SFC may refer to:

Science, technology and engineering
 Scanning Flow Cell, an electrochemical technique based on the principle of channel electrode
 Space-filling curve, a curve whose ranges contain the entire 2-dimensional unit square
 Supercritical fluid chromatography, a form of normal phase chromatography
 Specific fuel consumption (disambiguation)
 Brake specific fuel consumption (BSFC), the fuel consumption of a shaft engine in terms of its output power
 Thrust specific fuel consumption (TSFC), the fuel efficiency of a jet engine design in terms of its thrust efficiency
 Super Famicom, the Japanese version of the Super NES video game console
 Shop floor control, the logistic term to follow up the progress and steer the shop floor production plan or schedule

Computing
 Sequential function chart, a graphical programming language used for programmable logic controllers
 System File Checker, a utility in Microsoft Windows

Organizations
 San Francisco County
 Sea Fisheries Committee, regional fisheries bodies in England and Wales
 Securities and Futures Commission, a Hong Kong regulator
 Software Freedom Conservancy, a not-for-profit organization supporting free software/open source software projects
 South Florida Council, a scouting organization
 Southern Fandom Confederation, an association of science fiction fans
 Strategic Forces Command, part of India's Nuclear Command Authority
 Students for Free Culture, a student activist organization

Education
 Saad Foundation College, a private residential secondary school in Malacca, Malaysia
 Santa Fe College, a college in Gainesville, Florida, US
 Scottish Funding Council, the public body that distributes funding from the Scottish Government to the country's colleges and universities
 Shonan Fujisawa Campus, Keio University, Fujisawa, Japan
 Singapore Flying College, a wholly owned subsidiary of Singapore Airlines Group
 Sixth form college, an educational institution
 Saint Ferdinand College, a catholic educational institution in the Philippines
 St. Francis College, a private liberal arts college in Brooklyn Heights, New York, US
 Sioux Falls Christian Schools, a private elementary, middle, and high school located in Sioux Falls, South Dakota

Politics
 Swiss Federal Council, the executive body of the Swiss Government
 Senate Finance Committee, standing committee of the United States Senate

Sport

Association football clubs

England
 Scarborough F.C. (dissolved)
 Sheffield F.C.
 Southampton F.C.
 Southport F.C.
 Stamford F.C.
 Stevenage F.C.

Scotland
 Stranraer F.C.
 Stenhousemuir F.C.
 Spartans F.C.

Thailand
 Saraburi F.C.
 Sisaket F.C.
 Suphanburi F.C.

Other places
 Santos Futebol Clube, Brazil
 Seattle Sounders FC, United States
 Seongnam FC, Korea
 Servette FC, Switzerland
 Sevilla FC, Spain
 SFC Opava, Czech Republic
 Shelbourne F.C., Ireland
 Sriwijaya F.C., Indonesia
 Stallion F.C., Philippines
 Sydney FC, Australia
 Syrianska FC, Sweden

Other meanings in sport
 All-Ireland Senior Football Championship, in Gaelic football

Other uses
 San Francisco Chronicle, a newspaper
 State Street Financial Center, the headquarters of State Street Corporation in Boston, Massachusetts
 Semi fixed cost, an expense which is incurred only if the entity had some activity, but is not dependent on the amount of activity
 Stock-Flow consistent model, in economics
 Sergeant first class, the seventh enlisted rank in the US Army
 Southeast Financial Center office skyscraper in Miami, Florida
 Southern fried chicken, a dish consisting of chicken pieces
 Suspended Family Coaster, a roller coaster design by Dutch manufacturer Vekoma
 Starfleet Command, headquarters/command center of Starfleet in Star Trek

See also
 Starfleet Command (disambiguation)

SFC


Kit Connor est un acteur britannique, né le  à Croydon (Angleterre).

Il se fait connaître grâce au rôle de l'adolescent Reginald « Reggie » Dwight, futur Elton John, dans le film biographique  (2019), de Joe Woodard dans le film dramatique  (2019), de Pantalaimon (voix) dans la série fantastique His Dark Materials : À la croisée des mondes (2019-2020) et de Nicholas « Nick » Nelson dans la série romantique  (2022).

Biographie

Jeunesse
Kit Sebastian Connor naît le  à Croydon, dans la banlieue sud de Londres, en Angleterre. Son père Richard Connor, est concepteur professionnel dans l'agence londonienne , et sa mère Caroline Connor, femme au foyer. Il a un grand frère, Ned.

Jeune, il rentre à l'école primaire Hayes à Kenley et à l' à South Croydon.

Carrière
En 2013, Kit Connor commence sa carrière à la télévision, en apparaissant dans un épisode de la sitcom , dans le téléfilm  de Terry McDonough et à nouveau dans un épisode de la série médicale .

En 2014, il est révélé au grand écran avec la comédie Noël en cavale () de Christopher Smith, dans le rôle de Tom Anderson, avec Rafe Spall qui interprète son père. La même année, il incarne Archie Beckles dans les deux saisons de la série d'aventure fantastique .

En 2016, il endosse les costumes de Petya Rostov en plein Empire russe dans la mini-série Guerre et Paix (), et, en 2017, ceux de Bob Sheenan au cœur de la Seconde Guerre mondiale dans la mini-série .

En 2018, il apparaît dans les films Le Jour de mon retour () de James Marsh,  de Steven Spielberg, Le Cercle littéraire de Guernesey () de Mike Newell et Massacre au pensionnat () de Crispian Mills.

En 2019, il fait une petite apparition dans l'adolescence de Reginald « Reggie » Dwight, futur Elton John, du film biographique  de Dexter Fletcher, et il joue Joe Woodard dans le film dramatique  de Jessica Hausner. Ces deux films sont présentés en avant-premières au Festival de Cannes. La même année, il prête sa voix au personnage animalier, Pantalaimon, dans la série fantastique His Dark Materials : À la croisée des mondes ().

En , on annonce qu'il est engagé, aux côtés de Joe Locke, pour un rôle principal dans la série romantique  (2022), adaptation du roman graphique du même titre signé Alice Oseman. Il y jouera le rôle de Nicholas "Nick" Nelson. Un adolescent au sourire solaire, qui recherche encore son identité sexuelle.

En , on apprend qu'il est choisi dans le rôle principal, aux côtés de  et Kate del Castillo dans le film  de Katherine Fairfax Wright, adapté du roman homonyme de Laura Taylor Namey.

Vie privée
Kit Connor fait son  bisexuel, le , sous la pression des réseaux car beaucoup de "fan" disaient qu'il faisait semblant de faire partie de la communauté LGBT sociaux.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2014 : Noël en cavale () de Christopher Smith : Tom Anderson
 2015 :  de Bill Condon : un garçon
 2018 : Le Jour de mon retour () de James Marsh : Simon Crowhurst
 2018 :  de Steven Spielberg : Reb Kid
 2018 : Le Cercle littéraire de Guernesey () de Mike Newell : Eli Ramsey
 2018 : Massacre au pensionnat () de Crispian Mills : Wootton
 2019 :  de Dexter Fletcher : Reginald « Reggie » Dwight, futur Elton John, adolescent
 2019 :  de Jessica Hausner : Joe Woodard

 Prochainement
 n/a :  de Katherine Fairfax Wright : Orion Maxwell

Télévision

Téléfilms
 2013 :  de Terry McDonough (non crédité)
 2018 : Papi Rebelle () d'Elliot Hegarty : Jack

Séries télévisées
 2013 :  : Clem (saison 1, épisode 2 : )
 2013 :  : Barnaby Lee (saison 28, épisode 18 : )
 2014-2015 :  : Archie Beckles (18 épisodes)
 2015 :  : Joey (saison 1, épisode 1 : )
 2016 : Guerre et Paix () : Petya Rostov (mini-série ; 3 épisodes)
 2016 :  : Charlie Jones (saison 2, épisode 7)
 2017 :  : Bob Sheenan (mini-série ; 3 épisodes)
 2019-2022 : His Dark Materials : À la croisée des mondes () : Pantalaimon (voix ; 15 épisodes)
 depuis 2022 :  : Nicholas « Nick » Nelson (16 épisodes)

Doublage

Jeux vidéo
 2022 :  : Lucas (voix)

Notes et références

Liens externes

Acteur britannique de cinéma
Acteur britannique de télévision
Acteur britannique de doublage
Enfant acteur britannique
Naissance en mars 2004
Naissance à Croydon
Personnalité ayant fait son coming out

Kit Connor


Un Crăciun altfel! este un film românesc de comedie de Crăciun din 2014 regizat de Dragoș Buliga. Este un film de televiziune produs și distribuit de MediaPro. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Horațiu Mălăiele, Tora Vasilescu și Paul Ipate.

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

 http://stirileprotv.ro/show-buzz/entertainment/programul-protv-de-craciun-fii-cel-mai-bun.html
 De Craciun fii cel mai bun, la PRO TV!, 16 decembrie 2014, 13:12
 http://www.evz.ro/cu-hobbitul-si-un-craciun-altfel-pro-tv-a-dominat-audientele.html
 http://ro.filme-de-craciun.wikia.com/wiki/Un_Cr%C4%83ciun_altfel!

Vezi și
2014 în film
Listă de filme de Crăciun

Filme din 2014
Filme românești
Filme în limba română
Filme regizate de Dragoș Buliga
Filme de Crăciun
Filme MediaPro Pictures
Filme de comedie din anii 2010
Filme de televiziune

Un Crăciun altfel!


En gravhøj fra oldtiden ved Raklev på Refsnæs er et dansk landskabsmaleri af Johan Thomas Lundbye fra 1839. Maleriet er udført i den nationalromantiske tradition, som N.L. Høyen var fortaler for.

I forgrunden ses maleriets centrale motiv, en kæmpehøj. Maleriet er en repoussoir, dvs. at det har stor forgrundsfigur, kæmpehøjen, der skubber billedets baggrund tilbage og giver stor dybde i maleriet. Også i maleriet Landskab ved Arresø benytter Lundbye en kæmpehøj som forgrundsfigur.

I maleriet fletter Lundbye i bedste nationalromantiske ånd den nordiske gravskik med kæmpehøje og dermed dansk historie sammen med det danske sommerlandskab, der ånder ro og harmoni.

