Andrea Breder (* 7. Dezember 1964 in Saarbrücken) ist eine ehemalige deutsche Hoch- und Weitspringerin.

Bereits als 16-Jährige wurde Andrea Breder in der Halle 1981 Vizemeisterin im Hochsprung und sicherte sich im Sommer in derselben Disziplin den Titel bei den Junioreneuropameisterschaften in Utrecht.

Im folgenden Jahr (1982) wurde sie Deutsche Hallenmeisterin und startete bei den Halleneuropameisterschaften in Mailand, bei der sie den siebenten Platz belegte. Zwei Jahre später wurde sie bei den Halleneuropameisterschaften in Göteborg Zehnte.

Im Weitsprung wurde sie 1987 Deutsche Meisterin.

Andrea Breder startete für den SV Saar 05 Saarbrücken. Ihr Vater Anton Breder startete bei den Olympischen Spielen 1952 als Weitspringer für das Saarland.

Persönliche Bestleistungen
 Hochsprung: 1,93 m, 30. August 1981, Koblenz
 Halle: 1,91 m, 7. März 1982, Mailand
 Weitsprung: 6,58 m, 2. Juli 1987, Ludwigshafen am Rhein

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft S. 134

Hochspringer (Deutschland)
Weitspringer (Deutschland)
Universiadeteilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1987
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Frau
Geboren 1964
Deutscher

Andrea Breder


Nicolas Jean René Brouwet (* 31. August 1962 in Suresnes, Département Hauts-de-Seine) ist ein französischer Geistlicher und römisch-katholischer Bischof von Nîmes.

Leben
Nicolas Brouwet studierte zunächst Geschichte an der Sorbonne und von 1984 bis 1992 Theologie und Philosophie am Päpstlichen Französischen Priesterseminar. 1986 bis 1988 arbeitete er mit DCC (Délégation catholique à la coopération) zusammen und war Lehrer im Priesterseminar des lateinischen Patriarchates von Jerusalem in Beit Jala. Am 27. Juni 1992 empfing er die Priesterweihe und vertiefte seine Studien an der Gregoriana. An der römischen Lateranuniversität absolvierte er ein theologisches Studium mit Schwerpunkt Ehe und Familie. 1993 wurde er Pfarrer und Leiter der Seelsorgestelle für öffentliche Bildung in Bourg-la-Reine sowie Kaplan der Université Paris-Sud. 1999 wechselte er auf die Pfarrstelle von Saint-Romain und Notre-Dame-des-Bruyères in Sèvres. Von 2001 bis 2006 war er Dekan von Chaville–Sèvres–Ville d'Avray und von 2006 bis 2008 Pfarrer von Saint-Pierre und Saint-Jacques in Neuilly-sur-Seine.

Am 11. April 2008 ernannte ihn Papst Benedikt XVI. zum Titularbischof von Simidicca und zum Weihbischof in Nanterre. Die Bischofsweihe spendete ihm der Bischof von Nanterre, Gérard Daucourt, am 29. Juni desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Olivier de Berranger, Bischof von Saint-Denis, und Pascal Marie Roland, Bischof von Moulins. Sein Wahlspruch Spiritu ambulemus ("Wir wollen dem Geist folgen") entstammt dem Galaterbrief . Seit April 2011 war er Vorsitzender der Arbeitsgruppe "Kirche und Internet" der Bischofskonferenz von Frankreich.

Benedikt XVI. ernannte ihn am 11. Februar 2012 zum Bischof von Tarbes und Lourdes.

Papst Franziskus ernannte ihn am 10. August 2021 zum Bischof von Nîmes. Die Amtseinführung fand am 18. September desselben Jahres statt.

Brouwet ist Mitglied der vom Theologen Hans Urs von Balthasar gegründeten Johannesgemeinschaft.

Weblinks

 Nicolas Brouwet: Die pastorale Nächstenliebe

Einzelnachweise

Titularbischof
Weihbischof
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Absolvent der Päpstlichen Universität Gregoriana
Absolvent der Päpstlichen Lateranuniversität
Bischof von Tarbes und Lourdes
Franzose
Geboren 1962
Mann
Bischof von Nîmes

Nicolas Brouwet


Fiddler es un Servidor proxy para depurar código HTTP escrito por Eric Lawrence, exadministrador de programas en el equipo de desarrollo de Internet Explorer en Microsoft.

Características
Fiddler captura tráfico HTTP y HTTPS y lo registra para que el usuario pueda revisar (esta última mediante la implementación de  intercepción man-in-the-middle utilizando certificados autofirmados).

Fiddler también se puede utilizar para modificar (en inglés "fiddle with") el tráfico HTTP para solucionar problemas mientras se estén enviando o recibiendo.  Por omisión, el tráfico de la pila WinINET HTTP (S) de Microsoft se dirige automáticamente al proxy en tiempo de ejecución, pero cualquier navegador o en aplicación web (y la mayoría de los dispositivos móviles) pueden configurarse para enrutar el tráfico a través de Fiddler.

Historia
El 6 de octubre de 2003, Eric Lawrence lanza la versión inicial oficial de Fiddler.

El 12 de septiembre de 2012, Eric Lawrence anuncia que Fiddler fue adquirido por Telerik y que él se unirá a la compañía para trabajar en Fiddler a tiempo completo.

Véase también
 Analizador de paquetes
 Wireshark
 Burp suite, una herramienta de seguridad y depuración HTTP/HTTPS basada en Java.

Referencias

Enlaces externos
 Fiddler 2 Web oficial
 Blog para desarrolladores de Fiddler
 Old Fiddler Blog
 Fiddler PowerToy - Part 1: HTTP Debugging
 Web Debugging: Fiddler tutorial
 Fiddler PowerToy - Part 2: HTTP Performance

Lectura adicional

Analizadores de paquetes

Fiddler (software)


La Saison 2022 de l'équipe Roland-Cogeas-Edelweiss Squad est la treizième de la formation. Elle accède au statut de WorldTeam, la première division du cyclisme féminin. L'effectif est quasiment complétement renouvelé.

Préparation de la saison

Partenaires et matériel de l'équipe

Arrivées et départs
L'effectif est quasiment complétement renouvelé avec le recrutement de coureuses suisses, alors que de nombreuses coureuses russes quittent la formation.

Effectifs

Encadrement
Le directeur sportif est Sergey Klimov. Son adjointe est Sari Saarelainen. Le représentant de l'équipe auprès de l'UCI est Ruben Contreras.

Déroulement de la saison

Victoires

Sur route

Résultats sur les courses majeures

World Tour

Tamara Dronova est vingtième du classement individuel. Roland-Cogeas-Edelweiss Squad est quatorzième du classement par équipes.

Grands tours

Classement mondial

Roland-Cogeas-Edelweiss Squad est dix-huitième du classement par équipes.

Références

Liens externes

2022
Équipe cycliste en 2022
Cyclisme en Suisse en 2022

Saison 2022 de l'équipe cycliste Roland-Cogeas-Edelweiss Squad


Los Valles del Tuy es una subregión del estado Miranda, perteneciente a la región capital de Venezuela y al área urbana conocida como la Gran Caracas. Ubicada al centro norte del país, el nombre "del Tuy" hace referencia a que se trata de un área en torno al río Tuy uno de los más importantes de ese estado y del país. Es un valle entre la Cordillera de la Costa (al norte) y la Serranía del Interior (al Sur).

La zona también es considerada una de las cinco subregiones del estado Miranda y de la Gran Caracas, aunque sin ningún tipo de organización o agrupación administrativa oficial. Los Valles del Tuy está compuesta por seis ciudades mirandinas: Ocumare del Tuy, Cúa, Charallave, Santa Teresa del Tuy, Santa Lucía del Tuy y San Francisco de Yare. Muchas personas consideran a Tácata como parte del Tuy,a pesar de que este pertenece a municipio Guaicaipuro.

Se consideran a las distintas poblaciones de los Valles del Tuy como "ciudades dormitorio" de Caracas, de igual forma que Guarenas, Guatire, Altos Mirandinos y el estado La Guaira. Las ciudades tuyeras están conectadas a esta por el Ferrocarril Ezequiel Zamora o Ferrocarril de Caracas- Valles del Tuy inaugurado en 2006 y que forma parte del Sistema Ferroviario Nacional de Venezuela, también están conectadas por vía aéra por el Aeropuerto de Caracas-Óscar Machado Zuloaga, la  Autopista Francisco Miranda y la Autopista Regional del Centro.

Los Valles del Tuy cuenta con una población de 546.981 habitantes según el censo del 2014, con la suma total de los cinco municipios que componen a la región: Paz Castillo (111.197  hab), Independencia (138.776 hab) Urdaneta (135.432 hab), Lander (144.947 hab), Cristóbal Rojas (117.888 hab) y Simón Bolívar (42.597 hab). Por último, los Valles del Tuy cuentan con 1.698Km², por lo que cuenta con una densidad de población de 322,892 hab/km².

Entidades conformantes

Municipio Paz Castillo

El municipio Paz Castillo se ubica al centro-norte del estado miranda y al norte de la subregión de los Valles del Tuy es uno de los seis municipios que constituyen la subregión de los Valles del Tuy y uno de los veintiún municipios que integran el Estado Bolivariano de Miranda de Venezuela. Se encuentra a las llanuras del río Guaire, última ciudad donde el mismo pasa, pues desemboca a unos cuantos kilómetros en el río Tuy en Santa Teresa. Posee una superficie de 408 km², lo que lo sitúa como el segundo municipio más grande de Los Valles del Tuy después del Municipio Lander con 478 km² y el séptimo municipio más grande por superficie del Estado Miranda, siendo el Municipio Acevedo el más grande del Estado Miranda.

Su capital es la ciudad de Santa Lucía del Tuy, además de su única parroquia. Por su cercanía a Caracas y la gran cantidad de industrias presentes en el municipio, Paz Castillo ha sufrido un crecimiento demográfico desmesurado en los últimos años, y se estima que entre 1990 y 2007 la población ha aumentado de 47.500 habitantes a más de 130.000. Se puede organizar en seis zonas:

 Soapire Alto
 Soapire Bajo
 Casco del Pueblo
 El Nogal
 La Lagunita
 Siquire
 Santa Rita.

Municipio Independencia

El Municipio Independencia está localizado también al centro-norte de Venezuela y centro-este de Miranda, se encuentra al sur de Paz Castillo, su capital es la ciudad de Santa Teresa, contiene en su totalidad dos parroquias, El Cartanal y Santa Teresa del Tuy. La zona sur del municipio está protegida por el parque nacional Guatopo, creado por disposición del ejecutivo nacional mediante el Decreto nº 122 del 28 de marzo de 1958, Gaceta Oficial No 25.624 del 31 de marzo del 1958, por la Junta de Gobierno presidida por el Contralmirante Wolfgang Larrazábal, con una extensión inicial de aproximadamente 92.640 hectáreas. El parque nacional Guatopo ocupa más del 50 % de la superficie del municipio Independencia, específicamente en la parte correspondiente a la parroquia Santa Teresa del Tuy.

En este municipio es justamente donde el río Guaire desemboca en el río Tuy, específicamente al oeste de la población de Santa Teresa.

Municipio Cristóbal Rojas

El municipio Cristobal Rojas se encuentra al noroeste del los Valles del Tuy, su capital, Charallave, es el centro industrial, agrícola y económico más desarrollado hasta ahora de la subregión además de ser la base de la economía del mismo. Cuenta con dos parroquias, Charallave y Las Brisas. El municipio debe su nombre al pintor Cristóbal Rojas, pintor venezolano, quien junto a Arturo Michelena, Martín Tovar y Tovar y Antonio Herrera Toro dominó la práctica píctórica a finales del  en Venezuela. Entre sus principales centros poblados destacan:

 Brisas del Tuy
 Caiza
 Mirador de Caiza
 La Ceiba
 Pitahaya
 Tierra Blanca
 Los Anaucos.

Cristobal Rojas se encuentra muy cercano con Caracas lo cual hace que se encuentren importantes infraestructuras de transporte como el Aeropuerto de Caracas (Oscar Machado Zuloaga) y el Sistema Ferroviario Ezequiel Zamora.

Municipio Simón Bolívar

El municipio Simón Bolívar, ubicado en el centro de los Valles del Tuy, conecta prácticamente a todos los municipios del Tuy, e divide en dos parroquias San Antonio de Yare y San Francisco de Yare, está siendo su capital, la localidad de San Francisco de Yare, posee una extensión de 131 km². El municipio logró separarse en 1989 del entonces Distrito Lander hoy Municipio Lander. Es atravesado por el centro en dirección sur-norte por el contaminado río Tuy, el área se caracteriza por una planicie con elevaciones que no superan los 250 , además se encuentran dos importantes reservas de agua potable, el Embalse Lagartijo y el Embalse Quebrada Seca los cuales surten de agua a gran parte de los Valles del Tuy.

En este municipio está ubicado el centro penitenciario llamado "Cárcel de Yare".

Municipio Lander

El Municipio Lander esta ubicado al extremo sur de los Valles del Tuy. Posee una superficie de 478 km² y según el INE su población para 2016 es de 144.947 habitantes. Su capital es la ciudad de Ocumare del Tuy. El municipio debe su nombre al político y periodista colaborador de Simón Bolívar, Tomás Lander. Presenta una planicie formada por el principal curso de agua de la región, el río Tuy, al sur y al este se encuentran regiones montañosas dominadas por la Serranía del Interior, parte de la cual se encuentra protegida por el Parque nacional Guatopo. A 5,5 km al suroeste de Ocumare del Tuy se encuentra el Embalse Ocumarito que se encarga de surtir agua potable para Caracas y los Valles del Tuy.

Entre las principales poblaciones se encuentran:

 Santa Bárbara
 La Democracia
 Colonia Mendoza
 Sucuta
 Las Yaguán
 Agua Amarilla
 Los Cajones
 Boca de Onza
 Barrialito
 Lagartijo
 El Limón
 Río de Piedra
 Los Plátanos
 Quiripital.

