Vladlen Kostyantinovich Trostyansky ( ), né le  et mort le , était un lutteur ukrainien qui pratiquait la lutte gréco-romaine et représentait l'URSS. Il combattait dans la catégorie poids coq.

Trostyansky commence la pratique de la lutte à l'adolescence, en 1951. Il devient rapidement l'un des meilleurs de sa catégorie, au niveau national. Il lui faut cependant attendre l'arrêt de la carrière sportive d'Oleg Karavaïev pour apparaître sur la scène internationale. Il brille particulièrement en 1964, lorsqu'il se classe second aux Jeux olympiques de Tokyo, derrière le Japonais Masamitsu Ichiguchi.

Il est de nouveau champion d'URSS en 1966, cinq ans après son premier titre national.

Après son retrait des compétitions, il mène une carrière d'entraîneur en Ukraine et dirige la Fédération de lutte de l'oblast de Kiev.

Notes et références

Liens externes

Médaillé d'argent olympique soviétique
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1964
Naissance en janvier 1935
Naissance à Kiev
Naissance en RSS d'Ukraine
Décès en juillet 2014
Décès à Kiev
Décès à 79 ans

Vladlen Trostyansky


Enrico Caviglia (Finalmarina, 4. svibnja 1862. – Finale Ligure, 22. ožujka 1945.) je bio talijanski maršal i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 29. divizijom, XXIV., VIII. i X. korpusom, te 8. armijom na Talijanskom bojištu.

Vojna karijera
Enrico Caviglia je rođen 4. svibnja 1862. godine u malom ribarskom mjestu Finalmarina. Šesti je sin Pietra Caviglie i Antonine Caviglia rođ. Saccone. Nakon osnovnog školovanja u Fanalmarini, u listopadu 1877. počinje pohađati Vojnu školu u Milanu. Nakon završetka iste, od listopada 1880., pohađa Vojnu akademiju u Torinu. Po završetku školovanja s činom poručnika raspoređen je na službu u 20. artiljerijsku pukovniju s kojom od 1888. služi u Eritreji. Potom od 1891. pohađa Ratnu školu, nakon čega je 1893. promaknut u čin satnika, te raspoređen na službu u Glavni stožer. Dvije godine poslije, 1895., raspoređen je na službu u Diviziju Perugia, te upućen u Afriku gdje sudjeluje u Prvom talijansko-etiopskom ratu. U tom ratu sudionik je Bitke kod Adue u kojom je talijanska vojska pretrpjela težak poraz od etiopskih snaga. I nakon završetka rata ostaje u Africi gdje se ističe u borbama protiv sudanskih derviša. Po povratku u Italiju raspoređen je u stožer divizije smještene u Catanzaru.

Godine 1901. unaprijeđen je u čin bojnika. U to vrijeme bio je poznat zbog svojih radova o geografiji. Početkom 1904. imenovan je talijanskim vojnim atašeom u Tokiju gdje je kao vojni promatrač opservirao japanske operacije tijekom Rusko-japanskog rata. Nakon te dužnosti obnaša dužnost vojnog atašea u Pekingu. Godine 1908. vraća se u Italiju gdje je u rujnu promaknut u čin potpukovnika, te raspoređen u stožer XX. korpusa smještenog u Napulju. Godine 1912. upućen je u Libiju kako bi nadgledao povlačenje turskih snaga nakon okončanja Talijansko-turskog rata. U veljači 1913. imenovan je ravnateljem Vojnog geografskog instituta u Firenzi, dok je godinu dana poslije, u veljači 1914., unaprijeđen u čin pukovnika.

Prvi svjetski rat
Nakon ulaska Italije u rat na strani Antante u kolovozu 1915. promaknut je u čin general bojnika, te mu je dodijeljeno zapovjedništvo nad Brigadom Bari s kojom sudjeluje u borbama na Krasu. U proljeće 1916. imenovan je zapovjednikom 29. divizije s kojom je premješten sa sočanskog dijela bojišta u Tirol radi zaustavljanja Tirolske ofenzive. U lipnja 1917. sudjeluje u Bitci na Ortigari nakon čega je imenovan zapovjednikom XXIV. korpusa koji se nalazio na sočanskom bojištu. Istodobno s tim imenovanjem unaprijeđen je u čin general poručnika. Zapovijedajući XXIV. korpusom ističe se u Jedanaestoj bitci na Soči u kojoj, zahvaljujući dobroj pripremi i elementu iznenađenja, uspijeva potisnuti austrougarske snage koji uspjeh nije međutim, bio iskorišten zbog nedostatka pričuva.

Tijekom austro-njemačke Kobaridske ofenzive Caviglia sa svojim korpusom uspješno odbija početni napad. Međutim, talijanski položaji su probijeni kod susjednog XXVII. korpusa kojim je zapovijedao Pietro Badoglio, tako da je i Caviglia prisiljen na povlačenje pri čemu mu je povjereno i zapovjedništvo nad tri divizije XVII. korpusa. Usprkos napadima uspijeva uredno provesti povlačenje najprije na rijeku Tagliamento, a potom na rijeku Piave, pri čemu je sačuvao većinu svojih jedinica. Međutim, nakon završetka ofenzive nije raspušten Badogliov XXVII. korpus, već Caviglijin XXIV., što je razljutilo Cavigliju koji je smatrao da se radi o osveti Badoglija, koji je u međuvremenu postao zamjenik načelnika Glavnog stožera. Caviglia preuzima zapovjedništvo nad VIII. korpusom, nakon čega u ožujku 1918. postaje zapovjednikom X. korpusa. S istim sudjeluje u Bitci na Piavi, ali tijekom bitke preuzima zapovjedništvo nad 8. armijom zamijenivši na tom mjestu smijenjenog Giuseppea Pennellu. Nakon zaustavljanja austrougarske ofenzive Caviglia sudjeluje u planiranju napada na austrougarske snage koje su već bile iscrpljene dugotrajnim ratovanjem. Napad koji je započeo 24. listopada 1918., a koji je kasnije nazvan Bitkom kod Vittorija Veneta Caviglijina 8. armija uspijeva prva probiti neprijateljske položaje, te prodrijeti u dubinu protivničkog teritorija. Navedeno je uzrokovalo moralnu i vojnu krizu u austrougarskoj vojsci koja se počela raspadati, što je dovelo do potpisivanja primirja.

Između dva rata
Nakon završetka rata Caviglia je prilikom rekonstrukcije Orlandove Vlade imenovan ministrom rata sa zadatkom izrade demobilizacijskog programa u skladu s ekonomskim i političkim prilikama u ratom iscrpljenoj zemlji. Navedenu dužnost obnaša do lipnja 1919. kada Orlanda na mjestu predsjednika Vlade zamjenjuje Francesco Nitti. U međuvremenu je, 22. veljače 1919., imenovan doživotnim senatorom. U studenom te iste godine zajedno s Badogliom, Pecori Giraldijem i Giardinom promaknut je u čin generala armije, tada najviši vojni čin u talijanskoj vojsci. Od 21. prosinca 1920. obnaša dužnost komesara i zapovjednika jedinica u Julijskoj krajini zamijenivši na toj dužnosti Pietra Badoglia. Navedenim jedinicama u razdoblju od 24. do 31. prosinca 1920. u tzv. Krvavom Božiću provodi Rapalski ugovor sklopljen između Italije i Kraljevstva SHS koji je predviđao formiranje Slobodne države Rijeka, te izbacuje D'Anunnzijeve jedinice koje navedeni ugovor nisu priznavale.

U siječnju 1922. zajedno s Diazom, Badogliom, Giardinom, Pecori Giraldijem i vojvodom od Aoste imenovan je u Vojno vijeće koje je pomagalo Vladi prilikom donošenja odluka koje su se odnosile na pitanja vojske. Početkom 1925. zajedno s ostalim najvišim generalima, protivi se reformi vojske koju je predložio ministar rata Antonino Di Giorgio, koji prijedlog na kraju nije prihvaćen, što je rezultiralo ministrovom ostavkom. Te iste godine, u lipnju, promaknut je od fašističkih vlasti u novoustrojeni čin maršala Italije, najviši čin talijanske vojske. Idućih godina Caviglia je marginaliziran od fašističkih vlasti, te u razdoblju od 1930. do 1934. sudjeluje u izradi tri sveska Povijesti Prvog svjetskog rata. U rujnu 1939. imenovan je od strane Mussolinija zapovjednikom zapadnih granica, što mu je bila prva služba nakon 1925.

Drugi svjetski rat
Tijekom Drugog svjetskog rata i talijanskih poraza tijekom 1942. i 1943. Caviglia se zavaravao idejom da Italija iziđe iz rata uz istodobno proglašavanje neutralnosti. Dana 8. rujna 1943. Badoglio je objavio da je Italija potpisala primirje sa saveznicima, te su kralj i Vlada napustili zemlju pred nadolazećim Nijemcima. Caviglia se u tom trenutku zbog privatnih razloga nalazio u Rimu. U takvoj konfuznoj situaciji preuzeo je zapovjedništvo vojnih snaga u Rimu, te je s njemačkim feldmaršalom Albertom Kesselringom dogovorio predaju talijanskih snaga u Rimu u zamjenu za poštovanjem statusa Rima kao "otvorenog grada".

Smrt
Nakon toga Caviglia se povukao u svoju vilu u Finale Ligureu koju je nazvao Vila Vittorio Veneto. Tu je i preminuo 22. ožujka 1945. godine u 83. godini života. Pokopan je u Bazilici Svetog Ivana Krstitelja u Finale Liguri, ali mu je tijelo 22. lipnja 1952. premješteno u mauzolej sagrađen na Rtu San Donato istočno od Finale Ligurea na ceremoniji na kojoj su prisustvovali tadašnji predsjednik Republike Luigi Einaudi i bivši predsjednik Vlade Vittorio Orlando, kao službeni govornik.

Vanjske poveznice
     Enrico Caviglia na stranici Treccani.it
   Enrico Caviglia na stranici Senato.it
   Enrico Caviglia na stranici Ilpostalista.it
   Enrico Caviglia na stranici Criticadellastoria.it
   Enrico Caviglia na stranici Generals.dk
   Enrico Caviglia na stranici Hrono.ru<

Talijanski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Enrico Caviglia


John W. Rhodes is an American politician and businessman who served as a member of the North Carolina House of Representatives from 2003 to 2007. A real estate broker from Huntersville, North Carolina, Rhodes represented the 98th district. He was defeated in the 2006 Republican primary by Thom Tillis.

Career
Rhodes was the first member of the North Carolina House to call for the resignation of Speaker Jim Black, after Black was accused of ethics violations and malfeasance. Black later resigned from the House after winning re-election in 2006 and was convicted on state and federal charges in 2007.

Citizens of North Carolina signed a petition to have Rhodes run as a write-in candidate for the U.S. Senate in 2014.  2014.

Electoral history

2006

2004

2002

References

Living people
Year of birth missing (living people)
People from Huntersville, North Carolina
21st-century American politicians
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives

John W. Rhodes


Pier Luigi Farnese ( – 10. september 1547) var den første hertug af det lille hertugdømme Parma i Norditalien fra 1545 til 1547.

Biografi

Ungdom
Pier Luigi tilhørte slægten Farnese og blev født den 19. november 1503 i Rom som en uægte søn af kardinal Alessandro Farnese (den senere Pave Paul 3.). Moderen var sandsynligvis Silvia Ruffini, en romersk adelskvinde, der også fødte Alessandro Farneses tre øvrige børn, Constanza, Paul og Ranuccio. Som 2-årig blev han og hans bror Paul legitimieret af Pave Julius 2. Han fik en berømt humanist, Baldassarre Malosso di Casalmaggiore, kaldet Tranquillus, som tutor og udviklede tidligt en interesse for krig og fæstningsvidenskab.

Ægteskab
Alessandro Farnese var ivrig efter at gøre Pier Luigi til familieoverhovede for slægten Farnese og arrangerede derfor et fordelagtigt ægteskab for sønnen med Gerolama Orsini, datter af Grev Lodovico af Pitigliano. Ægteskabskontrakten blev udfærdiget i 1513, og bryllupet blev afholdt i 1519. Ægteskabet var kærlighedsløst, men på trods heraf forblev Gerolama en trofast hustru, der med værdighed tolererede Pier Luigis udskejelser, brutalitet og ekstravagance. Det følgende år fødte Gerolama deres første søn Alessandro Farnese.

Militær karriere

Pier Luigi Farnese tilbragte sin ungdom som lejesoldat. I 1520, da han var sytten år gammel, var han og hans bror Ranuccio allerede gået i tjeneste som lejesoldater for Republikken Venedig. Han tjente under Kejser Karl 5. indtil 1527 og deltog som sådan i Plyndringen af Rom i 1527 på kejserens side og udfordrede dermed Farnese-slægtens traditionelle loyalitet overfor pavemagten.