I baggrunden ses Kalundborg Fjord over mod Asnæs. Helt til højre ses nogle køer som henvisning til landbrugets fremtrædende rolle i dansk historie. Mod horisonten anes en kirke, der viser Danmarks fundament i kristendommen.
Der er tale om Vriedysse,
dog ikke naturtro og med elementer fra den nærliggende dysse Hundehovedet og fra en dysse ved Vedby.

Lundbye var født på Raklev-egnen, og selv om familien flyttede derfra, bevarede han gennem sine bedsteforældre sin tilknytning til området. Han følte sig særligt tiltrukket af naturen på Røsnæs, fordi den var så uspoleret.

Lundbye benyttede et motiv fra Refsnæs i et andet værker.
Sydsiden af Refnæs er en radering fra 1844.

Noter

Eksterne henvisninger og kilder
 www.thorvaldsensmuseum.dk

Malerier fra 1839
Malerier fra Thorvaldsens Museum
Malerier af J.Th. Lundbye


غوبرنيه (أيضا ) تقسيم إداري استخدم في الإمبراطورية الروسية، عادة ما يترجم إلى محافظة أو مقاطعة. كان يحكم الغوبرنيه غوبرنتور (حاكم) ، ، وهي كلمة مستعارة من الاتينية  التي بدورها استعارتها من اليونانية . في بعض الأحيان بشكل غير رسمي استخدم مصطلح غوبرنيه للإشارة إلى منصب المحافظ أو حاكم المقاطعة.

انشأ هذا التقسيم الإداري في 18 ديسمبر 1708 بواسطة مرسوم (أمر إمبراطوري) من قبل بطرس الأكبر، وقد تم تقسيم روسيا إلى ثمانية غوبرنيات. في 1719، تم تقسيم الغوبرنيه إلى مزيد من المحافظات  أو  في وقت لاحق ارتفع عدد الغوبرنيه إلى 23.

في إصلاح 1775، كان تقسيم الغوبرنيه إلى اويزد () يستند أساسا إلى عدد السكان، واستعيض عن مصطلح غوبرنيه بمرادف ذي المنشأ الروسي:  ، أحيانا ترجم إلى «نيابة الملك». مصطلح غوبرنيه كان لا يزال قيد الاستخدام. يحكم نيابة الملك ناميستنيك () (الترجمة الحرفية: «نائب») أو حاكم عام () بالمقابل، فإن مصطلح الحكومة العامة  كان يستخدم في الإشارة إلى الأراضي الفعلية التي يحكمها الحاكم العام. كان لمكتب الحاكم العام مزيد من السلطة الإدارية وكان في موقع أعلى من مكتب المحافظ. في بعض الأحيان حكم الحاكم العام عدة غوبرنيه.

بأمر إمبراطوري من جانب مجلس الإمبراطورية الروسية في 31 ديسمبر 1796 تم تخفيض رتبة مكتب الحاكم العام إلى المستوى السابق للمحافظة، قسمت روسيا من جديد غوبرنيهات، والتي تم تقسيمها إلى اويزد، وتقسيمها إلى مزيد من فولوست ، ومع ذلك عدة حكومات عامة متكونة من عدة غوبرنيهات بقيت موجودة حتى عام 1917.

التقسيم الأخير قائم حتى بعد الثورة الروسية (1917).

الغوبرنيهات () هي التقسيمات الفرعية لكونغرس بولندا («بولندا الروسية») ودوقية فنلندا («فنلندا الروسية»).

بعد ثورة فبراير، تم تسمية حكام الحكومة الروسية المؤقتة في مفوضي غوبرنيه. بعد ثورة أكتوبر بقيت الأقسام كما كانت، ولكن جهاز التحكم استعيض عنه بالغوبرنيه السوفياتي ).

التقسيمات الفعلية للاتحاد السوفياتي في وحدات إقليمية خاصة خضع لتغييرات عديدة، ولا سيما خلال الفترة 1918-1929. في النهاية، في عام 1929، تم استبدال وحداتها إلى أوبلاست وأوكروغ وريون.

في روسيا الحديثة، على الرغم من أن الغوبرنيه مصطلح عفا عليه الزمن، الغوبرناتور كلمة تستخدم عند الإشارة إلى محافظ أوبلاست أو اكراي.

انظر أيضاً
 كيانات اتحادية روسية

مراجع

أنواع تقسيمات البلدان الفرعية
الحكومة المحلية في الإمبراطورية الروسية
محافظات
محافظات الإمبراطورية الروسية
محافظات جمهورية روسيا الاتحادية الاشتراكية السوفيتية

غوبرنيه


În botanică, termenul con se referă la inflorescența fructiferă a rășinoaselor (brad, molid etc.), formată dintr-un ax cu numeroși solzi lemnoși.
În general este de formă conică, ovoidă, cilindrică sau sferică.

O altă accepție a termenului este cea de con vegetativ, care desemnează extremitatea unei axe tulpinale în curs de creștere, formată din celule inițiale și un țesut tânăr, precum și organele anexe ale acestora.
Celulele inițiale sunt acele celule care, prin diviziuni succesive, dau naștere tuturor celulelor care alcătuiesc vârful vegetativ al unei plante.

Morfologia plantelor
Conifere

Con (botanică)


راشد خالد محمد الخضر (1956 - 7 يناير 1998)  ملحن كويتي يعد واحد من أشهر الملحنين الخليجين قاطبة، قدّم العديد من الألحان الرائعة التي ستبقى خالدة في وجدان الخليجيين بشكل خاص والعرب بشكل عام، قدم العديد من الروائع ولحّن لعدد كبير من الفنانيين الكبار مثل: عبد الكريم عبد القادر، عبد الله الرويشد، نبيل شعيل، نوال الكويتية، عبد المجيد عبد الله.. وغيرهم. مقدمة
يعتبر الملحن راشد الخضر أحد أبرز الملحنين الذين برزوا في نهاية السبعينات وفرضوا ابداعاتهم في الثمانينيات وترك بصمة مميزة في تاريخ الأغنية الخليجية لانه قدم ألحانا حديثة تواكب العصر فحصل على نجاح جماهيري، وكما حصل الخضر على النجاح وواجه انتقادات واسعة من جهة أخرى رغم مرور 11 عاما على رحيله إذ وافته المنية في 7 يناير 1998م قبيل موعد الإفطار في شهر رمضان المبارك بعد قيامه بممارسة رياضة المشي في منطقة مشرف مع الشاعر الغنائي عبد اللطيف البناي.

 رؤية حديثة

وأهم ما يحسب للملحن للخضر أن الحانة الغنائية لها طابع مميز تختلط بالشجن والإبداع الموسيقي، له العديد من الروائع مثل أغنية (عافك الخاطر) للفنان الكبير عبد الكريم عبد القادر وأغنية (حاسب الوقت) للفنانة الراحلة رباب
قدم رؤيا حديثة أضافت ملامح جديدة لهوية الأغنية الخليجية كما أنه وراء بروز العديد من الأصوات الفنية الشابة التي تعتبر الآن نجوم الأغنية الكويتية والخليجية والعربية وفي مقدمتهم الفنان عبد الله الرويشد والفنان نبيل شعيل والفنانة نوال الذين يشار إليهم بالبنان في ساحة الغناء العربي.

 انجازات وطنية

وقد بدأ الملحن راشد الخضر بصقل موهبته الموسيقية بالانضمام إلى المعهد العالي للفنون الموسيقية حيث تخرج فيه في عام 1981م وبعد وفاته أطلقوا اسمه على مسرح المعهد وانضم إلى السلك العسكري في عام 1982م وفي حرب تحرير الكويت كان عضوا بارزا في ما عرف بـ المقاومة الوطنية الكويتية التي كانت تقوم بعمليات عسكرية ضد قوات الجيش العراقي الغازي، كما كان له بعض المشاركات الفنية إبّان الاحتلال العراقي الغاشم منها أغنية «يا جابر» للشاعر سامي العلي و«هيا إلى الجهاد» للشاعر الشاهين و«يا دار أنت عزنا» للشاعرة نهج نجد و«يا شعب جابر» للشاعر سعود سالم وأوبريت «وقت الفزعة» للشاعر أحمد الفهد وفري كويت للفنان عبد الله الرويشد.

 البناي البداية

وكان أول من قدم اليه يد العون كملحن شاب الفنان محمد البناي في عام 1979م الذي كان مشهورا بغناء العدنيات وقدمه بصورة حديثة ونجح الالبوم الذي قدماه نجاحا كبيرا خاصة انه قدم للفنان محمد البناي كلمات وألحان حيث كان الخضر شاعرا غنائيا إلى جانب كونه ملحنا مميزا وان كان التلحين فرض نفسه عليه فقدم اليه أغاني عدة منها «يا ليل هون علينا» و«تدللتي» و«أبحرت» و«تناسينا» وأغنيات أخرى.

 أصوات واعدة

وفي فترة الثمانينات كون الخضر مع الشاعر عبد اللطيف البناي ثنائيا فنيا مهما وقدما معا العديد من الاغنيات الحديثة بعضها ذات ايقاع سريع يواكب المرحلة فكانت هناك اغان ناجحة وأخرى اقل نجاحا الأمر الذي عرضهما إلى الانتقاد من انهما عملا على تشويه هوية الأغنية الكويتية بينما كان هناك فريق آخر يرى في أعمالهما انعطافا جديدا في مسيرة الأغنية الكويتية بشكل يتناسب مع ايقاع الأغنية الشبابي السريع الأمر الذي ساعد على بروز الأغنية الكويتية وانتشارها خارج نطاق دول مجلس التعاون الخليجي وتجلى ذلك من خلال حرص راشد الخضر على البحث عن أصوات فنية جديدة.

وكان الفنان عبد الله الرويشد الذي انفصل عن فرقة «رباعي الكويت» وبات يبحث عن الغناء الفردي أن وجد في الملحن راشد الخضر والشاعر عبد اللطيف البناي ضالته فقدما له ألبوما واشتهر بأغنية «رحلتي» التي قدمت له الشهرة لينطلق فيما بعد إلى آفاق فنية كبيرة.

