඳවුරකට ප්‍රවාහණය කරවන ලදී. අවසානයේදී ඈන් සහ ඇගේ සොහොයුරිය වූ මාගට් ෆ්‍රෑන්ක්, බර්ජන්-බෙල්සන් සංකේන්ද්‍රන කඳවුරට මාරුකර යවන ලද අතර එහිදී බෝවන උණ රෝගයක් (ටයිෆොයිඩ් උණ)  නිසා 1945 දී ඔවුහු මිය ගියහ.

එම පවුලේ දිවි ගලවා ගත් එකම තැනැත්තා වූ ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක්, යුද්ධයෙන් පසු 1947 දී ඈම්ස්ටර්ඩෑම් වෙත පැමිණි අවස්ථාවේදී එතෙක් සුරැකිව පැවති ඈන්ගේ දිනපොත සොයා ගත්තේය. ඔහුගේ උත්සාහයේ ප්‍රතිපලයක් වශයෙන් එය ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර මේ වන විට එය භාෂා බොහෝ ගණනකට පරිවර්තනය වී ඇත. එහි නියම ප්‍රකාශිත භාෂාව වූ ලන්දේසි භාෂාවෙන් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරන ලදුව 1952 වර්ෂයේදී යෞවනියකගේ දිනපොත ලෙස ප්‍රකාශයට පත් විය. ඇගේ දහතුන්වන උපන්දිනයට ඈන් ලද හිස් දිනපොත, 1942 ජුනි 12 වනදා සිට 1944 අගෝස්තු 1 වනදා තෙක් ඇගේ දිවිය පුරාවෘත්තයක් බවට පත් කරන ලදී.

Early life
ෆ්‍රෑන්ක් 1929 ජුනි 12 වන දින ජර්මනියේ ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් හි උපත ලැබිය. ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් (1889–1980) සහ එඩිත් ෆ්‍රෑන්ක්-හොලැන්ඩර් (1900–45) ගේ දෙවන දියණිය වූවාය. මාගට් ෆ්‍රෑන්ක් (1926–45) ඇයගේ වැඩිමහල් සොයුරිය විය. ෆ්‍රෑන්ක්වරු නිදහස් මතධාරී යුදෙව්වන් වූ අතර යුදෙව්වන්ගේ සියලුම සිරිත් විරිත් හා සම්ප්‍රදායන්  පිළිපැදීමක් ඔවුන් සිදු නොකළහ. ඔවුන් ජිවත් වූයේද යුදෙව් සහ යුදෙව්-නොවන පුරවැසියන්ගෙන් සමන්විත සමාජයකයි. මවුපිය දෙපළගෙන් වඩාත් ධාර්මික වුයේ එඩිත් ෆ්‍රෑන්ක් විය. ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් අධ්‍යාපනික පරිශීලනයන්ට ලැදියාවක් දැක වූ අතර විශාල පුස්තකාලයක් ද ඔහු සතුව තිබුණි. මාපිය දෙදෙනාම ළමුන්ව කියවීම සඳහා උනන්දු කළහ.

1933 මාර්තු 13 වන දින ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මහනගර සභා මැතිවරණය පැවතී අතර එය හිට්ලර්ගේ නාසි පක්ෂය ජය ගත්තේය. යුදෙව්වන්ට එරෙහි ප්‍රතිපත්තීන් වහ වහා සකස් කල අතර, තවදුරටත් ජර්මනියේ රැඳී සිටියහොත් කුමක් සිදු වනු ඇතිදැයි ෆ්‍රෑන්ක්වරු බිය වූහ. එම වසරේ අග බාගයේදී එඩිත් සහ දරුවන්, ආචෙන් හි එඩිත්ගේ මව, රෝසා හොලැන්ඩර් සමඟ වාසය කිරීමට ගියහ. ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට්හිම රැඳී සිටියද, ඇම්ස්ටර්ඩෑම් හි සමාගමක් ඇරඹීමට ප්‍රතිපාදන ලැබුණු වහාම, ව්‍යාපාරයක් සංවිධානය කිරීමට සහ තම පවුලට නිවසක් ලබා ගැනීම සඳහා ඔහුද එහි පිටත්ව ගියේය. 1933 සහ 1939 අතරතුරදී ජර්මනිය හැරගිය 300,000ක් පමණ වන යුදෙව්වන් අතර ෆ්‍රෑන්ක්වරුද වූහ.

ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් පෙක්ටින් පලතුරු සාරය විකිණීම සිදු කල ඔපෙක්ටා ව්‍යාපාරයේ වැඩ කිරීම ආරම්භ කල අතර ඇම්ස්ටර්ඩෑම් හි මර්වෙඩ්ප්ලේයින් (මර්වෙඩ් චතුරශ්‍රය) වලින් නවාතැනක් ද සොයා ගත්තේය. 1934 වන විට එඩිත් සහ දරුවන් ද ඇම්ස්ටර්ඩෑම් වෙත ලඟා වූ අතර දැරිවියන් දෙදෙනා; ඈන් පෙර පාසලකට ද මාගට් පොදු පාසලකට ද වශයෙන් පාසල් වලට ඇතුලත් කරවිය. මාගට් අංක ගණිතය සඳහා දක්ෂතා දැක් වූ අතර ඈන් කියවීම සහ ලිවිම කෙරෙහි රුචි කළාය. ඇගේ මිතුරිය වූ හැනෙලි ගොස්ලර් පසුකාලීනව ළමා අවධිය සිහිපත් කරමින් සඳහන් කලේ ෆ්‍රෑන්ක් නිරන්තරයෙන් ලිවීමෙහි නිරතව සිටි අතර තමන් ලියන දෑ පිළිබඳව කතාබහ කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් ඇගේ කටයුතු ආරක්ෂා කර ගත් බවත්ය. ෆ්‍රෑන්ක් සොහොයුරියන් අතිශයින් වෙනස් චරිත ලක්ෂණ වලින් හෙබි වූ අය වූහ. මාගට් මනා හැදියාවකින් යුතු, ආචාරශීලි, තනිව සිටීමට කැමති සහ ඉගෙනුමට ලැදි අයෙක් වූ අතර ඈන් ඍජුව කතා කරන, උද්යෝගීමත් සහ සමාජශීලි එකියක වූවාය.

1938 දී ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් පෙක්ටකන් නමින් ඖෂධ පැලෑටි සහ සොසේජස් නිෂ්පාදනයේදී භාවිත කරන රසශෝධන ලුණු, මිශ්‍ර කුළුබඩු තොග වෙළඳාම් සිදු කරන දෙවන සමාගමක් ද ඇරඹීය. 1939 දී එඩිත්ගේ මව ෆ්‍රෑන්ක්වරු සමඟ වාසය කිරීමට පැමිණි අතර 1942 දී ඇයගේ මරණය සිදු වන තෙක්ම ඇය ඔවුන් සමඟ සිටියාය.

1940 දී ජර්මනිය විසින් නෙදර්ලන්තය ආක්‍රමණය කරනු ලැබූ අතර, එහි පාලනය ලබාගත් ආණ්ඩුව, බාධක සහ අවිචාරමත් නීති බලාත්මක කිරීම මගින් යුදෙව්වන්ට හිංසා පීඩා කිරීම ආරම්භ කළහ. පාලන ලියාපදිංචිය සහ විසංගමනය (වෙන් කර තැබීම) යනාදිය ද වහා ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබීය. ෆ්‍රෑන්ක් සොහොයුරියන් අධ්‍යාපනික දක්ෂතා දක්වමින් සහ මිතුරු මිතුරියන් බොහෝ දෙනෙක් ද ඇතිකරගෙන සිටි නමුත්, යුදෙව් දරුවන්ට ඇතුලත් විය හැක්කේ යුදෙව් පාසල් වලට පමණක් යයි තීන්දුවක් ප්‍රකාශයට පත් වීමත් සමඟ ඔවුන්ව යුදෙව් ලයිසියමකට ඇතුලත් කරනු ලැබූහ. ඈන් ලයිසියමේදී ජැකොලින් වෑන් මාර්සෙන්ගේ මිතුරියක බවට පත් වූවාය. 1941 දී ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක්, පෙක්ටකන් ව්‍යාපාරය යුදෙව් ව්‍යාපාර රාජසන්තක කිරීමේ ව්‍යසනයට ගොදුරු වීමෙන් වලක්වා ගැනීම සඳහා වෙහෙස විය. ඔහු පෙක්ටකන් ව්‍යාපාරයේ ඔහුට හිමි කොටස්, ජොහැන්නස් ක්ලේයිමන්ට පවරා දුන් අතර අධ්‍යක්ෂ තනතුරෙන් ද ඉල්ලා අස්විය. සමාගම වසා දැමුණු අතර සියළුම වත්කම්, ජැන් ගයිස් ප්‍රධානියා වූ ගයිස් සහ සමාගමට පවරා දෙනු ලැබීය. 1941 දෙසැම්බර් මස දී ඔපෙක්ටා ව්‍යාපාරය රැක ගැනීමට ද ඔහු ඒ හා සමාන ක්‍රියාවලියක් සිදු කළේය. පැහැදිලි කුඩා වෙනසක් සමඟ ව්‍යාපාර දිගටම පවත්වා ගෙන ගිය අතර එසේ සුරැකුණු ව්‍යාපාර නිසා ඔහුට සුළු එහෙත් තම පවුල රැක ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ආදායමක් ලැබුණි.

