was a Japanese girl who became a victim of the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki by the United States. She was two years of age when the bombs were dropped and was severely irradiated. She survived for another ten years, becoming one of the most widely known hibakusha—a Japanese term meaning "bomb-affected person". She is remembered through the story of the more than one thousand origami cranes she folded before her death. She died at the age of 12 on October 25, 1955, at the Hiroshima Red Cross Hospital.

Event
Sadako Sasaki was at home, about  away from ground zero, when the United States dropped an atomic bomb on Hiroshima. She was blown out of the window and her mother ran out to find her, suspecting she may be dead, but instead finding her two-year-old daughter alive with no apparent injuries. While they were fleeing, Sadako and her mother were caught in black rain. Her grandmother ran back inside and died near the house, apparently trying to escape fires by hiding in a cistern.

Aftermath
Sadako grew up like her peers and became an important member of her class relay team. In November 1954, Sadako developed swellings on her neck and behind her ears. In January 1955, purpura had formed on her legs. Subsequently, she was diagnosed with acute malignant lymph gland leukemia (her mother and others in Hiroshima referred to it as "atomic bomb disease"). She was hospitalized on February 21, 1955, and given no more than a year to live.

Several years after the atomic explosion an increase in leukemia was observed, especially among young children. By the early 1950s, it was clear that the leukemia was caused by radiation exposure by the uranium in the bomb.

She was admitted as a patient to the Hiroshima Red Cross Hospital for treatment and given blood transfusions on February 21, 1955. By the time she was admitted, her white blood cell count was six times higher than the average child's levels.

Origami cranes
In August 1955, she was moved into a room with a girl named Kiyo, a junior high school student who was two years older than her. Shortly after, cranes were brought to her room from a local high school club. Sasaki's friend, Chizuko Hamamoto, told her the legend of the cranes and she set herself a goal of folding 1,000 of them, which was believed to grant the folder a wish. Although she had plenty of free time during her days in the hospital, Sasaki lacked paper, so she used medicine wrappings and whatever else she could scrounge; including going to other patients' rooms to ask for the paper from their get-well presents. Her best friend, Chizuko, also brought paper from school for Sasaki to use.

A popular version of the story is that Sasaki fell short of her goal of folding 1,000 cranes, having folded only 644 before her death and that her friends completed the 1,000 and buried them all with her. (This comes from the novelized version of her life Sadako and the Thousand Paper Cranes.) However, an exhibit that appeared in the Hiroshima Peace Memorial Museum stated that by the end of August 1955, Sasaki had achieved her goal and continued to fold 300 more cranes. Sadako's older brother, Masahiro Sasaki, says in his book The Complete Story of Sadako Sasaki that she exceeded her goal.

Death

During her time in the hospital, her condition progressively worsened. Around mid-October 1955, her left leg became swollen and turned purple. After her family urged her to eat something, Sadako requested tea on rice and remarked "It's tasty". She then thanked her family, those being her last words. With her family and friends around her, Sadako died on the morning of October 25, 1955, at the age of 12.

After her death, Sadako's body was examined by the Atomic Bomb Casualty Commission (ABCC) for research on the effects of the atomic bomb on the human body before she was cremated.

Memorials
After her death, Sasaki's friends and schoolmates published a collection of letters in order to raise funds to build a memorial to her and all of the children who had died from the effects of the atomic bomb, including another Japanese girl Yoko Moriwaki. In 1958, a statue of Sasaki holding a golden crane was unveiled in the Hiroshima Peace Memorial Park. At the foot of the statue is a plaque that reads: "This is our cry. This is our prayer. Peace in the world."

There is also a statue of her in the Seattle Peace Park. Sasaki has become a leading symbol of the effects of nuclear war and has become an international symbol for peace and a peaceful world, especially during the ongoing 2022 Russian invasion of Ukraine. Sasaki is also a heroine for many girls in Japan. Her story is told in some Japanese schools on the anniversary of the Hiroshima bombing. Dedicated to Sasaki, people all over Japan celebrate August 6 as the annual peace day.

Artist Sue DiCicco founded the Peace Crane Project in 2013 to celebrate Sadako's legacy and connect students around the world in a vision of peace. DiCicco and Sadako's brother co-wrote a book about Sadako, The Complete Story of Sadako Sasaki, hoping to bring her true story to English speaking countries. Their website offers a study guide for students and an opportunity to "Ask Masahiro".

In popular culture
The tragic death of Sadako Sasaki inspired Dagestani Russian poet Rasul Gamzatov, who had paid a visit to the city of Hiroshima, to write an Avar poem, "Zhuravli", which eventually became one of Russia's greatest war ballads. Sasaki's life and death are also the subject of the song "Cranes over Hiroshima" by American singer-songwriter Fred Small.

See also

 Children of Hiroshima
 The Day of the Bomb
 Hiroshima Maidens
 Hiroshima Witness
 Orizuru
 Sadako and the Thousand Paper Cranes

References

External links

 Sadako and the Paper Cranes —photos and other informational materials on the official homepage of the Hiroshima Peace Memorial Museum
 Sadako and the Atomic Bombing—Kids Peace Station at the Hiroshima Peace Memorial Museum
 Sadako Sasaki—The Complete Story of Sadako Sasaki website
 Senzaburu Orikata—a 1797 book of origami designs to be used in the folding of thousand-crane amulets.
 "Cranes over Hiroshima"—lyrics to a song by Fred Small inspired by Sadako Sasaki.
 Sadako and the Thousand Paper Cranes
 "Daughter of Samurai"—a song by Russian rock band Splean, inspired by Sadako Sasaki.
 "Sadako e le mille gru di carta" is an album by Italian progressive rock band LogoS; published in 2020, seventy-five years after atomic bombing of Hiroshima, it tells the story of Sadako Sasaki.

1943 births
1955 deaths
Anti–nuclear weapons movement
Children in war
Deaths from cancer in Japan
Deaths from leukemia
Hibakusha
Japanese children
Origami artists
People from Hiroshima
Child deaths

Sadako Sasaki


Mimar Sinan veya Koca Mi'mâr Sinân Ağa (doğum adıyla Sinaneddin Yusuf veya Abdulmennan oğlu Sinan; Osmanlı Türkçesi: قوجه معمار سنان آغا;  – 17 Temmuz 1588), Osmanlı İmparatorluğu'nun 16. yüzyılda görevli başmimarı ve inşaat mühendisidir. Kariyerinde önemli eserler veren ve Kanuni Sultan Süleyman, II. Selim ve III. Murad dönemlerinde başmimar olarak görev yapan Mimar Sinan, yapıtlarıyla geçmişte ve günümüzde dünyaca tanınmıştır. Başyapıtı, "ustalık eserim" olarak tanımladığı, Edirne'deki Selimiye Camii'dir.

Yaşamı

Kökeni ve devşirilmesi
Sinaneddin Yusuf, Kayseri'nin Agrianos (günümüzdeki Ağırnas) köyünde Ermeni veya Rum ya da Hristiyan Türk, olarak doğduğu düşünülmektedir. 1511'de Yavuz Sultan Selim zamanında devşirme olarak İstanbul'a gelmiş Yeniçeri Ocağına alınmıştır.

Yeniçerilik dönemi
Abdulmennan oğlu Sinan, Mimar olarak Yavuz Sultan Selim'in 1514 Çaldıran Savaşı, 1517 Mısır seferine katıldı. 1521 yılında Kanuni Sultan Süleyman'ın Belgrad Seferine Yeniçeri olarak katıldı. 1522'de Rodos Seferine Atlı Sekban olarak katılıp, 1526 Mohaç Meydan Muharebesi'nden sonra, gösterdiği yararlıklar sebebiyle takdir edilerek Acemi Oğlanlar Yayabaşılığına (Bölük Komutanı) terfi ettirildi. Sonraları Zemberekçibaşı ve Başteknisyen oldu.

1533 yılında Kanuni Sultan Süleyman'ın İran Seferi sırasında Van Gölü'nde karşı sahile gitmek için Mimar Sinan iki haftada üç adet kadırga yapıp donatarak büyük itibar kazandı. İran Seferinden dönüşte, Yeniçeri Ocağı'nda itibarı yüksek olan Hasekilik rütbesi verildi. Bu rütbeyle, 1537 Korfu, Pulya ve 1538 Moldova seferlerine katıldı. 1538 yılındaki Karaboğdan Seferinde ordunun Prut Nehri'ni geçmesi için köprü gerekmiş bataklık alanda günlerce uğraşılmasına karşın köprü kurulamamış görev Kanuni'nin veziri Damat Çelebi Lütfi Paşa'nın emriyle Abdulmennan oğlu Sinan'a verilmiştir.

Köprünün yapımından sonra Abdulmennan oğlu Sinan 17 yıllık yeniçerilik hayatından sonra 49 yaşında Başmimarlık görevine atanır.

Başmimarlık dönemi
1538 yılında Hassa başmimarı olan Sinan, başmimarlık görevini Kanuni Sultan Süleyman, II. Selim ve III. Murat zamanında 49 yıl süre ile yapmış Mimar Sinan'ın, mimarbaşılığa getirilmeden evvel yaptığı üç eser dikkat çekicidir. Bunlar: Halep'te Husreviye Külliyesi, Gebze'de Çoban Mustafa Külliyesi ve İstanbul'da Hürrem Sultan için yapılan Haseki Külliyesidir. Halep'teki Hüsreviye Külliyesinde, tek kubbeli cami tarzı ile, bu kubbenin köşelerine birer kubbe ilave edilerek yan mekânlı cami tarzı birleştirilmiş ve böylece Osmanlı mimarlarının İznik ve Bursa'daki eserlerine uyulmuştur. Külliyede ayrıca, avlu, medrese, hamam, imaret ve misafirhane gibi kısımlar bulunmaktadır. Gebze'deki Çoban Mustafa Paşa Külliyesinde renkli taş kakmalar ve süslemeler görülür. Külliyede cami, türbe ve diğer unsurlar ahenkli bir tarzda yerleştirilmiştir. Mimar Sinan'ın İstanbul'daki ilk eseri olan Haseki Külliyesi, devrindeki bütün mimari unsurları taşımaktadır. Cami, medrese, sübyan mektebi, imaret, darüşşifa ve çeşmeden oluşan külliyede cami, diğer kısımlardan tamamen ayrıdır, Mimar Sinan'ın Mimarbaşı olduktan sonra verdiği üç büyük eser, onun sanatının gelişmesini gösteren basamaklardır. Bunların ilki İstanbul'daki Şehzade Camii ve külliyesidir. Dört yarım kubbenin ortasında merkezi bir kubbe tarzında inşa edilen Şehzade Camii, daha sonra yapılan bütün camilere örnek teşkil etmiştir. Süleymaniye Camii, Mimar Sinan'ın İstanbul'daki en muhteşem eseridir. Kendi tabiriyle kalfalık döneminde, 1550-1557 yılları arasında yapılmıştır.

Mimar Sinan'ın en büyük eseri ise, 86 yaşında yaptığı ve "ustalık eserim" diye takdim ettiği, Edirne'deki Selimiye Camiidir (1575). Mimarbaşı olduğu sürece birbirinden çok değişik konularla uğraştı. Zaman zaman eskileri restore etti. Bu konudaki en büyük çabalarını Ayasofya için harcadı. 1573'te Ayasofya'nın kubbesini onararak çevresine, takviyeli duvarlar yaptı ve eserin bu günlere sağlam olarak gelmesini sağladı. Eski eserlerle abidelerin yakınına yapılan ve onların görünümlerini bozan yapıların yıkılması da onun görevleri arasındaydı. Bu sebeplerle Zeyrek Camii ve Rumeli Hisarı civarına yapılan bazı ev ve dükkânların yıkımını sağladı. İstanbul caddelerinin genişliği, evlerin yapımı ve lağımların bağlanmasıyla uğraştı. Sokakların darlığı sebebiyle ortaya çıkan yangın tehlikesine dikkat çekip bu hususta ferman yayınlattı. Günümüzde bile bir problem olan İstanbul'un kaldırımlarıyla bizzat ilgilenmesi çok ilgi çekicidir. Büyükçekmece Köprüsü üzerinde kazılı olan mührü, onun aynı zamanda mütevazı kişiliğini de yansıtmaktadır. Mühür şöyledir:

Eserlerinin bir kısmı İstanbul'dadır. 1588'de İstanbul'da vefat eden Mimar Sinan, Süleymaniye Camii'nin yanında kendi yaptığı sade türbeye defnedilmiştir.

Mimar Sinan Türbesi, İstanbul Müftülüğü'nün sütunlu kapısından çıkınca hemen solda, iki caddenin kesiştiği noktada Fetva Yokuşu başında sağda, Süleymaniye Camii'nin Haliç duvarının önünde, beyaz taşlı sade bir türbedir. Mezarı 1935 yılında Türk Tarihini Araştırma Kurumu üyeleri tarafından kazılmış ve kafatası incelenmek üzere alınmış ancak sonraki restorasyon kazısında kafatasının yerinde olmadığı görülmüştür.

1976'da Uluslararası Astronomi Birliği'nin aldığı kararla Merkür'deki bir krater Sinan Krateri olarak isimlendirilmiştir.

Eserleri

Mimar Sinan 81 cami, 51 mescit, 55 medrese, 26 darül-kurra, 17 türbe, 17 imarethane, 3 darüşşifa (hastane), 5 su yolu, 8 köprü, 20 kervansaray, 36 saray, 8 mahzen ve 48 de hamam olmak üzere 375 eser yapmıştır. Ayrıca, Edirne ilindeki Selimiye Camisi Dünya Kültür Mirası listesindedir.