وقدم الخضر اصوات غنائية جديدة قبل عبد الله رويشد مثل الفنان نبيل شعيل حيث قدم اليه أغنية «سكة سفر» فحقق نجاحا كبيرا وما زال ينافس عبد الله الرويشد الذي تبعه في الغناء الفردي بنفس العام وسلك مسلكا فنيا خاصا به وقدم سلسلة من الاغنيات الناجحة التي لاقت نجاحا كبيرا محليا وخليجيا وعربيا ثم قدم صوتا نسائيا جديدا هي المطربة نوال في أغنية ((يوه يايوه)) مع الشاعر عبد اللطيف البناي و «اربع سنين» وهي الآن تعد من أبرز الاصوات الغنائية النسائية الخليجية.

 نقلة فنية

وتعاون الخضر مع مجموعة من الفنانين الكويتيين الذين ينتمون إلى جيل الستينيات ومنهم الفنان عبد الكريم عبد القادر في أغنية «للصبر اخر» و«حبيبي يزعل» وفي أغنية «بسك زعل» للشاعر «شامخ» ومع الفنان عبد المحسن المهنا في أغنية «حياك» ومع الفنانة الراحلة رباب في أغنية «حاسب الوقت» و«الجرح الأول» و «آه يا حالي» و«كيدي أعظم» كما تعامل مع بعض الفنانين الخليجيين والعرب منهم الفنان عبد المجيد عبد الله في أغنية «خلني بين الرموش» ومع الفنان راشد الماجد في اغنيتين هما «سرك معي» و«الله لنا» و«ياثر بحالي» للفنان المعتزل عبد الله الشحمان ومع الفنان لطيفة التونسية بألبومها الخليجي وتلك الاغنيات.

وقدم الخضر مجموعة من الألحان الوطنية والرياضية منها أغنية «عاشت لنا الكويت» و«أنا كويتي» و«الأولى أنت» و«راجعين يا أغلى بلد» التي غناها عبد الله الرويشد وأغنية «فوز فيها» التي غناها الفنان عبد الكريم عبد القادر كما تعامل مع بعض المطربين العرب مثل الفنانة لطيفة التونسية التي غنت له أغنية «ويه ويه» للشاعر بدر بو رسلي وأغنية «عزيز علينا» للشاعر ابن القرى والفنانة ليلى غفران وفطيمة.

ثم رحل الملحن راشد الخضر وترك لنا أعمالا تخلد اسمه في تاريخ الأغنية الكويتية المعاصر.

 مشواره الفني
 البدايات
بدأ مشواره الفني من خلال التحاقه بالمعهد العالي للفنون الموسيقية، وخلال تلك الفترة قدم أول عمل له وكان عبارة عن ألحانه وكلماته للفنان محمد البناي في عام 1979 وهو فنان مشهور بغناء العدنيات، ومن تلك الأغنيات أغنية يا ليل طول علينا. ثم جاء تخرجه من المعهد العالي للفنون الموسيقية في عام 1981 وانضمامه إلى السلك العسكري في عام 1982.

ثم جاءت الانطلاقة الحقيقية من خلال أول لحن رسمي قدّمه للساحة الفنية عام 1981 وهي أغنية رحلتي للفنان عبد الله الرويشد وأغنية سكة سفر لنبيل شعيل. وحاز على جائزة أفضل ملحن في استفتاء لمجلة الفن عام 1983

 النجومية
قدم بعد ذلك العديد من الالحان مع كبار المطربين مثل الفنان عبد الكريم عبد القادر، عبد الله الرويشد، نبيل شعيل، نوال الكويتية، رباب وغيرهم. كما قدم العديد من الأعمال الوطنية والرياضية، لعل أبرزها أوبريت خليجي 10 الذي لحنه بمناسبة افتتاح كأس الخليج 1990 في الكويت وقد غناه اروع ثنائي دويتو وهما الفنان عبد الكريم عبد القادر والفنان عبد الله الرويشد.

وقد شكل الملحن راشد الخضر''' ثنائي غنائي مع الشاعر عبد اللطيف البناي في تلك الفترة.

ألحانه مع الفنانين
بعض اللحانة
 للصبر آخر عبد الكريم عبد القادر
 سكة سفر نبيل شعيل
 رحلتى - قلبي معك عبد الله الرويشد
 حاسب الوقت رباب
 تبري حبيبي نوال الكويتية
 جاوبني في الحال عبد الكريم عبد القادر
 بعض الناس  نبيل شعيل
 مسلسل مابقى غير الحب
 سرك معي  راشد الماجد
 خلني بين الرموش  عبد المجيد عبد الله
 الله لنا لا صار الاحباب ناسين راشد الماجد

وفاته
توفي في يوم 7 يناير 1998 وكان في شهر رمضان المبارك، وذلك بعد ممارسته رياضة المشي مع صديقه الشاعر عبد اللطيف البناي. وعند عودته للمنزل اصيب بسكته قلبية وتُوفي ، تاركاً خلفه إرثاً فنياً يتجاوز ال400 لحناً.

سمي أحد مسارح المعهد العالي للفنون الموسيقية باسمه بعد وفاته، تخليداً لذكراه ودوره في تطوير الفن والموسيقى الكويتية.

المراجع

ملحنون كويتيون
مواليد 1956
وفيات 1998

راشد الخضر


New Found Power es el primer y único álbum de estudio lanzado por la banda de Groove Metal Damageplan. Vendió 44.676 copias en su primera semana, alcanzando el puesto número 38 en el Billboard 200.

Lista de canciones

Versión Japonesa

Personal
Damageplan
 Patrick Lachman - vocalista
 Dimebag Darrell - guitarrista, bajista (Bob Zilla se unió al grupo posteriormente a la grabación del álbum)
 Vinnie Paul - baterista
Músicos invitados
 Corey Taylor - segundo verso, breakdown, y en el último coro en "Fuck You"
 Zakk Wylde - segundo solo en "Reborn" y Respuesta en "Soul Bleed"
 Jerry Cantrell - cantante en "Ashes to Ashes"
Producción
 Producido por Vinnie Paul y Dimebag Darrell
 Coproducido por Sterling Winfield  Pat Lachman
 Masterización en los estudios de Masterdisk por Howie Weinberg y Roger Lian
 Arreglos en "Soul Bleed" por Johnny Marshall
 mezcla de "Soul Bleed" por Sterling Winfield
 secuenciador adicional y productor en "Pride" by Rae Nimeh
 Todos los demás arreglos y mezclas fueron grabados en los estudios Chasin' Jason, Dalworthington Gardens, Texas

Posicionamiento en listas

Referencias

Véase también
 Damageplan
 Vinnie Paul
 Dimebag Darrell
 Pantera

Álbumes de 2004
Álbumes de Elektra Records

New Found Power


An Dyckia distachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emil Hassler. An Dyckia distachya in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dyckia

Dyckia distachya


AA029 අංකය දරණ වවුනියා - හොරොව්පතාන මාර්ගය ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති, AA ශ්‍රේණියට අයත් මහා මාර්ගයකි. වවුනියාව සහ හොරොව්පතාන යන නගර සම්බන්ධ කරමින්, මෙම මාර්ගය ඉදි කොට ඇත.

මෙම මාර්ගය කැබිතිගොල්ලෑව සහ මාදුකන්ද යන නගර හරහා ගමන් කරයි.

AA ශ්‍රේණියේ මාර්ග - ශ්‍රී ලංකා

AA029 මාර්ගය (ශ්‍රී ලංකාව)


Jernbane Hjemmeværnet er en dansk dokumentarfilm.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Jernbane Hjemmeværnet


Hydriastele microcarpa es una especie de palmera endémica de  Fiyi y está considerada en peligro de extinción por la pérdida de hábitat.

Distribución
Hydriastele microcarpa solo se encuentran en las islas de Viti Levu y Vanua Levu, donde es una especie escasa que se encuentra en las empinadas laderas boscosas, a una altitud de entre 180 y 260 metros.

Taxonomía
Hydriastele microcarpa fue descrita por (Scheff.) W.J.Baker & Loo y publicado en  Bulletin 59: 65, en el año 2004.
Etimología
Hydriastele: nombre genérico compuesto por Hydrias = "ninfa de agua" y stele = "columna o pilar", tal vez refiriéndose a los delgados tallos erectos de las especies que crecen cerca del agua.

microcarpa: epíteto compuesto que significa "pequeño fruto".
Sinonimia
 Gronophyllum microcarpum Scheff. basónimo

Referencias

microcarpa

Hydriastele microcarpa


Irinel este o piesă de teatru din 1911/1912 de Barbu Ștefănescu Delavrancea, o comedie în 3 acte. Este o dramatizare a nuvelei omonime de Delavrancea.  A avut prima reprezentație la 13 decembrie 1911 la Teatrul Național din București, cu actorii Ion Brezeanu, Agepsina Macri, Vasile Toneanu, Tony Bulandra și Aristizza Romanescu în rolurile principale. Potrivit scriitorului Nicolae D. Cocea spectacolul a fost "un dezastru".  În ciuda slabei sale realizări dramaturgice, piesa precede Bujoreștii (1913) de Caton Theodorian (en) - piesă care a fost foarte apreciată până în perioada interbelică.

Piesa Irinel a fost tipărită în volum în 1912 la Editura Socec sub semnătura "Delavrancea".

Prezentare

Tânărul Iorgu este un orfan care locuiește în casa unchiului său (Boierul Mieluș) care îi este și tutore. El este îndrăgostit de verișoara sa dar nu se poate căsători cu ea pentru a nu contraria convingerile unchiului său.

Personaje
 Iorgu
 Boierul Mieluș

Teatru radiofonic

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești

Barbu Ștefănescu Delavrancea
Piese de teatru românești
Piese de teatru de comedie
Piese de teatru în 3 acte

Irinel


Der Fluoreszenz-Farbstoff Hoechst 33342 (bisBenzimid) wird in der Fluoreszenzmikroskopie zur Anfärbung von DNA genutzt. Hoechst 33342 wird von UV-Licht bei einer Wellenlänge von etwa 340 nm (ungebunden; gebunden 355 nm) angeregt und emittiert Licht im Spektrum von Blau bis Cyan (ca. 510 nm). Gebunden an DNA liegt das Immissionsmaximum bei 355 nm; das Emissionsmaximum bei etwa 465 nm. Durch die Interaktion mit DNA wirkt Hoechst 33342 potentiell karzinogen und mutagen.