Time period chronicled in the diary

සැඟව යාමට පෙර
ඇගේ දහතුන් වන උපන්දිනය වෙනුවෙන්, 1942 ජුනි 12 වන දින ඈන්ට පොතක් හිමි විය. එය ඉන් පෙර දිනයකදී ඇය විසින් සිය පියාට සාප්පුවේ කවුළුවෙන් පෙන්වන ලද රතු සහ සුදු අල්ලි වැටුණු සේදයෙන් බැඳුනු, ඉදිරිපස කුඩා ගාන්චුවක් සහිත සිහිවටන පොතක් විය. නමුත් ෆ්‍රෑන්ක් එය දිනපොතක් ලෙස භාවිත කිරීමට තීරණය කල අතර ඉක්මනින්ම එහි ලිවිම ඇරඹුවාය. ඇගේ රචනයෙහි මුල් කොටස් බොහොමයක්ම ඇගේ දිවියේ ලෞකික තොරතුරු කෙරෙහි අවධානය යොමු කලද ජර්මානු ආක්‍රමණ හමුවේ නෙදර්ලන්තයේ ඇති වූ වෙනස්කම් කිහිපයක් පිළිබඳවද ඇය සාකච්ඡා කරන්නීය. ඇගේ 1942 ජුනි 20 පිවිසුමෙහි ඇය, නෙදර්ලන්ත යුදෙව් ජනතාවට එරෙහිව ඇති සිමා බන්ධන ලැයිස්තුගත කරන්නීය. එමෙන්ම එම වසරේ මුල් භාගයේදී සිදු වූ ඇගේ මිත්තණියගේ මරණය පිළිබඳව සිය ශෝකය ද ඇය එහි සටහන් තබන්නිය. ෆ්‍රෑන්ක් නිළියක් වීමට සිහින මැව්වාය. ඇය චිත්‍රපට නැරඹීමට ප්‍රිය කලාය. නමුත් 1941 ජනවාරි 8 දින සිට නෙදර්ලන්ත යුදෙව්වන්ට සිනමා ශාලා වලට පිවිසීම තහනම් කරන ලදී.

1942 ජුලි මාසයේදී, Zentralstelle für jüdische Auswanderung (යුදෙව් විගමන පිලිබඳ මධ්‍යම කාර්යාලය) මගින්, වැඩ කඳවුරකට වාර්තා කරන්නැයි නියෝග කරමින් මාගට් ෆ්‍රෑන්ක්ට කැඳවීමේ සටහනක් ලැබුණි. ඔවුන් ප්‍රින්සෙන්ග්‍රච්ට්හි ඔපෙක්ටා පරිශ්‍රයේ ඇති කාමර වල සැඟවීමට යන බව ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක්, සිය පවුලට පැවසුවේය. එය ඔහුගේ වඩාත් විශ්වාසවන්තම සේවකයන් කිහිප දෙනෙකුගේ උදව් ඔවුන්ට ලැබෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කල ඈම්ස්ටර්දෑම් හි නල මාර්ගයක් විය. කැඳවීමේ සටහන, ඔවුන් අපේක්ෂා කරගෙන සිටියාට වඩා සති කිහිපයකට කලින් අලුත් තැනකට යන ලෙස ඔවුන්ට බල කරන ලදී.

සැඟවීමට යාමට ටිකකට පෙර, ඈන් සිය අසල්වැසි මිතුරියක වූ ටූස්ජි කූපර්ස්ට පොතක්, තේ කට්ටලයක්, මාබල් ටින් එකක් සහ පවුලේ බළලා ආරක්ෂාවට තබා ගන්නැයි කියා දුන්නාය. ආශ්‍රිත මුද්‍රණයන් පවසන පරිදි "මම මගේ මාබල් ගැන වද වෙනවා, මොකද ඒවා වැරදි කෙනෙක්ගේ අතට යයිද කියල මම බයයි" යනුවෙන් ඈන් පැවසුවේ යැයි කූපර්ස් කියා ඇත. "ඔයාට පුළුවන්ද මං වෙනුවෙන් ටික කාලයකට ඒවා බලාගන්න?"

