Tartiflette er en type kartoffelgratin med reblochonost fra Haute-Savoie. Opskriften kan variere, men typisk lægger man et lag kolde, kogte skiveskårne kartofler i et ildfast fad, så et lag stegt løg og bacon og  til sidst yderligere et lag kartoffel, hvorefter man hælder fløde eller crème fraîche over. Endelig dækkes det hele med stykker af osten reblochon, hvorefter en eller et par dl tør hvidvin hældes over anretningen, som gratineres i ovn.

Oprindelse
Den moderne opskrift bygger på pela, en traditionel kartoffelgratin med løg og ost, som blev fremstillet i en speciel støbejernspande med langt skaft, som på arpitan kaldtes netop pela (jf. det franske poêle, pande). Opskriften blev i 1980'erne ajourført af Syndicat Interprofessionnel du Reblochon for at øge salget af reblochon. Navnet tartiflette kommer af det savoyardiske ord for kartoffel tartiflâ, som også forekommer på provencalsk i formen tartifle.

Noter og referencer

Mad fra Frankrig
Kartoffelretter

Tartiflette


Bor Pavlovčič (12. ožujka 1996.), slovenski skijaš skakač. Član je ND Rateče-Planica.

U Kontinentalnom pokalu prvi je put nastupio 27. prosinca 2015. godine u Engelbergu. Prvi je put na postolju bio 24. siječnja 2016. trećim mjestom u Sapporu. Na istom je mjestu šest dana zatim debitirao u Svjetskom kupu i osvojio 26. mjesto i prvo uvrštavanje među osvajače bodova. Dan poslije na istom je prizorištu poboljšao svoj najbolji plasman osvajanjem 16. mjesta.

Na Svjetskom juniorskom prvenstvu 2017. u Park Cityju osvojio je sa Slovenijom zlato u momčadskoj konkurenciji na maloj skakaonici. S njim su skakali Tilen Bartol, Aljaž Osterc i Žiga Jelar. U mješovitoj konkurenciji je godinu prije u Râșnov osvojio sa Slovenijom zlato. S njim su skakali Nika Križnar, Ema Klinec i Domen Prevc.

Na Olimpijskim igrama mladih u Lilleharmju osvojio je 2016. godine zlato u pojedinačnoj i momčadskoj konkurenciji. Time je postao drugi Slovenac koji je na OIM-u postigao taj rezultat. Prije je to uspjelo Anžu Lanišku.

Izvori

Vanjske poveznice
Bor Pavlovčič, Međunarodna skijaška federacija (eng.)

Slovenski skijaši skakači

Bor Pavlovčič


Heinrich ist:
 Heinrich, ein männlicher Vorname
 Heinrich (Familienname), bekannte Namensträger siehe dort
 Heinrich (Mondkrater), ein Einschlagkrater auf dem Mond
 Heinrich (1977), Filmtitel

Siehe auch:

 Heinrich-Ereignis (nach Hartmut Heinrich), globale Klimaschwankung
 Der Froschkönig oder der eiserne Heinrich, ein Märchen
 Der grüne Heinrich, ein Roman von Gottfried Keller
 Programm Heinrich, Bezeichnung für SS-Aktionen
 Schäfer Heinrich (eigentlich Heinrich Gersmeier; * 1966), deutscher Landwirt und Schlagersänger
 Heinrich der Friedfertige
 Armer Heinrich
 Blauer Heinrich
 Stolzer Heinrich
 Villa Heinrich, denkmalgeschützte Villa an der Gelbinger Gasse 111 in Schwäbisch Hall

Heinrich (Begriffsklärung)


Aletes () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Er ist in der Bibliotheke des Apollodor ein Sohn des Ikarios und der Periboia, der Bruder der Penelope sowie des Thoas, Imeusimos, Damasippos und des Perilaos. In der Form Auletes () findet sich sein Name auch in einem Scholion und in einem Kommentar zu Homers Odyssee.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Aletes (Sohn des Ikarios)


Allégorie de la Sagesse et de la Force ou Sagesse et Force est un tableau de Paul Véronèse, réalisé vers 1565 à Venise, en Italie et conservé à la Frick Collection de New York. Il s'agit d'une peinture allégorique à grande échelle représentant la Sagesse divine personnifiée à gauche et Hercule, représentant la Force et les préoccupations terrestres, à droite. La Sagesse regarde vers le ciel tandis qu'Hercule regarde les bijoux en dessous de lui. Le conflit entre les affaires divines et mortelles est central dans cette peinture allégorique.

Sujet
Ici, la virtuosité de la Sagesse divine semble triompher des désirs terrestres d'Hercule. Elle est baignée de lumière, et semble s'élever, tandis qu'Hercule se dirige vers le bas, vers une ombre plus profonde.

Le genre de l'allégorie contraste avec les tableaux bien connus de Véronèse de scènes historiques et bibliques, comme les Noces de Cana ainsi qu'avec les œuvres moins formelles d'autres peintres vénitiens de la Renaissance comme Giorgione ou Titien. Cette œuvre, ainsi que lAllégorie de la Vertu et du Vice également conservée à la Frick Collection, est considérée comme la première de Véronèse dans ce style. Ces deux toiles sont également considérées par les érudits comme ses premières à traverser les Alpes.

Provenance
L'Allégorie de la Vertu et du Vice et la Sagesse et de la Force ont voyagé ensemble depuis leur création, à travers de nombreux propriétaires et collections prestigieux. Pour cette raison, de nombreux érudits ont supposé que Véronèse les avait peints comme une paire. En 1970, Edgar Munhall a été le premier à suggérer qu'ils étaient simplement réalisés en même temps, et non comme des pendants. Les travaux entrepris par des chercheurs du Metropolitan Museum of Art dans les années 2000 ont confirmé que les deux avaient été réalisés individuellement. Les chercheurs ont découvert que l'artiste utilisait des matériaux différents pour les supports de chaque peinture, une composition différente des motifs et des méthodes différentes pour créer le ciel. Ces qualités les ont amenés à conclure que les peintures ont été créées comme des œuvres indépendantes, et non comme un ensemble. Cette conclusion a été étayée par l'analyse visuelle des érudits, qui ont estimé que les peintures ne se complétaient pas visuellement d'une manière qui suggérait qu'elles étaient peintes par paire.

Dès sa création à Venise, ce tableau a voyagé entre les mains de l'empereur Rodolphe II du Saint-Empire romain germanique, de la reine Christine de Suède, de la famille Odescalchi, de la célèbre collection de la maison d'Orléans de Philippe II, duc d'Orléans, puis entre les mains de divers Anglais et marchands d'art avant d'arriver à son lieu actuel dans la Frick Collection.

Références

Bibliographie

 Rosand, David, Peinture à Venise du XVIe siècle : Titien, Véronèse, Tintoret, 2e éd 1997, Cambridge UP

 La Frick et La Sérénissime : Arts de la République de Venise, http://frick-venetianrepublic.tumblr.com/

Liens externes

Tableau de Paul Véronèse
Tableau des années 1560
Peinture allégorique
Mythologie gréco-romaine dans la peinture
Héraclès ou Hercule dans la peinture
Œuvre conservée à la Frick Collection
Peinture de la Renaissance

Allégorie de la Sagesse et de la Force


An Bulbostylis stenocarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Bulbostylis stenocarpa in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis stenocarpa


Ollie Alan "Ollie" Gelfand ve Rodney Mullen tarafından ortaklaşa keşfedilmiş olan ve havada yapılan bir kaykay hareketi dir .Ollie kickflip, heelflip ve pop shove-it gibi havada yapılan diğer kaykay hareketlerinin temelini oluşturur. Hareket aynı zamanda elle temas etmeden havalanma , olarak bilinir.Şöyle ki; ollie yaparken, kaykaycı kaykay tahtası yahut da kaykayına bağlı herhangi bir aksesuarından elleri veya vücudunun başka bir kısmı ile tutunmaz.

Hareketin yapılışı
 Dururken veya herhangi bir hızda kayarken ön ayağınızı ön vidanın dört parmak gerisine ve tahtanın enine yaklaşık 80 derece açı ile, arka ayağınızı ise tahtanın arka ucuna (tail) yine aynı açı ile koyun.
 Eş zamanlı ve yaklaşık saniyenin üçte biri kadar süre içinde dizlerinizi kırarak arka ayağınızla board'un arka ucuna vurup sırasıyla önce ön sonra arka ayağınızı yerden yukarı zıplatın.

Rekorlar
''Tony Hawk yarım rampada Indy 900 hareketini ilk yapan sporcudur.Aldrin Garcia 1.14 cm ollie rekoru.Çin Seddi üzerinden atlayış.

Kaykay hareketleri

Ollie


ස්පුට්නික් 1 දියත් කිරීම අභ්‍යවකාශ තරගයේ ආරම්භය ලෙස පැහැදිලිව කිව හැකි නමුත් එහි අවසානය විවාධාත්මක වේ. 1960 ගණන්වලදී උණුසුම් ලෙස තරග වැදුණු අභ්‍යවකාශ තරගය 1969 ඇපලෝ චන්ද්‍ර ගොඩ බෑම හරහාද අඛණ්ඩව පැවතුණි. ඔවුන් විසින් තවත් මිනිසුන් 5 ක් සහිත ඇපලෝ 11 චන්ද්‍ර ගොඩබෑම සිදු කර ඇමෙරිකානු අභ්‍යවකාශ විද්‍යාඥයන් නව අංශ දෙසට යොමු වන ලදී. දත්ත රැස්කිරීම සඳහා ස්කයිලැබ් තිබූ අතර අභ්‍යවකාශ ගමන්වලට හවුල් නොවූ අභ්‍යවකාශ යානා නැවත ගෙන ඒමට අභ්‍යවකාශ ශටල සාදන ලදී. ප්‍රථම අභ්‍යවකාශයට මිනිසකු යැවීම තුළින් ඔවුන් විසින් මෙම තරගය ජයගත් බවට රුසියානුවන් ප්‍රකාශ කරයි. කෙසේ නමුත් ඇමෙරිකානුවන් ප්‍රකාශ කර සිටින්නේ ප්‍රථමව සඳ මතට මිනිසකු ගොඩ බැස්සවීමට සමත් වූයේ ඔවුන් නිසා මෙම තරගය ජයගත්තේ ඔවුන් බවයි.  සීතල යුද්ධයේ දී මෙන් ඕනෑම අවස්ථාවකදී අනෙකුත් ජාතීන්  ඔවුන්ගේම අභ්‍යවකාශ වැඩසටහන් දියුණු කිරීමත් සමග බලවන්තයන් දෙදෙනා අතර පවතින තරගය ක්‍රමයෙන් හීන වී යයි.

ජාතීන් දෙකම මිනිසුන් සහිත යුධමය අභ්‍යවකාශ වැඩසටහන් දියුණු කර ඇත. එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාව සතු චන්ද්‍රිකා විනාශ කිරීම සඳහා භාවිත කිරීමට ඩයිනා සෝ අධි ධ්වනික සැහැල්ලු ගුවන් යානා නිකුත් කිරීම සඳහා ඒවායේ ටයිටන් මිසයිල භාවිතා කිරීමට යෝජනා කර ඇත.  මිනිසුන් සහිත කක්ෂ ගත කර ඇති විද්‍යාගාරයක් සඳහා වු සැලසුම (ජෙමිනි වැඩ සටහන මත පදනම් වූ උපකරණ යොදා ගෙන බේරා ගැනීම් මෙහෙයුම් සිදුකිරීම සඳහා) ඩයිනෝ අවලංගු කළ නමුත් පසුව එයද අවලංගු විය. සොවියට් රුසියාවද එහා සමානව මිනිසුන් සහිත යුධමය අභ්‍යවකාශ ස්ථානයක් සඳහා වූ ඇල්මස් වැඩසටහන ඉදිරිපත් කළ අතර එය සැලියුට් වැඩ සටහන සමග කරලියට පැමිණියහ.

ඇපලෝ සඳ මත ගොඩබෑමෙන් පසු අභ්‍යවකාශ තරග මන්දගාමි වූ අතර එය බොහෝමයක් නිරීක්ෂකයන් විසින් එහි උච්ච ස්ථානය හෝ අවසානය ලෙස හඳුන්වයි. අනෙක් අය එනම් අභ්‍යවකාශ ඉතිහාසඥ කැරෝලිස්කොට් හා රෝමේනියම් Dr. ෆෝරින් ෆෝග්ගේ සීතල යුධ ව්‍යාපෘති ඇතුළත්ව විශ්වාස කරන්නේ එය සිදු වූයේ 1975 ඇපලෝ සොයුෆ් ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම සමග බවයි. සෝවියට් අභ්‍යවකාශ යානයක් වූ සොයුස් 19 ය ඇමරිකාවෙහි ඇපලෝ සමග අභ්‍යවකාශයේදී සම්බන්ධ වූ අතර එය එකිනෙකට විරුද්ධ ජාතීන්ට එකිනෙකාගේ යානාවලට ගමන් කිරීමට ඉඩ සැලැස්වූ අතර සංයුක්ත පරීක්ෂණවලට සහභාගි වීමටද ඉඩ සලස්වන ලදී. එක් එක් රටෙහි අභ්‍යවකාශය පිළිබඳව උනන්දුව එලෙසම පැවතියත් ඔවුන් විශාල වශයෙන් වෙනස් දිශා ඔස්සේ තම කටයුතු සිදු කරන ලදී. ඒ සමගම ඇපලෝ සොයුස්ගෙන් පසු ජාතීන් දෙක අතර වූ තරගය යල්පැන යන ලදී.

කෙසේ නමුත් රුසියානු නායකත්වය අභ්‍යවකාශ ශටල වැඩ සටහන්වලට US ගුවන් හමුදාවේ මැදිහත් වීම පිළිබඳව අවධානය යොමු කළ අතර ඒ නසා බුරන් හා එනර්ජියා ව්‍යාපෘති දියත් කරන ලදී. 1980 මුල් භාගයේදී US යුද්ධෝපාය පිළිබඳව වූ ආරක්ෂා වීමේ මුල්පිරීම ප්‍රකාශයට පත් කිරීම තව දුරටත් තරගය වැඩි කළ අතර 1980 බටහිර කොටසේ බිඳ වැටීමත් සමග එම ප්‍රශ්නය නිරාකරණය විණි.

අභ්‍යවකාශ තරගයේ අවසානය


أحمد زكي أبو شادي (9 فبراير 1892 - 12 أبريل 1955) شاعر وطبيب مصري، وهو من أبرز الشخصيات الأدبية المصرية التي ظهرت في العشرينات والثلاثينات من القرن العشرين، ويعد رائدًا ومجددًا في الشعر العربي الحديث، وناقدًا ومنظّرًا أدبيًا. هو مؤسس جماعة أبولو الشعرية التي ضمت شعراء الرومانسية في العصر الحديث.