Wegen seiner geringen kurzfristigen Giftigkeit kann Hoechst 33342 (und ähnliche Farbstoffe wie Hoechst 33258 oder H 34580) zur Zellzahlkontrolle in Lebendzell-Experimenten eingesetzt werden.

Weblinks

Einzelnachweise

Fluoreszenzfarbstoff
Benzimidazol
Ethoxybenzol
Piperazin
Nukleinsäure-Methode
Biochemisches Nachweisverfahren

Hoechst 33342


A batalha de Marinka é uma batalha contínua que ocorre na cidade de Marinka entre as Forças Armadas da Rússia e os separatistas da República Popular de Donetsk contra as Forças Armadas da Ucrânia .O bombardeio da cidade se intensificou entre 17 e 24 de fevereiro de 2022, quando a Rússia reconheceu o DPR como independente, e os combates começaram na cidade em 17 de março.

Guerra Russo-Ucraniana
Batalhas da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022
Ofensiva do leste da Ucrânia
2023 na Ucrânia
2022 na Ucrânia

Batalha de Marinka (2022–2023)


مسرح البولشوي (Большой Театр (تنطق: بالْشويْ تَاْتِر) وتعني: المسرح الكبير) هو مسرح ورمز تاريخي من رموز الثقافة والفن بمدينة موسكو الروسية، ويقع بالقرب من الكرملين وتقدم عليه العروض المسرحية والأوبرا والرقص.

تاريخ
 وقع تأسيس فرقة البولشوي عام 1776 من قبل بيتر أوروسوف (Peter Ouroussov ) وميخائيل مدوكس (Mikhail Medoks). وكانت العروض في البداية تقدم في أماكن خاصة، وفي عام 1780 تحصلت الفرقة على مسرح بتروفسكي الذي أتى عليه حرق عام 1805، فابتني في محله المسرح الحالي وهو من تخطيط المهندس المعماري جوزيف بوفي (Joseph Beauvais) الذي ابتنى قبل ذلك المسرح الصغير المسمى بالروسية مسرح مالي (Maly ).
 وبالفعل وقع تدشين مسرح البولشوي في 18 جانفي 1825، وكان في البداية يقتصر على العروض الروسية، ثم وقع تطعيمه بعروض أجنبية.أغلق في عام 2005 للقيام بعملية صيانة وترميم وتم إعادة افتتاحة للجمهور في أكتوبر 2011. وقد بلغت كلفة عملية التجديد الشاملة من الداخل والخارج نحو 700 مليون دولار أمريكي. هذا وقد أثارت التكاليف الباهظة لعمليات التجديد الجدل داخل المجتمع الروسي
 يعتبر مسرح ماريلنسكي الذي كان يسمى كيروف منافسا عنيدا لمسرح البولشوي.

انظر أيضًا
 نيكولاي غولوفانوف

وصلة خارجية
   الموقع الرسمي لمسرح البولشوي
 مسرح البولشوي يتحلى بواجهة جديدة روسيا اليوم العربية.

مراجع

تأسيسات سنة 1825 في روسيا
دور أوبرا
عمارة كلاسيكية جديدة في روسيا
مسارح اكتملت في 1825
مواقع جذب سياحي في موسكو

مسرح البولشوي


දිවයිනෙහි ඇති සියළුම පැලෑටි සහ ශාක විශේෂ පිළිබඳව ඇති සරල නිරූපණයක්

උද්භිද විද්‍යාවට අනුව පැලෑටි යන්නට අර්ථ දෙකක් පවතී. පළවෙනි අර්ථ දැක්වීම නම් යම්කිසි ප්‍රදේශයක ඇති පැලෑටි වර්ග හෝ යම්කිසි කාලපරිච්ඡේදයක පවත්නා පැලෑටි වර්ගයි. එමඟින් යම්කිසි ප්‍රදේශයක යම්කිසි කාලසීම‍ාවක් තුළදී පවත්නා සියළුම ශාක ජීවයන් පිළිබඳව විග්‍රහ කෙ‍රේ. විශේෂයෙන්ම ස්වාභාවිකව පවතින හෝ සාම්ප්‍රදායික ශාක පිළිබඳවයි. දෙවන අර්ථ දැක්වීම නම් යම්කිසි ප්‍රදේශයක හෝ කාලසීමාවක පවත්නා ශාක විශේෂ පිළිබඳව ග්‍රන්ථකරණයෙන් හෝ වෙනත් ක්‍රියාකාරකම් මඟින් විග්‍රහ කරනු ලබන ශාක විශේෂයි. එමගින් ඒවා පිළිබඳව හඳුනාගැනීම අදහස් කෙරේ. ඇතැම් සම්ප්‍රදායික සහ නූතන පැලෑටි වර්ග පිලිබදව ලැයිස්තුවක් පහතින් දැක්වේ.

පැලෑටි හෙවත් ඉංග්‍රීසියෙන් ෆ්ලෝරා යන වදන ගොඩ නැගි ඇත්තේ ලතින් භාෂාවෙන් රෝම මිත්‍යා මතයන්ට අනුව මල්වලට අධිපති දේවියගේ නමිනි. මේහා සමානව සත්ත්ව ජීවිතය පිළිබඳව යොදනු ලැබු යෙදුම නම් ෆෝනා (Fauna) යන්නයි. ශාක සහ සත්ත්ව ජීවිතය සහ අනෙකුත් ජීවයෙහි ආකාරයක් වන දිලීර වර්ග එක්ව ගත් කල ඒවාට බයෝටා (Biota) යැයි හැදින්වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Flora

පැලෑටි


Die Kantonsschule Zürcher Unterland (KZU) ist eine Kantonsschule (Gymnasium) in Bülach im Kanton Zürich in der Schweiz. Sie wurde am 15. Mai 1972 eröffnet.

Geschichte
Am 6. Juni 1971 genehmigte der Souverän des Kantons Zürich per Volksabstimmung die Kreditvorlagen für die Kantonsschulen Oerlikon und Bülach. Am 14. Oktober 1971 beschloss der Regierungsrat unter der Bezeichnung «Provisorische Kantonsschulabteilung Bülach», dass die Abteilung Bülach eine neue und selbständige Kantonsschule werden sollte. Die Kantonsschulabteilung Oerlikon übernahm den grössten Teil der nötigen Vorarbeiten, bis ein Rektor gewählt war.

Aufnahme
An der Kantonsschule Zürcher Unterland werden Schüler aus der 6. Primarklasse sowie aus der 2. oder 3. Sekundarstufe mit einer Aufnahmeprüfung angenommen. Schüler der 6. Primarschule legen eine Prüfung in Mathematik und Deutsch ab. Die Schüler der Sekundarstufe werden in Mathematik, Deutsch und Französisch geprüft.

Der Durchschnitt der Prüfungsergebnisse muss zusammen mit dem letzten Zeugnisschnitt (Erfahrungsnote/ Vornote) mindestens 4.75 betragen, um an der KZU aufgenommen zu werden. Ohne vorhandene Erfahrungsnote (z. B. Schüler einer Privatschule) muss an der Prüfung ein Schnitt von mindestens 4.50 erreicht werden.

Unterricht
Die Schüler werden in Sprachen, Naturwissenschaft, Mathematik, Geschichte, Geografie, Informatik, Wirtschaft und Recht und Sport unterrichtet. Nach zwei Jahren wählt der Schüler ein Profil und kann sich so in eine Richtung vertiefen. An der Schule werden Englisch, Französisch, Latein, Deutsch, Russisch, Italienisch, Spanisch, Rätoromanisch und bei Bedarf Altgriechische Sprache unterrichtet.

 Beim Altsprachlichen Profil wird Latein I unterrichtet. Dieses Profil können die Schülern aus der Sekundarschule nicht wählen, weil ihnen das Basiswissen fehlt.
 Beim Neusprachlichen Profil werden Englisch und Französisch und zusätzlich Spanisch oder Italienisch gelehrt.
 Im Mathematisch-Naturwissenschaftlichen Profil wird Französisch und Englisch unterrichtet. Die Fächer Mathematik und Physik werden stärker.
 Beim Wirtschaftlich-Rechtlichen Profil bilden Wirtschaft und Recht den Schwerpunkt. Französisch und Englisch ist obligatorisch. Ebenso wird, je nach Semester, Physik, Chemie und Biologie unterrichtet.
 Das Musische Profil legt den Schwerpunkt auf die Fächer «Bildnerisches Gestalten» und Musik, die stärker bewertet werden. Die Schüler müssen einmal in der Woche in den Instrumentalunterricht. Diese Note fliesst in die Gesamtbewertung mit ein.

Campus
Die Kantonsschule besteht aus drei Gebäuden: Schulzimmergebäude, Aula & Mensa und Sporthalle.

 Im Schulzimmergebäude sind in den oberen Etagen sämtliche Schulzimmer untergebracht mit der Ausnahme der Räume für den Instrumentalunterricht. Im ersten Stock ist das Sekretariat, die Lehrerzimmer, die Zimmer des Rektors und der Prorektoren, die Mehrzweckräume, sowie die Mediothek untergebracht. Im Erdgeschoss sind die naturwissenschaftlichen Zimmer und die Geografiezimmer. Die Werkstätten und das Fotostudio wurden im Untergeschoss untergebracht.
 Die Aula und Mensa ist ein einstöckiges Gebäude. Sie gehört dem SV Mensa-Verband.
 Die Sporthalle besteht aus vier Einzelhallen, einem Fitnessraum und einer Aussenanlage.

Diverses
Auf einem Rasenhügel steht die kugelförmige Skulptur «Durchschritt» von Annemie Fontana, die in den Jahren 1980 bis 1983 errichtet wurde.

