Midterskilning er en form for frisure hvor håret redes til hver sin side med grænsen på midten af panden.
Frisuren kan ses i modsætning til sideskilning.

Frisurer

Midterskilning


İlk FIFA Dünya Kupası, dönemin FIFA Başkanı Jules Rimet'in onuruna Jules Rimet Kupası, 1930 yılında Uruguay'da 13 - 30 Temmuz tarihleri arasında 1929'da Barcelona Kongresi'nde alınan FIFA kararı çerçevesinde düzenlendi ve tüm maçlar başkent Montevideo'da oynandı. Uruguay'ın seçilmesinin ana sebeplerinden biri, Uruguay'ın futbolda 1928 Olimpiyat şampiyonu olmasıydı. Turnuvayı finalde Arjantin'i 4-2 yenen ev sahibi Uruguay şampiyon olarak tamamlamıştır.

İlk Dünya Kupası'na 13 ülke katılmıştır. Bu ülkeler hiçbir eleme maçı oynamadan FIFA tarafından davet edilenlerden turnuvayı katılmayı kabul eden 13 takımdır. Bu turnuvayı organize etmeyi kabul eden Uruguay'a uzun sürecek yolculuk ve masraflar sebebiyle pek çok Avrupa ülkesi katılmayı kabul etmemiştir. Buna rağmen Belçika, Fransa, Romanya ve Yugoslavya takımları 3 haftalık bir deniz yolculuğu ile Uruguay'a ulaşmışlardır.

Özet
13 takım 4 gruba ayrıldı, bir grupta dört takım yer almıştı. Diğerleri ise üçer takımdan oluşmuştu. Grubunu lider bitiren 4 takım yarı final oynamaya hak kazandı. 18 maçın oynandığı kupada toplam 70 gol atıldı. Tamamımın Montevideo'da oynanan turnuvada maçları yaklaşık 435.000 seyirci izledi.

Kupanın en gollü maçı 1. grupta Arjantin'in Meksika'yı 6-3 yendiği maçtı. Arjantinli Stábile bu maçta hat trick yaptı. 2. grupta Yugoslavya, Brezilya'yı 2-1 mağlup ederek kupanın dışında bıraktı. Gruplarını lider tamamlayan Arjantin, Yugoslavya, Amerika Birleşik Devletleri ve Uruguay yarı final oynamaya hak kazandılar.

Yarı final maçları bir daha eşine az rastlanır skorlarla neticelendi. Arjantin, ABD'yi, Uruguay da Yugoslavya'yı aynı skorlarla (6-1) yenerek ilk kez düzenlenen bu dünya kupasında finale yükseldiler. Finalde Arjantin ilk yarısını 2-1 önde kapamasına rağmen skor avantajını ikinci yarıda kaybetti ve 80.000 seyircinin izlediği maçta, Uruguay bulduğu 3 golle adını kendi evinde düzenlediği ilk dünya kupasında şampiyon olarak yazdırdı. İleirki yıllarda düzenlenen turnuvaların aksine bu turnuvada üçüncülük maçı oynanmadı. Turnuvanın gol kralı 8 golle Arjantinli Guillermo Stábile oldu.

Stadyumlar

Ülkeler

Final

Yarı finalde elenenler

Grup aşamasında elenenler

Sonuçlar

Birinci Tur

1. Grup

2. Grup

3. Grup

4. Grup

Eleme maçları

Yarı final

Final

Ödüller

1930 FIFA Dünya Kupası Turnuvanın En İyi Kadrosu

Gol krallığı

8 gol
  Guillermo Stábile

5 gol
  Pedro Cea

4 gol

  Bert Patenaude

3 gol

  Carlos Peucelle
  Preguinho

  Peregrino Anselmo

  Ivan Bek

2 gol

  Luis Monti
  Adolfo Zumelzú
  Moderato
  Carlos Vidal

  André Maschinot
  Manuel Rosas
  Héctor Castro
  Pablo Dorado

  Victoriano Santos Iriarte
  Bart McGhee
  Đorđe Vujadinović

1 gol

  Mario Evaristo
  Alejandro Scopelli
  Francisco Varallo
  Guillermo Subiabre
  Marcel Langiller
  Lucien Laurent

  Juan Carreño
  Roberto Gayón
  Luis Vargas Peña
  Luis Souza Ferreira
  Ştefan Barbu
  Adalbert Deşu

  Constantin Stanciu
  Jim Brown
  Héctor Scarone
  Blagoje Marjanović
  Branislav Sekulić
  Aleksandar Tirnanić

Turnuva sıralaması

Kaynakça

Dış bağlantılar
  FIFA - Uruguay 1930
  RSSSF.com detaylar

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

1930 FIFA Dünya Kupası


Bruce Barrymore Halpenny (1937 - 3 de maio de 2015) foi um historiador e autor militar inglês, especializado em aeródromos e aeronaves, bem como em histórias de fantasmas e mistérios. Ele também foi um locutor  e inventor de jogos.