Popüler kültürde yeri
 1976'da Merkür'de keşfedilen bir kratere Uluslararası Astronomi Birliği tarafından, Mimar Sinan'a ithafen ''Sinan'' ismi verildi.

 İstanbul'da bulunan bir devlet üniversitesine 1982 yılında "Mimar Sinan Üniversitesi" adı verildi. 2003 yılında adı Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi olarak değiştirildi.

 Mimar Sinan'ı konu alan çok sayıda roman ve tiyatro oyunu yayınlanmıştır. Abidin Dino'nun Sinan ve Arthur Stratton'un Sinan isimli biyografik romanları en bilinenler arasındadır.

 2003 yapımı Hürrem Sultan dizisinde Mehmet Çerezcioğlu tarafından canlandırılmıştır.

 2011 yapımı Muhteşem Yüzyıl dizisinde birkaç bölüm Gürkan Uygun tarafından canlandırılmıştır.

 2021'de Sinan Operası bestelendi.

Notlar

Dış bağlantılar

 Britannica'da Sinan maddesi
 Mimar Sinan: Eserleri ve hayatını konu alan site
 Mimar Sinan: Hayatı Eserleri ve Çalışmaları
 Turgut Cansever, Mimar Sinan Albaraka Türk Y., İstanbul 2009.
 Gülru Necipoğlu, The Age of Sinan, Princeton University Press, 2009.
 Reha Günay, Mimar Sinan, YKY, İstanbul 2005.
 Sai Mustafa Çelebi, (haz.:Develi, Samih Rifat) Yapılar Kitabı (Tezkiretül Bünyan ve Tezkiretül Ebniye, Mimar Sinan'ın Anıları, tıpkıbasım, çevriyazı, eleştirel basım Hayati, Koçbank Y., İstanbul 2002.
 Doğan Kuban, Çağlar Boyunca Türkiye Sanatının Anahatları, YKY, İstanbul 2004.

1489 doğumlular
1588 yılında ölenler
Devşirme Osmanlılar
Kayseri doğumlular
I. Süleyman
Müslüman olanlar
Osmanlı Ermenileri
Osmanlı mimarları
Türk inşaat mühendisleri

Mimar Sinan


Ameixoeira, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 1,62 km² yüzölçümüne sahip, 9.644 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia). 1541'de bucak statüsü almıştır.

Dış bağlantılar
 Ameixoeira heraldry

Lizbon'ın bucakları

Ameixoeira (Lizbon)


Le groupe B de la Coupe du monde 2022, qui se dispute au Qatar du 20 novembre au , comprend quatre équipes dont les deux premières se qualifient pour les huitièmes de finale de la compétition.
Le tirage au sort est effectué le  à Doha.
Le premier de ce groupe affronte le deuxième du Groupe A et le deuxième de ce groupe affronte le premier du Groupe A.

Présentation des équipes
Le groupe B comprend trois équipes anglo-saxonnes et l'Iran. Le groupe est parfois qualifié de  dans la presse anglophone en raison du classement FIFA moyen le plus élevé de tous les groupes, de l'excitation autour des rivalités Angleterre-États-Unis et Angleterre-pays de Galles, de l'hostilité politique entre l'Iran et les pays anglo-saxons et par anglo-centrisme. Quatrième en 2018 et vice-championne d'Europe, l'Angleterre connaît l'une des meilleures périodes de son histoire récente. Les Three Lions sont portés par un effectif riche de plusieurs cadres comme Kyle Walker, Harry Maguire, Raheem Sterling et Harry Kane, ainsi que d'une génération montante incarnée par Phil Foden, Jude Bellingham ou encore Declan Rice. Les Anglais restent néanmoins sur deux défaites importantes contre la Hongrie (0-4 ; 0-1) en Ligue des nations où ils ont été relégués en Ligue B. L'Iran, meilleure équipe asiatique au classement FIFA, a opposé une forte résistance lors des deux précédentes éditions de la Coupe du monde en 2014 et 2018. Après une campagne qualificative relativement terne mais sans danger, la Team Melli a retrouvé son sélectionneur Carlos Queiroz qui a reconduit à peu près les mêmes joueurs qu'en 2018. Elle pratique un football s'appuyant sur la contre-attaque avec le duo Azmoun-Taremi, la solidité défensive et l'efficacité offensive. Non qualifiés en 2018, les États-Unis ont rajeuni leur effectif en masse ; ils se présentent au Qatar avec la formation la plus jeune de leur histoire (25,2 ans de moyenne d'âge). La Team USA comprend plusieurs joueurs de talent, dont Christian Pulisic, mais suscite des doutes sur le plan tactique au niveau de la défense centrale et de l'absence d'avant-centre. La dernière équipe n'était pas connue au moment du tirage au sort. Le pays de Galles de Gareth Bale s'est qualifié pour sa première Coupe du monde depuis 1958 en remportant le barrage contre l'Ukraine, diminuée par l'invasion russe (1-0). Les Dragons rouges s'appuyent sur le gardien Wayne Hennessey, auteur d'un match héroïque contre l'Ukraine, ainsi qu'une génération de jeunes joueurs dont Neco Williams, Ethan Ampadu, Joe Rodon et Daniel James. En revanche, les Gallois, qui souffrent d'un manque d'idées dans leur jeu, restent sur une Ligue des nations désastreuse avec cinq défaites en six matchs.

Angleterre

L'Angleterre, vice-championne d'Europe en 2021 et qualifiée à la première place du groupe I des éliminatoires européens, est la principale favorite de ce groupe B.

Iran

L'Iran enchaîne un troisième mondial consécutif après avoir terminé en tête de son groupe aux éliminatoires de la zone Asie devant la Corée du Sud.

États-Unis

Les États-Unis, l'un des grands absents de l'édition 2018, sont de retour grâce à une troisième place obtenue lors du tour final des éliminatoires de la CONCACAF. Ils font office de principaux outsiders du groupe.

Pays de Galles

Enfin, le quatrième membre est le pays de Galles, qualifié de dernière minute en barrage, après le tirage au sort du mondial. Emmenée par son capitaine Gareth Bale, l'équipe galloise participe seulement à sa deuxième Coupe du monde, 64 ans après celle de 1958.

Résumé

Classement

journée

Angleterre - Iran

États-Unis - Pays de Galles

journée

Pays de Galles - Iran

Angleterre - États-Unis

journée

Pays de Galles - Angleterre

Iran - États-Unis

Homme du match

Liste des buteurs
3 buts

  Marcus Rashford

2 buts

  Bukayo Saka
  Mehdi Taremi

1 but

  Jude Bellingham
  Phil Foden
  Jack Grealish
  Raheem Sterling
   Christian Pulisic
  Timothy Weah
  Rouzbeh Cheshmi
  Ramin Rezaeian
  Gareth Bale

Liste des passeurs
3 passes décisives

  Harry Kane

1 passe décisive

  Kalvin Phillips
  Harry Maguire
  Luke Shaw
  Raheem Sterling
  Callum Wilson
  Sergiño Dest
  Christian Pulisic
  Ali Gholizadeh
  Mehdi Taremi

Notes et références

Voir aussi
 Coupe du monde de football 2022
 Éliminatoires de la Coupe du monde de football 2022

Coupe du monde de football 2022

Groupe B de la Coupe du monde de football 2022


Claude Marie Jules Bourcier (1797, Cuisery - 9 de marzo de 1873, Batignolles, París) fue un ornitólogo, y político francés.

Fue un especialista de la familia Trochilidae, y descriptor de numerosas especies, a veces en colaboración con Étienne Mulsant (1797-1880) y de Adolphe Delattre (1805-1854). Bourcier fue además cónsul de su país en Ecuador, desde 1849 à 1850.

Algunas publicaciones
 1850. Description et figures d'une espèce nouvelle d'oiseau-mouche le d'Allard, Ornismya allardi... 2 pp.

Libros
 1874. Collection typique d'oiseaux mouches (Trochilidés). Editor E. Deyrolle, 12 pp.
 1840. Formation de la soie chez la chenille du Mûrier (Bombyx mori, Fabricius): description de l'organe producteur de la matière soyeuse. Editor impr. L. Bouchard-Huzard, 11 pp.

Honores

Epónimos
 El colibrí de Bourcier Polyonymus caroli, que describió en 1847
 El ermitaño de Bourcier Phaethornis bourcieri, descripto por René Primevère Lesson (1794-1849) en 1832

Véase también
Taxones descritos por Jules Bourcier

Enlaces externos

Naturalistas de Francia del siglo XIX
Ornitólogos de Francia del siglo XIX
Escritores en francés del siglo XIX
Nacidos en Cuisery

Jules Bourcier


38P/Stephan-Oterma, komet Halleyeve vrste. Ne nosi ime po otkrivatelju, nego po Édouardu Stephanu i Liisi Oterma.

Izvori

Kometi

38P/Stephan-Oterma


, née le , est une femme politique japonaise, représentant la préfecture de Tokyo à la Chambre des représentants du Japon pour le Parti libéral-démocrate japonais. Elle est nommée en 2015 dans le gouvernement Abe au poste de secrétaire parlementaire chargée des affaires étrangères.

Carrière électorale
Elle se présente pour la première fois aux élections législatives japonaises en 2012, dans la première circonscription de Tokyo. Avec le soutien du Parti libéral-démocrate et de Kaoru Yosano, membre du gouvernement Aso, elle s'oppose à l'ancien ministre des Finances et président du Parti démocrate du Japon Banri Kaieda. Elle remporte l'élection d'une courte marge.

Elle se représente à sa succession en 2014, toujours opposée à Banri Keida, et remporte à nouveau le scrutin. Elle se présente à nouveau en 2017, mais échoue cette fois face à Keida. Elle est néanmoins élue à la Diète pour un troisième mandat grâce au scrutin proportionnel.

En 2021, elle se présente à nouveau dans la première circonscription de Tokyo, toujours opposée à Banri Keida, et remporte cette fois ci l'élection, entamant ainsi son quatrième mandat.

Prises de positions
Elle est pour une réforme de la constitution japonaise, qui empêche le pays de posséder une armée, ainsi que pour la promulgation de la loi japonaise de 2015 sur les Forces japonaises d'autodéfense. D'un point de vue économique, elle est favorable à la politique des Abenomics, et à l'inclusion du Japon dans l'accord de partenariat transpacifique.

Références

Annexes

Articles connexes
 Femmes au Japon

Liens externes
 Site personnel de Miki Yamada

Femme politique japonaise
Ministre japonais
Naissance en mars 1974
Naissance à Tokyo
Personnalité du Parti libéral-démocrate (Japon)
Étudiant de l'université de Tokyo
Étudiant de l'université Columbia

Miki Yamada


Vyšný Skálnik este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 150 de locuitori. Se învecinează cu comuna Rimavské Zalužany.

Istoric
Localitatea Vyšný Skálnik este atestată documentar din 1334.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vyšný Skálnik


Ariranha es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º11'16" sur y a una longitud 48º47'13" oeste, estando a una altitud de 595 metros. La ciudad tiene una población de 8.547 habitantes (IBGE/2010). Ariranha pertenece a la Microrregión de Catanduva.

Geografía

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 8.547
 Urbana: 8.094
 Rural: 453
 Hombres: 4.366
 Mujeres: 4.181
Densidad demográfica (hab./km²): 64,19

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 14,11

Expectativa de vida (años): 72,18

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,37

Tasa de alfabetización: 88,59%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,769
 IDH-M Salario: 0,678
 IDH-M Longevidad: 0,786
 IDH-M Educación: 0,843
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Río de la Onça

A través de la Ley 7.663/91, el Estado de São Paulo fue dividido en 22 cuencas hidrográficas, denominadas como Unidad de Gestión de Recursos Hídricos -UGRHI.

El municipio de Ariranha forma parte físicamente de la Cuenca Hidrográfica de los Ríos Turvo y Gran UGRHI 15. Esta, por su vez, está dividida en 12 subcuencas.

Carreteras
 SP-310
 SP-323

Administración
 Prefecto: (2009/2012)
 Viceprefecto: José Aparecido Sabbion
 Presidente de la cámara: Fausto Júnior Stopa (2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Ariranha (São Paulo)


Shinnosuke Hatanaka (født 25. august 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Yokohama F. Marinos.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinnosuke Hatanaka


III. Pius (d.y. 1439, Siena, Siena Cumhuriyeti - ö. 18 Ekim 1503, Roma) asıl ismiyle Francesco Todeschini Piccolomini; 1503 yılında birkaç hafta iktidarda kalmış olan İtalyan papa.

Papa II. Pius'un yeğenlerinden biriydi. II. Pius'tan sonraki papalar döneminde de önemli diplomatik görevlerde bulundu. Papa VI. Alexander'ın açıkça akrabalarını kayırmasına karşı çıktı. VI. Alexander'ın ölümünden sonra oğlu Cesare Borgia'nın askerlerini şehre sokarak papayı seçmek üzere olan kardinaller meclisini etkilemeye çalışmasına rağmen, Romalılar tarafından korunan kardinaller Minerva kilisesinde toplanıp Francesco Todeschini Piccolomini'yi III. Pius adıyla papa seçtiler. 1 Ekim'de kutsandıktan birkaç hafta sonra ölen III. Pius, II. Pius onuruna Siena Katedralinin bitişiğindeki Piccolomini Kütüphanesi'ni kurmuştur.

Popüler kültürdeki yeri
The Borgias dizi filminde Kardinal Piccolomini'yi, Bosco Hogan canlandırmıştır.