Kirkens Generalkaptajn
Da faderen var blevet pave som pave Paul 3. i 1534, udnævnte han Pier Luigis søn Alessandro Farnese til kardinal. I 1537 udnævnte pave Paul 3. sønnen til Kirkens Generalkaptajn, øverstkommanderende for pavens hær. Senere udnævnte han ham til hertug af Castro. I 1538 konsoliderede Pier Luigi venskabet mellem Slægten Farnese og kejserfamilien yderligere, da hans næstældste søn Ottavio Farnese blev gift med Kejser Karl 5.'s uægte datter, Margrete af Parma. I 1543 blev Pier Luigis yngste søn Orazio Farnese sendt til Frankrig, hvor han blev gift med Diane de France, en uægte datter af kong Henrik 2. Endelig blev Pier Luigis tredje søn Ranuccio Farnese udnævnt til kardinal i 1545.

Hertug af Parma
I 1545 udnævnte Pave Paul 3. sin søn til hertug af Parma. Pier Luigi tog sit nye hertugdømme i besiddelse den 23. september 1546. Allerede i 1547 blev den upopulære hertug dog myrdet som følge af en konspiration. Hans søn Ottavio Farnese overtog først regeringen i hertugdømmet i 1551.

Se også
Hertugdømmet Parma

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Huset Farnese
Hertuger af Castro
Hertuger af Parma
Italienere i 1500-tallet
Personer fra Rom

Pier Luigi Farnese af Parma


بلدية فيالغوردو ديل خوكار (بالإسبانية: Villalgordo del Júcar) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فيالغوردو ديل خوكار 1.277 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  بلدية فيالغوردو ديل خوكار

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

فيالغوردو ديل خوكار


{{Filmski umjetnik
|ime = Gallagher
|slika = GallagherRetouched.jpg|mini|Gallagher
|opis slike = Gallagher u 2007.
|rodno ime = Leo Anthony Gallagher, Jr.
|pseudonim = Butch
|rođenje = 24. srpnja, 1946.
|mjesto rođenja =  Fort Bragg, Sjeverna Karolina, SAD
|smrt =
|mjesto smrti =
|godine rada =
|web = www.gallaghersmash.com
|supruga =
|suprug =
|važnije uloge =
|važniji filmovi =
|oscar =
|emmy =
|tony =
|zlatni globus =
|bafta =
|cesar =
|goya =
|afi =
|olivier =
|saturn =
|ostale_nagrade =
}}Leo Anthony Gallagher, Jr.''' (Fort Bragg, 24. srpnja, 1946.), američki je glumac.

Vanjske poveznice

Američki filmski umjetnici

Gallagher


A Diocese de Shimoga (Latim:Dioecesis Shimogaensis) é uma diocese localizada no município de Shimoga, no estado de Carnataca, pertencente a Arquidiocese de Bangalore na Índia. Foi fundada em 14 de novembro de 1988 pelo Papa João Paulo II. Com uma população católica de 18.844 habitantes, sendo 0,3% da população total, possui 22 paróquias com dados de 2018.

História

Em 14 de novembro de 1988 o Papa João Paulo II cria a Diocese de Shimoga através dos territórios da Arquidiocese de Bangalore e da Diocese de Chikmagalur.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1988.

Ligações externas

Shimoga
Shimoga

Diocese de Shimoga


Listă de dramaturgi italieni:

(c. 1230–1306) Jacopone da Todi
(1261–1329) Albertino Mussato
(1469–1527) Niccolò Machiavelli
(1470–1520) Bernardo Dovizio da Bibbiena
(1474–1533) Ludovico Ariosto
(1492–1556) Pietro Aretino
(1492–1573) Donato Giannotti
(1503–1584) Anton Francesco Grazzini
(1504–1573) Giambattista Giraldi Cinthio
(1507–1566) Annibale Caro
(1508–c. 1568) Ludovico Dolce
(c. 1525–c. 1586) Giovanni Battista Cini
(1535–1615) Giambattista Della Porta
(1538–1612) Gian Battista Guarini
(1541–1585) Luigi Groto
(1548–1600) Giordano Bruno
(1568–1642) Michelangelo Buonarroti cel Tânăr
(1675–1755) Francesco Scipione, marchiz de Maffei
(1698–1782) Pietro Metastasio
(1707–1793) Carlo Goldoni
(1720–1806) Carlo Gozzi
(1728–1787) Ferdinando Galiani
(1749–1803) Vittorio Alfieri
(1754–1828) Vincenzo Monti
(1776–1834) Giovanni Giraud
(1778–1827) Ugo Foscolo
(1785–1873) Alessandro Manzoni
(1800–1846) Carlo Marenco
(1816–1882) Paolo Giacometti
(1822–1889) Paolo Ferrari
(1830–1881) Pietro Cossa
(1839–1915) Luigi Capuana
(1842–1911) Antonio Fogazzaro
(1847–1906) Giuseppe Giacosa
(1852–1909) Alfredo Oriani
(1860–1934) Salvatore Di Giacomo
(1861–1943) Roberto Bracco
(1863–1938) Gabriele D'Annunzio
(1867–1927) Augusto Novelli
(1867–1936) Luigi Pirandello
(1874–1934) Dario Niccodemi
(1876–1944) Filippo Tommaso Marinetti
(1877–1949) Sem Benelli
(1878–1960) Massimo Bontempelli
(1880–1918) Guillaume Apollinaire
(1880–1947) Luigi Chiarelli
(1882–1921) Ercole Luigi Morselli
(1892–1953) Ugo Betti
(1898–1992) Valentino Bompiani
(1900–1984) Eduardo De Filippo
(1907–1954) Vitaliano Brancati
(1911–1980) Diego Fabbri
(1911–2007) Gian Carlo Menotti
 (1927–1989) Roberto Mazzucco

Vezi și

 Listă de piese de teatru italiene
 Listă de dramaturgi
 Listă de scriitori italieni

Listă de dramaturgi italieni


"Perifrază" este, la origine, un termen din retorică. În acest domeniu face parte din categoria figurilor de stil și denumește un grup de cuvinte care înlocuiește un singur cuvânt, cu diferite scopuri. Unul din acestea este realizarea expresivității. Exemple pentru aceasta sunt, în limba engleză, the Emerald Isle "insula de smarald" pentru Irlanda, în franceză, la Ville Lumière "orașul lumină" pentru Paris sau la grande bleue (literal "marea (adjectiv) albastră") pentru "mare", în maghiară, Árpád fiai "fiii lui Árpád" pentru "maghiarii". Perifraza mai poate fi folosită cu scop ironic, (ex. a trage la măsea pentru "a fi bețiv"), eufemistic ( Il est parti pour un monde meilleur "A plecat într-o lume mai bună" pentru "a murit") ori pentru a înlocui un cuvânt considerat necuviincios sau tabu: a-și face nevoile.

În lingvistică, termenul "perifrază" s-a adoptat și cu sensul din retorică, dar și într-un sens mai larg. În primul rând, sunt incluse aici toate tipurile de locuțiuni. În al doilea rând, termenul se aplică și tuturor formelor gramaticale analitice în contrast cu cele sintetice. Această aplicare pornește de la un punct de vedere diacronic (referitor la istoria limbii), înlocuirea unei forme sintetice cu una analitică pentru exprimarea aceluiași înțeles gramatical corespunzând cu definiția inițială a perifrazei (grup de cuvinte care înlocuiește un singur cuvânt). Astfel, de exemplu, în franceză, j'ai fait "(eu) am făcut" îi corespunde lui feci din limba latină.

Având în vedere cele de mai sus, se pot deosebi perifraze lexicale și perifraze gramaticale (morfologice).

Perifraze lexicale

În gramaticile unor limbi, cum este româna sau franceza, pentru perifrazele lexicale există un termen aparte, "locuțiune". Aceasta este un grup de cuvinte cu sens lexical unitar, care se comportă din punct de vedere gramatical ca o singură parte de vorbire. Există locuțiuni pentru aproape toate părțile de vorbire.

Perifraze gramaticale

Perifrazele gramaticale sunt numite altfel forme gramaticale analitice. Ele exprimă mai ales categorii gramaticale ale verbului, dar și ale altor părți de vorbire.

Perifraze verbale

Formele verbale perifrastice, numite și compuse, se formează cu verbe auxiliare și semiauxiliare.

Perifraze modale și temporale

În română, o formă modală și totodată temporală este perifrastică (condiționalul prezent – aș vorbi), iar majoritatea celorlalte forme temporale sunt tot perifrastice, de exemplu perfectul compus (am vorbit) sau cele de viitor: voi vorbi.

În franceză sunt relativ multe forme temporale perifrastice. În gramaticile acestei limbi se numesc timpuri compuse cele principale, formate cu verbele auxiliare avoir "a avea" și être "a fi", la care se adaugă forma de participiu trecut a verbului cu sens lexical. Așa este, de pildă, perfectul compus, ex. Nous avons bien ri "Am râs bine", Le train est parti "Trenul a plecat". Numai celelalte sunt numite forme perifrastice, care sunt formate cu așa-numite verbe semiauxiliare și cu verbul cu sens lexical la infinitiv. Astfel este, de exemplu, viitorul numit "apropiat": Le bébé va s'endormir "Copilașul o să adoarmă".

În engleză, în afară de două forme temporale (prezentul simplu și trecutul simplu), toate celelalte sunt perifrastice: prezentul continuu (We are playing cards now "Chiar acum jucăm cărți"), trecutul continuu (We were playing cards at the time "Chiar atunci jucam cărți") etc..

Și în limbile din diasistemul slav de centru-sud există forme modale și temporale perifrastice: condiționalul prezent (Morali bismo ga pośetiti "Ar trebui să-l vizităm"), perfectul (Jeste li čuli? "Ați auzit?"), viitorul: Jednog dana on će završiti studije "Într-o bună zi își va termina studiile" etc.

În maghiară sunt numai două asemenea forme: viitorul (élni fog "va trăi") și condiționalul trecut: kért volna "ar fi cerut".

Perifraze ce exprimă diateze, aspecte, modalități și sensuri pragmatice

În limbile romanice, de exemplu, diateza pasivă se formează perifrastic, cu verbul auxiliar "a fi" și participiul verbului cu sens lexical:  Cărțile vor fi puse la loc,  Le vaccin contre la rage a été découvert par Pasteur "Vaccinul împotriva turbării a fost descoperit de Pasteur".

Alte perifraze verbale sunt de aspect. Ele exprimă :
 începutul acțiunii:
 En entandant cette histoire, tout le monde s'est mis à rire "Auzind povestea asta, toată lumea s-a pus pe râs";
 Il était sur le point de se coucher, lorsque nous sommes arrivés "El era pe punctul de a se culca atunci când am ajuns noi";
 desfășurarea acțiunii: Ne dérange pas Stanislas ! Il est en train de travailler "Nu-l deranja pe Stanislas! Acum tocmai lucrează";
 sfârșitul acțiunii:
 Au bout de trois jours, la pluie a enfin cessé de tomber "După trei zile, ploaia a încetat în sfârșit" (literal "… a încetat să cadă");
 Tu peux prendre le journal. J'ai fini de le lire "Poți lua ziarul. L-am terminat de citit".

Unii lingviști includ printre cele aspectuale și perifrazele numite factitive sau cauzative, care exprimă participarea indirectă a subiectului la acțiune. Uneori, acțiunea este cauzată de subiect. În acest caz, verbul semiauxiliar este echivalent cu "a face":  L'opium fait dormir "Opiumul te face să dormi", Il fait faire ses costumes à Londres "Își face costumele la Londra",  She makes him eat "Îl face să mănânce". Alteori se exprimă faptul că acțiunea este doar neîmpiedicată de subiect, cu verbul semiauxiliar echivalent cu "a lăsa":  Sa mère l'a laissé dormir jusqu'à dix heures "Maică-sa l-a lăsat să doarmă până la ora zece", Il a laissé battre son petit frère "A lăsat să-i fie bătut frățiorul".

În engleză, formele temporale continue (vezi mai sus) exprimă în același timp și aspectul continuu (acțiune în desfășurare).

În maghiară există de asemenea o perifrază de aspect, cu verbul semiauxiliar szokott (cu sensul lexical "obișnuia"), care exprimă o acțiune repetată din timp în timp, fie în trecut, fie în prezent, deși are numai formă de trecut, momentul acțiunii putând fi dedus din context : Esténként olvasni szokott "Seara, de obicei citea/citește".