Publicações

 Ghost Stations (book series) 1986–2012

Ligações externas

 Bruce Barrymore Halpenny's website
 Review of Fighter Pilots in World War II at Roll-of-Honour.com
 Imperial War Museum use of Reference Books
 Airmuseum Canada

Historiadores do Reino Unido

Bruce Barrymore Halpenny


غادة الفيحاني (9 أغسطس 1978 -)، ممثلة ومخرجة بحرينية.

عن حياتها
كانت بدايتها الفنية من خلال مسرحية «الأميرة والراعي» بالصدفة بعام 1989، واستمرت بعدها بتقديم أعمالها الفنية. كما أنها تعمل مساعدة مخرج.

أعمالها

من المسلسلات
 الكلمة الطيبة.
 سعدون.
 حكايات كويتية.
 شوية ملح.
 عويشة.
 صورة من الحياة.
 شوف الدنيا.
 سوالف طفاش - جزئين.
كف ودفوف

من المسرحيات
 الأميرة والراعي.
 جويرة.
 السنافر.
 المر.
 قرية الأحلام.
 بات مان.
 صباح الخير يا عرب.
 فرسان شارع المعارض.
 صور عارية.
 يوم من زماننا.
 قصة حب طبل وطارة.
 انا جحا.
 إذا ماطاعك الزمان.
 الحوطة.
 الشيطان في خطر.
 الليل.
 بيت القصيد.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مخرجات بحرينيات
مخرجون بحرينيون
ممثلات تلفزيون بحرينيات
ممثلات مسرح بحرينيات
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978

غادة الفيحاني


{{Ficha de parque
|nombre          = Jardín Botánico del Tourmalet
|otros nombres   = Jardin botanique du Tourmalet
|imagen          = Bupleurum angulosum1.jpg
|tamaño imagen   = 250px
|descripción     = 'Ejemplar de Bupleurum angulosum en el jardin botanique du Tourmalet.|mapa            = France location map-Regions and departements 1975-2014.svg
|tamaño mapa     = 250px
|pie mapa        = Ubicación del jardin botanique du Tourmaleten Barèges, Midi-Pyrénées.
|x = 91     |y     = 188
|tipo            = Jardín botánico

|localización    =  Región de Midi-Pyrénées-Mediodía-Pirineos Departamento de Hautes-Pyrénées-Altos PirineosComuna de  Barèges
|vías adyacentes = Col du Tourmalet.
|tamaño          = 2 hectáreas
|inauguración    = 1995.
|operador        = Privado
}}
El Jardín Botánico del Tourmalet en francés: jardin botanique du Tourmalet' es un  jardín botánico, de 2 hectáreas de extensión, de propiedad privada, especializado en flora de los Pirineos que se encuentra en la comuna de Barèges, en los Hautes-Pyrénées, Francia.

 Localización
Se ubica en el interior de los Pirineos en el Col du Tourmalet.Jardin botanique du Tourmalet'' Barèges, Hautes-Pyrénées, Midi-Pyrénées, France-Francia.

Planos y vistas satelitales,

Está abierto a diario en los meses cálidos del año.

Historia

Creado en 1995 por Serge Rieudebat, sobre una superficie de 2 hectáreas en Pont de la Gaube, al pie de la carretera en el col du Tourmalet.

En junio del 2011, le jardín que atravesaba dificultades financieras es puesto en venta.

Colecciones
Actualmente alberga 2500 especies de la flora silvestre de las regiones montañosas, en particular de los Pirineos, reagrupados por
 Biotopo (prados, landas, bosques)
 Pisos altitudinales (piso Montano, subalpino y alpino).

Referencias

Enlaces externos
 Jardin botanique du Tourmalet
 Le Jardin botanique du Tourmalet de Serge Rieudebat
 Acta Horticulturae 546: International Symposium on Molecular Markers for Characterizing Genotypes and Identifying Cultivars in Horticulture

Tourmalet
Tourmalet
Tourmalet
Tourmalet
Tourmalet

Jardín botánico del Tourmalet


Lincendie de la prison de Gitega est survenu le  à  heure locale lorsqu'un incendie s'est déclaré dans une prison surpeuplée de Gitega, au Burundi, faisant au moins 38 morts et plus de 69 blessés.