Ayrıca bakınız
 En kısa süre hüküm süren 10 papa

1439 doğumlular
Siena doğumlular
1503 yılında ölenler
15. yüzyılda İtalyanlar
Siena başpiskoposları
Perugia Üniversitesinde öğrenim görenler
Roma'da ölenler
Roma'da defnedilenler
16. yüzyıl papaları

III. Pius


L'US Navy Electronics Laboratory (NEL) a été créé en 1945, avec la consolidation de la station radio navale, de l' école de formation des opérateurs radar et de l'activité de sécurité radio du Navy Radio and Sound Lab (NRSL) avec l'apport de son partenaire en temps de guerre la division de recherche sur la guerre de l'Université de Californie. La charte du NEL était « d'apporter la solution à tout problème dans le domaine de l'électronique de la conception, à l'approvisionnement, aux tests, à l'installation et à la maintenance d'équipements électroniques pour l'US Navy. » Ses travaux sur le télécommunications radio et le sonar sont complétés par des recherches fondamentales sur la propagation de l'énergie électromagnétique dans l'atmosphère et du son dans l'océan.

Histoire
En , le Navy Radio and Sound Lab a été rebaptisé Navy Electronics Laboratory. C'est 80 % de la base navale de Point Loma qui a graduellement été dédié au Naval Electronics Laboratory Center (NELC) à la fin de la Seconde Guerre mondiale. À son tour, NELC a été fusionné dans le Naval Ocean Systems Center (NOSC) en 1977. Ce dernier a finalement été fusionné au Space and Naval Warfare Systems Command (SPAWAR) en 1997.

Activités
Les activités du NEL s'étendaient dans les domaines suivants :
 Télécommunications ;
 Télédétections ;
 Exploration avec submersible de l'Arctique comme le voyage submergé de l' du Pacifique à l'Atlantique, via le pôle Nord, en 1958 et de l' qui a navigué de l'Atlantique au pôle Nord et au centre de l'océan Arctique, faisant surface 9 fois à travers de petits trous dans la calotte glaciaire, Ce service est toujours l'Arctic Submarine Laboratory ;
 Recherche par bathyscaphe dont le Trieste. ;
 Radiotélécopie ;
 Informatique.

Références

Bibliographie

 .

Organisation de l'United States Navy
Organisme fondé en 1945

Navy Electronics Laboratory


Kabaw oder Cabao (, ) ist ein kleiner, von Berbern bewohnter Ort mit ca. 1.000 Einwohnern im Munizip Nalut (Libyen). In erhöhter Lage und etwas abseits vom Ort liegt eine äußerst imposante Speicherburg (ksar).

Lage
Kabaw liegt in einer Höhe von etwa  und etwa 30 km Luftlinie (etwa 65 Straßenkilometer) östlich von Nalut in den Nafusa-Bergen. Die Entfernung zur nordöstlich gelegenen libyschen Hauptstadt Tripolis beträgt etwa 265 km.

Ortsbild
Der alte Ortsteil mit seinen Lehmbauten ist – anders als in Ghadames – von seinen Bewohnern weitgehend aufgegeben worden und verfällt zusehends. Im neuen Ortsteil stehen moderne Häuser im Einheitsstil mit Wänden aus Hohlblocksteinen, Decken und Treppen aus Beton, Türen aus Metallblechen und Satellitenschüsseln auf den Flachdächern.

Ksar

Baugeschichte
Die einzige Sehenswürdigkeit des Ortes ist die mehrstöckige Speicherburg (ksar), deren Vielzahl von Speicherkammern (ehemals etwa 200) darauf schließen lässt, dass sie von mehreren Dörfern gemeinsam gebaut und genutzt wurde. Ursprünglich dürfte der gesamte Bau nur zwei- oder dreigeschossig gewesen sein; bei Bedarf wurden einfach weitere Speicherkammern aufgesetzt. Angesichts der nicht vorhandenen schriftlichen Quellen kann das Alter des Bauwerks nur grob geschätzt werden – man geht von etwa 500 bis 800 Jahren aus. Ob es einen älteren Vorgängerbau gegeben hat, ist unklar. Im Jahr 2000 wurden an der Anlage Sicherungsarbeiten durchgeführt.

Funktion
Im Ksar wurden während der Zeit der sommerlichen Wanderungen mit den Viehherden (Schafe und Ziegen) haltbare Lebensmittel (Getreide, Öl, Datteln, Mandeln, Feigen, Nüsse etc.), aber auch Haushalts- und Ackergerätschaften deponiert und von einer Wachmannschaft gegen Überfälle von umherziehenden Nomaden oder verfeindeten Berberclans gesichert. Jede Familie besaß eine, manchmal auch zwei Kammern. Manchmal fanden auch Handelskarawanen in dem Ksar Herberge und Schutz und – obwohl bei der als Selbstversorger lebenden Landbevölkerung nicht viel zu holen war – wurden in manchen Fällen auch Waren getauscht oder gekauft.

Baumaterial
Der gesamte Bau wurde ausschließlich aus den vor Ort vorkommenden Materialien errichtet (Bruchsteine, Lehmerde, Palmstämme etc.) und in Teilen mit Lehmerde verputzt. Der alle paar Jahre zu erneuernde Verputz schützte die Mauern des Ksar vor Auswaschungen durch Sandstürme und Regen.

Anlage
Die Speicherburg liegt an einem Felsvorsprung hoch über einem Taleinschnitt der Nafusa-Berge. Die Außenmauern der Anlage sind aus Bruchsteinen in Trockenbauweise aufgeschichtet und bilden nahezu einen Kreis. Der dorfseitig gelegene Teil der Anlage ist entweder unvollendet oder eingestürzt; die Talseite mit ihren bis zu fünfstöckig übereinander liegenden Speicherkammern ist dagegen noch recht gut erhalten.

Architektur
Die gewölbten, im Innern nur etwa 1,70 m hohen und ca. 2,20 m breiten – fenster- und somit lichtlosen – Speicherkammern (ghorfas) sind in mehreren Stockwerken übereinander angeordnet. Interessant sind die Vor- und Rücksprünge einzelner Bauteile und Kammern; dadurch wird eine architektonische Strenge des Bauwerks vermieden und gleichzeitig die Stabilität erhöht. Die aus Holzbrettern und -stämmen gefertigten Podeste vor den – oft gewölbten – Eingängen der Kammern wurde nicht mit Hilfe von Leitern, sondern über – versetzt im Mauerwerk eingelassene – Trittsteine erreicht. Die hölzernen Türen waren mit komplizierten Holzschlössern (später Metallschlössern) gesichert – Schlösser und Holztüren sind allesamt verschwunden; manchmal werden sie in den Antiquitätenläden der Großstädte zum Kauf angeboten.

Moschee
Das kleine, weiß getünchte, aber ansonsten völlig schmucklose Gebäude im Innenhof wird als Gebetsraum/Moschee angesehen, in welcher der oder die Wächter ihr Gebet verrichten konnten. Bei dem Bau dürfte es sich um eine spätere Zutat handeln.

Siehe auch
Weitere Ksur im Nordwesten Libyens:
 Qasr el-Hadj
 Nalut
 Qasr Bou Neran

Literatur
 Herbert Popp, Abdelfettah Kassah: Les ksour du Sud tunisien. Naturwissenschaftliche Gesellschaft, Bayreuth 2010, ISBN 978-3-939146-04-9 (französisch)
 Joachim Willeitner: Libyen. Tripolitanien, Syrtebogen, Fezzan und die Kyrenaika. DuMont-Verlag, Ostfildern 2001, ISBN 3-7701-4876-2, S. 139f.

Weblinks
 Kabaw/Cabao - Fotos
 Kabaw/Cabao - Fotos + Text (Looklex, englisch)

Ort im Munizip Nalut
Oase (Libyen)
Berberarchitektur
Ort in Afrika

Kabaw


Svetlana Bodiul (n. 14 mai 1947, Chișinău) este un muzician din URSS, Republica Moldova, Rusia, interpretă la pian și orgă.

Biografie
Este fiica liderului comunist din R.S.S.M. Ivan Bodiul. A studiat la școala medie de muzică "Eugen Coca" din Chișinău (1955-1965) și la Conservatorul "P. I. Ceaikovski" din Moscova (1965-1970) cu Tatiana Nicolaeva (pian). Membru PCUS. S-a perfecționat la Conservatorul Național din Paris cu Andre Iznal și Marie-Claire Geneviève Alain (orgă) și la Conservatorul din Moscova (1971-1973), unde a fost concomitent secretarul organizației de partid, cu Leonid Roizman (orgă). Din anul 1975 este cadru didactic la Conservatorul din Moscova. Este laureată a concursului internațional de pian "Johann Sebastian Bach" (Leipzig, 1967). Artistă emerită din RSSM (1981).

Înregistrări
A înregistrat la radio Chișinău:
Bach, J.S.
Lazarev, E.

Discografie
Bach, J.S. , Partita pe tema coralului"Sei gegrusset, Jesu gretig" (s. 10-13471-21), Griny, de N. Recit du Chart de Lțhzmne precedent sur le grands Jeuh, recit de Cremorne, dialogue sur les Grands Jouh;
 Lazarev, E. Cantus (BWV-768)

Filmografie
 Cântă Svetlana Bodiul, "Telefilm-Chișinău" (1980), FCN-27

Note

Bibliografie
 Viața palipită în fiecare sunet, Literatura și Arta din 4 octombrie 1979, Chișinău
 Arapu, G., Svetlana Bodiul
 Nu am decât o singură pasiune-Bach, Femeia Moldovei N.3, 1977
 Serafim Buzilă// Femeia Moldovei, N.1, Chișinău;
 Literatura și Arta Moldovei, Enciclopedie, vol. I, Chișinău, 1985

Legături externe
Orga din Chișinău (în rusă)

Nașteri în 1947
Pianiști moldoveni
Pianiști ruși
Organiști
Oameni din Chișinău
Nașteri pe 14 mai
Pianiste

Svetlana Bodiul


روبرت بيك الكبير Robert Peake the Elder ( 1551 – 1619) هو رسام إنجليزي أنتج معطم أعماله في أواخر عهد إليزابيث الأولى ومعظم عهد جيمس الأول. تم تعيينه في سنة 1604 رساما خاصا لوريث العرش الأمير هنري، وفي سنة 1607 رساما للملك جيمس الأول، وهو منصب شاركه فيه جون دي كريتس. يشار إلى بيك باسم الكبير للتفرقة بينه وبين ابنه الرسام ويليام بيك، وكذلك حفيده السير روبرت بيك.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص في عهد أسرة تيودور
أشخاص من لنكولنشاير
رسامو بلاط
رسامون إنجليز
رسامون إنجليز في القرن 16
رسامون إنجليز في القرن 17
مواليد عقد 1550
وفيات 1619
وفيات في لندن

روبرت بيك الكبير


6975 Hiroaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6975 Hiroaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

6975 Hiroaki


ජ්‍යාමිතික ප්‍රකාශ විද්‍යාවේදී වස්තුවක සිට පැමිණෙන ආලෝක කිරණ එකට එකතුවන ස්ථානය නාභිය හෝ ප්‍රතිබිම්බ ලක්ෂ්‍ය ලෙස හඳුන්වයි. සංකල්පයක් ලෙස සැලකීමේදී මෙය ලක්ෂ්‍යයක් වුවද, ඇත්ත වශයෙන් මෙය බොඳ වෘත්තය ලෙස හැඳින්වෙන අවකාශයේ පැතිරෙන්නකි. සැලකිය යුතු දෝෂයක් නොමැති විට ප්‍රකාශ පද්ධතියේ සිදුරෙන් ඇතිවන විවර්තනය නිසා හටගන්නා කුඩාම බොඳ වෘත්තය Airy disk  ලෙස හැඳින්වේ. සිදුරේ විෂ්කම්භය වැඩිවීමත් සමඟ දෝෂයද වැඩිවේ. නමුත් විශාල වන සිදුරේ විෂ්කම්භයත් සමඟ Airy disk කුඩා වේ.

වස්තුවක ලක්ෂ්‍යයේ සිට පැමිණෙන ආලෝකය ප්‍රතිබිම්බයේදී එකට එකතු වන්නේ නම් රූපය හෝ එහි කොටසක් හෝ නාභිගත වී ඇත. එසේ එකතු නොවන්නේ නාභිගත නොවී ඇතිවිටදියි. මෙම දෙක අතර මැදී අවස්ථාව වියවුල් වෘත්ත සංසිද්ධිය මඟින් පැහැදිලි කෙරේ.

ප්‍රධාන නාභිය හෝ නාභි ලක්ෂ්‍යය විශේෂ නාභියකි

	කාචයක් හෝ ගෝලාකාර හෝ පරාවලිය දර්පණයක, ප්‍රධාන අක්ෂයට සමාන්තරව එන සමාන්තර ආලෝක කිරණ එකතු වන ස්ථානයකි. කාචයක් හරහා ආලෝකය දෙපසටම ගමන් කළ හැකි බැවින් කාචයක්  සතුව නාභි දුරවල් දෙකක් වේ. මෙම ලක්ෂ්‍යයට කාචයේ හෝ දර්පණයේ සිට ඇති දුර නාභිය දුර ලෙස හැඳින්වේ.

	ඉලිප්සාකාර දර්පණ සඳහා නාභිය ලක්ෂ්‍ය දෙකක් ඇත. මෙම එක් ලක්ෂ්‍යයක් හරහා පැමිණෙන ආලෝකය දර්පණයේ වැදී පරාවර්තනය වීමෙන් පසුව අනෙක් ලක්ෂ්‍ය හරහා ගමන් කරයි.