Perifrazele numite de modalitate exprimă modul în care vorbitorul privește acțiunea cuprinsă în propriul său enunț (ca obligatorie, probabilă, posibilă, eventuală etc.):
 acțiune aproape realizată:  era să cadă,  Nous avons failli réussir "Puțin a lipsit să reușim";
 acțiune întâmplătoare:  Ha el találod árulni a titkot, megharagszom "Dacă trădezi cumva secretul, mă supăr";
 acțiune voită:  vrea să zică,  Je veux savoir "Vreau să știu";
 aparență:  Le temps semble s'améliorer "Vremea pare să se îmbunătățească";
 capacitatea de a face ceva:  pot să cânt, pot cânta,  Cet avion pourra transporter plus de 700 passagers "Avionul acesta va putea transporta peste 700 de pasageri";
 eventualitate:  Attention ! Il a neigé, on peut glisser "Atenție! A nins, se poate aluneca",  We may have problems "S-ar putea să avem probleme";
 obligație, necesitate:  trebuie să vorbesc, trebuie vorbit, am a spune, am de spus, e de spus,  Tu dois t'excuser / Tu as à t'excuser "Trebuie să te scuzi", Il faut lui pardonner "(El) trebuie iertat";
 posibilitate:  Ja ovde mogu studirati/da studiram "Aici pot să studiez";
 probabilitate:  Quelle chaleur ! Il doit faire au moins 35 °C "Ce căldură! Trebuie să fie cel puțin 35°";

Un exemplu de perifrază pragmatică este, în maghiară, cu verbul semiauxiliar tetszik (sens lexical "a plăcea"), folosită de obicei pentru exprimarea politeții față de o persoană mai în vârstă: Tetszett már venni a süteményből? "Ați luat deja prăjitură?" (literal "V-a plăcut deja a lua prăjitură?").

Gradele de comparație

În unele limbi toate, în altele unele grade de comparație ale adjectivelor și adverbelor sunt exprimate analitic, deci perifrastic. În română toate sunt așa: mai înalt, la fel de / tot așa de / tot atât de înalt, mai puțin înalt, cel mai înalt, cel mai puțin înalt.

În franceză de asemenea, toate gradele de comparație se exprimă perifrastic, excepții fiind comparativul și superlativul relativ al câtorva adjective și adverbe: plus facile "mai ușor", aussi facile "la fel de ușor", moins facile "mai puțin ușor", le plus grand "cel mai mare", la moins chère "cea mai puțin scumpă".

În engleză, gradele de comparație ale celor mai multe adjective și adverbe sunt perifrastice (ex. more interesting "mai interesant"), unele au comparativul de superioritate și superlativul relativ de superioritate numai sintetice, adică formate cu sufixe (bigger "mai mare"), iar câteva le pot avea formate cu ambele procedee: more happy sau happier "mai fericit", the most happy sau the happiest "cel mai fericit".

În maghiară, numai comparativul de egalitate, cel de inferioritate și superlativul relativ de inferioritate sunt construite perifrastic: kevésbé rossz "mai puțin rău" ugyanolyan rossz "la fel de rău", a legkevésbé jó "cel mai puțin bun".

Referințe

Surse bibliografice

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5
  Barić, Eugenija et al., Hrvatska gramatika (Gramatica limbii croate), ediția a II-a revăzută, Zagreb, Školska knjiga, 1997, ISBN 953-0-40010-1 (accesat la 4 iunie 2018)
  Bokor, József, Szóalaktan (Morfologie), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 254–292 (accesat la 4 iunie 2018)
  Bokor, József, Szófajtan (Părțile de vorbire), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 197–253  (accesat la 4 iunie 2018)
  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics  (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 4 iunie 2018)
  Čirgić, Adnan; Pranjković, Ivo; Silić, Josip, Gramatika crnogorskoga jezika (Gramatica limbii muntenegrene), Podgorica, Ministerul Învățământului și Științei al Muntenegrului, 2010, ISBN 978-9940-9052-6-2 (accesat la 4 iunie 2018)
  Cojocaru, Dana, Romanian Grammar (Gramatică română), SEELRC, 2003 (accesat la 4 iunie 2018)
 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de termeni lingvistici, București, Teora, 1998; online: Dexonline (DTL) (accesat la 4 iunie 2018)
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9  (accesat la 10 noiembrie 2018)
  Delatour, Yvonne et al., Nouvelle grammaire du français (Noua gramatică a francezei), Paris, Hachette, 2004  (accesat la 4 iunie 2018)
 Dicționare ale limbii române (Dexonline) (accesat la 4 iunie 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
  Eastwood, John, Oxford Guide to English Grammar  (Ghidul Oxford al gramaticii engleze), Oxford, Oxford University Press, 1994, ISBN 0-19-431351-4 (accesat la 4 iunie 2018)
  Grevisse, Maurice și Goosse, André, Le bon usage. Grammaire française (Folosirea corectă a limbii. Gramatică franceză), ediția a XIV-a, Bruxelles, De Boeck Université, 2007, ISBN 978-2-8011-1404-9
  Hangay, Zoltán, Szövegtan (Textologie), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 521–554  (accesat la 4 iunie 2018)
  Kalmbach, Jean-Michel, La grammaire du français langue étrangère pour étudiants finnophones (Gramatica limbii franceze ca limbă străină pentru studenți vorbitori de finlandeză), versiunea 1.5., Universitatea din Jyväskylä (Finlanda), 2017, ISBN 978-951-39-4260-1
  Klajn, Ivan, Gramatika srpskog jezika  (Gramatica limbii sârbe), Belgrad, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, 2005, ISBN 86-17-13188-8 (accesat la 4 iunie 2018)
  Lengyel, Klára, A segédigék kérdéséhez (În legătură cu chestiunea verbelor auxiliare), Magyar Nyelvőr, nr. 1, ianuarie–martie 1999  (accesat la 4 iunie 2018)
  Mauger, Gaston, Grammaire pratique du français d'aujourd'hui (Gramatica practică a limbii franceze de azi), ediția a IV-a, Paris, Hachette, 1971
 Moldovan, Valentin și Radan, Milja N., Gramatika srpskog jezika. Morfologija. Gramatica limbii sârbe, Sedona, Timișoara, 1996, ISBN 973-97457-4-1

Vezi și

 Analitism și sintetism (lingvistică)
 Grad de comparație
 Locuțiune
 Sintagmă
 Verb auxiliar

Morfologie lingvistică
Semantică

Perifrază (lingvistică)


Southall () is a railway station on the Great Western Main Line in Southall, London, England. It is in Travelcard Zone 4 and passenger services are provided by the Elizabeth line from . It is  down the line from Paddington and is situated between  to the east and  to the west.

The station is managed by Transport for London, and was rebuilt with step-free access as part of the Crossrail project.

History

The Great Western Railway opened Southall railway station on 1 May 1839, nearly one year after it opened its first railway line on 4 June 1838, between London Paddington and Maidenhead Riverside (the latter now known as Taplow). The Brentford Branch Line to Brentford Dock was opened for freight in 1859; a passenger service ran on the branch from 1 May 1860 until 4 May 1942, using the unnumbered platform at the south of the station (the line serving this platform is now only used as a relief line). From 1 March 1883 to 30 September 1885 (when the service was discontinued as uneconomic) the District Railway ran trains between  and Windsor which called at the station. The goods platforms  opened as part of the original station were closed and dismantled in 1967. The Great Western Main Line was electrified through Southall in the early 1990s as part of the Heathrow Express project.

Crossrail
Southall was first proposed to be part of the Crossrail project in the 1990s. In 2004, public consultation into the project proposed a new station building with step free access, as well as platform extensions to serve longer trains. The number of seats available into Central London would treble, due to longer and more frequent trains.

In March 2010, the Crossrail Specialist Scrutiny Panel recommended that Crossrail should give consideration to the proposed regeneration developments in the area, including the Southall Gas Works development and the landscaping of unused work sites.

In May 2011, Network Rail announced that it would deliver improvements and alterations to prepare the station for Crossrail services. The work would include platform extensions, a new ticket hall designed by Bennetts Associates with level access from South Road, and step-free access to all platforms. Outside the station, public realm improvements funded by Transport for London and Ealing Borough Council would include widened pavements, street trees and cycle parking.

In 2015, Ealing Council approved the proposed work at Southall, allowing initial construction work to commence. In 2017, it was announced that completion of the station was delayed until 2019. In 2019, contracts for the new station building was awarded, allowing construction of the new station building. Following delays due to the COVID-19 pandemic, the refurbished station opened on 26 August 2021, providing step free access to all platforms.

Accidents and incidents

On 19 September 1997, a Great Western Trains passenger train from  to  failed to stop at a red signal and collided with a freight train, killing 7 people and injuring 139 others. The train driver, Larry Harrison, was charged with manslaughter, but the case against him was dropped. Great Western Trains was fined £1.5 million for the crash. Following this accident and the more serious Ladbroke Grove Rail Crash some miles east, First Great Western requires all its trains to have their ATP switched on at all times. If the equipment is faulty, the train is stored out of use.

Bilingual signage

Southall station has bilingual station signage, owing to the large Punjabi community in the local area. Station signs on the platforms bear "Southall" and also "ਸਾਊਥਹਾਲ" in Gurmukhī, a script commonly used for the Punjabi language. In 2007, following issues raised by other ethnic groups in the area, First Great Western announced it would review the signage. The bilingual signs were kept, and were still displayed at the station. In 2021, the new station building and platform roundel maintained the use of bilingual signage. It is one of the relatively few stations in England to have bilingual signage, others being Whitechapel (Bengali), Wallsend (Latin), Hereford (Welsh), Moreton-in-Marsh (Japanese) and St Pancras International, Ebbsfleet International and Ashford International (all French).

Layout and facilities
Southall railway station has five platforms, one of which is unnumbered and used only for freight and special events. In normal circumstances, platforms 1 and 2, on the fast lines, and the unnumbered platform are not used by passengers; platforms 3 and 4 are used by all trains serving the station. The new station building has a ticket office and automatic ticket barriers. A footbridge gives access to platforms 3 and 4 via steps and lifts, while gates prevents access to the other three, under normal circumstances.

Oyster "pay as you go" has been available since October 2008 for journeys to or from Southall.

Services
Trains at Southall are operated by the Elizabeth line.

Frequency
As of the May 2023 timetable, the typical Monday to Friday off-peak Elizabeth line service is:
4 tph (trains per hour) westbound to Heathrow Terminal 4
2 tph westbound to Reading
2 tph westbound to Maidenhead
8 tph eastbound to Abbey Wood

Service table

Connections

London Buses routes 105, 120, 195, 427, 482, E5 and H32 serve the station.

See also
 Southall Railway Centre–a heritage railway centre, based in part of the former Southall locomotive depot (visible from the station: to the south of the main line, looking towards Paddington). It is home to the GWR Preservation Group.
 Southall East Junction

References

 Baker, T.F.T., Cockburn, J.S. and Pugh, R.B. (Eds) (1971) "Norwood, including Southall: Introduction", A History of the County of Middlesex: Volume 4: Harmondsworth, Hayes, Norwood with Southall, Hillingdon with Uxbridge, Ickenham, Northolt, Perivale, Ruislip, Edgware, Harrow with Pinner, Victoria County History online, p. 40-43, accessed 20 October 2007
 Mitchell V. and Smith, K. (2000) "2. Brentford Branch, Southall", In: Branch Lines of West London, Midhurst : Middleton Press, , p. 16-23

External links

Railway stations in the London Borough of Ealing
Railway stations in Great Britain opened in 1839
Great Western Main Line
Former Great Western Railway stations
Railway stations served by the Elizabeth line
Railway stations
1839 establishments in England

Southall railway station


1550 (MDL) çarşamba günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 8 Şubat - Papa III. Julius göreve başladı.

Doğumlar
 1 Şubat - John Napier, İskoç matematikçi

Ölümler
 20 Mayıs - Ashikaga Yoshiharu, Japon şogun (d. 1511)
 24 Ekim - Louis, Fransız prens (d. 1549)

1550


El G6 es un obús autopropulsado sudafricano, desarrollado en base al cañón-obús G5 y su munición. Se le considera una de las más poderosas piezas de artillería autopropulsada montada sobre un chasis con ruedas.

En adición a la movilidad logística ofrecida por un chasis con ruedas, el G6 está protegido ante el posible fuego de contrabatería y es capaz de defenderse por sí mismo en un área sin asegurar.

El chasis dispone de protección suficiente para soportar el impacto y/o explosión de minas. El G6 es producido en Sudáfrica por la empresa local Denel Land Systems, una división de Denel LLC (ahora propiedad de BAE Systems). Entró en producción en 1987.

Características de la munición

Las cargas propulsoras usadas con los proyectiles incluyen las de los modelos PD M841, M9220 con temporizador electrónico, y la M8513 con accionador de proximidad. Las cargas del tipo PD M841 y del modelo M8513 se usan con proyectiles HE. Las cargas del modelo M9220 se usan como propelentes para proyectiles fumígenos , Iluminación (trazadores), RP, Submuniciónes (proyectiles tipo canister), y del tipo Leaflet. Las cargas del modelo PD M841 incorporan controladores meterorológicos de lluvia/nubosidad por medio de dispositivos densitométricos que reemplazan las de los modelos estadounidenses similares como las PD M572/PD M739 , y es compatible con proyectiles con espoleta en su base.