Contexte
La surpopulation est un problème majeur dans les prisons burundaises où, selon les chiffres d'octobre,  détenus vivent dans des établissements conçus pour ne pas accueillir plus de  personnes. En juin, plus de  détenus ont bénéficié d'une grâce présidentielle pour tenter de vider les prisons surpeuplées du pays.

Selon l'Association chrétienne contre la torture, la prison de Gitega, qui a près d'un siècle, pouvait accueillir 400 détenus, mais en comptait  au moment de l'incendie. La plupart des détenus étaient des hommes mais il y avait aussi une aile pour femmes. Il abritait également plusieurs prisonniers politiques dans un complexe de haute sécurité. Plus tôt en août, un incendie s'est déclaré dans la même prison, que les autorités ont imputé à des problèmes électriques.

Incendie
L'incendie a commencé à  () le  alors que de nombreux détenus dormaient. Le ministère de l'Intérieur a déclaré dans un tweet qu'un court-circuit était responsable de l'incendie. Selon les survivants, la police a refusé d'ouvrir les quartiers alors que les flammes se sont propagées. Selon l'un des détenus, plus de 90% des dortoirs ont été incendiés.

Une source policière a déclaré que les services d'urgence sont arrivés en retard avec le camion de pompiers, atteignant la prison deux heures après le début de l'incendie. Des infirmières de l'hôpital de Gitega, ainsi que des équipes de la Croix-Rouge, sont arrivées sur les lieux pour soigner les victimes. Les blessés légers ont été soignés sur place, tandis que ceux gravement brûlés ont été transportés à l'hôpital. Le vice-président Prosper Bazombanza a déclaré aux journalistes que 38 personnes sont mortes dans l'incendie.

Parmi ceux-ci, douze sont morts d'asphyxie alors qu'ils tentaient de fuir le bâtiment en feu et 26 autres sont morts de blessures graves. La plupart des victimes étaient des détenus âgés.

Conséquences
Le vice-président Bazombanza et plusieurs hauts ministres se sont rendus sur les lieux de l'incendie. Selon des témoignages, des soldats et des policiers ont encerclé le site de l'incendie, empêchant les journalistes de s'approcher et de prendre des photos.

Voir aussi
 Incendie de la prison de Tangerang

Notes et références

Décembre 2021
2021 au Burundi
Incendie en 2021
Catastrophe au Burundi
Incendie en prison

Incendie de la prison de Gitega


الشيخ حافظ سلامة (6 ديسمبر 1925 - 26 أبريل 2021) بطل وقائد المقاومة الشعبية في مدينة السويس وأحد رموز العمل الخيري.

نشأته
ولد الشيخ حافظ علي أحمد سلامة، بالسويس في 6 ديسمبر 1925م أثناء الاحتلال الإنجليزي لمصر، وكان حافظ الابن الرابع لوالده الحاج علي سلامة الذي كان يعمل في تجارة الأقمشة. بدأ حافظ سلامة تعليمه بكتاب الحي ثم التعليم الإبتدائي الأزهري وأخذ في تثقيف نفسه في العلوم الشرعية والثقافة العامة ودرس العديد من العلوم الدينية ثم عمل في الأزهر واعظًا، حتى أصبح مستشارًا لشيخ الأزهر لشؤون المعاهد الأزهرية حتى 1978م، ثم أحيل إلى التقاعد.

انتسب للعمل الخيري مبكرا وشارك في العديد من الجمعيات الخيرية في السويس، وكان له دور اجتماعي وسياسي ونضالي بارز حيث ساهم في دعم المقاومة والمشاركة في العمليات الفدائية والتعبئة العامة للفدائيين.

نضاله ضد الإنجليز
بعد نشوب الحرب العالمية الثانية بين قوات المحور وقوات الحلفاء أصبحت السويس أحد مناطق الصراع بين القوتين، وكانت مصر واقعة تحت الاحتلال الإنجليزي آنذاك، مما أدى إلى هجرة أهالي السويس ومنهم عائلة الشيخ حافظ سلامة والذي رفض أن يهاجر معهم وفضل البقاء في السويس وكان عمره آنذاك 19 عاما، وكان يوفر نفقاته من إدارته لمحل الأقمشة الذي يمتلكه والده وكان يرسل الأموال لعائلته التي هاجرت إلى القاهرة.

