Kemah, Erzincan'ın 9 ilçesinden biridir. Eski adı Gamakha olan Kemah; Doğu Anadolu Bölgesinin Yukarı Fırat Bölümünde kendi adını taşıyan bir boğazın güneybatısında  yer alan engebeli bir arazide denizden 1053 metre yükseklikte kurulmuş olup, 2354 km2'dir.

İlçe, Erzincan şehir merkezine 50 km uzaklıktadır. Şehir merkezi ile bağlantı karayolu ve Demiryolu ile sağlanmaktadır. İstanbul - Kars arası demir yolu ilçe merkezinden geçmektedir. Fırat Nehri'nin bir kolu olan Karasu Nehri Kemah'ın yanı başından  geçmekte olup her türlü su sporunun yapılmasına olanak sağlamaktadır. Kemah Kalesi'nin tarihte önemli bir yeri vardır. Doğal yapısı gereği savunmaya çok elverişli olduğundan, tarihte hep vazgeçilmez olmuştur. Kimler tarafından ve hangi tarihte yapıldığı kesin olarak bilinmemekle birlikte, Milattan Önce 205 yıllarında Arzaklılar tarafından yapıldığı kimi kaynaklarda dile getirilir. Son yıllarda Erzurum Atatürk Üniversitesi tarafından tarihi kale de arkeolojik kazı çalışmaları yapılmaktadır. Bazı bölümlerinin restorasyonu  tamamlanan Kemah Kalesi ziyarete açılmıştır. Ünlü Türk seyyahı Evliya Çelebi Seyahatnamesinde (17. yüzyıl) Kemah Kalesine önemli bir yer ayırmış ve kalenin sağlamlığını dile getirmiştir. ilk çağlara ait açık hava tapınakları, kült merkezleri, ortaçağlara ait manastır, kilise, ayazma, şapel, gözetleme kuleleri, Selçuklulara ait kümbetleri, Osmanlı dönemine ait cami, mescit, medrese, han, hamam, türbe, çeşme, mezar taşları ve boyut evler gibi kültür varlıkları ile kadim bir yerleşim yeridir. Kemah bunların yanı sıra temiz havası, doğal güzellikleri, doğal tuzu, tulum peyniri, çiçek balı, cevizi ve Munzur dağı karlarından süzülüp gelen soğuk suları ile de meşhurdur.

Kemah kelimesinin kökeni
Tarihçi Horenli Movses kral Ardaşes (MÖ 2. yy) zamanında tanrı ve tanrıça heykelleriyle donatıldığını, onun oğlu II. Dikran'ın da Yunan heykeltıraşlarına tanrıça Anahit heykelini sipariş ederek bu kentteki tapınağa yerleştirdiğini anlatır. 3. ve 4. yüzyıllarda Arşaguni hanedanından olan kralların çoğu bu kentte gömülü idi. Erken kaynaklarda Ani ve Gamax/Kamax adları bir arada kullanılır. Erm Daranağik ve Yun Daranalia vilayet adıdır. Ermenice adı (Անի-Կամախ) Ani-Kamah iken Grekçe karşılığı Κάμαχα Kamaha dır.

Tarihçe

Kemah'ın Tarih öncesi çağları hakkında kesin bilgilere sahip değiliz. Ancak, Erzurum çevresi gibi komşu yörelerde yapılan bazı araştırmalar, bölge tarihinin umumi manada, insanlık tarihinin en eski devirlerine, yani "Paleolitik Çağ"a (Yontma Taş Devri) kadar götürmektedir. Müteakip devirlerde ise Kemah bölgesinin ön tarihi hakkında bilgilerimiz ilmi boyutlar kazanmaya başlar: "Son Kalkolitik" ve "İlk Tunç Çağ " devrelerinde Doğu ve Güney-doğu Anadolu'da -Karaz türü çanak-çömlekleri adı ile tanımlanan- yaygın ve homojen, kendine has eserleriyle bir kültür grubu ortaya çıkar. Karaz Kültürü adının yanı sıra, buluntu yerlerine göre çeşitli isimler altında tarif edilen bu kültür, gerçekte çok mühim bir tarihi hadiseyi ve gelişmeyi yansıtmaktadır. Adı geçen arkeolojik materyal Hurrilere ait olup, dil yapısı bakımından Ural-Altay dil ailesi ile yakınlık gösteren bu kavmin çeşitli kollar halinde Trans-Kafkasya, Kura-Aras yöresinden Doğu Anadolu ve komşu bölgeler üzerine yaptıkları göç ve yayılmaları belgelemektedir.

Araştırmacılar Kemah'ın yer aldığı Erzincan yöresini de, bu kültürün gelişim bölgesi içinde zikrederler."Tarihi Çağlar" da, Kemah ve çevresi hakkındaki aydınlatıcı bilgileri, Hittit ve Assur çivi yazılı kaynaklarından edinmekteyiz: MÖ 3. bindeki Hurri kabilelerinin ve Urartular gibi akraba boyların göçlerini müteakip, MÖ 2. binde Doğu Anadolu'da birtakım küçük feodal beyliklerin teşekkül ettiği görülür. Bunlardan birisi de Kemah yöresindeki beyliktir.

Hitit kaynaklarında, Erzurum ve Erzincan arasındaki bölge "Hayaşa/Hajaşa" olarak geçmektedir. Hititlerin amansız düşmanı olan Hayaşa beyliği'nin Kral I. Şuppiluliuma (MÖ 1375-1345) devrinde birçok çetin mücadelelerden sonra Hitit devletine tabi olduğu anlaşılmaktadır. Kaynaklara göre, bir ara durmuş olan Hitit-Hayaşa çekişmesi, Şuppiluliuma'nın ölümünden sonra tekrar alevlenmiştir. Bunun üzerine oğlu II. Murşillis, Hitit devletine karşı ayaklanan Hayaşalı'larla Kemah yakınlarında savaşmak zorunda kalmıştır. Anlaşıldığına göre Hititlerle mücadeleye devam eden Hayaşalılar, yeniden bağımsızlıklarını elde etmişlerdir.

MÖ 13. yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren Assur devletinin Ön Asya'da gittikçe kuvvetlenmesi üzerine Doğu Anadolu'nun siyasi durumunda büyük değişiklikler görülür: Doğu Anadolu ile Assur arasında bir " tampon devlet" niteliğinde olan Hurri-Mitanni (Hanigalbat) devletinin zayıflayarak tarih sahnesinden çekilmesini fırsat bilen Assur, Doğu Anadolu'ya amansız akınlar düzenlemeye başlamıştır. Bunun üzerine yukarıda zikrettiğimiz Hurri kökenli ve akraba Urartu kabilelerinin meydana getirdikleri Feodal beylikler, Assur'a karşı birleşirler. Böylece Doğu Anadolu'da, merkezi Van Gölü olmak üzere gelecekteki Urartu devletinin temelini oluşturan " Uruatri" ve "Nairi" konfederasyonları, yeni bir politik güç olarak ortaya çıkar. Hitit kaynaklarında "Hayaşa" adı altında tarif edilen Kemah bölgesi, Assur kaynaklarında zaman zaman Nairi konfederasyonunun hakim olduğu topraklar dahilinde zikredilmektedir. Bu feodal beylik, konfederasyonunun bir üyesidir.

MÖ 9. yüzyılın ikinci yarısında, Doğu Anadolu'ya yapılan Assur seferleri gittikçe yoğunlaşır. Bunun üzerine, Uriatri ve Nairi konfederasyonları, birleşerek Urartu devletini kurarlar. Bu sırada, Assur kralı III. Salmanassar'ın (MÖ 848-MÖ 824) Fırat'ın kaynaklarına kadar ulaşan seferleri sırasında Suhme bölgesini de fethederek yağmaladığı görülür. Urartu kralı II. Argişti (MÖ 714-MÖ 685) devrinde, Kemah ve Erzincan yörelerinin Urartu devletine ilhak edilerek batı sınırında güçlü bir eyalet merkezi haline getirildiği anlaşılmaktadır.

Medleri takiben Perslerin Doğu Anadolu'ya hakim olmaları ile- Kemah-Erzincan yöresi dahil-Doğu Anadolu'nun büyük bir kısmı, Pers Kralı I. Dareiros'un yeniden organizasyonu sonucunda -o çağlardaki adı ile- "Armina/Arminyia" Satraplığına, yani XIII. Satraplık bölgesine dahil edilmiştir.
Bilahare Roma İmparatorluğunun hakimiyeti altına giren bu bölge, Roma, Part krallığı ve yerli krallık arasındaki mücadelelerde, bir kilit noktası teşkil etmiştir. Bölgede, Roma hakimiyetinin zayıflaması üzerine birçok yeni prenslikler kurulmuştur. Birbirleriyle sürekli mücadele halinde olan bu prenslikler zaman zaman Doğu Roma'nın veya İran'ın nüfuzu altına girmiştir.

Kemah, eski çağlarda "Ani" ismiyle de bilinmektedir. I Theodosios (379-395) devrinde Kemah'ın bulunduğu bölgenin adı "Daranalis" olarak geçer. Yine onun zamanında şehre "Theodosiopolis" adı verilmiştir. Şehir daha sonraki devirde Anastasios tarafından yeniden kurulmuştur. İslamiyetin zuhurundan kısa bir müddet sonra, bu bölge Arapların akınlarına maruz kaldı. Araplar, burasını evvela H. 59 (MS 678/679)'da, sonra 710 senesinde, daha sonra H. 105 (MS 723/724)'te Mervan bin Muhammed kumandasında ve tekrar Mesleme bin Abdülmelik idaresinde zapt etmişlerdir. H.133 (MS 750/751)'de Bizans İmparatoru Konstantin tarafından kuşatılması üzerine, Abbasi halifesi Ebu Ca'fer el-Mensur, şehri Bizanslılara karşı tahkim etti. Bununla beraber 754/755'te Kemah, tekrar Bizanslıların hakimiyeti altına girdi. Bundan sonra burası, halifeler ile Bizanslılar arasında birkaç defa daha elden ele geçti. Sonraki asırlarda Bizanslılara tabi kaldı.

Arap tarihçisi Belazuri H.149-150(MS 766) yılında yapılan bir Kemah muhasarasını şöyle anlatır :"El-Mansur, H.149 da Bağdat'dan hareket edip,Hadisetü'l-Mavsıl (Musul) a geldi. İlk önce Hasan Bin Kahtebe'yi, onun arkasından da Muhammed bin Eş'as'ı kutsal savaşta (Bizans'a karşı cihad) bulunmak üzere gönderdi. İki komutanın emrindeki kuvvetlere Abbas bin Muhammed'i emir yaptı. Abbas'a onlarla beraber Kemh (Kemah) üzerine yürümeyi emretti. Muhammed bin Eş'as, Amid (Diyarbakır) de öldü. Hasan ile Abbas ilerlediler. Malatya'ya vardılar.Oradan yiyecek maddeleri yüklettiler. Oradan kalkıp, Kemah çevresine geldiler. Abbas, mancılıklar kurmayı emretti. Fakat kaledekiler mancılıklardan atılan taşlardan korunmak üzere, kalelerinin (duvarları) üstüne dikenli ardıç ağaçları yerleştirdiler, Müslümanları taşladılar. Bu taşların tesiriyle 200 müslüman şehid oldu. Müslümanlar Debbabe'ler (?) yaparak şiddetli bir surette savaştıktan sonra kaleyi fethettiler. Abbas bin Muhammed bin Ali ile birlikte Matar Varrak da, bu kutsal savaşlara katıldı."

Kemah'ın Türklerin hakimiyeti altına geçmesi Malazgirt zaferinden (1071) kısa bir müddet sonra oldu. Alp Arslan, Malazgirt zaferini müteakib kumandanlarından Emir Saltuk'a Erzurum ve havalisini; Emir Artuk Bey'e Mardin, Amid, Malatya ve civarını; Emir Danişmend'e Kayseri, Sivas, Tokat, Niksar ve Amasya'yı; Emir Çavudur'a Maraş, Saros ve mülhakatını; Emir Mengücek'e ise Erzincan, Kemah, Şarki-Karahisar ve havalisini ıkta ederek bu memleketlerin fethedilmesini emretmiştir. Bunun üzerine Kemah, Erzincan ve mülhakatını zabteden Emir Ahmed Mengücek Gazi, Mengücek Beyliği'ni kurarak, müstahkem bir kaleye sahip bulunması dolayısıyla, Kemah'ı başkent yaptı.

Mengücek Gazi'nin ölümünden sonra yerine oğlu İshak geçti. İshak, Danişmend Ahmed Gazi'nin kızı ile evli idi. Artuklu emiri Belek Gazi'nin ülkesine saldırması üzerine ona karşı koyamayacağını anlayan İshak, Trabzon dukası Konstantinos Gavras'ın yanına giderek ondan yardım istedi (1119). Gavras, İshak'ın teklifini kabul etti ve her ikisi de, askerleri ile Belek'in karşısına çıktılar. Belek de bunlara karşı Danişmend Gazi ile ittifak yapmıştı. Her iki taraf Erzincan'a bağlı Şiran kalesi yakınlarında karşılaştılar. Burada yapılan savaşta Gavras ve Mengücek-oğlu ağır bir hezimete uğrayarak esir düşmüşlerdir (H.514/MS 1120). Gavras, fidye mukabilinde kurtulmuş, İshak ise Danişmend Gazi'nin damadı olduğundan serbest bırakılmıştır.

İshak'ın ölümünden (1142) sonra Mengücek ülkesi, oğulları arasında paylaştırıldı. Kemah, Melik Mahmud'a; Erzincan, Davud Şah'a; Divriği ise Süleyman Şah'a düştü. Mengücek devletinin Kemah kolunun, Melik Mahmud'un ölümünden sonra çökmesi üzerine Kemah, Erzincan beyliği idaresine geçti. Davud Şah'ın 1151'de öldürülmesini müteakip, Kemah ve Erzincan, Divriği hükümdarı Süleyman Şah'a tabi kılınmışsa da, çok geçmeden, Davud Şah'ın oğlu Fahreddin Behram Şah (1165-1125), babasının beyliğine sahip çıkmıştır (1165). Çok iyi bir hükümdar olan Fahreddin Behram Şah zamanında bilhassa Erzincan, mühim bir kültür ve ticaret merkezi haline gelmiştir. Burada, babası ve kendi adına basılmış paralar mevcut olduğu gibi, yine kendi ismini taşıyan bir medrese de bulunmaktadır.