Alcance máximo:
 30.000 m con proyectiles HE estándar.
 39.000 m con proyectiles HE con pestaña.
 42.000 m con proyectiles HE con pestaña. (BB disparados desde un G6-52).
 50.000 m con proyectiles HE con pestaña. (BB disparados desde un G6-52 con carga de Alcance Extendido).
 52.500 m con proyectiles de largo alcance y velocidad incrementada (V-LAP disparados desde un G6).
 58.000 m con proyectiles de largo alcance y  velocidad incrementada (V-LAP disparados desde un G6-52).
 67.450 m con el proyectil M9703A1 de tipo V-LAP (probados exitosamente por DENEL con un alcance efectivo estimado en los 73.000 m en un disparo hecho por una Plataforma de Alcance Extendido G6-52)
Alcance mínimo: 30.000 m.
Cadencia de fuego (modos): 4 disparos/minuto, 2 disparos/minuto en modo de fuego sostenido.
Carga por calibre y tipo de munición: 155 mm ERFB. 47 proyectiles, 50 cargas, 64 estopines y espoletas.
Efectividad: 0,1 % en azimut, 0,48 % en alcance máximo.

 Variantes
 G6
 G6 M1A3: Versión exportada al Ejército de los Emiratos Árabes Unidos
 G6-52 (con recámara con capacidad de hasta 23 litros.)
 G6-52 Extended Range (con recámara con capacidad extendida hasta 25 litros.)
 Tripulación reducida de 5 a 3 hombres;
 Dispara proyectiles que le dan un alcance de hasta 67 km con una cadencia de ocho disparos/minuto;
 Se ha incrementado su velocidad a campo traviesa hasta los 70 km/h;
 Se ha implementado la capacidad Multiple Rounds Simultaneous Impact (MRSI) y puede disparar seis (Variante G6-52L) o cinco (G6-52'') proyectiles simultáneamente a varios blancos hasta los 25 km y más allá inclusive; y actualmente se encuentra en varias pruebas de evaluación.G6 Marksman: Una adaptación británica de SPAAG, equipado con la torreta Marksman.

 Usuarios

 43 unidades Conocido a su vez en Sudáfrica como el GV6 Rhino''' en las SADF

 78 unidades.

 24 unidades.

Historial de combate
El obús autopropulsado G6 vio acción limitada en el periodo 1987/88 durante la guerra de Sudáfrica contra Angola por Namibia, con notable actuación en la batalla de Cuito Cuanavale.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 G6 profile from FAS
 G6 profile from army-technology.com
 G6-52 Press Overview
 Denel G6-52 official web page

Artillería de 155 mm
Artillería autopropulsada
Suráfrica
Armas Modernas de Sudáfrica

Obús autopropulsado G6


Lama Mocogno ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Modena in der Emilia-Romagna.

Geografie
Die Gemeinde liegt etwa 40,5 Kilometer südsüdwestlich von Modena. Lama Mocogno ist Teil der Comunità Montana del Frignano.

Persönlichkeiten
 Romeo Venturelli (1938–2011), Radrennfahrer

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 12 dell'Abetone e del Brennero von Pisa zum Brennerpass.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Modena

Lama Mocogno


The New Jersey Division of Parks and Forestry manages a public park system which consists of over 50 protected areas designated as state parks, state forests, recreation areas, and other properties within the state of New Jersey in the United States. The agency also owns and manages 38 historical sites and buildings throughout the state (some located within the boundaries of state parkland) and also owns five public marinas and four public golf courses. These properties are administered by the Division's State Park Service, founded in 1923. New Jersey's state park system includes properties as small as the  Barnegat Lighthouse State Park and as large as the  Wharton State Forest. The state park system comprises —roughly 7.7% of New Jersey's land area—and serves over 17.8 million annual visitors.

History of the New Jersey state park system

Forests and the Forest Park Reservation Commission

At the beginning of the twentieth century, New Jersey did not have much of a lumber or forestry industry. The value of its trees was insignificant and undermined by destruction by uncontrolled forest fires, and after decades of clear-cutting forests to fuel iron forges, furnaces, and other industrial operations. In 1896, the state geologist recommended the acquisition of land for parks in order to protect water supplies and to provide natural recreation to the state's increasing urban populations. After several years of reports and advocacy of geologists and naturalists (including, notably, U.S. forester Gifford Pinchot), New Jersey governor Edward C. Stokes established the Forest Park Reservation Commission in 1905 to protect forest land and create a system of park reserves within the state. At the commission's meeting on September 12, 1905, the commissioners adopted the Salem Oak (of Salem, New Jersey) as a symbol of New Jersey's parks. The commissioners acquired two tracts in southern New Jersey, near Mays Landing and along the Bass River, as the first state forest reserves. The Mays Landing tract was sold in 1916 after opposition from local officials and landowners made acquisition and expansion on adjacent lands impossible. The Bass River tract became the core of Bass River State Forest. In 1907, the commissioners would also acquire  on Kittatinny Mountain near Culver's Gap, supplemented by a gift from Governor Stokes, which would become the core of Stokes State Forest. The reservations, which by 1912 comprised  became sites for studying forests, reforestation projects, and scientific forestry. With the acquisition of a tract that included Swartswood Lake in Stillwater Township, the commission began developing parks for the purposes of recreation by providing boating, fishing, camping, and picnicking. In the Commission's 1915 Annual Report, they stated "It is intended to make Swartswood a public playground. Boat liveries and picnic shelters to be maintained under proper control will make it available to a large number of people". The Forest Park Reservation Commission was consolidated with other agencies into the Department and Board of Conservation and Development on April 8, 1915.

State Park Service

In 1923, the legislature authorized the creation of the State Park Service to administer the state parks and forests. New Jersey began to redirect its efforts from the development of these and other properties for recreational purposes instead of protecting or promoting the commercial potential of forested land. The state legislature established a commission to create a historic park along the Delaware River above Trenton, at the location where George Washington and Continental Army crossed the river on December 25, 1776 before the surprise attack on Hessian troops at the Battle of Trenton and the Battle of Princeton (January 3, 1777). The initial plans were defeated by a public referendum, but there was increased desire to complete these plans to establish a Washington Crossing Memorial Park in time for the 150th anniversary of American independence in 1926. The park was officially dedicated and opened to the public on June 4, 1927. In the wake of World War I, state forester Alfred Gaskill proposed a new public park along Kittatinny Mountain, "as the State's memorial to its sons who had made the supreme sacrifice in the Great War". A few years later, Colonel Anthony R. Kuser donated his mountaintop estate at High Point (the state's highest elevation) to the state for a public park with an additional gift of $500,000 to erect a granite-clad obelisk to honor veterans. Construction of the monument began in 1928 and was completed in 1930.

According to the New Jersey Conservation Foundation, the New Jersey Division of Parks and Forestry administers and manages  in its state parks, forests, and other areas. These areas, during the state's 2006 fiscal year (from July 1, 2005 to June 30, 2006) recorded 17,843,541 visitors.

Planning future parks
In 2006, the Division of Parks and Forestry began planning and preliminary work two new state parks: Great Falls State Park in Paterson, and Capital State Park in Trenton. The state's only other urban park is Liberty State Park in Jersey City. According to the master plan prepared by Philadelphia-based planning and urban design firm Wallace Roberts & Todd, Capital State Park would incorporate areas around the state's capitol complex in Trenton and the city's Delaware River and Assunpink Creek waterfronts to provide "a long-term strategy to revitalize Trenton by reestablishing connections to the downtown and reclaiming its riverfront." Great Falls subsequently became Paterson Great Falls National Historical Park.

In 2009, the state also purchased  in Jefferson Township the former site of the Mount Paul monastery and seminary belonging to Paulist Fathers (from 1924–2009). The tract, which will be developed into a state park, is located in the state's Highlands region on the eastern side of Sparta Mountain and featuring mountain streams that flow into the Russia Brook (a tributary of the Rockaway River).

In 2021, Governor Phil Murphy approved the state purchase of part of an abandoned right-of way from Norfolk Southern Railway for the purpose of converting it into a new state park tentatively named the Essex - Hudson Greenway . The park will run from Montclair to Jersey City. Largely facilitated by the Open Space Institute, the park will also be a crucial section of the East Coast Greenway as well as part the 9/11 Memorial Trail, which will connect Shanksville, The Pentagon, and One World Trade Center. It will connect to the proposed Hackensack River Greenway and possibly the Hudson River Waterfront Walkway. The park may also incorporate a "transitway,  a project proposed in NJ Transit's "Innovation Challenge", which aims to add a new, creative transportation solutions to The Meadowlands

Recreation and facilities

The State Park Service asks its visitors to embrace the "Carry In, Carry Out" philosophy in order to "keep the parks clean and beautiful by carrying out the trash you carry in".

Fishing and hunting are permitted in several of the state parks and forest.

Golf courses
The State Park System also includes four golf courses that are open to the public. Each of the four courses include associated restaurant and banquet facilities and is operated under contract between a private management company and the New Jersey Division of Parks and Forestry. Centerton Golf Course, located in Pittsgrove Township in Salem County is located within Parvin State Park. Cream Ridge Golf Course is located in Cream Ridge in Monmouth County and was acquired by the state in 2006. Spring Meadow Golf Course in Farmingdale in Monmouth County was privately developed and operated beginning in the 1920s and acquired by the state five decades later.

 White Oaks Golf Course - Gloucester County 2951 Dutch Mill Road Newfield, NJ 08344

Several of these properties were acquired as part of open space preservation initiatives managed by the New Jersey Department of Environmental Protections Green Acres Program.

State Parks

State forests

Recreation areas

State marinas

State-owned historic sites
These are state-owned historical sites in New Jersey. These state-owned historical sites are open to the public year-round on Wednesdays through Sundays (10:00 a.m. to 12:00 p.m., 1:00 p.m. to 4 p.m.)

See also
 List of New Jersey wildlife management areas
 List of Registered Historic Places in New Jersey
 Palisades Interstate Park - a protected area overseen by both New York and New Jersey along the Hudson River.

References

External links

New Jersey State Parks-Official Site

New Jersey state parks
Tourism in New Jersey
State parks

List of New Jersey state parks


دييغو أورلاندو بيناليو ، من مواليد 8 سبتمبر 1983 في زيورخ في سويسرا، لاعب كرة قدم سويسري.

يلعب مع نادي فولفسبورغ الألماني منذ عام 2008.

بدأ باللعب مع منتخب سويسرا لكرة القدم في عام 2006.

مسيرته الكروية
لعب دييغو بيناليو خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في عشرون موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 408 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض دييغو بيناليو مسيرته مع نادي زيورخ في موسم 2001–02 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى في إف بي شتوتغارت الثاني في موسم 2002–03 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 54 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي ناسيونال ماديرا في موسم 2005–06 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 69 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل إلى نادي فولفسبورغ في موسم 2007–08 ليلعب معه عشرة مواسم، مشاركًا في 259 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي موناكو في موسم 2017–18 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 26 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون
لاعبو كرة قدم رجالية سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في موناكو
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
حراس مرمى كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من زيورخ
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سويسريون مغتربون في ألمانيا
رياضيون سويسريون مغتربون في البرتغال
رياضيون سويسريون مغتربون في موناكو
رياضيون من زيوريخ
سويسريون من أصل إيطالي
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الرابعة
لاعبو شتوتغارت
لاعبو شتوتغارت 2
لاعبو غراسهوبرز زيورخ
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم أولمبيون سويسريون
لاعبو كرة قدم سويسريون
لاعبو كرة قدم سويسريون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في موناكو
لاعبو منتخب سويسرا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم
لاعبو منتخب سويسرا لكرة القدم للشباب
لاعبو موناكو
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبو نادي فولفسبورغ
لاعبو نادي ناسيونال
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
بيناغلو
مواليد في زيورخ
لاعبو فولفسبورج 2

دييغو بيناليو


Shahba (en árabe شهبا) es una ciudad de Siria, localizada a 87 km al sur de Damasco en el Jabal el Druze de la Gobernación de As-Suwayda y que durante el Imperio romano perteneció a la provincia de Arabia Pétrea.

Historia romana
El asentamiento del oasis, llamada Shahba, habría sido la aldea natal de Filipo el Árabe. Después de que Filipo se convirtiese en emperador de Roma en el año 244, se dedicó a la reconstrucción de la pequeña comunidad como una colonia romana. La comunidad de esa época, que fue reemplazada por nuevas construcciones, era tan insignificante que un autor señalaba que la ciudad podía considerarse que hubiera sido construidas sobre suelo virgen, siendo la última de las ciudades romanas fundada en el Este.