شاهد الشيخ حافظ سلامة الحرب الدائرة بين القوتين في بلده، ولم ينأ بنفسه عن المعركة بل لعب دورا كبيرا في عمليات الدفاع المدني لمساعدة الجرحى والمصابين

في العام 1944م قابل حافظ سلامة أحد الحجاج الفلسطينيين الذين كانوا يمروا من السويس عندما كان يربط بين ميناء السويس والقدس شريط سكك حديد كان الحجاج الفلسطينيين يستخدمونه في الذهاب إلى الأراضي المقدسة، وقد طلب من الشيخ حافظ توفير حجارة الولاعات التي تستخدم في صناعة القنابل اليدوية كما أمدّه الشيخ أيضا بالسلاح لمساندة المقاومة الفلسطينية ضد الاحتلال، حتى قبض عليه في إحدى المرات وحوكم بالسجن 6 أشهر ولكن أُفرج عنه بعد 59 يوم بعد وساطة من أحد أمراء العائلة المالكة في دولة مصر.

انضم الشيخ حافظ سلامة إلى جماعة شباب محمد والتي أنشأها مجموعة من الأشخاص المنشقين عن الإخوان المسلمين وحزب مصر الفتاة عام 1948م وشارك الشيخ حافظ من خلال تلك الجمعية في النضال الوطني الإسلامي في مصر ضد الاحتلال الإنجليزي، وبعد انضمامه بفترة قصيرة أُعلن قيام دولة إسرائيل في نفس العام، وإعلان الجيوش العربية للحرب، وأراد الشيخ حافظ التطوع في صفوف الفدائيين والسفر إلى فلسطين لقتال العصابات الصهيونية، لكن قيادة جماعته طلبت منه حينذاك عدم السفر باعتبار أن العدو الحقيقي لا يزال رابضا في مصر.

فشكّل حافظ أول فرقة فدائية في السويس، كانت مهمتها الرئيسية مهاجمة قواعد القوات الإنجليزية الرابضة على حدود المدينة، والاستيلاء على كل ما يمكن الحصول عليه من أسلحة وذخائر، كان يتم تسليمها للمركز العام للجمعية في القاهرة، لتقوم هي بعد ذلك بتقديمها دعمًا للفدائيين في فلسطين، وبعد هزيمة الجيوش العربية انخرط في العمل الخيري والدعوى من خلال الجمعية.

في يناير عام 1950م أُلقي القبض عليه على إثر مقال كتبه في جريدة النذير انتقد فيه نساء الهلال الأحمر بسبب ارتدائهن أزياء اعتبرها مخالفة للزي الشرعي. بعد قيام ثورة 23 يوليو 1952م وتحديدا في الستينات أصدر جمال عبد الناصر قرارا بحل جمعية شباب محمد وإغلاق صحفها على خلفية مقالات تهاجم فيها العلاقات السوفيتية المصرية.

دوره في حرب أكتوبر
لعب الشيخ حافظ سلامة دورا هاما في عملية الشحن المعنوي لرجال القوات المسلحة بعد أن نجح في إقناع قيادة الجيش بتنظيم قوافل توعية دينية للضباط والجنود تركز على فضل الجهاد والاستشهاد وأهمية المعركة مع اليهود عقب هزيمة 1967م والاستعداد لحرب عام 1973م، وكانت هذه القوافل تضم مجموعة من كبار الدعاة وعلماء الأزهر وأساتذة الجامعات في مصر مثل شيخ الأزهر عبد الحليم محمود والشيخ محمد الغزالي، والشيخ حسن مأمون، والدكتور محمد الفحام، والشيخ عبد الرحمن بيصار وغيرهم، ويقول اللواء عبد المنعم واصل قائد الجيش الثالث الميداني عن الدور الذي لعبه الشيخ حافظ سلامة في تلك الفترة: «الشيخ حافظ سلامة كان صاحب الفضل الأول في رفع الروح المعنوية للجنود على الجبهة، بل إن الجميع كانوا يعدونه أبا روحيا لهم في تلك الأيام العصيبة»، نجحت القوافل نجاحًا كبيرًا فصدر قرار بتعميمها على جميع وحدات الجيش المصري في طول البلاد وعرضها كنوع من الاستعداد للمعركة الفاصلة مع اليهود.