Yağı-basan'ın ölümü (1164) üzerine II. Kılıç Arslan, Danişmend Beyliğini, ülkesine katarak Mengüceklileri de kendisine tabi kılmıştır. Bu suretle Mengücek oğulları Selçukluların himayesi altında uzun müddet emniyet içinde yaşadılar. Nihayet Harizmşah Celaleddin Mengübirti ve Moğol istilaları dolayısıyla Doğu Anadolu hudutlarını emniyet altına almak isteyen Selçuklu Sultanı I. Alaaddin Keykubad (1220-2237), Erzincan ve Kemah'ı ülkesine ilhak ederek Mengücek devletine son verdi (1228). Kösedağ savaşını (1243) müteakip Moğolların Anadolu'yu istilasından sonra, yapılan anlaşma gereğince Erzurum ve Bayburt havalisi ile birlikte Kemah ve Erzincan'da uzun bir müddet Selçukluların elinde kalmıştır. Nitekim H. 695 (M. 1295-96) yılında Erzincan'da II. Gıyaseddin Mes'ud adına basılmış paraların mevcudiyeti bu hususu teyit etmektedir.

Son İlhanlı hükümdarı Ebu Said Bahadır Han'ın ölümünden (1335) sonra Kemah ve Erzincan havalisinin, Sivas, Ankara, Kayseri ve Şarki- Karahisar'a hakim olarak bir devlet kurmaya muvaffak olan Eretna oğullarının idaresine geçtiği, gerek Alaaddin Eretna (öl. 1352) gerekse oğlu Gıyaseddin Mehmed (1352-1365) namına basılan paralarla sabittir. Eretna oğullarının zaafından istifade ederek harekete geçen Erzincan emirlerinin de zaman zaman Kemah'ı hakimiyetleri altına aldıkları görülmektedir. Nitekim Erzincan emiri Ahi Ayna Bey'in ölümünü (1361) müteakip Şarki-Karahisar'dan gelerek Erzincan'ı alan Emirzade Pir Hüseyin Bey'in Bayburt'a kadar uzanarak burasını fethettiği bilindiğine göre, bu arada Kemah'ı da almış olması kuvvetle muhtemeldir. Pir Hüseyin 1379 yılında ölünce, Erzincan emirliği Eretna oğullarından Mutahharten (Taharten)'in eline geçti. Mutahharten, emir olur olmaz Erzurum, Çemişgezek, İspir, Bayburt, Tercan, Kemah ve Şebinkarahisar (Şarki-Karahisar) şehirlerini idaresi altına aldı.

Kemah ve havalisi, bir müddet, Erzincan emiri Mutahharten ile son Eretna hükümdarı II.Mehmed Bey'i bertaraf ederek Sivas'ta hükümdarlığını ilan eden (1381) Kadı Burhaneddin Ahmed (öl. 1398) arasındaki mücadelelere sahne olmuştur. Kadı Burhaneddin, Erzincan emiri Mutahharten üzerine yürüdüğü sırada (1394) Kemah valisi, kendisini karşılayarak itaatini bildirdi. Kadı, Erzincan topraklarında büyük tahribat yaptıktan sonra geri Sivas'a döndü. Çok geçmeden Mutahharten'in tekrar Kemah'a karşı harekete hazırlandığını haber alan Kadı Burhaneddin, ikinci kez Erzincan'a yürüdü. Bu esnada Kemah, Akkoyunlu Kara Yülük Osman Bey'in katl ve yağma hareketleriyle neticelenen hücumuna maruz kaldı. Kadı Pulu savaşında (1395) Mutahharten' yenilince, Kemah tekrar Erzincan emirinin eline geçti.

Kadı Burhaneddin'in Kara Yülük Osman Bey tarafından öldürülmesinden sonra (1398) Sivas'ı Osmanlı ülkesine katan Yıldırım Bayezid,Timur hakimiyetini kabul etmiş bulunan Erzincan emiri Mutahharten'in kendisine tabi olmasını istedi. Fakat Erzincan emiri, bunu kabul etmeyerek keyfiyeti Timur'a bildirdi.Bu sıralarda Karakoyunlu hükümdarı Kara Yusuf'la Sultan Ahmed Celayir'in Osmanlılara ilticalarından dolayı,Timur ile Bayezid'in arası açılmıştı. Timur, Erzincan emirinin bu müracaatı üzerine Sivas'a yürüdü. Ordusuna Kara Yülük ile Mutahharten rehberlik ediyorlardı. Sivas'ı yakıp yıktıktan sonra memleketine döndü (1400). Buna çok müteessir olan Bayezid, bizzat doğu hududuna gelerek Erzincan ile Kemah'ı Mutahharten'in elinden almış ve kendisinin hakimiyetini tanıması şartıyla Erzincan'ı tekrar ona vermiş ise de, Kemah Kalesi'ni iade etmeyerek buraya muhafız koymuş; Mutahharten'in ailesini de rehine alarak Bursa'ya göndermiştir. Fakat Timur, Yıldırım Bayezit'e karşı harekete geçince Kemah'ı raptederek yine eski sahibi Mutahharten'e verdi.

Kemah ve Erzincan civarı, bundan sonra, Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'ın 1467'de Karakoyunlu devletini ortadan kaldırarak buraları hakimiyeti altına almasına kadar geçen devrede, birbirlerine rakip bu iki Türkmen topluluğu arasında sık sık el değiştirmiştir. Bunların birbirleriyle olan amansız mücadeleleri yüzünden başta Erzurum, Erzincan, Tercan ve Bayburt olmak üzere Doğu Anadolu'nun birçok şehir, köy ve kasabaları, büyük ölçüde tahribata uğramıştır. Bu bölgeler ancak Uzun Hasan (1453-1478) zamanında istikrar ve huzura kavuşabilmiştir. Fakat Uzun Hasan'ın ölümünden sonra Akkoyunlu devleti, uzun süren taht kavgaları yüzünden acze düşmüştür. İşte bu kargaşalıkların devam ettiği bir sırada birçok Türkmen boy ve uluslarını etrafına toplayarak Safevi devletini kuran Şah İsmail, 1500'de Azerbaycan, 1507'de Diyarbakır, nihayet 1508'de Bağdat'ı alıp Akkoyunlu Türkmen devletine son verdi. Bu arada bütün Akkoyunlu şehir ve kaleleri gibi çok müstahkem olduğu bilinen Kemah kalesi 1503'ten itibaren Safevilerin emrine girdi. Öyle anlaşılıyor ki, bu tarihten itibaren kale ve civarında bulunan Akkoyunlu Türkmenleri şuraya buraya veya Osmanlı ülkesine sığınmış, yerlerine Safevi taraftarı Türkmenler yerleştirilmiştir. 19 Mayıs 1515 tarihinde Yavuz Sultan Selim'in Kemah Kalesini fethetmesiyle Kemah Osmanlı Topraklarına katılmıştır. Bundan sonra bir daha Türk hakimiyetinden çıkmamıştır.

Coğrafya
Kemah, Doğu Anadolu'da Karasu Vadisinin sol kıyısında, Munzur dağlarından inen Tanasur Deresi ağzında ve kadim kalenin eteklerinde kurulmuştur. Eskiden şehir, esas itibarıyla kale dibine doğru kurulmuş, çarşı ve dükkânlar burada yer almış. Yerleşim ise, ağırlıklı olarak, Cennet Yamacı emsal, bağ ve bahçeler arasından akan Tanasur Deresinin açtığı derin vadinin eteklerine yapılan evlerde imiş. Vaktinde en kalabalık mahalleler buradaymış ve her sabah kırk hayvanla esnaf dükkân açmaya gelirmiş çarşıya. Şimdi hala ilçenin 10 mahallesinden, 5'i bu vadide. Bunlar, Mektepönü ve Pörhenkbaşı mahalleri kısmen olmak üzere, Aşağıgedik, Derebaşı (Yukarı Mahalle) ve Ortagedik mahalleleridir. Kemah'ın diğer mahalleleri ise, Beklimçay,Çarşı, Cirgişin, Göğüsbağı ve Karşıbağ mahalleleridir. Şimdi en kalabalık olanı Çarşı mahallesidir. Esas yerleşim, dükkânlar ve resmi binalar burada olup, merkez hükmündedir.

Nüfus

Kemah ve köylerinin nüfus durumu
Kemah ilçesinin 72 köyü bulunmaktadır. Kemah'a ait ilk nüfus bilgilerine, Osmanlı dönemindeki bazı kaynaklarda rastlanmaktadır. Nitekim ilk tahrirlerde idari yönden Sancak statüsünde olan Kemah'ın 1516 yılındaki şehir nüfusu 2 591 olup, bunun % 68.5'i (1769) Müslüman ve % 31.5'i (812) ise Hristiyandır. 1520 ve 1530 yıllarında 3.697 olan şehir nüfusu, 1568 yılında 3.042'ye ve 1591 yılında 2.556'ya düşmüştür. Nüfusun 1568 yılından sonra azalmasının sebebi, gerçekte kaledeki ve şehirdeki vergiden muaf olanların tam olarak tespit edilmemiş olmasıyla alakalıdır. Kanaatimizce şehir nüfusundaki bu azalışta, 1556 yılından sonra Kemah'ın Erzurum livasına bağlı bir kaza durumuna geçmesi de etkili olmuştur. Ayrıca 1591 yılında beş mahalleden oluşan Kemah kazasına 297 köy ve 126 mezra bağlı olup, tahmini toplam nüfus 35 694 kadardır. Yine 1520 yılında kalede 714 askerin görevli oluşu, Kemah'ın kuruluşunda kalenin önemini açıkça göstermektedir. 19. yüzyılın ikinci yarısında Kemah'a bağlı 7 nahiye ve 75 köy ile beraber toplam nüfus 18.872'dir. Bu nüfusun 14.547'si Müslüman, 3.503'ü Ermeni (Gregoryen), 189'u Katolik ve 633'ü Protestanlardan oluşmaktadır. Yine 1901 yılında şehir merkezinde 3.000'i Müslüman ve 250'si Hristiyan olmak üzere 3.250 nüfus yaşamaktadır.

Değişik amaçlarla yapılan ve sistematik olmayan bu sayımlar, sahanın Cumhuriyet dönemine kadar olan nüfusu hakkında genel bilgi vermesi açısından oldukça önemlidir. Bu veriler dikkatle incelendiğinde 16. yüzyılda 3.697 olan ilçe merkezi nüfusu, 20. yüzyılın hemen başında 3.250, 1927 yılında 1.590 ve 1990 yılında 3.593 kadardır. Bu durum Kemah ilçe merkezinin 16. yüzyıldaki (1.530) nüfusuna henüz ulaşamadığını göstermektedir. Dolayısıyla günümüze kadar gelişen sosyal, ekonomik ve siyasi olayların Kemah nüfusuna önemli ölçüde etki ettiği söylenebilir. Nitekim 16. yüzyılda askeri açıdan büyük önem taşıyan Kemah kalesinin, daha sonraki yüzyıllarda bu önemini kaybetmesi, nüfusun azalmasında etkili olan faktörlerden biri olarak düşünülebilir.

Göçler
Nüfusun değişmesindeki faktörlerden biri olan göçler, nüfus ile kaynaklar arasında daha iyi bir dengenin sağlanması için, kendiliğinden meydana gelen bir çaba olarak yorumlanmaktadır. Araştırma sahasında göçlerle ilgili geçmiş dönemlere ait yazılı kaynak bulma imkânı olmadığından, bölgedeki göçler, son yüzyılda etkili olan gelişmeler ile açıklanabilir. Cumhuriyet döneminden önceki göçler, daha ziyade sosyal gelişmelerin bir sonucudur. Çeşitli yazılı kaynaklardan ve yöredeki yaşlılardan edindiğimiz bilgilere göre; 1915'li yıllarda meydana gelen Ermeni Soykırımı, Ruslar'ın Erzincan'ı işgal etmeleri ve Koçgiri ayaklanması, bölge nüfusunun batıya doğru göç etmesine sebep olmuştur. Bu tarihlerde göç eden nüfusun bir kısmı geriye dönerken, büyük çoğunluğu göç ettiği bölgelerde yerleşmiştir.

Cumhuriyetin ilanından sonra sakin bir ortam sağlanmıştır. Nitekim 1927'de Kemah ilçe merkezinin nüfusu; 1590, 1931'de 3.118'dir. 1937 yılında bölgede başlayan Dersim isyanı, Kemah ilçe merkezini de etkilemiş ve göç hareketi yeniden gündeme gelmiştir. Çeşitli aralıklarla göç üzerinde etkili olan sosyal gelişmeler ve 1939 Erzincan depremi göçleri tekrar hızlanmıştır.1915-1940 devresinde Kemah ilçe merkezinde göç eden nüfusu bugün Ankara, İstanbul, İzmir, Adana ve bunun gibi ülkenin değişik bölgelerinde görmek mümkündür. Depremin sebep olduğu bu nüfus hareketliliği,yavaşlayarak devam etmiştir.

Türkiye'de 1950'li yıllardan sonra başlayan şehirleşme Kemah'ı da etkilemiş, nüfus artışı ile ekonomik dengenin sağlanması amacıyla özellikle erkek nüfus ülkenin batı şehirlerine doğru çalışmak için göç etmiştir. İç göçler devam ederken, 1960'lı yılların başında yine ekonomik amaçlı dış göçler başlamıştır. Ekonomik amaçlı bu göçler, ilk başta ferdi olarak gerçekleşirken, daha sonraki yıllarda aile göçü şekline dönüşmüştür.

Araştırma sahasında son 10-15 yılda asayiş bozuklukların sebep olduğu göçler; sosyal ve ekonomik olumsuzluklardan daha etkili olmaktadır.Sosyal ve ekonomik olumsuzluklardan başka, 13 Mart 1992 Erzincan depremi de etkili olmuş ve mevcut faktörlerle birlikte göç hareketi hızlanmıştır. Kemah Nüfus Müdürlüğünden edindiğimiz bilgilere göre 1995 yılında yaklaşık 120 bin kişi Kemah nüfusuna kayıtlıdır. (İlçe merkezi ve köyler). Ayrıca 1990 yılında Kemah'ın toplam nüfusunun ise 3.593 olduğu düşünülürse göç olgusu daha iyi anlaşılabilir.