ولد في القاهرة لأسرة المميزة وفيها تلقّى علومه الأولى، ثم درس الطب في جامعة لندن، وأقام في بريطانيا عشرة أعوام، تخصص بعلم الجراثيم، وتربية النحل، وأسس معهد النحالة الدولي عام 1919. عاد إلى وطنه فعمل في مجال تخصصه في وزارة الصحة، وعيّن وكيلًا لكليّة الطب في جامعة القاهرة، وسكرتيرًا لرابطة النحل. وألقى المحاضرات وكتب الشعر، وأنشأ مجلتين «أبولو» و«أدبي». وكان سكرتيرًا للجمعية أبولو التي كان رئيسها الأول أحمد شوقي. فجمع حوله في أبولو عددًا من الشعراء، مثل خليل مطران وأحمد محرم وإبراهيم ناجي وغيرهم، الذين أسسوا أول مدرسة شعرية تجديدية في الشعر العربي في العصر الحديث سنة 1932.
يعد من المُكثرين من حيث الإنتاجين الشعري والنثري. كما يعد أبو شادي صاحب أول محاولة في الشعر الحر العربي غير المتقيد بعدد التفعيلات في البيت الواحد، وكان أكثرهم تحمسا له في مجلته «أبوللو».

هاجر إلى الولايات المتحدة عام 1946، وسكن في نيويورك. أسس فيها رابطة أدبية سماها «منيرفا»، ودرّس اللغة العربية في معهد آسيا. انتقل منها إلى واشنطن العاصمة ليعمل في إذاعة صوت أمريكا، وتوفي فيها.

سيرته

ولادته وطفولته
ولد أحمد زكي أبو شادي بحي عابدين بالقاهرة يوم 9 فبراير (شباط) 1892/ 11 رجب 1309، ونشأ بها في أسرة مميزة تعرف عمومًا بـ«أبو شادي المنوفية». وكان والده محمد بك أبو شادي (1863 - 1925) من أهل قطور، وهو محمد بك بن أبي شادي الدحدوح ابن أبي زيد بن محمد بن محمد، وينتهي نسبه إلى الحسين بن علي. برز خلال حياته المهنية صحفيًا وشاعرًا ومتصوفًا، وعمل أيضًا محاميًا لسنوات طويلة، وعيّن نقيبًا للمحامين، وخطيبًا بالأزهر، ومن أعضاء حزب الوفد البارزين. والدته هي أمينة محمد نجيب (1887 - 1917) كانت شاعرة مهتمة بالأدب، وهي أخت الشاعر مصطفى نجيب زميل مصطفى كامل في الحزب الوطني، ولم تتقلد أي عمل، شأنها النساء في عصرها. ولم ينجب والده إلا ثلاثة ذكور منها، لم يعش منهم طويلًا إلا أحمد زكي. وفي منزلهما بسراي القبة كان يعقد صالونًا أدبيًا أسبوعيًا، يجتمع فيه الأدباء والشعراء. فنشأ أحمد زكي في بيئه أدبية وطنية في عصر النهضة العربية في الخديوية المصرية،  وكان والده على جانب عظيم من العناية به والمحبة له.

نشأته وتعليمه
تلقى تعليمه الابتدائي بمدرسة الهياتم الأولية بحي الحنفي في السيدة زينب ثم بمدرسة عابدين الابتدائية، وأكمل تعليمه الثانوي بالمدرسة التوفيقية الثانوية بحي شبرا في القسم الداخلي بعد الافتراق الذي حدث بين والديه سنة 1905، وتخرج فيها من القسم العلمي سنة 1911. ويقال لعل افتراق والديه كان سببًا في التحاقه بهذا القسم وإن كان يرغب إلى الأدب. وفي أثناء دراسته الثانوية كان ينظم الشعر ويكتب المقالات في الصحف، وشارك في الحركة الوطنية مؤيدًا مصطفى كامل. ومن زملائه في الدراسة هم أحمد محمود عزمي، وعلي توفيق شوشة، والسيد أبو الفتوح، ونجيب إسكندر، وراغب إسكندر، وعبد الملك سمري.

ثم التحق بمدرسة الطب بقصر العيني بعد 1911 ولكنه لم يكمل دارسته فيها. وكان في بدايته يتردد كثيرًا على دار الكتب المصرية يقرأ الشعر العربي القديم وينقل في كراسته ما يعجبه منه وقد صحبته هذه الكراسة بعد اقامته في بريطانيا في 1913. وكان والده يشجعه في الأدب، ودراسته ومحاولة الإسهام فيه، ويسمح له بحضور ندوته الأسبوعية وتعرف في مجالس أبيه على أشهر شعراء عصره، كأحمد شوقي وإبراهيم حافظ، وخليل مطران، وهم الذين اعتبرهم الأساتذة فانتفع كثيرًا منهم ومن هذه المجالس. ونشرت أول كتابة صحفية له بعد حصوله على الشهادة الابتدائية في 1905، وأصدر عام 1908 مجلة «حدائق الظاهر» القصصية المنضمة إلى صحيفة والده اليومية «الظاهر».

وقد رحب مطران بديوانه الأول «انداء الفجر» الذي صدر 1910 بقصيدة. وقد تحدث أبو شادي عن أثر مطران في شعره وفي مواضع متفرقة من مقالته وكتبه ودواوينه، واعتبره نفسه مدينًا له، وناقد أول لأدبه، وهو لم يتجاوز بعد الثانية من عمره. وقد تأثر منه كثيرًا في شعره،  وحدده في   وأن الصلة بينه وبين مطران كانت صلة ود عميقة إلى حد أن أبا شادي استطلع رأي مطران في دراسته العالية حينما أنهى دراسته الثانوية.

مع زينب
خلال سنواته الأولى في حياته الأدبية، أثرت عليه بعض الحوادث الشخصية: فشل في حبه الأول ثم انفصال والديه ثم اعتلال صحته. اذ انتهت الحياة الزوجية بين والديه بالطلاق سنة 1917، وذلك فبل وفاة والدتها في يوم 13 يوليو 1918. فعندنا غادرت والدته المنزل حلّت محلها زوجة أخرى لوالده، وفي هذا الحين تعرف على ربيبة والده زينب، وهي فتاة صغيرة قريبة زوجة أبية، فأحبّها الحبّ كله. وكان يعيش معها في بيت واحد، ومن هنا أتاحت له المعيشة بقرب حبيبته،  ولكنه أفقدته اذ قررت زوجة أبية على أن يتم زواج زينب برجل آخر،  وتم فعلًا عرسها في منزل قريب من منزل والده. فشهد أحمد زكي  وقد صورّ هذا الجور بقصيدته «عرس المأتم» المنشور في ديوانه «زينب». بعض أبيات منها:

وقد أشار إلى زينب مرات عديدة في شعره. وكان لفشل هذا الحب أثره البعيد في مطلع حياته العاطفية حتى أصيب بالصدمة الفادحة واضطراب نفسي أثّر على صحته وأوشك أن يودي بحياته، وقد حاول والده أن يخفف عنه أثر هذه الحادثة فأرسلة في رحلة إلى تركيا واليونان ليعالج.

في بريطانيا
وبعد رجوعه من رحلته إلى اليونان وتركيا، عاد إلى مصر. ثم سافر إلى بريطانيا في أبريل 1913 ليدرس الطب حتى 1915، وعمره هو عشرون سنة. فأتقن الإنجليزية وأطلع على آدابها. تخصص في علم الجراثيم، ثم تحول إلى تربية النحل، وأسس نادي النحل الدولي (The Apis Club) سنة 1919 في بنسون، أوكسفوردشاير. وأنشأ مجلة «عالم النحل» (The Bee World) بالإنجليزية التي رأس تحريرها سبع سنوات.

وفي أيام دراسته العالية في لندن، تزوج من الطالبة الإنجليزية آنا بامفورد من ستيلي بردج، وذلك بعد أن نال إجازته الطبية عام 1915 من جامعة لندن، كما حاز شهادتي شرف من نفس الجامعة عام 1916 وكان تخصصه في علم البكترولوجيا. وقد اشتغل بمعهد مستشفى سانت جورج بلندن إحدى مدارس جامعة لندن الطبية، كأحد المعيدين لطلبته وكان له معمل خاص في إيلنغ، ثم تحول إلى النحالة. ونال جائزة «وب» في هذا المجال من مدرسة مستشفى سانت جورج. وله كتاب «الطبيب والمعمل»، وهو في 911 صفحة من القطع المتوسط، بمقدمة كتبها عالم الطفيليات المصري محمد خليل عبد الخالق. ومع زوجه، كانا شريكين في التعاون، اشتغلت آنا/آني بتربية الدواجن، بينما كرس أحمد زكي نفسه لتربية النحل، وكتب وأبحاثًا في علم الأمراض. وحصل على براءة اختراع في تحسينات خلية نحل، وجرب في تربية النبات وعملية البذار، وشجع مربي النحل والمزارعين على تبادل المهارات. كما أنشأ مجلة (الدجاج) وصنف (مملكة الدجاج - ط) وأصدر مجلة (الصناعات الزراعية).

إلى جانب دراساته العلمية في هذه المرحلة من حياته، اهتم أيضًا بالأدب والشعر، وتذوق كثيرًا من الشعر الإنجليزي، وتكون مزاجه الثقافي والفني. وأسس «جمعية آداب اللغة العربية»، تولي سكرتاريتها، وأوكل رئاستها إلى المستشرق الإنجليزي «مرجليوث». وقد ساهم في تأسيس «النادي المصري» بلندن سنة 1913 والذي عمل سكرتيرًا له بين 1913 و1914، واتجه في أوقات فراغه إلى تعلم الرسم. وفي لندن، كان يراسل الصحف المصرية مثل «المؤيد»، و«الشعب» و«الأهالي» وكتب مقالات أدبية كثيرة، وقد نشرت معظم قصائده في مجلتي «الهلال» و«المقتطف».

في مصر

عاد من بريطانيا إلى وطنه أواخر ديسمبر 1922 متزوجًا، ولكنه جمع بعض شعره الذي قاله في زينب وطبعه في ديوان مستقل أطلق عليه اسمها سنة 1924. وأعاد طبع ديوانه الأول «النداء الفجر» أهداها إليها أيضًا في سنة 1934. وفي أبريل 1923 عيّن طبيبًا بكترولوجيًا بمعهد الهجين بالقاهرة ثم مديرًا لمعمل الحكومة البكترولوجي بالسويس في أبريل 1924. ثم نقل بعد ذلك إلى معمل بور سعيد الحكومي فمديرًا لمعمل مستشفى الحكومة بالإسكندرية. وفي أواخر عام 1928 نقل إلى القاهرة. أسس نادي النحل المصري في فبراير 1923. توفي والده عام 1925. وإلى جانب مهنته الطبية، ساهم في الحركة الأدبية. فأخرج الدواوين وكتب في الصحف والمجلات، وأسس الجمعيات وكذلك اهتم بالترجمة الأدبية. فمن سنة 1924 إلى 1949 أصدر ستة عشر ديوانًا. ثم أنشأ أبو شادي «ندوة الثقافة» وكانت تشمل برعايتها رابطة الأدب الجديد، وجماعة الأدب المصري، وجمعية أبولو، والاتحاد المصري لتربية الدجاج، ورابطة مسلكة النحل، وجمعية الصناعة الزراعية.

هذه المرحلة من حياته الأدبية هي من أخصب مراحله، ففيها أصدر معظم دواوينه الشعرية ة. نشر ديوانه «زينب» سنة 1924، والحب والطبيعة هما محور هذا الديوان، وفيه قوالب الموشح والدوبيت وغزل لزينب، حبيبته الأولى. ثم نشر ديوانين بعده، في مايو 1925 «أنين ورنين» ثم «شعر الوجدان»، وهما عن مشاعره الوطنية. وفي نفس السنة نشر ديوانه «مصريات»، وصوّر فيه رغباته الوطنية لمصر تحت الحكم البريطاني. ثم أخرج ديوانه «وطن الفراعنة» (1926) عن مصر القديمة. وفي نفس السنة أصدر ديوانه وموسوعته الشعرية الضخمة، «الشفق الباكي» في أكثر من ألف صحيفة، تسبقها مقدمات وتليها دراسات وآرائه في الشعر، وتوجيهه. و«الشفق الباكي» تضمن الكثير من القصائد، والعديد من مقالاته لدعوته التجديدية، ووجهته النقدية وقد جمع فيه كل ما كتبه حتى 1927. ثم أصدر «وحي العام» في نفس السنة، وأعلن أنه سيصدر كل عام ديوانًا بهذا العنوان على طريقة الحوليات، حتى أصدر في ديسمبر 1933 «مختارات من وحي العام». وقبله أصدر كل من دواوينه «أشعة وظلال» (1931)، و«الشعلة» (ديسمبر 1932) و«أغاني أبي شادي» (1933)، و«أطياف الربيع» (1933). وبعد كل هذا الإنتاج الكثير، أصدر «الينبوع» (يناير 1934)، و«الكائن الثاني» (1935) حتى توقف عن نظم الشعر حوالي سبع سنوات حتى 1942 حيث أصدر في يناير من هذا العام ديوانه «عودة الراعي» وهو آخر ديوان أصدره في وطنه.

وله قصائد وطنية مطولة، منها: «مفخرة رشيد»، و«وطن الفراعنة»، و«نكبة نفارين» و«سعد». كتب أيضًا العدد من القصص الشعرية، منها «قصة عبده بك»، و«مها». وله أربع أوبرات شعرية كتبها جمعيًا في 1924، وهي بالترتيب: «احسان»، و«أردشير وحياة النفوس»، و«الزباء /زنوبيا ملكة تدمر»، و«الآلهة». وترجم رواية العاصفة لشكبير نثرًا في 1929. فكتب في فنون شتى، له في النقد «مسرح الأدب» في جزءان، و«قضايا الشعر المعاصر»، و«شعراء العرب المعاصرون»، نشره رضوان إبراهيم، وله أيضًا كتب في الفكر الإسلامي مثل «عظمة الإسلام».

أبولو

ساهم أحمد زكي مع أحمد شوقي وخليل مطران وأحمد محرم في إنشاء جمعية أبولو الشعرية في القاهرة سنة 1932، وقد أصدر لها مجلة شعرية باسم «أبولو» في سبتمبر هذا العام. وقد أحدثت هذه المجلة نهضة شعرية وحركة أدبية جديد. فكان مجلس إدارة الجمعية مكونًا من أحمد شوقي رئيسًا، وخليل مطران وأحمد محرم نائبي الرئيس، ونفسه سكرتيرًا، والأعضا: إبراهيم ناجي، وعلي العناني، وكامل كيلاني، ومحمود عماد، ومحمود صادق، وأحمد الشايب، وسيد إبراهيم، وعلي محمود طه، ومحمود أبو الوفاء، وحسن القاياتي، وحسن كامل الصيرفي. وأصدرت الجمعية مجلة «أبولو» الشهرية وخصصتها لنشر الشعر والأبحاث المتصلة به، وصدر العدد الأول منها في سبتمبر 1932.