Municipio Urdaneta

El Municipio Urdaneta se encuentra al suroeste de los Valles del Tuy. Posee una superficie de 273 km², su capital es la ciudad de Cúa. El nombre del Municipio fue puesto en honor al General Rafael Urdaneta (1788-1845), uno de los militares más activos de la Guerra de Independencia. Las principales vías de comunicación son la carretera Charallave- Cúa que comunica esta ciudad con el resto de los Valles del Tuy, además de la conexión con la autopista regional del centro, la carretera de los llanos que se dirigen a los llanos centrales (Guarico), la carretera Vía ocumare y la carretera hacia Tácata, quien no pertenece a los Valles del Tuy sino al municipio Guaicaipuro. La estación terminal del ferrocarril de los Valles del Tuy se encuentra en este municipio.

Posee dos parroquias: Cúa y Nueva Cúa, esta última hace límite con el municipio San Casimiro del Estado Aragua. El municipio Alberga la casa natal del general Ezequiel Zamora y es cuna de nacimiento del famoso pintor Cristóbal Rojas.

Población, Superficie y Densidad en Total
A continuación se muestra una tabla donde se comparan la población, superficie y densidad de los seis municipios que conforman Los Valles del Tuy:

Geografía
Los Valles del Tuy forman una depresión entre las dos formaciones orográficas, a partir de las cuales comienzan a abrirse la llanura barloventeña que separa las Serranías del Litoral y del Interior, por su extremo Este.

Presenta una precipitación anual de 1300 y 1500 mm, con una temperatura entre 30 °C y 18 °C.

Galería

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Geografía de América del Sur

Referencias

Valles de Venezuela
Geografía de Miranda
Cúa
Charallave
Santa Lucía del Tuy

Valles del Tuy


Le Chant d'une île est un film documentaire portugais réalisé par Joaquim Pinto et Nuno Leonel, sorti en 2015.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Le Chant d'une île
 Titre original : Rabo de Peixe
 Réalisation : Joaquim Pinto et Nuno Leonel
 Photographie : Nuno Leonel et Joaquim Pinto
 Son : Nuno Leonel et Joaquim Pinto
 Montage : Nuno Leonel et Joaquim Pinto
 Production : Presente Edições de Autor Lda
 Pays d'origine : Portugal
 Genre : documentaire
 Durée :
 Date de sortie : France -

Distinctions
 Prix des éditeurs au Cinéma du réel 2015
 Prix du jury - Prix UCC/UPCB - Mention spéciale du prix de la critique au Festival Filmer à tout prix 2015

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 L'Humanité, 21 octobre 2015
 Julien Gester, « Faire face au sort dans les Açores », Libération, 21 octobre 2015
 Gaspard Nectoux, Cahiers du cinéma, , octobre 2015,

Liens externes

Film portugais sorti en 2015
Film documentaire portugais
Film documentaire sur la pêche
Film documentaire maritime
Film tourné aux Açores

Le Chant d'une île


Fabara es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Fabara, en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. La estación dispone de servicios de pasajeros de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 470,6 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Val de Pilas y de Nonaspe, a 263 metros de altitud. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 15 de diciembre de 1893 con la apertura del tramo Caspe-Fayón de la línea férrea que unía Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia o TBF. Unos años antes, en 1891 TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de la nueva compañía, autonomía que conservaría hasta 1936. En 1941, la gestión de la estación pasó a manos de RENFE tras nacionalizarse el ferrocarril en España.

Desde enero de 2005 Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias, mientras que Renfe Operadora explota la línea.

La estación
El edificio para viajeros es un sencillo edificio de dos alturas, planta rectangular y disposición lateral a las vías. Posee el siguiente esquema de vía:a-v-a-v, de tal forma que la vía 2 es compartida por el andén lateral y central y la vía 1 solo tiene acceso al central.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe Operadora presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regional y Regionales Exprés en los trayectos:

El servicio se reduce a tren por sentido diariamente.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Fabara
Fabara
Fabara
Fabara

Estación de Fabara


اده هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء جبيل في محافظة جبل لبنان.

أعلامها
 إلياس إده،  (1741 - 1828) شاعر.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
مدن لبنان

اده (جبيل)


لورنس فيشبورن  ممثل أمريكي من مواليد 30 يوليو 1961، حاصل على جائزة الإيمي 1993 لأفضل ضيف شرف في مسلسل درامي عن دوره في مسلسل تريبيكا. مثل دور رئيسي في فيلم ماتريكس, شارك في العديد من الأفلام منها نهر غامض.

أعماله

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من واشنطن هايتس
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حائزون على جائزة توني
حائزون على جائزة دراما ديسك
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 20
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
كتاب دراما ومسرح أفارقة أمريكيون
كتاب مسرحيون أمريكيون
كتاب من أوغستا (جورجيا)
مخرجو مسرح أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو سوب أوبرا أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أطفال ذكور أفارقة أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أوغستا (جورجيا)
ممثلون من مدينة نيويورك
ممثلون من ولاية جورجيا
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو أفلام من ولاية نيويورك
مواليد 1961
مواليد في أوغستا (جورجيا)

لورنس فيشبورن


Perioderne i det periodiske system er de vandrette grupperinger af grundstofferne. Grundstoffer placeres i periode med andre grundstoffer, der har samme antal elektronskaller omkring deres atomkerne.

Grundstofferne er placeret således, at antallet af protoner i atomkernen stiger med én, når man bevæger sig fra venstre mod højre. På tilsvarende vis stiger antallet af elektroner.

De 118 kendte grundstoffer er placeret i 7 perioder:

Periode 1 med hydrogen og helium.

Periode 2 med lithium, beryllium, bor, carbon, kvælstof, ilt, fluor og neon.

Periode 3 med natrium, magnesium, aluminium, silicium, fosfor, svovl, klor og argon.

Periode 4 med kalium, calcium, scandium, titan, vanadium, krom, mangan, jern, kobolt, nikkel, kobber, zink, gallium, germanium, arsen, selen, brom og krypton.

Periode 5 med rubidium, strontium, yttrium, zirkonium, niobium, molybdæn, technetium, ruthenium, rhodium, palladium, sølv, cadmium, indium, tin, antimon, tellur, jod og xenon.

Periode 6 med cæsium, barium, lanthaniderne, hafnium, tantal, wolfram, rhenium, osmium, iridium, platin, guld, kviksølv, thallium, bly, bismuth, polonium, astat og radon.

Periode 7 med francium, radium, actiniderne, rutherfordium, dubnium, seaborgium, bohrium, hassium, meitnerium, darmstadtium, røntgenium, copernicium, nihonium, flerovium, moscovium, livermorium, tennessin og oganesson.

Man forestiller sig en udvidelse af det periodiske system med periode 8 indeholdende grundstofferne med nummer 119-172. Grundstofferne forsøges fremstillet syntetisk, men det har foreløbig vist sig vanskeligere end fremstillingen af de hidtil kendte syntetiske grundstoffer.

Periodiske system

Periode (periodiske system)


Fotbal Club Astra Giurgiu er er rumænsk fodboldhold fra byen Giurgiu. Klubben blev grundlagt i 1921 i byen Ploiești og har i den største del af sin historie spillet i de lavere divisioner. Først efter 1990, hvor klubben blev overtaget af den nuværende ejer Ioan Niculae, begyndte holdet at vinde for at rykke op. Klubben rykkede på i Rumæniens bedste liga, Liga I, efter sæsonen 1998/99, hvor klubben stadig spiller.

Astras væsentligste resultater omfatter et enkelt nationalt mesterskab (Liga I) (2015-16), en pokaltitel (Cupa României) (2013-14) og to Supercups (Supercupa României) (2014 og 2016). FC Astra Giurgiu blev nr. 2 i Liga I i 2014-15. Holdet kvalificerede sig for første gang til UEFA Europa League efter sæsonen 2012-13, efter en fjerdeplads i ligaen.

Astra Giurgiu hed tidligere Astra Ploiești, men i september 2012 flyttede holdet fra Ploiești til Giurgiu efter ejeren Ioan Niculaes ønske.

Klubbens farver er hvid og sort.

Historie

Klubben blev grundlagt i 1921 under navnet "Clubul Sportiv Astra-Română" af olieselskabet Astra-Română, der havde hovedkontor i Prahova.

Oprindelig bestod klubben af flere fodboldhold, der havde hjemme i de forskellige i Rumænien, hvor olieselskabet havde aktiviteter. Op i gennem 30'erne blev flere af holdene fusioneret. Klubben har gennem årene har adskillige forskellige navne (se tabel).

Klubben har historisk spillet i de lavere rækker, men har siden 1990'erne rykket op igennem rækkerne. I 1998 rykkede klubben for første gang op i den bedste række.Klubben var kort forinden blevet købt af forretningsmanden Ioan Nicolae. Klubben havde en turbulent tilværelse med fusioner, op- og nedrykninger. I 2009 rykkede klubben atter op i den bedste række.

Efter 91 år i Ploiești flyttede klubben i september 2012 til byen Giurgiu.

Spillere
Pr. 29. juni 2016

 (Anfører)

FC Astra Giurgiu i europæiske turneringer

Noter
 1Q: Første kvalifikationsrunde
 2Q: Anden kvalifikationsrunde
 3Q: Tredje kvalifikationsrunde
 PO: Play-off runde

Noter

Eksterne links
 FC Astra Giurgiu  – UEFA.com (engelsk)

Fodboldklubber i Rumænien

FC Astra Giurgiu


Pétur 3. (5. júlí 1717 – 25. maí 1786) var konungur Portúgals og Algarve frá 1777 til dauðadags. Hann var formlega meðstjórnandi eiginkonu sinnar og bróðursystur, Maríu 1. Portúgalsdrottningar. Hann var sonur Jóhannesar 5. konungs og konu, hans Maríu Önnu erkihertogaynju af Austurríki og var því yngri bróðir Jósefs 1. konungs og föðurbróðir Maríu, eiginkonu sinnar. Pétur 3. tók aldrei þátt í stjórnmálum og lét konu sína alltaf stjórn ríkisins.

Braganza-ætt
Konungar Portúgals

Pétur 3. Portúgalskonungur


La Primera República del Turquestán Oriental fue una república situada en el sudoeste de la República de China existente en el periodo comprendido entre los años 1933 y 1934. Con capital en Kashgar, tuvo un estatus de estado no reconocido y fue una de las primeras repúblicas islámicas en ser fundadas, pero prontamente desparecidas por la férrea presión del grupo mayoritario en China.

Para su independencia se llevaron a cabo las batallas de Aksu, Sekes Tash, Kashgar, Toksun y Yangi Hissar.

En el año 1944 pasó a ser una república popular, integrando en ella más territorios, y a ser un estado aliado de la Unión Soviética.

Referencias

Estados y territorios fundados en 1933
Estados y territorios desaparecidos en 1934
Turquestan Oriental 1
Estados y territorios desaparecidos de China
Historia de la Unión Soviética
Historia de Sinkiang
Turquestán


O MTV Video Music Award para Melhor Vídeo de Hip Hop (em inglês, MTV Video Music Award for Best Hip Hop Video) foi entregue pela primeira vez no MTV Video Music Awards de 1999. O prêmio, de acordo com a MTV, foi originalmente destinado a canções inspiradas no hip hop, mas não necessariamente de hip hop (que foram homenageados como Melhor Vídeo de Rap, que foi atribuído de 1989 a 2006). Isso explica o reconhecimento de canções que não são de hip hop, como "Thong Song" e "I'm Real (Remix)". O prêmio não foi entregue em 2007, pois os VMAs foram reformulados e a maioria das categorias originais foram eliminadas, O prêmio Melhor Vídeo de Hip Hop foi restabelecido em 2008. Então, as regras relativas ao prêmio mudaram, já que vídeos de R&B e rap também se tornaram elegíveis para indicações nesta categoria, uma vez que os prêmios de Melhor Vídeo de Rap e Melhor Vídeo de R&B haviam deixado de ser entregues em 2007 (sendo que o segundo voltou a ser atribuído apenas em 2019).

Nicki Minaj tem o maior número de vitórias nesta categoria, com um total de cinco. Drake recebeu o prêmio duas vezes, sendo que Eminem, Missy Elliott e Outkast o venceram duas vezes cada.

Drake é o artista com mais indicaçõe nesta categoria (com 13), seguido de Kanye West (10) e Lil Wayne (7).

Vencedores e indicados

Década de 1990

Década de 2000

Década de 2010

Década de 2020

Hip Hop
Prêmios estabelecidos em 1999
Fundações nos Estados Unidos em 1999
Prêmios de música dos Estados Unidos
Prêmios para vídeo musical


Simone Vanni () este un fost scrimer italian specializat pe floretă, laureat cu aur pe echipe la Jocurile Olimpice de vară din 2004, campion mondial la individual în 2002 și dublu campion mondial pe echipe în 2003 și în 2009.

Carieră
S-a apucat de scrimă la vârsta de opt-nouă ani pentru a o urma sora sa mai mare, Elisa. Sportul i-a plăcut imediat. A început la sala de scrimă Di Ciolo sub îndrumarea Lucianei Di Ciolo, apoi la sala din Centro Universitario Sportivo (CUS), unde a fost pregătit de Antonio Di Ciolo, maestrul campionilor olimpici Alessandro Puccini și Salvatore Sanzo. În paralel a jucat fotbal până în liceu, când a trebuit să aleagă între cele două sporturi. În anul 1999 Vanni a cucerit o medalie de bronz la individual și medalia de argint pe echipe la Campionatul Mondial de Juniori. În același an a început să participe la competiții de seniori.