Dış göçler
Kemah'tan yurt dışına yönelik göçlerin temel nedeni, ekonomik şartların yetersiz oluşundan, diğer bir ifade ile geçim zorluklarından kaynaklanmaktadır. Ayrıca uygun ücret koşulları, sosyal güvenlik avantajları, çok kazanma imajı gibi faktörlerinde göç hareketinin artışında etkili olduğu görülmektedir. Yurt dışına yönelik ilk göç hareketi, ülke genelinde olduğu gibi 1960'lı yılların başında, Almanya'ya çalışmak için giden iş gücü göçüdür. Araştırma sahasına ait bu ülkedeki iş gücü sayısı, diğer ülkelerdeki iş gücü sayısına hemen hemen eşittir. Söz konusu ülkeyi İsviçre, Fransa, Rusya, Avustralya ve Bulgaristan takip etmektedir.

Yurt dışına iş gücü göçü 1990'lı yıllara kadar Almanya, Fransa ve İsviçre gibi gelişmiş Avrupa ülkelerine yönelik iken, 1990'dan sonra Rusya ve Bulgaristan gibi eski doğu bloku ülkelerine yönelmiştir. Almanya, Fransa ve İsviçre'ye göç edenler ilk başta ferdi olarak giderken, daha sonraki yıllarda ailelerini yanlarına almış ve sürekli yerleşmişlerdir. Fakat Rusya ve Bulgaristan'a olan göçler gelişmiş Avrupa ülkelerinin aksine hem ferdi ve hem de kısa süreli olmaktadır. Çünkü bu ülkelere gidenlerin hemen tamamı mevsimlik inşaat işçiliği yapmaktadırlar. Kemah ilçe merkezinden yurt dışına olan göçlerde dikkati çeken bir husus da, göç eden nüfusun büyük bir kısmının, daha önce Kemah'a bağlı köylerden ilçe merkezine göç etmiş olmasıdır.

İç göçler
Kemah ilçe merkezinden ve köylerimizin bir kısmından ülke içine yönelik göçleri, çeşitli yazılı kaynak ve kişilerden edindiğimiz bilgiler doğrultusunda, 19. yüzyıla kadar götürebiliriz. Özellikle 1910-1937 yıllarında bölgede etkili olan savaşlar, ayaklanmalar ve isyanlar, bölge nüfusunun daha güvenli batı kesimlerine doğru göç etmesine sebep olmuştur.

I. Dünya Savaşı sırasında Ruslar, doğudan batıya doğru ilerlemişlerdir. Rusların bu ilerlemesi, Erzincan ile Kemah arasında durdurulmuştur. Bu savaş sırasında toplu olarak gerçekleşen göç hareketine, o günleri yaşayanlar "Seferberlik" adını vermektedir. Göç eden bu insanların büyük çoğunluğu geriye dönmemiştir. Aynı dönemlerde bölgesel olarak ortaya çıkan Ermeni sürgünü, Koçgiri ve Dersim isyanları gibi etkenlerde Kemah'ta göç hareketini hızlandırmıştır. İlçe Merkez nüfusu 1901 yılında 3250 iken, 1927 yılında 1590'a düşmüştür. Yaklaşık 25 yıllık bir sürede nüfusun yarı yarıya düşmüş olması, göçün o yıllarda bile Kemah'da nedenli yoğun olduğunu göstermektedir.

Ülkede genel olarak güvenliğin sağlanması ile birlikte 1927 yılından itibaren, İlçe nüfusunda artış gözlenmeye başlanmış ise de,tarıma elverişli arazinin çok az olması ve mevcut nüfusa yetmemeye başlaması ve mevcut iş gücünü istihdam edebilecek iş alanlarının olmaması, ayrıca ekonomik kaynakların yetersizliği nedeniyle, 1950'li yıllardan sonra gurbetçilik olayı hız göstermeye başlamış ve 1970'li yıllardan itibaren gurbetçilik, göçe dönüşmüş ve oldukça hızlı bir şekilde artış göstermiştir. Göç olayı öyle bir hale gelmiştir ki, birkaç köy dışında, köylerin tamamında çalışabilecek genç nüfus kalmamıştır. Kemah'ın Tarih öncesi çağları hakkında kesin bilgilere sahip değiliz. Ancak, Erzurum çevresi gibi komşu yörelerde yapılan bazı araştırmalar, bölge tarihinin umumi manada, insanlık tarihinin en eski devirlerine, yani Paleolitik Çağa kadar görülmektedir.

Galeri

Dış bağlantılar
 Yerelnet
 Kemah Kaymakamlığı
 Kemah Belediyesi

Kaynakça

Kemah


අහ්මෝස් ("සඳුගේ දරුවා") යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ දාහත්වන රාජවංශයේ කුමරියකි. ඇය (එඩිතර) සෙකෙනෙන්රේ ටාඕ පාරාවෝවරයා සහ ඔහුගේ සහෝදරි-භාර්යාව වූ සිට්ඩ්ජෙහුටිගේ එකම හඳුනාගත් දියණියයි. එසේම ඇය Iවන අහ්මෝස් පාරාවෝවරයාගේ සහ අහ්මෝස්-නෙෆටාරි රැජිනගේ අර්ධ-සොයුරියක ද වේ. ඇගේ පදවි නාමයන් අතර රජුගේ දියණිය සහ රජුගේ සොයුරිය යන නාමයන් දක්නට ලැබේ.

අහ්මෝස් කුමරිය ඇගේ සුප්‍රකට අර්ධ සොයුරා සහ සොයුරියට පසුවත් ජීවත්ව තිබේ. ඇය මියගොස් ඇත්තේ Iවන තුත්මෝස් (දහඅටවන රාජවංශයේ) රජ සමයේ යැයි විශ්වාස කෙරේ.

QV47 සොහොන්ගැබ
ඇගේ දේහය රැජිනියන්ගේ නිම්නයේ QV47 සොහොන්ගැබේ භූමදානය කරන ලදී. රැජිනියන්ගේ නිම්නයේ ඉදි වූ ප්‍රථම සොහොන්ගැබ ඇයට අයත් යැයි සැලකේ. මෙම සොහොන්ගැබ සාපේක්ෂව සරල අතර, එක් කුටියක් සහ භුමදාන පතලක් දක්නට ලැබේ. මෙම සොහොන්ගැබ පිහිටියේ අහ්මෝස් කුමරුගේ නිම්නය යනුවෙන් හැඳින්වෙන උප නිම්නයක ය. අහ්මෝස් කුමරියගේ මමිය සොයාගන්නා ලද්දේ අර්නස්ටෝ ෂියාපැරෙලි විසින් 1903-1905 අතර කාලයේ සිදුකළ කැනීම්වලිනි. ඇගේ මමිය වර්තමානයේ ඉතාලියේ ටියුරින්හි ඊජිප්තු කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත. මමියට පසෙක තිබී ෂියාපැරෙලි විසින් ඇගේ මිනීපෙට්ටියෙහි කොටසක්, හම් සපත්තු, මළවුන්ගේ පුස්තකයේ ඇතැම් පරිච්ඡේද 20ක් අන්තර්ගත ලිනන් රෙදි කඩක කොටසක් ද සෙයාගන්නා ලදී මෙම සෑම කෞතුක වස්තුවක්ම ටියුරින්හි තබා ඇත.

මූලාශ්‍ර

ක්‍රි.පූ. 16වන සියවසේ කාන්තාවන්
ඊජිප්තුවේ දාහත්වන රාජවංශයේ කුමරියන්
පුරාතන ඊජිප්තු මමී

අහ්මෝස් (කුමරිය)


Patna Museum is the state museum of the Indian state of Bihar. Started on 3 April 1917 during the British Raj to house the historical artefacts found in the vicinity of Patna, it is in the style of Mughal and Rajput architecture and is known locally as the Jadu Ghar. Most of the early collections have now been transferred to Bihar Museum.

References

Art museums and galleries in India
Archaeological museums in India
State museums in India
Museums in Patna
Museums established in 1917
1917 establishments in Bihar
Buildings and structures in Patna

පැට්නා කෞතුකාගාරය


(رأس طرف الغار أو الطرف الأغر أو طرف الغرب) قمة صخرية جبلية على الساحل الإسباني في منطقة قادش ()، شمال مدخل مضيق جبل طارق، ويقابله رأس سبارتيل على الساحل المغربي. القمة شبه جزيرة صغيرة قليلة الارتفاع.

تاريخ
جرت في نواحي هذا الرأس أحداث معركة الطرف الأغر الشهيرة، يوم 21 أكتوبر 1805، بين البحرية البريطانية من جهة والبحريتين الإسبانية والفرنسية من جهة أخرى، والتي انتهت بفوز كاسح للإنكليز.

مراجع

أراضي رأسية في إسبانيا
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
جغرافيا إسبانيا
جغرافيا مقاطعة قادس

رأس الطرف الأغر


7. etape af Giro d'Italia 2019 gik fra Vasto til L'Aquila 17. maj 2019.

Pello Bilbao vandt etapen efter et udbrud.

Resultater

Etaperesultat

Klassementerne efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

07

7. etape af Giro d'Italia 2019


Le Coup du lapin () est un film d'espionnage britannique de Seth Holt sorti en 1967.

C'est une adaptation du roman L'Éliminateur (The Eliminator) de Christopher Nicole publié en 1966.

Synopsis
Pendant la guerre froide, un agent secret britannique est envoyé pour tuer un transfuge soviétique détenu par la CIA en Angleterre, mais la mission apparemment simple se transforme en une bataille rangée entre agents doubles.

Fiche technique

 Titre français : Le Coup du lapin
 Titre original britannique :
 Réalisation : Seth Holt
 Scénario : Meade Roberts, Robert Banks Stewart d'après le roman L'Éliminateur (The Eliminator) de Christopher Nicole publié en 1966.
 Photographie : Harry Waxman
 Montage : Oswald Hafenrichter
 Musique : John Mayer, chanson-thème interprétée par Lionel Bart
 Production : Max Rosenberg, Milton Subotsky, Ted Wallis
 Sociétés de production : Amicus Productions
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : Couleur - Son mono
 Durée : 91 minutes ()
 Genre : Film d'espionnage
 Dates de sortie :
 Royaume-Uni :  (Londres)
 France :

Distribution
 Richard Johnson : Jonas
 Barbara Bouchet : Mari
 Carol Lynley : Jocelyn
 Maurice Denham : Ravenspur
 Sylvia Syms : Barbara Canning
 Diana Dors : Rhoda

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1967
Film d'espionnage britannique
Film en anglais britannique
Film sur la guerre froide
Film tourné aux studios de Shepperton
Adaptation d'un roman britannique au cinéma
Film se déroulant à Londres
Film se déroulant dans les Îles Anglo-Normandes
Cinéma maritime

Le Coup du lapin (film, 1967)


Bios: Calamaro é um documentário argentino de 2021 sobre a  vida e carreira do cantor Andrés Calamaro dirigido por Leandro Lopez. Faz parte da série documental, Bios: Vidas que Marcaram a Sua, do National Geographic.

Sinopse
Uma viagem pela vida e obra do músico argentino Andrés Calamaro, que revela acontecimentos até então desconhecidos do público. Da mão da cantora Nathy Peluso e com acesso a material de arquivo inédito e entrevistas exclusivas com Andrés, seu círculo íntimo, ex-colegas e colaboradores, é construído um retrato intimista que ilumina os detalhes menos conhecidos de sua vida.

Elenco
Andrés Calamaro ... ele mesmo
Nathy Peluso ... ela mesma
Ariel Rot ... ele mesmo
Mario Breuer ... ele mesmo
Cachorro López ... ele mesmo
Olga Castreno ... ela mesma
Joe Blaney ... ele mesmo
Daniel Melingo ... ele mesmo
Fabián Casas ... ele mesmo

Lançamento
Bios: Vidas que Marcaram a Sua é uma série documental produzida pelo canal National Geographic com distribuição do Disney+. Na América Latina, os episódios estão disponíveis no Star+.

Recepção
Juan Manuel Pairone escreveu para o jornal La Voz que: "o documentário faz jus a um artista canônico mas muitas vezes deixado em segundo plano. Só por isso, vale a pena levantar os óculos para esta retrospectiva tão necessária de um salmão que sempre conseguiu nadar contra a corrente". Sebastião Esposito, do La Nación, escreveu que Andrés Calamaro é: "um homem que viveu várias vidas em uma. Precisamente nisso reside a conquista do documentário: rever o desenvolvimento de uma carreira, as ascensões, o cume, a queda no inferno e o retorno triunfante, reservado a poucos".

Prêmios e indicações

Ligações externas
Bios: Calamaro no IMDb

Filmes da Argentina de 2021
Documentários da Argentina
Documentários sobre música
Cinebiografias de músicos
Cinebiografias de cantores

Bios: Calamaro


Fuhlenhagen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 5,74 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2005 itibarıyla yaklaşık 296 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wolfgang Krüger tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Fuhlenhagen


Kumköy, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, 1960'lı yıllarda, ırmak yatağında bulunan zengin kum yatakları sayesinde Kumköy olarak adlandırılmıştır.

Coğrafya
Samsun iline 51, Çarşamba ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

 İki ilçeyi birbirine bağlayan Çarşamba Ayvacık kara yolu mahallenin tam ortasından geçmekte olup Samsun merkez ve Çarşamba merkeze sürekli minibüs seferleri yapılmaktadır. Mahallede bir benzinlik ve balık faaliyet merkezi vardırr. Mahallede sağlık ocağı vardır.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çarşamba'nın mahalleleri

Kumköy, Çarşamba


Fløtterud Station (Fløtterud holdeplass) var en jernbanestation på Numedalsbanen, der lå ved Fløtterud i Flesberg kommune i Norge.

Stationen blev åbnet som trinbræt 17. februar 1930. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1989, hvorved stationen blev nedlagt.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Numedalsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1930
Ophørt i 1989

Fløtterud Station


Uzman çavuş, en az ortaöğretim veya dengi okul mezunu veya en az ilköğretim okulu mezunu olup, muvazzaflık hizmetini çavuş rütbesi ile tamamlayanlardan, muvazzaflık hizmetini müteakip Türk Silâhlı Kuvvetlerinin devamlılık arz eden teknik ve kritik görev yerlerinde veya çavuş kadro görev yerlerinde, Uzman Erbaş Kanun esaslarına göre istihdam edilenler ile yönetmelikte belirtilen esaslara göre uzman onbaşılıktan uzman çavuşluğa geçirilen askeri şahısları ifade eder.