معركة السويس
تعد قيادة الشيخ حافظ سلامة لعمليات المقاومة الشعبية في مدينة السويس بدءًا من يوم 22 أكتوبر 1973م هي المحطة الأهم في حياة الشيخ حافظ سلامة، حيث تسللت إسرائيل إلى غرب قناة السويس في منطقة « الدفرسوار » القريبة من الإسماعيلية بهدف حصار الجيش الثالث الميداني بالضفة الشرقية للقناة وتهديد القاهرة واحتلال مدينة السويس بإيعاز من الولايات المتحدة الأمريكية حتى تجد ما تفاوض عليه في اتفاقية وقف القتال، وأسلمت القيادة الإسرائيلية هذه المهمة إلى الجنرال أدان الذي وجه إنذار إلى محافظ السويس بالاستسلام أو تدمير المدينة بالطيران الإسرائيلي، ولكن الشيخ حافظ سلامة ومعه عدد من القيادات الشريفة المجاهدة، ومعه جميع أبناء المدينة قرروا رفض تسليم المدينة، واستمرار المقاومة مهما كانت الظروف، ووقف الشيخ حافظ سلامة على منبر مسجد الشهداء ليعلن بدء عمليات المقاومة.

تعرضت المدينة لحصار شديد من القوات الإسرائيلية وقصف مستمر من الطائرات وتقدمت إلى المدينة 200 دبابة وكتيبة من جنود المظلات وكتيبتين من جنود المشاة بعربات مدرعة، وعلى الرغم من موافقة إسرائيل على قرار مجلس الأمن بوقف إطلاق النار إلا أنها لم تلتزم بقرار ثان لنفس المجلس وواصلت هجومها على المدينة، واقتحمت قوة من الجيش الإسرائيلي مبنى قسم شرطة الأربعين وحاصرته بدباباتها ومدرعاتها إلا أن رجال المقاومة تصدوا لها مع عدد من رجال القوات المسلحة في معركة دامية، كانت نتيجتها تدمير جميع دبابات العدو ومدرعاته التي اقتحمت المدينة، وسقوط عدد من رجال المقاومة شهداء

بدأت أعداد القتلى والجرحى الإسرائيليين في التزايد بأيدي القوات المسلحة ورجال ونساء وأطفال السويس حتى تم اندحار القوات الإسرائيلية عقب أكبر هزيمة لمعركة الدبابات حيث فقدت إسرائيل فيها 76 دبابة ومصفحة بأسلحة المقاومة.

يصف سعد الدين الشاذلي رئيس أركان حرب القوات المسلحة وقت الحرب هذا الدور قائلاً: «إن الشيخ حافظ سلامة رئيس جمعية الهداية الإسلامية، إمام وخطيب مسجد الشهداء، اختارته الأقدار ليؤدي دورًا رئيسيًّا خلال الفترة من 23– 28 أكتوبر عام 1973 عندما نجحت قوات المقاومة الشعبية بالتعاون مع عناصر من القوات المسلحة في صد هجمات العدو الإسرائيلي وإفشال خططه من أجل احتلال المدينة الباسلة.»

مشاركته في ثورة 25 يناير

انضم الشيخ سلامة إلى المعتصمين المطالبين بتنحي حسني مبارك عن الحكم في ميدان التحرير خلال ثورة 25 يناير عام 2011 م وأصدر بياناً يناشد فيه الجيش المصري بالتدخل الفوري لإنقاذ مصر. كما شارك الشيخ سلامة بقيادة وتنظيم مجموعات الدفاع الشعبي عن الأحياء السكنية في مدينة السويس ضد عمليات السلب والنهب التي انتشرت بسبب الفراغ الأمني أثناء الاحتجاجات.

في الرابع من شهر مايو عام 2012، شارك الشيخ حافظ سلامة في جمعة الزحف بالعباسية متضامنا مع مطالب القصاص لشهداء العباسية الذين قتلوا على أيدي بلطجية ووقوف الشرطة العسكرية والجيش دون تحريك ساكنا، وكان الشيخ متواجدا داخل مسجد النور عندما قام الجيش بفض الاعتصام.

مشاركته في الثورات العربية

ثورة ليبيا
في يوم الأحد 20 مارس 2011 قام الشيخ حافظ سلامة يصل ليبيا لدعم الثوار وبصحبته خمسين طن مواد غذائية..

عبر الشيخ حافظ سلامة قائد المقاومة الشعبية بالسويس صباح اليوم الأحد منفذ السلوم في طريقه إلى بنغازي للانضمام إلى الثوار لدعمهم والشد من أزرهم، وبحسب صحيفة «الوفد» حمل الشيخ حافظ سلامة معه خمسين طن مواد غذائية ومساعدات طبية وأدوية، كما اصطحب 14 متطوعاً لمساعدته في توزيع المساعدات.

أكد سلامة في اتصال هاتفي عقب عبوره منفذ السلوم ودخوله الأراضي الليبية اعتزامه التوجه إلى كافة المدن لمساندة الثوار ودعمهم وتأكيد وقوف الشعب المصري مع الشعب الليبي إلى حين حصوله على حقوقه الديمقراطية.