	බහුවලයික දර්පණය නාභි ලක්ෂ්‍ය දෙක සතු ගුණාංගයක් නම් එක් ලක්ෂ්‍යයක් හරහා පැමිණි ආලෝකය අනෙක් ලක්ෂ්‍යයෙන් පැතිරි යනසේ පරාවර්තනය වේ.

අවතල කාචයක් හෝ උත්තල දර්පණයක් සමාන්තර ආලෝකය එක් ලක්ෂ්‍යයකට එකතු නොකරයි. මේවායේ එක් ලක්ෂ්‍යයක සිට ආලෝකය විහිදෙන්නාක් සේ පෙනේ. එම ලක්ෂ්‍යය නාභියයි. උත්තල පරාවලයික දර්පණයක් කරා පැමිණෙන සමාන්තර ආලෝක කදම්බයක්, නාභියේ සිට විකිරණය වන්නා සේ පෙනේ. පරාවර්තනයෙන් පසුවද සමාන්තර ආලෝක කදම්බක් ලෙස නාභිය දෙසට ගමන් කරයි. ඉලිප්සාකාර උත්තල දර්පණයක එක් නාභියකින් ආරම්භ වුවා සේ පෙනෙන පරිදි අනෙක් නාභිය වෙත ආලෝකය පරාවර්තනය කරයි. මෙම නාභිය ලක්ෂ්‍ය දෙකම ඇත්තේ කාචයෙන් පසුපසටය. බහුවලයක උත්තල දර්පණයක් කාචය ඉදිරිපිට ඇති නාභි ලක්ෂ්‍යයෙන් පැමිණෙන ආලෝකය, දර්පණය පසු පස ඇති නාභි ලක්ෂ්‍යයෙන් විහිදෙන ආලෝකය ලෙස පරාවර්තනය කරයි.

සටහන්

නාභිය (ප්‍රකාශ)


Centropogon nigricans, biljna vrsta iz porodice zvončikovki opisana 1915. godine. Raste po Kolumbiji i Ekvadoru.

Ova biljka oprašuje se jedino uz pomoć cjevousnog šišmiša otkrivenog 2005 godine, koji ima jedan i po puta jezik duži od svoga tijela. Dužina tijela mu je oko dva inča (pet centimetara), a dužina jezika tri i pol inča (devet centimetara)

Izvori

Zvončike

Centropogon nigricans


Silurus biwaensis () ist eine große, endemisch nur im japanischen Biwa-See vorkommende Welsart.

Verbreitung
Silurus biwaensis kommt ausschließlich im Biwa-See vor, in dem mit Silurus lithophilus eine zweite endemische Welsart lebt.

Beschreibung
Diese Welsart ähnelt dem Europäischen Wels. Er hat einen langgestreckten walzenförmigen Körper und erreicht bis zu 118 Zentimetern Länge und 17 Kilogramm Gewicht. Der Rücken ist schwarz, der Bauch weiß. Der Kopf macht etwas weniger als ein Viertel der Standardlänge aus. Der Unterkiefer ist deutlich länger als der Oberkiefer. Das einzelne Bartelnpaar am Unterkiefer ist relativ kurz und fein, die Barteln am Oberkiefer erreichen nur bei Jungtieren die Brustflossen. Die Rückenflosse weist vier bis sechs Strahlen auf. Die Brustflossen haben einen Hartstrahl und 13 bis 15 Weichstrahlen, die Bauchflossen einen Hart- und neun bis zwölf Weichstrahlen. Die Afterflosse hat 71 bis 83 Weichstrahlen. Bei der Schwanzflosse ist der obere Lobus mit sechs bis sieben Strahlen länger als der untere mit sieben bis neun. Die Kiemenreuse weist am oberen Bogen zwei oder drei, am unteren neun bis zwölf Dornen auf. Es sind 14 bis 16 Branchiostegalstrahlen vorhanden.

Lebensweise
Über die Lebensweise von Silurus biwaensis ist wenig bekannt. Er ernährt sich von Fischen und lebt auf dem Gewässergrund des Sees. S. biwaensis ist der größte Raubfisch in Biwa-See. Mithilfe telemetrischer Methoden versuchte man das Wanderverhalten der Fischart zu erklären. Dabei fand man heraus, dass die Fische mehr oder weniger standorttreu sind und sich meist in der Nähe ihrer Laichgründe aufhalten. Andere Studien zeigten, dass sich die Subpopulationen des Sees kaum vermischen.

Beziehung zu Menschen

Einige Fischer sind der Meinung, dass die Fische in der Lage seien, Erdbeben vorherzusagen, indem sie ihre Verhaltensweise bei einem bevorstehenden Erdbeben ändern.  In der japanischen Mythologie glaubt man sogar, dass Erdbeben durch die Bewegungen eines riesigen Welses (Ōnamazu) unterhalb der Erdkruste hervorgerufen werden.

Literatur
 Midori  Kobayakawa: Systematic revision of the catfish genus Silurus, with description of a new species from Thailand and Burma. In: Japanese Journal of Ichthyology, Band 32 (1989), Heft 2, Seiten 155–186.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Echte Welse
Siluridae
Endemischer Fisch Japans

Silurus biwaensis


Megastraea undosa (nomeada, em inglêsː wavy turban, wavy turbansnail ou wavy starsnail; na tradução para o portuguêsː "caramujo-turbante", ou "estrela", "ondulado"; cientificamente denominada Astraea undosa, colocada no gênero Astraea, durante o século XX) é uma espécie de molusco gastrópode marinho e costeiro pertencente à família Turbinidae. Foi classificada por William Wood, com o nome Trochus undosus, em 1828, na obra Supplement to the Index Testaceologicus; or A catalogue of Shells, British and Foreign. É nativa do leste do oceano Pacífico, no litoral noroeste da América, do sul dos Estados Unidos ao México, na Baja California Sur.

Descrição da concha e hábitos
Concha grande, cônica e nodulosa, com pouco mais de 10 centímetros de altura, de coloração esbranquiçada ou creme a castanha, quando não está coberta com os organismos marinhos de seus bentos de origem. Opérculo branco e calcário, com fortes ranhuras concêntricas. A estrutura da concha é constituída por duas camadas: uma mais externa, que mostra a presença de aragonita e calcita, e outra interior, com uma estrutura nacarada de aragonita. Este mesmo nácar pode ser visto na abertura e região interna da concha, tornando-a antigamente usada para a fabricação de botões.

É encontrada de águas rasas da zona entremarés à de maré baixa, comum em florestas de algas, das quais se alimentam, podendo atingir os 21 metros de profundidade. São uma das presas da lontra-marinha.

Distribuição geográfica
Megastraea undosa ocorre dos Estados Unidos, entre Point Conception, condado de Santa Bárbara, Califórnia, até Baja California Sur, na Baja California, México.

Ligações externas

 Megastraea undosa (www.jaxshells.org).

Gastrópodes
Animais descritos em 1828
Fauna dos Estados Unidos
Fauna do México

Megastraea undosa


NGC 7709 je lećasta galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7709
  Auke Slotegraaf: NGC 7709 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7709 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7700 - 7749

7709

NGC 7709


Profª Dra. Ann Henderson-Sellers (Sheffield, Inglaterra, 7 de marzo de 1952) es una climatóloga australiana, directora del World Climate Research Programme entre 2006 a 2007 y directora de la División Ambiental de la ANSTO desde 1998 a 2005. Fue vicerrectora de Investigación y Desarrollo, del Instituto Real de Melbourne de Tecnología, de 1996 a 1998. Antes de eso, fue directora fundadora del "Centro de Impactos Climáticos", en la Universidad de Macquarie, donde continúa llevando a cabo una cátedra de Geografía Física. Fue también profesora del WMO Proyecto de intercomparación de los esquemas de parametrización de la superficie terrestre, que opera como una organización internacional basada en Internet. Recientemente ha dirigido el Grupo de Análisis de Modelos de Evaluación del Clima (MECCA). También actúa como consultora de la Universidad de las Naciones Unidas sobre diversos aspectos del impacto del cambio climático. Durante 1995, fue una de las autoras de convocatoria para el SAR del IPCC .

Su ensayo "The IPCC Report: What The Lead Authors Really Think" discute los puntos de vista del IPCC', especialmente el Cuarto Informe de Evaluación del IPCC.

Algunas publicaciones
 . 2005. "A Climate Modelling Primer", 3ª edición de John Wiley & Sons en línea

 . 1995. World survey of climatology. 16. Future climates of the world. Editor Elsevier, 608 pp. ISBN 0444893229

 ----------------------------. 1994. The Global connection: future needs for research data networks in Australia : draft findings. Editor	Australian Science and Technology Council, 30 pp.

 ----------------------------, . 1989. The greenhouse effect: living in a warmer Australia. Edición ilustrada de New South Wales University Press, 211 pp. ISBN 0868402672

 ----------------------------, . 1987. Homogenizing Surface and Satellite Observations of Cloud. Aspects of Bias in Surface Data. Editor Defense Technical Information Center, 133 pp.

 ----------------------------, ------------------. 1986. Homogenizing Surface and Satellite Observations of Cloud. Editor Defense Technical Information Center, 89 pp.

 ----------------------------. 1986. Current global land-surface data sets for use in climate-related studies. Número 272 NCAR technical note. Editor National Center for Atmospheric Research, Atmospheric Analysis and Prediction Division, 110 pp.

 ----------------------------. 1984. Cloud archiving strategies. Editor Air Force Geophysics Laboratory, Air Force Systems Command, U.S. Air Force, 119 pp.

 ----------------------------. 1983. The Origin and Evolution of Planetary Atmospheres. Volumen 9 de Monographs on Astronomical Subjects. Edición ilustrada de Books on Demand, 256 pp. ISBN 0783780036

Véase también
 Anexo:Científicos escépticos sobre las aseveraciones del calentamiento global

Referencias

Enlaces externos
 worldcat id

Climatólogos de Australia
Profesores de la Universidad de Macquarie

Ann Henderson-Sellers


Sagiáda, en , est un village et un ancien dème du district régional de Thesprotie, en Épire, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème de Filiátes.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle du village s'élève à .

Histoire

Voir aussi

Liens externes

Notes et références

Dème en Épire
Village en Épire (périphérie)
Ancien dème en Grèce

Sagiáda


LTE (Long-Term Evolution) este un standard pentru comunicațiile wireless de mare viteză pentru telefoanele mobile și terminalele de date, bazate pe tehnologiile GSM/EDGE și UMTS/HSPA. Crește capacitatea și viteza folosind o interfață radio diferită, împreună cu îmbunătățirile rețelei de bază. Standardul este dezvoltat de 3GPP (3rd Generation Partnership Project) și este specificat în seria de documente Release 8, cu îmbunătățiri minore descrise în Versiunea 9. LTE este calea de upgrade pentru operatorii de rețele GSM / UMTS și rețelele CDMA2000. Diferitele frecvențe și benzile LTE utilizate în diferite țări înseamnă că numai telefoanele cu mai multe benzi pot utiliza LTE în toate țările în care este acceptată.

LTE este frecvent comercializat ca 4G LTE, dar nu îndeplinește criteriile tehnice ale unui serviciu wireless 4G, așa cum este specificat în seria de documente 3GPP Release 8 și 9, pentru LTE Advanced. Cerințele au fost inițial stabilite de către organizația ITU-R în specificația IMT Advanced. Cu toate acestea, din cauza presiunilor de marketing și a progreselor semnificative pe care WiMAX, accesul la pachete de acces de mare viteză și LTE aduce la tehnologiile originale 3G, ITU a decis mai târziu că LTE împreună cu tehnologiile menționate mai sus pot fi numite tehnologii 4G. Standardul LTE Advanced îndeplinește în mod formal cerințele ITU-R pentru a fi considerat IMT-Advanced. Pentru a diferenția LTE Advanced și WiMAX-Advanced de tehnologiile actuale 4G, ITU le-a definit ca fiind "adevăratul 4G".

Vezi și
 CDMA
 3G
 4G
 5G

Note

Telecomunicații
Standarde de telefonie mobilă
Tehnologie
Telefonie mobilă

LTE


Fermina Oliva y Ocaña (Uclés, Cuenca, 11 de octubre de 1872 - Madrid, 28 de marzo de 1969), fue una de los diez pasajeros españoles que embarcaron en el famoso trasatlántico RMS Titanic en abril de 1912. Fermina Oliva era la dama de compañía del millonario matrimonio español conformado por Víctor Peñasco y Castellana (fallecido a bordo del barco) y su esposa María Josefa Pérez de Soto y Vallejo Peñasco (que sobrevivió al hundimiento, falleciendo en 1969 a los 83 años).

Biografía

Inicios
Fermina Oliva y Ocaña nació el 12 de octubre de 1872 en el pueblo de Uclés (provincia de Cuenca). Cuando era muy joven se marchó de su pueblo natal y se fue hacia Madrid, para ayudar a su familia. Allí, se estableció como modista y más tarde le ofrecieron ser la dama de compañía del matrimonio Peñasco, durante su viaje de novios. Los Peñasco se casaron en 1910 y querían realizar una lujosa luna de miel por Europa que duraría más de dos años.

A bordo del Titanic
En el atardecer del miércoles 10 abril de 1912, en Cherburgo, Fermina Oliva embarcó en el Titanic junto con los Peñasco. El matrimonio y Fermina ocupaban dos camarotes de primera clase ubicados en la Cubierta C, los Peñasco se alojaron en el camarote C-65 mientras que Fermina lo hizo en una cabina sencilla, justamente situada en frente de sus patrones, la C-109. La noche del hundimiento, Fermina se encontraba en su camarote cosiendo su corsé y no podía conciliar el sueño.