Uzman erbaşlar Türk Silahlı Kuvvetleri, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı emrinde görev yaparlar. Ayrıca uzman erbaşlar Özel Kuvvetler Komutanlığında da görev yapabilmektedir. Kuvvet Komutanlıkları, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı emrindeki personelin görev yerleri farklılık gösterebilmektedir.

Uzman çavuşlar uzman onbaşı, sözleşmeli çavuş, çavuş, sözleşmeli onbaşı, onbaşı,sözleşmeli er ve erlerin üstü olup, cezaî müeyyideler ile yargılama usulü bakımından er ve erbaşların tâbi olduğu hükümlere tâbi olurlar. Uzman çavuşların, aynı rütbedeki diğer bir uzman çavuş ile aralarında astlık üstlük ilişkisi yoktur.

Uzman erbaşlar, istihdam edildikleri kadro görevleri ile beraber 4/1/1961 tarihli ve 211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununda erbaşlar için belirtilen görevleri de yaparlar.

Özlük hakları
Uzman erbaşlar; iki yıldan az, beş yıldan fazla olmamak şartıyla sözleşme yaparak göreve başlar ve Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı ile ilgilendirilirler. Sözleşmelerini tamamladıktan sonra istekleri dâhilinde yapılacak sağlık kontrolünün ardından bir ila beş yıl arasında sözleşme yaparak görevlerine devam edebilirler.

205 sayılı Ordu Yardımlaşma Kurumu Kanunu hükümleri uyarınca, Türk Silahlı Kuvvetleri kadrolarında görevli bütün muvazzaf subay, sözleşmeli subay, askeri memur, muvazzaf astsubay, sözleşmeli astsubay ve muvazzaf uzman jandarmalar, OYAK'ın zorunlu daimi üyeleri iken; uzman erbaşlar OYAK'ın isteğe bağlı daimi üyesi olabilmektedir.

Uzman çavuşlar 10'uncu derecenin birinci kademesinden giriş yaparlar. Uzman onbaşılıktan uzman çavuşluğa terfi edenlerin intibakları, bulundukları derece ve kademenin bir üst derecesinin aynı kademesine yapılır.

Uzman erbaşlardan görevde bulundukları süre içerisinde iki yıl süreli yükseköğrenimi tamamlayanlara bir kademe, üç yıl süreli yükseköğrenimi tamamlayanlara iki kademe, dört veya daha uzun süreli yükseköğrenimi tamamlayanlara ise bir derece verilir.

Yükseköğrenim mezunu olmayan uzman erbaşlar, ikinci derecenin altıncı kademesine kadar ilerleyebilirler. Fakat son 5 yıl içerisinde herhangi bir disiplin cezası almamış ve disiplin notu 85 ve üstü ise birinci dereceye düşebilmektedirler. Hizmete giriş derece ve kademeleri esas alınarak, başarılı olarak hizmet ettikleri her yıl için bir kademe ve her üç yıl için de bir derece verilir.

Uzman erbaşların barışta her yıl otuz gün yıllık planlı izin alma hakları vardır. Bu müddete yol dahil değildir.  Ayrıca, kısa süreli mazeretlerde kullanılmak üzere on beş güne kadar yıllık mazeret izni verilebilir.

Uzman erbaşlar rütbe işareti olarak uzman çavuş veya uzman onbaşı rütbe işaretini takarlar. Kışlık ve yazlık olarak haricî kıyafetleri, astsubay günlük elbisesinin; eğitim kıyafetleri ise, yaka ve rütbe işaretleri hariç astsubay eğitim elbisesinin aynısıdır.Görevde ve sivil olarak kendi imkânları ile satın aldıkları tabancalarını taşıyabilirler.

En az on yıl görev yapıp Türk Silâhlı Kuvvetlerinden ayrılanlara, istifa veya istifa etmiş sayılmak suretiyle Türk Silâhlı Kuvvetlerinden ayrılan subay ve astsubaylar gibi; emeklilik durumunda ise, emekli subay ve astsubaylar gibi silah taşıma ruhsatı verilir.

Uzman çavuşlar geçmişte 657 sayılı Devlet Memurları Kanunun 92. maddesi uyarınca devlet memurluğuna geçiş yapabiliyorlardı. Ancak daha sonra yapılan değişiklik ile uzman çavuşların devlet memurluğuna geçişinde 7 yıl hizmet şartı getirilmiş, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi söz konusu kanun hükmünün Anayasa'ya aykırı olmadığına karar vermiştir.

Galeri

Ayrıca bakınız
Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Kaynakça

Askerî rütbeler

Uzman çavuş


Branimir Bunjac (Mostar, BiH, 6. ožujka 1972.) hrvatski je povjesničar i političar, zastupnik 9. saziva Hrvatskog Sabora.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Branimir je rođen u Mostaru 1972. godine. Dragovoljac je Domovinskog rata i član HOS-a 1992. godine u Gospiću.

Studij povijesti završava 2000. godine na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu.

Pedagoški i znanstveni rad
Radio je u više osnovnih škola kao nastavnik povijesti.

Od 2002. do 2016. godine bio je predsjednik Povijesnog društva međimurske županije (PODRUM). Od 2009. do 2013. godine vodio je tvrtku Sirius line za astrološko savjetovanje.

Na matičnom fakultetu 2012. godine doktorirao je radom Ratne i poratne žrtve sjeverozapadnog Međimurja 1914. – 1947. U svojem historiografskom radu bavi se temama iz povijesti Međimurja.

Političko djelovanje
Bivši je član političke stranke Živi zid. Dužnost saborskog zastupnika obnašao je od listopada 2016. godine kao zamjenik Vladimire Palfi.

Nakon izbora za Europski Parlament u svibnju 2019. godine došlo je do raskola u stranci Živi Zid iz koje Bunjac izlazi, te se nakratko pridružuje Ivanu Pernaru u njegovoj stranci SIP-Stranka Ivana Pernara. Međutim nakon završetka Predsjedničkih izbora početkom 2020. godine napušta i tu stranku. Osniva svoju stranku naziva Treća opcija s kojom ide na Parlamentarne izbore 2020.

Djela
Branimir Bunjac je objavio nekoliko knjiga i niz članaka te uredio nekoliko zbornika, a napravio je i kratak dokumentarni film pod nazivom "Bitka za Podturen":

 Tajna broja dvanaest
 Međimurje u Drugom svjetskom ratu (2007., uredio)
 Pomurje 1914. – 1920. (2010., uredio)
 Ratne i poratne žrtve sjeverozapadnog Međimurja 1914. – 1947. (2012.)
 Iz pepela čakovečke sinagoge: životopis Eve Schwarz (2014.)
 Stoljeće filma u Čakovcu 1913. – 2013. (2015., suautor))
  "Bitka za Podturen", 2014.

Priznanja
 Spomenica Domovinskog rata

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena Facebook stranica
 Branimir Bunjac , prilozi na Hrvatskom povijesnom portalu
 Branimir Bunjac: Prilozi za poznavanje razvoja telegramske i telefonske službe u Međimurju do 1946. godine, Radovi Zavoda za znanstveni rad Varaždin'' 26/2015., Hrčak
 Branimir Bunjac: Mjesta stradanja Roma u Međimurju u Drugom svjetskom ratu, Radovi 1/2011., Hrčak
 Branimir Bunjac, Marijeta Stevanović, Ivona Vegh: Gramatike »međimurskoga« jezika iz 1942. godine, Filologija 61/2014., Hrčak

Hrvatski povjesničari
Hrvatski političari od 1989.

Branimir Bunjac


Albanchez de Mágina, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı 97 belediyesinden biridir. 2002 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 1.453 kişidir.

Jaén'ın belediyeleri

Albanchez de Mágina


Mgła (Poljski: Magla) poljski je black metal-sastav koji je 2000. u Krakovu osnovao Mikołaj "M." Żentara. Prvi koncert svirao je 2012. godine.

Diskografija
Studijski albumi
Groza (2008.)
With Hearts Toward None (2012.)
Exercises in Futility (2015.)
Age of Excuse (2019.)
EP-ovi
Presence (2006.)
Mdłości (2006.)
Futher Down the Nest (2007.)
Kompilacijski albumi
Mdłości and Futher Down the Nest (2007.)
Split izdanja
Crushing the Holy Trinity (Holy Spirit) (2005.)

Članovi benda
Sadašnji članovi
Mikołaj "M." Żentara – vokal, gitara, bas-gitara (2000. – danas)
Maciej "Darkside" Kowalski – bubnjevi (2006. – danas)
Bivši članovi
Daren – bubnjevi (2000. – 2006.)
Suradnici
ShellShocked – bas-gitara, vokal (2012. – danas)
Silencer – gitara (2012. – 2015.)
E.V.T. – gitara (2015. – danas)

Izvori

Poljski sastavi heavy metala
Sastavi black metala

Mgła


Betasuchus ist eine dubiose (zweifelhafte) Gattung theropoder Dinosaurier aus der Oberkreide der Niederlande. Bisher ist lediglich das obere Ende eines Oberschenkelknochens (Femur) bekannt, das aus der Maastricht-Formation (Maastrichtium) nahe Maastricht in der Provinz Limburg stammt. Es handelt sich um den bislang einzigen Fund eines Theropoden aus der Maastricht-Formation. Heute befindet sich der Fund in der Sammlung des British Museum of Natural History. Einzige Art ist Betasuchus bredai.

Die systematische Position ist umstritten. Die jüngste Untersuchung von Carrano und Sampson (2008) kommt jedoch zu dem Ergebnis, dass es sich um den letzten (jüngsten) Vertreter der Ceratosauria aus Europa handelte.

Merkmale
Es handelte sich um einen verhältnismäßig kleinen Theropoden. Der Oberschenkelknochen ist im Vergleich mit anderen Theropoden der Oberkreide sehr primitiv gebaut. Der Kopf war schräg nach vorne (anteromedial) und leicht nach oben (ventral) gerichtet. Der kleine Rollhügel (Lesser trochanter) ist nach oben erweitert. Ein rundlicher Hügel dient als Ansatzstelle für den Musculus iliofemoralis.

Forschungsgeschichte und Systematik
Ursprünglich wurde der Oberschenkelknochen von Harry Seeley (1883) als eine neue Art der Gattung Megalosaurus beschrieben, als Megalosaurus bredai. Eine Neubeschreibung des Fundes durch Friedrich von Huene (1926) zeigte jedoch, dass dieser Fund nicht der Gattung Megalosaurus zugeschrieben werden kann (Megalosaurus wurde lange als sogenanntes Papierkorb-Taxon verwendet, dem eine Vielzahl von nicht näher verwandten Theropoden zugeordnet wurde). Stattdessen schrieb von Huene den Fund den Ornithomimiden, einer Gruppe innerhalb der Coelurosauria, zu und bezeichnete ihn vorläufig und informell als Ornithomimidorum genus b ("Ornithomimosaurier-Gattung b"). In Anlehnung an diese Bezeichnung stellte von Huene 1932 die neue Gattung Betasuchus auf (gr. beta – der zweite Buchstabe des griechischen Alphabets; gr. soukhos – "Krokodil").

Die systematische Einordnung von Betasuchus ist umstritten: So wurde Betasuchus von verschiedenen Autoren als ein Vertreter der Coelurosauria – als ein Ornithomimide oder als ein mit Dryptosaurus verwandter Tyrannosaurier –, als nicht weiter einzuordnender Theropode (Theropoda indet.), oder als möglicher Abelisauride beschrieben. Carrano und Sampson (2008) klassifizieren Betasuchus als einen Vertreter der Ceratosauria.

Belege

Literatur
  Matthew T. Carrano, Scott D. Sampson: The Phylogeny of Ceratosauria (Dinosauria: Theropoda). In: Journal of Systematic Palaeontology. Bd. 6, Nr. 2, 2008, , S. 183–236, .
  Eric Buffetaut: An additional hadrosaurid specimen (Dinosauria: Ornithischia) from the marine Maastrichtian deposits of the Maastricht area. In: Carnets de Géologie = Notebooks of Geology. Letter. 2009/03, (CG2009_L03), online.
  John W. M. Jagt, Eric W. A. Mulder, Anne S. Schulp, Rudi W. Dortangs, René H. B. Fraaije: Dinosaurs from the Maastrichtian-type area (southeastern Netherlands, northeastern Belgium). In: Comptes Rendus Palevol. Bd. 2, Nr. 1, 2003, , S. 67–76, .
  Friedrich von Huene: Die fossile Reptil-Ordnung Saurischia, ihre Entwicklung und Geschichte (= Monographien zur Geologie und Palaeontologie. Serie 1, Heft 4, ). 2 Teile (Tl. 1: Text. Tl. 2: Tafeln.). Borntraeger, Leipzig 1932.

Einzelnachweise

Ceratosauria
Ceratosaurier

Betasuchus


Jacques Babinet (5 de marzo de 1794, Lusignan, Vienne, Francia - 21 de octubre de 1872, París, Francia), matemático, físico, y astrónomo francés.

Biografía
Comenzó sus estudios en Poitiers antes de instalarse en París en 1811. En 1812, entró en la Escuela politécnica. Y al año siguiente, fue admitido en la École d'application de l'artillerie et du génie de Metz. Después de desempeñarse como oficial de artillería en 1814, abandonó la carrera de armas en 1815.

Se desempeñó como profesor de matemática en Fontenay-le-Comte en 1816, y al año siguiente obtuvo su bachillerato en ciencias, pasando a ser profesor de física en Poitiers. En 1820, pasó a cumplir funciones también como profesor de física en el Liceo Saint-Louis
 de París, casándose ese mismo año con Adélaïde Laugier, unión de la cual nacieron dos hijos, Charles y Léon.

En 1822 publicó con André-Marie Ampère (1775-1836) un documento titulado Exposé des nouvelles découvertes sur l'électricité et le magnétisme.

En 1828, sucedió a Augustin Fresnel (1788-1827) en la Société philomathique de Paris.

En 1831, pasó a ser examinador en la École polytechnique, primero en física, y luego en geometría descriptiva. Entonces fue ordenado Caballero de la Legión de Honor, y en ese mismo año, suplantó al propio Ampère en el Collège de France, y más tarde en La Sorbona.

En 1840, fue admitido como miembro de la Academia francesa de Ciencias. Y al año siguiente, fue bibliotecario en el Bureau des longitudes.

En 1854, se desempeñó como astrónomo adjunto en el Observatorio de París.

En 1864, se involucró como miembro de la Société d'encouragement pour la locomotion aérienne au moyen d'appareils plus lourds que l'air.