A obținut prima sa medalie la o competiție majoră, aurul, la Campionatul European din 2001 de la Koblenz, învingându-l în finală pe polonezul Adam Krzesiński cu scorul de 15–6. În anul următor a creat surpriza: a ajuns în finală, unde a trecut într-un minut și 37 de secunde de germanul André Weßels, dublu campion mondial de juniori, scorul fiind încă o dată de 15–6. Nu a putut reedita performanța în 2002, fiind învins la limită în finală de germanul Peter Joppich. Totuși, a obținut aurul pe echipe, după ce Italia a bătut China în finală.

La Jocurile Olimpice din 2004 de la Atena a pierdut la limită în sferturile de finală cu rusul Renal Ganeev, și s-a clasat pe locul 5. La proba pe echipe, Italia a trecut succesiv de Egipt și Rusia, apoi a învins China, scorul fiind 45–42, și a cucerit aurul olimpic. După Atena 2004 a trebuit să-și adapteze stilul la schimbul regulamentului, constând în creșterea timpului de contact necesar pentru a înregistra tușele.

Chiar dacă era clasat pe locul 10 mondial puțin înainte de Jocurile Olimpice din 2008 de la Beijing, nu a putut să se califice: floretă masculin pe echipe nefiind pe programul olimpic la această olimpiadă, nicio țară nu a putut să califice mai mult de doi sportivi, în acest caz Andrea Baldini și Salvatore Sanzo. Totuși, în anul următor a cucerit aurul pe echipe atât la Campionatul European, cât și la Campionatul Mondial.

Referințe

Legături externe
  Simone Vanni  la Fiamme Oro

Scrimeri italieni
Floretiști
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Medaliați olimpici cu aur italieni

Simone Vanni


Myrtletown may refer to:

Myrtletown, California, United States
Myrtletown, Queensland, Australia

Myrtletown


Hürremdere (Farsça: خرمدره), İran'ın Zencan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Hürremdere şehristanı'nın yönetim merkezi şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 48.055 kişi ve 12.562 hanedir.

Şehir, eyaletin doğusunda, Kazvin Eyaleti sınırı yakınlarında yer alır. Tahran ile Tebriz arasındaki iki önemli yol, 32 numaralı kara yolu ve Otoyol 2 şehirden geçmektedir.

Kaynakça

Zencan Eyaleti'ndeki şehirler
Zencan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri
Zencan Eyaleti'ndeki bahş merkezleri
şehirler

Hürremdere


Les  championnats du monde d'athlétisme en salle (en anglais, ) se déroulent du  au  à Glasgow, au Royaume-Uni, au sein de la Emirates Arena.

Notes et références

Liens externes
 Site officiel

2024
Athletisme en salle
Athlétisme en salle 2024
Monde Salle
Sport au Royaume-Uni en 2024
Sport en mars 2024
Compétition d'athlétisme en Écosse

Championnats du monde d'athlétisme en salle 2024


Conocoto cuenta con 156 barrios y es una de las 33 parroquias rurales del Distrito Metropolitano de Quito, ubicado al sureste del cantón Quito, en la provincia de Pichincha en el centro-norte de la región sierra de La República del Ecuador. Está a 2537 ; aproximadamente en las coordenadas 0°17'35.92"S  78°28'43.99"O. Además, es un pueblo ubicado a 11 km al sureste de la ciudad de Quito.

Historia
Se cree que el actual territorio de Conocoto se pobló desde hace más de 12.000 años, pero solo se tiene evidencia certera de asentamientos del pueblo Cara entre el 550 d. C. y 1140 d. C.. Este mismo territorio sería posteriormente poblado por la cultura Panzaleo, para que, finalmente, el territorio llegaría al poder Inca que terminó con la conquista Española en el .

Después de la fundación oficial de la ciudad de Quito, el 6 de diciembre de 1534, se empiezan a fundar pequeños pueblos en sus alrededores, entre ellos, el pueblo de Conocoto aunque su parroquilización no fue hasta 1725 y 1861. Aproximadamente en 1560 se empieza la construcción de esta parroquia; se escoge la planicie asentada entre la quebrada de Pungu Huaicu y el camino a Píntag. Se construyen 5 calles longitudinales de sur a norte y 7 transversales de este a oeste, con límites en las actuales calles Juan Montalvo al sur, Bolívar al norte, Ascázubi al este y la quebrada Pungu Huaicu al oeste. El pueblo se estableció con una población inicial de aproximadamente 700 habitantes.

Etimología

El nombre de Conocoto se deriva de la palabra quichua Cunugcutu. Esta palabra se encuentra formada por los vocablos Cunug (abrigada) y Cutu (loma). Por lo tanto, el territorio de lo que ahora es esta parroquia, se le conoce como loma abrigada.
KUNUN- KUTUG: "Sitio caliente" en Quechua, y los españoles del lugar pronunciaban CONONCOTOG y debido a eso el nombre "Conocoto"

También esta parroquia es conocida como "Conocoto Tieso" existen tres leyendas sobre el motivo de dicho nombre:

-La primera habla sobre que: Conocoto tenía los peores resultados en un campeonato interparroquial, así que en un partido de Ecuavóley un comediante de la ciudad exclamó "¡Párate duro, Conocoto Tieso, el partido es tuyo, vamos tiesos, vamos a ganar!".

-La segunda habla sobre que dicha parroquia era considerada muy "fiestera y alcohólica", y habla sobre un señor en las fiestas de la parroquia estaba borracho y exclamó: "¡Tieso conocoto, tieso que la fiesta sigue!"

-La última y la aceptada por muchos habla sobre que entre los años 60 y 70 los buses que conectaban entre Quito y Conocoto los cuales eran "Los chillos" y "Azblan" llevaban alrededor de 30 a 40 pasajeros por bus dando un mal servicio a los pobladores. Llegó hasta un punto tan grave que los pobladores esperaron a los buses en la Av. Simón Bolívar y fue así cuando la señora Juana Pinto se pone en frente de la calle y alza la escoba y grita "¡De aquí no pasan. Tieso Conocoto!" Y como no tuvieron remedio los buseteros tuvieron que cumplir las exigencias de los conocotences...

Barrios de la Parroquia Conocoto

Turismo

Conocoto es muy visitado especialmente por quiteños que buscan pasar un "día de campo" en Conocoto, ya que tiene un clima cálido con temporadas secas y húmedas.

Uno de los lugares más visitados son la iglesia del parque central Basílica San Pedro de Conocoto. Esta iglesia fue creada en 1922 supervisada por el arquitecto y religioso alemán Pedro Bruning (el cual tiene una calle con su nombre).

El parque de La Moya ubicado en el sur de Conocoto, uno de los lugares más emblemáticos de todo Conocoto además de ser uno de los más visitados.

Además encontramos una exquisita gastronomía con platos típicos del Ecuador, que se pueden encontrar alrededor de todo esta parroquia, y uno de los mayores exponentes de esta parroquia es "Las comidas típicas" ubicada en el centro de Conocoto.

Y por último algo que caracteriza mucho a Conocoto es en la variedad, cantidad y los precios de las mejores salchipapas de Quito.

Economía
La economía de la parroquia se basa principalmente en el comercio de las microempresas dirigidas por los pobladores de esta parroquia; en la parroquia se pueden encontrar muchos negocios pequeños tales como: ferreterías, panaderías, talleres de muebles, electrónicos, etc.

También se pueden encontrar franquicias de grandes cadenas nacionales de superdespensas como "Superdespensas Akí" del grupo "La Favorita" y el supermercado "Tía".

Mercado de Conocoto
Debido al enfrentamiento entre los buseteros y conocoteños, las personas de Sangolqui prohibieron el paso a los de Conocoto. Así que la señora Juana Pinto trajo a 3 mercaderes de Quito hacia esta parroquia en lo que hoy es conocido como el centro cultural ahí se situó el mercado por varios meses, pero como este lugar era muy pequeño se llevó el "Mercado de Conocoto" a lo que hoy se lo encuentra y conoce como el "Mercado municipal de Conocoto". Antes de que fuera Mercado, en este lugar se celebraba el cierre de fiestas de parroquización con la corrida de toros Y FIESTA

Personajes
Amable Arauz: Fue un maestro el cual creó la primera escuela en Conocoto la cual posee su mismo nombre. Además escribió un libro titulado "Lugar natal" en el que habla sobre la historia y geografía de dicha parroquia.

José Félix Gallardo: Fue el primer corresponsal de Conocoto además de ser un artista, zapatero, escritor, artesano. Además de haber ayudado tanto a la población conocoteña, fue presidente de la junta parroquial entre 1945 - 1948. Y por último escribió un libro sobre esta parroquia titulado: "Conocoto puertas del cielo".

Juana Pinto: Fue una señora muy patriota la cual siempre peleó por los derechos de su parroquia, además de eso fue una de las "fundadoras" del Mercado de Conocoto.

Referencias

Enlaces externos
 Conocoto

Parroquias rurales de Quito

Conocoto


Meme kanseri, meme hücrelerinde başlayan kanser türüdür. Akciğer kanserinden sonra, dünyada görülme sıklığı en yüksek olan kanser türüdür. Her 8 kadından birinin hayatının belirli bir zamanında meme kanserine yakalanacağı bildirilmektedir. Erkeklerde de görülmekle beraber, kadın vakaları erkek vakalarından 100 kat fazladır. 1970'lerden bu yana meme kanserinin görülme sıklığında artış yaşanmaktadır ve bu artışa modern, Batılı yaşam tarzı sebep olarak gösterilmektedir. Kuzey Amerika ve Avrupa ülkelerinde görülme sıklığı, dünyanın diğer bölgelerinde görülme sıklığından daha fazladır.

Meme kanseri, yayılmadan önce, erken safhada tespit edilirse, hasta %96 yaşam şansına sahiptir. Her yıl 44000'de 1 kadın meme kanserinden ölmektedir.

Meme kanserine karşı en iyi koruyucu yöntem erken teşhistir.

Meme kanserinin birçok tipi vardır. En sık rastlanan duktal karsinoma, memenin süt kanallarında başlar. Meme kanseri memenin dışına yayıldığında koltuk altındaki lenfatik nodüller en sık görülen yayılım yerleridir. Kanser hücreleri memenin diğer Lenf Nodlarına, Kemiğe, Karaciğer ve Akciğere yayılabilir. Her kadın meme kanseri gelişme riskine sahiptir. Gerçekte meme kanseri gelişen kadınların çoğunda risk faktörleri belli değildir.

Meme kanseri riskini artıran faktörler
 Kadın olmak
 55 yaş ve üzerinde olmak
 Yakın akrabalarda meme kanseri olması (anne veya kızkardeş meme kanseri ise, 2-3 kat daha fazla)
 Daha önceden diğer memede kanser tespit edilmiş olması
 Adet görmeye 12 yaşından önce başlamış olması
 Hiç gebe kalmamış olması
 Adet görmenin 50 yaşından sonra da devam ediyor olması
 Yoğun meme dokusuna sahip olmak
 Alkol ve sigara tüketmek
 Gece çalışmak
 Obez olmak
 Fiziksel aktiviteden yoksun olmak
 Deodorant kullanmak(Muhtemel)
 BRCA-1 ve BRCA-2 gen mutasyonuna sahip olmak

Araştırmalar, meme hücreleri içerisinde, meme kanseri riskini artıran bazı genler olduğunu göstermektedirler. Genetik değişiklikler, aileden (herediter) olabilir veya hayat boyu gelişebilirler. Meme kanseri genellikle tek bir hücrede başlar.
Günümüzde meme kanserinin nedeni ve nasıl gelişim göstereceği tam olarak bilinmemektedir.

Meme kanseri kompleks bir hastalıktır. Her vaka birbirinin aynısı değildir. Meme kanserinin içinde bulunduğu evreye "stage" denir. Gerçek stage'in bilinmesi, doktorun tedavi planını yapmasını sağlayacaktır.
 İnsan, yaşamında meme kanserine sebep olacak herhangi bir yanlış yapmamış olsa da bu hastalığa yakalanabilir.
 Meme kanseri bulaşıcı değildir, başka bir hastadan bulaşmaz.
 Meme kanseri, stresle veya memeye travmayla (darbeyle) meydana gelmez.
 Meme kanseri gelişen çoğu kadının risk faktörü veya ailesinde hastalığa ait bir hikâye yoktur.
2015 yılında ABD'de Texas Üniversitesi Anderson Kanser Merkezi'nde yapılan ve Kanser Araştırma Dergisi'nde (Cancer Research) yayınlanan deneysel çalışmaya göre fruktoz ve sakaroz (glukoz ve fruktoz kombinasyonu) 12-lipoksijenaz (12-LOX) sinyalizasyonunu ve dolayısıyla da 12-hidroksi- 5Z, 8Z, 10E, 14z – eikosatetraenoik asit (12-HETE) seviyesini arttırarak meme kanseri riskini ve metastaz oranını yükselttiği tespit edilmiştir.

glukoz + fruktoz →  12-LOX ↑ → 12-HETE ↑ → meme kanseri ↑

Meme kanseri riskini azaltan faktörler
 Düzenli egzersiz ve fiziksel aktivite
 Emzirmek
 Yağlı besinleri kısıtlamak
 Alkol alımını kısıtlamak
 İdeal kiloyu korumak

Tanı

Meme kanserinde erken teşhis yöntemleri, hastanın taşıdığı risk faktörlerine göre değişkenlik gösterir. Bu faktörlerin arasında yaş ilk sırada gelmektedir. Genç yaşlarda görülebilmesine karşın, ileri yaş gruplarında bu risk artar. Bu nedenle ileri yaş gruplarında erken tanı konması için alınması gereken önlemler, erken yaş gruplarından daha farklıdır.