Achterhuis හි ජීවිතය

1942 ජුලි 6 සඳුදා, පවුල ඔවුන්ගේ සැඟවුම් ස්ථානය වූ නවාතැන්පලට පිටත්ව ගීයහ. එතෙක් ඔවුන් සිටි නවාතැන්පල අවුල් සහගත ස්වභාවයකින් යුතුව හැරගියේ ඔවුන් හදිසියේම පිටත්ව ගිය බව ඇඟවීමට යි. ඔවුන් ස්විට්සර්ලන්තයට යන බව ඇඟවෙන සටහනක් ද ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් එහි දමා ආවේය. රහස්‍ය බව රැක ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය නිසා ඈන් ගේ බළලා මූර්ට්ජ් හැර දමා ඒමට ඔවුන්ට සිදු විය. පොදු ප්‍රවාහන සේවා භාවිත කිරීමට යුදෙව්වන්ට අවසර නොතිබි බැවින් ඔවුන් කිලෝමීටර් කිහිපයක් පයින් ගමන් කල අතර ඔවුන් ගමන් මලු රැගෙන යන බව අන් අය දැකීම වැලැක්වීමට එක් අයෙක් ඇඳුම් කිහිපයක්ම බැගින් ඇඳගෙන සිටියහ. Achterhuis (නිවෙසක පසුපස භාගය හැඳින්වීමට යෙදෙන නෙදර්ලන්ත වචනයකි. දිනපොතේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයන් තුල එය රහස් නිවෙස ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත) ඔපෙක්ටා කාර්යාල වලට ඉහලින් ඇති ඇතුළු වීමකින් ඇතුළු වීමට ඇති තුන් බුමු අවකාශයක් විය. කුඩා කුටි දෙකක් ,යාබද නාන කාමර සහ වැසිකිළි සමඟ පළමු මට්ටමේ විය. ඊට ඉහළින් විශාල විවෘත කාමරයක් විය. ඊට පසෙකින් කුඩා කාමරයක්ද විය. මෙම කුඩා කාමරයෙන් ඉහලින් ඇති අට්ටාලයකට, ඉනිමගක් මගින් නැගිය හැකි විය. එය සොයාගත නොහැකි වීම වඩාත තහවුරු කරනු වස් Achterhuis හි දොර පසුව පොත් රාක්කයක් මගින් වසා දැමුණි. ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ල වෙස්ටර්කර්ක් හි නිවාස සංකීර්ණයක පිහිටි අතර එය විශේෂ ලක්ෂණ වලින් තොර, පැරණි සහ ඈම්ස්ටර්ඩැම් හි බටහිර කොටසේ ඇති ගොඩනැගිලි වල ආකෘතිය දරන්නක් විය.
වික්ටර් කුග්ලර්, ජොහැන්ස් ක්ලේයිමන්, මෙයිප් ගයිස්]] සහ බෙප් වොස්කුයිජිල් යන සේවකයින් පමණක් සැඟවී සිටින පිරිස ගැන දැන සිටියහ. ගයිස් හි ස්වාමියා වූ ජැන් ගයිස් සහ වොස්කුයිජිල් ගේ පියා වූ ජොහැන්ස් හෙන්ද්‍රික් වොස්කුයිජිල් යන අය ඔවුන් සිර වී සිටි කාලය තුල ඔවුන්ට උපකාර කල අය වූහ. නිවෙසේ පදිංචිකරුවන් සහ බාහිර ලෝකය අතර පැවතී එකම සම්බන්ධතාවය ද එය වූ අතර ඔවුන් යුද්ධය සහ දේශපාලන වර්ධනයන් පිළිබඳව නිවැසියන් දැනුවත් කළහ. ඔවුන් නිවැසියන්ගේ සියලු අවශ්‍යතා සපයා දුන්හ, ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කළහ, එමෙන්ම එම කාල වකවානුවේදී ලබා ගැනීමට වඩාත් අපහසු වූ ආහාර, සැපයීම ද සිදු කළහ. වඩාත් භයානක කාල වකවානුව තුලදී නිවැසියන්ගේ චිත්ත ධෛර්යය වැඩි දියුණු කිරීම උදෙසා කල කැප කිරීම් සහ ඔවුන්ගේ උත්සාහයන් පිළිබඳව ෆ්‍රෑන්ක් ලිව්වාය. සියල්ලටම වඩා බරපතල කාරණය වූයේ ඔවුන් අසු වුවහොත්, යුදෙව්වන්ව ආවරණය කිරීමේ වරදට ඔවුන් මරණ දණ්ඩනයට නියම කිරීමට ඉඩ පැවතීමයි.