La ciudad pasó a llamarse Philippopolis en honor del emperador, de quien se decía que quería convertir a su ciudad natal en una réplica de la misma Roma. Un templo hexagonal y un lugar de adoración al aire libre de estilo local, llamado kalybe, un arco de triunfo, termas, un riguroso teatro sin ornamentación con bloques de basalto, una gran estructura que ha sido interpretada como una basílica y el Filipeion (Philippeion)  rodeado por una gran muralla con puertas ceremoniales. Su trazado y construcción se planeó en forma de rejilla, típica ciudad romana (planta rectangular, con dos calles principales que se cruzan en ángulo recto).

Las estructuras públicas formaban lo que Arthur Segal llamaba una especie de "fachada de importación". El resto de la arquitectura urbana era modesta y vernácula. La ciudad nunca fue terminada puesto que la construcción se detuvo abruptamente después de la muerte de Filipo en el 249.

La nueva ciudad siguió la planta romana de cuadrícula muy regular, con las principales calles Cardus Maximus y Decumanus Maximus columnadas en ángulo recto, cerca del centro, las calles menores estaban delimitadas por insulae, muchas de las cuales nunca llegaron a ser construidas sobre las inicialmente previstas.

Debido a que estaba lejos de núcleos de población que hubiesen requerido piedras para su construcción y que hubiesen podido obtenerlas de la abandonada Philippopolis, Shahba ha conseguido preservar muy bien las antiguas ruinas romanas de la ciudad.

Un museo, en la propia ciudad exhibe bellos ejemplos de mosaicos romanos, sobre todo por su rica iconografía de los mosaicos figurativos sobre el tema de la Gloria de la Tierra, descubiertos en 1952 en la llamada "Maison Aoua"  y que hoy en día se conservan en el Museo de Damasco y lugar de estudio para los iconógrafos.

Un relativamente en buen estado de conservación puente romano, el puente de Nimreh se encuentra en sus inmediaciones.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Siria
Yacimientos arqueológicos de Siria

Shahba


.km Komorlar için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Komorlar
km

.km


The ruddy crake (Laterallus ruber) is a bird in the rail family, Rallidae. Other names the ruddy crake is known by are "red rail", "ruddy rail" and "red crake".

Description
The ruddy crake can be identified by its ruddy plumage that can vary in shade and gray head with dark brown wings and tail. It is mostly bright chestnut in colour with a paler chin and belly, blackish crown and dark grey ear-coverts. Ruddy crakes are about the size of a sparrow. It is a small crake, 14–16.5 cm in length. Immature ruddy crakes tend to show discoloration on their midline or nape, such as a pale midline or chestnut colored nape. The bill is black, the iris is red and the legs and feet are olive-green. This distinct characteristic of yellow green legs, differentiating it from other small birds.  The ruddy crake has a short black conical bill, and it has wide spread feet specifically adapted for wet habitats. Female ruddy crakes are more drab than males, and the males have rusty red plumage on the breast.

Habitat and distribution
The ruddy crake, similar to others in the Rallidae family, prefers wet pastures and marshes, especially the tall grasses.  The ruddy crake populates the lowlands of the Caribbean, including areas of the Veracruz east, Yucatan Peninsula, and Honduras. The bird occurs from Mexico south to north-west Costa Rica. It is found in freshwater habitats such as marshes, reedbeds, damp fields and ditches.

In the 1960s and 1970s, the ruddy crake was regarded as the most abundant crake in its range in Mexico, while it is considered rare in Costa Rica. Based on range maps, the breeding distribution is 655,600 kilometers squared. The ruddy crake was listed as possibly extinct by the Asociación Ornitológica de Costa Rica because there were no sightings for two decades. However, in May of 2007 a ruddy crake was viewed near the trail by the La Selva Biological Research Station, indicating a widespread range.

Behavior

Diet
The ruddy crake eats invertebrates and plants near the surface of water, including decaying plants, water snails, water beetles, mosquito larvae, and mayflies in the wetland habitat.

Reproduction
In crake reproduction, they lay 6-12 eggs in a nest near the water made from plants. The male and female take turns sitting on the eggs for three weeks, and the eggs will hatch over a week-long period. The male will care for the chicks while the female sits on the younger eggs. Once all eggs hatch, both parents feed and guard the chicks. Often, the chicks will be split up between the two parents.

Conservation

Population
Deforestation and habitat degradation has caused decreases in the population of ruddy crakes, but land preservation by governments and other conservation groups have benefited the species. The Partners in Flight organization estimated the population of the ruddy crakes to be made up of less than 50,000 individuals. The overall population trend, however, is unable to be determined, as the volume of threats and level of threats that the species faces is uncertain.

Conservation status
The conservation status of the ruddy crake is currently at the level of "Least Concern".

Taxonomy
The old Latin name for the ruddy crake was "Corethrura rubra".

References

ruddy crake
Birds of Mexico
Birds of the Yucatán Peninsula
Birds of Belize
Birds of Guatemala
Birds of El Salvador
Birds of Honduras
ruddy crake
ruddy crake
ruddy crake

Ruddy crake


Ali Erdal Keser (d. 20 Haziran 1961, Sivas), Türk eski millî futbolcu ve teknik adam. Borussia Dortmund, Sarıyer ve Galatasaray'da futbol oynadı. Türkiye Birinci Ligi'nde sahaya çıktığı 202 maçta 64 gol kaydetti.

Borussia Dortmund formasını giydiği 5 sezonda ise 106 maçta 27 gol kaydetti. İngilizce ve Almanca bilen Keser, uzun süre yurtdışında Türkiye Futbol Federasyonu için gurbetçi Türk futbolcularını izledi ve birçok gurbetçi futbolcuyu millî takımlara kazandırdı.

Ayrıca UEFA Şampiyonlar Ligi'nin ilk kez düzenlendiği ve Galatasaray'ın ilk defa katıldığı 1993-1994 sezonu Şampiyonlar Ligi kura çekimine kulübü temsilen Erdal Keser katılmıştır.

2005-2007 yılları arasında, bir zamanlar kaptanlığını yaptığı Galatasaray'da teknik direktör Eric Gerets'in yardımcılığını üstlenmiştir. Fuat Çapa'nın teknik direktörlüğünü yaptığı FC Wil 2000 takımının sportif direktörlüğünü yapmaktaydı. Şu an herhangi bir kulüpte çalışmamaktadır.

Kulüp takımları kariyeri

Borussia Dortmund

1980-1984
Sivas'ta doğan Keser, küçük yaşta ailesi ile beraber Batı Almanya kenti Hagen'a taşındı. Şehrin takımı SSV Hagen'in altyapısında futbola başlayan Keser, 17 yaşındayken Bundesliga temsilcisi Borussia Dortmund tarafından keşfedildi. 1980-81 sezonunda A takıma yükselen futbolcu, kariyerinin ilk maçına 14 Şubat 1981'de Fortuna Düsseldorf karşısında çıktı. Keser, teknik direktör Udo Lattek tarafından sahaya ilk 11'de sürülmüştü. Kadronun en genç ismi olmasına karşın sonra sezon içinde 7 maçta genellikle kısa süreler için olsa da forma şansı buldu.

Bir sonraki sezon daha fazla forma şansı bulmaya başladı. 30 Ocak 1982'de Hamburger SV'ye 3-2 yenildikleri maçta kariyerinin ilk golünü kaydetti. Sezonu 4 golle kapatmıştı. 1982-83 sezonunda ise Karl-Heinz Feldkamp'ın takımın başına gelmesi ile takımın ilk 11 oyuncularından oldu. Ligde 31 maçta 9 gol kaydetme başarısını gösterdi. Yarı finale çıktıkları Almanya Kupası'nda ise 3 gol attı. 1983-84 sezonunda daha az maçta forma giymesine rağmen 9 gollük performansını tekrarladı. Bernd Klotz ile takımın en golcü ismiydi.

1986-1987
Galatasaray'da geçirdiği iki sezondan sonra Reinhard Saftig yönetimindeki Dortmund'a geri döndü. Ancak, Dortmund'daki ikinci döneminde düzenli olarak forma şansı bulamadı. Buna rağmen sezonu attığı 5 golle kapattı. Sezon sonunda ligi dördüncü olarak bitirdiler. Bu da Keser'in Almanya kariyerindeki en büyük başarı oldu.

Galatasaray

1984-1986
1984-85 sezonunda Galatasaray'ın başına geçen Almanya millî futbol takımı eski teknik direktörü Jupp Derwall'ın isteğiyle eski takım arkadaşı Rüdiger Abramczik ile beraber Erdal Keser de Galatasaray'a transfer edildi. Galatasaray'daki ilk resmi maçında Malatyaspor'a gol attı. Sezon içinde Fenerbahçe'ye 1, Beşiktaş'a ise 2 gol kaydetti. Türkiye Kupası'nda finale çıkan Galatasaray'ın iki final maçında da forma giydi ve kariyerinin ilk kupasını kazanmış oldu. Galatasaray'daki iki sezonunda da 9 gol kaydetti. 1985-86 sezonunda ilk kez bir UEFA maçına çıkan Keser, Kupa Galipleri Kupası'nda Widzew Lodz'a bir gol attı. 6 Haziran 1986'da Altay ile oynanan Başbakanlık Kupası maçını 8-1 kazandılar. Keser, bu maçta 5 gol atarak yıldızlaştı. Ancak Derwall ile anlaşamayan futbolcu sezonun bitmesiyle takımdan ayrıldı.

1989-1994
1989'da Alman teknik adam Siegfried Held'ın Galatasaray'ın başına geçmesiyle Keser eski takımına döndü. Fenerbahçe'ye 3-2 yenildikleri Başbakanlık Kupası maçı ile 3 yıl sonra tekrar Sarı-Kırmızılı formayı giydi. 1991'da bir kez daha Türkiye Kupası'nın sahibi oldu. Yarı finalde Trabzonspor'u 2-1 ile geçerlerken takımının ilk golünü kaydetmişti. 1991-92 sezonunda geçirdiği sakatlık yüzünden uzun süre futboldan uzak kaldı. Bu nedenle Kupa Galipleri Kupası'nda çeyrek finale çıkan Galatasaray'a destek olamadı. Sakatlıktan döndükten kısa süre sonra oynanan Fenerbahçe derbisini 5-2 kaybetseler de takımının gollerini Keser kaydetti.

1992-93 sezonunda eski hocası Feldkamp ile Galatasaray'da buluştu. Sezonun ilk maçında Gençlerbirliği'ne 2 gol attı. Ligde çok fazla şans bulamasa da sezon sonunda kariyerinin ilk lig şampiyonluğunu yaşadı O sezon ayrıca Türkiye Kupası'nın da sahibi oldular. Ligdeki etkisiz performansının aksine kupada 5 maçta 4 gol attı ve bunlardan biri Beşiktaş'la oynanan kupa finali ilk maçındaydı. Galatasaray, maçı Keser'in attığı golle 1-0 kazanmıştı. Sonraki sezon da sakatlıkları nedeniyle çok fazla forma şansı bulamadı. O sezon ikinci kez düzenlenen UEFA Şampiyonlar Ligi gruplarına kalmayı başararak, bu ligde mücadele eden ilk Türk takımı oldular. Ön elemede Manchester United'ı elerlerken, Keser 3-3'lük maçın son 15 dakikasında forma şansı bulmuştu. Gruplarda da 4 maçta forma giydi. O sezon üst üste ikinci kez Türkiye Ligi şampiyonluğu yaşadı.

1994-95 sezonunda eski teknik direktörü Saftig ile buluştu. Ancak geçirdiği sakatlıklar Keser'in Saftig ile bir kez daha çalışmasına engel oldu. Sezon içinde sadece bazı hazırlık maçlarında forma giydi. 18 Temmuz 1995'te Zürih'te oynanan Galatasaray - Borussia Dortmund karşılaşması ile ilk jübilesini yaptı. 30 Temmuz 1995'te ise bu sefer Türkiye'de Samsunspor ile bir jübile daha yapıldı.

Sarıyer
Dortmund ile yollarını ayıran Keser, Türkiye'ye dönüp teklifleri değerlendirdi. Eski takımı Galatasaray ve Fenerbahçe ile konuşan futbolcu, Sarıyer ile anlaşarak, zamanın en yüksek bonservis bedeli ile transfer oldu. İlk sezonunda atığı 17 golle çok etkili bir performans gösterdi. Sonraki sezon ise 12 gol atarak bu performansını devam ettirdi. Sarıyer, Galatasaray'ın 1 puan gerisinde kalarak, Üç Büyükler'in ardından lig dördüncüsü olmayı başardı. Sezon sonunda futbolcu, eski takımı Galatasaray'a transfer oldu.