Yirmi ve otuz yaş grubu, her ayın belirli bir döneminde kendi kendilerini muayene etmelidir. Bu kontrol sırasında meme dokusunda farklılık olup olmadığı araştırılır. Şişkinlik, yumru benzeri bir değişiklik saptanırsa derhal bir hekime baş vurulmalıdır. Bir değişiklik saptanmasa da, üç yılda bir kez hekim tarafından muayene edilmelidirler.
Kırk yaş grubu, kendi yaptıkları periyodik muayeneye ek olarak her yıl bir kez hekim tarafından muayene edilmeleri gereklidir. Ayrıca her yıl veya en az iki yıl arayla mamografi çektirmeleri gereklidir.
Elli yaş grubu, kadınlar kendilerinin periyodik muayenelerine ve her yıl bir defa hekim muayenesine devam etmeli ve her yıl mamografi (meme filmi) çektirmelidir.

Kendi kendine kontrollerde on beş günü aşkın sürede ele gelen sertlik veya kitle, deride kalınlaşma, şişme, renk değişikliği, meme başında kalınlaşma, kızarıklık veya yara olması, memede veya meme başında içeri doğru çekinti, meme şeklinde değişiklik, meme başlarının pozisyonlarında değişiklik ve meme başında akıntı gibi belirtiler derhal doktor kontrolü gerektirmektedir. Hekim muayenesi sonucu yapılacak mamografi taramasının ardından ultrason, ince iğne aspirasyon biyopsisi ve normal biyopsi tetkikleriyle kesin tanı konulur.

Evreleri ve tedavi
 Evre 1: Tümör 20 mm. ve daha küçüktür. Bu durumda kanser lenf bezlerine sıçramamıştır. Tedavide meme koruyucu yöntemle lenf bezlerinin alınmasından sonra radyasyon tedavisi uygulanır. Desteklemek için kemoterapi ve/veya hormonoterapi eklenir. Bir diğer uygulama da mastektomi yöntemidir. Bu yöntemde kanserli göğüs alınarak koltuk altı lenf bezleri çıkarılır.
 Evre 2-A: Tümörün 20 – 50 mm.  arasında olup, lenf bezlerine sıçramamış halidir.
 Evre 2-B: Tümörün 2-A evresindeki gibi bir boyut aralığında olup (50 mm. den büyük olabilir), koltuk altı lenf bezlerine sıçramamış halidir.
 Evre 2: Evre 1 ile aynı tedavi yöntemi uygulanmakla birlikte, eğer tümör aşırı büyümüş ya da lenf bezlerine sıçramışsa kemoterapi, hormonoterapi ve radyasyon tedavisi tamamlayıcı olarak önerilir.
 Evre 3-A: Tümör koltuk altı lenf bezlerine ve göğüs dışı dokulara sıçramış durumdadır ve bu halde mastektomi yöntemiyle tedavi yoluna gidilir. Cerrahi müdahaleden sonra kemoterapi ve hormon tedavisi uygulanır.
 Evre 3-B: Bu aşamada tümörün boyutu dikkate alınmaz; tümör göğüs duvarına bağlıdır ve lenf bezlerine sıçramıştır. "Neoadjuvant" adı verilen tümörün boyunun küçültülmesi amaçlı kemoterapi uygulanmasının ardından tümörün boyunun küçülmesinden sonra lampektomi veya mastektomi yapılır.
 Evre 4: Bu aşamada kanser göğüs dışındaki vücut bölümlerine yayılmıştır. Bu evre tedavisinde hastanın yaşam süresini artırmak ve yaşam kalitesini yüksek düzeyde tutmak hedeflenir. Kemoterapi ve hormonoterapi yapılır. Hasta şikayetlerine bağlı olarak mastektomi de uygulanabilir. Oligometastatik evre 4 hastalarda kemoterapi sonrası metastazlar silinmişse modifiye radikal mastektomi yani meme ve koltuklarındaki lenf bezlerinin alınması Surviyi arttırmaktadır.

Mastektomi uygulamaları sonrasında alınan memenin yerine, plastik cerrahi teknikler ile yeniden meme rekonstrüksiyonu yapılması ameliyatları söz konusu olabilmektedir.

Meme kanseri tedavisi;

 Cerrahi
 Radyoterapi
 Kemoterapi
 Hormon tedavisi
 Hedefleyici (akıllı ilaçlar) ile yapılmaktadır.

Tedavi seçiminde en önemli etken tümörün biyolojisi ve evresidir.

Ayrıca bakınız
Lenf ödemi

Kaynakça

Meme kanseri


Volverás puede referirse a:

Volverás (2002), película dirigida por Antonio Chavarrías;
 Volverás, canción de Coral Segovia;
 Volverás, canción de Gloria Estefan;
 Volverás, canción de Paulina Rubio; o
 Volverás, canción de Ricky Martin.

Volverás


Vesioli  es un jútor del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en el borde septentrional del Gran Cáucaso, a orillas del río Kuksa, afluente por la derecha del río Labá, tributario del Kubán, 23 km al sureste de Labinsk y 162 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 138 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Zásovskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Веселый (хутор, Лабинский район).
El municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar

Vesioli (Zásovskaya, Labinsk, Krasnodar)


An Telipogon leila-alexandrae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lothar Alfred Braas. An Telipogon leila-alexandrae in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon leila-alexandrae


Joaquím Humberto Pinzón Güiza IMC (Berbeo, 3 de julho de 1969) é Vigário Apostólico de Puerto Leguízamo-Solano.

Joaquím Humberto Pinzón Güiza ingressou na Congregação dos Missionários da Consolata, fez a primeira profissão em 6 de janeiro de 1991 e a profissão perpétua em 5 de julho de 1997. Em 7 de agosto de 1999 foi ordenado sacerdote.

Papa Bento XVI nomeou-o em 21 de fevereiro de 2013 Vigário Apostólico de Puerto Leguízamo-Solano e Bispo Titular de Ottocium. O Arcebispo de Tunja, Luis Augusto Castro Quiroga IMC, o consagrou em 20 de abril do mesmo ano; Os co-consagrantes foram o Cardeal Rubén Salazar Gómez, Arcebispo de Bogotá, e Francisco Javier Múnera Correa IMC, Vigário Apostólico de San Vicente.

Ver também

Bispos católicos da Colômbia

Joaquím Humberto Pinzón Güiza


Radvaň nad Laborcom este o comună slovacă, aflată în districtul Medzilaborce din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 562 de locuitori.

Istoric
Localitatea Radvaň nad Laborcom este atestată documentar din 1379.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Radvaň nad Laborcom


El rector o la rectora de la Universidad de Valencia es la máxima autoridad de dicha institución académica. Ostenta su representación, ejerce su gobierno, dirige su gestión y es responsable ante el Claustro, con arreglo a la ley y a los Estatutos de la Universidad de Valencia, que dedican el capítulo tercero de su título segundo («De los órganos centrales de la Universitat») a su regulación.

Rectores
Desde su fundación la Universidad de Valencia ha tenido los siguientes Rectores :

(Rectores entre 1499 y 1599)

 Jeroni Boix (1499-1502)
 Jeroni Dassió (1502-1503)
 Damià Andrés (1503)
 Ramon Delort (1503-1505)
 Jaume Roca (1505-1506)
 Lluís Crespí (1506-1507)
 Damià Andrés (1507-1508)
 Ramon Delort (1508-1509)
 Francesc Ros (1509-1510)
 Jaume Conill (1510-1511)
 Joan Vilanova (1511-1512)
 Jeroni Fuster (1512-1513)
 Bernat Alcalà (1514-1521)
 Joan Andreu Strany (1521-1523)
 Pere Martí (1523-1524)
 Tomàs Real (1524-1525)
 Joan de Salaya (1525-1558)
 Lluís Çabater (1558-1559)
 Francesc Joan Castro (1559)
 Miquel Joan Luviela (1559-1562)
 Joan Joaquim Mijavila (1562-1565)
 Jaume Messeguer (1565-1568)
 Pere Joan Monzó (1568-1570)
 Joan Terès i Borrull (1570)
 Pere Joan Monzó (1570-1571)
 Joan Blai Navarro (1571-1574)
 Joaquim Molina (1574-1577)
 Joan Blai Navarro (1577-1580)
 Joan Joaquim Mijavila (1580-1582)
 Pere Joan Monzó (1583-1585)
 Bertomeu Josep Pasqual (1586-1588)
 Miquel Vich (1588-1590)
 Jeroni de Moncada (1590-1592)
 Francesc Barber (1593-1596)
 Cristòfol Frígola (1596-1599)

(Rectores entre 1599 y 1700)

 Joan Lluís Fababuix (1599-1602)
 Cristòfol Frígola (1602-1605)
 Martí Bellmont (1605-1608)
 Cristòfol Frígola (1608-1611)
 Martí Bllmont (1611-1614)
 Miquel Jeroni Guardiola (1614-1617)
 Joan Baptista Pellicer (1617-1620)
 Miquel Jeroni Guardiola (1620-1623)
 Francesc Vives (1623-1626)
 Ferran Villarrasa (1626-1629)
 Martí Bellmont (1629-1632)
 Jeroni Agustí Morlà (1632-1635)
 Francesc Ruiz de Lihori (1635-1637)
 Arquileu Figuerola Pardo de la Casta (1637-1640)
 Jeroni Agustí Morlà (1640-1642)
 Cristòfol Bellvís (1642-1644)
 Francesc Ferrer (1644-1648)
 Jeroni Vallterra (1648-1650)
 Gaspar Guerau de Arellano (1650-1654)
 Carles Giner (1654-1655)
 Jeroni Font (1655-1658)
 Vicent Corts (1658-1661)
 Carles Coloma (1661-1663)
 Francesc Lloris de la Torreta (1663-1666)
 Jeroni Frígola (1666-1669)
 Marc Antoni Gombau (1669-1671)
 Josep Cardona (1671-1674)
 Gaspar Domingo y Remoy (1674-1677)
 Antoni Milà d'Aragó (1677-1680)
 Gaspar Guerau de Arellano (1680)
 Pasqual Cardona (1680-1682)
 Francesc Chabert (1682-1685)
 Tomàs Rato (1685-1688)
 Vicent Carròs y Pardo (1688-1691)
 Gaspar Domingo y Remoy (1691-1694)
 Francesc Monsoriu (1694-1698)
 Gaspar Domingo y Remoy (1698-1700)

(Rectores entre 1700 y 1813)

 Alonso Milà d'Aragó (1700-1703)
 Manuel Mercader (1703-1706)
 Francesc Boïl de Arenós (1706-1708)
 Marcelino Siuru (1708-1712) (*)
 Pascual Sala (1712-1715) (*)
 Jerónimo Monsoriu y Castellví (1715-1717) (*)
 Vicente Gregori (1717-1718) (*)
 Tomás Vicente Tosca (1718-1720) (*)
 Benito Pichó (1720-1723)
 Fausto Descals de la Scala (1723-1725)
 Tomás Guerau Esbri (1725-1728)
 Francisco Ortí Figuerola (1728-1731)
 Tomás Guerau Esbri (1731-1734)
 Francisco Matheu Blanes (1734-1737)
 Pedro Albornoz Tapies (1737-1740)

 Francisco Borrull Ramon (1740-1743)
 Pedro Albornoz Tapies (1743-1746)
 Pedro Jaime Gil Dolz (1746-1747)
 Demetrio Lorés (1747-1750)
 Francisco Casamayor (1757-1759)
 Pedro Jaime Gil Dolz (1759-1762)
 José Tormo Juliá (1762-1765)
 Luis Adell Ferragut (1765-1768)
 Francisco Antonio Cebrián de Valda (1768-1771)
 Manuel Salvador (1772-1775)
 Juan Antonio Mayans y Siscar (1775-1778)
 Joaquín Segarra (1778-1781)
 Francisco Antonio Cebrián de Valda (1781-1784)
 Vicente Blasco García (1784-1813)

(Rectores entre 1813 y 1901)

 Juan Gascó (1813)
 Pascual Fita Capella (1813)
 Onofre Soler Rubio (1813-1816)
 Gregorio Joaquín Piquer Fortuny (1816-1819)
 Luis Lassala (1819-1822)
 Joaquín Sáez de Quintanilla (1822-1823)
 Luis Lassala (1823-1824)
 Juan del Castillo Carroz (1824-1828)
 Luis Exarque (1828-1832)
 Onofre Soler Rubio (1833-1834)
 Francisco Villalba Montesinos (1834-1840)
 Mariano Batllés y Torres Amat (1840-1843)
 Francisco Villalba Montesinos (1843-1845)
 Francisco Carbonell Machí (1845-1854)
 Mariano Batllés y Torres Amat (1855-1856)
 Francisco Carbonell Machí (1857-1859)
 José Pizcueta y Donday (1859-1867)
 Vicente Noguera Sotolongo, Marqués de Cáceres (1867-1868)
 Eduardo Pérez Pujol (1868-1873)
 Manuel Bartolomé Tarrasa Romans (1874)
 José Monserrat y Riutort (1874-1880)
 Enrique Ferrer Viñerta (1881-1884)
 Vicente Gadea Orozco (1884-1885)
 Enrique Ferrer Viñerta (1885-1890)
 Vicente Gadea Orozco (1890-1893)
 Francisco Moliner Nicolás (1893-1895)
 Vicente Gadea Orozco (1895-1897)
 Francisco Moliner Nicolás (1897-1898)
 Nicolás Ferrer Julve (1898-1901)

(Rectores entre 1901 y 2002)

 Manuel Candela Pla (1901-1903)
 José María Machí Burguete (1903-1916)
 Rafael Pastor González (1916-1927)
 Joaquín Ros Gómez (1927-1930)
 José María de Zumalacárregui y Prat (1930-1931)
 Mariano Gómez González (1931-1932)
 Juan Bautista Peset Aleixandre (1932-1934)
 Fernando Rodríguez Fornos y González (1934-1936)
 José Puche Álvarez (1936-1939)
 Ramón Velasco Pajares (1938-1939) (*)
 Manuel Batlle Vázquez (1939) (*)
 José María de Zumalacárregui y Prat (1939-1941)
 Fernando Rodríguez Fornos y González (1941-1951)
 José Corts Grau (1951-1967)
 Juan José Barcia Goyanes (1967-1972)
 Rafael Bartual Vicens (1972)
 Rafael Báguena Candela (1972-1976)
 Manuel Cobo del Rosal (1976-1979)
 Vicente Gandía Gomar (1977-1979) (*)
 Joaquín Colomer Sala (1979-1984)
 Ramón Lapiedra i Civera (1984-1994)
 Pedro Ruiz Torres (1994-2002)

(Rectores desde 2002)

 Francisco Tomás Vert (2002-2010)
 Esteban Morcillo Sánchez (2010-2018)
 María Vicenta Mestre Escrivá (2018-)

Véase también
 Rectorado de la Universidad de Valencia
 Universidad de Valencia

Notas

(*) Entre los años 1708 y 1720 - supresión del Patronato Municipal que regía la Universidad, tras el Decreto de Nueva Planta -, no había Rector nombrado. Los nombres que aparecen indicados son vicerrectores que ejercieron la función de rectores en este periodo.