Poco antes de la medianoche del 15 de abril de 1912, Fermina, que estaba cosiendo el corsé de Josefa Pérez
, notó como el impacto del trasatlántico contra el iceberg detuvo repentinamente el curso del navío. Los empleados del barco le habían dicho que no había ningún problema, pero al poco rato Víctor acudió a llamarla, y subió con el matrimonio a cubierta, donde les dijeron que el accidente no se trataba de nada grave. Pero el tiempo pasaba y, pasada la medianoche, comenzaron a bajar los primeros botes salvavidas. Antes de que los tres se dirigieran a la Cubierta de Botes, Fermina solo se llevó, de entre tantos objetos de su equipaje, una estampa de San José que tenía encima de su cama, guardándosela bajo el salvavidas y encomendándose a ella.

Una vez en la estación de botes salvavidas, Josefa tuvo que abordar el bote salvavidas n.º 8 del costado de babor en contra de su voluntad, puesto que Víctor no podía acompañarla debido al veto establecido contra los hombres por la exclusiva orden de mujeres y niños solamente. No obstante, el señor Peñasco logró despegarse de su mujer lanzándola a los brazos de dos pasajeras que se disponían a embarcar en aquella lancha. Se trataba de Noël Leslie, condesa de Rothes, quien previamente había intentado persuadirla sin éxito, y la prima política de ésta, Gladys Cherry. El bote comenzó a bajar, y Fermina, presa del miedo de estar en un buque hundiéndose y rodeada de gente que no hablaba su idioma, empezó a llorar y a gritar, ante lo cual un oficial la "arrojó como un saco de paja" hasta el bote, donde se reunió con su señora.

En la mañana del día 15 de abril, Fermina y su jefa subieron exhaustas a bordo del RMS Carpathia.

Últimos años
Después de esa experiencia, Fermina Oliva no quiso volver a hablar de este triste hecho. No obstante, en noviembre de 1959, a sus entonces 87 años y con motivo del estreno en España de la película británica sobre el hundimiento del Titanic, La última noche del Titanic, se le concedió una breve entrevista para el periódico ABC. Contando escuétamente sus distorsionados recuerdos del naufragio acaecido 47 años atrás.

Volvió a su vida de costurera, en su casa de la calle Regueros de Madrid, que más tarde convertiría en una pensión y continuó trabajando durante algunos años más para la viuda de Víctor Peñasco. Siempre fue soltera y no tuvo hijos. Falleció el 28 de marzo de 1969, a la edad de 96 años, y fue enterrada en el Cementerio de La Almudena.

Referencias

Pasajeros del RMS Titanic
Supervivientes del Titanic
Nacidos en Uclés
Sepultados en el cementerio de La Almudena

Fermina Oliva y Ocaña


Der Moskauer Rajon (, Moskowski rajon) ist einer von drei Verwaltungsbezirken der Stadt Kaliningrad (Königsberg (Preußen)), der Hauptstadt der Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg).

Geographische Lage
Der Moskauer Rajon liegt im Süden der Stadt Kaliningrad und umfasst ein 76 km² großes Areal südlich des Pregel (russisch: Pregolja) mit  Einwohnern (Stand ). Im Norden grenzt er an die beiden anderen Stadtbezirke, Zentralrajon und den Leningrader Rajon, im Westen an das Frische Haff und im Süden an den Rajon Gurjewsk mit den Landgemeinden Nowomoskowskoje und Lugowoje (Gutenfeld).

Geschichte
Am 25. Juli 1947 wurden in der Stadt Kaliningrad vier Stadtbezirke errichtet, neben dem Moskauer Rajon waren es der Baltische, der Leningrader und der Stalingrader Rajon. Aus dem Stalingrader Rajon wurde 1952 der Zentralrajon  herausgelöst. 1961 wurde der restliche Stalingrader Rajon in Oktoberrajon umbenannt. Am 29. Juni 2009 wurden der Oktoberrajon in den Zentralrajon und der Baltische Rajon in den Moskauer Rajon eingegliedert, so dass dessen Areal nun vom Frischen Haff bis zur Südostspitze Kaliningrads reicht.

Eingegliederte Stadtteile Königsbergs
In das heutige Gebiet des Moskauer Rajons sind 20 Stadtteile der früheren Stadt Königsberg (Preußen) sowie Orte des früheren Landkreises Samland eingegliedert:

Einzelnachweise

Weblinks
 Stadtbezirk Moskau in Kaliningrad
 Kaliningrad bankgorodov.ru

Moskauer Rajon

Moskauer Rajon (Kaliningrad)


Lawrence James Tierney (* 15. März 1919 in Brooklyn; † 26. Februar 2002 in Los Angeles) war ein US-amerikanischer Schauspieler. Er war vornehmlich als Darsteller von Gangstern bekannt und geriet auch selbst häufig mit dem Gesetz in Konflikt.

Biografie
Lawrence Tierney wurde fünf Jahre vor seinen Brüdern Gerard Kenneth Tierney und Edward Tierney in Brooklyn, einem Stadtteil von New York City, geboren. Seine Eltern waren Lawrence (Polizist) und Mary Tierney (starb durch Suizid). Er war ein guter Schüler, der die Boy's High School in Brooklyn besuchte und ein Stipendium für das Manhattan College erhielt. Tierney verließ das College, um sich als Wanderarbeiter zu betätigen. So bekam er einen Job als Katalog-Model. Anfang der 1940er Jahre begann Tierney, als Theaterdarsteller zu arbeiten und erhielt anschließend einen Vertrag bei der Filmgesellschaft RKO. Er bekam zunächst Nebenrollen in Filmen wie Val Lewtons The Ghost Ship von 1943 oder dem Teenager-Drama Youth Runs Wild. Bekannt wurde Tierney durch seine Rolle des Gangster Dillinger in dem gleichnamigen Film Jagd auf Dillinger. Aufgrund seines Erfolges in diesem Film bekam er von RKO zahlreiche Rollen als harter Kerl oder Verbrecher, darunter zweimal als Gesetzloser Jesse James in den Western Badman's Territory (Land der Banditen) und Best of the Badmen (Der Rächer). Weiter verkörperte er den Mörder im Film noir Born to Kill, einen Soziopathen in The Devil Thumbs a Ride und einen Berufsverbrecher in The Hoodlum.

Tierney spielte 1952 in Cecil B. DeMilles Oscar-prämiertem Film The Greatest Show on Earth mit. Da er, wie in seinen Filmrollen, zum Genuss von reichlich Alkohol und körperlicher Gewalt neigte, kam er des Öfteren mit dem Gesetz in Konflikt und war so ein regelmäßiger Gast im Gefängnis von Los Angeles. Sein Schauspielkollege Robert Mitchum, der 1948 wegen illegalem Drogenbesitzes dort einsaß, sagte zu den Wärtern: "We're keeping Lawrence Tierney's cell warm for ya." ("Wir halten Lawrence Tierneys Zelle für euch warm.")

Mitte der 1950er Jahre bekam Tierney immer seltener und nur noch kleinere Rollen. Nach seiner Mitwirkung im Drama A Child Is Waiting von John Cassavetes zog Tierney nach Europa, wo er jedoch wiederum Schwierigkeiten mit dem Gesetz bekam. In den späten 1960ern, als er nach New York zurückgekehrt war, hielt er sich mit Gelegenheitsjobs, beispielsweise als Barmann, über Wasser. 1973 war er in eine Schlägerei verwickelt und 1975 wurde er im Zusammenhang mit dem Suizid einer Frau von der Polizei vernommen.

Dennoch gelang es Tierney, seine schauspielerischen Qualitäten in weiteren Filmen unter Beweis zu stellen. So war er 1971 in Otto Premingers Film So gute Freunde (Such Good Friends), 1977 in Andy Warhols Bad oder 1981 in der Komödie Arthur zu sehen. Nach einer Entziehungskur kehrte er 1983 nach Hollywood zurück, um seine Karriere ernsthaft wiederzubeleben und arbeitete regelmäßig für Fernseh- und Kinoproduktionen.

Neben seiner Rolle in der NBC-Produktion Polizeirevier Hill Street war Tierney auch in Raumschiff Enterprise: Das nächste Jahrhundert zu sehen und spielte einen Sheriff in dem Fernsehfilm Dillinger von 1991. Er war ebenfalls als Superhirn "Joe Cabot" in Quentin Tarantinos Reservoir Dogs – Wilde Hunde zu sehen.

Tierney verstarb im Februar 2002 an einer Lungenentzündung. Er hatte zwei jüngere Brüder Gerald und Edward Tierney, beide ebenfalls Schauspieler. Sein Neffe ist der Filmregisseur und Schauspieler Michael Tierney. Er hatte drei Kinder, darunter eine Tochter Elizabeth.

Filmografie (Auswahl)
 1943: Gildersleeve on Broadway
 1943: Government Girl
 1943: The Ghost Ship
 1944: Seven Days Ashore
 1944: The Falcon Out West
 1944: Youth Runs Wild
 1945: Stahlgewitter (Back to Bataan)
 1945: Birthday Blues
 1945: Jagd auf Dillinger (Dillinger)
 1945: Mama Loves Papa
 1945: Sing Your Way Home
 1945: Those Endearing Young Charms
 1946: Badman's Territory
 1946: San Quentin
 1946: Step by Step
 1947: Born to Kill
 1947: The Devil Thumbs a Ride
 1948: Bodyguard
 1950: Ohne Skrupel (Shakedown)
 1951: Der Rächer (Best of the Badmen)
 1951: … jetzt wird abgerechnet (The Bushwhackers)
 1951: The Hoodlum
 1952: Kill or Be Killed
 1952: Die größte Schau der Welt (The Greatest Show on Earth)
 1954: The Man Behind the Badge (Fernsehserie, eine Folge)
 1954: The Steel Cage
 1955: Female Jungle
 1956: Singing in the Dark
 1959: Gnadenlose Stadt (Naked City) (Fernsehserie, eine Folge)
 1959: Kein Fall für FBI (The Detectives) (Fernsehserie, eine Folge)
 1960: Adventures in Paradise (Fernsehserie, eine Folge)
 1960: Der Mann mit der Kamera (Man with a Camera) (Fernsehserie, eine Folge)
 1960: Peter Gunn (Fernsehserie, eine Folge)
 1961: Follow the Sun (Fernsehserie, eine Folge)
 1961: The Barbara Stanwyck Show (Fernsehserie, eine Folge)
 1962: Bus Stop (Fernsehserie, eine Folge)
 1962: The Lloyd Bridges Show (Fernsehserie, eine Folge)
 1963: Ein Kind wartet (A Child Is Waiting)
 1963: The Alfred Hitchcock Hour (Fernsehserie, eine Folge)
 1966: Naked Evil
 1967: Ein Tag zum Kämpfen (Custer of the West)
 1968: Assassino senza volto
 1971: So gute Freunde (Such Good Friends)
 1975: Abduction
 1977: Bad (Andy Warhol's Bad)
 1979: Bloodrage
 1979: The Kirlian Witness
 1980: Gloria, die Gangsterbraut (Gloria)
 1981: Arthur – Kein Kind von Traurigkeit (Arthur)
 1981: The Prowler
 1982: Midnight
 1984: Fame – Der Weg zum Ruhm (Fame, Fernsehserie, eine Folge)
 1984: Nothing Lasts Forever
 1984: Terrible Joe Moran
 1985–1987: Polizeirevier Hill Street (Hill Street Blues, Fernsehserie, sieben Folgen)
 1985: Die Ehre der Prizzis (Prizzi's Honor)
 1985: Remington Steele (Fernsehserie, eine Folge)
 1985: Der Werwolf von Tarker Mills (Silver Bullet)
 1985: Tales from the Darkside (Fernsehserie, eine Folge)
 1986: Murphys Gesetz (Murphy's Law)
 1987: The Offspring
 1987: The Slap Maxwell Story (Fernsehserie, eine Folge)
 1987: Harte Männer tanzen nicht (Tough Guys Don't Dance)
 1988: Hunter (Fernsehserie, eine Folge)
 1988: Raumschiff Enterprise: Das nächste Jahrhundert (Star Trek: The Next Generation, Fernsehserie, eine Folge)
 1988: The Naked Gun: From the Files of Police Squad!
 1989: The Horror Show
 1990: Why me? – Warum gerade ich? (Why Me?)
 1991: Anthony III (The Runestone)
 1991: Dillinger – Staatsfeind Nr. 1 (Dillinger)
 1991: Equal Justice (Fernsehserie, eine Folge)
 1991: Seinfeld (Fernsehserie, eine Folge)
 1991: Stadt der Hoffnung (City of Hope)
 1991: The Death Merchant
 1991: Wizards of the Demon Sword
 1992: Eddie Presley
 1992: Reservoir Dogs – Wilde Hunde (Reservoir Dogs)
 1993: L.A. Law – Staranwälte, Tricks, Prozesse (L.A. Law, Fernsehserie, eine Folge)
 1993: Palm Beach-Duo (Silk Stalkings, Fernsehserie, eine Folge)
 1993: Red
 1993: Teenage Lolita – Verlockende Unschuld (Casualties of Love: The Long Island Lolita Story)
 1994: Junior
 1994: Tödliche Gelüste (A Kiss Goodnight)
 1995: American Hero
 1995: Pointman (Fernsehserie, eine Folge)
 1995: Portrait in Red
 1995: Starstruck
 1995: Die Simpsons (The Simpsons, Fernsehserie, eine Folge, Sprechrolle)
 1996: 2 Tage in L. A. (2 Days in the Valley)
 1996: Christmas in Oz
 1996: Emergency Room – Die Notaufnahme (ER) (Fernsehserie, eine Folge)
 1996: Toto Lost in New York
 1996: Who Stole Santa?
 1997: American Hero
 1997: EZ Streets (Fernsehserie, eine Folge)
 1997: Star Trek: Deep Space Nine (Fernsehserie, eine Folge)
 1998: Armageddon – Das jüngste Gericht (Armageddon)
 1998: Fatal Passion
 1998: Southie
 2000: Evicted

Weblinks

 Offizielle Website auf lawrencetierney.com

Einzelnachweise

US-Amerikaner
Filmschauspieler
Geboren 1919
Gestorben 2002
Mann

Lawrence Tierney


The Flora Sylvatica for Southern India (abreviado Fl. Sylv. S. India) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por Richard Henry Beddome y publicado en dos volúmenes en los años  1869-1874.