1942 ජුලි 13 වනදා ෆ්‍රෑන්ක්වරුන්ට වෑන් පෙල්ස් පවුල; හර්මන් වෑන් පෙල්ස්, ඕගස්ට්, සහ 16 හැවිරිදි පීටර් වෑන් පෙල්ස් සහ නොවැම්බරයේදී පවුලේ මිත්‍රයෙකු හා දන්ත වෛද්‍යවරයෙකු වූ ෆ්‍රිට්ස් ෆෙෆර් එකතු වූහ. කතාබහ කිරීමට නව මිතුරන් එකතු වීම පිලිබඳ ඇගේ සතුට ෆ්‍රෑන්ක් ලියූ නමුත් එවැනි සිරගත වූ ඉඩ පහසුකම් මද තත්ත්වයක් යටතේ ආතතිය වර්ධනය වීම ඉක්මනින්ම සිදු විය. ෆෙෆර් සමඟ ඇගේ කාමරය බෙදා ගැනීමෙන් පසු, ඔහු සෑහීමකට පත් නොවන, ඉවසුම් නොදෙන පුද්ගලයෙකු බව ඈන් වටහා ගත් අතර ඔහුව ආපසු තම කාමරයෙන් යවා ගැනීමට කටයුතු කලාය. එමෙන්ම ඇය, ඕගස්ට් වෑන් පෙල්ස් මෝඩයෙකු ලෙස සැලකූ අතර ඔහු සමඟ ගැටුනාය. එමෙන්ම ඇය හර්මන් වෑන් පෙල්ස්ව සහ ෆ්‍රිට්ස් ෆෙෆර්ව, විශේෂයෙන්ම ඔවුන් පරිභෝජනය කල ආහාර ප්‍රමාණය පනම් කරගනිමින්  ආත්මාර්ථකාමීන් ලෙස සැලකුවාය. ටික කාලයකට පසු, පළමුවෙන්ම පීටර් වෑන් පෙල්ස් කෙරෙහි ලැජ්ජාව සහ අමනෝඥ ස්වභාවය පහව ගිය පසු ඇය ඔහු සමඟ පවතින ඥාතිත්වයක් හඳුනාගත් අතර දෙදෙනා ආදර සම්බන්ධතාවක් ඇරඹුහ. ඇය තම ප්‍රථම හාදුව ඔහුගෙන් ලද්දාය. නමුත් ඇයට, ඔහු පිලිබඳව සිය හැගිම් සැබෑවටම ඇති වුවක් ද නැතහොත් දෙදෙනාම එක ලෙස, එකට සිරගතව මෙන් සිටීම නිසා ඇති වූවක් ද යන ප්‍රශ්නය ඇති වීමත් සමඟ ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය පිරිහෙන්නට පටන් ගත්තේය. ඈන් ෆ්‍රෑන්ක් ඔවුන්ගේ උදව්කරුවන් සෑම කෙනෙක් සමඟම කිට්ටු සම්බන්ධතා ඇති කර ගත්තාය. ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් පසු කාලීනව සිහිපත් කලේ, ඇය ඔවුන්ගේ පැමිණීම නොයිවසිලිසහගත උනන්දුවකින් යුක්තව අපේක්ෂා කල බවයි. ඈන්ගේ කිට්ටුම මිත්‍ර සම්බන්ධතාවය පැවතියේ බෙප් වොස්කුයිජි සමඟ බව ඔහුට දක්නට ලැබී තිබුණි. "තරුණ යතුරු ලියන්නා... ඔවුන් දෙදෙනා නිතරම මුල්ලකට වෙලා මුණු මුණු ගාමින් උන්නා."

තරුණ දින සටහන් ලියන්නිය
ඇගේ ලිවීම් තුල ඈන්, ඇගේ පවුලේ සාමාජිකයන් සමඟ ඇය තුල ඇති බැඳීම සහ එකිනෙකාගේ චරිතයෙහි ඇති ප්‍රබල වෙනස්කම් පිරික්සන්නිය. භාවාත්මක වශයෙන් තමන් වඩාත් තම පියාට ලැදි වූ බව ඈන් විශ්වාස කලාය. "මම ඈන්ට වඩාත් ලං වුනා, වඩාත් මවට ලැදි වුණු මාගට්ට වඩා. මාගට් කලාතුරකින් තමන්ගේ හැඟීම් එළිදරව් කිරීම සහ ඈන්ට වගේ හැඟීම් යටපත් කරගෙන සිටීමෙන් ඇයට එතරම් පිඩාවක් අත් නොවීම නිසා ඇයට උදව් අවැසි නොවීම ඇතැම් විට එයට හේතු වන්නට ඇති" යනුවෙන් ඈන්ගේ පියා පසුව සඳහන් කර ඇත.  ෆ්‍රෑන්ක් සොහොයුරියන්, ඔවුන් සැඟවීමට යාමට පෙර ඔවුන් අතර පැවති සම්බන්ධතාවයට වඩා වැඩි සම්බන්ධතාවයක් ඇති කර ගත්හ. ඇතැම් විටෙක ඈන්, මාගට් පිළිබඳව ඊර්ෂ්‍යා සහගතව; විශේෂයෙන්ම නිවෙසේ සාමාජිකයන් මාගට්ගේ ආචාරශීලී සන්සුන් ස්වභාවය නැති කරවන බව කියමින් ඈන්ව විවේචනය කල විටෙකදී ලිව්වාය. ඈන් වයසින් වැඩෙත්ම, සොහොයුරියන් දෙදෙනා එකිනෙකා කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීමට සමත් වූහ. 1944 ජනවාරි 12 දින පුර්විකාවේ ඈන් මෙසේ ලියන්නීය; "මාගට් ගොඩාක් හොඳයි... අඩු තරමින් ඇය මේ දවස් වල එකටඑක කියන්නෙවත් නැහැ වගේම නියම යාලුවෙක් වෙන්න පටන් අරන්. ඇය තවදුරටත් මාව ගණන් නොගත යුතු බබෙක් විදියට දකින්නේ නැහැ."