Millî takım kariyeri
Keser, 1982 ile 1991 yılları arasında Türkiye millî futbol takımı formasını toplamda 25 kez giyip, 2 de gol kaydetti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk teknik direktörler
Sivas doğumlu futbolcular
Almanya'daki Türk gurbetçiler
Türk asıllı Almanlar
1961 doğumlular
Türk erkek futbolcular
Türk gurbetçi futbolcular
Galatasaray SK futbolcuları
Sarıyer SK futbolcuları
Borussia Dortmund futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Yaşayan insanlar
Forvet futbolcular
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri

Erdal Keser


ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනෙහිර පළාතේ අම්පාර පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයේ පොතුවිල් ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. විශාල වෙරළ පෙදෙසක් අසල පිහිටි පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකමක් සහිත ථේරවාද පන්සලකි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ හිටි පිළිමයක් හා බෝධිසත්වවරුන් හෝ අතීත පාලකයන් යැයි සැලකෙන පිළිම දෙකක් සහිත කැටයම් වලින් යුත් ශෛලමය පිළිම ගෙයක් හා ගල් කනු ඇත. විහාරමහා දේවිය ගොඩ බට ස්ථානය මෙය බවටද ජනශ්‍රැතියේ විශ්වාසයක් ඇත. මෙය අනුරාධපුර  යුගයේදී කාවන්තිස්ස රජු විසින් ඉදිකරන ලද බව පිලිගැනේ. වර්තමානයේද මෙම ස්ථානයේ විහාරයක් ඇත.

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

මුහුදු මහා විහාරය


بطولة آسيا لكرة القدم للسيدات 1995 أقيمت في ماليزيا في الفترة من 23 سبتمبر إلى 2 أكتوبر وقد حقق لقبها منتخب الصين للمرة الخامسة في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المجموعة ج

أفضل منتخب في المركز الثاني

المرحلة النهائية

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

روابط إضافية

أحداث أكتوبر 1995 الرياضية في آسيا
أحداث سبتمبر 1993 الرياضية
أحداث سبتمبر 1995 الرياضية في آسيا
أحداث نوفمبر 1995 الرياضية
بطولات كأس الأمم الآسيوية لكرة القدم للسيدات
كأس آسيا لكرة القدم للسيدات
كرة القدم الآسيوية في 1995
كرة القدم الماليزية في 1995
كرة القدم للسيدات في 1995
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها ماليزيا
رياضة ماليزية نسائية في 1995

كأس آسيا لكرة القدم للسيدات 1995


La Flèche Wallonne Féminine er et stort professionelt cykelløb for kvinder, der afholdes hvert år i april i Vallonien, Belgien og er en del af UCI Women's World Tour.

Vindere

Etableret i 1998

La Flèche Wallonne Féminine


Chichimecacihuatzin II. bila je aztečka princeza, kći "aztečkog cara" Montezume I. i njegove sestrične, kraljice Chichimecacihuatzin I., po kojoj je nazvana.

Preko svoje sestre Atotoztli II., Chichimecacihuatzin II. bila je teta Axayacatla, Tizoca i Ahuitzotla, koji su vladali kao carevi.

Chichimecacihuatzinin suprug bio je Huehue Huanitzin, "veliki vođa" Itztapalapana. Sin princeze Chichimecacihuatzin bio je Chimalpilli I. (? — 1465.), prvi kralj Ecatepeca.

Izvori
Spisi povjesničara Chimalpahina
Asteci
Princeze

Chichimecacihuatzin II.


Debbie Bont (født 9. december 1990 i Volendam) er en hollandsk håndboldspiller, der spiller for Metz Handball. Hun har tidligere optrådt for VOC Amsterdam, FCM Håndbold, HC Leipzig, Sercodak Dalfsen og København Håndbold.

Hun fik debut på det hollandske A-landshold i 2009.

Hun var med til at vinde VM-guld for , ved VM i kvindehåndbold 2019 i Japan, efter finalesejr over , med cifrene 30-29.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra FC Midtjylland Håndbold
Håndboldspillere fra HC Leipzig
Håndboldspillere fra København Håndbold

Debbie Bont


Peruanska jagoda,  (sjetvena mjehurica, peruanska vučja jabučica; lat. Physalis peruviana) naziva se i "ljubav u kavezu" jer slasna narančasto-crveni plod promjera 1-2 cm sazrijeva unutar svojevrsnog oklopa koji izgleda kao mrežasti lampion. Poznata je i kao Inka ili Astečko voće, a omiljena je u južnoameričkoj kuhinji: jede se kao sirovo voće, a dodaje se u povrtne salate i kuha u salsama koje se poslužuju uz tortilje, suši se, ukuhava u džemove i miksa u sokove, može se zamrzavati poput jagoda ili borovnica, dodaje se kao ukras desertima, a peku se i pite od andskih jagoda.

Peruanska jagoda je trajnica iz obitelji Solanceae – pomoćnice (srodnik je rajčice, krumpira…). Porijeklom je iz Južne Amerike, a danas se uzgaja u cijelom svijetu. Kako ne podnosi mraz, u našim krajevima se uzgaja kao jednogodišnja biljka. Ipak, ako ju uzgajate u tegli i premjestite u zatvoreni prostor, ili na jesen presadite u tegle, može prezimjeti. Ima puno raznih naziva, izdvojiti ću nekoliko: astečka bobica, zlatna bobica, peruanska trešnja…, kod nas se je udomaćila kao peruanska jagoda. Riječ physalis znači mjehur, pa se često spominje kao vrsta mjehurice. Srodnik je i naše autohtone mjehurice, physalis alkekengi. Peruanska se jagoda uzgaja iz sjemenki. Sjemenke se siju rano na proljeće u posudice, na prozorske daske (ili u klijališta) te se kasnije presađuju u čašice/teglice. Ja ih sijem prilično rano, već krajem siječnja ili u veljači (ali može i sve do travnja), u male teglice na prozorskim daskama. S klijanjem imam svakakvih iskustava, nekad brzo niknu, nekad traje duže, nekad ne niknu pa moram ponoviti sjetvu, zato i počinem rano sa sjetvom. U svakom slučaju, ostavite si dio sjemena eventualnu drugu sjetvu ako prva ne uspije. Bitno ju je sijati čim ranije i zato što jer joj treba dosta vremena da se razvije u odraslu biljku i procvjeta, te počinje roditi.

Kod uživanja svježih andskih jagoda važno je da budu potpuno zrele, kad se zaštitni lampion oko njih posve posuši i počne raspadati. Ako nisu potpuno zrele, mogu izazvati želučane tegobe. Sadrže vitamine A, C, B1, B2, B6, B12 i polifenole, a istražuje se njena protuupalne

Pravilna sadnja

Svi dijelovi biljke osim plodova su otrovni. Ova tropska biljka može razviti i alergijsku 'reakciju' na druge biljke radi fitonocida. Fitonociji u peruanskoj jagodi su različite biološke aktivne tvari koje stvara, a djeluje na životne procese susjednih biljaka i malih organizama. Oni mogu usmrtiti bakterije i gljivice, otrovati kukce i gliste, ali i potaknuti susjedne biljke na rast ili totalno blokirati rast susjedne biljke.

Iz ovih razloga postoje pravila koje biljke se smiju saditi uz koje, jer cijela situacija ne ovisi samo o dvije biljke, već o cijelom biosustavu u kojem rastu.

Ljekovitost
Vrlo je ljekovita i koristi se za liječenje apscesa,protiv kašlja,groznice i upale pluća,te dermatitisa. Sadrže vitamine A, C, B1, B2, B6, B12 i polifenole, a istražuje se njena protuupalne i antioksidativna svojstva, pa je sve popularnija i kao ljekovito voće.

Sastojci
Nutritivna vrijednost za 100 g bobica:

Izvori

 https://najzdravijahrana.com/peruanska-jagoda-sadnice-sadnja-i-uzgoj/
 https://www.plantea.com.hr/peruanska-jagoda/
Physalideae

Peruanska jagoda


Queen's Club-mesterskaberne 2017 var en tennisturnering, der blev afviklet udendørs på græsbaner i Queen's Club i London, Storbritannien i perioden 19. - 25. juni 2017. Det var den 115. udgave af Queen's Club-mesterskaberne siden den første turnering i 1890, og den blev på grund af et sponsorat markedsført under navnet Aegon Championships for niende år i træk. Turneringen var en del af ATP World Tour 2017 i kategorien ATP World Tour 500.

Herresingleturneringen blev vundet af Feliciano López, som i finalen besejrede Marin Čilić med 4-6, 7-6(2), 7-6(8) på to timer og 32 minutter, og som i den afgørende tiebreak ved stillingen 5-6 afværgede en matchbold. Det var spanierens sjette turneringssejr i karrieren på ATP World Tour, heraf den tredje på græs. Det var en passende revanche efter at han i 2014 selv havde haft matchbold og tabt i finalen med Grigor Dimitrov i samme turnering. Resultatet medførte, at han avancerede fra 32.- til 25.-pladsen på ATP's verdensrangliste – hans bedste placering i over et år.

Herredoubletitlen gik til Jamie Murray og Bruno Soares, der vandt over Julien Benneteau og Édouard Roger-Vasselin i finalen med 6-2, 6-3. Den britisk-brasilianske duo vandt dermed en turnering for anden uge i træk, idet de ugen forinden også havde triumferet ved tureringen i Stuttgart. Turneringssejren var parrets tredje i 2018, og Murray blev den første britiske vinder af Queen's Club-mesterskabet i double siden 1990. For Soares var sejren hans anden i Queen's Club-mesterskaberne, eftersom han tidligere havde vundet turneringen i 2014 sammen med Alexander Peya.

Præmier

Den samlede præmiesum androg € 1.836.660, hvilket var en stigning på ca. 2 % i forhold til året før. Pengepræmierne var fordelt som vist nedenfor.

Resultater

Herresingle

Hovedturnering

Kvalifikation

I kvalifikationen spillede 16 spillere om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen, og følgende fire spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Julien Benneteau
  Jérémy Chardy
  Stefan Kozlov
  Denis Shapovalov

Efterfølgende meldte to direkte kvalificerede spillere afbud til hovedturneringen, og derfor opnåede følgende spillere adgang til hovedturneringen som lucky losere:
  Pierre-Hugues Herbert
  Liam Broady

Efterfølgende meldte Pierre-Hugues Herbetrt også afbud til hovedturneringen, og derfor opnåede yderligere en spiller adgang til hovedturneringen som lucky loser:
  Jordan Thompson

Herredouble

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig som følger.
 13 par havde kvalificeret sig gennem deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par havde modtaget et wildcard (WC).
 1 par havde kvalificeret sig gennem kvalifikationsturneringen (Q).

Kvalifikation

I kvalifikationen spillede fire par om den sidste ledige plads i hovedturneringen, og følgende par kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Marcus Daniell /  Marcelo Demoliner

Derudover opnåede følgende par adgang til hovedturneringen som lucky losere:
  Nicholas Monroe /  Donald Young

Kilder

 ATP World Tour - Aegon Championships

Noter

2017
ATP World Tour 2017

Queen's Club-mesterskaberne 2017


النعمان بن مقرن المزني صحابي جليل من صحابة رسول الله، أمير قبيلة مزينة التي تسكن قريباً من المدينة المنورة. سكن البصرة، ثم تحوّل إلى الكوفة.

اسمه ونسبه
هو: النعمان بن عمرو بن مقرن بن عائذ بن ميجا بن هجير بن نصر بن حبشية بن كعب بن عبد بن ثور بن هذمة بن لاطم بن عثمان بن  مزينة بن إد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان. أبو عمرو، المزني، قال ابن مسعود إن للإيمان بيوتاً وإن بيت آل مقرّن من بيوت الإيمان.

وقال ابن حجر العسقلاني في كتابه تهذيب التهذيب "وهنا شئ ينبغي التنبيه عليه وهو قول المؤلف في أول الترجمة ويقال النعمان بن عمرو ابن مقرن فليعلم الناظر ان جماعة من الأئمة فرقوا بين النعمان بين مقرن فأثبتوا له الصحبة ووصفوه بما تقدم من الفتوح وبين النعمان بن عمرو بن مقرن فحكموا على حديثه بالارسال منهم ابن أبي حاتم وأبو القاسم البغوي وأبو أحمد العسكري وغيرهم ولكن العسكري زعم أن الذي روى مرسلا هو عمرو بن النعمان بن مقرن فقلبه وجعله ولدا للنعمان وهو ظن متجه لكن الصواب خلافه وكل من ذكرنا ممن ذكر النعمان بن عمرو بن مقرن قال إنه هو الذي روى عنه أبو خالد الوالبي وقال المؤلف روى عنه أبو خالد مرسل وإنما الارسال في حديث النعمان بن عمرو لا في رواية أبي خالد عنه".