Referencias

Libros de botánica
Publicaciones científicas

The Flora Sylvatica for Southern India


Wetmore Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Wetmore Township (Kansas)
 Wetmore Township (Pennsylvania)

Wetmore Township


Gaz maskesi, zehirli gazlardan korunmak amacıyla kullanılan kişisel aygıt. Kanadalı Garrett Morgan tarafından 1914 yılında icat edilmiştir.

I. Dünya Savaşı'nda askerlerin gözlerini ve akciğerlerini zehirli gazlardan koruması için kullanılan gaz maskeleri, günümüzde havadaki çeşitli maddelere (toz, asbest lifleri, buharlaşmış boyalar vb.) ve kimya sanayiinde çeşitli gazlara karşı da kullanılmaktadır. En yaygın kullanılan çeşitlerinden birinde, solunan hava soğurucu bir yatağın (genellikle mangal kömürü) üstündeki elyaf türlerinden oluşan bir filtre yardımıyla süzülerek temizlenir. Ayrıca bir soluk verme borusu ile bir gözlük bölümü vardır. Bazı maskelerin filtrelerinde de temizleyici kimyasal bileşikler kullanılır. Günümüzde gaz maskeleri hem oldukça çeşitlenmiş, hem de gelişmiştir.

Kaynakça

Kanadalı icatları

Gaz maskesi


An Aloe ahmarensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Favell, M.B.Mill. ngan Al-gifri. An Aloe ahmarensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha South Yemen. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe ahmarensis


تسوجو (بالصينية القديمة: 蹴鞠) هي لعبة صينية قديمة، يتنافس فيها اللاعبون على ركل الكرة عبر فتحة في الشبكة دون استخدام اليدين. وتعد أقدم لعبة تشبه كرة القدم الحديثة، اعترفت بها الفيفا على أنها الشكل الأول لكرة القدم الذي يوجد دليل عليه. تم اختراعها في عهد أسرة هان الصينية حوالي القرن الثاني قبل الميلاد، وتم ذكرها لأول مرة على أنه تمرين عسكري. لعبت هذه اللعبة أيضا في كوريا واليابان وفيتنام.

التاريخ
لعبة تسوجو كانت الأولى المذكورة في قوه تشان م (في إطار دولة تشى منطقة Q') وفي وقت لاحق في Qian's سيما' شيجي (تحت سيرة تشين سو)، كتبت خلال عهد اسرة هان.  يدعي البعض ان الامبراطور الأصفر اخترع لعبة لأغراض التدريب العسكري، في حين أن آخرين وضعوا ظهوره في الصين خلال فترة الدول المتحاربة (476-221 قبل الميلاد). في أي حال، من المؤكد أنها موجودة خلال هذه الفترة. والشكل التنافسي لتسوجواستخدم لتدريب اللياقة البدنية للللفرسان العسكريين في حين أن الأشكال الأخرى لعبت للتسلية في المدن الغنية مثل ينتسى.

خلال عهد اسرة هان (206 ق م إلى 220 م)، فإن شعبية التسوجو انتشرت من الجيش إلى الصالات الملكية والطبقات العليا.  ويقال ان الإمبراطور وو دى هان تمتع بهذه الرياضة. في الوقت نفسه، وحدت العاب تسوجو وتم وضع القوانين لها. مباريات كرة القدم عقدت في كثير من الأحيان داخل القصر الإمبراطوري. وهناك نوع من القاعات تسمى «جو» تشنغ بنيت خصوصاً لمباريات تسوجو، الذي كان له ست وظائف للهدف على شكل هلال في كل نهاية.

وتحسنت هذه الرياضة خلال عهد أسرة تانغ (618-907). أولا وقبل كل شيء، استعيض عن الكرة المحشوة بالريش بكرة مملوءة بالهواء ذات طبقتين من الغطاء. كما أن هناك نوعين مختلفين من مرمى الأهداف برزت منها: واحد كان يتم عن طريق إنشاء مرمى مع شبكة بينها وبين الاخرين يتألف من مجرد مرمى واحد للهدف في منتصف الميدان. واسرة تانغ عاصمة تشانغان كانت مليئة بملاعب كرة القدم تسوجو، في ساحات القصور الكبيرة، وحتى البعض منهم أسس في ارضيات القصر  الجنود الذين ينتمون إلى الجيش الامبراطوري وحرس الطائر الذهبي غالبا ما شكلوا فرق كرة القدم تسوجو لاسعاد الإمبراطور وحاشيته. تحسنت مستويات فرق الإناث أيضاً. تشير السجلات إلى ان هناك مرة واحدة خلال 17 عاما قد هزمت فتاه فريقاً من الجنود العسكريين. أصبحت تسوجو كرة القدم شعبية في أوساط العلماء والمثقفين، وإذا كان يفتقر إلى المهارة في اللعبة، يمكنه ان العفو عن نفسه من خلال التصرف كمسجلٍ للإنجازات.

تسوجو ازدهرت في عهد اسرة سونغ (960-1279) بسبب التنمية الاقتصادية والاجتماعية، وتوسعت شعبيتها في كل فئة في المجتمع. في ذلك الوقت، كان لاعبو تسوجو المحترفون ذو شعبية كبيرة، وبدأت تأخذ هذه الرياضة حوافاً تجارية. انقسم لاعبو تسوجو المحترفون إلى فئتين: واحدة تم تشكيلها وتدريبها للبلاط الملكي (كشفت المرايا النحاسية وفراشي مرمى الأهداف من الاغاني التي صورت غالبا لأداء المحترف)، والآخر يتكون من المدنيين الذين يعيشون كلاعبي تسوجو.

في عهد اسرة سونغ فقط تم تعيين مرمى هدف واحد في وسط الميدان.
اقيمت منظمات تسوجو في المدن الكبيرة وتدعى تشى يوان أو تشي ين—التي تعرف الآن بأقدم نادي محترف للتسوجو—الذي كان أعضاؤه اما عشاق تسوجو أو فنانين محترفين. اللاعبون غير المحترفون يتعينون رسمياً كمحترفين مثل معلميهم ويدفعون الرسوم قبل أن يصبحوا اعضاءً هذه العملية لضمان الدخل للمهنيين، خلافا لتسوجو من سلالة تانغ.

طرق للعب تسوجو

هناك أساسا طريقتان للعب تسوجو: «وقال تشو تشيو» و«باي دا».

«تشو تشيو» كان تؤدى عادةً في اعيادالمحكمة احتفالاً بعيد ميلاد الإمبراطور أو أثناء المناسبات الدبلوماسية. هذه المباراة المنافسة بين فريقين يتألف من 12-16 لاعبين في كل جانب.

«باى دا» هو نمط تسوجو الغالب من عهد اسرة سونغ، الذي يولى اهتماما كبيرا لتطوير المهارات الشخصية. الهدف أصبح مهملاً في هذه الطريقة والملعب قد طوق بالشبكة، مع لاعبين يتناوبون على ركل الكرة داخله. عدد الأخطاء التي يرتكبها اللاعبون هي التي تقرر الفائز. على سبيل المثال، إذا لم يتم تمرير الكرة بعيدا بما فيه الكفاية للوصول إلى لاعبين آخرين، يتم خصم نقاط. إذاركلت الكرة بعيدا جدا، يتم خصم الكثير من النقاط. ركل الكرة منخفضة جداً أو دوران في لحظة خاطئة جميعها تؤدي إلى نقاط أقل. يمكن للاعبين لمس الكرة مع أي جزء من الجسم ما عدا أيديهم ويتراوح عدد اللاعبين في أي مكان بين عامين و 10. في النهاية، يفوز اللعب الذي حصل على درجات أعلى.

بدأت تسوجو بالتراجع خلال اسرة مينغ (1368-1644) بسبب الإهمال، و2،000 عاما من الرياضة تتلاشى ببطء.

تكهنات

وقد قيل إن هذا الإصدار «النسخة البسيطة لكرة القدم كانت موجودة في الصين منذ قرون قبل أن يتم تعديلها واعطائها القواعد من قبل علماء اللغة الإنجليزية لتصبح اتحاد كرة القدم، كما هو معروف اليوم، في منتصف القرن الثامن عشر.»  الفيفا وصفتها بانها «شكل مبكر جداً للعبة ليكون دليل علمي» كرة القدم الحديثة، اتحاد كرة القدم، تم عرضه في الصين حوالي عام 1900. و"الاتحاد الصيني لكرة القدم" (اتحاد كرة الدقم الصيني)، شكل في عام 1924، لم تصبح تابعاً للفيفا حتى عام 1931.

مراجع ثقافية
 سلسلة مباريات هونغ كونغ TVB وتغيير المصير اظهر على الأقل حلقة واحدة على أساس منافسة تسوجو. مفاهيم باغوا كانت تستخدم أيضا لجلب نحس الفريق المنافس. وتبعها قواعد كرة القدم الحديثة أكثر من القواعد القديمة للعبة.
 المشهود له دوليا المخرج الصيني جون وو أحدث فيلم ملحمي، الجرف الأحمر، ملامح منافسة تسوجو بينما تساو تساو وغيرهم على هامش الاحتفال.

معرض صور

انظر أيضًا
 سيباك تاكرو

ملاحظات

المراجع
 بن، تشارلز (2002). الصين في العصر الذهبي: الحياة اليومية في عهد اسرة تانغ. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-503356-6.
 جيمس، ريوردان (1999). الرياضة والتربية البدنية في الصين. لندن: المقدمين الصحافة. ردمك 0419220305

وصلات خارجية
 تسوجو المباراة التي ستقام في شاندونغ، سبتمبر 2004

ألعاب الكرة
ألعاب رياضية تستخدم الكرة
ألعاب رياضية قديمة
ألعاب رياضية نشأت في الصين
ألعاب صينية قديمة
ألعاب كورية قديمة
تاريخ الصين القديمة
رياضات قديمة
الرياضة في اليابان
الرياضة في كوريا
كرة قدم تقليدية
كرة القدم في الصين
كرة القدم في كوريا

تسوجو


Glad (nor.: Sult) roman je norveškog pisca Knuta Hamsuna objavljen 1890. godine.

Radnja
Roman je napisan u ja-licu i govori o mladiću u Kristianii (današnje Oslo), koji upada u začarani krug. Treba hranu da bi imao snage raditi, ali ne može si priuštiti kupovinu hrane ako ne radi. Mladić se osjeća sve lošije kako odmiče radnja romana. Život mu je oslikan halucinacijama i fizičkom bolešću, posljedicom gladi koju proživljava. Roman je djelomice autobiografski opisujući život Hamsuna iz mlađih dana prije nego što se proslavio kao pisac.

Ekranizacija
Roman je ekraniziran kao igrani film dva puta, 1966. i 2001. godine.

Vanjske poveznice
Glad na Internet Archive, LibriVox, Google Books i Project Gutenberg (zvučne knjige, skenirane knjige, tekstovi)

Norveška književnost

Glad (roman)


An Agenium majus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Agenium majus in nahilalakip ha genus nga Agenium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agenium

Agenium majus


Stephen Maturin  () is a fictional character in the Aubrey–Maturin series of novels by Patrick O'Brian. The series portrays his career as a physician, naturalist and spy in the Royal Navy during the Napoleonic Wars, and the long pursuit of his beloved Diana Villiers.

Maturin was played by Paul Bettany in the 2003 film Master and Commander: The Far Side of the World and by Richard Dillane in the BBC Radio 4 adaptations of O'Brian's novels. Bettany was nominated for a British Academy Film Award for his performance.

Biography

Early life
Stephen Maturin, called by his Catalan family Esteban Maturin y Domanova, a Roman Catholic, is the illegitimate son of an Irish officer serving in the Spanish Army and a Catalonian lady. He is cousin to the historical Lord Edward FitzGerald. As a boy he lived in Ireland, fostered by a family of pig-herders in Cahersiveen and County Clare, and spent his teenage years in Catalonia – most notably with his grandmother in Lleida, his uncle in Barcelona and his godfather in Ullastret. He received a largely Benedictine education, focusing on the Classics (he speaks Ancient Greek and Latin fluently, and can recite The Aeneid). He returned to Ireland in his adolescence, and performed premedical studies at Trinity College, Dublin, and received further training in Paris, conceding to have "dissected with Dupuytren" while there.

He was in Paris during the outbreak of the French Revolution in 1789, of which he was at first an ardent supporter. Returning to Ireland he was a member of the United Irishmen. While in Ireland he became engaged to a woman called Mona, who died in unspecified circumstances. He had become disabused of political enthusiasms and was against the 1798 rebellion, in which he refused to take part.