ඈන් සිය මව සමඟ පැවති දුරස්ථ සම්බන්ධතාවය පිළිබඳව නිතර ලිව්වාය. එමෙන්ම ඈන් කෙරෙහි ඇය තුළ පැවති සැකය පිළිබඳව ද ලිව්වාය.1942 දී ඇය සිය මව පිළිබඳව සහ ඇගේ අපරික්ෂාකාරී බව, ඇගේ සෝපාහාසයන් සහ තද-හිතැති බව පිළිබඳව ඇය තුළ වූ අනාදරය/පිළිකුල විස්තර කලාය. "ඇය මට අම්මෙක් නෙවෙයි" යනුවෙන් එම විස්තරය අවසානයේදී ඇය ලිව්වාය. පසුව තම දිනපොතේ හරි වැරදි බලන විට ඇය තම රළු ආකල්පයන් පිළිබඳව ලැජ්ජා වූවාය. ඇය මෙසේ ලියයි; "ඈන්, ඇත්තටම ඒ ඔයාමද වෛර කිරීම ගැන සඳහන් කරලා තියෙන්නේ, අනේ ඈන්, කොහොමද ඔයා එහෙම කලේ?" වැරදි වටහා ගැනීම් නිසා ඔවුන් අතර වෙනස්කම් ඇති වූ බව ඇය අවබෝධ කර ගත්තාය. ඒවා මවගේ මෙන්ම තමන්ගේද වැරදි නිසා ඇති වූ බව ඇය පිළිගත්තාය. එමෙන්ම එම වැරදි මව වෙත අනවශ්‍ය පරිදි ගොඩ ගැසූ බවද ඇය දුටුවාය. මෙම තේරුම් ගැනීමත් සමඟ සිය මව වෙත ප්‍රමාණාත්මක සාධාරණත්වයකින් හා ගෞරවයකින් සැලකීමට ෆ්‍රෑන්ක් කටයුතු කලාය.

ඔවුන්ට හැකි වූ වහාම නැවත පාසල් යාමට ෆ්‍රෑන්ක් සොහොයුරියන් දෙදෙනාම බලාපොරොත්තු වූ අතර සඟව සිටින අතරතුරදී පවා දිගටම ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු කරගෙන ගියහ. මාගට්, බෙප් වොස්කුයිජිගේ නමින් තැපැල් මගින් ලඝු ලේඛන පාඨමාලාවක් හැදෑරු අතර එයට ඉහලම ලකුණු ලබා ගත්තාය. ඈන් වැඩි කාලයක් කියවීමට සහ අධ්‍යයනයට වැය කල අතර ක්‍රමයෙන් ඇගේ දිනපොත ලිවිම සහ සංස්කරණය සිදු කලාය. සිදුවීම් සිදු වන පරිද්දෙන්, ඒවා කතාන්දරයක් ලෙස පවසනු වස් ඇය ඇගේ හැඟීම්, ඇදහිලි, අපේක්ෂාවන් සහ අන් අය සමඟ කතා නොකළ හැකියැයි ඇය සිතූ විෂයයන් පිළිබඳවද ලිව්වාය. තම ලිවිම පිළිබඳව විශ්වාසය වර්ධනය වීම සහ වයසින් මුහුකුරා යාමත් සමඟ ඇය, දෙවියන් පිලිබඳව ඇගේ විශ්වාසය සහ මානව ස්වභාවය ඇය විග්‍රහ කරන අන්දම වැනි වඩාත් දුරවබෝධ විෂයයන් පිළිබඳව ලිව්වාය.

ෆ්‍රෑන්ක් මාධ්‍යවේදිනියක් වීමට ද අපේක්ෂා කලාය. 1944 අප්‍රේල් 5, බදාදා ඇය සිය දිනපොතෙහි මෙසේ ලියන්නීය:

1944 අගෝස්තු 1 වන දින අවසන් සටහන ලියන තෙක් ඇය ක්‍රමයෙන් දිගටම ලියාගෙන ගියාය.

අත් අඩංගුවට ගැනීම

1944 අගෝස්තු 4 වන දින උදෑසන, කෙදිනකවත් හඳුනා ගැනීමට නොලැබුණු ඔත්තුකාරයෙකුගෙන් ලැබුණු සංඥාවකට අනුව SS හමුදා මගින් මෙහෙයවන ලද ජර්මානු නිළ ඇඳුම් ඇඳගත් පොලිසිය Achterhuis තුළට කඩා වැදුනහ. ෆ්‍රෑන්ක්වරු, වෑන් පෙල්ස් සහ ෆෙෆර් ව RSHA මූලස්ථානයට ගෙන යන ලදී. එහිදී ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න කල අතර මුළු රයම එහි රැඳී සිටින්නට ඔවුන්ට සිදු විය. අගෝස්තු 5 වන දින ඔවුන්ව, වෙටරින්ග්ස්චන් වල සිරකරුවන්ගෙන් පිරි ඉතිරී ගිය හුයිස් වෑන් රඳවා ගැනීමේ නිවාසයට යවනු ලැබීය. දින දෙකකට පසු ඔවුන්ව වෙස්ටර්බෝර්ක් සංක්‍රමණ කඳවුරට යවනු ලැබීය. ඒ වන විටද එම කඳවුරේදී 100,000 කට අධික යුදෙව්වන් පිරිසක් මිය ගොස් සිටියහ. ඔවුන්ගෙන් බොහොමයක් නෙදර්ලන්ත සහ ජර්මානු ජාතිකයන් වූහ. සැඟව සිටියදී අත්අඩංගුවට පත් වීම නිසා ඔවුන්ව අපරාධකරුවන් ලෙස සළකනු ලැබූ අතර බරපතල වැඩෙහි යෙදවීම සඳහා දඬුවම් බැරැක්ක වලට යවනු ලැබීය.