Entre 1824 y 1841 publicó sus Annales de physique et de chimie, así como los Comptes rendus de l'Académie des sciences entre 1837 y 1865.

Trabajó muy especialmente en meteorología e inventó una máquina neumática muy reputada en su tiempo por su eficacia.

Babinet fue un vulgarizador científico muy activo, publicando numerosos artículos en el Journal des débats y en La Revue des Deux Mondes, además de pronunciar muy interesantes conferencias, en el Ateneo de París y en otros lugares, sobre los avances técnicos y científicos de esos años.

Su trabajo inspiró una serie de caricaturas realizadas por Honoré Daumier.

Principio de babinet

Este principio establece que una abertura y un obstáculo, de la misma forma geométrica y las mismas dimensiones e igualmente iluminados, producen el mismo patrón de difracción.

Una explicación actual del Principio de Babinet se basa en el principio más general de superposición, aplicable a las ondas electromagnéticas en general y a las ópticas en particular. Este principio general determina que la superposición de las ondas difractadas por una abertura de forma arbitraria en una pantalla opaca y las difractadas por la pantalla complementaria, con una única obstrucción de la misma forma que la abertura precedente, ha de dar lugar al patrón de difracción correspondiente a una abertura ilimitada, sin obstrucciones. Como este patrón de difracción es nulo, salvo para la dirección de incidencia de la iluminación, se concluye que, fuera de la dirección de incidencia, los patrones de difracción de una abertura y su complementaria han de ser coincidentes.

Publicaciones

 . 1871. The diamond and other precious stones. Tradujo John Stearns. Editor Smithsonian institution, 363 pp.

Fuentes
 Hughes Chabot, « Jacques Babinet. Un savant vulgarisateur » en Aventures scientifiques. Savants en Poitou-Charentes du XVIe au XXe siècle, J. Dhombres, dir., Les éditions de l'Actualité Poitou-Charentes, Poitiers, 1995, 16-29.
 Landau/Lifshitz, Teoría clásica de los campos, volumen 2, segunda edición, Editorial Reverteré.

Enlaces externos

 Los trabajos científicos de Jacques Babinet .
 El polariscopio de Jacques Babinet (1842-1843)  .
 Principio di Babinet .
 Difracción de Fraunhofer .
Carte du théatre de la guerre pour suivre les operations des armées françaises et prussiennes..., Paris, 1870, en la Biblioteca Nacional de Portugal

Notas y referencias

Físicos de Francia del siglo XIX
Ópticos de Francia
Miembros de la Sociedad Filomática de París
Miembros de la Academia de Ciencias de Francia
Fallecidos en París
Nacidos en Lusignan

Jacques Babinet


Als common-law marriage oder cohabitation bezeichnet man im US-amerikanischen Recht eine Ehe ohne Trauschein.

Anders als in Deutschland, wo es traditionell eine scharfe Trennung zwischen Ehen und Nicht-Ehen gibt und die wilde Ehe oder eheähnliche Gemeinschaft als "Nicht-Ehe" gilt und wo es "Ehen ohne Trauschein" nur "sozusagen" gibt, hat die common-law marriage vor allem im Todesfall bestimmte vermögensrechtliche Wirkungen wie eine Ehe. Hinsichtlich dieser Rechtsfolgen ähnelt sie der postmortalen Eheschließung in Frankreich oder dem gesetzlichen Zusammenwohnen in Belgien.

Eine common-law marriage hat aber während ihres Bestehens nicht die güterrechtlichen Folgen einer Ehe.

Verbreitung
Historisch geht die common-law marriage auf das mittelalterliche England zurück, wo auch Paare in abgelegenen ländlichen Gebieten die Möglichkeit haben sollten, eine rechtsverbindliche Beziehung einzugehen ohne die üblichen Formalitäten einer Trauung.

In den USA seit  langem bekannt, gibt es die common-law marriage heute noch in neun amerikanischen Bundesstaaten (Alabama, Colorado, Iowa, Kansas, Montana, Rhode Island, South Carolina, Texas als "informelle Ehe" und Utah) sowie in Washington, D.C. Fünf weitere Bundesstaaten haben die common-law marriage inzwischen abgeschafft und erkennen sie nur noch an, wenn sie vor einem bestimmten Stichtag begründet worden ist (Georgia, wenn vor dem 1. Januar 1997 begründet; Idaho 1. Januar 1996; New Hampshire nur noch hinsichtlich der erbrechtlichen Rechtsfolgen; Oklahoma 1. November 1998; Ohio 10. Oktober 1991 und Pennsylvania 1. Januar 2005).

Nur in Iowa, Rhode Island und im District of Columbia steht die common-law marriage auch gleichgeschlechtlichen Paaren offen.

Nach der full faith and credit clause in Art. IV der amerikanischen Verfassung sind alle US-Bundesstaaten gehalten, die in einem anderen US-Bundesstaat eingegangene common-law marriage ebenfalls anzuerkennen.

Voraussetzungen
Abhängig von den Besonderheiten der einzelstaatlichen Regelungen sind entscheidende Voraussetzungen für eine common-law marriage:
 tatsächliches Zusammenleben für eine bestimmte Zeit
 Ehefähigkeit, Volljährigkeit, Partner sind ledig, geschieden oder verwitwet (nicht anderweitig verheiratet)
 Auftreten nach außen als Ehepartner wie gemeinsamer Ehename, Gemeinschaftskonto, gegenseitige Bezeichnung als "Mann und Frau"

Rechtswirkungen
Eine common-law marriage kann nicht durch bloßes Zusammenwohnen begründet werden und bedarf wie eine Ehe der Aufhebung durch richterlichen Gestaltungsakt. Im Todesfall muss der überlebende Partner die common-law marriage beweisen, um dieselben erb- und versorgungsrechtlichen Ansprüche zu haben wie ein verwitweter Ehegatte. Beweisanzeichen können über die gesetzlichen Voraussetzungen hinaus etwa ein gemeinsamer Hausstand, gemeinsame Kinder oder die gemeinsame steuerliche Veranlagung sein.

In der Regel werden zu Lebzeiten entsprechende schriftliche Verträge zwischen den Partnern geschlossen.

Weblinks
 Common Law Marriage: The Basics family.findlaw.com
 Common Law Marriage National Conference of State Legislatures, 4. August 2014

Einzelnachweise

Eheform
Anerkennung gleichgeschlechtlicher Partnerschaften

Common-law marriage


Malweiber wurden abfällig die Frauen genannt, die um das Jahr 1900 vor der Natur malten und dazu mit Staffelei, Pinsel und Palette ins Freie zogen. Da sie als Frauen in der Kunst noch nicht zum Studium zugelassen waren, hatten sie ihre Kunst in privatem Unterricht und in Malschulen gelernt. Diese hatten sich in der Nähe der Kunstakademien in München, Berlin, Paris oder  der Großherzoglichen Malerinnenschule Karlsruhe angesiedelt.

Historischer Kontext

Im 19. Jahrhundert und Anfang des 20. Jahrhunderts waren nur Männer im deutschen Kaiserreich zum Studium an den Kunstakademien und Kunsthochschulen zugelassen; in vielen anderen europäischen Ländern war es ähnlich. Einzelne Ausnahmen gab es, so ließ das Städelsche Kunstinstitut in Frankfurt am Main ab 1913 Frauen in einer sogenannten "Damenabteilung" studieren. Frauen wurde künstlerische Beschäftigung lediglich für den Hausgebrauch zugestanden, so etwa Kissen sticken oder Blumen zeichnen. Es galt als unschicklich, wenn Frauen zu viele künstlerische Ambitionen entwickelten oder sich gar professionell als Künstlerinnen betätigen wollten.

Erst 1919 wurde in Deutschland Frauen das Studium an den nationalen Kunstakademien erlaubt. Bis dahin suchten viele künstlerisch ambitionierte Frauen nach Alternativen wie etwa Privatlehrer oder private Kunstschulen; später kamen Damenklassen an den Kunstakademien hinzu (etwa in München und Stuttgart oder die Académie Julian oder Colarossi in Paris). Der Besuch der Damenklassen in den Kunstakademien und auch die privaten Malschulen waren für die Frauen kostspielig, sodass sich nur Frauen aus wohlhabendem Haus eine künstlerische Ausbildung leisten konnten. Auch war die Behandlung der Kunststudentinnen anders als die der Kunststudenten, so mussten die Frauen häufig deutlich höhere Gebühren zahlen – die Ausbildung von Frauen an Privatschulen war ein lukratives Geschäft für viele Künstler. Die Ausbildung der Kunststudentinnen in den Damenklassen war ferner kürzer und es wurde das schriftliche Einverständnis der Eltern verlangt.

Eine weitere Alternative für angehende Künstlerinnen war, ins Ausland zu gehen. Ein besonderer Anziehungspunkt für deutsche Künstlerinnen war Paris, denn dort hatten Künstlerinnen mehr gesellschaftliche Freiheiten als im wilhelminischen Deutschland. Ferner hatten Frauen dort die Möglichkeit, gemeinsam mit Männern in gemischten Klassen zu studieren und auch an Anatomieklassen teilzunehmen, die sonst nur Männern vorbehalten waren. Weitere Orte der Inspiration und Zufluchtsstätten für Künstlerinnen der Moderne waren die Künstlerkolonien, z. B. in Worpswede, Dachau oder Ahrenshoop, aber auch in den großen Städten wie Berlin, München, Wien oder Zürich.

Der Ausdruck Malweiber
Frauen, die künstlerischen Betätigungen nachgingen, mussten im 19. Jahrhundert und auch noch Anfang des 20. Jahrhunderts nicht nur über finanzielle Ressourcen oder die Unterstützung ihrer Familie verfügen, sondern auch einigen Anfeindungen widerstehen. So wurde den Frauen unterstellt, sie wären von Natur aus nicht zu größeren künstlerischen Leistungen fähig und eigentlich nur auf der Suche nach einem Ehemann. Sollten Frauen versuchen, doch einen Beruf als Künstlerin zu ergreifen, liefe das ihrer weiblichen Natur zuwider und führe zu Krankheit und Unfruchtbarkeit. Auch Ehefrauen von Künstlern wurde geraten, ihren Ehemann zu unterstützen, statt selbst eine künstlerische Karriere anzustreben. Schließlich mussten die Frauen auch die Bedenken ihrer Familien überwinden, so wünschte der Vater der heute bekannten Künstlerin des Expressionismus Paula Modersohn-Becker beispielsweise, dass seine Tochter Lehrerin wird und kochen lernt.

Aus heutiger Sicht, so die Kunsthistorikerinnen Kathrin Umach und Helga Gutbrod, klinge das Wort Malweiber nach einem "kecken" Ausdruck für Künstlerin. Tatsächlich handelte es sich bei dem Ausdruck Malweiber um ein Schimpfwort, das die Einstellung der Zeit um die Wende zum 20. Jahrhundert gegenüber Künstlerinnen widerspiegelte. Malweiber war der Titel einer Karikatur von Bruno Paul in der satirischen Wochenzeitschrift Simplicissimus: In der so betitelten Karikatur wird ein Maler gezeigt, dem eine Frau beim Malen an einer Staffelei über die Schulter blickt. Der Text unter der Karikatur lautet: "Sehen Sie, Fräulein, es gibt zwei Arten von Malerinnen: die einen möchten heiraten und die anderen haben auch kein Talent."

Der Journalist Fritz von Ostini schrieb 1914 in seinem Artikel Das Münchner Malweibchen, dass alle jungen Frauen so bezeichnet würden, die unter dem Vorwand, künstlerisch tätig zu sein, in München ein Leben abseits vom gutbürgerlichen Ideal führen wollen. Im wilhelminischen Deutschland herrschte auch die Meinung vor, dass ein bohèmehaftes Künstlerleben nichts für Frauen sei.

Ab den 2000er Jahren kam der Trend auf, Ausstellungen der Kunst von Künstlerinnen um die Wende zum 20. Jahrhundert mit Malweiber zu bezeichnen, in Anspielung auf die damals verächtliche Bezeichnung für die Künstlerinnen: So hatte eine Ausstellung der Kunst einiger Jahrhundertwende-Künstlerinnen in Neu-Ulm und Aschaffenburg 2016, darunter Ida Gerhardi, Käthe Kollwitz, Martha Bernstein, Paula Modersohn-Becker und Clara Westhoff, den Titel Die Malweiber von Paris: Deutsche Künstlerinnen im Aufbruch. Auch Publikationen zu Künstlerinnen der Moderne firmieren unter dem Stichwort Malweiber, beispielsweise das Buch von Angela Rapp Der Hiddensoer Künstlerinnenbund – Malweiber sind wir nicht zum Hiddensoer Künstlerinnenbund oder das Buch Die Malweiber: Unerschrockene Künstlerinnen um 1900 von 2009, das durch mehrere Auflagen ging. Auch Zeitungsartikel griffen den Ausdruck Malweiber auf, so etwa der Zeitungsartikel Die Malweiber - Dachaus Gemäldegalerie stellt Künstlerinnen aus, die um 1900 am Ort aktiv waren auf merkur.de zur Ausstellung der Gemäldegalerie in Dachau mit Künstlerinnen um 1900.

Literatur
 Marion Magas: Wie sich die Malweiber die Ostseeküste eroberten. Berlin 2008, ISBN 978-3-00-023779-9.
 Katja Behling, Anke Manigold: Die Malweiber. Unerschrockene Künstlerinnen um 1900. Sandmann, München 2009, ISBN 978-3-938045-37-4.
 Angela Rapp: Der Hiddensoer Künstlerinnenbund – Malweiber sind wir nicht. Berlin 2012, ISBN 978-3-00-038345-8.
 Kathrin Umbach,  Helga Gutbrod: Die Malweiber von Paris. Deutsche Künstlerinnen im Aufbruch. Ausstellungskatalog des Edwin-Scharff-Museums, Neu-Ulm, Gebr. Mann Verlag, Berlin 2015, ISBN 978-3-7861-2749-9.

Weblinks
 Die Malweiber - Dachaus Gemäldegalerie stellt Künstlerinnen aus, die um 1900 am Ort aktiv waren., merkur-online.de vom 17. Juli 2008
 Die Malweiber von Hiddensee (PDF-Datei; 169 kB)
 Dachauer Malweiber
 Von Malweibern zu Nationalpreisträgerinnen – Der Kunstverein und die Künstlerinnen (PDF-Datei; 132 kB)
 Angelika Behnk: Ginge es auch anders? Ein "Malweib" wird vermarktet. Von Dresden nach Bremen nach Worpswede nach Paris zurück nach Worpswede und dann in die weite Welt., auf bremen.de.
 Katja Engler: Die Malweiber von Worpswede, Bericht des Hamburger Abendblatts zu vier Ausstellungen in Worpswede, 25. Juli 2013.