أهله
 سويد بن مقرن المزني، أبو عدي، أخو النعمان بن مقرن، سكنَ الكوفة.
 معقل بن مقرن المزني، أبو عمرة، أخو النعمان بن مقرن، له صحبة، سكن الكوفة.
 عقيل بن مقرن المزني، أبو حكيم، ذكره محمد بن عمر الواقدي في الصحابة الذين نزلوا الكوفة فقال النعمان بن مقرن المزني وأخوه سويد بن مقرن ومعقل بن مقرن المزني وسنان بن مقرن المزني وعقيل بن مقرن أبو حكيم.
 عبد الله بن معقل بن مقرّن المزني، أبو الوليد الكوفي، كوفي تابعي ثقة، من خيار التابعين.
 معاوية بن سويد بن مقرن المزني، أبو سويد الكوفيُّ، ابنُ أخي النعمان بن المقرن، روى أحاديث عن البراء بن عازب وروى عن أبيه سويد بن مقرن، ذكره ابن حبان في الثقات.

إسلامه
قال لقومه مرة يا قوم واللّهِ ما عَلِمْنا عن محمدٍ إِلاَّ خيراً، ولا سَمِعْنَـا من دَعْوَتِهِ إِلاَّ مَرْحَمَةً وِإحْساناً وعَدْلاً، فما بالُنا نُبْطِئُ عنه، والناسُ إليه يُسْرِعون؟! ثم أتبعَ يقول: أما أنا فقد عَزَمْتُ على أن أغدُوَ عليه إِذا أصْبَحْتُ، فمَنْ شاءَ منكم أنْ يكونَ مَعي فَلْيَتَجَهَّزْ. قدم على النبي  مع قومه ومعه الهدايا معلناً إسلامهم جميعاً ففرحت المدينة أشد الفرح بهذا الخبر إِذ لم يسبِق لِبيت مِن بيوت العرب أن أسلم منه أحد عَشَرَ أخاً من أبٍ واحد ومعهم أربع مائة فارس.

وقال النبي  فيهم: .

ونزل فيهم قوله تعالى: .

مناقبه
 أول مشاهده الأحزاب
 شهد بيعة الرضوان
 نزل الكوفة
 شارك في حروب الردة زمن أبي بكر
 شارك في معركة القادسية، وكان من ضمن رسل سعد بن أبي وقاص إلى يزدجرد.
 ولي كَسكر لعمر بن الخطاب ثم صرفه وبعثه على المسلمين يوم وقعة نهاوند، فكان يومئذ أول شهيد، وكانت في سنة إحدى وعشرين.

توليته لمعركة نهاوند
قال عمر بن الخطاب "والله لئن شخصت من البلدة لتنتقضن على الأرض من أطرافها وأكنافها ولئن نظرت إلى الأعاجم لا يفارقن العرصة وليمدنهم من لم يمدهم وليقولن هذا أصل العرب فإذا اقتطعتموه اقتطعتم أصل العرب فأشيروا على برجل أوله ذلك الثغر غدا قالوا أنت أفضل رأيا وأحسن مقدرة قال أشيروا علي به واجعلوه عراقيا قالوا يا أمير المؤمنين أنت أعلم بأهل العراق وجندك قد وفدوا عليك ورأيتهم وكلمتهم فقال أما والله لأولين أمرهم رجلا ليكونن لأول الأسنة إذا لقيها غدا فقيل من يا أمير المؤمنين فقال النعمان بن مقرن المزني فقالوا هو لها والنعمان يومئذ بالبصرة معه قواد من قواد أهل الكوفة أمدهم بهم عمر عند انتقاض الهرمزان فافتتحوا رامهرمز وإيذج وأعانوهم على تستر وجندي سابور والسوس فكتب إليه عمر مع زر بن كليب والمقترب الأسود بن ربيعة بالخبر وإني قد وليتك حربهم فسر من وجهك ذلك حتى تأتي ماه فإني قد كتبت إلى أهل الكوفة أن يوافوك بها فإذا اجتمع لك جنودك فسر إلى الفيرزان ومن تجمع إليه من الأعاجم من أهل فارس وغيرهم واستنصروا الله وأكثروا من قول لا حول ولا قوة إلا بالله".

استشهاده
ورد أن عمر شاور الهرمزان في أصبهان وفارس وأذربيجان فقال: أصبهان الرأس، وفارس وأذربيجان الجناحان، فإذا قطعت جناحا فاء الرأس وجناح وإن قطعت الرأس، وقع الجناحان.

فقال عمر للنعمان بن مقرن: إني مستعملك. فقال: أما جابياً فلا، وأما غازياً فنعم. قال: فإنك غاز. فسرحه، وبعث إلى أهل الكوفة ليمدوه وفيهم حذيفة، والزبير، والمغيرة، والأشعث، وعمرو بن معديكرب. فذكر الحديث بطوله. وهو في «مستدرك الحاكم» وفيه: فقال: اللهم ارزق النعمان الشهادة بنصر المسلمين، وافتح عليهم. فأمنوا، وهز لواءه ثلاثا. ثم حمل، فكان أول صريع -.

ووقع ذو الحاجبين من بغلته الشهباء، فانشق بطنه، وفتح الله، ثم أتيت النعمان وبه رمق، فأتيته بماء، فصببت على وجهه أغسل التراب، فقال: من ذا؟ قلت: معقل. قال: ما فعل الناس؟ قلت: فتح الله. فقال: الحمد لله. اكتبوا إلى عمر بذلك، وفاضت نفسه -.

وعن علي بن زيد، عن أبي عثمان قال: أتيت عمر بنعي النعمان بن مقرن، فوضع يده على وجهه يبكي.

المراجع

 الإصابة: الترجمة: 8745.
 ابن الأثير 2/ 211 و3/ 7.
 تهذيب التهذيب: 10/ 456.
 فتوح البلدان: 311.
 شرح ألفية العراقي: 3/ 76
 فتوح البلدان: 311.
 الأعلام للزركلي: 9/ 9.
 القادسية: 66- 73 (منشورات دار النفائس- بيروت).

وصلات خارجية
 المكتبة الإسلامية
 النعمان بن مقرن

أشخاص من الفتح الإسلامي لفارس
أشخاص من قبيلة مزينة
الفتح الإسلامي لفارس
أمراء جيوش الخلافة الراشدة
شهداء الفتح الإسلامي لفارس
صحابة
عسكريون قتلوا في عمليات قتالية
قادة عسكريون
وفيات 20 هـ
وفيات 21 هـ
وفيات 641
وفيات 642

النعمان بن مقرن المزني


Kurt Ludwig Komarek (* 23. Juni 1926 in Wien; † 18. Mai 2016) war ein österreichischer Chemiker und Rektor der Universität Wien.

Leben
Komarek arbeitete zunächst von 1950 bis 1953 in der Forschungsabteilung der Treibacher Chemischen Werke in Kärnten, zwischen 1953 und 1966 unterrichtete er an der New York University. 1966 wurde er an die Universität Wien berufen, bis 1994 war er Universitätsprofessor und Vorstand des Instituts für Anorganische Chemie, 1974 und 1975 zusätzlich Dekan der Philosophischen Fakultät und 1977 bis 1979 Rektor der Universität Wien.

Komarek war wirkliches Mitglied der mathematisch-naturwissenschaftlichen Klasse der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.

Von 1982 bis 1991 war er Präsident des Fonds zur Förderung der wissenschaftlichen Forschung (FWF).

Auszeichnungen
 1981: Erwin Schrödinger-Preis
 1983: Preis der Stadt Wien für Naturwissenschaften
 1988: Jakob Prandtauer-Preis für Wissenschaft und Kunst der Stadt St. Pölten
 2005: Ehrendoktor der Universität Stuttgart
 2006: Österreichisches Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst I. Klasse

Publikationen
 Korrosion von austenitischen Stählen in flüssigem Natrium. Wien 1983
 Virtualität und Realität : Bild und Wirklichkeit in den Naturwissenschaften. Böhlau Verlag, Wien 1998
 Etwa 120 wissenschaftliche Publikationen

Weblinks

Einzelnachweise

Chemiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (New York University)
Hochschullehrer (Universität Wien)
Rektor (Universität Wien)
Mitglied der Österreichischen Akademie der Wissenschaften
Erwin-Schrödinger-Preisträger
Jakob Prandtauer-Preisträger
Ehrendoktor der Universität Stuttgart
Träger des österreichischen Ehrenkreuzes für Wissenschaft und Kunst I. Klasse
Kardinal-Innitzer-Preisträger
Österreicher
Geboren 1926
Gestorben 2016
Mann

Kurt Komarek


بحيرة تازاوا تقع في ولاية أكيتا في شمال اليابان.

يبلغ عمقها 423 م وهي بذلك أعمق بحيرات اليابان، وبسبب ذلك العمق فهي لا تتجمد على الإطلاق. كانت في الماضي مشهورة بصفاء مياهها التي كانت تقارن ببحيرة ماشو في هوكائيدو. لكنها تلوث بسبب إنشاء سد هيدركهربائي في عام 1940، وبسبب الصرف الحمضي من أحد الينابيع الساخنة.

سميت على اسمها مدينة تازاواكو. العديد من منتجعات الينابيع الساخنة تقع على التلال أعلى البحيرة. وتطل منطقة تازاوا للتزلج على الثلج وهي الأكبر في مقاطعة أكيتا، تطل على البحيرة.

مراجع

بحيرات اليابان
بحيرات فوهية
براكين البليستوسين
تضاريس أكيتا
سيمبوكو
مواقع جذب سياحي في أكيتا

تازاوا (بحيرة)


Azcárate (Azkarate en euskera y de forma oficial) es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Araiz.

Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Norte de Aralar, y a 48 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Azcárate está situada en la parte central del municipio de Araiz, a los pies del Monte Balerdi a una altitud de 424  Su término concejil tiene una superficie de  km² y limita al norte con el municipio de Gaztelu en la provincia de Guipúzcoa y la comunidad autónoma del País Vasco; al este con el concejo de Arriba-Atallo; al sur con el de Uztegui y al oeste con los municipios de Tolosa, Amézqueta y la Comunidad de Amézqueta y Ordicia (Sierra de Aralar) todo ello en Guipúzcoa.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Araiz
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Azcárate - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos de Araiz
Localidades de Araiz

Azcárate (Navarra)


Ukraines håndboldforbund (, forkortet FGU) er det officielle håndboldforbund i Ukraine. Ukraines håndboldforbund har siden 1992 været medlem af internationale håndboldforbund (IHF). De er også medlem af det europæiske håndboldforbund (EHF). De bestyrer ukraines håndboldlandshold og ukraines kvindehåndboldlandshold

Kilder

Eksterne henvisninger

 Ukraines håndboldforbund hos EHF
 Ukraines håndboldforbund hos IHF

Håndboldforbund
Håndboldforbund
Kyiv

Ukraines håndboldforbund


Ratna krugovalna postaja Žuta podmornica bila je osječka radijska postaja koja je djelovala 1992., tijekom srpske opsade Osijeka u Domovinskom ratu. Zbog svoje šaljivosti, kojom je podizala moral, postala je simbolom neslomljivosti Osječana i nepokorenosti Osijeka.

Pozadina

Krajem studenoga 1991. stanje se na osječkom ratištu pogoršalo jer su Srbi nakon osvajanja Vukovara uz pomoć JNA krenuli u konačno osvajanje Osijeka, koji je svaki dan trpio žestoke napade i razaranja. U gradu je, u takvim okolnostima, prema procjenama ostalo tek oko 20.000 ljudi od predratnih 100.000 stanovnika.

Program

Zbog psihoze uzrokovane teškim stanjem, među pripadnicima 160. brigade Hrvatske vojske javila se zamisao o pokretanju vlastite radijske postaje. U početku se ona čula samo u rovovima gdje je dopirala preko motorola, postavši tako jedinom postajom u Hrvatskoj koja se brinula za moral branitelja. Nakon nabave potrebne opreme, uvečer 8. veljače 1992. na frekvenciji 97,3 MHz, prvi se put čula na radijskim prijemnicima diljem Osijeka i okolice. Uređivali su ju i vodili mladi vojnici, koji su svoje slobodno vrijeme nakon cijelog dana provedenog na bojištu posvećivali svome gradu i svojim sugrađanima: Sokol, Kljun, Klepton, Torpedo i dr. Njen je naziv simboličan jer se podmornica poistovjećuje s podrumima i skloništima, koji su u vrijeme njena djelovanja bili odlika života u Osijeku.