වික්ටර් කුග්ලර් සහ ජොහැන්නස් ක්ලේයිමන් ද අත්අඩංගුවට පත් වූ අතර ආමර්ස්ෆොර්ට් හි රාජ්‍යයට එරෙහි වීම පිලිබඳ දණ්ඩන කඳවුරෙහි සිරගත කරනු ලැබීය. සති හතකට පසු ක්ලේයිමන් නිදහස් වූ නමුත් කුග්ලර්ව යුද්ධය නිමා වන තුරුම, විවිධ වැඩ කඳවුරු වල රඳවා ගනු ලැබීය. මෙයිප් ගයිස් සහ බෙප් වොස්කුයිජි ද ප්‍රශ්න කිරීම් වලට ලක් වූ නමුත් ඔවුන්ව රඳවා ගනු නොලැබීය. ඔවුන්ව පසු දිනම Achterhuis වලට ගිය අතර එහිදී විසිරී ගොස් තිබූ ඈන්ගේ ලියවිලි සොයා ගන්නට ලැබුණි. ඔවුන් ඒවා එකතු කළහ. එමෙන්ම පවුලේ ඡායාරූප එකතු කිහිපයක්ද සොයා ගන්නට ලැබුණි. යුද්ධය නිම වූ පසු ඒවා ඈන් වෙත යැවීමට ගයිස් අධිෂ්ඨාන කර ගත්තේය. 1944 අගෝස්තු 7 වන දින නිලධාරීන්ට මුදල් දීමෙන් සිරකරුවන්ව නිදහස් කර ගැනීමට ගයිස් උත්සාහ කලද ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.

පිටකර හැරීම සහ මරණය
1944 සැප්තැම්බර් 3 වන දින  කණ්ඩායම වෙස්ටර්බ්රුක් වලින් ඔස්ච්විට්ස් සංකේන්ද්‍රන කඳවුරට  පිටත් කර හරින ලද අතර දින තුනක ගමනකින් පසු ඒ වෙත ලඟා වූහ. 1941 දී යුදෙව් ලයිසියමේදී මාගට් සහ ඈන් සමඟ මිතුරුව සිටි ඇම්ස්ටර්ඩැම්හි බ්ලොඑම් එවර්ස්-එම්ඩ්න් ද එම දුම්රියේම ගමන් ගත්තාය. බ්ලොඑම් ඔස්ච්විට්ස් හිදී ඈන්ව, මාගට්ව සහ ඔවුන්ගේ මවව දුටුවාය. නෙදර්ලන්ත ජාතික සිනමාකරුවෙකු වූ විලි ලින්ඩ්වර්ගේ ඈන් ෆ්‍රෑන්ක්ගේ අවසන් මාස හත නම් රූපවාහිනී වාර්තා වැඩසටහන සහ 1995 BBC වාර්තා වැඩසටහනක් වූ ඈන් ෆ්‍රෑන්ක් මතකය හිදී බ්ලොඑම්ව, ඔස්ච්විට්ස්හි සිටි ඈන් ෆ්‍රෑන්ක් පිලිබඳ ඇගේ මතකයන් සිහිපත් කරනු වස් සම්මුඛ සාකච්ඡා වලට ලක් කරනු ලැබීය.