Einzelnachweise

Frauengeschichte (Deutschland)
Schimpfwort (Frau)
Malerei (Deutschland)

Malweiber


El esquema de ciclo de combustión escalonada, también llamado ciclo cerrado, ciclo completo o ciclo de pre-quemador, es un ciclo termodinámico de motores cohete bipropelentes. Parte de los propergoles se quema en un pre-quemador y el gas caliente resultante se utiliza para alimentar la turbina de las turbobombas. Los gases emitidos se inyectan en la cámara principal de combustión, junto con el resto del propergol, y se completa la combustión.

La ventaja del ciclo de combustión escalonada es que todos los gases de los ciclos de motor y el calor pasa por la cámara de combustión, y la eficiencia general en esencia no sufre pérdidas de bombeo en absoluto. Así, este ciclo de combustión se conoce como ciclo cerrado ya que el ciclo se cierra cuando toda la masa de propergol pasando por la cámara, en lugar del ciclo abierto donde parte del propergol se quema aparte para alimentar con gases la turbobomba, lo que representa un pequeño porcentaje de pérdida.

Otra ventaja muy importante que la combustión escalonada ofrece una abundancia de energía que permite que la cámara de combustión tenga una presión muy elevada. Muy altas presiones en cámara permiten elevadas relaciones de expansión de la tobera, sin importar las presiones del ambiente en el despegue. Estas toberas dan mucha mejor eficiencia a baja altura.

Las desventajas de este ciclo son las duras condiciones de la turbina, con tuberías más exóticas se requiere conducir gases calientes, y que una respuesta muy complicada de control. En particular, la conducción de flujo de oxidante completo tanto a través del prequemador y la cámara de combustión principal (combustión escalonada rica en oxidante) produce gases muy corrosivos. Así, la mayoría utilizan los motores de combustión ricos en combustible, como en el esquema mostrado.

Historia

La combustión escalona ( Замкнутая схема ) fue propuesta por primera vez por Alexey Isaev en 1949. El primer motor de combustión escalonada fue el S1.5400 (11D33) usado en la tercera etapa del cohete Mólniya, diseñado por Melnikov, un antiguo asistente de Isaev. En la misma época (1959), Nikolai Kuznetsov comenzó a trabajar en el motor de ciclo cerrado NK-9 para el ICBM GR-1 de Serguéi Koroliov. Kuznetsov desarrolló más adelante el diseño en los motores NK-15 y NK-33 motores para el cohete lunar N-1.  Valentín Glushkó desarrolló alrededor de 1963 el motor RD-253 no criogénico de combustión escalonada utilizando N2O4/UDMH para el cohete Protón.

Tras el fracaso de la N-1, se ordenó a Kuznetsov destruir la tecnología del NK-33, pero en lugar de eso almacenó secretamente decenas de los motores. En la década de 1990, Aerojet se puso en contacto y, finalmente, visitó la planta de Kuznetsov. Al encontrarse con escepticismo inicial sobre el alto impulso específico y otras especificaciones, Kuznetsov enviado un motor a los EE. UU. para su análisis. La combustión escalonada rica en oxidante se había considerado por los ingenieros estadounidenses como imposible. El motor ruso RD-180, comprado por Lockheed Martin (posteriormente por United Launch Alliance ) para el Atlas III y V cohetes, también emplea esta técnica.

En Occidente, el primer motor de combustión escalonada de pruebas de laboratorio fue construido en Alemania en 1963, por Ludwig Boelkow.

Los motores británicos Gamma alimentados con peróxido de hidrógeno/queroseno en la década de 1950 utilizaban un proceso de ciclo cerrado (posiblemente no combustión escalonada, pero eso es sobre todo una cuestión de semántica). Descomponían catalíticamente el peróxido para impulsar las turbinas antes de la combustión del queroseno en la cámara de combustión adecuada. Esto le da ventajas de eficiencia de la combustión escalonada, al tiempo que evita los problemas de ingeniería.

El motor principal del transbordador espacial es otro ejemplo de un motor de combustión escalonada, y el primero en utilizar el oxígeno líquido e hidrógeno líquido. Su contraparte en el transbordador soviético fue el RD-0120, similar en impulso específico, empuje, y especificaciones de la cámara de presión al SSME, pero con algunas diferencias que reduce la complejidad y el costo a expensas de mayor peso del motor.

Variantes
Existen varias variantes del ciclo de combustión por etapas. Los prequemadores que queman una pequeña porción de oxidante con un flujo completo de combustible se denominan ricos en combustible, mientras que los prequemadores que queman una pequeña porción de combustible con un flujo completo de oxidante se denominan ricos en oxidante. El RD-180 tiene un prequemador rico en oxidantes, mientras que el RS-25 tiene dos prequemadores ricos en combustible. El SpaceX Raptor tiene prequemadores ricos en oxidantes y en combustible, un diseño llamado combustión por etapas de flujo completo.

Los diseños de combustión por etapas pueden ser de un solo eje o de dos ejes. En el diseño de un solo eje, un conjunto de prequemador y turbina acciona ambas turbobombas de propulsor. Algunos ejemplos son el Energomash RD-180 y el Blue Origin BE-4. En el diseño de dos ejes, las dos turbobombas de propulsor son impulsadas por turbinas separadas, que a su vez son impulsadas por el flujo de salida de uno o varios precombustibles. Ejemplos de diseños de dos ejes incluyen el Rocketdyne RS-25, el JAXA LE-7, y el Raptor. En comparación con un diseño de un solo eje, el diseño de dos ejes requiere una turbina adicional (y posiblemente otro prequemador), pero permite el control individual de las dos turbobombas.

Además de las turbobombas de propulsor, los motores de combustión por etapas a menudo requieren bombas de empuje más pequeñas para evitar el reflujo del prequemador y la cavitación de la turbobomba. Por ejemplo, el RD-180 y RS-25 utilizan bombas de refuerzo accionadas por ciclos de toma y expansión, así como tanques presurizados, para aumentar gradualmente la presión del propulsor antes de entrar en el prequemador.

Ciclo de combustión de flujo total por etapas

La combustión escalonada de flujo total (FFSCC) es una variación en el ciclo de combustión escalonada. Se emplean dos prequemadores y dos turbobombas. En un prequemador se quema una mezcla rica en combustible y el otra una rica en oxidante. Para lo cual cada flujo, de combustible y de oxidante, se divide en dos: uno grande y otro pequeño. En cada prequemador se mezcla un flujo grande con otro pequeño. Así todo el propergol pasa a través de las turbinas.

Las turbinas funcionan a menor temperatura en este diseño, ya que más masa pasa a través de ellas, llevando a una mayor duración del motor y una mayor fiabilidad. El diseño puede proporcionar una mayor presión de la cámara y por lo tanto mayor eficiencia. También se elimina el sello de la turbina para evitar la mezcla de combustible y oxidante. La gasificación completa de los componentes conduce a reacciones químicas más rápidas en la cámara de combustión y, en comparación con el ciclo de combustión parcial, con lo que resulta un aumento de impulso específico de hasta 10-20 segundos (por ejemplo, RD-270 y RD-0244).

Los beneficios del ciclo de combustión por etapas de flujo completo incluyen turbinas que funcionan más frías y a menor presión, debido al aumento del flujo másico, lo que conduce a una mayor vida útil del motor y a una mayor confiabilidad. Por ejemplo, se anticiparon hasta 25 vuelos para un diseño de motor estudiado por el DLR (Centro Aeroespacial Alemán) en el marco del proyecto SpaceLiner Además, el ciclo de flujo completo elimina la necesidad de un sello de turbina interpropelente que normalmente se requiere para separar el gas rico en oxidantes de la turbo-bomba de combustible o el gas rico en combustible de la turbo-bomba de oxidante, mejorando así la fiabilidad.

Dado que el uso de precombustibles de combustible y de oxidante da como resultado la gasificación completa de cada propulsor antes de entrar en la cámara de combustión, los motores FFSC pertenecen a una clase más amplia de motores para cohetes llamados motores de gas La gasificación completa de los componentes conduce a reacciones químicas más rápidas en la cámara de combustión, lo que mejora el rendimiento.

Las desventajas potenciales del ciclo de combustión en etapas de flujo completo incluyen una mayor complejidad de ingeniería de dos precombustibles, en comparación con un ciclo de combustión en etapas de un solo eje, así como un mayor número de piezas.

Escape rico en oxidantes de un prequemador SpaceX Raptor mostrado durante una prueba del subsistema en un banco de pruebas en el Centro Espacial Stennis. En el motor cohete de flujo total, el escape del prequemador se introduce en una turbina y luego en la cámara de combustión principal. Una versión actual en desarrollo es la demostración con cabezal integrado. Este esquema se aplicó en el motor experimental ruso RD-270 a finales de la década de 1960, que fue diseñado para varios cohetes lunares soviéticos.

A partir de 2019, sólo tres motores de cohetes de combustión de flujo completo habían progresado lo suficiente para ser probados en bancos de pruebas: el proyecto soviético Energomash RD-270 en la década de 1960, el proyecto de demostración de cabezales eléctricos integrados Aerojet Rocketdyne Integrated financiado por el gobierno de los Estados Unidos a mediados de la década de 2000, y el primer motor Raptor con capacidad de vuelo de SpaceX, que se probó en febrero de 2019. La primera prueba de vuelo de un motor de combustión escalonada de flujo completo ocurrió el 25 de julio de 2019 cuando SpaceX voló su motor Raptor methalox FFSC en su sitio de lanzamiento en el sur de Texas. Inusualmente, para las pruebas iniciales de vuelo de motores de cohetes de clase orbital, no se trataba de una quemadura de duración completa, sino sólo de una prueba de 22 segundos. SpaceX está desarrollando su cohete de próxima generación para que sea reutilizable desde el principio, al igual que una aeronave, y por lo tanto necesita comenzar con objetivos de prueba de vuelo estrechos, al tiempo que sigue apuntando a aterrizar el cohete con éxito para ser utilizado posteriormente en pruebas adicionales para expandir la envolvente de vuelo

Aplicaciones

Combustión por etapas rica en oxidantes

 S1.5400 - Primer motor de cohete de combustión usado en la etapa superior del Blok L.
 Motor NK-33-Soviético desarrollado para la versión mejorada nunca volada del lanzador N-1. Posteriormente se vendió a Aerojet Rocketdyne y se reacondicionó/recomercializó como AJ-26 (utilizado en las lanzaderas del bloque 1 de Antares en 2013-2014). En uso en el Soyuz-2-1v.
 P111 - motor de demostración de oxígeno líquido/keroseno desarrollado entre 1956 y 1967 en Bolkow GmbH (más tarde Astrium).
RD-170, RD-171, RD-180 y RD-191 - una serie de motores soviéticos y rusos utilizados en los lanzadores Energia, Zenit, Atlas V, Angara y anteriormente en el Atlas III. RD-171 (y su sucesor RD-171M), -180 y -191 son derivados del RD-170.
 YF-100 -Motor chino desarrollado en la década de 2000; usado en el Larga Marcha 5, Larga Marcha 6 y Larga Marcha 7.
 AR-1 Un proyecto Aerojet Rocketdyne financiado parcialmente por la Fuerza Aérea de los Estados Unidos como posible sustituto del motor ruso RD-180.
 BE-4-Blue Origin LCH4/LOX, que utiliza el ciclo de combustión por etapas rico en oxígeno (ORSC), previsto para su uso en el vehículo lanzador Vulcan de ULA, que sustituirá al Atlas V y Delta IV, primera prueba de vuelo en 2021 y también en el nuevo vehículo lanzador Glenn de Blue Origin, con la primera prueba de vuelo no antes de 2020.
 Motor RD-253 soviético desarrollado en los años 60 y utilizado en la primera etapa del lanzador Proton. Las variantes posteriores incluyen el RD-275 y el RD-275M.
 SCE-200 - Motor indio RP-1/LOX, motor de la etapa principal en desarrollo.
 Hadley-Ursa Major Technologies Motor de refuerzo de  LOX/Queroseno en desarrollo cerca de Denver, Colorado.2019

Combustión por etapas rica en combustible

 RS-25 (SSME)-US desarrolló el motor LH2/LOX en la década de 1970-1980, voló en el Transbordador Espacial hasta 2011 (con actualizaciones periódicas), y planeó su uso en el Sistema de Lanzamiento Espacial después de 2018.
 Motor RD-0120-LH2/LOX utilizado en el cohete Energia.
 El motor LE-7-LH2/LOX utilizado en la familia de cohetes H-II.
 KVD-1 (RD-56)-Motor soviético de etapa superior LH2/LOX desarrollado para la versión mejorada nunca volada del lanzador N-1. Se utiliza en el GSLV Mk1.
 Motor de etapa superior CE-7.5-Indian LH2/LOX, usado en el GSLV Mk2.

Combustión por etapas de flujo completo

 Motor RD-270 URSS en desarrollo 1962-1970 para el proyecto UR-700; nunca volado.
 Demostración integrada de cabezales de potencia - Proyecto de demostración para la parte delantera de un motor de flujo total, sin cámara de combustión u otros subsistemas del backend Proyecto de EE.UU. para desarrollar una parte de una nueva tecnología de motores de cohetes a principios de la década de 2000; nunca se construyó un motor completo; nunca se voló.
 Motor Raptor-SpaceX LCH4/LOX en desarrollo, volado por primera vez en 2019

Empleo

Motores de combustión escalonada son las siguientes:
 RD-170
 RD-180
 SSME
 LE-7/7A

Motores de combustión escalonada se han utilizado en:
 Transbordador espacial
 Atlas III
 Atlas V
 H-II
 H-IIA
 H-IIB
 GSLV

Temas relacionados
 Ciclo con presurización de los tanques
 Ciclo expansor
 Ciclo con generador de gas

Referencias

Enlaces externos
Rocket power cycles
Nasa's full flow stages combustion cycle demonstrator
Design Tool for Liquid Rocket Engine Thermodynamic Analysis

Motores de cohete
Ciclos termodinámicos
Inventos_de_Rusia
Ciencia y tecnología de la Unión Soviética
Ciencia de 1959
Unión Soviética en 1959

Combustión escalonada


Brigitte Yagüe Enrique (* 15. März 1981 in Palma de Mallorca) ist eine spanische Taekwondoin. Sie startet in der Gewichtsklasse bis 49 Kilogramm. Mit drei Welt- und vier Europameistertiteln zählt sie zu den erfolgreichsten Taekwondoin ihres Landes.