الانتفاضة الفلسطينية الثالثة
في الخامس من شهر مايو عام 2011، أكد الشيخ حافظ سلامة عزمه المشاركة في فعاليات الانتفاضة الفلسطينية الثالثة، وجاء ذلك بعد أن تجمع عدد كبير من الشباب أمام مسجد الشهداء بالسويس يطالبون الشيخ حافظ بأن يقود قافلة الحرية المصرية، والتي تتوافق مع انطلاق قوافل أخرى من كافة الدول العربية وجميع المحافظات المصرية للأراضي الفلسطينية في 15 من شهر مايو عام 2011.

ثورة سوريا
يوم السبت 13 أكتوبر 2012 قام الشيخ بالسفر لسوريا عبر الحدود التركية للمشاركة في ثورة سوريا والشد على أيدي الثوار
وكان الشيخ حافظ سلامة قد «غادر مصر متوجها إلى الحدود التركية – السورية ومنها عبَرَ إلى داخل سوريا».

نشاطه الخيري
قام بإنشاء جمعية الهداية الإسلامية، وهي الجمعية التي قامت بمهمة تنظيم الكفاح الشعبي المسلح ضد إسرائيل في حرب الاستنزاف منذ عام 1967م وحتى عام 1973م.

كذلك له عدة إنجازات منها بناء المساجد مثل مسجد النور بالعباسية ومسجد الرحمن بشبرا الخيمة والعديد من المساجد في مدينة السويس التابعة لجمعية الهداية، وبناء المدارس الإسلامية بمدينة السويس ومساعدة المحتاجين.

وظل له دور سياسي واضح في دعمه المادي والمعنوي لشعب فلسطين ولبنان وأفغانستان وغيرها من بلاد المسلمين، ودور اجتماعي هام في مجتمعه مثل الحملة الشعبية التي قادها في السويس لرفض إقامة مشروع مصنع «أجريوم» للبتروكيماويات في مدينة السويس وذلك خوفا من آثاره البيئية الخطيرة .

اعتقاله
اعتُقل الشيخ حافظ سلامة بعد ذلك في إطار الاعتقالات التي نفذها النظام الناصري ضد الإخوان المسلمين وظل حافظ سلامة في السجن حتى نهاية 1967م بعد حدوث النكسة، وكان يقضي عقوبته في العنبر رقم 12، أُفرج عن الشيخ حافظ سلامة في ديسمبر عام 1967م

وبسبب رفض الشيخ حافظ سلامة زيارة السادات للقدس عام 1977 ومعاهدة كامب ديفيد عام 1979م مما جعل الرئيس السادات يضعه على رأس قائمة اعتقالات سبتمبر 1981م، وقد أُفرج عنه بعد اغتيال السادات.

وفاته
توفي الشيخ حافظ سلامة يوم الاثنين 14 رمضان 1442 هجريًّا، الموافق 26 أبريل 2021 ميلاديًّا عُقب وعكة صحية تعرض لها في أول أيام شهر رمضان أُدخل على إثرها مستشفى الدمرداش في العاصمة المصرية القاهرة حيث توفي فيها.

المصادر

وصلات خارجية

 حافظ سلامة.. روح الجهاد لا تنطفئ
 حافظ سلامة.. الرجل والملحمة

أشخاص شاركوا في ثورة 25 يناير
أشخاص من السويس
الجيش الثالث الميداني
فاعلو خير مصريون
مواليد 1344 هـ
مواليد 1925
وفيات 1442 هـ
وفيات 2021
وفيات في القاهرة
وفيات مرتبطة بالمرض في مصر

حافظ سلامة


Die 125th Street durchquert New York Citys Stadtbezirk Manhattan. Sie gilt als Hauptstraße Harlems und wird auch Martin Luther King Jr Boulevard genannt.

Lage und Verlauf
Östlich der Morningside Avenue verläuft die 125th Street gerade von West nach Ost durch Harlem, bis sie zum Zubringer des F.D.R. Drive am East River und der Robert F. Kennedy Memorial Bridge wird.

Westlich der Morningside Avenue wurde die 125th auf der alten Manhattan Avenue weitergeführt. Dabei verläuft sie in nordwestlicher Richtung diagonal durch die Viertel Manhattanville und Morningside Heights, bis sie nach der Kreuzung mit der 130th Street zum Zubringer des Henry Hudson Parkway am Hudson River wird. Diese Umwidmung der Manhattan Avenue in die 125th Street erfolgte, nachdem die alte 125th Street westlich der Morningside Avenue großen Wohnblocks für Menschen mit geringem Einkommen weichen musste. Was noch von der alten 125th Street in diesem Bereich übrig ist, heißt heute La Salle Street, die sich von der Amsterdam Avenue zur Claremont Avenue erstreckt.