දුම්රිය වලින්, මිනිසුන් පිටතට ගැනීමේදී ඇති වුන ව්‍යාකූලත්වයන් මැද පිරිමින්ව කාන්තාවන් සහ දරුවන්ගෙන් බලහත්කාරයෙන් වෙන් කරනු ලැබීය. ඔටෝ ෆ්‍රෑන්ක් ද එලෙස සිය පවුලෙන් වෙන් කරනු ලැබීය. මගීන් 1,019 දෙනෙකු අතරින් අවුරුදු 15 ට අඩු සියළුම ළමයින්ද ඇතුළු 549 දෙනෙක් කෙලින්ම ගෑස් කුටීර වෙත යවනු ලැබූහ. ඈන් ඊට මාස තුනකට පෙර 15 සම්පූර්ණ කර සිටි අතර එම ගමන් වාරයේදී ගැළවුණු ලාබාලම පිරිසෙන් අයෙක් වූවාය. බොහෝ පිරිසක් පැමිණීමේදීම ගෑස් මගින් මරණයට පත් කරන බව ඇය ඉක්මණින්ම වටහා ගත්තාය. නමුත් Achterhuis වලින් පැමිණි සියළු දෙනාම මෙම තේරීමේදී දිවි ගලවා ගත් බව ඇය කෙදිනකවත් දැන නොගත්තාය. වයස පනස් ගණන් වල සිටි එතරම් ශක්තිමත් පුද්ගලයෙකු නොවූ තම පියා, ඔවුන්ව වෙන් කරනු ලැබීමෙන් පසු ඉක්මණින්ම මිය යන්නට ඇතැයි ඇය කල්පනා කලාය.

කරුණු සහ මූලාශ්‍ර

Explanatory notes

Citations

Bibliography

 ; This edition, a new translation, includes material excluded from the earlier edition.

 ; With a note from Miep Gies

Online

බාහිර ලිපි

 Anne Frank Center, United States
 Anne Frank's house
 Anne Frank Trust UK
 Anne Frank Fonds (Foundation)

 Anne Frank's last remaining close relative, Buddy Elias, BBC News video interview about Anne, 25 February 2011
 Dina Porat, "Biography of Anne Frank", Jewish Women Encyclopedia
 The History Channel: Anne Frank
 Video: What Anne Frank Might Have Looked Like at 80 by The Daily Telegraph
 United States Holocaust Memorial Museum: Exhibition "Anne Frank: An Unfinished Story" and Encyclopedia Anne Frank
 Anne Frank Time Line
 Anne Frank Bibliography

1929 උපත්
1945 මරණ

ඈන් ෆ්‍රෑන්ක්


Aritar es una localidad de la India, en el distrito de Sikkim oriental, estado de Sikkim.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 1498  a 34 km de la capital estatal, Gangtok, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 3 503 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Sikkim

Aritar


Pronstorf, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 36,31 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1711 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Heinrich Koth tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-trave-land.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Pronstorf


The Short Films of David Lynch er en samling af DVDfilm af den amerikansk filmskaber David Lynch fra 2002.

I 1970 skabte filmskaberen David Lynch filmen The Grandmother. Han fik $5000 fra American Film Institute til at producere The Grandmother, der handlede om en forsømt dreng der "gror" en bedstemor fra et frø. Den 30-minutters lange film indeholdt mange elementer, der ville blive Lynchs varemærker, herunder foruroligende lyd, foruroligende surrealistisk billedsprog og et fokus på ubevidste begær.

Film instrueret af David Lynch
Amerikanske film fra 2002

The Short Films of David Lynch


Till Gerhard (* 4. Dezember 1971 in Hamburg) ist ein deutscher Künstler, der in Hamburg lebt und arbeitet.

Leben und Werk
Till Gerhard wurde in Hamburg geboren. Nach dem Abitur an der Stormarnschule in Ahrensburg studierte er 1992–93 an der Muthesius Kunsthochschule in Kiel und an der Hochschule für Angewandte Wissenschaften Hamburg (Fachbereich Gestaltung Professor Dieter Glasmacher) (1993–98).

Gerhard malt großflächig auf Leinwand, oft ländliche Ansichten, doch mit unruhiger Atmosphäre. Er verteilt die Farben fein, setzt aber auch breite Pinselstriche ein, dazu Kleckse und Farbverwischungen. Zu seinen bekannteren Ausstellungen gehört Ohne uns hatte man Beton (SKAMraum, Hamburg), Nerdism im Zeughaus Hamburg sowie Ein Tag, Ein Raum, Ein Bild in Mannheim. Gerhard stellte im San Francisco Museum of Modern Art aus, in der Hamburger Kunsthalle, bei Arndt & Partner in Zürich sowie an der Stellan Holm Gallery in New York und mehrfach im Marstall in Ahrensburg.

Werke
 Totholz. 2011, ISBN 978-91-976433-8-2.
 Dreckiges Licht der alten Zeit. 2009, ISBN 978-3-00-029240-8.
 Fools on Hills. 2009, ISBN 978-0-9554923-4-1.
 Inneres Licht gegen äussere Dunkelheit. 2008, ISBN 978-3-86678-171-9.
 Die Guten und die Anderen. 2006, ISBN 3-86588-229-3.
 HelterSkelterShelter. 2004, ISBN 3-936859-14-0.
 Horror Vacui. 2000.

Literatur
 Catherine C. Fraser, Dierk O. Hoffmann: Pop culture Germany!: Media, Arts, and Lifestyle. ABC-CLIO, 2006, ISBN 1-85109-738-4, S. 305.

Weblinks
 Web-Repräsentanz
 Eintrag bei Kunstwissen.de

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1971
Mann

Till Gerhard