Este también es el caso de Ramón Velasco y Vicente Gandía, que ejercieron el rectorado como rector en funciones o rector accidental durante un largo periodo de tiempo, y el de Manuel Batlle, que ejerció de rector a finales de la Guerra Civil.

Por estos motivos se puede encontrar una falta de coincidencia en las fechas de inicio y final de período de rectorado.

Asimismo, también se puede encontrar que hay períodos de interinidad en el rectorado que hacen que no coincidan los años de entrada y salida de rector, no habiéndose incluido los rectores en funciones en estos periodos por la brevedad de su mandato o por la falta de relevancia de su acción a efectos históricos, según los estudiosos de los rectorados de la Universidad de Valencia a lo largo de la historia.

Referencias

Enlaces externos

 Estatutos de la Universidad de Valencia, 2006
 Rectores de la Universidad de Valencia

Universidad de Valencia
Rectores de la Universidad de Valencia

Rector de la Universidad de Valencia


An Vriesea robusta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith. An Vriesea robusta in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea robusta


සෙංගමාලය යනු අක්මාව ආශ්‍රිත රෝගී තත්වයකි.

සෙංගමාලය(කහ)	හාතවාරිය කැඳදීම	තනහාල් කැඳදීම	බිංතල කැඳදීම	තැඹිලි මතුරා දීම

සෙංගමාලයට	යකි නාරං ගහේ පස්පංගුව කොටා ඒ ඉස්ම හිනටි හාලෙන් කැඳ පිස බොන්න	හීන් බෝවිටිය කැඳ බොන්න

මූලාශ්‍ර

රෝග

සෙංගමාලය


Ralph Jasper Faudree Jr. (* 23. August 1939 in Durant, Oklahoma; † 13. Januar 2015) war ein US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit Kombinatorik beschäftigte.

Faudree studierte an der Oklahoma Baptist University (Bachelor in Mathematik und Physik 1961) und der Purdue University, an der er 1963 seinen Master-Abschluss in Mathematik machte und 1964 bei Eugene Schenkman promoviert wurde (Subgroups of the multiplicative group of a division ring). Als Post-Doktorand war er Instructor an der University of California, Berkeley. Ab 1966 war er Assistant Professor an der University of Illinois at Urbana-Champaign. 1970 wurde er Associate Professor an der University of Memphis, wo er 1975 eine volle Professur erhielt. Ab 1983 stand er der Mathematik-Fakultät vor. Von 1996 bis 2001 war er dort Dekan, 2000–2001 Interim President und ab 2001 Provost.

Er beschäftigte sich insbesondere mit Graphentheorie und Ramseytheorie und arbeitete viel mit Paul Erdős zusammen (50 gemeinsame Publikationen ab 1976). Weiterhin veröffentlichte er unter anderem mit Vera T. Sós, Béla Bollobás und Joel H. Spencer.

1980 war er Gastprofessor an der University of Aberdeen und 1981 Gastwissenschaftler an der Ungarischen Akademie der Wissenschaften in Budapest. 2005 erhielt er mit Aviezri Fraenkel die Euler-Medaille.

Weblinks
 Biographie an der University of Memphis

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of Memphis)
US-Amerikaner
Geboren 1939
Gestorben 2015
Mann

Ralph Faudree


James Barker ist der Name folgender Personen:

* James Barker (Politiker) (1623–1702), englischer Kolonialpolitiker (Rhode Island)
 James Jeffrey Barker (1892–1947), britischer Leichtathlet
 James Nelson Barker (1784–1858), US-amerikanischer Dramatiker
 James Rollins Barker, kanadischer Diplomat

James Barker


මීනාක්ෂි සුන්දරේශ්වර් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ විවේක් සෝනි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද, ඩාර්මැටික් එන්ටර්ටේන්මන්ට් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද, ඉදිරියේ තිරගත වීමට නියමිත ඉන්දියානු හින්දී-භාෂා ප්‍රේම වෘත්තාන්ත ප්‍රහසන චිත්‍රපටයකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ අභිමන්‍යු දසානි සහ සාන්‍යා මල්හෝත්‍රා විසිනි.

මෙම චිත්‍රපටය 2021 නොවැම්බර් 5 දින සිට නෙට්ෆ්ලික්ස් OTT වේදිකාව ඔස්සේ මුදාහැරීමට නියමිත ය.

චරිත නිරූපණය
 අභිමන්‍යු දසානි, සුන්දරේශ්වර් ලෙස
 සාන්‍යා මල්හෝත්‍රා, මීනාක්ෂි ලෙස
 ශිව් කුමාර් සුබ්‍රමණියම්, මීනාක්ෂිගේ පියා ලෙස

නිෂ්පාදනය
චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන ඡායාරූපකරණය 2020 නොවැම්බර් 25 දින ඇරඹිණි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට
හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට

මීනාක්ෂි සුන්දරේශ්වර්


El raión de Bélaya Glina  es uno de los treinta y siete raiones en los que se divide el krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el área septentrional oriental del krai. Limita al sureste con el raión de Krasnogvardéiskoye del krai de Stávropol, al nordeste con los raiones de Peschanokópskoye, Tselina y Yegorlýkskaya  del óblast de Rostov, y al oeste con el raión de Novopokróvskaya del krai de Krasnodar. Tiene una superficie de 1 470 km² y contaba con una población de 32 551 habitantes en 2010 Su centro administrativo es Bélaya Glina.

Abarca una zona de llanuras en el curso superior de los ríos Rasipnaya o Mekletá, y parte del curso del Kalaly, todos de la cuenca del río Yegorlyk, y por tanto de la del Don a través del Manych.

Historia

El raión fue formado el 2 de junio de 1924 como parte del ókrug de Salsk del óblast del Sudeste. Desde el 16 de noviembre de 1924 la región pasó a formar parte del krai del Cáucaso Norte, a partir del 10 de enero de 1934 del krai de Azov-Mar Negro, y desde el 13 de septiembre de 1937, del territorio del krai de Krasnodar.

El 22 de agosto de 1953, entraron en la composición del raión tres soviets rurales del anulado raión de Ilínskaya: Novolokinskaya, Turkinski y Uspénskaya. El territorio del raión fue integrado en el territorio del raión de Novopokróvskaya el 1 de febrero de 1963 y restablecido en sus fronteras anteriores el 30 de diciembre de 1966.

Demografía

División administrativa

El raión se divide en cuatro municipios rurales, que engloban 14 localidades:

*Los centros administrativos están resaltados en negrita.

Economía y transporte

La principal actividad económica de la región es la agricultura, y sus perspectivas de crecimiento económico se hallan vinculadas al desarrollo de la producción agrícola que la industria que la procesa. En la región se hallan trece sociedades colectivas, y cerca de cuatrocientas granjas y pequeñas empresas agrícolas. En general, se cultivan cereales, girasoles, frutales y remolacha azucarera, y se crían animales para la obtención de productos lácteos y carne.

A través del raión pasa la línea férrea Krasnodar-Volgogrado y la carretera de Tijoretsk a Salsk. La carretera Rostov-Stávropol pasa por Maguistralni.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Белоглинский район.
Sitio web del raión .
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenkova, I. Y. Bondar, N. S. Vertyshova. Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.

Belaya Glina

Raión de Bélaya Glina


Kosningar munu fara fram í Bandaríkjunum þann 2. nóvember árið 2021 og verður þá kosið um:
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2021 (sérstakar)
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 2021

2021
2021

Kosningar í Bandaríkjunum 2021


Der jüdische Friedhof in der Gemeinde Fellheim im Landkreis Unterallgäu in Bayern steht zusammen mit der Synagoge als Einzelobjekt D-7-78-139-6 unter Denkmalschutz und ist zugleich Bestandteil der unter Ensembleschutz stehenden Gesamtanlage "Ehemalige jüdische Siedlung" (Aktenzeichen E-7-78-139-1).

Geschichte
Der Friedhof der Jüdischen Gemeinde Fellheim wurde im Jahr 1787 im sogenannten Judenviertel von Fellheim angelegt. Auf der Westseite desselben Grundstücks wurde auch die Synagoge errichtet. Nach der Anlage des Friedhofes wurde dieser im 19. Jahrhundert mehrmals erweitert. Bis diese um das Jahr 1840 einen eigenen Friedhof erhielt, wurden in Fellheim auch Verstorbene der jüdischen Gemeinde von Osterberg bestattet. In seiner maximalen Ausdehnung erstreckte sich der Friedhof bis zur Hauptstraße.

Die letzte Bestattung war im Jahr 1942 die der Memminger Bürgerin Rike Heilbronner (1870–1942). Während des Dritten Reiches wurde der jüdische Friedhof in der Pogromnacht vom 9. auf den 10. November 1938 verwüstet. Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurden die beschädigten Grabmäler auf Kosten der Täter wiederhergestellt.

Nachdem die ehemalige Synagoge 1950 in Privatbesitz übergegangen und im Anschluss daran zu einem Wohnhaus umgebaut worden war, wurde der Friedhof durch eine neue Mauer von dem Privatgelände abgegrenzt und auf die heutige Größe verkleinert. Derzeit befinden sich dort noch 190 jüdische Grabsteine.

Lage
Der jüdische Friedhof befindet sich östlich des Hauses Memminger Straße 17 (ehemalige Synagoge) in Fellheim.

Weblinks

Literatur

 Stadtarchiv München (Hrsg.): Die Rosenthals. Der Aufstieg einer jüdischen Antiquarsfamilie zu Weltruhm. Mit Beiträgen von Elisabeth Angermair, Jens Koch, Anton Löffelmeier, Eva Ohlen und Ingo Schwab, Wien u. a. Böhlau. 2002, ISBN 3-205-77020-X (verwendet)

Einzelnachweise

Friedhof
Fellheim
Baudenkmal in Fellheim
Erbaut in den 1780er Jahren
Fellheim

Jüdischer Friedhof Fellheim


Kâzım Koyuncu (7 Kasım 1971, Hopa, Artvin - 25 Haziran 2005, İstanbul), Karadeniz müziği ile rock müziği sentezleyerek kendi tarzını oluşturan Laz kökenli Türk müzisyen, söz yazarı, oyuncu ve aktivisttir.

Çok küçük yaşlarda müzikle tanışmıştır. 1980'li yılların sonunda İstanbul'a taşınmıştır. İlk olarak amatör rock müzik yapmaya başladı. 1990'lı yılların başında arkadaşları ile çeşitli yerlerde küçük çaplı konserler vermeye başladı. 1994 yılında Laz müziğini rock müziği ile birleştirerek kendi tarzını yarattı. Aynı yıl arkadaşları ile birlikte Zuğaşi Berepe adında bir grup kurma kararı aldı. 1995 yılında grup Va Mişkunan adlı ilk albümlerini yayımladı. İlk defa duyulan bir tarz olduğu için albüm olumlu tepkiler aldı. 1998 yılında ikinci albümleri İgzas'ı çıkardılar. Albüm ilk albüme göre daha çok ses getirdi. Bu albümden sonra grup dağıldı. 2000'li yılların başında Kâzım Koyuncu askere gitti. Askerden geldikten sonra ilk solo albümünün çalışmalarına başladı. 2001 yılında, Viya! adlı ilk solo albümünü yayımladı.

2002 yılında Gökhan Birben ile birlikte Gülbeyaz adlı televizyon dizisinin müziklerini yapmaya başladı. Aynı zamanda dizinin bazı bölümlerinde oynadı. Dizi müzikleri büyük ilgi gördü. Daha sonra Kâzım Koyuncu, Türkiye çapında tanınmaya başladı. Konserleri büyük kitlelerce izlendi. 2003 yılında ikinci solo albümünün kayıtlarına başladı. 2004 yılında Hayde adlı ikinci albümünü çıkardı. İkinci albüm ilkine göre büyük bir satış rakamına ulaştı. Yılın en çok satan albümlerinden birisi oldu. 2004 yılının sonunda kanser olduğu haberini aldı. Haberi alan ailesi ve sevenleri çok üzüldü. Doktorlar kendisini çok fazla yormamasını söylese de Kâzım Koyuncu konserler vermeye devam etti. 2005 yılında son konserini Karadeniz Teknik Üniversitesinde verdi. 25 Haziran 2005'te, testis kanserinin akciğerlerine yayılması sonucunda Şişli'de 33 yaşında öldü.