Viele Abschnitte der Straße wurden seit den späten 1990er Jahren gentrifiziert und mit Läden wie MAC Cosmetics, Old Navy, H&M, CVS/pharmacy oder dem Magic Johnson Theaters (Kino) aufgewertet. Hier befindet sich auch das berühmte Apollo Theater. In Zusammenarbeit mit der Nachbarschaft und der Stadt wurde ein Entwicklungsplan für den 125th-Street-Korridor aufgestellt. Ziel ist es, dessen Stärken als Raum für Kunst und Kultur weiter auszubauen.

Der Vorschlag, die 125th Street in eine Art Trans-Harlem-Stadtautobahn (Trans-Harlem-Expressway) umzufunktionieren erledigte sich, als die Finanzmittel für die beabsichtigte 125th Street Hudson River Bridge gestrichen wurden.

Geologie
Ein Grabenbruch in der Erdkruste verläuft unter der Straße und wird als der 125th Street Fault ( 'Verwerfung') bezeichnet. Diese Verwerfung erschuf ein Tal, tief genug, dass die IRT Broadway – Seventh Avenue Line zwischen der 122nd Street und 135th Street eine Trestle-Brücke benötigt. Im 18. Jahrhundert wurde die Straße hier The Hollow Way (Der Hohlweg) genannt.

Nahverkehr
Folgende Haltestellen der New Yorker U-Bahn befinden sich entlang der 125th Street (von West nach Ost):
 125th Street (IRT Broadway – Seventh Avenue Line) am Broadway
 125th Street (IND Eighth Avenue Line) an der St. Nicholas Avenue
 125th Street (IRT Lenox Avenue Line) an der Lenox Avenue
 125th Street (IRT Lexington Avenue Line) an der Lexington Avenue

Die Metro-North Railroad hat die Haltestelle Harlem – 125th Street an der Park Avenue.

Bekannte Bewohner

Der frühere US-Präsident Bill Clinton unterhält ein Büro an der 125th Street.

Popkultur
Im Lied I'm Waiting for the Man auf dem wegweisenden Debütalbum The Velvet Underground & Nico der Band Velvet Underground singt Lou Reed über das Warten auf einen Heroin-Drogendealer in der Nähe der Kreuzung der 125th Street und Lexington Avenue.

Siehe auch
 Lenox Avenue Gang

Einzelnachweise

125
Martin Luther King als Namensgeber

125th Street (Manhattan)


Jumpstart 4th Grade refers to two very different educational products created by Knowledge Adventure:

JumpStart Adventures 4th Grade: Haunted Island
JumpStart Adventures 4th Grade: Sapphire Falls

Jumpstart 4th Grade


Darrington steht für:

Orte in den Vereinigten Staaten:

 Darrington (Mississippi), Ort im Wilkinson County, Mississippi,
 Darrington (Washington), Ort im Snohomish County, Washington,

Orte im Vereinigten Königreich:

 Darrington (West Yorkshire), Ort im Bezirk City of Wakefield, West Yorkshire,

Personen:
 Denton Darrington (* 1940), US-amerikanischer Politiker
 Hugh Darrington (* 1940), britischer Science-Fiction-Autor
 Mike Darrington (* 1931), englischer Snookerspieler

Siehe auch:
 Darrington Prison, Gefängnis  in der Nähe von Rosharon, Brazonia County, Texas,

Darrington


Martina Helene Thörn (født d. 21. februar 1991 i Västerås) er en svensk håndboldspiller, der spiller for København Håndbold. Hun kom til klubben i 2023. Hun har tidligere optrådt for svenske VästeråsIrsta HF, norske Glassverket IF samt FCM Håndbold, Randers HK, Aarhus United og Odense Håndbold i Danmark.

Hun debuterede på det svenske A-landshold i 2016.

Eksterne henvisninger

 DHDb - Martina Thörn

Håndboldspillere fra Sverige
Håndboldspillere fra Glassverket Idrettsforening
Håndboldspillere fra FC Midtjylland Håndbold

Martina Thörn


Everything I Am este albumul de debut album în limba engleză a cântăreței grecești Anna Vissi. Acesta a fost creat în colaborare cu Sony Music Entertainment. Cu toate acestea, albumul nu a fost niciodată lansat oficial în Statele Unite, după ce Sony Music Entertainment a decis să-și retragă sprijinul pentru promovarea lui Vissi la nivel mondial. Albumul a fost ulterior lansat pentru prima dată în Grecia și Cipru pe data de 24 octombrie 2000, prin intermediul Columbia Records. Acest album, alături de albumul Kravgi lansat în același an, reprezintă o schimbare semnificativă în stilul muzical al lui Visii, consolidând imaginea ei ca de simbol pop, fiind intens promovată la mijlocul anilor 1990 și în anii următori. Albumul a fost certificat cu aur în Grecia, și platină în Cipru.