في 10 أكتوبر 1932 دعا شوقي أعضاء مجلس إدارة جمعية أبولو إلى عقد اجتماعها الأول في دارته لبحث المشروعات التي تضطلع بها الجمعية. وبعد أربعة أيام تمامًا، توفي شوقي فاختير خليل مطران خلفًا له في رياستها. احتضت جمعية أبولو شعراء الشباب في ذلك الحين من المصريين، كنا رعت شعراء من البلدان العربية مثل أبو القاسم الشابي وإلياس أبو شبكة وحليم دموس، وشفيق المعلوف في المهجر، وغيرهم الكثير. وواصلت مجلة أبولو الصدور بانتظام ثلاث سنين، حرصت خلالها على مستواها الأدبي، ولكنها كانت من الناحية الأخرى تمثل استنزافًا ماليًا وعبثًا إداريًا على صاحبها، فاضطر إلى حجبها بعد آخر عدد صدر منها في ديسمبر 1934 قائلًا وشاكيًا من  وكانت هذه المجلة والجمعية، الأولى في نوعها في تاريخ الأدبي المصري، وقد أحدثت حركة شعرية وجمعت عددًا من الشعراء الذين كان لهم أثر في تطور الشعر العربي الحديث.

ودعا أبو شادي إلى التجديد في الشعر العربي، والتخلص من ما سماه التقاليد التي تحجرت. ودعى إلى ضرورة الاحتفاء بـ«كلّ لون من ألوان التفكير والتعبير البشري»، كما دعى إلى مناهضة «الديكتاتورية الأدبية والفنية»، ورأى أن هذه الديكتاتورية بمنزلة «سمّ للأدب والفن». ولكن دعوته هذه عارضه الشعراء المحافظين التابعين لنهج مدرسة الإحياء والبعث، ومن أنصار التجديد والمازني. وخصوصًا من عباس محمود العقاد. وأدعى العقاد أن مجلة أبولو هي مجلة يمولها الملك فؤاد لمحاربته شخصيًا، وكانت هذه التهمة من أقسى الاتهامات التي وجهت إلى أبي شادي. وبالرغم من الانتقادات، طل أبو شادي ينشر مجلته وينشر الدواوين لشعراء الشباب على نفقته بعد أن أشترى مطبعة خاصة أسماها «مطبعة التعاون» وظلت أبولو تصدر ثلاث سنوات حتى توقفت في ديسمبر 1934.

ضاق أبو شادي بالنقد الموجه له والهجوم عليه، وشعر بخيبة أمل في حركته وقلة النقد الأدبي من النوع الذي اعتبره النقد المنصف له وللجمعية والمجلة، فأصدر دواوينه الأخيرة في القاهرة في طبعة خاصة محدودة النسح أو أن يقدمه إلى الصحف للكتابه عنه. وبعد توقف أبولو عن الصدور، نقل إلى الإسكندرية فتابع نشاطه فيها، فأصدر مجلة «أدبي»، وتابع إصدار «مملكة النحل» كما ساعد إخراج مجلة «الامام» التي توقفت. ثم انصرف إلى التأليف بالإنجليزية فأصدر كتابه «كيفما اتفق»، وقد تناول فيه بعض المشكلات الاجتماعية بأسلوب علمي، فتحدث فيه عن ضبط النسل وتحسينه، وعن دور المرأة في الحياة الاجتماعية وعن الديموقراطية التي كان من أنصارها. ثم أصدر ديوانه «عودة الراعي» في سنة 1942 الذي لم يطبع منه إلا 50 نسخه وزعها على أصدقائه. وفي الإسكندرية تابع مهنته الطبية والأكاديمية إلى جانب مساهماته في الأدب، وقد عمل بكلية الطب أستاذًا لعلم البكتريولوجيا ووصل إلى منصب وكيل الكلية.

في أمريكا
تباهظت مشكلاته بسبب مرض زوجته آنا بمفورد بداء عضال، فاتخذ قراره بالهجرة إلى الولايات المتحدة لتوفير أسباب العلاج لها،  لكنها توفيت بالإسكندرية في 8 مارس 1946. في أبريل نفس السنة هاجر إلى الولايات المتحدة مع أولاده قاصدًا نيويورك حيث قضى فيها بقية عمره.

وصل إلى الولايات المتحدة في 1 مايو 1946 واستقبله مندوبًا من وزارة الخارجية الأمريكية في ميناء نيويورك. وبعد استقراره تعرف إلى عبد المسيح حداد وأخاه ندرة حداد، وسلوم مكرزل، وإيليا أبي ماضي، وجورج دبس والكثير من أدباء المهجر، الذين استقبلوه بفندق تاورز في بروكلين مساء 15 مايو 1946. وفي حياته الجديدة عمل مستشارًا للحكومة السعودية في الأمم المتحدة، ثم مستشارًا للوفد الإرتري في ثلاث دورات متوالية منذ بدء أعمال هيئة الأمم المتحدة في نيويورك.
في يونيو 1946 افتتح لفنسه مكتبًا في شارع ماديسن بنيويورك أطلق عليه اسم «المكتب الأدبي المصري» في حين اتخذ لنفسه منزلًا في ضاحية جامبكا. كما تابع مساهماته الصحفية، فحرر في جرائد «الهدى»، و«الإصلاح»، و«السائح» و«النهضة العرب»، كما راسل غيرها من الصحف والمجلات في البلدان العربية. ودرّس في معهد آسيا بنيويورك، فكان يحاضر مرتين في الأسبوع وكانت هذه المحاضرات تتناول تطور الشعر والنثر العرب خلال العصور. كمأ أسس رابطة «منيرفا» على غرار أبولو. وقد اختير عضوًا في مجلس الرابطة الدولية لحقوق الإنسان وعضوًا بمجلس البرلمان العالمي للديانات، وكما كانت له مساهمة في نشاط المهاجرين العرب، واشتراك في احتفالاتهم. واصل رسم اللوحات الذي بدأ اهتمامه به منذ 1912، وقد أقام هناك معرضًا للوحاته الزيتية كما نشر دواوينه.

ظل يزاول أعماله الأدبية ومحاضراته إلى أن قرّر راديو صوت أمريكا الاستعانة بخدماته في الترجمة وتأليف المسرحيات وإلقاء نماذج من شعره، فانتقل إلى واشنطن في سبتمبر 1954. فاختار لإقامته بيتًا ذا حديقة، وكان قد تزوج من أمريكية من أصل إيطالي، كونستانس ويلمان، وتنبى ابنها الذي رزقت به من زوج سعودي سابق وصار هذا الابن يعرف باسم كلايف أبي شادي. ولكنه لم يكن سعيدًا في هذا الزواج.

أصدر في المهجر ديوانه «من السماء» عام 1949. وأهدى منه ألف نسخة إلى دولة أحمد حلمي باشا رئيس حكومة عموم فلسطين التي كان مقرها في القاهرة. ونظم شعرًا كثيرًا خلال اقامته في أمريكا، وقد جمع أربع دواوين مخطوطة احتفظه رضوان إبراهيم، وهي: «من أناشيد الحياة»، و«الإنسان الجديد»، و«إيزيس»، و«النيروز الحر». وقد نظم الشعر بالإنجليزية أيضًا، وله ثلاثة دواوين بها: «أغاني العدم»، «أغاني السرور والحزن»، و«أغاني الحب.»

في 30 أبريل 1950 أقامت له حفلة تكريمية باهتمام أكاديمية الشعراء الأمريكيين وجمعية الشعر الأمريكية.

وبعد ثورة 23 يوليو 1952 طالب بعض أصدقائه وأدباء بعودته إلى مصر، لكنه رفض،  مع احتفاظه بالجنسية المصرية ولم يتخل عنها. وأصدر بيانًا شاملًلا نشرته مجلة «الصباح» في عددها 25 يوليو 1951 قال فيه أن العوامل الهجرة عن وطنه لا تزال سائدة وسيقضي بقية حياة في أمريكا، بعد اشتداد المرض عليه في أبريل هذا العام.

وفاته
كان أبو شادي يوم وفاته جالسًا في حديقة منزله بشارع جالاتين شمال غرب في واشنطن، بين المناحل التي يربي فيها النحل عندما صرخ قائلًا إنه فقد الرؤية تمامًا، ولم يلبث أن توفي متارًا بجلطة دماغية، يوم 12 أبريل (نيسان) 1955/ 20 شعبان 1374 عن ثلاثة وستين عامًا. شيع جثمانه في مسجد بشارع ماساتشوستس ودفن في مقبرة فورت لينكولن بولاية ماريلند، وفيها أبناء الطوائف غير المسيحية، في قبر مُسوّى بالأرض تغطيه لوحة من البرونز نقش عليها اسمه وتاريخا ميلاده ووفاته.

أدبه
تأثر أبو شادي كثير بالشاعر خليل مطران خصوصا في المذهب الرومانسي، واتخذه أستاذا له، كما أهداه روايته الشعرية «أخناتون». كانت أعمال أبو شادي بدورها مصدر إلهام للشعراء أمثال إبراهيم ناجي وعلي محمود طه وأبو القاسم الشابي، والذين بدورهم كانوا مصدر إلهام للشاعر السوداني يوسف بشير التيجاني.

عرف أبو شادي بتعدد مساهماته في أنواع الشعر ومواضيعه، فحاول أن يجمع فيه بين الشعر القصصي والمسرحي/الدرامي، والرومانسي والفلسفي والشعر الواقعي والشعر الرمزي والشعر المرسل والشعر الحر. تتمثل في شعره ثقافته الواسعة، واطلاعه على الأدب العربي والغربي، وتعمقه في دراسة الدرامي والأوبرات الإنجليزية، والشعر الرومانتيكي. وكان من أشد الشعراء تحمسًا إلى التجديد، وميلًا إلى تخليص الشعر مما فيه من جمود. وكان أبو شادي يعتقد أن الشعر العصري هو لسان الحياة العصرية، والحياة العصرية ذات صلات شتى بالماضي، وذات تطلع إلى المستقبل، فليس غريبًا في الثورة الروحية والفكرية أن يأتي الشعر مزيجًا منوعًا من ذلك كله ولا يطالب الشاعر بشيء سوى أن يكون صادق التعبير والشعور.

مع إصداره مجلة «أبولو» في 1932 برز رائدًا من رواد حركة التطور والتجديد في الشعر العربي في العصر الحديث فهو من أوائل الذين ساهموا في مرحلة التحول التي مهدت لظهور معالم التجديد في شكل القصيدة ومضمونها. وكان أبو شادي طول حياته الأدبية معنيًا بالشعر والشعراء، وبالمجتمع المصري، واشتهر بحبه للجمال، وهيامه بالطبيعة وعنايته الخاصة بالأخلاقية والإنسانية. اهتم بالمسرح في دعوته الشعرية، وكان ملمًا بتطور فنون المسرحي عند الأوروبيين على نمط فن الأوبرا، فكانت محاوله من خلق هذا الفن في المسرح المصري. وكان ذلك في الوقت نفسه الذي بدأت تظهر فيه مسرحيات شوقي الشعرية. وألف عددًا من الأوبرات واختار موضوعاتها من التاريخ القديم والحديث، ومن عالم الأساطير والرموز. ولم يتج لهذا الفن الجديد الذي أقبل عليه أبو شادي جادًا أن يستمر، فلم يلبق أن انقطع نه بعد فترة وعاد إلى الشعر الغنائي.

وفي مسار التجديد، حاول الخروج على الشعر العمودي ونظام القصيدة والتحرر من شكلها، فنظم شعرًا يتعمد على نظام التفعيلية الواحدة، في وقت مبكر سبق به رواد هذا النظام الجديد في الشعر العربي. برأي محمد زكي العشماوي

جاء عنه في معجم البابطين

حياته الشخصية
له من زوجته الإنجليزية آنا بمفورد ابن هو أمين رمزي (1926 - 2011) وابنتان هما صفية (1923 - 2013) وهدى (1927 - 2011)،  وعاشوا جمعيًا في الولايات المتحدة منذ هجرة والدهم إليها سنة 1946. وله من أرملته السابقة كونستانس ويلمان ابنتان وابن.

جمع أبو شادي وهو في مصر مكتبة كبيرة، ضمت أكثر من خمسة آلاف كتاب شحنها إلى أمريكا. أهدتها بنته صفية إلى جامعة يوتا عندما كان المؤرخ المصري عزيز سوريال عطية يعمل أستاذًا فيها، وهو صديق أبي شاد، فخصص لها جناحًا في خزانة الكتب الجامعية، وعهد في الإشراف عليها إلى أمين مكتبة يلمّ بالعربية.

في سبتمبر 2020 ضمت مكتبة جامعة نيويورك أبوظبي أرشيف أبو شادي، بعد أن حصلت عليه من حفيدته جوي أمينة جارنيت، والذي يحتوي على أكثر من 40 صندوقًا من المراسلات والمخطوطات غير المنشورة والصور الفوتوغرافية وعددٍ من اللوحات والتحف.

مؤلفاته
 زينب: نفحات من شعر الغناء (1924)
 الشفق الباكي (1926)
 وطن الفراعنة: مُثُل من الشعر القومي (1926)
 ذكرى شكسبير (1926)
 إحسان (1927)
 الآلهة (1927)
 زينوبيا ملكة تدمر (1927)
 قطرتنا من النثر والنظم (1927)
 أشعة وظلال (1928)
 أردشير وحياة النفوس (1928)
 الشعلة (1933)
 إخناتون فرعون مصر (1933).
 أطياف الربيع (1933)
 أنداء الفجر (1934)
 الينبوع (1934)
 فوق العباب (1935).
 الكائن الثاني (1935)
 عقيدة الألوهة (1936)
 مملكة العذارى (1948)
 من السماء (1949)
 قضايا الشعر المعاصر (1959)
 عبرة التاريخ

انظر أيضًا
 مدرسة أبولو
 رابطة منيرفا

المراجع

فهرس المراجع

معلومات المراجع

وصلات خارجية

 The Abushâdy Archive | NYU Abu Dhabi (NYUAD) Library

أشخاص من الإسكندرية
أشخاص من القاهرة
أطباء مصريون
أطباء مصريون في القرن 20
أطباء من القاهرة
شعراء مصريون
شعراء مصريون في القرن 20
علمانيون مصريون
علماء مصريون
علماء من القاهرة
كتاب في القرن 20
كتاب مسرحيون في القرن 20
كتاب مسرحيون مصريون
كتاب مصريون
كتاب مصريون في القرن 20
كتاب من الإسكندرية
مترجمو القرن 20
مترجمو عمر الخيام
مترجمون مصريون
مترجمون مصريون في القرن 20
مخترعون في القرن 20
مخترعون مسلمون
مخترعون مصريون
مدرسة أبولو
مصريون من أصل تركي
مغتربون مصريون في المملكة المتحدة
مغتربون مصريون في الولايات المتحدة
مهاجرون مصريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1309 هـ
مواليد 1892
مؤسسو مجلات مصريون
نحالون مصريون
وفيات 1374 هـ
وفيات 1955
كتاب بالعربية في القرن 20

أحمد زكي أبو شادي


මෙලෝඩිකාව සුළග ආධාරයෙන් වාදනය කරනු ලබන (සුෂිර), රෙකෝඩියන් නම් වාද්‍ය භාණ්ඩ වලට සමාන වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. එහි පිටත යුතුරු පුවරුවක් ඇති අතර පසෙකට සම්බන්ධ කරන ලද වාතය පිබිනු ලබන බටයක් ආධාරයෙන් සංගීතය වාදනය කරවනු ලබයි. යතුරු පුවරුවේ එක් යතුරක් තද කල විට වාතය ගලා යාහැකි සිදුරක් විවෘත වන අතර එහගින් නාදය උත්පාදනය කෙරෙයි. යතුරු පුවරුව ස්වර අෂ්ඨකය දෙනෙක් හෝ තුනක් දිගු විය හැකිය.