Yagüe startete zunächst in der Gewichtsklasse bis 47 Kilogramm. Sie errang ihre ersten Erfolge im Jahr 1998, in Istanbul wurde sie Juniorenweltmeisterin und in Eindhoven Europameisterin im Erwachsenenbereich. Drei Jahre später folgte mit Silber bei der Weltmeisterschaft in Jeju-si auch ihre erste WM-Medaille. In den folgenden Jahren etablierte sie sich in der Weltspitze und gewann in drei Jahren zwei Europa- und einen Weltmeistertitel. Yagüe qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2004 in Athen. Sie gehörte dort zum Favoritenkreis, scheiterte jedoch schon in ihrem Auftaktkampf und schied aus. Im nacholympischen Jahr konnte Yagüe aber wieder an ihre alten Erfolge anknüpfen und gewann in der Gewichtsklasse bis 51 Kilogramm bei der Europameisterschaft in Riga und der Weltmeisterschaft in Madrid jeweils die Silbermedaille.

Weitere Titel sammelte Yagüe bei der Weltmeisterschaft 2007 in Peking, wo sie mit einem Finalsieg über Ana Zaninović Gold gewann. Auch bei der Europameisterschaft 2008 in Rom gewann sie den Titel. Enttäuschend verlief hingegen die kontinentale Olympiaqualifikation. Yagüe scheiterte im Viertelfinale an Sümeyye Manz und verpasste ihre zweite Teilnahme. Mit einem weiteren Weltmeistertitel im Jahr 2009 in Kopenhagen und Bronzemedaillen bei der Weltmeisterschaft 2011 in Gyeongju und der Europameisterschaft 2012 in Manchester blieb sie jedoch auch in den folgenden Jahren erfolgreich.

Yagüe qualifizierte sich beim europäischen Olympiaqualifikationsturnier im Januar 2012 in Kasan mit einem Halbfinalsieg über Kristina Kim für die Olympischen Spiele in London. Dort gewann sie die Silbermedaille, wobei sie im Finale der Titelverteidigerin Wu Jingyu unterlag.

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Taekwondoin (Spanien)
Weltmeister (Taekwondo)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Spanien)
Spanier
Geboren 1981
Frau

Brigitte Yagüe


Heinz Henry Todtmann (* 28. März 1908 in Breslau; † nach 1975) war ein deutsch-jüdischer Journalist und NS-Kollaborateur.

Leben
Heinz Todtmann wurde als Sohn des jüdischen Kaufmanns Max Todtmann (* 1878) und seiner Gattin Bertha Brinitzer (* 1883) in Breslau geboren. Die Familie wohnte in den 1930er Jahren in der Berliner Str. 28 in Berlin-Pankow. Sein Vater war bis 1938 Eigentümer des Hauses, Betreiber einer Garage und einer Firma für Damenmäntel. Am 9. März 1935 heiratete Heinz Todtmann in Berlin Magda Seraphine Kabaker (* 1916). Seine Eltern emigrierten am 22. November 1940 über Kōbe (Japan) nach Los Angeles (Kalifornien). Ihr weiteres Schicksal in den Vereinigten Staaten ist unbekannt.

Heinz und Magda Todtmann flohen am 27. Mai 1939 nach Amsterdam, wo er sich als Journalist ausgab. Am 7. August 1939 emigrierte Magda weiter nach London, wo sie 1950 erneut heiratete und 1993 verstarb.

Der evangelisch getaufte Heinz Todtmann wurde am 17. Juli 1940 im Durchgangslager Westerbork interniert, wo er als jüdischer Adjutant des Lagerkommandanten und SS-Obersturmführers Albert Konrad Gemmeker den Dienstbereich I (Kommandantur) leitete. Etty Hillesum als Zeitzeugin und Auschwitz-Opfer beschrieb Todtmann in ihren Tagebüchern als "nicht so gefährlich wie [der jüdische Lagerleiter Kurt Schlesinger], aber genauso korrupt und sehr empfänglich für die weiblichen Reize".

Im Frühjahr 1944 schrieb Todtmann auf Befehl Gemmekers das Drehbuch für einen vorgesehenen NS-Propaganda-Film über das Lager Westerbork, der allerdings nicht fertiggestellt wurde; 75 Minuten des Films haben sich über das Kriegsende hinaus erhalten. Der Film zeigte die Abfahrt eines Transports in die Konzentrationslager Auschwitz und Bergen-Belsen und beschönigte Szenen aus dem Alltagsleben des Lagers.

Das Durchgangslager Westerbork wurde am 12. April 1945 von Truppen der kanadischen Armee befreit. 1946 wurde ein Verfahren gegen Kurt Schlesinger und andere Funktionshäftlinge begonnen, aber eingestellt. Ob Todtmann sich unter den Angeklagten befand, ist unbekannt. Als de facto stellvertretender Leiter der korrupten deutsch-jüdischen Lagerverwaltung von Westerbork war Heinz Todtmann aktiv Beteiligter an der Deportation und Ermordung von mehr als 100.000 Juden.

Nach dem Krieg war er weiter als Journalist und Schriftsteller tätig. Als freier PR-Berater arbeitete er von 1947 bis 1957 in Hamburg unter anderem für die Volkswagen AG und Mannesmann, war Teilhaber einer Werbeagentur in Düsseldorf und leitete dann dort bis 1974 als Geschäftsführer die Informationsstelle Edelstahl, eine Gemeinschaftsorganisation der deutschen Stahlindustrie.

Werke
 mit Alfred Tritschler: Kleiner Wagen in großer Fahrt. Ein Erlebnisbericht. Burda, Offenburg in Baden 1949 (Neuauflage: Delius Klasing, Bielefeld 2001, ISBN 3-7688-1321-5).
 mit Alfred Tritschler: Die Industrie der Zauberer. Steinebach, München u. a. 1952.
 Geboren im Feuer: Stahl. Ein Farbbilderbuch. Strache, Stuttgart 1956.
 So sehen und wissen wir mehr. C.-H.-F.-Müller-Aktiengesellschaft, Hamburg 1956.
 mit Fred Schmitz: Leben und weben. Ein hundertjähriges Werk mit 250 Jahren Tuchmachertradition. 1856–1956. Bartram, Neumünster 1956.
 mit Fred Schmitz: Daheim. 1907–1957. Hanseatische Druckanstalt, Hamburg 1957.
 Großes Werk für kleine Füsse. 50 Jahre Gustav Hoffmann Kleve. Hoffmann, Kleve 1958.
 Die große Ernte. Strache, Stuttgart 1961 (englisch: The great Harvest. ebenda 1961; italienisch: La gran cosecha. ebenda 1961).
 Pipelines. Ein Buch von Fernleitungen aus Stahlrohren. Franckh, Stuttgart 1962.
 Was wir tun und wie wir's machen. Beiersdorf-Aktiengesellschaft, Hamburg 1979.

Literatur
 Wolfgang Benz, Barbara Distel (Hrsg.): Terror im Westen. Nationalsozialistische Lager in den Niederlanden, Belgien und Luxemburg 1940–1945 (= Geschichte der Konzentrationslager 1933–1945. Bd. 5). Metropol, Berlin 2004, ISBN 3-936411-53-0.
 Jean-Michel Frodon (Hrsg.): Cinema and the Shoah. An Art Confronts the Tragedy of the Twentieth Century. State University of New York Press, Albany NY 2010, ISBN 978-1-4384-3027-0 (englisch).
 Dirk Mulder, Ben Prinsen (Red.): Verhalen uit kamp Westerbork (= Westerbork Cahiers. Bd. 3). Herinneringscentrum Kamp Westerbork u. a., Hooghalen u. a. 1995, ISBN 90-232-3024-8 (niederländisch).

Weblinks
 Bilder wie eine Flaschenpost, Interview mit Filmemacher Harun Farocki über den Westerbork-Film
 Das polizeiliche Durchgangslager Westerbork von Anna Hajkova

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Sachbuchautor
Drehbuchautor
NS-Lagerpersonal
Funktionshäftling
Person der NS-Propaganda
Person (niederländische Kollaboration)
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Mann

Heinz Todtmann


Minhenski priručnik demonske magije, grimorij iz 15. stoljeća pisan latinskim jezikom koji se čuva u Bavarskoj državnoj knjižnici u Münchenu u Njemačkoj, pod rednim brojem CLM 849. Sadržaj grimorija odnosi se većinom na demonologiju i nekromanciju te daje upute za prizivanje demonskih sila. Sadrži tri vrste magije, kao i većina grimorija, a to su čini za iluziju, proricanje i primoravanje, s tim što se ovaj grimorij fokusira gotovo isključivo na crnu magiju i opise neobičnih obreda, poput prizivanja demona i egzorcizama. Među ostalim crnomagijskim činima, sadrži i čini za zadobivanje ljubavi, dobivanje časti i poštovanja, stvaranje neprijateljstva između prijatelja, stjecanje bogatstva, nevidljivost itd.

Autor grimorija je očito bio obrazovan, budući da je pisao djelo na latinskom jeziku, zbog čega se pretpostavlja da je bio pripadnik klera.

Izvori

Literatura
 Kieckheffer, Richard, Magija u srednjem vijeku, Nebula, Pula, 2017.

Vanjske poveznice
 Minhenski priručnik demonske magije - okultopedija.com
 Minhenski priručnik demonske magije - astonishinglegends.com

Demonologija
Grimoriji

Münchenski priručnik demonske magije


SSE3, Streaming SIMD Extensions 3, also known by its Intel code name Prescott New Instructions (PNI), is the third iteration of the SSE instruction set for the IA-32 (x86) architecture. Intel introduced SSE3 in early 2004 with the Prescott revision of their Pentium 4 CPU. In April 2005, AMD introduced a subset of SSE3 in revision E (Venice and San Diego) of their Athlon 64 CPUs. The earlier SIMD instruction sets on the x86 platform, from oldest to newest, are MMX, 3DNow! (developed by AMD, no longer supported on newer CPUs), SSE, and SSE2.

SSE3 contains 13 new instructions over SSE2.

Changes
The most notable change is the capability to work horizontally in a register, as opposed to the more or less strictly vertical operation of all previous SSE instructions. More specifically, instructions to add and subtract the multiple values stored within a single register have been added. These instructions can be used to speed up the implementation of a number of DSP and 3D operations. There is also a new instruction to convert floating point values to integers without having to change the global rounding mode, thus avoiding costly pipeline stalls. Finally, the extension adds LDDQU, an alternative misaligned integer vector load that has better performance on NetBurst based platforms for loads that cross cacheline boundaries.

CPUs with SSE3
AMD:
Opteron (since Stepping E4)
Sempron (since Palermo. Stepping E3)
Athlon 64 (since Venice Stepping E3 and San Diego Stepping E4)
Athlon 64 FX (since San Diego Stepping E4)
Athlon 64 X2
Phenom 64 X2
Turion family
K10 family
APU family (including without GPU)
FX Series
 Zen family
Intel:
Celeron D
Celeron (starting with Core microarchitecture)
Pentium 4 (since Prescott)
Pentium D
Pentium Extreme Edition (but NOT Pentium 4 Extreme Edition)
Pentium Dual-Core
Pentium (starting with Core microarchitecture)
Core
Xeon (since Nocona)
Atom
VIA/Centaur:
C7
Nano
Transmeta Efficeon TM88xx (NOT Model Numbers TM86xx)

New instructions

Common instructions

Arithmetic
ADDSUBPD
Add-Subtract-Packed-Double
Input: { A0, A1 }, { B0, B1 }
Output: { A0 − B0, A1 + B1 }
ADDSUBPS
Add-Subtract-Packed-Single
 Input: { A0, A1, A2, A3 }, { B0, B1, B2, B3 }
 Output: { A0 − B0, A1 + B1, A2 − B2, A3 + B3 }

AOS ( Array Of Structures )
HADDPD
Horizontal-Add-Packed-Double
 Input: { A0, A1 }, { B0, B1 }
 Output: { A0 + A1, B0 + B1 }
HADDPS
Horizontal-Add-Packed-Single
 Input: { A0, A1, A2, A3 }, { B0, B1, B2, B3 }
 Output: { A0 + A1, A2 + A3, B0 + B1, B2 + B3 }
HSUBPD
Horizontal-Subtract-Packed-Double
 Input: { A0, A1 }, { B0, B1 }
 Output: { A0 − A1, B0 − B1 }
HSUBPS
Horizontal-Subtract-Packed-Single
 Input: { A0, A1, A2, A3 }, { B0, B1, B2, B3 }
 Output: { A0 − A1, A2 − A3, B0 − B1, B2 − B3 }
LDDQU
As stated above, this is an alternative misaligned integer vector load. It can be helpful for video compression tasks.
MOVDDUP, MOVSHDUP, MOVSLDUP
These are useful for complex numbers and wave calculation like sound.
FISTTP
Like the older x87 FISTP instruction, but ignores the floating point control register's rounding mode settings and uses the "chop" (truncate) mode instead. Allows omission of the expensive loading and re-loading of the control register in languages such as C where float-to-int conversion requires truncate behaviour by standard.

Other instructions
MONITOR, MWAIT
The MONITOR instruction is used to specify a memory address for monitoring, while the MWAIT instruction puts the processor into a low-power state and waits for a write event to the monitored address.

References

External links
X-bit Labs

X86 instructions
SIMD computing

SSE3


An Taeniophyllum kenejianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Taeniophyllum kenejianum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum kenejianum


Le cycle des nutriments (ou recyclage écologique) est le processus par lequel les composés organiques et inorganiques sont réutilisés dans un nouveau but de production de la matière. A l'inverse, l'énergie est utilisée dans un but de consommation sans jamais revenir à son état de départ. On ne peut pas parler de cycle de l'énergie, contrairement au cycle des nutriments minéraux. De ces cycles-ci font partie le cycle du carbone, le cycle du soufre, le cycle de l'azote, le cycle de l'eau, le cycle du phosphore ou encore le cycle de l'oxygène qui parmi d'autres, sont des cycles complets recyclés continuellement avec d'autres nutriments minéraux et participant à une nutrition écologique productive.