Weblinks
 Schulseite
 Website der Nachhilfeorganisation der SO

Einzelnachweise

Zurcher Unterland
Organisation (Bülach)
Gegründet 1972

Kantonsschule Zürcher Unterland


أييوس أثاناسيوس (Άγιος Αθανάσιος) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 4565 نسمة.

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)

أييوس أثاناسيوس (ثيسالونيكي)


{{Taksokuş
| ad = Ak kuyruksallayan
| resim = Pied Wagtail rear view 700.jpg
| resim_bilgi =
| resim2= Motacilla alba - White Wagtail XC501786.mp3
| statü = LC
| alem = Animalia
| şube = Chordata
| sınıf = Aves
| takım = Passeriformes (Ötücü kuşlar)
| familya = Motacillidae (Kuyruksallayangiller)
| cins = Motacilla (Kuyruksallayan)
| tür = M. alba
| ikili_ad = Motacilla alba
| ikili_ad_yazar = Linnaeus, 1758
| dış_bağlantılar =
}}Ak kuyruksallayan''' (Motacilla alba''), kuyruksallayangiller (Motacillidae) familyasından, siyah-beyaz tüylere sahip bir kuyruksallayan türüdür.

Fiziksel özellikleri
İnce, zayıf bir kuştur. Boyu 18 cm'dir. Siyah beyaz başı, siyah göğsü, gri sırtı ve kararkteristik uzun kuyruğuyla tanınır. Dişi biraz daha soluk renklidir. Kuyruğu siyah, kuyruk dış telekleri beyazdır. Böcekçildir. Yuvasını taş duvar çatlaklarına ve insan eliyle yapılmış doğaya benzer nitelikteki yerlere yapar.

Dağılımı
Tür, çoğunlukla Avrupa ve Asya'nın bazı bölgelerinde ve Afrika'nın kuzey kesimlerinde bulunur. Bulunduğu yerlerin yerleşik kuşu olmasına rağmen, Afrika'ya göç ettiği görülür. Açık araziler, küçük yerleşimlerin çevresi ve su kenarları yerleşim bölgeleridir.

Kaynakça

Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Ak kuyruksallayan videosu
 Ak kuyruksallayan fotoğrafları
 Ak kuyruksallayan

Kuyruksallayangiller
Avrupa kuşları
Kuzey Afrika kuşları
Türkiye'deki kuşlar
İzlanda'daki kuşlar
Polonya'daki kuşlar
Göçmen kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Ak kuyruksallayan


{{taxobox
| navn = Ellekrage
| farve = pink
| billede = European roller.jpg
| billedbredde = 260px
| billedtekst =
| status = lc
| statussystem =iucn3.1
| status_ref =
| status2 = RE
| statussystem2 = DKRL
| status2_ref =
| rige = Animalia (Dyr)
| række = Chordata (Chordater)
| klasse = Aves (Fugle)
| orden = Coraciiformes (Skrigefugle)
| familie = Coraciidae (Ellekrager)
| slægt = Coracias
| art = C. garrulus
| binomialnavn = Coracias garrulus
| binomial_autoritet = Linnaeus 1758
| udbredelseskort  = Coracias garrulus distr new03.png
| udbredelseskort_bredde = 250px
| udbredelseskort_tekst = Ellekragens udbredelsessområdeGult - yngleområde C. g. garrulusOrange - yngleområde C. g. semenowiBlåt - overvintringsområde}}Ellekragen' (Coracias garrulus) er en fugleart i familien ellekrager og eneste europæiske repræsentant for familien. Den lever fortrinsvis af insekter. Ellekragen er en meget sjælden gæst i Danmark.

 Udbredelse
Ellekragen er en trækfugl som yngler i det nordlige Afrika, sydlige og sydøstlige Europa, Mellemøsten og østpå til det sydvestlige Sibirien og Centralasien. Sin nordligste forekomst har den ved Den Finske Bugt og ved søen Ladoga i Rusland. Den overvintrer over store dele af subsaharisk Afrika med en majoritet i det østlige Afrika. Den trækker til sit vinterkvarter i august-september, undertiden ind i oktober, og vender tilbage til sit yngleområde i april-maj.

Ellekragen deles op i to underarter, en med vestlig, nordlig og nordøstlig udbredelse og en med sydøstlig udbredelse:
 C. g. garrulus - yngler i et område som strækker sig fra nordlige Afrika og Europa til Iran og sydvestlige Sibirien
 C. g. semenowi'' - yngler i et område som strækker sig fra Irak til vestlige Xinjiang og sydlige Kazakstan

Forekomst i Danmark
Ellekragen har tidligere været en ynglefugl i Danmark til omkring midten af 1800-tallet. Det sidste sikre ynglefund er fra 1868.

Nu er den kun en meget sjælden træk- og sommergæst fra Østeuropa og i perioden 1990-2015 observeredes kun 6 individer i Danmark. På den danske rødliste 2019 angives at den som uddød som ynglefugl i Danmark.

Udseende
Den er på størrelse med en allike, med stort hoved og kraftigt næb med en krogformet nedbøjning i spidsen. Ellekragen er umiskendelig ved sin farvetegning, en blanding af lyst grønblåt, rødbrunt og sort. I flugten er den endnu mere slående, idet de sorte vingefjer stikker ud i forhold til det stærkt blå. Den flyver hurtigt og kraftfuldt.

Levevis
Ellekragen foretrækker åbne, tørre, savanne- og hedeagtige habitater med enkelte store gamle træer. Positivt er også døde træer som udgør levestedet for insekter hvilket er ellekragens hovedføde. Den er dagaktiv og har markante aktivitetstoppe tidligt om morgenen og sent på eftermiddagen. Ellers sidder den ofte stille nær sin rede med fri udsigt over eng og mark, eller på hegnsstolper, hvor den spejder efter bytte.

Yngleforhold

Ellekragen yngler i territorier, der forsvares overfor artsfæller. Den bygger sin rede i huller i gamle træer, helst i eg, asp eller bøg, men også gran og den lægger 3-5 hvide æg. Ofte overtager den huller efter spætter. Æggene ruges i cirka 18 døgn, fortrinsvis af hunnen, og ungerne bliver flyvedygtige efter 3-4 uger.

Føde
Føden består hovedsageligt af insekter, men den æder også larver, orme, små frøer og til og med mus.

Status og trusler
Verdensbestanden vurderes til 100.000-500.000 individer og af disse forekommer det absolutte flertal i Europa, især i øst. De største bestande findes i Rusland og Tyrkiet. Populationstrenden er nedadgående, især i nord. Den forsvandt som ynglefugl i Sverige 1967, i Tyskland i begyndelsen af 1900-tallet. Næsten alle europæiske bestande er nedadgående, men den kategoriseres alligevel som ikke truet (LC), fordi nedgangen ikke foregår tilstrækkeligt hurtigt.

Noter

Eksterne henvisninger

Europas fugle

Ellekrage


Peissen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Itzehoe-Land under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Peissen ligger ved Bundesstraße B77 mellem Itzehoe og Hohenwestedt i Naturpark Aukrug. Floden Rantzau og Bekau løber gennem kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Peissen (Holsten)


Bătălia de la Kassa a fost o luptă din Campania de Iarnă a Războiului de Independență al Ungariei din 1848-1849, în care unitățile militare maghiare conduse de generalul locotenent Lázár Mészáros (ministrul de război al Ungariei și comandantul suprem al Armatei de Nord) au fost învinse pe 4 ianuarie 1849 la Kassa (azi orașul Košice din Slovacia) de trupele imperiale austriece conduse de generalul locotenent Franz von Schlik.

Istoric
Împăratul Ferdinand I al Austriei l-a numit în 16 octombrie 1848 pe generalul prinț Windisch-Grätz în funcția de comandant suprem al forțelor militare imperiale din afara Italiei și i-a acordat puteri depline pentru înăbușirea Revoluției Maghiare. Noul împărat Franz Joseph I, care urcase pe tron în 2 decembrie 1848 după abdicarea unchiul său, Ferdinand, a respins legile din aprilie și constituția maghiară, declanșând un atac militar împotriva Ungariei.

Planul militar al lui Windisch-Grätz a fost construit pe baza ideii din septembrie 1848 a lui Jelačić de a ataca Ungaria în același timp și din mai multe părți, urmând ca trupele sale dispuse în semicerc să împingă trupele maghiare către capitală și să le încercuiască acolo. Prințul credea că trebuie să dea bătălia decisivă în apropierea capitalei, pentru că după capturarea Budei și Pestei armata maghiară se va destrăma fără luptă.

Trupele imperiale cu un efectiv de 8.000 de militari și cu 27 de tunuri au invadat Galiția, trecând prin pasul Dukla în 6 decembrie 1848. Unitatea condusă de generalul-locotenent Franz von Schlik avea misiunea să captureze orașul Kassa și apoi să se deplaseze prin Miskolc sau Rožňava către Pesta.

Forțele maghiare recent organizate nu aveau niciun plan de evitare a atacului iminent al lui Windisch-Grätz. În decembrie 1848 conducerea armatei maghiare s-a confruntat cu dificultăți pe mai multe câmpuri de luptă. Unitățile conduse de Mór Perczel se aflau în comitatul  Muraköz, unde așteptau atacul principalelor forțe militare imperiale, în regiunea de sud aveau loc lupte cu rebelii sârbi, alte trupe maghiare se aflau în pasul Ciucea , astfel încât la începutul lunii decembrie exista doar un număr mic de trupe maghiare care să facă față atacului unităților imperiale conduse de Schlik. Trupele imperiale au ocupat orașul Eperjes (Prešov) pe 9 decembrie și două zile mai târziu, pe 11 decembrie, au avut loc ciocniri cu o unitate militară maghiară între Budamér și Kassa pentru ocuparea orașului Kassa. Colonelul Sándor Pulszky, care însărcinat cu apărarea orașului, avea la dispoziție doar trei batalioane de honvezi, câteva mii de voluntari din garda națională și cincisprezece tunuri cu care trebuia să oprească înaintarea armatei de veterani a lui Schlik. Lupta de Budamér a început odată cu focul artileriei maghiare, dar atunci când artileria imperială a ripostat membrii gărzii naționale maghiare au intrat în panică. Încă o dată s-a dovedit că garda națională nu era pregătită să facă față luptei cu unitățile militare imperiale. Trupele maghiare s-au retras fără mari pierderi, protejate de câțiva legionari polonezi și de militarii Batalionului 20 Honvezi, în direcția Miskolc, în timp ce trupele lui Schlik au ocupat orașul Kassa.