හෙලෝඩිකාව සොයාගනු ලැබුවේ ජෝශප් ලෙඩර් ෂියින් විසිනි. නහුත් එය දරුවන් හට සංගීතයේ මුලික අභ්‍යාසය හුරු කිරිමක් වශයන් පමණක් මුලදි භාවිතා වු අතර ඊට වඩා පුළුල් සංගීත අභ්‍යාසය සදහා මෙලෝඩිකාව යොදා ගනු ලැබුවේ ෆිල් මුරේ විසින් යැයි සැලකේ. ඒ ඔහුගේ ඇට්ලන්ටික් රෙකෝඩිස් නමැති සංගීත නිර්මාණය සදහාය (1969) ඔගස්ටස් පැබ්ලෝ, හෙන්රි ස්ලෝටර් විසින් මෙලෝඩිකාව විශිෂ්ඨ ලෙස තම නිර්මාණය සදහා උපයෝගි කොට ගත් අතර මෙයින් දහෙන්සි සිලෝටර් විසින් වාදනය කරනු ලැබු "අයි විල් රිමේබර් යු" නම් සංගීත නිර්මාණය වඩාත් ප්‍රකටය නිර්මාණයක් සේ සැලකේ. මෙම වාදනය 1966, ජුනි 10 වන දින එල්විස් ප්‍රේස්ල් විසින් පටිගත කරවන ලද අතර ස්පින් අවුට් නම් ගිත අල්බමයේ එය අඩංගු කරවිය.

සටහන්

| Melodica
|}

මෙලෝඩිකාව


Usha Kumari Prashar, Baroness Prashar,  (born 29 June 1948) is a British politician and a crossbench member of the House of Lords. Since the 1970s, she has served as a director or chair of a variety of public and private sector organisations. She became the first chair of the Judicial Appointments Commission upon its creation in April 2006.

Early life and education
Born in Kenya, she came to Yorkshire with her father Naurhia Lal Prashar and family in the 1960s. She was educated at the independent Wakefield Girls' High School, becoming head girl in 1967. Prashar read Politics at Leeds University, graduating in 1970 with a Bachelor of Arts degree, after which she undertook postgraduate studies in Social Administration at the University of Glasgow.

Career

Private Sector
Baroness Prashar was a non-executive director of Channel Four Television Corporation from 1992 to 1999, of UNITE Group plc from 2001 to 2004, and became a non-executive director of ITV plc in February 2005.

Public Sector
Baroness Prashar was executive chair of the Parole Board of England and Wales from October 1997 to October 2000. Having been appointed a Civil Service Commissioner in 1990, she was First Civil Service Commissioner from August 2000 to 2005.

Non-Governmental Sector
Baroness Prashar is a trustee of Cumberland Lodge, an educational charity initiating fresh debate on the burning questions facing society.

Baroness Prashar became a governor of De Montfort University in 1996, and became its chancellor in 2001. She was chair of the National Literacy Trust from 2001 to 2005.  She was appointed a trustee of the BBC World Service Trust in 2002, and was president of the Royal Commonwealth Society. She was Deputy Chair of the British Council.

Baroness Prashar was a director of the Runnymede Trust from 1976 to 1984, a Fellow with the Policy Studies Institute from 1984 to 1986, and a director of the National Council for Voluntary Organisations from 1986 to 1991. She is also a governor of the Ditchley Foundation, which organises conferences in Oxfordshire.

Iraq Inquiry
Since July 2009, Baroness Prashar has served on the Iraq Inquiry. She was sworn of the Privy Council the same year to facilitate access to the classified information related to the Iraq War.

UK Community Foundations
She previously served as the Honorary President of UK Community Foundations (UKCF), the umbrella organisation for all community foundations, providing philanthropic advice to clients and delivering UK-wide grant-making programmes.

Honours and styles

Honours
She was appointed to the Order of the British Empire as a Commander (CBE) in the 1995 New Year Honours, and was made a life peer on 15 July 1999 as Baroness Prashar, of Runnymede, in the County of Surrey.

In 2016, she was awarded honorary Doctor of Law by University of London. Later in 2018, was awarded an honorary Doctor of Literature from Kalinga Institute of Industrial Technology in India.

References

External links
Inaugural Judicial Appointments Commission Chair (GNN announcement, 6 October 2005)
Appointment as non-executive director of ITV plc (8 February 2005)
Announcement of her introduction at the House of Lords House of Lords minutes of proceedings, 26 July 1999
Baroness Prashar's profile on TheyWorkForYou.com
Baroness Prashar's profile on official Iraq Inquiry site
 UK Community Foundations (UKCF)

1948 births
Living people
Kenyan emigrants to the United Kingdom
English Hindus
Alumni of the University of Leeds
Alumni of the University of Glasgow
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Commanders of the Order of the British Empire
Life peeresses created by Elizabeth II
Prashar, Usha Prashar, Baroness
People associated with De Montfort University
Social Democratic Party (UK) politicians
Kenyan people of Indian descent
English people of Indian descent
People of the British Council
Naturalised citizens of the United Kingdom

Usha Prashar, Baroness Prashar


NGC 891 (veya Caldwell 23), Andromeda takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 30 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan bir çubuksuz sarmal galaksi. Bir karışıklıktan dolayı uzun zaman Caroline Herschel tarafından Ağustos 1783 tarihinde keşfedildiği zannedilmişse de gerçekte 6 Ekim 1784 tarihinde William Herschel tarafından keşfedilmiştir.

NGC 891, Yerel Süperküme'deki NGC 1023 Grubu'nun üyesidir. H II çekirdeğe sahiptir. Küçük ve orta boy teleskoplarla uzatılmış tozlu bir şerit gibi görünür. 1999 yılında Hubble Uzay Teleskobu tarafından solda görülen kızılötesi fotoğraf elde edilmiştir. 2005'te çekici yapısından ve bilimsel ilgiden dolayı Büyük Dürbün Teleskobu'yla ilk çekilen fotoğraf oldu.

SN 1986J süpernovası, 21 Ağustos 1986'da 14 büyüklüğünde burada keşfedildi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Messier 82

Dış bağlantılar
 APOD: Interstellar Dust-Bunnies of NGC 891 (9/9/1999)
 HubbleSite NewCenter: NGC 891
 NGC 891
 SEDS NGC 891

Andromeda takımyıldızı
023
Çubuksuz sarmal galaksiler
NGC 1023 grubu
0891
9031
01831
William Herschel'in keşifleri
1784'te keşfedilen astronomik cisimler

NGC 891


El mero jorobado o mero pantera (Chromileptes altivelis), en Australia más conocido como bacalao barramundi, es una especie de peces de la familia Serranidae. Se encuentra en Australia, China, Guam, Hong Kong, India, Indonesia, Japón, Kenia, Malasia, Nueva Caledonia, Islas Marianas del Norte, Papúa Nueva Guinea, el Filipinas, Pitcairn, Singapur, Taiwán, Tailandia, Vietnam, posiblemente Mozambique, y, Vanuatu. Su hábitat natural son los arrecifes de coral y costeros lagos salinos. Está amenazado por la pérdida de hábitat.

En el acuario
El mero pantera es mantenido en acuarios marinos. Gran cuidado debe ser tomado en la compra de este pez ya que alcanzan un tamaño de 5 dm (20 pulgadas) y es un pez de crecimiento muy rápido. Como este pez se vende normalmente, mientras que solo un par de pulgadas de largo, a menudo es comprado mientras que los pequeños solo para superar el acuario en cuestión de meses. Su tamaño adulto grande y rápida tasa de crecimiento significa que solo se debe mantener en un acuario de 1000 L o más grande. Asimismo, no debe mantenerse con peces como las damiselas, que será casi seguro que se los comen.

Si se mantiene en las condiciones adecuadas este es un pez muy resistente y de larga vida.

Referencias
 liveaquaria.com Page on Panther Grouper
 Samoilys, M. & Pollard, D. 2000.  Chromileptes altivelis.   2006 IUCN Red Lista de Especies Amenazadas, 4 de agosto de 2007

Serranidae
Animales descritos en 1828
Taxones descritos por Achille Valenciennes

Chromileptes altivelis


Şark Ekspresi ya da orijinal adıyla Orient Express, 1883 ile 1977 yılları arasında Paris - İstanbul arasında sefer yapan tren.

Vagon-Li Şirketi'ne ait olan Şark Ekspresi, Orient-Express orijinal ismi ile 1883 yılında Paris'ten ilk seferine başladı. Şark Ekspresinin bu ilk seferine Fransız, Alman, Avusturyalı ve Osmanlı asıllı memur ve diplomatlar da katıldı. Ayrıca katılanlar arasında The Times gazetesi muhabiri ile romancı ve seyyah Edmond About da bulunuyordu. Edmond About bu gezi ile ilgili hatıralarını 1884 yılında De Ponteise à Stamboul isimli kitabında yayınladı. The Times muhabiri de II. Abdülhamid ile görüşmek amacıyla bir süre İstanbul'da kaldı.

Şark Ekspresi'nin seferlerinin başlamasından sonra İstanbul'a gelenler şehirdeki çeşitli otellerde kalıyordu. 1895 yılından itibaren ise İstanbul'a gelen yolcular treni işleten Vagon-Li Şirketi'nin satın aldığı Pera Palas'ta kalmaya başladılar. 4 yıl süren (1914-1918) I. Dünya Savaşı sırasında Şark Ekspresi seferleri yapılamadı. Tren savaş sırasında istasyonda kaldı.

İlginç bir tarihi olay

I. Dünya Savaşını sona erdiren mütareke, İtilaf Devletleri ile Almanya arasında Paris yakınlarında Şark Ekspresi'nin 2419 numaralı vagonunda imzalandı. Daha sonra bu vagon tarihi öneminden dolayı Fransızlar tarafından müzeye kondu.

II. Dünya Savaşı sırasında Almanya Fransa'yı işgal edince, Adolf Hitler Almanların I. Dünya Savaşında teslim anlaşmasını imzaladığı tarihi vagonda bu defa Fransızların teslim anlaşmasını imzalamasını istedi. Şark Ekspresi'nin 2419 numaralı vagonu müzeden çıkarıldı. Bu tarihi vagonda bu defa Fransa'nın teslim anlaşması imzalandı. Bu vagon daha sonra Almanya'ya götürüldü. 1945 yılında Almanya'nın teslim olmasından kısa bir süre önce bu vagon bir SS birliği tarafından imha edildi. Böylece Almanya ikinci defa bu tarihi vagonda anlaşma imzalama ihtimalinden kurtuldu.

I. Dünya Savaşı sonrası
1919'da yeniden seferlerine başlayan Şark Ekspresi 1905 yılında açılan Simplon Tüneli'nin ismiyle 'Simplon Orient Express' olarak anılmaya başlandı. Şark Ekspresi'nin yeni sefer güzergahından I. Dünya Savaşı'nın mağlupları olan Almanya ve Avusturya'nın istasyonları çıkarıldı. Böylece Şark Ekspresi, orijinal güzergâhı olan Paris-Münih-Viyana-Budapeşte-Bükreş-İstanbul yerine Paris-Lozan-Milano-Venedik-Belgrad-Sofya güzergâhı üzerinden 58 saatte İstanbul'a ulaşmaya başladı. 1929'daki Büyük Buhran trenin yolcularının azalmasına yol açtı. Şark Ekpresi çeşitli roman ve filmlere konu oldu. Ünlü İngiliz polisiye roman yazarı Agatha Christie 'Şark Ekspresinde Cinayet' isimli romanını 1934 yılında yayınladı.

Şark Ekspresi sadece yolcu treni değildi. Tren, çeşitli ticaret eşyalarını karşılıklı olarak İstanbul'a ve Paris'e taşıyordu. İstanbul'da Fransızca olarak yayınlanan La Patrie gazetesinde yayınlanan haberlere göre 1925 Şapka Devrimi'nden sonra binlerce şapka ve kasket Şark Ekspresi ile İstanbul'a getirildi.

II. Dünya Savaşı (1939-1945) sırasında Şark Ekspresi'nin seferleri tekrar kesintiye uğradı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra trenin güzergâhı üzerindeki ülkelerin bir kısmında sosyalist rejimler kuruldu. Soğuk savaş sebebiyle çeşitli kısıtlamalarla karşı karşıya kalan ve gittikçe önemini kaybeden Şark Ekspresi son seferini 27 Mayıs 1977 tarihinde gerçekleştirdi. Trenin vagonları Monte Carlo'da satıldı. Agatha Christie'nin Doğu Ekspresinde Cinayet isimli romanına konu olan trenin 2 vagonu bir İngiliz tarafından satın alındı. Vagonlardan bazıları Fas Kraliyet Sarayı Müzesi tarafından satın alındı. Society Expeditions isminde bir kuruluş tarafından düzenlenen ve sembolik bir anlam taşıyan, Şark Ekspresi'nin 100. yıl seferine dünyanın değişik ülkelerinden gelen 100 kadar ünlü katıldı.

Günümüzde senede bir kez eylül ayında olmak üzere seferlerine devam etmektedir.

Popüler kültürde Şark Ekspresi

Sırlara, entrika ve gizli aşk maceralarına buluşma yeri olarak hizmet eder.

Graham Greene'in İstanbul Treni adlı kitabı diğer Şark Ekspresi servisinde yer alırken; Agatha Christie'nin Doğu Ekspresinde Cinayet adlı romanı Simplon Şark Ekspresi'nde geçer.

Şark Ekspresi filmi ilk defa 1934'te gösterilir. Alman filmi Şark Ekspresi 1944'te yapıldı ve 8 Mart 1945'te arz edildi. Muhtemelen son gün bir yeni film Nazi Almanyası'nda gösterildi. Aynı zamanda bir 2000 filmi vardır. Ölüm, aldatma ve alın yazısı Şark Ekspresi'nde seyahat ve 2004 versiyonunda Dünya Etrafında 80 Günde Devri Alem, Mr.Fogg İstanbul trenine biner. James Bond'un problemli kaçışı Rusya'dan Sevgilerle trende yer alır. Sir Henry Paget Flasman trenin ilk seyahatinde misafir bir gazeteci Henri Blowitz olarak Geoerge Mac Donald Fraser'in Flaş adam ve Kaplan kitabında yer alır.

Özel çalışan trenler

1982'de özel bir demiryolu şirketi olan Venice-Simplon Orient Express -Lüks tren hizmeti veren şirketler bu adı alır- kuruldu. Londra ve New York'tan aldığı yolcuları Venedik'e taşıyordu. Bu hizmet bugün Orient Express günlerinde yılda bir defa verilir. Ve kesinlikle zamanı bol olan seyahatçileri hedefler. Londra'dan Venedik'e bir yolcunun bilet maliyeti 1,200 Pound'un üzerindedir.