Program je počinjao svake večeri u 20.00 sati riječima "Periskop diži!" i pjesmom Beatlesa Yellow submarine. Do ponoći, do kada je trajao program, slijedili su dnevnik, pozivi slušatelja, javljanja vojnika s bojišta, gostovanja poznatih osoba te pomno odabrani glazbeni brojevi. S obzirom na to da je cijeli program bio prožet aktualnosti, zanimljivosti i osobito šaljivosti, Žuta podmornica omiljela je civilima i vojnicima jer im je podizala moral i razvedravala teške ratne dane.

Odlikovale su je i provokativne poruke upućene prije svega četnicima, do kojih je također dopirao njen program. Najpoznatija takva poruka bila je pjesma Čedo glupane. Provokacije su upućivane i vojno sposobnim muškarcima koji su pobjegli iz grada, umjesto da su ga ostali braniti. Tako su nastali izrazi "pobjegulje", "Harkanjska brigada" i mnogi drugi.

Još jedna posebnost Žute podmornice bilo je cjelonoćno emitiranje u slučaju granatiranja čime se održavala povezanost građana u skloništima i vanjskog svijeta, jer HTV noću nije emitirao program, a program Radija Osijek završavao je u 19 sati. Žuta podmornica djelovala je nekoliko mjeseci, a prestankom intenzivnih razaranja Osijeka u lipnju 1992. i ona je utihnula.

Izvori

Žuta podmornica
Žuta podmornica

RKP Žuta podmornica


Evelina Raselli (* 3. Mai 1992 in Poschiavo) ist eine Schweizer Eishockeyspielerin, die seit September 2021 bei den Boston Pride aus der Premier Hockey Federation unter Vertrag steht.

Leben und Karriere
Evelina Raselli wuchs in Le Prese 50 Meter von der örtlichen Eisbahn auf, wo sie, beeinflusst durch ihre beiden Brüder, schon früh in der Knabenmannschaft von Poschiavo das Eishockeyspiel lernte. Um ihr Talent besser zu fördern, spielte sie nach Zwischenstationen bei den Juniorinnen von Celerina und den Junioren des EHC St. Moritz ab 2008 beim HC Lugano. Beim Wechsel zum Tessiner Traditionsverein kam ihr der Kontakt zur St. Moritzerin und ehemaligen HC Lugano-Spielerin Anita Crameri – Gattin von Gian-Marco Crameri sowie Schwester von Claudio Micheli – zugute.

Während ihrer dreijährigen Ausbildung an der Handelsmittelschule in Samedan fuhr Raselli jeweils am Freitagabend für das Wochenende nach Lugano, wo sie nach Abschluss ihrer Weiterbildung wohnte und mit einer 80-Prozent-Anstellung in einem Treuhandbüro arbeitete. Die restlichen 20 Prozent benötigte sie für Nationalmannschafts-Zusammenzüge. Mit dem HC Lugano errang Evelina Raselli mehrere Meister- und Vizemeistertitel.

Seit 2011 gehört sie zudem zum Stamm des Schweizer Nationalteams. 2012 vertrat sie die Schweiz bei der Weltmeisterschaft in Burlington, wo sie den dritten Platz erreichte und im Spiel um den dritten Platz gegen Finnland das letzte Tor zum 6:2-Sieg für die Schweiz erzielte. Auch 2011, 2013, 2015, 2016, 2017 und 2019 nahm sie für die Schweiz an der Weltmeisterschaft teil. 2014 errang Raselli an den Olympischen Winterspielen in Sotschi die Bronzemedaille.

Im September 2021 wurde Raselli von den Boston Pride aus der Premier Hockey Federation verpflichtet und war damit die erste Schweizerin in dieser Liga. Im März 2022 gewann sie mit den Pride den Isobel Cup.

Erfolge und Auszeichnungen

National
 2009 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2010 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2014 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2014 Nomination zur Wahl des Bündner Sportlers des Jahres
 2015 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2021 Schweizer Meister mit dem HC Lugano
 2021 Nomination zur Wahl des Bündner Sportlers des Jahres
 2022 Isobel Cup mit den Boston Pride

International
 2012 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 2014 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (EHC St. Moritz)
Eishockeyspieler (HC Lugano)
Eishockeyspieler (Boston Pride)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Schweizer Meister (Eishockey)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Person (Poschiavo)
Schweizer
Geboren 1992
Frau

Evelina Raselli


Tabiteuea (formerly Drummond's Island) is an atoll in the Gilbert Islands, Kiribati, farther south of Tarawa. This atoll is the second largest and the most populated of the Gilbert Islands after Tarawa. The atoll consists of one main island,  in the north, and several smaller islets in between along the eastern rim of the atoll. The atoll has a total land area of , while the lagoon measures . The population numbered 5,261 in 2015. The islanders have customary fishing practices related to the lagoon and the open ocean.

While most atolls of the Gilbert Islands correspond to local government areas governed by island councils, Tabiteuea, like the main atoll Tarawa, is divided into two:

 North Tabiteuea (in Gilbertese, Tabiteuea Meang) has a land area of  and a population of 3,955 , distributed among twelve villages (capital Utiroa)
 South Tabiteuea (Tabiteuea Maiaki) has a land area of  and a population of 1,306, distributed among six villages (capital Buariki).

History
"Tabiteuea" is Gilbertese for "no chief allowed"; the island is traditionally egalitarian and is known for its huge maneaba.

On 1 July 1799, Charles Bishop and George Bass entered in the lagoon of Tabiteuea and many canoes visited his brig Nautilus. Bishop called it Bishop's Island, and called , Drummond's Island.

The Battle of Drummond's Island occurred during the United States Exploring Expedition in April 1841 at Tabiteuea, then known as Drummond's Island. After one sailor from sloop USS Peacock, was missing without reason, the US party decided on exacting redress for the incident. Twelve islanders were killed in the fighting and others were wounded. Utiroa village with more than 1,000 inhabitants, was burned and erased.

During the American Civil War, the Confederate States Navy steamer CSS Shenandoah visited the island on March 23, 1865 in search of United States whalers, but the whalers had fled the area. Captain James Waddell described the islanders as "of copper colour, short of statue, athletic in form, intelligent and docile" and were "without a stitch of clothing".

In the late 1800s, the two parts of the island were the site of a religious war when the populace of North Tabiteuea, partly converted to Christianity and, led by a Hawaiian pastor called Kapu who had assembled a "hymn-singing army on a crusade", invaded and conquered South Tabiteuea, where was recently (1860) created a cult of Tioba (Jehovah).

Bishop Octave Terrienne built his main Catholic Church in Tanaeang, North Tabiteuea in 1936 and established there the see of his apostolic vicariate of the Gilbert and Ellice Islands.

Tabiteuea Post Office opened around 1911 and was renamed Tabiteuea North around 1972. Tabiteuea South Post Office opened on 13 September 1965.

Education
There is a government high school, Tabiteuea North Senior Secondary School, also known as Teabike College. Located in Eita, it serves the entire island.

There is also a government junior high school, Takoronga School in Terikiai, serving all of Tab North.

The elementary schools on Tab North are all government schools. They include:

 Aiwa: Nukantewaa School, which also serves Bangai
 Buota: Taunibong School, which also serves Tanaeang
 Eita: Temwamwang School, which serves a portion of Eita as well as Utiroa; the school does not serve all of Eita, as Eita and Utiroa are both the settlements with the most people in Tabiteuea North.

Taunibong School in Buota serves as the elementary school. The area junior high school is Takoronga School in Terikiai, and the area senior high school is Tabiteuea North Senior Secondary School a.k.a. Teabike College in Eita.

 Kabuna: Kabuna School
 Tekaman: Burannikoraoi School, which also serves Tekabwibwi
 Terikiai: Takoronga School, which also serves a section of Eita; Kiribati authorities included a section of Eita in its attendance zone to relieve Temwamwang School
 Tanaatoorua: Ueen Maungan te Raoi School, which also serves Bangai
 Taumwa: Auriaria School
 Taku: Taku School

Students from Bangai may attend either Nukantewaa School or Ueen Maungan te Raoi School; Bangai does not have enough residents, so the Kiribati authorities do not operate a school there.

Transport
There are two domestic airports:

 Tabiteuea North Airport that is the main hub serving the southern Gilbert Islands;
 Tabiteuea South Airport, only serving South Tabiteuea.

Gallery

References

External links
 Exhibit: The Alfred Agate Collection: The United States Exploring Expedition, 1838-1842 from the Navy Art Gallery

Gilbert Islands
Atolls of Kiribati

Tabiteuea


කෙමි වලයක් යනු, ඌර්ධ්විත ශිශ්න පටකය වෙතින් රුධිරය පෙරලා ගලා යෑම මන්දගාමී කිරීම  ප්‍රාථමික වශයෙන් භාවිතා කිරීම තුලින්, ශිශ්නයෙහි උදර්ජනය වැඩිපුර කාලයක් තබා ගැනීම සිදු වන පරිදී, සාමාන්‍ය ලෙසින්  ශිශ්නයක පාදමෙහි පිහිටන පරිදී එය වටා පලඳින මුදුවක් වැන්නකි.

ශිශ්නය වටා පමණක් හෝ ශිශ්නය සහ වෘෂණ කෝෂය වටා හෝ වෘෂණ කෝෂය වටා පමණක් හෝ කෙමි වලය පැළඳිය හැකි අතර, එය වෘෂණ කෝෂය වටා පමණක් පළඳින විටදී සාමාන්‍ය ලෙසින්  වෘෂණ විලංගුවක් ලෙසින් හැඳින්වෙයි. හම්, රබර් හෝ සිලිකොන් වැනි විවිධ වර්ගවල ද්‍රව්‍ය වෙතින් මෙම වලය තැනීම බහුල ලෙසින් සිදුවිය හැකි වන අතර, එහි ප්‍රධාන සංරචකය ලෙසින් හෝ නිමාවෙහි කොටසක් ලෙසින් හෝ නයිලෝන් සහ ලෝහ භාවිතා වීම සිදු නොවිය හැක්කක් නොවේ.

කෙමි වලය


Hans-Hubert "Berti" Vogts ( Büttgen, 30. prosinca 1946.), njemački nogometaš i nogometni trener. Za svoje četrnaestogodišnje igračke karijere upisao je 419 nastupa u dresu Borussije Mönchengladbacha i 96 međunarodnih nastupa u dresu Zapadne Njemačke, s kojom je osvojio Europsko prvenstvo 1972. i Svjetsko prvenstvo 1974. igrano na domaćem terenu. Kasnije je i kao trener Njemačke osvojio Europsko prvenstvo 1996., čime je postao jedan od rijetkih koji su postali europskim prvacima i kao igrači i treneri.

Kao igrač Borussije osvojio je pet bundesligaških naslova, jedan DFB-Pokal i dvije UEFA Europske lige.

Nagrade
 Njemački nogometaš godine: 1971. i 1979.
 Član idealne momčadi Svjetskog prvenstva: 1974. i 1978.
 Svjetski trener godine prema izboru časopisa World Soccer: 1996.
 Srebrni lovorov list, najviše športsko odlikovanje u Njemačkoj: 1994.
 Red za zasluge Savezne Republike Njemačke, prva klasa: 1996.

Osobni život
Vogtsova majka umrla je od leukemije kad mu je bilo dvanaest godina. Godinu dana kasnije, zbog srčanih poteškoća preminuo je i njegov otac.

Glumio je i u dva dokumentarna filma o njemačkim nogometnim uspjesima  X FIFA World Cup 1974 i Die Mannschaft , športskoj mini-seriji Fotbolls-VM krönikan 1994, kao i nekoliko cameo uloga u više televizijskih serija. Godine 1979. oženio se Monikom, s kojom je u braku živio do razvoda 2005. te iz njega ima dijete.

Izvori

Njemački nogometaši
Njemački nogometni treneri
Svjetski prvaci u nogometu
Njemački televizijski glumci
Njemački filmski glumci
Nogometaši Borussije Mönchengladbach

Berti Vogts


Henri Chamoux er en fransk ingeniør, historiker og opfinder. Chamoux har konstrueret Archeophonen, som er en maskine til at afspille fonograf-valser. Statsbiblioteket i Aarhus har en sådan maskine, som de bl.a. har brugt til at digitalisere den danske Ruben-samling.

Eksternt link
 Henri Chamoux, Laboratoire de Recherche Historique Rhône-Alpes

Ingeniører fra Frankrig
Opfindere fra Frankrig
Lyd

Henri Chamoux


İkizoluk, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 82 km, Seyitgazi ilçesine 39 km, dünyaca ünlü boraks madeninin çıkarıldığı Kırka Nahiyesine 12 km mesafededir. Bir diğer deyişle köy maden sahası içerisinde yer almaktadır.

Nüfus

Resim Galerisi

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

İkizoluk, Seyitgazi


17720 Manuboccuni este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17720 Manuboccuni este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar de Maura Tombelli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

17720 Manuboccuni