Notes et références

Notes

Références

Écologie
Recyclage

Cycle des nutriments


An Lepanthes turquinoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Lepanthes turquinoensis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes turquinoensis


Estadio Reyno de Navarra İspanya'nın Pamplona şehrinde, 1967 yılında hizmete giren çok amaçlı stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İspanya'nın CA Osasuna takımının maçlarını yaptığı stadyum, 19.553 seyirci kapasitelidir.

İspanya'daki stadyumlar
1967'de tamamlanan spor mekânları

El Sadar Stadyumu


Giuliano Amato (d. 13 Mayıs 1938) İtalyan politikacı. İki kez, 1992-1993 ve 2000-2001 tarihlerinde İtalya başbakanı olmuştur.

1987-1988 yıllarında Goria Hükûmeti'nde Başbakan yardımcılığı, 1987-1989 yıllarında hazine bakanlığı, 1998-1999 yıllarında kurumsal reformlar bakanlığı, 1999-2000 yıllarında bütçe, hazine ve ekonomik program bakanlığı ve 2006-2008 yılları arasında da 2. Prodi Hükûmeti'nde içişleri bakanlığı yapmıştır. 12 Eylül 2013 tarihinde cumhurbaşkanı tarafından Anayasa Mahkemesi üyeliğine atanmış olup, 18 Eylül 2013'ten itibaren görevini yürütmektedir. 16 Eylül 2020 - 29 Ocak 2022 tarihleri arasında Anayasa Mahkemesi başkanvekili olmuş, 29 Ocak 2022 tarihi itibarıyla Anayasa Mahkemesi başkanıdır.

Kaynakça

1938 doğumlular
İtalya başbakanları
Yaşayan insanlar
İtalya içişleri bakanları
İtalya başbakan yardımcıları
İtalya hazine bakanları
İtalya bütçe bakanları
İtalya Anayasa Mahkemesi Başkanvekilleri
İtalya Anayasa Mahkemesi Başkanları
İtalya başbakanlık devlet sekreterleri

Giuliano Amato


Gelincik, Mustelidae familyasından Mustela cinsinden bazı küçük yapılı etçil türlerinin ortak adı.

Dağılımı
Türkiye'nin hemen hemen her bölgesinde görülebilen gelinciklerin, sırtları kızıl kahverengi, karın bölgeleri ise beyaza yakın açık renkli tüylere sahiptirler.

Sınıflandırma
 Alt cins Grammogale
 Afrika gelinciği (Grammogale africana)
 Kolombiya gelinciği (Grammogale felipei)
 Alt cins Lutreola
 Avrasya vizonu (Mustela lutreola)
 Endenozya dağ gelinciği (Mustela lutreolina)
 Malayan gelinciği (Mustela nudipes)
 Sibirya gelinciği (Mustela sibirica)
 Kara çizgili gelincik (Mustela strigidorsa)
 Alt cins Mustela
 Dağ gelinciği (Mustela altaica)
 Kakım (Mustela erminea)Türkiye
 Uzun kuyruklu gelincik (Mustela frenata)
 Sarı karınlı gelincik, (Mustela kathiah)
 Bayağı gelincik (Mustela nivalis)Türkiye
 Alt cins Putorius
 Bozkır gelinciği (Mustela eversmannii)
 Kara ayaklı gelincik (Mustela nigripes)
 Dağ gelinciği (Mustela putorius) Türkiye
 Alt cins Vison
 Deniz vizonu (Mustela macrodon) (1894'te soyu tükenmiş)
 Amerika vizonu (Mustela vison)

Ayrıca bakınız
 Samur
 Kakım
 Sansar

Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Gelincik (memeli)


Mycobacterium tuberculosis, verem (tüberküloz) hastalığına yol açan bakteridir.

İlk defa 24 Mart 1882 yılında Robert Koch tarafından tanımlanmıştr. Koch bu keşfi için 1905 yılında tıp alanında Nobel Ödülünü almıştır. Mycobacterium tuberculosisin genomu 1999 yılında çözülmüştür.

Özellikleri
 Yavaş büyüyen bir bakteridir. Her 18 saatte bir bölünür (pek çok diğer bakteri 1 saat veya daha az zamanda bölünür).
 Kültürünün ¨negatif¨ olması için 6-8 hafta beklenmesi gerekir.
 Löwenstein-Jensen besiyerinde yetiştirilebilir. Bu özel besi yeri yumurta ve patates gibi farklı içeriklere sahiptir.
 M. tuberculosis zorunlu aerobdur.
 Bakterinin hücre duvarında 3 farklı uzun zincirli lipid bulunur. Bunlar, mikolik asit, wax D ve kazeöz nekrozda rol oynayan fosfatidlerdir.
 M. tuberculosisin belirlenmesi için PPD testi yapılır.
 M. tuberculosis asit ve bazlara karşı dirençlidir. Örneklerdeki M. tuberculosis konstantrasyonunu arttırmak için sodyum hidroksit kullanılır. Bu madde diğer canlı hücre ve bakterileri yok ederken M. tuberculosise zarar vermez.
 M. tuberculosis susuz koşullara dayanıklıdır ve kuru balgamda hayatta kalabilir. Bu özelliği bulaşıcılığını arttırır.
 Pek çok ¨MDR¨ M. tuberculosis suşu tespit edilmiştir. ¨MDR¨ "Çoklu ilaç dayanıklılığı olan" bakteri demektir. Bu suşların izoniazide dayanıklı olmaları dünya çapında problem teşkil etmektedir.

Kaynakça

 Medical Microbiology and Immunology, Levinson, Lange McGrawHill, 2004, s. 156, ISBN 0-07-111472-6

Dış bağlantılar

tuberculosis
Verem
1882'de tanımlanan bakteriler
Actinobacteria
Bakteriler

Mycobacterium tuberculosis


قصر بلاسنتيا  هو قصر ملكي إنجليزي بناه همفري، دوق غلوستر عام 1447 في بلدة جرينتش على ضفاف نهر التايمز.

اقرأ أيضاً
Charles Jennings, Greenwich: The Place Where Days Begin and End, London: Abacus, 2001. ISBN 0-349-11230-4.

أعلام
 هنري الثامن ملك إنجلترا
 إليزابيث الأولى ملكة إنجلترا
 إدموند تيودور

مراجع

سجون مهدمة
سجون سابقة في لندن
عمارة القرن 15 في المملكة المتحدة
قصور المملكة المتحدة
مبان ملكية في لندن
مبان ومنشآت اكتملت في 1443
مبان ومنشآت هدمت في القرن 17
مساكن ملكية في المملكة المتحدة
منازل اكتملت في القرن 15

قصر بلاسنتيا


Allonne se poate referi la:
Allone, localitate în departamentul Deux-Sèvres, Franța
Allone, localitate în departamentul Oise, Franța

Vezi și
Allonnes

Allonne


{{Infobox Station de métro
| nom                  = Nootdorp
| image                = Station Nootdorp (RandstadRail).jpg
| légende              = La station et les accès aux quais.
| alt                  =
| pays                 = Pays-Bas
| ville                = Pijnacker-Nootdorp
| titre subdivision    =
| subdivision          =
| titre quartier       = Village
| quartier             = Nootdorp
| adresse              = 's-Gravenweg 3, 2631PM Nootdorp
| latitude             = 52.047489
| longitude            = 4.414751
| géolocalisation      = La Haye/Hollande-Méridionale
| position             = surface
| voies                = 2
| quais                = 2
| bouches              =
| accessibilité        = oui
| zone                 =
| transit              =
| construction         =
| mise en service      =
| nom inaugural        =
| fermeture            =
| architecte           =
| artiste              =
| propriétaire         = RET
| exploitant           = RET
| code                 = Ndp
| ligne                =
| titre corresp 1      = Bus
| corresp 1            = de nuit B0B B10
| ligne 1              =
| station précédente 1 = Leidschenveenvers La Haye-Centrale
| station suivante 1   = Pijnacker-Centre<small>'vers Slinge</small>
}}
Nootdorp est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située à Nootdorp, dans la commune Pijnacker-Nootdorp, au sud de La Haye et au nord de Rotterdam au Pays-Bas.

Mise en service en 2006, dans le cadre du projet RandstadRail, elle est, depuis 2010, desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

 Situation sur le réseau

Établie sen surface, la station Nootdorp, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Leidschenveen, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Pijnacker-Centre, en direction du terminus sud Slinge''.

Elle dispose des deux voies de la ligne encadrées par deux quais latéraux.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RandstadRail
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2006

Nootdorp (métro de Rotterdam)


وليام الثاني، ملك إنجلترا بين عامي 1087 و 1100 والملقب بروفوس (وتعني باللاتيني الأحمر نسبة إلى بشرته المتوردة) خلفا لأبيه وليام الأول من إنجلتراأو ويليام الفاتح وكان حكمه قاسيا ومليئا بالفساد.

كان الابن الثاني لوليام الفاتح وثاني من بقي منهم بعد موته وقد كان المحبب لديه، وحسب العرف الإقطاعي منح ابنه الأول روبرت كورتز ملكه بالوراثة وهي نورماندي وأعطى ابنه الثاني ملكه بالفتح وهي إنجلترا، لكن البارونات النورمانديين في إنجلترا أرادوا أن يعيدوا المنطقتين تحت حكم واحد فقاموا بوضع خطة بعد فترة قصيرة من تولي وليام بأن يطيحوه ويملكوا روبير بدله ومن بينهم أخ وليام الفاتح غير الشقيق ويسمى أودو دو بايو وإيرل كينت وقاموا بثورة في شرق إنجلترا عام 1088 ولكن وليام كسب جانب الإنجليز السكان الأصليين للبلاد بإنقاص الضرائب ووضع إدارة سليمة فاستطاع بهذا أن يقمع التمرد لكنه سرعان ما تناسى وعوده.

قامت ثورة أخرى بقيادة روبير دو موبري إيرل نورثمبريا عام 1095 فعاقب قادة التمرد بقسوة كانت من الشدة بحيث لم يتجرأ نبيل بعدها على أن يثور ضده، وكانت محاولاته لتقويض الكنيسة الإنجليزية استفزت القديس أنسيلم كبير أساقفة كانتربري لكن وليام نفاه عام 1097.

في ذات الحين كان وليام في صراع مع اسكتلندا وويلز وبالأخص نورماندي وفي عام 1091 أخضع مالكوم الثالث ثم ثار عليه مالكولم في نوفمبر 1093 لكن قوات وليام قتلته في نورثمبرلاند في مكان يعى ألنويك فأصبح ملول اسكتلندا تابعين له وأخضع ويلز عام 1097 .

كان اهتمامه الرئيسي هو الاستيلاء على نورماندي وبعد حرب استمرت 7 سنوات (1089 - 1096) قلص دور أخيه إلى حليف ثانوي وعندما ذهب روبير إلى الحرب الصليبية الأولى رهن ملكه لأخيه الذي زاد إقليم ماين لأملاكه.

في عام 1100 قتل وليام بسهم في ظهره عندما كان في رحلة صيد في الغابة الجديدة مما يدل على أنه اغتيل على الأغلب وقاتله المزعوم والتر تيريل لورد بوا في بونثيو وقد تم الأمر في الظاهر على يد الشقيق الأصغر لوليام وهو هنري الذ أصبح الملك باسم هنري الأول من إنجلترا.

معرض صور

مراجع

وفيات بسبب طعنات رماح
أسرة نورماندي
أشخاص فرنسيون في القرن 11
إنجليز من أصل بلجيكي
إنجليز من أصل دنماركي
إنجليز من أصل فرنسي
ملوك إنجلترا
ملوك كاثوليك
مواليد عقد 1050
وفيات 1100
وفيات في حديقة نيو فوريست
ملكيون من إنجلترا القرن 11
أولاد ويليام الفاتح

وليام الثاني ملك إنجلترا


Komtur (njem. komtur), u srednjovjekovnim viteškim redovima, posebno kod templara, ivanovaca i teutonaca, vitez kojega uloga nije posve jasna. Vjerojatno je upravljao jednim ili više utvrđenih gradova pojedinoga viteškog reda. Dio povjesničara smatra da nema velike razlike između te titule i titule preceptora (lat. praeceptor: zapovjednik, vojskovođa). Kod templara se dužnost komtura prvi put spominje 1155., a kod ivanovaca 1157. godine. S nekoliko gradina organiziranih u pokrajinu upravljao je pokrajinski komtur (commendator provincialis).

Titula komtura postoji i danas u nekim zemljama (posebice u Italiji i Francuskoj) za počasne dužnosti. Primjerice, u francuskoj Legiji časti taj je naslov (commandeur) odmah iza najvišega zvanja (grand officier). Pored toga, europski Red svetog Jurja od kuće Habsburg dodjeljuje ovu titulu zapovjednicima komturaja (zapovjedništava).

Izvori

Vanjske poveznice

Viteški redovi
Titule

Komtur


Siding Spring Observatoriet er beliggende tæt ved Coonabarabran i New South Wales, Australien. Observatoriet blev påbegyndt i 1924, og er en del af the Research School of Astronomy & Astrophysics (RSAA) under the Australian National University. Det inkluderer flere teleskober herunder the Anglo-Australian Telescope. Det er placeret 1165 moh. i nationalparken Warrumbungle National Park på bjergtoppen Woorat, også kendt som Siding Spring.

Observatoriets beliggenhed med mange mørke og skyfrie nætter gør det ideelt til astronomiske observationer. Derfor drives det i samarbejde med både Storbritannien og Australien i fællesskab, og med teleskoper opstillet fra yderlige andre lande f.eks. USA, Japan, Sydkorea og Sverige.

Observatoriet deltager i projektet i at opdage jordkrydsende objekter.

Teleskoper
Der er installeret mere end 50 teleskoper på Siding Spring, omend ikke alle er funktionsdygtige. Et udvalg af dem der er i drift er listet herunder:
 Anglo-Australian Telescope: 3,9 m ækvatorialt monteret teleskop.
 Faulkes Telescope South: 2 m Ritchey-Chrétien-teleskop.
 Siding Spring 2,3 m teleskop (Advanced Technology Telescope): alt-az ophæng.
 SkyMapper: et fuldautomatisk 1,35 m vidvinkel teleskop.
 Uppsala Southern Schmidt-teleskop: 0,5 m
 Automated Patrol Telescope: Stort synsfeldts CCD teleskop

Se også
 (3122) Florence - nærjords-asteroide opdaget på Siding Spring i 1981.

Eksterne links

 SSOs officielle hjemmeside
 Research School of Astronomy & Astrophysics

Astronomiske observatorier
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Australien

Siding Spring Observatoriet