American Express Birleşik Devletler'in batısında çalışır. Lüks seyahat gemisi ve 5 yıldızlı bir otel kombinasyonu şeklinde reklamını yapar. Geçenlerde ismini Grand Luxe Rail Journey (çok lüks demir yolu seyahati) olarak değiştirdi.

Şark Ekspresi


Rapska torta tradicionalna je hrvatska torta koja potječe s otoka Raba. Glavni sastojci torte su bademi i zadarski višnjin liker maraskino. Peče se u prepoznatljivom spiralnom obliku. Priprema torte traje 3 dana.

Povijest
Izvorni recept potječe iz 12. stoljeća. Legenda kazuje da je 1177. godine prvi put poslužena papi Aleksandru III. kada je posjetio Rab i blagoslovio tamošnju katedralu Uznesenja Marijina.

Izvornu su slasticu od zaborava sačuvale časne sestre iz samostana sv. Antuna Padovanskog i benediktinke iz samostana sv. Andrije, a legenda o torti te recept za njezinu pripremu raširio se po cijelom Sredozemlju. Tako se rapska torta i dan-danas jede u Veneciji, u koju je recept odnesen prije više od tri stoljeća. Ona se nalazi u ponudi nekih tamošnjih poznatih slastičarnica, a priprema se i u kućama te poslužuje, baš kao i na Rabu, u vrijeme najvećih blagdana.

Torta je u prošlosti bila rezervirana samo za uglednike i bogate građane jer je bila izuzetno skupa, jer u nju ide kilogram očišćenih badema.

Izvori

Vanjske poveznice
 Recept na stranicama Made in Croatia

Dalmatinska kuhinja
Rab
Torte
Hrvatske slastice

Rapska torta


Türkiye Yelken Federasyonu - Türkiye Yelken Federasyonu.
 Türkiye Yüzme Federasyonu - Türkiye Yüzme Federasyonu.

TYF


Wirtz ist der Name einer deutschen Unternehmerfamilie aus Stolberg im Rheinland, die als Gründer des Kosmetikherstellers Mäurer & Wirtz, der Waschmittelfabrik Dalli-Werke und des Pharmaunternehmens Grünenthal GmbH, aber auch durch den Contergan-Skandal, einen internationalen Bekanntheitsgrad erreicht hat. Anhand ihres Gesamtvermögens von rund 2,5 Milliarden Euro wurde im Jahr 2013 die Familie Wirtz mit ihren Unternehmen auf Platz 40 in der Liste der 500 reichsten Deutschen aufgeführt.

Chronologie der Familienunternehmen

Die Anfänge
Der Aufstieg der Familie begann mit Andreas August Wirtz (1822–1884), der als Sohn aus erster Ehe der Witwe Maria Catharina Wirtz in die Lehre seines Stiefvaters Michael Mäurer ging, der in Stolberg eine Bäckerei und ein Kolonialwarengeschäft betrieb. Nach seiner Heirat mit Apollonia Marx wurde Andreas August Wirtz Teilhaber des väterlichen Geschäfts, welches fortan unter dem Namen Mäurer & Wirtz firmierte. Nun erweiterte August Wirtz das Unternehmen um eine Seifensiederei und erhielt dafür am 19. Mai 1851 die Konzession durch die preußische Regierung.

Zweite Generation

Franz Maria Wirtz (1859–1930), jüngster Sohn von Andreas August und Apollonia Wirtz, trat 1875 als ausgebildeter Chemiker in das Familien-Unternehmen ein und begann 1885 – ein Jahr nach dem Tod des Vaters – mit der Herstellung der so genannten Dalli-Seife, deren Name ab 1899 durch den Eintrag beim kaiserlichen Patentamt als Dalli-Markenartikel (DMA) gesetzlich geschützt wurde. Nachdem die bisherigen Produktionsstätten den wachsenden Anforderungen nicht mehr gewachsen waren, erwarben die mittlerweile verwitwete Mutter Apollonia und Franz Wirtz bereits zuvor im Jahr 1887 den Kupferhof Grünenthal und gaben gleichzeitig ihr Kolonialwarengeschäft auf. Apollonia Wirtz, die damalige Alleineigentümerin der Seifenfabrik Mäurer & Wirtz schloss dazu am 22. Dezember 1888 mit dem Stolberger Bürgermeister einen Vertrag über den Ankauf eines größeren Areals "im Grünenthal" ab. Der Umzug der Seifenfabrik erfolgte, nachdem Franz Wirtz im Herbst 1888 von Otto von Bismarck die Genehmigung für den neuen Standort erhalten hatte, bis Herbst 1889. Jahre später erwies sich aber auch dieses Betriebsgelände als zu klein und daher kaufte Franz Wirtz im Jahr 1909 von der Familie Prym den so genannten Dollgarten. Dieser einst von der Familie Prym angelegte englische Garten im Tal der Vicht gehörte zum Areal des Kupferhofs Dollartshammer, auf welchem sich ihre Messingfabrik William Prym & Co KG befand. Schrittweise verlagerte Wirtz nun seine Produktionsanlagen aus dem Kupferhof Grünenthal auf das Werksgelände im Dollgarten, welcher auch über einen wirtschaftlich notwendigen Gleisanschluss verfügte. Darüber hinaus übernahm Franz Wirtz nach dem Ersten Weltkrieg bis zu seinem Tod im Jahr 1930 auch das Amt des Präsidenten der Industrie- und Handelskammer Aachen.

Dritte Generation

Anfang der 1920er Jahre traten nun auch die drei Söhne von Franz Wirtz, der Kaufmann Hermann Wirtz (1896–1973), der Ingenieur Alfred Wirtz (1896–1963) und der Parfümeur Artur Wirtz (1902–1940), in dritter Generation in das Unternehmen ein. In den folgenden Jahren richteten sie unter anderem in Köln und Essen Filialen und Verkaufsbüros ein und übernahmen darüber hinaus noch vor Ausbruch des Zweiten Weltkrieges die Doering-Werke AG in Berlin und die Seifenfabrik Riva in Wien. Die Mitarbeiterzahl lag mittlerweile bei etwa 700 Beschäftigten. Während des Krieges produzierte Mäurer & Wirtz standardisierte Seife für die deutsche Armee und neue fettfreie Dalli-Produkte für die deutsche Zivilbevölkerung. Bis zum Einmarsch der Amerikaner im Herbst 1944 konnte diese Produktion beibehalten werden, dann wurden sie vorübergehend auch aufgrund des Mangels an Rohstoffen eingestellt, wobei die Produktionsstätten selbst aber weitgehend von Zerstörungen durch Bombenangriffe verschont geblieben waren.

Durch den frühen Tod von Artur Wirtz im Jahr 1940 war man nach dem Krieg gezwungen, die Geschäftsbereiche neu zu organisieren und sich darüber hinaus von den Niederlassungen in Berlin und Wien zu trennen. Hermann Wirtz, der seit dem Tod des Vaters im Jahr 1930 als Geschäftsführer für den Bereich der DMA-Produkte tätig war, wurde 1946 auch Geschäftsführender Teilhaber von Mäurer & Wirtz und gründete zugleich als weiteres Standbein die Grünenthal GmbH für den Pharmabereich mit Sitz auf dem freigewordenen Kupferhof Grünenthal. Ein Jahr später erhielt er als erstes deutsches Unternehmen die Zulassungsrechte für Penicillin. Schließlich wurde im Jahr 1950 die gemeinsame Produktionsstätte am Dollgarten in die nun eigenständigen Unternehmen Mäurer & Wirtz für Seifen und Körperpflegemittel und die Dalli-Werke für die DMA-Produkte getrennt. Dadurch hatten sich insgesamt drei Firmenbereiche gebildet, deren Leitung sich die drei Stämme nun aufteilten. Darüber hinaus waren durch gegenseitigen Anteilserwerb bzw. temporäre Übernahme von Vorstands- und Aufsichtsratsposten die jeweiligen Nachkommen dieser Familienstämme bis 2005 miteinander verflochten.

Keinem der drei Brüder konnte bislang aufgrund öffentlich zugänglicher Quellen eine Mitgliedschaft in oder eine Kooperation mit NS-Organisationen nachgewiesen werden. Unstrittig ist hingegen, dass die Grünenthal GmbH NS-belastete Chemiker und Ärzte einstellte, zum Beispiel IG-Farben-Vorstand Otto Ambros, Fleckfieberforscher Heinrich Mückter, die KZ-Ärzte Heinz Baumkötter und Ernst Günther Schenck sowie den Rassenideologen Martin Staemmler.

Die drei Einzelunternehmen steigerten in den folgenden Jahrzehnten Umsatz und Mitarbeiterzahl. Die Produktpaletten wurden erweitert, konkurrierende Firmen und neue Marken übernommen.

Anfang der 1960er Jahre geriet die Grünenthal GmbH mit dem seit 1957 angebotenen, frei verkäuflichen Schlafmittel Contergan in die Schlagzeilen. Wie sich herausstellte, hatte die Einnahme von Contergan bei Schwangeren eine Schädigung der Föten zur Folge, sodass die Kinder mit Mehrfach-Missbildung geboren wurden. Diese Vorkommnisse lösten den so genannten Contergan-Skandal aus, welcher nach jahrelangen gerichtlichen Auseinandersetzungen im Jahre 1970 mit einem Vergleich endete. In diesem Zusammenhang trat der geschäftsführende Gesellschafter Hermann Wirtz von seinen Ämtern zurück, übergab die Firmenleitung seinem Sohn Michael Wirtz (* 1939) und gründete zugleich im Rahmen des Vergleiches eine Stiftung zur finanziellen Unterstützung der Contergan-Geschädigten mit einem Volumen von zunächst 100 Millionen DM, welches durch weitere dreistellige Millionenbeträge des Bundes mehrmals erhöht wurde. Dieser Fördertopf wurde 2009 – nach Protesten der noch ca. 2800 überlebenden Betroffenen und einer öffentlichen Aufarbeitung unter anderem in dem Dokumentarfilm Eine einzige Tablette – vom Unternehmen und der Bundesrepublik noch einmal um jeweils 50 Millionen Euro aufgestockt. Nachdem auch diese Gelder aufgebraucht sind, übernimmt der Staat die weiteren Kosten für die noch lebenden Geschädigten, so dass inzwischen die Entschädigungszahlungen überwiegend durch Steuergelder aus dem Bundeshaushalt geleistet wurden. Als weitere Konsequenz aus dem Contergan-Skandal wurden bereits 1976 das Arzneimittelgesetz in Deutschland verschärft und neue Prüfungsauflagen für Pharmazeutika erlassen.

Vierte Generation

Während in der nächsten Generation, die Vettern Richard (1933–1992), Andreas (1934–2018) und Hermann Wirtz der Jüngere (* 1944) ihre Tätigkeit bei Mäurer & Wirtz bzw. dem Dalli-Werk aufnahmen, leitete Hermanns Sohn Michael Wirtz die Grünenthal GmbH, welche unter seiner Leitung in den folgenden Jahren nun weltweit expandierte. Gegen Ende seiner Dienstzeit veranlasste er noch den schrittweisen Firmenumzug in das Industriegebiet Eilendorf. Weiterhin gehörte seitens der Familie über mehr als 35 Jahre auch Michaels weiterer Vetter Franz A. Wirtz (1932–2017) dem geschäftsführenden Vorstand der Grünenthal GmbH an und war zuständig für den Bereich Forschung und Entwicklung. Nachdem dieser im Jahr 2000 altersbedingt seine Tätigkeit bei der Grünenthal GmbH beendet hatte, gründete er noch im gleichen Jahr zusammen mit anderen Wissenschaftlern das neue biopharmazeutische Unternehmen Paion in Aachen, in dessen Aufsichtsrat er bis zu seinem Ausscheiden im Jahr 2007 gewählt wurde. Darüber hinaus war er bereits seit 1989 auch Mitglied im Aufsichtsrat des Biotechnologieunternehmens Qiagen.

Von diesen fünf Vettern sind mittlerweile vier entweder aus Altersgründen oder aufgrund von Interessenskonflikten aus dem operativen Geschäft der Unternehmensleitungen ausgestiegen. Lediglich der jüngere Hermann Wirtz hat derzeit noch die Geschäftsleitung der mittlerweile zur Dalli-Group zusammengefassten Dalli-Werke GmbH & Co KG und der Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG inne, welche seit 1990 als eine 100%ige Tochter in die Dalli Group integriert worden war.

Fünfte Generation
Von der nächsten Generation waren bisher lediglich zwei Familienmitglieder und diese auch nur relativ kurzzeitig im operativen Geschäft der Wirtz-Unternehmen tätig. Albrecht Wirtz (* 1967), Sohn von Andreas und Enkel von Artur Wirtz, gehörte der Geschäftsführung bei Dalli an und war zusammen mit seinem Onkel Hermann Wirtz ab dem Jahr 2002 noch in der Geschäftsleitung der WIN AEROSOL Verwaltungsgesellschaft mbH tätig. Im Jahre 2006 trat er von allen Ämtern zurück und eröffnete später mit seiner Frau, der Kunsthistorikerin Ágnes Wirtz, in Ungarn ein Nobel-Café. Sebastian Wirtz (* 1970), der Sohn des Grünenthal-Geschäftsführers Michael Wirtz, übernahm ab 2005 die Nachfolge seines Vaters, schied aber im Jahr 2008 wieder aus, nachdem sich die Firma dazu entschlossen hatte, einen externen Vorsitzenden der Geschäftsführung (CEO) zu berufen.

Unternehmensverflechtungen und Betriebszahlen
Wie bereits oben erwähnt, waren die einzelnen Stämme mit unterschiedlichen Anteilen an ihren Familienbetrieben über viele Jahrzehnte hinweg miteinander verflochten. Bis 2005 hielten die Brüder Michael und Hermann Wirtz junior zusammen ca. 73 % der Anteile an der Dalli Group und 51 % der Grünenthal GmbH. Ihre Vettern Andreas und Franz Wirtz 24 % Anteile der Grünenthal GmbH und die Erben des verstorbenen Richard (1933–1992) 27 % Anteile der Dalli Group und 25 % der Grünenthal GmbH. Weitere kleinere Anteile fielen bis dato an die verschiedenen Töchter und Schwiegerkinder der jeweiligen Vettern und somit zählten laut Creditreform insgesamt 19 Personen zum Gesellschafterkreis.