Hayatı
Kâzım Koyuncu, 7 Kasım 1971 tarihinde Artvin'in Hopa ilçesinde dünyaya geldi. Çocukluğunda "Kemençeci Yaşar" olarak tanınan Yaşar Turna'nın türkülerini çok dinlediğini her zaman dile getirirdi. Kazım Koyuncu çocukluk günlerini anlatırken "Kitap okuyan babamdan kaynaklı olarak diğer çocuklardan farklı oldum" diyerek babasının farklılığın kendisine nasıl yansıdığının altını çizer. Hopa'da bakkallık ve berberlik yaparak ailesinin geçimini sağlayan babası Cavit Koyuncu, 1960'lı yıllarda Türkiye İşçi Partisi'nin kuruluş dönemlerinde partililerle tanışmış, dükkânı öğrencilerin kitap-gazete okuma yeri hâline gelmişti. Kâzım Koyuncu'nun dört erkek ve bir kız olmak üzere beş kardeşi vardı. Babası, 12 Eylül Darbesi'nde Erzurum'da 6 ay hapis yattığı sıralarda Kâzım Koyuncu 10 yaşındaydı ve ailesi annesi Hüsniye Koyuncu'nun gayretleriyle ayakta kaldı. Babasının aldığı mandolin ve amcasının Almanya'dan getirdiği gitar, Kâzım Koyuncu'nun müzik yaşamının ilk adımlarına neden olur. 17 yaşında köyünden çıkar ve 1989 yılında İstanbul Üniversitesi'nde Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne girer. 1993 yılında aldığı bir kararla okulu bırakır ve sadece müzik yapmaya karar verir. Bu dönemi Kâzım Koyuncu "Zor dönemler, o okulu bitirip kaymakam falan olacaksın ya da kendi istediğin işi yapacaksın. Ama hep soru işaretleri olacak, sonu nereye varacak? Bu tercihlerden soru işaretli olanını tercih ettim" sözlerini dile getirerek ifade etmiştir. 1990 yılında Çağdaş Sanat Atölyesi'nin etkinliklerinde yer aldı. Çağdaş Oyuncular'ın sahneye koyduğu "Faşizmin Korku ve Sefaleti" adlı oyunun müziklerini yaptı. 1991 yılında Ali Elver ile birlikte kurduğu ve müziğe başladığını söylediği "Grup Dinmeyen" dönemini de yine bir röportajında: "Özgün ve protest müzik denen tarzda müzik yapmayı amaç edinen bir grup kurduk ama kısa zamanda elektrogitarı sokmaya başladık. Dağıldık, toplandık falan çok uzun sürdü." diyerek dile getirdi.

Grup Dinmeyen tek albümlerini çıkarıp dağıldıktan sonra, Kâzım Koyuncu 1993 yılında Mehmedali Barış Beşli ile birlikte Zuğaşi Berepe (Denizin Çocukları) isimli yeni bir grup kurdu. Zuğaşi Berepe, Kâzım Koyuncu'nun müzik yaşamında olduğu kadar Lazca söyleyen bir rock grubu olarak da Türkiye'de önemli bir adımdır. Aslında, Kâzım Koyuncu bir gösteride gözaltına alındığında Emniyette polisin ağzından laf almak için Lazca konuşmasıyla "Lazlığının" farkına vardığı hikâyesini birçok sohbetinde dile getirmişti. 1995 yılında grup ilk albümü Va Mişkunan'nı yayınladı. Üç yıl sonra ikinci albümleri İgzas'ı yayınladılar. 1998 yılında ikinci albümlerini yayınladıktan sonra grup dağıldı. 2000'li yılların başında Kâzım Koyuncu askere gitti ve uzun olan saçlarına veda etti. Askerden döndükten sonra 2001 yılında ilk solo albümü Viya!'nın kayıtlarına başladı. Albüm çok ses getirmedi, fakat Kâzım Koyuncu için büyük bir deneyim oldu. İlk albümdeki şarkılar daha sonra klasikleşti. 2002 yılında Gülbeyaz adlı Karadeniz dizisinin müziklerini yapması için teklif aldı. Teklifi kabul etti ve Gökhan Birben ile birlikte dizinin müziklerini yaptılar. Dizinin müziklerini yaptığı sırada dizinin bazı bölümlerinde yer aldı. Reyting rekorları kıran dizinin müzikleri çok beğenildi ve Kâzım Koyuncu tüm Türkiye'de bir anda tanındı. Dizi bittikten sonra konserler yoğunlaştı. 2003 yılında ikinci albümün kayıtlarına başladı. 2004 yılında ise ikinci solo albümü Hayde'yi yayımladı. Albüm satış rekorları kırdı. Yurt dışında da konserler vermeye başladı. Sürekli şiddetli öksürükleri başlamıştı. 2004 yılının sonunda arkadaşlarının isteği üzerine hastaneye gitti ve kanser olduğunu öğrendi. Ailesi ve sevenleri büyük üzüntü içine girmişti. Doktorlar kendisini fazla yormamasını söylese de konserler vermeye devam etti. 2005 yılının yaz ayında öldü. Öldükten bir yıl sonra anısına Dünyada Bir Yerdeyim adlı albüm yayımlanmıştır.

Kâzım Koyuncu bir röportajında "Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim, ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem" demiştir.

Müzik kariyeri

İlk Yıllar ve Zuğaşi Berepe
Babasının aldığı mandolin ve amcasının Almanya'dan getirdiği gitar, Kâzım Koyuncu'nun müzik yaşamının ilk adımlarına neden olur. 1992'de henüz 20 yaşındayken Ali Elver ile "Dinmeyen" adlı özgün müzik grubunu kurmuş ve profesyonel müzik hayatı başlamıştır. Zamanla Lazca müzik yapmak için bu gruptan ayrılmışsa da rock'tan kopamamış ve geleneksel Laz halk müziğini rock tabanlı yorumlamaya başlamıştır. 1993'te okulu bırakmış ve sadece müzik yapmaya başlamıştır. Aynı yıl Mehmedali Barış Beşli ile birlikte Zuğaşi Berepe adlı rock müzik grubunu kurmuştur. Lazca rock yapma iddiası ile yola çıkan ve 1995 yılında Va Mişkunan adlı ilk albümlerini yayımladılar. Albüm pek ses getirmese de büyük ilgi gördü. İlk albümden üç yıl sonra 1998'de İgzas adlı ikinci albümlerini yaparak bu iddialarını da gerçekleştiren grup, albümü sınırlı sayıda yalnızca 130 adet bastı. Daha sonra "Bruxel Live" adlı bir konser albümünü çıkardıktan sonra grup 1999 yılında dağılmıştır.

Solo Kariyer
Kâzım Koyuncu, grup dağıldıktan sonra tek başına müziğe devam etmiş ve Salkım Söğüt adlı projelerin ikincisinde 3 şarkıyla yer almıştı. 2000 yılında Beyoğlu Metropol Müzik'in çıkardığı Salkım Söğüt dizisinin ikincisinde daha sonraları kendisiyle neredeyse özdeşleşen Megrelce "Didou Nana" şarkısını, Lazca çok sevilen bir türkü olan "Golas Empua Yulun" ile "Dağlarda Kar Sesi Var" türküsü ile yer aldı. Salkım Söğüt 4'te ise Kâzım'ın seslendirdiği en güzel şarkılardan olan ve Viya albümünde de yer alan "Ou Nana" şarkısında İlkay Akkaya ile düet yaptı. Kâzım Koyuncu müzik yaşamına tek başına devam etmek istediği zorlu döneminde kendi deyişiyle daha Karadenizli bir çalışmaya yöneldi. 2001 yılında Viya! adlı ilk solo albümünü çıkarmıştır. Albümdeki şarkılar birer klasik olmuştur. Albüm çok ses getirmese de ilgi görmüştür. Albüm, Kâzım'ın gelecekteki müziğinin şekillendiği, habercisi olduğu bir albüm olarak düşünülebilir. Albüm, Kâzım için gelecekte yapması gerekenler için bir işaret olmuştur. Kâzım Koyuncu, aslında bir geçiş çalışması oldu, diye nitelediği Viya! albümünü Lazca, Gürcüce ve Hemşince anonim şarkılar ve Laz sanatçı Hasan Xelimişi'nin eserlerini söyledi. Viya! albümüyle Karadenizlilerle tam bir bağ kuramasa da üniversite öğrencileri ve muhalif kesimlerle buluşur. 2002 yılında Kanal D'de yayımlanacak olan Gülbeyaz adlı Karadeniz dizisinin müziklerini yapmak için teklif alır. Yönetmen Özer Kızıltan ile dostluğu ve bir Karadeniz dizisine doğru katkılarda bulunabileceğini düşünerek teklifi kabul ettikten sonra, dizinin müziklerini çoğu kendi olmakla beraber Gökhan Birben ile birlikte yapar. Dizi bir anda popüler olunca müzikleri de büyük bir ilgi görür. Kâzım Koyuncu, dizinin bazı bölümlerinde oyuncu olarak görev almıştır ve dizinin yayımlandığı sırada tüm ülke çapında bir anda popüler olmuştur. Daha sonra Kemal Sahir Gürel ile birlikte Sultan Makamı adlı dizinin müziklerini hazırlamıştır. Bu sıralarda konserleri büyük ilgi görmüştür ve kalabalıklaşmıştır. Yurt dışında da konserler veren sanatçı, 2003 yılında ikinci solo albümünün çalışmalarına başlar. Türkçe türkülerin yanı sıra Lazca, Gürcüce, Hemşince, Megrelce şarkılarla Karadeniz'in tüm kültür ve renklerini yansıtmaya çalıştı. Tulum, kemençe, kaval gibi otantik çalgıların yanı sıra bas, elektrogitar, davul ve bilgisayar destekli seslerle müziğine tam da anlattığı gibi hem otantik hem modern ögeler kattı. Gülbeyaz dizisinin başrol oyuncusu Şevval Sam bu albümde "Ben Seni Sevduğumi" türküsünü seslendirirken Kâzım Koyuncu ile birlikte de "Gelevera Deresi" türküsüne düet yapmıştı. 2004 yılının Mart ayında yayımlanan albüm büyük ilgi görür. Yılın en çok satan albümlerinden biri olmasının yanı sıra en çok konuşulan albümlerinden birisi de olur. Albümden sonra konserler vermeye başlamıştır. Hayde, Kâzım Koyuncu'yu Karadenizlilerle daha sıkı buluşturan bir albüm oldu. Müthiş bir tempoyla hem Karadeniz kentlerinde, hem Türkiye'nin her bölgesinde hem de yurt dışında konserden konsere koştu. Kâzım Koyuncu, eski grubu Zugaşi Berepe'den bu yana çalıştığı arkadaşları, yeni katılanları önemsiyor, çalışmalarında hep "arkadaşlarım" diyerek ekibine verdiği önemi de belli ediyordu. Metin Kalaç, Cafer İşleyen, Murat Dilek, Gürsoy Tanç ve sonradan aralarına katılan kemençe sanatçısı Selim Bölükbaşı, geri vokallerinin yanı sıra ve horonlarıyla izleyiciyi coşturan Harun Topaloğlu, tulumcular Metin Turan ve İsmail Avcı, Kâzım ile birlikte o müthiş sahne performanslarını yaratıyorlardı.

Hayde, piyasa koşullarının alışılmış yöntemlerini kullanmamasına ve sektörün krizine karşın satış rakamlarıyla müzik dünyasını şaşırtırken geniş dinleyici kitlesi konserlerini dolduruyordu. Karadeniz müziğinin güçlü temsilcilerinden Fuat Saka, Volkan Konak ve Bayar Şahin ile birlikte düzenledikleri, büyük ilgi gören Hey Gidi Karadeniz konserler dizisinin de öncülüğünü yapmıştır. Ölümünden sonra 16 şarkının 4 tanesi konser kaydı, 4 tanesi (Dünyada Bir Yerde, Yalnızlığı Anla, Hoşçakal, Yine Burada) demo kayıt, geri kalanı ise farklı albümlerde (Gitarın Asi Çocukları (Anılar Düştü Peşime), Grup Patika/Aşk Beni Büyütmedi (Ayrılık Şarkısı), Seyduna (Hayat), Tuncay Akdoğan/Bir Nehir ki Ömrüm (Darbedar), Dinmeyen/Sisler Bulvarı (Askıda Yaşamak), dizi müziği (Le le le) yer alan Dünyada Bir Yerdeyim albümü Halkevleri tarafından 18 Aralık 2006 tarihinde çıkartılmıştır. Bu albümün geliriyle Kazım Koyuncu Kültür Merkezi çalışmalarına başlamış ve hâlen çeşitli atölye çalışmalarıyla katılımcılarına ücretsiz eğitimler vermeye devam etmektedir. 2008 yılında Kâzım Koyuncu'nun hayat hikâyesinin yanı sıra bir kısmı hiçbir yerde yayımlanmamış görüntülerle anlatan, yönetmenliğini Ümit Kıvanç'ın yaptığı "Şarkılarla Geçtim Aranızdan" belgeseli 3 DVD hâlinde yayımlanmıştır.

Kişiliği
Müzikte ve normal yaşantısında değişimci bir kişiliğe sahipti. Kendisini devrimci olarak tanımlıyordu. Kâzım Koyuncu, çevre sorunlarına duyarlı olmuştur. Karadeniz Sahil Yolu inşaatına karşı Rize ilinin Fındıklı ilçesinde düzenlenen eylemlere destekte bulunmuştur.

Kanser hastalığı ve ölümü
2004 yılının sonlarında aralık ayında Kâzım Koyuncu 'ya testis kanseri teşhisi konuldu ve kısa bir süre sonra tüm dostları, dinleyicileri kötü haberi aldı. Kâzım Koyuncu, hastalığıyla büyük bir mücadeleye girerken etrafındaki sevgi çemberiyle bu zor zamanların geçeceğine inanıyordu. Kanserin yarattığı zorluğa rağmen müziğinden vazgeçmedi ve kemoterapi tedavisi sırasında 4 Şubat 2005 tarihinde İstanbul, Taksim'deki Yeni Melek Gösteri Merkezi'nde izleyicileriyle kucaklaştı, sevenlerine bir konser daha verdi. İçinde bulunduğu durum için "ha kanser ha konser" diyerek esprili bir dil de kullandığı söylenir. Gördüğü ilaç tedavisinden çok sevdiği saçlarının tamamen dökülmesini beklemeden kendisi kestirmiş ve grubundaki bütün dostları da aynı şekilde saçlarını kestirmiştir. Bu konserde gruba nefesli sazlarıyla müzisyen dostu Kemal Sahir Gürel de katılmıştı. 23 Nisan 2005 günü Trabzon Dernekler Birliği'nin İstanbul Ticaret Odası'nda düzenlediği "Çernobil'in etkileri ve Hasta Hakları" panelinde yaşam, hastalık, bilimi sorguladığı acı ve isyanı bir arada hissettiren bir konuşma yaptı. Konuşmasında yerleşik düzenin kuralları dışında kalmasına karşın nasıl böyle bir geniş izleyici kitlesini edindiğini açıkça gösteriyordu.