Ocuparea orașului Kassa a provocat o mare îngrijorare Comitetului Apărării Naționale a Ungariei și toate întăririle disponibile au fost direcționate către Miskolc cu intenția de a lansa un contraatac. Bertalan Szemere a fost numit comisar guvernamental cu puteri depline, iar la sfârșitul lunii decembrie comanda armatei de nord formate din 10.000-25.000 de militari a fost preluată de ministrul apărării, generalul Lázár Mészáros.

Planul de luptă al lui Mészáros prevedea atacarea orașului Kassa în același timp, din mai multe direcții, pentru a diviza forțele militare ale lui Schlik. Ministrul de război al Ungariei a ordonat gărzii naționale din comitatele Ung și Bereg să atace orașul Eperjes pe 1 ianuarie 1849 și apoi să atace orașul Kassa de la nord. Majoritatea Armatei Maghiare urma în același timp să atace orașul Kassa dinspre sud și să-l captureze. Între timp, prințul Windisch-Grätz i-a ordonat lui Schlick să se îndrepte către Pesta, dar generalul a decis să cerceteze împrejurimile orașului Miskolc înainte de a executa comanda pentru a evita ciocnirile cu armata maghiară.

Cele două armate s-au întâlnit la Szikszó. A avut loc o luptă scurtă: trupele lui Schlik au atacat, iar unitățile maghiare s-au retras. Schlik nu a urmărit trupele maghiare, pentru că a fost informat atunci de atacul iminent asupra orașului Eperjes și s-a întors cu armata lui la Kassa. Mészáros a ordonat deplasarea către Kassa pe 30 decembrie, dar și-a dat seama pe 3 ianuarie 1849 că planul său de atac bidirecțional a eșuat deoarece gărzile naționale maghiare au fost respinse la Eperjes. Astfel, atunci când trupele maghiare s-au îndreptat pe 4 ianuarie către sud s-au confruntat cu aproape toate unitățile lui Schlik.

Desfășurarea luptei

Trupele maghiare erau alcătuite astfel: pe flancul stâng erau unitățile conduse de maiorul Sándor Perczel, în centru trupele colonelului Sándor Pulszky și pe flancul drept unitățile conduse de locotenent-colonelul Arisztid Dessewffy, susținute de legiunea poloneză a maiorului Henrik Rembowski, formată din 700 de voluntari. Trupele imperiale erau dispuse după cum urmează: pe flancul drept trupele conduse de generalul maior Anton Pergen, în mijlocul cele conduse de generalul maior Franz Deym și pe flancul stâng unitățile conduse de generalul maior Josef Fiedler. Balanța de forțe era aproximativ egală, ceea ce avantajează de obicei forțele defensive.
Șansele lui Schlik au fost sporite de decalajul existent între trupele imperiale și unitățile maghiare. Poziția cheie a trupelor imperiale era pe dealul abrupt Miszlóka, aflat la sud de Kassa.

Atacul a fost declanșat de Sándor Perczel care a luat cu asalt colțul de sud-vest al orașului. În timp ce trupele lui Sándor Pulszky au început să urce dealul Miszlóká, a izbucnit un contraatac puternic al unui detașament imperial pe flancul stâng al armatei maghiare.

Gărzile naționale de pe flancul stâng au început să se retragă și apoi s-a declanșat panica, care a cuprins apoi restul trupelor maghiare. Numai rezistența trupelor maghiare de pe flancul drept a făcut ca înfrângerea să nu se transforme într-un dezastru. Trupele maghiare au suferit pierderi reduse: 200 de morți, 500 de prizonieri și 10 tunuri.

Urmări
Înfrângerile suferite în prima fază a Campaniei de iarnă au produs guvernului maghiar o criză militară. Ca urmare a abandonării capitalei, apărarea liniei Tisei a dobândit un rol crucial, deoarece guvernul și armata de rezervă au trebuit să se mute peste Tisa.

Dacă, după victoria sa, generalul Schlik ar fi continuat imediat deplasarea și ar fi ocupat o poziție cheie pe malul stâng al râului Tisa ar foi devenit aproape imposibilă o rezistență suplimentară a armatei maghiare. Schlik, cu toate acestea, a așteptat două săptămâni după victorie, pe de o parte, pentru că a aflat de ocuparea capitalei Ungariei abia pe 8 ianuarie, și pe de altă parte pentru că a crezut, la fel ca prințul Windisch-Grätz, că înfrângerea suferită va duce la dezorganizarea armatei maghiare. Ca urmare a lipsei de acțiune a lui Schlik unitățile militare maghiare de pe cursul superior al Tisei au fost reorganizate sub comanda generalului György Klapka, astfel încât atunci când generalul imperial a lansat în cele din urmă un atac s-a confruntat cu o rezistență puternică și nu a reușit să traverseze râul Tisa.

După victoria maghiară din pasul Branyiszkó din 4 februarie armata lui Schlik s-a aflat într-o situație dificilă, fiind izolată, și a scăpat din încercuire doar ca urmare a ezitării generalului Henryk Dembiński și astfel a putut să alăture armatelor imperiale în Bătălia de la Kápolna. Înfrângerea honvezilor la Kassa nu a avut consecințe pe termen lung. După luptă Lázár Mészáros a demisionat din poziția de comandă executivă și s-a întors la ministerul de război.

Bibliografie
 Hermann, Róbert: 1848–1849 – A szabadságharc hadtörténete, Korona Kiadó, Budapest – 2001, ISBN 9639376213
 Magyarország hadtörténete két kötetben (coord.: Ervin Liptai), Zrínyi Katonai Kiadó – 1985, ISBN 9633263379
 Hermann, Róbert: Az 1848–1849-es szabadságharc nagy csatái, Zrínyi Kiadó – 2004, ISBN 9633273676

Cașovia
Bătăliile Austriei
Kassa
Revoluția Maghiară din 1848-1849

Bătălia de la Kassa


Dra. Ana Cristina Andrade de Aguiar Dias (1974 ) es una botánica brasileña, que ocupa una posición de investigadora y curadora en el "Instituto de Pesquisas" del Jardín Botánico de Río de Janeiro. Ha colaborado con la edición de Flora Fanerogâmica do Estado de São Paulo, Brasil. Es una especialista en la taxonomía y biología en Araceae.

El 25 de febrero de 2005, en la UNICAMP, realizó la defensa de su tesis de maestría, con: Estudos taxonómicos sobre o genero Polygala L., subgénero Hebeclada (Chodat) Blake (Polygalaceae) no Brasil. Y el 3 de octubre de 2008, en la misma casa de altos estudios, realizó la defensa de su tesis de doctorado, titulada "Estudos morfológicos em cinco espécies de Polygala L. (Polygalaceae) com ênfase nas estruturas secretoras", con la orientación de la profesora Marilia de Moraes Castro.

 Algunas publicaciones
 maria do carmo mendes Marques, ana cristina andrade de Aguiar. Polygala fontellana Marques & Aguiar (Polygalaceae), uma nova espécie para o Brasil / Polygala fontellana Marques & Aguiar (Polygalaceae), a new species in Brazil. Rodriguésia 58 ( 1 )

 ana cristina A. de Aguiar-Dias, k. Yamamoto, m. de Moraes Castro. 2011. Stipular extranuptial nectaries new to Polygala: morphology and ontogeny. Botanical Journal of the Linnean Society, 166: 40–50. doi: 10.1111/j.1095-8339.2011.01123.x

 ---------------------------------------------, v. Moreira Gonçalves, v. Gonçalves-Esteves, k. Yamamoto. 2008. Palynotaxonomy of Brazilian species of Polygala subgenus Hebeclada. Botanical Journal of the Linnean Society, 157: 609–619. doi: 10.1111/j.1095-8339.2008.00805.x

 ---------------------------------------------, . 2008. Taxonomia das espécies de Polygala L. subg. Hebeclada (Chodat) Blake (Polygalaceae) ocorrentes no Brasil. Revista Brasileira de Biociências, 6 (1): 91-109 resumen en línea

 ---------------------------------------------, . 2008. A família Polygalaceae na planície litorânea de Picinguaba, Ubatuba, São Paulo, Brasil. Revista Brasileira de Biociências, Porto Alegre, vol. 6, Nº. 4, pp. 321-328 ISSN 1980-4849 (en línea), 1679-2343 (impreso) artículo en línea

 . 2008. Nota sobre a ocorrência de pétalas reduzidas em espécies de Polygala L. subgênero Hebeclada (Chodat) Blake (Polygalaceae) da Região Sul do Brasil. Biota Neotropical 8 (1): 239-242 artículo en línea

 Capítulos de libros
 . 2003. Polygalaceae''. En: Flora fanerogâmica da Ilha do Cardoso. 132 pp. Editor	Instituto de Botânica. Volumen 10, ISBN 85-85131-38-1, volumen 7 ISBN 85-7523-017-4

Honores
 Editora asociada del Boletín del Museo Paraense Emílio Goeldi, de Ciencias naturales

Referencias

Enlaces externos

Botánicas de Brasil
Curadores de Brasil
Alumnado de la Universidad Estatal de Campinas
Profesores de la Universidad Estatal de Campinas
Escritores en inglés del siglo XXI
Escritores en portugués

Ana Cristina Andrade de Aguiar


Rudolf Nikolaus Ritter von Brudermann (n. 9 ianuarie 1851, Gyöngyös – d. 15 ianuarie 1941, Kaltenleutgeben) a fost unul dintre generalii Armatei Austro-Ungare din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Corpului de Cavalerie în campania acestuia din România, având gradul de general de cavalerie.

Note

Bibliografie
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Corpul de Cavalerie

Nașteri în 1851
Decese în 1941
Generali austrieci
Comandanți austro-ungari pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Rudolf von Brudermann


United States congressional apportionment is the process by which seats in the United States House of Representatives are distributed among the 50 states according to the most recent decennial census mandated by the United States Constitution. After each state is assigned one seat in the House, most states are then apportioned a number of additional seats which roughly corresponds to its share of the aggregate population of the 50 states. Every state is constitutionally guaranteed at least one seat in the House and two seats in the Senate, regardless of population.