Spätestens mit dem Rücktritt von Albrecht Wirtz im Jahr 2005 zerbrach die Aufteilung der Firmenanteile auf die drei Familienstämme und in der Folge sicherten sich die Brüder Hermann und Michael Wirtz sowohl Albrechts Anteile wie auch schon zuvor die von Albrechts Onkel und Paion-Gründer Franz A. Wirtz. Da sich in den Jahren zuvor schon die Töchter des Stammes Richard Wirtz entschieden hatten, nicht mehr im Familienimperium tätig zu werden, fiel somit der gesamte Streubesitz den Brüdern Hermann und Michael Wirtz zu. Damit sicherte sich Hermann Wirtz sowohl bei Mäurer & Wirtz als auch bei Dalli die Geschäftsleitung, die er zusammen mit externen Gesellschaftern ausübte und setzte 2008 gegen den Willen seines Bruders Michael auch durch, dass die Grünenthal GmbH nach dem Rücktritt von Michaels Sohn Sebastian Wirtz ebenfalls von einem externen CEO geleitet werden sollte. Michael Wirtz führte gegen den Einsatz externer Geschäftsführer in den drei Unternehmen zahlreiche Klagen gegen seine Familie, da er darin eine Gefahr für die Wahrung der Betriebsgeheimnisse sah, konnte sich aber nicht durchsetzen. Nachdem im Jahr 2010 Michael Wirtz aus Altersgründen auch seinen Posten im Beirat abgeben musste und damit in keinem Gremium mehr vertreten ist, ist lediglich Hermann Wirtz als letztes Mitglied der Familie in bedeutenden Funktionen im Firmenimperium tätig, die er aber aus Alters- und Vertragsgründen in naher Zukunft aufgeben muss.

Mit rund 6900 Mitarbeitern weltweit erwirtschaftete die gesamte Firmengruppe der Familie Wirtz rund 1,79 Milliarden Euro, von denen auf die Dalli-Group mit etwa 1600 Mitarbeitern rund 724 Mio. Euro (2009), auf Mäurer & Wirtz mit 400 Mitarbeitern rund 162 Mio. Euro (2011) und auf Grünenthal mit 4900 Mitarbeitern rund 910 Mio. Euro (2010) fielen.

Gesellschaftliches Engagement
Neben ihren jeweiligen beruflichen Aufgaben und Verpflichtungen sind einzelne Mitglieder der Familie mit zahlreichen ehrenamtlichen Aufgaben im politischen und gesellschaftlichen Leben hervorgetreten.

Bereits die Ehefrau von Franz Maria Wirtz, Josefine Wirtz geb. Brückmann, wurde im Jahr 1948 für ihre sozialen Verdienste zur Ehrenbürgerin der Stadt Stolberg ernannt, nachdem sie zwischen 1918 und 1925 unter anderem eine Essensausgabe für Bedürftige auf dem Kupferhof Grünenthal organisiert hatte.

Derzeit sind es hauptsächlich Michael Wirtz und sein Vetter Franz A. Wirtz, die eine Vielzahl von Ämtern und Funktionen in der Wirtschaft und der Politik sowie in der Gesellschaft übernommen haben und sich hierbei vor allem auf dem Gesundheitssektor für neue Behandlungen und Therapien mit sozialen Komponenten einsetzen.

Genealogischer Überblick (Auszug)

Zu den für die verschiedenen Unternehmensgruppen wichtigen Angehörigen der Familie zählen unter anderem:
 Andreas August Wirtz (5. Dezember 1822 – 23. Januar 1884), verh. mit Apollonia, geb. Marx (8. Februar 1821 – 27. Dezember 1889)
 Franz Maria Wirtz (9. Mai 1859 – 3. November 1930), Chemiker und Ehrendoktor der RWTH Aachen 1926, verh. mit Josephine, geb. Brückmann (8. Februar 1868 – 15. Oktober 1957), Ehrenbürgerin der Stadt Stolberg und Gründerin der "Chemie Grünenthal"
 Hermann (August) Wirtz (20. Oktober 1896 – 19. Dezember 1973), Kaufmann und Ehrenbürger der RWTH Aachen, verh. mit Edith, geb. Schniewind (29. April 1908 – 17. Dezember 1989)
 Michael Wirtz (* Januar 1939), Betriebswirt und Ehrensenator der RWTH Aachen
 Sebastian Wirtz (* 1970), Bauingenieur
 Hermann Wirtz (* 12. November 1944)
 Alfred (Richard) Wirtz (20. Oktober 1896 – 28. Dezember 1963), Chemiker und Ingenieur, verh. mit Ruth Latten (26. Oktober 1906 – Juli 1977)
 Richard Wirtz (19. April 1933 – 20. Januar 1992), Kaufmann
 Artur (Franz) Wirtz (17. November 1902 – 9. Juli 1940), Kaufmann und Parfümeur, verh. mit Hilde, geb. Janus (17. Juli 1907 – 2. Januar 1997)
 Andreas August Wirtz (28. Januar 1934 – 3. Dezember 2018), Chemiker, verh. mit Annekatrin, geb. Jaeger (11. Juli 1936 – 19. Januar 2022),
 Albrecht Wirtz (* 20. März 1967), Unternehmer, verh. mit Ágnes Wirtz
 Franz (Artur) Wirtz (14. November 1932 – 22. Juli 2017), Chemiker und Ehrenbürger der RWTH Aachen, verh. mit Hannemarie, geb. Still († 22. August 2020)

Weiterführende Informationen, Presseberichte und Nachweise zur Stolberger Familie Wirtz und ihrer Firmen-Gruppe finden sich unter:
 Grünenthal GmbH
 Contergan-Skandal
 Contergan (Film)
 Mäurer & Wirtz
 Dalli-Werke

Literatur
 Susanne Henrich-Ramm: Vom Seifensieder zum Stoiberger Großindustriellen: Franz Wirtz (1859–1930). In: Paul Thomes, Peter M. Quadflieg (Hg.): Unternehmer in der Region Aachen – zwischen Maas und Rhein. Aschendorff Verlag, Münster 2015, ISBN 978-3-402-13107-7, S. 153–188.
 Klara van Eyll: Vom Kupferhof zur Pharmaforschung. Der Hof Grünenthal und die Familie Wirtz. In: die waage. Zeitschrift der Grünenthal GmbH, Aachen. Band 35, 1996, Nr. 2, S. 48–57.

Weblinks
 Historie von Mäurer & Wirtz
 Historie der Dalli Werke GmbH & Co Kg (engl.)

Einzelnachweise

Deutsche Unternehmerfamilie
Unternehmer (Stolberg (Rheinland))
Unternehmer (Aachen)
Person (Städteregion Aachen)

Wirtz (Familie)


ماوريزيو دوميزي  (مواليد 28 يونيو 1980 في روما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي سابق لعب في مركز قلب الدفاع.

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من روما
لاعبو أسكولي
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بريشيا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من روما
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو مودينا
لاعبو نابولي
لاعبو نادي ليفورنو
مدربو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
مدربو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
مدربو كرة قدم إيطاليون
مواليد 1980
مواليد في روما

ماوريزيو دوميزي


Juan Bautista Quirós Segura (January 18, 1853 – November 7, 1934) was president of Costa Rica for two weeks, from August 12 to September 2, 1919, following the resignation of Federico Tinoco. His government was not recognized by the United States and he was forced to resign.

Family and early life

Juan Bautista Quirós Segura was born in San Juan de Tibás, Costa Rica on January 18, 1853 to his parents General Pablo Quirós Jiménez and Mercedes Segura Masís. He first married Teresa Aguilar Guzmán (who died in 1899), granddaughter of then head of state Manuel Aguilar Chacón, and on November 4, 1900 he married Clementina Quirós Fonseca (1880–1953), daughter of José Quirós Montero and Florinda Fonseca Guzmán.

Military and private activities

He pursued a military career and achieved the rank of General in the Costa Rican army. He was also a farmer and entrepreneur, and eventually earned a large capital.

First public offices

During Rafael Yglesias Castro's second administration he was designated second in line to the presidency and secretary of commerce, war, and navy as well as treasurer.

He later served as deputy, third in line to the presidency, president of the Constitutional Congress, and president of the International Bank of Costa Rica. On August 19, 1919, President Federico Tinoco's fall seemed imminent, Congress named him first in line to the presidency. On August 12, President Tinoco asked him to temporarily hold the office. His first orders were to reestablish all public liberties and to free all political prisoners.

President of the Republic

He officially took office on August 20, 1919 after Federico Tinoco's resignation was accepted. His period was scheduled to end on May 8, 1923 but, even though his government took a very prudent approach, the United States government refused to recognize him as a legitimate head of state. Being faced with a possible armed intervention, Quirós decided to quit the office and on September 20 was replaced by Francisco Aguilar Barquero.

Other public offices

He was briefly secretary of war under President Aguilar. During Julio Acosta García's administration, and by Acosta's own recommendation, Congress designated him as the first head of the Control Office, which was in charge of government internal control.

He died in San José on November 7, 1934.

Bibliography

Jesús Manuel Fernández Morales, Las Presidencias del Castillo Azul (2010)

Ernesto Quirós Aguilar, Los Quirós en Costa Rica (1948)

References

1853 births
1934 deaths
People from San José Province
Costa Rican people of Spanish descent
Presidents of Costa Rica
Vice presidents of Costa Rica
Defense ministers of Costa Rica
Trade ministers of Costa Rica
20th-century Costa Rican politicians

Juan Bautista Quirós Segura


Charles Melvin Sherrod (2 de janeiro de 1937 - 11 de outubro de 2022) foi um ministro americano e ativista dos direitos civis. Durante o movimento pelos direitos civis, Sherrod ajudou a fundar o Movimento Albany enquanto servia como secretário de campo para o sudoeste da Geórgia para o Comitê de Coordenação Estudantil Não-Violenta . Ele também participou do Movimento dos Direitos de Voto de Selma e de muitas outras campanhas do movimento dos direitos civis da época.

O ativismo de Sherrod continuou ao longo de sua vida por meio do Southwest Georgia Project for Community Education (SWGAP), New Communities e como membro do conselho da cidade de Albany. Ele era casado com a ex -funcionária do Departamento de Agricultura dos Estados Unidos, Shirley Sherrod.

Biografia
Sherrod nasceu em Surry, Virgínia, e foi criado por sua avó batista. Quando era menino, cantava em um coral e frequentava a escola dominical de uma igreja batista. Quando ficou mais velho, tornou-se pregador na Igreja Batista Mount Olivet, onde costumava pregar para crianças.

Movimento dos direitos civis
Sherrod participou pela primeira vez do movimento pelos direitos civis depois que a Suprema Corte dos Estados Unidos acabou com a segregação das escolas públicas no caso Brown v. Caso Conselho de Educação . Em 1954, Sherrod participou pela primeira vez de protestos em igrejas brancas com o objetivo de desagregá-las.
Ele foi um membro-chave e organizador do Comitê de Coordenação Não-Violenta dos Estudantes (SNCC) durante o movimento pelos direitos civis. Ele se tornou o primeiro secretário de campo do SNCC e diretor do SNCC para o sudoeste da Geórgia.

Comitê de Coordenação Não-Violenta Estudantil
Sherrod ingressou no SNCC em 1961, quando estava recrutando novos alunos para ingressar em Rock Hill, Carolina do Sul. Durante esse tempo, Sherrod estava na Virginia Union University em Richmond, Virgínia. Ele recebeu uma oferta de emprego como professor, mas recusou para que pudesse fazer parte do SNCC em Rock Hill, Carolina do Sul.

Em 1961, ele estava entre quatro alunos, junto com Diane Nash, J. Charles Jones e Ruby Doris Smith, a abandonar a faculdade para se tornarem ativistas dos direitos civis em tempo integral e membros do SNCC. Quando os quatro chegaram a Rock Hill, eles quase imediatamente se engajaram em protestos contra a segregação. Depois de apenas um dia em Rock Hill, todos os quatro foram presos por causa de uma manifestação da qual participaram em um restaurante local.

Eles foram condenados a 30 dias de trabalhos forçados. Eles escolheram a prisão em vez da fiança na tentativa de superlotar as prisões, como parte da estratégia "prisão sem fiança", na qual, em vez de pagar fiança, a pessoa cumpriria a pena completa para chamar a atenção e dramatizar a injustiça que estava acontecendo.

Quando Sherrod foi libertado da prisão, ele se tornou um membro contribuinte do SNCC e frequentemente referido como um de seus fundadores. Subindo na organização do SNCC, ele foi nomeado diretor e secretário de campo do sudoeste da Geórgia. A estratégia de Sherrod era se concentrar na pequena cidade de Albany, na Geórgia, como o centro da atividade de registro de eleitores para as fazendas vizinhas.

O Movimento de Albany
Em vez de voltar para a escola no outono, Sherrod mudou-se para se tornar um organizador em tempo integral para estimular novas iniciativas negras na comunidade fortemente segregada e dominada pela Ku Klux Klan de Albany, na Geórgia. Sherrod foi posteriormente acompanhado pelo colega trabalhador do SNCC, Cordell Reagon, em outubro de 1961. Sherrod tinha 22 anos e Reagon tinha 18.

O principal objetivo do Movimento de Albany era ganhar o direito de voto para os negros em Albany e arredores. O Movimento também fez campanha pela dessegregação, particularmente pelo fim dos terminais segregados nas estações de ônibus e viagens interestaduais e revogação das portarias de segregação da cidade.

O principal objetivo do Movimento de Albany era ganhar o direito de voto para os negros em Albany e arredores. O Movimento também fez campanha pela dessegregação, particularmente pelo fim dos terminais segregados nas estações de ônibus e viagens interestaduais e revogação das portarias de segregação da cidade.
O movimento foi perturbado por dissensões internas. Enquanto Sherrod e Reagon enfatizavam a ação direta, incluindo sit-ins e prisões, e realizavam sessões de aprendizado sobre como se envolver em estratégias não violentas para estudantes de Albany em antecipação a um grande conflito com a polícia, os líderes locais preferiam a negociação com as autoridades para reformas. Enquanto alguns líderes locais, como CW King, um agente imobiliário afro-americano, e HC Boyd, o ministro da Igreja Batista Shiloh, apoiaram a campanha, outros consideraram forçar Sherrod e Reagon a deixar a cidade.

Sherrod, Reagon e SNCC também estavam em desacordo com as táticas empregadas pelo Dr. Martin Luther King Jr. e pela Southern Christian Leadership Conference . Embora o movimento fosse baseado nos métodos não violentos que Sherrod aprendeu com King, Sherrod defendeu uma abordagem mais democrática baseada na organização popular e voltada para soluções de longo prazo, em vez do estilo de campanhas de curto prazo de King, dependente de seu carisma pessoal e apresentando mais direção de cima para baixo.

O movimento contou com o apoio de estudantes das faculdades e escolas secundárias de Albany na cidade; 32 estudantes foram posteriormente expulsos da Albany State University por suas atividades de protesto. Esses alunos receberam diplomas honorários 50 anos depois, em dezembro de 2011. O SNCC também usou voluntários brancos como forma de mostrar que os brancos eram iguais, e não superiores, aos negros.

As táticas de ação direta de Sherrod encontraram oposição determinada das autoridades, particularmente do chefe da polícia de Albany, Laurie Pritchett, que ordenou prisões em massa de manifestantes, mas evitou o tipo de violência aberta que chamaria a atenção nacional e o apoio ao movimento. Pritchett também minou a tática de prisão sem fiança ao dispersar os detidos pelas prisões de outras comunidades na área. Sherrod lembrou que "mais de 500 estudantes ocuparam-se e foram detidos, presos e espancados", durante o movimento.

Sherrod também enfrentou a constante ameaça de violência dos brancos, muitas vezes diariamente. Como Sherrod observou no 50º aniversário do SNCC "Então, tivemos que lidar continuamente, dia após dia, com o medo".