Kâzım Koyuncu, 30 Nisan 2005 tarihinde Trabzon Gazeteciler Cemiyetinin ödülünü almak için Trabzon'a gittiğinde hastalığı ilerlemişti ve ağrılarına karşın ayaktaydı. Son kez Karadeniz Teknik Üniversitesinde gençlerle bir kez daha buluştu ve çok sevdiği gibi horonlar tepildi, bir ağızdan şarkılar söylendi.

25 Haziran 2005 günü tedavi gördüğü hastanede yaşamını yitirdiğinde gerçekten de bir yürüyüş başlatmıştı. Kâzım Koyuncu'yu İstanbul'dan uğurlamak üzere Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda bir tören düzenlenmiş ve çok kısa sürede duyurusu da yapılamamıştı ama 26 Haziran 2005 günü binlerce kişi gözyaşları içerisinde gelmişti. Genç yaşlı, iş insanı, işçi, öğrenci, sanatçı, toplumun tüm kesimlerinden gelip Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nu dolduranları acılarını isyana dönüştürmüş Çernobil kazasından sonra kayıtsız kalan devlet, hükûmet yetkililerinin tutumlarını sorgulamıştı. Binlerce kişi Kâzım Koyuncu'yu taşıyan aracın arkasından Taksim'e kadar yürüdü, sloganlarını kesmedi. Aynı akşam Trabzon Havaalanında olan Karadenizliler doğduğu Hopa'ya doğru arkasından büyük bir konvoy oluşturdular. Yağmur altında Trabzon'un, Rize'nin ilçelerinden geçerken otoban kenarlarından, balkonlardan, pencerelerden isyankâr çocuklarına el salladılar bağırlarına bastılar.

Kâzım, 27 Haziran 2005 günü artık adı Sugören olarak değiştirilen 2–3 km uzaklıktaki K'ise'deki evinden binlerce seveni tarafından alınıp tulum sesleri arasında Hopa Meydanı'na getirildi. Ailesi, grup arkadaşları, sanatçı dostları, sevenleri, nişanlısı Gönül Bozoğlu duygularını Hopalılarla ve Türkiye'nin dört bir yanından gelenlerle paylaştılar. Kâzım'ı doğduğu Pançol'a doğru giderken arkasında binlerce kişi vardı. 27 Haziran 2005'te, doğduğu köy olan Pançol'da fındık ağaçlarının çevrelediği köy mezarlığında defnedilmiştir.

Albümleri
 2001: Viya!
 2004: Hayde
 2006: Dünyada Bir Yerdeyim

Hatırası
20 Eylül 2007'de, Kadıköy, İstanbul'da Kâzım Koyuncu Kültür Merkezi Derneği kuruldu. İlerleyen yıllarda da Atakum, Samsun merkezli Samsun Kâzım Koyuncu Gençlik Kültür Merkezi faaliyete geçti. 2019 Türkiye yerel seçimleri öncesi dönemin AKP'li Fındıklı Belediyesi'nce inşa edilen Millet Kıraathanesinin adı, belediye CHP'ye geçtikten sonra Temmuz 2019'da yapılan Belediye Meclisi toplantısında ″Kazım Koyuncu Kültür ve Sanat Evi″ (Aynı toplantıda Millet Bahçesinin yeni adı ″100. Yıl Atatürk Parkı″ oldu) olarak değiştirildi. Bu değişiklik Kaymakamlık tarafından "kamu yararı görmediği" gerekçesiyle reddedilince konu yargıya taşınmıştır. Yargının "Atatürk" ve "Kazım Koyuncu" isimlerinin ayrı incelenmesi gerektiğini bildirmesi üzerine Ağustos 2019 Meclis toplantısında ayrı ayrı oylama yapılmış ve 8 CHP üyesinin kabulü, 3 AKP üyesinin reddiyle değişiklikler hayata geçirilmiştir. Bu da İçişleri Bakanlığı 27 Kasım 2020'de parkın ve sanat evinin tabelası değiştirilirken harcanan 7 bin 864 TL ile 'kamuyu zarara uğratma' gerekçesiyle Belediye Başkanı Ercüment Çervatoğlu ve 7 CHP'li meclis üyesi hakkında soruşturma başlatmasına neden olmuştur. Çervatoğlu soruşturma izninin iptali istemiyle Danıştay'a dava açmış, Danıştay 1. Dairesi 9 Nisan 2021'de verdiği kararla ilgili izni iptal etmiştir. Böylece Rize'nin Fındıklı ilçesindeki Kazım Koyuncu Kültür ve Sanat Evinin varlığı tescillenmiştir.

Hakkında yapılmış belgeseller
 Cine5, Portreler Kâzım Koyuncu belgeseli. Yayın tarihi: 25 Haziran 2012
 CNN Türk, 5n1k Kâzım Koyuncu belgeseli. Yayın tarihi: 5 Aralık 2012
 Şarkılarla Geçtim Aranızdan - Kâzım Koyuncu Belgeseli
 Keşke Olmasaydı-Kâzım Koyuncu Belgeseli
 En Sevdali Yanımız: Kâzım'ın Trabzonspor'u

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Şarkılarla Geçtim Aranızdan

1971 doğumlular
Hopa doğumlular
Artvin doğumlu müzisyenler
Türkiye Lazları
Türk çevreciler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk halk müziği ses sanatçıları
Türk rock şarkıcıları
Karadeniz müziği sanatçıları
Lazca şarkı söyleyen şarkıcılar
Laz erkek şarkıcılar
Laz çevreciler
Laz söz yazarları
Tulumcular
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
2005 yılında ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Testis kanserinden ölenler
Artvin'de defnedilenler

Kâzım Koyuncu


Lignín (enska: lignin) er hópur lífrænna efna sem mynda styrktarvefi í æðplöntum og sumum hópum þörunga. Lignín eru mikilvæg í myndun frumuveggs plantna, bæði í viði og berki því þau eru sterk og brotna hægt niður.

Lignín er fjölliða sem er tengd saman með fenól-hringjum. Vegna þessa rotna lignín sérstaklega hægt.

Arómatískt efnasambönd

Lignín


Toilet life er en kortfilm fra 1997 instrueret af Jesper Conrad efter eget manuskript.

Handling
En animationsfilm, der handler om et toilet, som er forelsket i et spejl. Handlingen foregår på WC'et og tingene bliver levende, når menneskene ikke kan se dem. Manden, der ejer toilettet, undrer sig over de lyde, han hører og tror, at han er ved at blive syg. En lille hyldest til kærligheden og livsglæden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Toilet life


Faruk Cömert (1 Kasım 1946) Türk asker. Eski Türk Hava Kuvvetleri Komutanı.

Askerlik hayatına 1960 yılında Hava Lisesi'nde başladı. 1965 yılında Hava Harp Okulu'ndan mezun olduktan sonra uçuş eğitimini tamamlayarak Jet Pilotu olarak Türk Hava Kuvvetleri'ne katıldı. Hava Harp Akademisi ve Silahlı Kuvvetler Akademisi'ni bitirerek ABD'de Hava Komuta Kurmay Koleji ve Akademik Öğretmen Okulu'ndan mezun oldu. Değişik üslerde eğitim subaylığı, harekât subaylığı ve filo komutanlığı yaptı. 1985-1988 tarihleri arasında Napoli Airsouth NATO Karargâhında yurt dışı görevinde bulundu. Harekât Komutanlığı ve Harekât Başkanlığı görevlerini de başarı ile tamamlayıp, 1991 yılında Tuğgeneral rütbesine terfi etti.

Tuğgeneral olarak 2. Taktik Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı görevini bir yıl sürdürdükten sonra 8. Ana Jet Üs Komutanlığı görevine atandı. 1994 yılında Genelkurmay Komuta Kontrol Daire Başkanlığı görevini icra etti. 1995 yılında Tümgeneral rütbesine terfi ederek Hava Harp Okulu Komutanlığı'na atandı. 1997-1999 tarihleri arasında Genelkurmay And. Daire Başkanlığı görevini sürdürdükten sonra, 1999 yılında Korgeneral rütbesine terfi ederek, Hava Kuvvetleri Değerlendirme ve Denetleme Başkanlığı'na atandı. 2001 yılı general atamaları ile birlikte 1. Taktik Hava Kuvvetleri ve 6. BHHM Komutanlığı görevine atandı. 30 Ağustos 2003 tarihinden itibaren Orgeneral rütbesine terfi etti.

2003-2005 yılları arasında Harp Akademileri Komutanlığı'nı sürdürdü. 2005 yılında Hava Kuvvetleri Komutanlığı görevine atandı. 23 Ağustos 2007 tarihinde emekli oldu.

12 Eylül Askeri Darbesi öncesinde yaşanan Türkiye'nin siyasi kutuplaşma döneminde, 11 Temmuz 1978 öldürülen Hacettepe Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü öğretim üyesi Bedrettin Cömert'in kardeşidir.

Evli ve iki çocuk babasıdır. İngilizce bilmektedir.

Kaynakça

1946 doğumlular
Vezirköprü doğumlular
Yaşayan insanlar
Hava Harp Okulunda öğrenim görenler
Hava Lisesinde öğrenim görenler
Hava pilot subaylar

Faruk Cömert


Dariusz Dudka (; n. 9 decembrie 1983 în Kostrzyn nad Odrą) este un fotbalist polonez care joacă pentru Lech Poznań pe posturile de mijlocaș defensiv sau fundaș lateral și central.

Cariera la club
Dudka și-a început cariera la clubul Celuloza Kostrzyn din orașul său natal, înainte de a trece la Amica Wronki. A debutat pentru Amica Wronki în Ekstraklasa pe 4 aprilie 2000. În 2005 a fost cumpărat de Wisla Cracovia, echipă la care a jucat în 77 de partide. În iunie 2008 a ajuns la echipa franceză Auxerre din Ligue 1. După patru sezoane a semnat un contract cu Levante din postura de jucător liber de contract.

După ce a trecut cu brio probele, Dudka a semnat un contract pe două luni cu formația engleză Birmingham City din al doilea eșalon englez, pe data de 31 octombrie 2013. A jucat în două meciuri pentru Birmingham, ultimul fiind cel de pe 7 decembrie. S-a declarat surprins de viteza jocului din Championship și a refuzat să-și mai prelungească contractul.

Carieră la națională
Dudka a reprezentat Polonia la Campionatul Mondial de Fotbal din 2006, Euro 2008 și la Euro 2012. A marcat două goluri la națională, unul pe 3 februarie 2007, într-un meci amical desfășurat în Spania, la Jerez de la Frontera, câștigat în fața Estoniei cu scorul de 4-0. Al doilea meci în care a marcat a fost cel cu Azerbaidjanul din 24 martie 2007, câștigat cu 5-0 și contând pentru calificările la Euro 2008.

Statisticile carierei

Club

1 Inclusiv Supercupa Poloniei.

Titluri

Club
Amica Wronki
 SuperCupa Poloniei: 2000

Wisła Kraków
 Ekstraklasa: 2007–08

Lech Poznań
 SuperCupa Poloniei: 2015

Note

Legături externe
  (poloneză)
 Statistici pe site-ul Asociației Poloneze de Fotbal (poloneză)

Nașteri în 1983
Fotbaliști ai Birmingham City FC
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2006
Fotbaliști ai Lech Poznań
Fotbaliști ai Wisła Cracovia
Fotbaliști internaționali polonezi
Mijlocași
Sportivi polonezi în viață

Dariusz Dudka


La temporada 1966 de la Japan Soccer League fue el segundo campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos.

Toyo Kogyo gana el título por segunda vez en su historia.

Clasificación

Promociones

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Japón en 1966
Fútbol en 1966
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1966


Zygmunt Florenty Wróblewski (28 Ekim 1845 –  16 Nisan 1888) Polonyalı kimyager ve fizikçidir.

Wróblewski, Grodno'da (Rusya İmparatorluğu'nda [Günümüzde ise Belarus'da]) doğdu. Eğitimine Kiev Üniversitesi'nde devam etti. 6 yıllık aradan sonra Berlin ve Heidelberg'te de eğitim gördü. 1876 yılında da Münih Üniversitesi'nde doktorasını yaptı. Ve Strasburg Üniversitesi'nde profesör asistanı; 1880 yılında ise Polonya Öğrenme Akademisi'nin bir üyesi konumuna geldi.

Dış bağlantılar

1845 doğumlular
1888 yılında ölenler
Polonyalı kimyagerler
Polonyalı fizikçiler
Jagiellon Üniversitesi öğretim üyeleri
Kraków'da ölenler

Zygmunt Florenty Wróblewski


آرثر كوكس ، من مواليد 17 ديسمبر 1939، مدرب كرة قدم إنجليزي سابق.

درب نادي نيوكاسل يونايتد ونادي ديربي كاونتي.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو ديربي كاونتي
مدربو كرة قدم إنجليز
مدربو نيوكاسل يونايتد
مواليد 1939
مواليد في ساوثهام
طاقم نيوكاسل يونايتد غير اللاعبين
طاقم نادي فولهام غير اللاعبين
طاقم مانشستر سيتي غير اللاعبين

آرثر كوكس


Onthophagus semiworoae é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi, Kon & Masumoto em 2014.