Naval career
Master and Commander, the first book in the series, opens in 1800. Maturin has travelled to Minorca with a patient who died there, leaving him penniless and stranded. A chance meeting with Jack Aubrey at a musical performance in the governor's house at Port Mahon did not go well, as Aubrey was despondent about his seemingly stalled naval career and Maturin was frustrated by his own situation, leading to some harsh words. However, Aubrey received a promotion later that evening and was in a much better mood when he ran across Maturin again the next day, leading to a fast friendship and an offer to be the ship's surgeon aboard Aubrey's first command, HMS Sophie, a fictional brig-rigged sloop-of-war. Being that ships' surgeons in that era usually received very limited training or advanced education, the officers and crew of the Sophie are very pleased to have a true physician on board. Their esteem for Maturin's medical skill increases early on when he successfully performs delicate surgery on deck, repairing a crew member's serious head injury by removing a damaged portion of his skull and replacing it with a silver coin hammered into a dome by the armourer. The feat is witnessed by most of the crew, and they mention it several times in subsequent books in the series.

As a passionate advocate of Catalan independence and a resolute opponent of Bonaparte's tyranny, Maturin had become involved in intelligence gathering, and as he begins his career with the Royal Navy, he becomes a valued volunteer secret agent for the Admiralty. His political and intelligence missions are of such vital importance that Jack Aubrey is often sent to far-flung corners of the world primarily to discreetly allow his apparent ship's surgeon to perform a task for the British government. His work put him in some difficult and dangerous situations, particularly when he was captured and tortured in Port Mahon in HMS Surprise, the third novel in the series. While being held by French intelligence agents, Maturin was subjected to the rack (among other implements), making him a temporary invalid and permanently damaging his hands. Aubrey leads a cutting-out mission to save his friend, who spends the next few months recuperating. The extent of the torture is revealed slowly across the novels following it.

In 1802, Maturin meets and falls in love with Diana Villiers while he and Aubrey are renting a small estate along with several crewmates during the Peace of Amiens. Diana's cousin, Sophia Williams, becomes close friends with Maturin and eventually marries Aubrey. Sophie encourages Diana and (particularly) Stephen to express their feelings towards each other. However, Maturin does not risk a rejection, and Diana leaves on the first of what becomes a series of affairs that take her around the world, leading to a years-long and extremely frustrating pursuit by Maturin. He saves her from her American "protector" in Boston in 1812, killing two French agents in the process. He finally proposes marriage, but Diana is still hesitant. They eventually do marry in 1813 after she trades her most valuable diamond in exchange for his freedom from a French prison. They have a daughter, Brigid, who shows signs of being autistic before seemingly overcoming her issues. Diana dies in a coach accident in 1815 before the opening of The Hundred Days. Maturin is despondent, but later strikes up a relationship with fellow naturalist Christine Hatherleigh Wood and proposes marriage relatively quickly. She turns him down because she is disillusioned with marriage due to a poor relationship with her first husband. However, they remain close friends, and she becomes close to the Aubrey family and Maturin's daughter Brigid after spending time with them at the Aubrey estate. In the unfinished last novel, their relationship is unresolved.

Personal characteristics
Stephen Maturin is described as short, slight, and dark-haired, with "curious" pale blue eyes and pale skin if not exposed to the sun. He does become fairly dark-skinned when he travels to tropical climes, a result of his Hiberno-Spanish heritage and predilection for naked sun-bathing. He weighs "barely 9 stone" (126 pounds, 56 kg). A French spy who saw him in Brazil as a prisoner on the USS Constitution, after HMS Java rescued them from the tropical seas, wrote that Maturin was "Five foot six, slight build, black hair, pale eyes, muddy complexion, three nails on the right hand torn out, both hands somewhat crippled: speaks perfect French with a southern accent". (quoted in The Surgeon's Mate Chapter 11). Maturin is fluent in Catalan, English, French, Irish, Latin and Spanish, and on his travels, he develops a working knowledge of Greek, Malay, Arabic and Urdu. In the 2003 film, he is also briefly shown speaking basic Portuguese. Although a skilled linguist, Maturin never quite grasps naval jargon or the workings of a ship, a narrative ploy which allows the author to provide the reader with technical information by having helpful crewmates explain things to the ship's doctor.

Maturin is habitually untidy or even disreputable in appearance; he spends as little as possible on clothes, preferring an "old rusty coat" unless the occasion calls for dressier clothes. As a physician, he often wears an old periwig over his sparse close-cropped hair. His frugal personal habits persist despite a considerable share of prize money earned over the years, and a fortune inherited from his Catalan godfather in The Reverse of the Medal. He uses part of his fortune to buy the recently decommissioned HMS Surprise, giving its command to Jack Aubrey when he had been framed for stock manipulation and temporarily lost his commission. Surprise is employed as a letter of marque, and later as His Majesty's Hired Vessel when Aubrey is restored to the Navy List.

As well as his activities as a physician and agent, Maturin is a celebrated natural philosopher in the age of scientific discovery. He is, like Aubrey, a member of the Royal Society. His interests are wide, but he has a particular interest in wildlife, particularly birds and their anatomy. He discovers and names the hitherto unknown species of giant tortoise Testudo aubreii on a remote and uninhabited island in the Indian Ocean. An unending frustration for him is to be pulled away from the flora and fauna never before seen by a scientific eye, for the naval mission on which the ship travels. This is most poignant when he and his assistant Martin are promised time to explore and collect samples in the Galapagos Islands, which permission is abruptly rescinded when HMS Surprise must sail immediately on information as to where USS Norfolk can be found, the target of Aubrey's mission in The Far Side of the World. He is considered an expert in suprapubic cystostomy (spelled "cystotomy", without the "s").

Dr. Maturin is prone to self-medication. While pining over Diana, he becomes addicted to opium in the form of a tincture of laudanum. In The Letter of Marque he states his own "moderate dose" is "a thousand drops", when twenty-five drops is a usual dose for a man in pain; in Desolation Island it is implied that he daily takes eighteen thousand drops. Later, he switches to coca leaves, and is a frequent user of khat and tobacco and a devotee of particularly strong coffee with his breakfast.

Maturin is an excellent observer of people, a skill useful in his profession of physician and in his work in naval intelligence. He has a wide network of friends, relatives, fellow students, fellow natural philosophers and, over time, those who work in intelligence. He loves playing and listening to music, and whenever possible, he enjoys duets on cello with Aubrey on violin.

Film treatment of Maturin
In reviewing the film made from the series of books, Christopher Hitchens finds "the summa of O'Brian's genius was the invention of Dr. Stephen Maturin. He is the ship's gifted surgeon, but he is also a scientist, an espionage agent for the Admiralty, a man of part Irish and part Catalan birth—and a revolutionary. He joins the British side, having earlier fought against it, because of his hatred for Bonaparte's betrayal of the principles of 1789—principles that are perfectly obscure to bluff Capt. Jack Aubrey. Any cinematic adaptation of O'Brian must stand or fall by its success in representing this figure. On this the film doesn't even fall, let alone stand. It skips the whole project." He finds the film's action scenes more inspirational: "In one respect the action lives up to its fictional and actual inspiration. This was the age of Bligh and Cook and of voyages of discovery as well as conquest, and when HMS Surprise makes landfall in the Galapagos Islands we get a beautifully filmed sequence about how the dawn of scientific enlightenment might have felt."

References

Bibliography

Characters in British novels of the 20th century
Literary characters introduced in 1969
Fictional physicians
Fictional scientists
Fictional secret agents and spies
Fictional Irish people
Fictional Catalan people
Fictional drug addicts
Fictional cellists
Patrick O'Brian characters
Fictional Royal Navy personnel
People from Cahersiveen

Stephen Maturin


Charhof ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt in Tallage am Charbach, einem rechten Zufluss der Wieseth. Im Westen grenzt das Waldgebiet Hirschbrunnen an, im Nordwesten der Mörnsheimer Wald und im Nordosten der Kapellenwald, allesamt höher gelegen als der Ort. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt über die Charmühle nach Birkach zur Kreisstraße AN 37 (1,3 km südöstlich) bzw. die AN 37 kreuzend nach Steinbach (1,7 km südwestlich).

Geschichte
Am 21. Januar 1343 wurde der Ort in einer Kaufurkunde erstmals namentlich erwähnt. Der Ortsname bedeutet Waldhof (von ahd. har = Wald).

Charhof lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 gab es 2 Anwesen (1 Hof mit doppelter Mannschaft, 1 Korbhaus). Grundherr war das Stadtvogteiamt Feuchtwangen. An den Verhältnissen hatte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts geändert. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Charhof dem Steuerdistrikt Weinberg und der Ruralgemeinde Vorderbreitenthann zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde diese am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach Feuchtwangen gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession waren ursprünglich nach Mariä Sieben Schmerzen (Weinberg) gepfarrt, heute ist die Pfarrei St. Jakobus der Ältere (Elbersroth) zuständig.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ort im Landkreis Ansbach
Geographie (Feuchtwangen)
Ersterwähnung 1343
Weiler in Mittelfranken

Charhof


Die Swedish Open 1990 im Badminton fanden vom 8. bis zum 11. März 1990 in der Baltiska Hallen in Malmö statt. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem Ein-Sterne-Status im Grand Prix verhalf.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=D3CF6CBC-2C87-44DF-8360-1241A7A90D2C
 https://badmintonmuseet.dk/wp-content/uploads/2019/07/1990_04.pdf

1990
World Badminton Grand Prix 1990
Badmintonwettbewerb in Malmö

Swedish Open 1990


Arctoa, rod pravih mahovina koji pripada porodici Dicranaceae, dio reda Dicranales. Rijedak sjeverni alpski rod, javlja na stijenama ili tlu. Pripada mu sedam vrsta.

Vrste
 Arctoa anderssonii Wich.
 Arctoa fulvella (Dicks.) Bruch & Schimp.
 Arctoa glacialis (Berggr.) Fedosov, Jan Kučera & M. Stech
 Arctoa hyperborea (Gunnerus ex Dicks.) Bruch & Schimp.
 Arctoa pumila (Mitt.) Fedosov, Jan Kučera & M. Stech
 Arctoa schistioides (Broth. ex Ihsiba) Ihsiba
 Arctoa spenceri (Dixon & Sainsbury) Fedosov, Brinda & M. Stech

Izvori

Dicranales

Arctoa


Bullshit var danskur vélhjólaklúbbur sem starfaði 1979 - 1987.. Klúbburinn hafði aðsetur á Amager. Í fyrstu komu félagarnir frá Filthy Few og Nøragersminderødderne MC.

Skömmu eftir að Christiania bannaði hörðu efnin frá svæðinu hófu meðlimir Bullshit að selja hass þar fyrir allra augum. Þetta vakti athygli fjölmiðla. Ennfremur gengu sögur um slagsmál þeirra á börum. Átökin milli klúbbsins og HA eru kölluð fyrsta rokkarastríðið og í því létust 12 þar af 7 frá Bullshit.

Fyrsti forseti klúbbsins var Henning Norberg Knudsen. Hann var skotinn til bana 25 maí 1984 af Hells Angels manninum Jørn Jønke Nielsen, seinna forseta klúbbsins í Danmörku. Þann 21. desember 1985 var nýi forsetinn Anker Walther Markus, skotinn til bana ásamt einum öðrum með 8 skotum í fríríkinu Kristjaníu.

Þann 1. október 1987 fann lögreglan lík af manni í steypugólfinu á staðnum sem þeir héldu sig á um þær mundir. Eftir það var klúbburinn rekinn út af Kristjaníu af öðrum íbúum.

Að lokum fór næsti forseti Michael Linde og samdi frið við HA. Bullshit var síðan lagt niður 1988. Nokkrir af félugunum stofnuðu síðar eða 1993 Bandidos MC Denmark.

Bullshit MC


Brigantina este un velier de mici dimensiuni, cu două catarge. Velatura brigantinei este oarecum asemănătoare cu aceea a unui bric: cel puțin două vele pe arborele principal, dintre care gabierul pătrat și o velă mare de formă trapezoidală ("brigantina") sunt caracteristice acestui tip de navă.

Brigantina a apărut pe la mijlocul secolului al XVI-lea și a fost utilizată pe scară largă până în secolul al XIX-lea. Se caracterizează prin suprafața mare a velelor, raportată la dimensiunile carenei, un deplasament de până la 600 t (cel mai frecvent fiind însă între 50 și 200 de tone), viteză și agilitate în manevrare, ceea ce o recomanda chiar și pentru transportul naval transoceanic.

Brigantinele au fost utilizate în principal pentru traficul comercial. Viteza și manevrabilitatea lor le permitea să scape de o eventuală urmărire din partea navelor militare ale vremii, nave de linie și fregate. Din acest motiv, unele flote au folosit brigantinele și cu rol de navă de luptă, armându-le cu până la o duzină de piese de artilerie pe punte și utilizând-le pentru recunoaștere și pentru combaterea pirateriei.

În coloniile americane, înainte de 1775 brigantina era pe locul doi în rândul celor mai utilizate nave (pe primul loc fiind sloopul). Brigantina era însă mai rapidă și mai ușor de manevrat decât un sloop sau decât o goeletă. În general, brigantina era mai mare (ca deplasament) decât sloopul și goeleta, dar mai mică decât bricul.

Ultima brigantină funcțională din lume este Eye of the Wind, construită în 1911, dar care mai navigă și în prezent.

Termenul de brigantină este uneori folosit și pentru vela de formă trapezoidală, fixată de catargul acestui tip de velier.

Note

Bibliografie
 Encyclopaedia Britannica: Brigantine, sailing ship (on-line)

Vezi și

 Bric
 Goeletă

Tipuri de nave
Veliere

Brigantină


Queenie Dorothy Leavis (geb. Roth; * 7. Dezember 1906 in Edmonton, Middlesex; † 17. März 1981 in Cambridge) war eine englische Literaturwissenschaftlerin. Gemeinsam mit ihrem Ehemann F. R. Leavis prägte sie gegen Mitte des 20. Jahrhunderts über Jahrzehnte die britische Literaturtheorie und -didaktik.