Embora o Movimento de Albany tenha alcançado alguns sucessos, forçando a cidade de Albany a revogar todos os decretos de segregação em 1963, foi considerado um fracasso na época. Avaliações posteriores do movimento foram mais positivas, considerando-o uma valiosa lição de tática que contribuiu para as vitórias do movimento pelos direitos civis nas campanhas subsequentes.

Movimento dos Direitos de Voto em Selma - Alabama
O Selma Voting Rights Movement foi uma campanha para obter direitos de voto para os afro-americanos em Selma, Alabama e além, em março de 1965. Sherrod participou do Selma Voting Rights Movement, junto com outros ativistas como Dr. King e John Lewis.

A porcentagem de afro-americanos em Selma que puderam votar foi extremamente baixa, cerca de 2%. Quando o xerife Jim Clark barrou os esforços dos negros de se registrarem para votar, o movimento decidiu fazer uma marcha de Selma a Montgomery, Alabama, a capital do estado, para divulgar sua causa. Aquela primeira marcha em 7 de março de 1965 foi encerrada por um violento ataque aos manifestantes pela polícia na ponte Edmund Pettus que ficou conhecida como Domingo Sangrento. Uma segunda marcha começou dois dias depois, mas também terminou na ponte.

Uma terceira marcha, sob a proteção de uma ordem judicial federal, 1.900 membros da Guarda Nacional do Alabama sob comando federal e vários agentes do FBI e marechais federais, começou em 21 de março e chegou a Montgomery em 24 de março. A marcha foi composta por membros do SCLC, SNCC e membros da comunidade e serviu para chamar a atenção nacional para a causa do direito de voto.

Saída do SNCC
Um defensor da integração racial, Sherrod recrutou membros brancos e negros para ajudar nos esforços de registro de eleitores. Sherrod deixou o SNCC no final de 1966 porque o chefe do SNCC, Stokely Carmichael, planejava excluir os brancos da organização. Sherrod não concordou com esta política e decidiu dedicar seus esforços ao Southwest Georgia Project (SWGAP).

Projeto Southwest Georgia para Educação Comunitária
Depois de deixar o SNCC, Sherrod e sua esposa Shirley Sherrod começaram a participar do Southwest Georgia Project for Community Education (SWGAP). O trabalho realizado em Albany ajudou a introduzir o movimento em 15 condados diferentes em todo o sudoeste da Geórgia. Ele então começou a recrutar alunos do Union Theological Seminary, onde havia feito seu mestrado, para auxiliar no projeto.
Sherrod queria continuar sua paixão pela não-violência e defender a desagregação e os direitos civis. A missão do SWGAP é educar, envolver e capacitar as comunidades no sudoeste da Geórgia. Este projeto tem três focos principais: alimentos, fazendas e direitos humanos, trabalhando em conjunto com Novas Comunidades e fundos fundiários . O objetivo do programa alimentar é abordar a acessibilidade dos alimentos, a falta de alimentos e o aspecto comunitário dos alimentos. Isso vai junto com o programa agrícola, que visa aumentar as oportunidades para fazendas familiares e fazendas mal atendidas na área do sudoeste da Geórgia. Como Sherrod era antes de tudo um ativista, outro foco principal do SWGAP são os direitos humanos para todos. O resultado proposto por Sherrod para fortalecer a acessibilidade alimentar, aumentar as oportunidades agrícolas e os direitos humanos para todos era aumentar a segurança alimentar, fortalecer a economia (devido à segurança alimentar) e a transferência intergeracional de terras agrícolas. Shirley continua liderando o SWGAP.

Vida posterior
Sherrod recebeu seu mestrado em teologia sagrada pelo Union Theological Seminary. Ele então voltou para casa para dirigir o Southwest Georgia Project for Community Education com Shirley Sherrod. Em 1969, Sherrod, sua esposa Shirley e outros membros do Movimento de Albany ajudaram a criar o movimento de truste de terras nos EUA, co-fundando o New Communities, uma fazenda coletiva no sudoeste da Geórgia modelada nos kibutzim em Israel.

Mais tarde, ele serviu como membro eleito do Conselho Municipal de Albany de 1976 a 1990.

Sherrod e sua esposa tiveram dois filhos. Sherrod morreu em 11 de outubro de 2022.

Veja também

 De olho no prêmio
 Lista de líderes dos direitos civis
 Marchas de Selma a Montgomery
 Shirley Sherrod
 Linha do tempo do movimento pelos direitos civis

Referências

Ligações externas

 SNCC Digital Gateway: Charles Sherrod, site de documentários criado pelo SNCC Legacy Project e pela Duke University, contando a história do Comitê de Coordenação Estudantil Não-Violenta e a organização de base de dentro para fora
 "Sherrod, Charles", Passado Negro
 "O heroísmo dos direitos civis de Charles Sherrod", Salon, 22 de julho de 2010
 "Sherrods Tell Black Press Where America Must Go From Here", Black Voice News, 26 de julho de 2010
 "De Olhos no Prêmio IV- Ponte para a Liberdade 1965", YouTube, documentário exibido originalmente na PBS . Retrata a marcha do direito de voto de Selma com entrevistas pessoais e relatos em primeira mão.
 Uma entrevista pessoal com Charles Sherrod enquanto ele conta como era o movimento . Da Biblioteca do Congresso.
 Quem fala pelo site do documentário Negro Vanderbilt

Membros da NAACP
Democratas da Geórgia
Viajantes da Liberdade
Sociólogos dos Estados Unidos
Protestantes dos Estados Unidos
Afro-americanos do século XXI
Afro-americanos do século XX
Mortos em 2022
Nascidos em 1937
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Charles Sherrod


Mændenes 73 kg konkurrence i judo under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted den 8. august 2016 på Carioca Arena 2.

73 kg (herrer)

Judo under sommer-OL 2016 – 73 kg (herrer)


6. længdegrad kan henvise til:

 6. vestlige længdekreds
 6. østlige længdekreds

6. længdegrad


Josie Loren Lopez (* 19. März 1987 in Miami, Florida) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Sie spielte von 2009 bis 2012 in der Fernsehserie Make It or Break It die Hauptrolle der Eliteturnerin Kaylie Cruz. Außerdem übernahm sie Teenagerrollen in anderen Fernsehserien und Filmen. Von November 2014 bis Februar 2015 hatte sie eine Hauptrolle in der letzten Staffel von The Mentalist.

Sie ist seit 2018 mit dem ehemaligen American-Football-Spieler Matt Leinart verheiratet. Sie haben zwei Kinder.

Filmografie (Auswahl)
 2003: Veronica Mars (Fernsehserie, Folge 3x05 Ein teuflischer Plan)
 2006: Hannah Montana (Fernsehserie, Folge 1x18 Eine Lektion für Miley)
 2006–2007: Drake & Josh (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2007: Medium – Nichts bleibt verborgen (Medium, Fernsehserie, Folge 3x04 Blutrausch)
 2007: Einfach Cory! (Cory in the House, Fernsehserie, Folge 1x12 Die Intelligenzbestie)
 2007: Christmas in Paradise (Fernsehfilm)
 2008: This is Not a Test
 2009: KikeriPete (Fernsehfilm)
 2009: 17 Again – Back to High School (17 Again)
 2009–2012: Make It or Break It (Fernsehserie, 48 Folgen)
 2010: 10 Dinge, die ich an dir hasse (10 Things I Hate About You, Fernsehserie, Folge 1x15 Gewinnen ist nicht alles)
 2011: Drop Dead Diva (Fernsehserie, Folge 3x05 Der Abschlussball)
 2011: Castle (Fernsehserie, Folge 3x21 Tod im Pool)
 2011: Navy CIS (NCIS, Fernsehserie, Folge 8x19 Ein offenes Buch)
 2013: 21 & Over
 2013: The Glades (Fernsehserie, Folge 4x10 Das Böse in der Kunst)
 2014: Hit the Floor (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2014: Honor Student (Fernsehfilm)
 2014–2015: The Mentalist (Fernsehserie, 10 Folgen)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1987
Frau

Josie Loren


الشَّنْكلِيش هو نوع من الأجبان أو الألبان المعتقة يعتبر أحد أشهر المقبلات السورية واللبنانية حيث يقدم بارداً بعد إضافة زيت الزيتون، البندورة والبصل اليه.

معلومات
الشَّنْكلِيش (بفتح الشين وكسر اللام)، أو الشنغليش هو نوع من الجُبن المخمّر المصنوع من لبن البقر أو الماعز وهو من الأطباق الشائعة (ويعتبر من أكلات المونة) في سوريا، لبنان وفلسطين.

الصناعة
الشنكليش هو جبنة شبيهة بنوع من أنواع الجبن الفرنسي Blue cheese وله رائحة مشابهة يتم تصنيعه من اللبن المسحوب الدسم والمخثر بالحرارة ويضاف له الملح بكمية زائدة ثم يكوّر ويدحرج على الفلفل الأحمر أو الزعتر، ويوضع تحت أشعة الشمس ليصبح كرات جامدة ثم يحفظ في أواني مغلقة (كانت تستخدم سابقا جرار مصنوعة من الفخار وتوضع في مكان دافئ لتتمكن الفطريات بالنمو بفعل الحرارة والرطوبة المتبقية في هذه الكرات).

نوع الوجبة
ليس هناك توقيت معين لتناول الشنكليش وعادة يتناول بمصاحبة الشاي كغيره من المقبلات وبجانبه البندورة (الطماطم) والبصل والفلفل والخيار والنعناع ويضاف له زيت الزيتون.

يصنف ضمن ما يُعرف بـ "المازَة" وهي كلمة فارسية تستخدم في بلاد الشام، وتعني المشهّيات (المقبلات) وهي أصناف المأكولات التي تُؤكل قبل أو مع الطعام لكي تحفّز وتزيد من الشهية لذلك فالشنكليش ليس من الأطباق الرئيسية.

انظر أيضًا
جبن
مزة (طعام)

المصادر

مطبخ عربي
مطبخ لبناني
مطبخ شامي
أجبان الشرق الأوسط
أجبان مصرية
مصطلحات عربية
مطبخ سوري
أجبان تركية

شنكليش


Betlanovce este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 721 de locuitori. Se învecinează cu comuna Spišský Štiavnik.

Istoric
Localitatea Betlanovce este atestată documentar din 1311.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Betlanovce


بوقيرات إحدى بلديات دائرة بوقيرات التابعة لولاية مستغانم. وبحسب التعداد العام للسكان والمساكن لعام 2008 ، يقدر عدد سكان بلدية بوقيرات بنحو 31469 نسمة مقابل 26954 نسمة في عام 1998.

التسمية
هنالك روايتان حول تسمية البلدية:
 الأولى تقول بأنها سميت نسبة إلى رجل كان يضع قراط أو يبيع الذهب بالقراط، والقراط هو وزن من أوزان الذهب، لكن هذه التسمية أصبحت كرواية ضعيفة ولا يمكن الأخذ بها.
 أما التسمية الثانية وهي المتفق عليها أنها سميت نسبة إلى ولي صالح، زار المنطقة ومكث بها، كان يسمى بسيدي «بوليغرات» وله «حويطة» ولا تزال تلك الحويطة مبنية على حافة الطريق الرابط بين بوقيرات والسوافلية. على بعد 06 كلم من مركز المدينة وهو ما تأكده وثائق ومخططات وخرائط مسح الأراضي الفرنسية للمنطقة. وهذه التسمية إتفق حولها العديد من المهتمين بتاريخ المنطقة.

جغرافيا

طوبوغرافيا

المناخ

الموقع

تاريخ

العهد الإستعماري
تم إنشاء المركز السكاني في 16 أبريل 1862 ، ثم القسم البلدي من غليزان ، وتم تشييده في بلدية كاملة بموجب مرسوم محافظي بتاريخ 6 يوليو 1869 ، تم تأكيده بمرسوم.ثم ضم البلدة إلى دائرة مستغانم عام 1956 متجاورة مع منطقة أولاد بوعبسة أو عرش أولاد بوعبسة، وكذا عرش أولاد شافع، لتصبح المنطقة جغرافيا مقسمة إداريا إلى عرشين، وكانت تابعة معظم أقاليمها إلى المطمر، حتى سنة 1957 ليتم توسيع الحدود الإقليمية للبلدية بضم العرشين لها (عرش أولاد بوعبسة وأولاد شافع).

بعد الإستقلال
أما بعد الاستقلال في سنة 1964م، كان ترسيم الحدود الجغرافية للبلدية وكانت بلدية سيرات وجزء من حدود بلدية الطواهرية تابعة لبوقيرات إلى غاية أواخر أكتوبر 1984م الذي يعتبر آخر ترسيم للحدود البلدية لبوقيرات والذي لا يزال معمول به إلى يومنا هذا.

المواصلات

الإقتصاد

الخدمات

الصناعة

الزراعة

تربية المواشي

التعليم

المساجد

الرياضة

الثقافة

وعدة سيدي الشارف
من أشهر الوعدات الشعبية بولاية مستغانم طعم سيدي الشارف، الذي قال عنه المؤرخ الفرنسي روني ليكليرك في سنة 1902، إنه كان يجمع 15 ألف عربي كل سنة لمدة أسبوعين ويتميّز هذا الحفل بضرب الخيام وإطعام المساكين وتلاوة القرآن الكريم ومزار المقام واستعراض فرق الروسية القادمة من مختلف جهات الوطن. كما يعدّ هذه الموسم مناسبة لجمع المتخاصمين من القبائل ليختتم المنظمون هذا المهرجان بأكلة الكسكسي على أمل أن يلتقوا في مكان آخر باعتبار الولاية تزخربأولياء الله الصالحين وهي مشهورة بذلك، أما اليوم الثاني فهو مخصص للفئة النسوية من أجل أخذ نصيبها هي الأخرى من الفرجة

معرض صور

مراجع

بوقيرات
أماكن مأهولة في ولاية مستغانم

بوقيرات


Der Untere Lauensberg ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Alfeld (Leine) im Landkreis Hildesheim.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 096 war 9,3 Hektar groß. Es war nahezu vollständig Bestandteil des FFH-Gebietes "Sieben Berge, Vorberge" und vom Landschaftsschutzgebiet "Sieben Berge und Vorberge" umgeben. Das Gebiet stand seit dem 8. Mai 1986 unter Naturschutz. Zum 28. Dezember 2017 ging es im neu ausgewiesenen Naturschutzgebiet "Trockenlebensräume – Sieben Berge, Vorberge" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde war der Landkreis Hildesheim.

Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt nördlich des zu Alfeld gehörenden Ortsteils Eimsen und östlich des Ortsteils Wettensen am unteren Südwesthang des Lauensberges in den Sieben Bergen. Es stellt einen Bereich auf flachgründigem Kalkstein mit einem Wechsel aus Halbtrockenrasen und magerem Grünland mit Gebüschen und Saumgesellschaften unter Schutz. Im Nordwesten schließt sich ein Laubwald an, der früher als Niederwald bewirtschaftet wurde.

Weblinks

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Hildesheim
Geographie (Alfeld (Leine))

Unterer Lauensberg


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kunešov enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Kunešov im Okres Žiar nad Hronom.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kunesov


Iacovache Constantinescu () a fost un pictor român care și-a început cariera ca zugrav de biserici, fiind influențat de Gheorghe Tattarescu. A zugrăvit bisericile din Suslănești, Mărăcineni și Berevoești.