Referências

Ligações externas

semiworoae
Coleópteros descritos em 2014

Onthophagus semiworoae


Castanheiro do Sul Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 21,38 km² yüzölçümüne sahip, 474 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
São João da Pesqueira

Castanheiro do Sul


La ville de Paekakariki (Pʌɪ-ka-KA-ri-ki), est une localité connue dès avant 1905 sous le nom de Paikakariki, qui est située dans le district de la côte de Kapiti  dans le sud-ouest de l 'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est située à  au nord de la ville de Porirua et à  au nord-est de Wellington, la capitale du pays.

Population
La population de Paekakariki était lors du recensement de 2001 en Nouvelle-Zélande de .
Elle diminua à  en 2006 .

Toponymie
Le nom en langage Māori signifie "perchoir du kakariki (perroquet vert)".
Le nom de la ville s'écrivait  Paikakariki avant 1905 .
Paikakariki: A Sonnett est le titre de l'un des  écrits par "Wlliam Golder" .

Géographie
Paekakariki siège sur une zone rétrécie de l'étroite plaine costale située entre la Mer de Tasman et la  (une pointe de la chaîne des Monts Tararua) et qui était une zone de passage importante pour les transports à pieds.
Vers le sud, la route State Highway 1/S H 1 grimpe en direction de localité de Porirua.
Vers le nord, la plaine s'étend vers l'intérieur à partir de la côte de Kapiti ; au niveau de  la route Highway 1  et la ligne de chemin de fer de la , qui circulent étroitement parallèles entre la côte et les collines .

Histoire
 vignette|Vue aérienne de Paekakariki, entre 1920 et 1940
Immédiatement avant la colonisation par les européens, le secteur a été le siège d'un épisode historique violent du fait principalement de la présence du grand guerrier et leader Māori : Te Rauparaha, dont le pa était tout proche sur l'île de Kapiti.
Il mourut en 1849, la même année que fut terminée la route reliant Paekakariki avec Porirua.

Chemin de fer
L'histoire de la ville de Paekakariki est étroitement liée avec le développement du chemin de fer, et il y a un musée au niveau de la   commémorant cet héritage.
En 1886, la ligne de la  allant de la capitale Wellington à la ville Longburn fut terminée et Paekakariki devint un arrêt important sur le trajet.
En 1908, la ligne fut incorporée dans le  et devint une partie du  reliant Wellington et la ville d'Auckland, qui est la ligne la plus importante de l'Île du Nord.
En 1917, la NZR retira ses wagons-restaurants du fait des difficultés économiques liées à la Première Guerre mondiale  et Paekakariki devint un arrêt essentiel pour le rafraîchissement sur le trajet vers le nord.
Cette mesure, initialement temporaire, persista et les wagons-restaurants ne revinrent pas pendant une décennie et ainsi le statut de Paekakariki persista jusqu'en 1960.
L'importance du dépôt de locomotive déclina graduellement du fait de l'absence de la nécessité de changer de machine de traction et actuellement seules les unités électriques multiples de la  sont stockées à cet endroit.
Le dépôt des vieilles locomotives à vapeur est maintenant la localisation de l'Engine Shed, la base de la , une des premières sociétés de préservation de matériel de chemin de fer.
Le  a été constitué pour gérer le secteur de la gare, comprenant le musée et le dépôt des machines de la Steam Incorporated, et pour l'établir fermement comme une attraction historique et touristique.
Un des bâtiments notables du point de vue historique était l'ancien restaurant nommé « Le 1906 », actuellement inoccupé et en voie de démolition pour laisser le passage à un échangeur de l'autoroute.

Camps militaires
Durant la deuxième guerre mondiale, Paekakariki a servi comme l'une des bases majeures pour les US Marines se battant dans le cadre de la Guerre du Pacifique.
Il y avait  principaux, tous situés ou adjacents à ce qui est à présent le .
Au pic de l'occupation des camps, il y a eu plus de  américains stationnés dans la région, significativement plus que de résidents locaux.
Les camps étaient utilisés pour les besoins de l'entraînement aussi bien que pour le repos ou les loisirs, pour ceux, qui revenaient des zones de combats dans le Pacifique.
Les collines raides de Paekakariki constituaient des terrains adaptés pour les marches et la pratique des tirs de mortiers, alors que ses plages étaient utilisées pour les exercices d'invasion amphibie.
Elles furent la scène d'une tragédie en  quand un engin de débarquement fut coulé par une vague lors d'un exercice d'entraînement de nuit.
 furent noyés dans les eaux profondes selon le rapport officiel mais des rumeurs locales font états de pertes plus importantes.
L'incident ne fut pas rapporté à cette époque du fait de la censure due à la période de la guerre   .
Alors que la base américaine à Paekakariki a eu une existence de seulement quelques années, elle eut un impact important et durable sur la région .
Plusieurs emplacements locaux gardent en souvenir les noms de cette présence en temps de guerre: rue de la Bataille de Tarawa, par exemple, commémore, même après l'abandon du camp en , l'une des plus sanglantes batailles de la guerre du Pacifique à laquelle ont participé les marines stationnés là,

Dans la culture populaire
 La ville fut immortalisée dans la chanson comme un lieu pratiquement mythique nommé «Paekakariki Beach », par le groupe de rock britannique New Model Army, qui fut écrite en 1999 ;

 La ville apparaît aussi dans un documentaire des  frères Simmonds , dont le titre est ironiquement : "Paekakariki: Centre de l'Univers".
 L'écrivain américain Leon Uris fut stationné comme marine dans le camp de Paekakariki durant la Deuxième guerre mondiale. Il a dressé un tableau de son expérience quand il a écrit la nouvelle Battle Cry.(Le Cri de la victoire )

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Autres lectures

Liens externes
 Paekakariki Station Museum
  Paekakariki community radio website
  Paekakariki Surf Lifeguards
  Paekakariki in the land of the Tiki (cover of music to 1948 song, with photo of composer Ken Avery)
  Information Centre

Ville en Nouvelle-Zélande
Région de Wellington
District de Kapiti Coast

Paekakariki


eSuperliga er en dansk FIFA-turnering, hvor de bedste FIFA-spillere i Danmark dyster om titlen som eSuperliga-mester. Turneringen er et samarbejde mellem DreamHack Sports Games, Divisionsforeningen og Discovery Networks.
Turneringen er en del af The Official League Qualifying events i EA SPORTS FIFA Global Series.

Historie
Turneringen blev annoceret den 9. oktober 2018 som et samarbejde mellem DreamHack, Divisionsforeningen og Discovery Networks. Alle Superligaklubber i 2018-19-sæsonen (med undtagelse af FC Nordsjælland) samt 1. divisionsklubberne FC Helsingør, Lyngby Boldklub og Silkeborg IF deltog i den første udgave af turneringen, hvilket resulterede i 16 hold. Den samlede præmiesum var på 365.000 kroner, som er fordelt på henholdsvis 150.000 kroner til vinderne og den resterende præmiesum fordelt ud på de syv finalister.

1. sæson
Turneringens første sæson havde første runde den 5. november 2018 og blev spillet henover de efterfølgende syv uger. Finalen blev den 17. december 2018 vundet af Brøndby IF over Vejle Boldklub med 2-1. Den blev overværet af 3.000 tilskuere i Forum København.

Første sæson havde Signe Amtoft som vært, mens kampene blev kommenteret af Jacob Nørmark Hansen og Jesper Simo. Simon Egeskov var livereporter og Simon Juul Mortensen blev benyttet som ekspert i studiet. Turneringens største kampe blev sendt på Canal 9, mens de resterende kampe kunne ses på streamingtjenesten Dplay.

Format
Alle hold stiller til hver runde med to spillere samt en træner, hvoraf den ene skal være på en professionel kontrakt. I ligaen er der 16 hold, hvor hvert hold spiller ude og hjemme. En samlet vinder for hver dobbeltkamp findes med reglen om udebanemål. Der er 15 runder i grundspillet, således alle møder alle.

Efter et grundspil på 15 runder bliver de lavest placerede otte hold sorteret fra, mens de otte bedste hold kvalificeres til playoffs. Her spilles kvartfinaler og semifinale, inden en endelig vinder findes i finalen. Finalen adskiller sig ved at være bedst ud af tre, og reglen om udebanemål er ikke gældende her, idet kampene hver især skal afgøres.

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger
Turneringens officielle hjemmeside

E-sport
Etableret i 2018

ESuperliga


Acest articol prezintă discografia trupei Carla's Dreams.
Trupa a devenit cunoscută odată cu relansarea piesei "P.O.H.U.I" în colaborare cu Inna. Au urmat colaborări cu Delia ("Cum ne noi"), Antonia, Loredana ș.a. și single-uri precum "Te rog", "Sub pielea mea", "Acele", "Imperfect", "Până la sânge" etc.

Albume de studio

Discuri single

Carla's Dreams

Discografia Carla's Dreams


Spean Thma (, Spéan Thmâ; lit. "stone bridge") in Angkor, Cambodia is known as the bridge of stone and it is located west of Ta Keo.  It is one of the few Khmer Empire era bridges to have survived to the modern day.

It was built on the former path of the Siem Reap River between Angkor Thom and the Eastern Baray and it was probably rebuilt after the Khmer period (around the 15th century), as it includes many reused sandstone blocks.

The 14 narrow arches are 1.10 m wide.

Several other bridges on the same model are visible: in the Angkor site (Spean Memai) and at several locations of the former empire. On the road from Angkor to Beng Mealea, the Spean Praptos is one of the longest with 25 arches.

References

Bibliography

Road bridges in Cambodia
Angkorian sites in Siem Reap Province

Spean Thma


1.A razred nogometnog Podsaveza Zagreb (1.A razred Zagrebačkog nogometnog podsaveza) je bila liga 6. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1971./72.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bilo "Špansko" iz Zagreba.

Ljestvica

 Klara, odnosno Sveta Klara – danas dio Zagreba
 Sesvetski Kraljevec – danas dio Sesveta
 Zelina – tadašnji naziv za Sveti Ivan Zelinu

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez

Izvori
 nk-maksimir.hr, NK "Maksimir" - 1.A razred Podsaveza Zagreb 1971./72. , pristupljeno 19. prosinca 2017.

1971-72
1971-72 Zagreb
Zagreb-P-1A

1.A razred nogometnog Podsaveza Zagreb 1971./72.


Jermaine LaJuane Jacksun (d. 11 Aralık 1954) Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarı bas gitarist müzik yapımcısı ve yönetmen. The Jackson 5 grubunun solisti. Ünlü Amerikalı şarkıcı Michael Jackson'un kardeşidir. 1989 yılında İslam dinini seçerek ismini Muhammed Abdülaziz olarak değiştirmiştir evli ve 4 çocuk sahibir.

Bir dönem Amerikalı şarkıcı Whitney Houston'la düet çalışması yapmıştır. Müzik yaşamına hâlen kardeşleriyle birlikte ve solo olarak devam etmektedir.

Diskografi
 Jermaine (1972)
 Come Into My Life (1973)
 My Name Is Jermaine (1976)
 Feel the Fire (1977)
 Frontiers (1978)
 Let's Get Serious (1980)
 Jermaine (1980)
 I Like Your Style (1981)
 Let Me Tickle Your Fancy (1982)
 Dynamite (1984)
 Precious Moments (1986)
 Don't Take It Personal (1989)
 Greatest Hits and Rare Classics (1991)
 You Said (1991)
  IM BACK! (2007)

Dış bağlantılar

 Jermaine Jacksonun İslam dinine gidişi (Ingilizce)
 Mein Weg zum Islam (Almanca)
 Way to Allah (Ingilizce)

1954 doğumlular
Indiana doğumlular
Jermaine
Jermaine
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Amerikalı bas gitaristler
Afrikalı Amerikan Müslümanlar
Müslüman olanlar
Epic Records sanatçıları
Arista Records sanatçıları
Indiana doğumlu müzisyenler
Amerikalı soul şarkıcıları
Motown sanatçıları
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Afrikalı Amerikalı erkek şarkıcılar

Jermaine Jackson


El alfabeto persa, , es una versión expandida del alfabeto árabe adaptada al idioma persa usada en Irán (farsi) y Afganistán (darí) pero que también fue sucesivamente adaptada a otros idiomas asiáticos creando otras escrituras, como el alfabeto urdu o el alfabeto otomano. Sin embargo, el persa en Tayikistán se escribe con el cirílico.

El alfabeto persa actual se remonta a la conquista musulmana de Persia y caída del Imperio sasánida en el , cuando el árabe se convirtió en el idioma de gobierno, de la cultura y especialmente de la religión por dos siglos. La sustitución de la anterior escritura pahlaví por el alfabeto persa para escribir su idioma, se llevó a cabo durante la dinastía saffarí y el Imperio samánida en el Gran Jorasán del .

Letras
Las letras se transcriben con el alfabeto Unipers, que diferencia todas las letras. Algunas letras tienen sonidos iguales a otras, sin embargo se utilizan de forma diferente para formar palabras.

Otros caracteres

Letras adicionales
Las cuatro letras adicionales que no están en el árabe son:

Grafías particulares
Las letras siguientes, no son nuevas pero se escriben diferente, incluyendo la ligadura lâm-alef.

Aunque a primera vista parecen similares, existen muchas diferencias en cómo los diferentes idiomas usan el alfabeto.

Por ejemplo, palabras similares se escriben de manera diferente en persa y en árabe, ya que no se usan de la misma manera.

Dígitos
Las cifras cuatro, cinco y seis tienen formas distintas que en los números arábigos orientales. En el sistema Unicode todas tienen diferentes códigos.

Fuentes
  Persianacademy.ir, Academia persa de lengua y cultura

Referencias

Alfabeto persa
Cultura de Irán

Alfabeto persa