Sie war die Schwester des Mathematikers Leonard Roth.

Literatur
Eine umfangreiche Bibliographie von Werken von und über Q. D. Leavis bietet José Ramón Díaz Fernández: Q. D. Leavis: A Bibliography of Primary and Secondary Sources. In: Revista Alicantina de Estudios Ingleses 7, 1994. S. 213–239.

Werke (Auswahl)
 Fiction and the Reading Public. Chatto & Windus, London 1932. (Zahlreiche Neuauflagen, zuletzt Random House, London 2000, ISBN 0-7126-6504-8)
 (mit F. R. Leavis) Dickens the Novelist. Chatto & Windus, London 1970. Reprint Faber and Faber, London 2008, ISBN 978-0-571-24360-0
 Collected Essays. 3 Bände. Cambridge University Press 1983–1989. Reprint 2009, ISBN 0-521-75791-6
 Bd. 1: The Englishness of the English Novel, 1983. ISBN 0-521-25417-5
 Bd. 2: The American Novel and Reflections on the European Novel, 1985. ISBN 0-521-26702-1
 Bd. 3: The Novels of Religious Controversy, 1989. ISBN 0-521-26703-X

Sekundärliteratur
 William Baker, John Kimber, M. B. Kinch: F. R. Leavis and Q. D. Leavis: An Annotated Bibliography. Garland Pub., New York 1989. ISBN 0-8240-8894-8
 P. J. M. Robertson: The Leavises on Fiction: An Historic Partnership. St. Martin's Press, New York 1981. ISBN 0-312-47731-7
 G. Singh: A Critical Study of Literary Critic Q. D. Leavis's Published and Unpublished Writings. E. Mellen Press, Lewiston NY, 2002. ISBN 0-7734-7077-8
 Denys Thompson: The Leavises: Recollections and Impressions. Cambridge University Press 1984. ISBN 0-521-25494-9
 Garry Watson: The Leavises, the "Social", & the Left. Brynmill Pub., Swansea 1977. ISBN 0-9502723-7-X

Literaturwissenschaftler
Literaturkritiker
Anglist
Literatur (Vereinigte Staaten)
Brite
Geboren 1906
Gestorben 1981
Frau

Q. D. Leavis


Le championnat de Suède féminin de football 2022 est la  du championnat de Suède féminin. Les quatorze meilleurs clubs féminins de football de Suède sont regroupés au sein d'une poule unique, la , où ils s'affrontent deux fois au cours de la saison, à domicile et à l'extérieur. Il y a deux clubs supplémentaires par rapport aux saisons précédentes, dans l'optique de développer le championnat. Trois équipes sont donc promues d'Elitettan tandis qu'une seule a été reléguée.

Le FC Rosengård défend son titre de championne de Suède acquis lors de la saison 2021 tandis que l'Umeå IK, l'IFK Kalmar et l'IF Brommapojkarna accèdent à l'élite.

Les équipes participantes

Agglomération de Stockholm:DjurgårdenAIKHammarby IFIF Brommapojkarna

Compétition

Classement
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant : 3 points pour une victoire, 1 point pour un match nul et 0 point pour une défaite.

|}

Statistiques individuelles
Source.

Meilleures buteuses

Meilleures passeuses

Notes et références

Liens externes

 Site officiel de la fédération suédoise
 Résultats et classement sur Soccerway.com
 Diffusions vidéo officielles sur Internet.

Championnat de Suède féminin de football
Suède F1
Sport en Suède en 2022

Championnat de Suède féminin de football 2022


El mastín de los Alpes, o perro mastín de los Alpes es una raza canina extinta de tipo molosoide, originario de los alpes de Italia y Suiza, progenitor del san bernardo y un importante contribuyente a los mastines modernos, así como con otras razas que se derivan de éstas o están estrechamente relacionadas con ellas. Esta especie perdió su pureza genética con el cruce de otros caninos, lo que condujo su extinción.

Historia y descripción
El mastín de los Alpes pertenece al grupo de razas caninas gigantes, ya que fuentes cercanas datan de los siglos XVIII y XIX, o posteriores. Se encuentran relatos que hablan de una raza de perros molosoide, del   que podrían corresponderse con los primeros mastines.

M.B. Wynn escribió: En 1829, un gran perro ligeramente atigrado de la antigua raza mastín de los Alpes, llamado L'Ami, fue traído del convento de San Bernardo, y exhibido en Londres y en Liverpool como el perro más grande de Inglaterra. Se cree que William Cavendish, quinto duque de Devonshire, crio mastines de los Alpes en Chatsworth House. Los nombres mastín de los Alpes y san bernardo se utilizaron indistintamente en el , aunque la variedad que se mantuvo en el hospicio del gran san bernardo fue significativamente alterada por la introducción de otras razas, como el terranova y el gran danés, y es esta raza compuesta que ahora lleva el nombre de san bernardo.

Características
Esta especie fue fácilmente identificado por sus características musculosas, rasgos robustos, gruesos y grandes dimensiones, alrededor de 150 kilogramos de peso y un poco más de un metro de altura. Su tamaño sobrepasaba las 40 pulgadas de altura en el hombro, y su peso podía llegar como máximo a 158 kilogramos, lo que suponía un perro gigantesco, el más grande en el continente europeo

Funciones
Las características físicas de esta raza hacen suponer que se trataba de un ayudante para labores de carga, como transporte de leña y diversos materiales de construcción, más probablemente que como un perro de caza. También se lo utilizó en el pastoreo. Podía convivir con las personas de manera tolerante y pasiva, tanto en labores domésticas, cuanto para trabajos arduos en el campo, en condiciones climáticas extremas.

Causas de su extinción
Inevitablemente, estos perros de montaña se mezclaron con la población en general, y la variedad original se redujo en su forma pura, lo que condujo la extinción de esta especie en el . A pesar de que una raza rara, el patu, que se encuentra en la parte de los Alpes, antiguamente habitada por el mastín de los Alpes, tal vez también desciende de la raza extinta.

Notas

Referencias
 The History of the Mastiff, M.B.Wynn, 1885. William Loxley.
 The Dog Book, vol2, James Watson, 1906. Doubleday, Page & Co.
 The American Book of the Dog, G.O.Shields, 1891, Rand McNally.
 https://web.archive.org/web/20090228085501/http://www.moloss.com/brd/cd/c005/impfacts.html Retrieved on 2010-08-12
 The Practical Kennel Guide with Plain Instructions on How to Rear and Breed Dogs for Pleasure, Show and Profit, M. D. Gordon Stables, 1875, Vintage Dog Books, ISBN 978-1-4437-4077-7.
 Mastiffs, the Big Game Hunters, Their History, Development and Future, Col. David Hancock MBE. ISBN 0-9527801-3-5, 2000. Charwynne Dog Features Publishing.

Véase también

Razas de perro extintas
Perros boyeros
Molosos
Perros de montaña

Mastín de los Alpes


The 19th Golden Raspberry Awards were held on March 20, 1999, at the Huntley Hotel Garden Room in Santa Monica, California, to recognize the worst movie industry had to offer in 1998.

Awards and nominations

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

See also

 1998 in film
 71st Academy Awards
 52nd British Academy Film Awards
 56th Golden Globe Awards
 5th Screen Actors Guild Awards

References

Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards ceremonies
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry

19th Golden Raspberry Awards


පාසල් උපදේශකයෙක් යනු පාසලක වැඩ කරන උපදේශනය ලබා  දෙන්නකු හෝ අධ්‍යාපනය දෙන තැනැත්තෙකි. ඓතිහාසික වශයෙන් මාර්ගෝපදේශ සලසන්නන් අධ්‍යාපනික උපදේශකයන් වශයෙන් සඳහන් වෙයි. එහෙත් වෘත්තීයමය "පාසල් උපදේශකයන්" යන්න දැන් වඩා ප්‍රචලිත වචනයයි.

බොහෝ පාසල් උපදේශක තනතුරු සමාන තනතුරු (උදා - රැකියා උපදේශක) යුතුකම් හා සේවයන් අනුව එක්සත් ජනපදයේ රැකියා උපදේශක තනතුර හා සැසඳිය හැක. ඓතිහාසික වශයෙන් උසස් පාඨශාලා උපදේශකයින්ගේ අවශ්‍යතාව පහළ ශ්‍රේණිවල උපදේශකයන්ගේ අවශ්‍යතාවට වඩා අවධාරණය කරන ලදී. පාසල් උපදේශක සේවා සලස්වා ඇති ආකාරය බොහෝ රටවල් වෙනස් වෙයි.

ඉතිහාසය

එක්සත් ජනපදය

සමහර මූලික පාසල් උපදේශකවරු උපදේශන ක්‍රියා පිළිබඳ වඩා පහසු කිරීම සඳහා පොත් හා මාධ්‍ය භාවිතා කරති. එක්සත් ජනපදයේ පාසල් උපදේශක වෘත්තිය විසිවන සියවස මුල් භාගයේ දී වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ සේවාවක් බවට පත්විය. 1907 දී ජේස් බී. ඩේවිස් ක්‍රමානුකූල පාසල් උපදේශක වැඩ සටහනක් සකස් කළ හැකි තැනැත්තා ලෙස සැලකේ. වෘත්තීය රුචිකම් චරිත සංවර්ධනය හා චර්යාමය ගැටළු වැළැක්වීම පිළිබඳ කරුණු දක්වන්නට රචනා හා පාඩම් භාවිත කරන්නට ගුරුවරුන් දිරිමත් කිරීම සඳහා ක්‍රියා කළ ඔහු උසස් පාසලක විදුහල්පතිවරයෙක් විය. මේ වකවානුවේ බොහෝ දෙනෙකු කළේ ද මෙයමය. නිදසුනක් ලෙස 1908 දී වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශයේ පියා වූ ෆ්‍රෑන්ක් පාර්සන්ස් පාසලින් වැඩට සංක්‍රමණය වීමේ දී තරුණ පිරිසට ආධාර දීම සඳහා වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ කාර්යාංශය පිහිටු වීය.

1920 ගණන්වල සිට 1930 ගණන් දක්වා පාසල්වල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි අධ්‍යාපනය නැගීම නිසා පාසල් උපදේශනය හා මාර්ගෝපදේශය වර්ධනය විය. මෙම ව්‍යාපාරය පෞද්ගලික සාමාජික හා සදාචාර වර්ධනය අවධාරණය කළේය. පාසල්වල උගැන්විය යුත්තේ අධ්‍යාපනයේ මූලධර්ම පම‍ණකැයි ද බොහෝ පාසල් මීට ප්‍රතික්‍රියා දැක්වූයේ එය අධ්‍යාපන විරෝධී යයි කියමිනි. මෙය මහා අවපාතයේ ආර්ථික දුෂ්කරතා සමඟ එක්වීමෙන් පාසල් උපදේශනයේ හා මාර්ගෝපදේශනයේ පරිහානියක් ඇති විය. 1940 එක්සත් ජනපදය යුද හමුදා නිලධාරීන් තෝ‍රා ගැනීමට බඳවා ගැනීමට හා පුහුණු කිරීමට මනෝ විද්‍යාඥයන් හා උපදේශකයන් යොදා ගත්තේය. සිසුන් පරික්සා ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරාලන්නට ක්‍රම සකසමින් මෙය පාසල්වල උපදේශන සේවාව ක්‍රියාත්මක කළේය. පාසල් යුද්ධය සඳහා යොදාගත් මේ පරීක්ෂණ විවෘතව පිළිගත්තේය. සබඳතාවලට උදවු දෙවින් මේ වකවානුවේ කාල් රොජර්ගේ අවධාරණය පාසල් උපදේශන වෘත්තිය කෙරේ බල පෑවේය. 1950 ගණන්වල දී රජය රජයේ හා ප්‍රාදේශීය පාසල් පද්ධති තුළ මාර්ගෝපදේශ හා පෞද්ගලික සේවා අංශය පිහිටුවීය. 1957 දී සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව 1වන ස්පුට්නික් නැමැති චන්ද්‍රිකාව ගුවන්ගත කළේය. අභ්‍යාවකාශ තරඟයේ දී රුසියාව ඇමරිකානුවන් පරදවතැයි කනස්සල්ලක් ඇති වූ අතර යුදමය අතින් ද එහි ව්‍යාකූල ස්වභාවයක් ඇති විය. ඇමරිකාවේ විද්‍යාඥයින් හා ගණිතඥයන් සෑහෙන් ප්‍රමාණයක් නැතැයි යන මතයක ද පැන නැගිණි. මේ අතර ඇ‍මරිකා රජය රාජ්‍යාරක්ෂක අධ්‍යාපනක පනත සවිමත් කර ගත්තේය. මේ සඳහා විශාල අරමුදල් යෙදවීමෙන් වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශ ක්‍රමය විශාල වශයෙන් වර්ධනය විය. 1960 ගණන්වල සිට පාසල් උපදේශන සේවාව දිගටම ක්‍රියාත්මකව ව්‍යවස්ථාවක් ලෙස වැඩී ගියේය. අධ්‍යාපනය සංවර්ධනය කිරීමටත් වෘත්තිය වැඩි දියුණු කිරීමටත් අලුත් වෘත්තීය ආයතන පිහිටුවනු ලැබූහ. කොංග්‍රසය (2006 ජනවාරි 1 දින) පෙබරවාරි 6-10 දක්වා ජාතික පාසල් උපදේශන සතිය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

පාසල් උපදේශක