A făcut parte din prima generație de studenți ai Academiei de Arte Frumoase de la București, fiind coleg cu Petru Verussi și Mihai Dan. Aici a realizat portrete în stilul deja uzitat de Mișu Popp, Constantin Lecca și Gheorghe Tattarescu.

Iacovache Constantinescu a participat la manifestările Expoziției artiștilor în viață primind la Expoziția artiștilor în viață din anul 1870 Medalia clasa a III-a împreună cu Sava Henția și Mihai Dan. Legat de aceste evenimentele artistice, Iacovache apare amintit în majoritatea analizelor care privesc pictura românească din secolul al XIX-lea. În ultima perioadă a vieții sale a pictat cu preponderență portrete la comandă, portrete care nu aveau o altă pretenție decât asemănarea cu modelul.

Biografie

Primii pași
Iacovache Constantinescu s-a născut în anul 1827, după alții în 1830, în familia negustorului Constantin Fota și Bălașa. Fota a trăit mult timp la Constantinopol după care s-a stabilit la Câmpulung. Iacovache a urmat Școala primară nr. 1 din localitatea natală, școală pe care a absolvit-o în anul 1840. A urmat apoi Școala de zugrăvie înființată de preotul Badea de la Biserica Marina. Școala era localizată pe Ulița Văii din Câmpulung. Lui Iacovache i-a displăcut numele de Fota, cuvânt care în limba turcă semnifica o piesă din portul tradițional femeiesc, dar și un șorț pe care-l purtau cârciumarii. Numele de Fota a fost schimbat în Constantin, după numele tatălui, și a adăugat particula escu. Nu i-a plăcut nici numele de Iacovache, nume pe care-l considera vetust, și l-a schimbat cu timpul în Iacob.

Artistul a fost inițiat în pictura religioasă de către călugărul Antim Ghermano, cel care a pictat biserica Mănăstirii Negru Vodă în anul 1827, ca și multe altele dincolo de Olt. Sub influența acestuia, Iacovache a zugrăvit bisericile din Suslănești, Mărăcineni și Berevoești din Muscel. Din pictura religioasă a lui Constantinescu nu a mai rămas istoriei nimic din cauza repictărilor succesive. El a fost influențat de Gheorghe Tattarescu, primul contact pe care l-a avut cu acesta fiind în anul 1862, pe vremea când Tattarescu executa pictura murală a bisericii ctitorite de egumenul Teofan în anul 1718, biserică ce se afla în partea estică a incintei Mănăstirii Negru Vodă.

În anul 1872 s-a mutat la Botoșani și în anul 1874, la sfatul soției sale Eufrosina Mironescu, originară din Hârlău, s-a angajat la Școala comercială și normală din Galați ca profesor de caligrafie și desen. O dată cu ieșirea la pensie, Iacovache Constantinescu s-a stabilit definitiv la Câmpulung. În ultima perioadă a vieții sale a pictat cu preponderență portrete la comandă, portrete care nu aveau o altă pretenție decât asemănarea cu modelul. Astfel, l-a portretizat pe Nicolae Jugureanu, pe arhimandritul Dionisie Aninosanu și pe boierii locali Zinca și Ghiță Davidescu. Cele mai bune portrete ale sale sunt cel al lui Nicolae Ștefănescu, logofăt al Câmpulungului, cel al pitarului Iancu Rudeanu și autoportretul său la vârsta de 75 de ani.

Studii
La vârsta de 37 de ani, Iacovache Constantinescu s-a înscris la Academia de Arte Frumoase de la București în anul 1864, în prima promoție a acesteia. El a fost coleg cu încă treizeci de viitori artiști printre care se aflau și Petru Verussi și Mihai Dan. Aici a realizat portrete în stilul deja uzitat de Mișu Popp, Constantin Lecca și Gheorghe Tattarescu.

Activitate expozițională

A participat la o serie de manifestări expoziționale ale Expoziției artiștilor în viață, debutul avându-l la expoziția din anul 1868. A continuat cu cea din anul 1870 unde a expus patru portrete: Portretul domnului I., Portretul părintelui Ghenadie, Portretul domnului N., Portret dupa natură - studiu" și un tablou intitulat Vânat, natură moartă imaginând niște rațe sălbaticea. Atunci a primit Medalia clasa a III-a pentru Portretul parintelui Ghenadie. În anul 1872 a participat la a patra manifestare cu un singur tablou intitulat O găină. La Expoziția artiștilor în viață din anul 1873 a expus un peisaj numit O vedere la Flămânda. A continuat cu prezența sa la Expoziția artiștilor în viață din anul 1874 cu picturile intitulate Mere și Un evreu din Moldova și mai apoi, la cea din anul 1881, cu tablourile Portretul d-lui X, Struguri, Smochine verzi și Țigan cu pipă.

Expoziția la care a expus cel mai mare număr de tablouri a fost Expoziția artiștilor în viață din anul 1894 de la Ateneul Român cu Bătrân din Dobrogea, Cap, Cireșe, Mere, Mere de munte, Pepeni și fructe, Soldat din Dobrogea, Struguri, Țigancă ghicind cu cărțile. La Expoziția artiștilor în viață din anul 1895 a expus picturile Interior de bucătărie, Struguri și mere și Tutti frutti, iar la Expoziția artiștilor în viață din anul 1899 a fost prezent doar cu o lucrare - Farfurie de struguri.

Activitatea sa expozițională a fost comentată în cronicile plastice din ziarele și periodicele timpului. A avut comentatori ca Alexandru Lăzărescu, cel care se ascundea sub pseudonimul Laerțiu, pe Iacob Negruzzi, V.A. Urechia și Svva Șoimescu. Ținând cont că a participat la un mare număr de Expoziții al artiștilor în viață, Iacovache Constantinescu a apărut în majoritatea analizelor artei și picturii din România secolului al XIX-lea. Ca urmare, a fost amintit și de către mari exegeți ai criticii și istoriei artelor, așa cum au fost George Oprescu, Ion Frunzetti, Vasile Florea, Barbu Brezianu, Vasile Varga, Adrian-Silvan Ionescu și mulți alții.

Referințe

Legături externe

 www.ziare.com: Iacovache Constantinescu (1827-1916) - Miracolul picturii religioase - Sursa: Argeș Expres, articol din 17 mai 2017, accesat 16 octombrie 2017

Bibliografie
 Mirtu Flaminiu - Un pictor câmpulungean puțin cunoscut din a doua jumătate a secolului al XIX-lea: Iacovache Constantinescu, în Studii și cercetări de istoria artei, seria Arta plastică, tom 15, nr. 1, 1968;
 Pop Augustin Z.N. - Din istoria culturii argeșene, Pitești, 1965;
 Răutescu Ioan - Câmpulung-Muscel, monografie, 1943;
 Teodora Voinescu - G. Tattarescu, București, 1940.
 Adrian-Silvan Ionescu: Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea, Noi - media print (NMP), București, 2008, pag. 127 - 140, ISBN 978-973-1805-18-4. Cartea a apărut cu sprijinul Administrației Fondului Cultural Național și a următorilor: Cătălina Macovei (Academia Română), Roxana Theodorescu (Muzeul Național de Artă al României), Adriana Ioaniuc (Complexul Muzeal Național "Moldova" din Iași), Rodica Rotărescu și Mircea Hortopan (Muzeul Național Peleș), Ionel Ioniță și Aura Popescu (Muzeul Municipiului București), Crișan Mușețeanu (Muzeul Național de Istorie a României), Florin Sicoe (Muzeul Județean de Artă Prahova "Ion Ionescu-Quintus"), Florin Rogneanu (Muzeul de Artă din Craiova), Russel Lewis (Chicago History Museum), Ioana și Alecu Beldiman, Gabriel Badea-Păun.
Ion Frunzetti: Arta românească a secolului al XIX-lea, Editura Meridiane, București 1991, pag. 353 - 374 ș 411-421, ISBN 973-33-0077-2

Nașteri în 1827
Decese în 1916
Pictori români
Societatea Amicilor Bellelor-Arte

Iacovache Constantinescu


Frédéric de Saxe-Altenbourg, né le  à Hildburghausen et mort le  à Altenbourg, est un prince de Saxe-Hildburghausen, devenu à partir de 1826, après des partages territoriaux, prince de Saxe-Altenbourg.

Origines familiales
Frédéric de Saxe-Altenbourg appartient à la quatrième branche, elle-même issue de la deuxième branche de la Maison de Wettin. La Maison ducale de Saxe-Altenbourg appartient à la branche Ernestine fondée en 1485 par Ernest de Saxe. Joseph de Saxe-Altenbourg appartient à la seconde lignée de Saxe-Altenbourg. La première lignée, fondée en 1603, s'éteignit en 1672, à la mort, sans postérité masculine, de Frédéric-Guillaume III duc de Saxe-Altenbourg.

Biographie

Formation et voyages
Frédéric, né le  à Hildburghausen, est le cinquième fils et le douzième enfant du duc régnant Frédéric de Saxe-Hildburghausen (depuis 1826 duc de Saxe-Altenbourg) et de son épouse Charlotte de Mecklembourg-Strelitz (1769-1818), fille du duc Charles II de Mecklembourg-Strelitz. Il est souvent appelé « le cadet », pour le distinguer de son père. Il est le frère des ducs Joseph et Georges de Saxe-Altenbourg et de la reine Thérèse de Bavière, avec lesquels il a grandi. À partir de 1816, il effectue ses études avec son frère Édouard à l'Institut de Philipp Emanuel von Fellenberg à Hofwil, en Suisse. En 1822, il voyage, en compagnie de l'assesseur consistorial Wolfgang d'Alleux. Il acquiert le rang de capitaine en 1826.

Des fiançailles rompues
Le , Frédéric se fiance à Londres avec Lady Maria Alathea Beatrice Talbot (1815-1858), fille de John Talbot,  comte de Shrewsbury. La cérémonie est présidée par la reine Adélaïde, qui, comme Frédéric, était également originaire du sud de la Thuringe, en présence de nombreux membres de l'aristocratie européenne. Louis Ier de Bavière, le futur beau-frère de l'époux, a élevé la catholique Lady Maria Alathea au rang de princesse avec le prédicat Son Altesse Sérénissime. Cependant, le mariage n'a pas eu lieu. Frédéric demeure célibataire, tandis que Mary Talbot épouse le prince Filippo Andrea Doria -Pamfili-Landi (1813–1876) en 1839.

Retrait de la vie publique
Après le déménagement de la cour ducale de Hildburghausen à Altenbourg en 1826, Frédéric réside avec son frère Georges et sa sœur Charlotte, qui vivait séparée de son mari, dans la Bechmannsches Haus à Hildburghausen jusqu'en 1849. Ensuite, Frédéric s'installe au  où il est décrit comme un homme affable et honnête, vivant retiré, comme un simple citoyen qui se consacre au soin des pauvres.

Mort et inhumation
Frédéric de Saxe-Altenbourg meurt, sans alliance, à l'âge de , le  à Altenbourg, puis il est inhumé, le  suivant, dans la crypte princière d'Altenbourg.

Honneur
  Chevalier de l'ordre de Saint-Hubert (Bavière) ().

Ascendance

Références

Bibliographie

 .
 .

Liens externes

Récipiendaire de l'ordre de Saint-Hubert (Bavière)
Naissance en octobre 1801
Naissance à Hildburghausen
Naissance dans le duché de Saxe-Hildburghausen
Décès en juillet 1870
Décès à Altenbourg
Décès dans le duché de Saxe-Altenbourg
Décès à 68 ans

Frédéric de Saxe-Altenbourg (1801-1870)


La monarchie mauricienne est le régime politique en vigueur à Maurice entre 1968 et 1992.

Ancienne colonie britannique, Maurice obtient son indépendance le . La reine  reste chef de l'État, avec le titre de reine de Maurice. La quasi-totalité de ses pouvoirs constitutionnels sont exercés par le gouverneur général de Maurice, qui est son représentant dans l'île. En effet, comme les autres royaumes du Commonwealth, le système politique de Maurice est basé sur le système de Westminster, dans lequel le chef de l'État joue un rôle purement honorifique.

La monarchie est abolie le , date à laquelle Maurice devient une république tout en continuant de reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth.

Histoire

La loi sur l'indépendance de l'île Maurice, adoptée par le Parlement du Royaume-Uni en 1968, fait de la colonie de la Couronne britannique de Maurice un État souverain et indépendant, au sein du Commonwealth. Pour des raisons de sécurité, aucun membre de la famille royale britannique n'est présent à la cérémonie d'indépendance sur l'île. La princesse Alexandra devait y assister mais à la suite de violences communautaires, le ministre d'État britannique pour le Commonwealth, Malcolm Shepherd, lui enjoint d'annuler sa visite.

En 1972, la reine  et son époux, le prince Philip, visitent l'île Maurice pendant trois jours, du  au  dans le cadre d'une tournée en Asie et en Afrique. À leur arrivée à Port-Louis sur le yacht royal Britannia, après leur visite aux Seychelles, ils sont accueillis par une foule de près de . Au cours de la visite, la reine ouvre la sixième session du troisième Parlement. Il s'agit de la première visite d'un monarque régnant sur l'île.

Maurice devient une république en 1992, le président de Maurice remplaçant  comme chef de l'État.

Étendard royal de Maurice
Durant son règne mauricien, la reine  possède un drapeau personnel en sa qualité de reine de Maurice. Il est utilisé lors de sa visite dans le pays du  au , lorsqu'elle ouvre en personne le Parlement mauricien à Port-Louis. Le drapeau se compose des armoiries de l'île Maurice sous forme de bannière (écartelé d'azur et d'or, au premier quartier une nef du dernier, au deuxième, trois palmiers arrachés de sinople, au troisième, une clé en pal de gueules, et à l'issant, de la base une pile, et en chef une étoile d'argent). Un disque bleu portant le monogramme royal entouré d'une guirlande de roses d'or figure au centre du drapeau. Le disque est repris du drapeau personnel de la reine.

Titre de la reine

La reine  possède officiellement un titre différent dans chacun des royaumes du Commonwealth. Jusqu'en 1968, l'île Maurice fait partie de l'Empire britannique et  y règne en tant que reine du Royaume-Uni. Après l'indépendance, un nouveau titre est adopté le . À partir de cette date, le titre de la reine à Maurice est le suivant :

Entre le  et le , la reine conservait son titre britannique, soit : .

Références

Histoire de Maurice
Maurice
Maurice

Monarchie mauricienne


Providence Plantation can refers to:

 Providence Plantations, an English colonial settlement in Rhode Island, the United States
 Providence Plantation and Farm, a historic landmark site in Virginia, the United States

Providence Plantation


Sladder er en stumfilm fra 1913 instrueret af Christian Schrøder efter manuskript af Armin Cyliax.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Sladder


ආණ්ඩුව - ශ්‍රී ලංකා
ආණ්ඩුවට අයත් සමාගම් - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට අයත්ව තිබී අන්සතු කරනලද සංවිධාන