The number of voting seats in the House of Representatives has been 435 since 1913, capped at that number by the Reapportionment Act of 1929—except for a temporary (1959–1962) increase to 437 when Alaska and Hawaii were admitted into the Union. The Huntington–Hill method of equal proportions has been used to distribute the seats among the states since the 1940 census reapportionment. Federal law requires the Clerk of the United States House of Representatives to notify each state government of the number of seats apportioned to the state no later than January 25 of the year immediately following each decennial census.

The size of a state's total congressional delegation (which in addition to representative(s) includes 2 senators for each state) also determines the size of its representation in the U.S. Electoral College, which elects the U.S. president.

Constitutional context

Article One, Section 2, Clause 3 of the United States Constitution initially provided:

The phrase "all other persons" refers to slaves, a word not used in the Constitution until the Thirteenth Amendment.

Following the end of the Civil War, the first of those provisions was superseded by Section 2 of the Fourteenth Amendment:

Reapportionment
Reapportionments normally occur following each decennial census, though the law that governs the total number of representatives and the method of apportionment to be carried into force at that time are enacted prior to the census.

The decennial apportionment also determines the size of each state's representation in the U.S. Electoral College. Under Article II, Section 1, Clause 2 of the U.S. Constitution, the number of electors of any state equals the size of its total congressional delegation (House and Senate seats).

Federal law requires the Clerk of the House of Representatives to notify each state government no later than January 25 of the year immediately following the census of the number of seats to which it is entitled. Whether or not the number of seats has changed, the state determines the boundaries of congressional districts—geographical areas within the state of approximately equal population—in a process called redistricting.

Because the deadline for the House Clerk to report the results does not occur until the following January, and the states need sufficient time to perform the redistricting, the decennial census does not affect the elections that are held during that same year. For example, the electoral college apportionment and congressional races during the 2020 presidential election year were still based on the 2010 census results; all of the newly redrawn districts based on the 2020 census did not finally come into force until the 2022 midterm election winners were inaugurated in January 2023.

Number of members

The size of the U.S. House of Representatives refers to the total number of congressional districts (or seats) into which the land area of the United States proper has been divided. The number of voting representatives is currently set at 435. There are an additional five delegates to the House of Representatives. They represent the District of Columbia and the territories of American Samoa, Guam, the Northern Mariana Islands, which first elected a representative in 2008, and the U.S. Virgin Islands. Puerto Rico also elects a resident commissioner every four years.

Controversy and history
Since 1789, when the United States Congress first convened under the Constitution, the number of citizens per congressional district has risen from an average of 33,000 in 1790 to over 700,000 . Prior to the 20th century, the number of representatives increased every decade as more states joined the union, and the population increased.

The ideal number of members has been a contentious issue since the country's founding. George Washington agreed that the original representation proposed during the Constitutional Convention (one representative for every 40,000) was inadequate and supported an alteration to reduce that number to 30,000. This was the only time that Washington pronounced an opinion on any of the actual issues debated during the entire convention. Five years later, Washington was so insistent on having no more than 30,000 constituents per representative that he exercised the first presidential veto in history on a bill which allowed half states to go over the quota.

In Federalist No. 55, James Madison argued that the size of the House of Representatives has to balance the ability of the body to legislate with the need for legislators to have a relationship close enough to the people to understand their local circumstances, that such representatives' social class be low enough to sympathize with the feelings of the mass of the people, and that their power be diluted enough to limit their abuse of the public trust and interests.

Madison also addressed Anti-Federalist claims that the representation would be inadequate, arguing that the major inadequacies are of minimal inconvenience since these will be cured rather quickly by virtue of decennial reapportionment. He noted, however,

Madison argued against the assumption that more is better:

Global comparison and disparities
When talking about the populations within California's reapportioned House districts in 1951, a report from Duke University found that "[there] is not an excessive disparity in district populations, but [the populations and disparities are] perhaps larger than necessary." If the House continued to expand as it did prior to the Reapportionment Act of 1929, it would currently have 1,156 members (still just the second largest lower house, after China). This would give the representatives, on average, about 287 thousand constituents, on par with Japan's National Diet.

The United States also has comparatively massive constituencies for OECD members, with almost three times more constituents per legislator on average than Japan and Mexico. The U.S. has the third most populous average legislative districts in the world (second if the EU's European Parliament is not included).

Membership cap
The Apportionment Act of 1911 (Public Law 62-5) raised the membership of the U.S. House to 433 and provided for an apportionment. It also provided for additional seats upon the admissions of Arizona and New Mexico as states, increasing the number to 435 in 1912.

In 1921, Congress failed to reapportion the House membership as required by the United States Constitution. This failure to reapportion may have been politically motivated, as the newly elected Republican majority may have feared the effect such a reapportionment would have on their future electoral prospects. A reapportionment in 1921 in the traditional fashion would have increased the size of the House to 483 seats, but many members would have lost their seats due to the population shifts, and the House chamber did not have adequate seats for 483 members. By 1929, no reapportionment had been made since 1911, and there was vast representational inequity, measured by the average district size. By 1929 some states had districts twice as large as others due to population growth and demographic shift.

In 1929 Congress (with Republican control of both houses of Congress and the presidency) passed the Reapportionment Act of 1929 which capped the size of the House at 435 and established a permanent method for apportioning a constant 435 seats. This cap has remained unchanged since then, except for a temporary increase to 437 members upon the 1959 admission of Alaska and Hawaii into the Union.

Two states, Wyoming and Vermont, have populations smaller than the average for a single district, although neither state has fewer people than the least populous congressional districts.

Proposed expansion
Among the Bill of Rights amendments to the United States Constitution proposed by Congress in 1789, was one addressing the number of seats in the House. It attempted to set a pattern for growth of the House along with the population, but has not been ratified.

Taken at face-value, with the nation's population reaching approximately 308.7 million according to the 2010 census, the proposed amendment would have called for an up-to 6,000-member House. However, in the context of its original construction, the amendment may have instead outlined an iterative procedure for apportionment following a square root rule relative to the population (e.g. ) that would still have called for a more than 1,600-member House following the same 2010 census.

One proposal to alleviate the current constituency disparities and the high average number of constituents in many states' congressional districts is the "Wyoming rule." Operating similar to New Zealand's method of allocation for proportional representation, it would give the least populous state (which has been Wyoming since 1990) one representative and then create districts in other states with the same population.

Another proposed expansion rule, the cube root rule, calls for the membership of the legislature to be based on the cube root (rounded up) of the U.S. population at the last census. For example, such a rule would call for 692 members of the House based on the 2020 United States census. An additional House member would be added each time the national population exceeds the next cube; in this case, the next House member would be added when the census population reached 331,373,889, and the one after that at 332,812,558. A variation would split the representation between the House and the Senate, e.g. 592 members in the House (692 − 100 senators).

On May 21, 2001, Rep. Alcee Hastings sent a dear colleague letter pointing out that U.S. expansion of its legislature had not kept pace with other countries.

In 2007, during the , Representative Tom Davis introduced a bill in the House of Representatives that would add two seats to the House, one for Utah and one for the District of Columbia. It was passed by the House, but was tripped up by procedural hurdles in the Senate and withdrawn from consideration. An identical bill was reintroduced during the . In February 2009 the Senate adopted the measure 61–37. In April 2010, however, House leaders decided to shelve the proposal.

Two provisions of Section 102, subsection (d) in the Washington, D.C., Admission Act by delegate Eleanor Holmes Norton and its same-titled Senate companion by Sen. Tom Carper, both introduced in 2021 and again in 2023 during the  and es, seek to amend Section 22(a) of the Reapportionment Act by adding one to the permanent House membership for a total of 436 representatives as the state of Washington, Douglass Commonwealth (i.e., Washington, D.C.) would have been entitled to an at-large district. Holmes Norton's bill previously passed the House during the  but not the Senate.

Apportionment methods

Apart from the requirement that each state is to be entitled to at least one representative in the House of Representatives, the number of representatives in each state is in principle to be proportional to its population. Since the adoption of the Constitution, five distinct apportionment methods have been used.

The first apportionment was contained in Art. I, § 2, cl. 3 of the Constitution. After the first census in 1790, Congress passed the Apportionment Act of 1792 and adopted the Jefferson method to apportion U.S. representatives to the states based on population. The Jefferson method required fractional remainders to be discarded when calculating each state's total number of U.S. representatives and was used until the 1830 census. The Webster method,  proposed in 1832 by Daniel Webster and adopted for the 1840 census, allocated an additional representative to states with a fractional remainder greater than 0.5. The Hamilton/Vinton (largest remainder) method was used from 1850 until 1900. The Vinton or Hamilton method was shown to be susceptible to an apportionment paradox. The Apportionment Act of 1911, in addition to setting the number of U.S. representatives at 435, returned to the Webster method, which was used following the 1910 and 1930 censuses (no reapportionment was done after the 1920 census). The current method, known as the Huntington–Hill method or method of equal proportions, was adopted in 1941 for reapportionment based on the 1940 census and beyond. The revised method was necessary in the context of the cap on the number of representatives set in the Reapportionment Act of 1929.

The method of equal proportions

The apportionment method currently used is the method of equal proportions, which minimizes the percentage differences in the number of people per representative among the different states. The resulting apportionment is optimal in the sense that any additional transfer of a seat from one state to another would result in larger percentage differences.

In this method, as a first step, each of the 50 states is given its one guaranteed seat in the House of Representatives, leaving 385 seats to assign. The remaining seats are allocated one at a time, to the state with the highest priority number. Thus, the 51st seat would go to the most populous state (currently California). The priority number is determined by the ratio of the state population to the geometric mean of the number of seats it currently holds in the assignment process, n (initially 1), and the number of seats it would hold if the seat were assigned to it, n+1. Symbolically, the priority number An is

where P is the population of the state, and n is the number of seats it currently holds before the possible allocation of the next seat.  An equivalent, recursive definition is

where n is still the number of seats the state has before allocation of the next (in other words, for the mth allocation, n = m-1).

Consider the reapportionment following the 2010 U.S. census: beginning with all states initially being allocated one seat, the largest value of A1 corresponds to the largest state, California, which is allocated seat 51. After being allocated its 2nd seat, its priority value decreases to its A2 value, which is reordered to a position back in line. The 52nd seat goes to Texas, the 2nd largest state, because its A1 priority value is larger than the An of any other state. However, the 53rd seat goes back to California because its A2 priority value is larger than the An of any other state. The 54th seat goes to New York because its A1 priority value is larger than the An of any other state at this point. This process continues until all remaining seats are assigned. Each time a state is assigned a seat, n is incremented by 1, causing its priority value to be reduced and reordered among the states, whereupon another state normally rises to the top of the list.

The 2010 census ranking of priority values shows the order in which seats 51–435 were apportioned after the 2010 census, with additional listings for the next five priorities. Minnesota was allocated the final (435th) seat. North Carolina missed its 14th seat by 15,754 residents as the 436th seat to be allocated; ten years earlier it had gained its 13th seat as the 435th seat to be allocated based on the 2000 census.

The 2020 census ranking of priority values shows the order in which seats 51–435 were apportioned after the 2020 census, with additional listings for the next ten priorities. For the second time in a row, Minnesota was allocated the final (435th) seat. If either New York had registered 89 more residents or Minnesota had registered 26 fewer residents, New York would have been allocated the 435th seat instead.

Past apportionments
Note: The first apportionment was established by the Constitution based on population estimates made by the Philadelphia Convention, and was not based on any census or enumeration.

 indicates the largest number of representatives each state has had.

Changes following the 2010 censuses

On December 21, 2010, the U.S. Census Bureau released its official apportionment results for congressional representation. The changes were in effect for the U.S. elections in 2012.

Changes following the 2020 censuses

Apportionment results were released on April 26, 2021:

List of apportionments
The size of the U.S. House of Representatives has increased and decreased as follows:

See also
 List of U.S. states by population
 List of U.S. states by historical population (tables of state populations since 1790)
 Electoral vote changes between United States presidential elections

Notes
 Delegate counts in italics represent temporary counts assigned by Congress until the next decennial census or by the U.S. Constitution in 1789 until the first U.S. census.
 Elections held in the year of a census use the apportionment determined by the previous census.

Citations

References

Further reading

External links
 Congressional Apportionment by the U.S. Census Bureau

Congressional apportionment
Apportionment
Congressional apportionment
Congressional apportionment
Redistricting in the United States
Apportionment by country


Das Ballhaus Pankow ist ein Einzeldenkmal im Berliner Bezirk Pankow, Ortsteil Niederschönhausen.

Geschichte

Erbaut wurde das Ballhaus Pankow im Jahr 1880 im Auftrag des Gastwirtes August Lehder. Dieser ließ zunächst ein eingeschossiges Gebäude auf dem Grundstück Lindenstraße 11 (seit 1936: Grabbeallee 53), Ecke Kaiserin-Augusta-Straße (seit 1950: Tschaikowskistraße) errichten. Nach Abschluss der ersten Bauphase gab es dort Gasträume, einen kleinen Saal und einige Wohnräume. Anfangs trug der Betrieb den Namen Restaurant Schloss Schönhausen, benannt nach dem in unmittelbarer Nähe gelegenen Schloss Schönhausen, einer der Residenzen der preußischen Königsfamilie.
Damals lag das Ballhaus noch vor den Toren der rapide wachsenden Stadt Berlin. Im Umfeld entlang der Lindenstraße befanden sich zu dieser Zeit einige weitere Ausflugslokale.

Die Geschäfte des Restaurants liefen gut. 1892 ließ August Lehder die bestehenden Gebäude um einige neue Bereiche erweitern, unter anderem um einen zirka zehn Meter hohen Ballsaal. Insbesondere dieser spektakuläre Saal mit prächtiger Deckenbemalung, Stuck und Parkett machte das Ausflugslokal bald zur Sehenswürdigkeit. Ein großer Wintergarten im Fachwerkstil und eine Bar wurden unmittelbar angrenzend an den Ballsaal errichtet.
Kurz vor der Wende zum 20. Jahrhundert legte August Lehder die Geschicke des Ballhauses Pankow in die Hände seines Schwiegersohnes August Donath. In den Folgejahren wurde es unter diversen Eigentümern als Tanz- und Vergnügungsstätte genutzt. Der letzte Gaststättenbetrieb wurde 1933 geschlossen. Danach gab es Erbstreitigkeiten, so dass die Immobilie zwangsverwaltet wurde.

Den Zweiten Weltkrieg überstand das Gebäudeensemble nahezu unbeschadet. Zwischen 1945 und 1989 diente das Ballhaus als Produktionsstandort. In den unmittelbaren Nachkriegsjahren wurden hier Stahlhelme zu Kochtöpfen umgeschmiedet. Später zogen eine Schlosserei und danach ein Maschinenbaubetrieb ein.
Der sorglose Umgang mit der Bausubstanz führte dazu, dass sich das Ballhaus 1989, zum Zeitpunkt der Wende, in einem katastrophalen Zustand befand. Dach und Wände waren weitgehend verrottet. Das Gebäude stand kurz vor dem Verfall. Dennoch wurde es unter Denkmalschutz gestellt und in den Jahren 1993 bis 1995 restaurierte ein neuer Eigentümer es mit großem Aufwand für rund fünf Millionen Euro. Dabei kamen auch öffentliche Fördermittel zum Einsatz, da an der Wiederinbetriebnahme des Ballhauses ein erhebliches öffentliches Interesse bestand. In diesem Zusammenhang stehen auch die nachfolgenden Auszüge aus Schreiben der Berliner Senatsverwaltung für Stadtentwicklung und Umweltschutz von 1993: "…Ist es doch (Anm.: das Ballhaus) heute ein höchst selten gewordenes Beispiel eines im späten 19. Jahrhundert errichteten Ausflugslokals im Norden Berlins" und "…ist das eigentliche Anliegen des Stadtbezirkes die Unterschutzstellung des alten Ballhauses – ausgelöst durch eine Bürgerinitiative – und dessen Rekonstruktion als kulturelles und gastronomisches Zentrum". Das Ballhaus Pankow ist "eines der schönsten und ältesten noch erhaltenen Gebäude des Bezirks Pankow, […] eines der letzten Zeugnisse einer Zeit, zu der Pankow noch ein Ausflugsziel im Grünen war."

Seit die aufwändige Rekonstruktion des Ballhauses Pankow im Jahr 1995 abgeschlossen wurde, blieb das Gebäude unter anderem aufgrund der hohen Mietforderungen der früheren Besitzer weitgehend ungenutzt. Der Freundeskreis der Chronik Pankows e.V. kritisierte im Jahr 2000 das Fehlen eines Konzepts für den Veranstaltungsbetrieb und vermutete, "dass die Besitzer des Ballhauses in erster Linie Interesse an der Immobilie hatten, um dort Wohnungen bauen zu können." Gelegentlich fanden private Einzelveranstaltungen mit bis zu 500 Gästen statt. Der Öffentlichkeit war nur selten ein Einblick ins Innere des Gebäudes möglich, zum Beispiel im Rahmen von Quartiersspaziergängen und am Tag des offenen Denkmals. Die Versteigerung durch die Liegenschaften GmbH am 22. März 2013 erhielt kein Gebot.

Seit Dezember 2014 finden wieder kulturelle Veranstaltungen im Ballhaus statt. Der Eventveranstalter und Gastronom Ronald Kucharski startete am 6. Dezember 2014 mit einer Adventsgala und präsentiert seitdem in loser Folge Künstler aus den Genres Klassik, Jazz, Pop, Schlager und Rock. Am 25. März 2015 trat Udo Lindenberg in dem barockartigen Ballsaal auf. Sein Konzert war der Abschluss einer Fahrt mit dem "Sonderzug nach Pankow" (in diesem Fall mit einem Zug der U-Bahn-Linie 2). Damit wurde sein Wunsch erfüllt, den er 32 Jahre zuvor in dem gleichnamigen Lied formuliert hatte.

Weblinks

 Ballhaus Pankow Liegenschaften GmbH
 Keine Aufforderung zum Tanz?. In: Berliner Zeitung, 29. September 1995
 Mathias Raabe: Aufwändig saniert und doch leer. In: Berliner Zeitung, 9. März 2000
 Ballhaus Pankow feiert Wiedereröffnung! In: Berliner Zeitung, 18. November 2014

Einzelnachweise

Veranstaltungsstätte in Berlin
Baudenkmal in Berlin
Berlin-Niederschönhausen

Ballhaus Pankow


El Túnel Hvalfjörður (Hvalfjarðargöng en islandés) es un túnel de carretera bajo el fiordo de Hvalfjörður en Islandia. Se encuentra en la Hringvegur o Vía 1 y conecta las poblaciones de Mosfellsbær y Akranes.

Características
Es parte de la ruta islandesa Hringvegur. Tiene 5.762 m de longitud y alcanza una profundidad máxima de 165 metros por debajo del nivel del mar. Fue inaugurado el 11 de julio de 1998. Acorta la distancia de Reikiavik hacia el oeste y el norte de Islandia en unos 45 km. Este túnel permite cruzar el fiordo en unos 7 minutos en lugar de la hora que se tardaba antes de su construcción.

Sin embargo, este túnel obtuvo una mala calificación del Test de Movilidad Europea del año 2010, que se realiza anualmente por el club de automóvil alemán ADAC. Las razones fueron una iluminación pobre y mala, ausencia de un sistema de alarma automático, falta de ventilación en caso de incendio y ubicación a una gran distancia de la estación de bomberos más cercana (exactamente 28 km).

Véase también
 Túneles de Islandia
 Anexo:Grandes túneles

Enlaces externos

 2010 test results of Hvalfjörður Tunnel, para ver los resultados de este túnel en la prueba EuroTAP 2010 (en inglés).

Hvalfjörður
Vesturland
Höfuðborgarsvæði
Arquitectura de Islandia del siglo XX

Túnel de Hvalfjörður