Lista pieselor
 "Still in Love with You"
 "Kick The Habit"
 "Everything I Am"
 "So In Love With Yourself"
 "Way Out"
 "I Was Made For Lovin' You"
 "On A Night Like This"
 "After You"
 "Supernatural Love"
 "No More The Fool"
 "Moro Mou (No Tomorrow)" (My baby (No tomorrow))
 "Forgive Me This"

Referințe

Albume din 2000
Albume muzicale de limbă engleză

Everything I Am


Syngdu (enska: Sing) er bandarísk kvikmyndasería, fyrsta kvikmyndin kom út árið 2016 og sú síðasta árið 2021.

Kvikmynd
 Syngdu (2016)
 Syngdu 2 (2021)

Kvikmyndagerð í Bandaríkjunum
Kvikmyndir
Illumination-kvikmyndir
Universal Pictures-kvikmyndir

Syngdu (kvikmyndasería)


West Wyalong ist eine Stadt mit etwa 2.700 Einwohnern im Zentrum des australischen Bundesstaat New South Wales. Sie liegt 467 Kilometer westlich von Sydney, an der Kreuzung des Newell Highway, zwischen Melbourne und Brisbane, mit dem Mid Western Highway zwischen Sydney und Adelaide. Die Stadt ist der Verwaltungssitz des Verwaltungsgebiets (LGA) Bland Shire.

Die Gegend um West Wyalong ist das größte Getreideanbaugebiet in NSW. Daneben begann hier im Jahr 1907 die Produktion von Eukalyptusöl und West Wyalong ist heute einer der Hauptproduzenten weltweit.

Geschichte
Die ursprünglichen Bewohner dieser Region waren Aborigines vom Stamm der Wiradjuri, bevor 1817 mit John Oxley der erste Europäer auf einer Inlandsexpedition das Gebiet erkundete. Aber erst nachdem der Oberste Landvermesser der Kolonie Thomas Mitchell die Gegend 10 Jahre später kartographiert hatte, ließen sich 1833 die ersten Siedler nieder. Thomas Mitchell bezeichnete das Gebiet als The Blands der Ursprung des Namens des für das heutige Shire.

Mit der Entdeckung von Gold durch Joseph Neeld im September 1893 erlebt die Region einen Boom. Innerhalb von wenigen Monaten kamen bis zu 12.000 Goldsucher in das davor fast menschenleere Gebiet. In der Folge wurde im Jahr 1894 die Stadt Wyalong geplant. Allerdings hatten in der Zwischenzeit die Goldsucher um die einzige verfügbare Wasserquelle, bekannt als White Tank, ihre Zelte aufgeschlagen und zeigten auch keine Bereitschaft in die neu gegründete Stadt umzuziehen. Daraufhin wurde ein Jahr später 1895 etwas westlich der ursprünglich geplanten Stadt West Wyalong gegründet. Noch heute spiegelt der etwas winklige Verlauf der Hauptstraße den aus dieser Zeit stammenden Bullock Track wider.

Gegen Ende des 19. Jahrhunderts waren die Goldfelder um Wyalong die produktivsten im ganzen Land. Allein 1899 wurden hier 1264 kg Gold abgebaut. Die Ausbeute ging in den folgenden Jahren jedoch immer weiter zurück, bis 1921 der Abbau von Gold komplett eingestellt wurde. Bis dahin konnten insgesamt 12,5 Tonnen Gold gefördert werden. Neuere Verfahren wie etwa die Cyanidlaugung erlaubten es in den 1930er Jahren aus den Abraumhalden weiteres Gold zu gewinnen.

Mit dem Niedergang des Bergbaus wurde West Wyalong immer mehr zum Servicezentrum für die umliegenden Farmen und ist heute das Zentrum des größten Getreideanbaugebiets in New South Wales.

1981 wurde am Lake Cowal, etwa 30 km nördlich der Stadt, die Erkundung von Erzvorkommen wieder aufgenommen und ein vielversprechender Erzkörper entdeckt, der seit 2006 in der Cowal-Goldmine im Tagebau abgebaut wird.

Söhne und Töchter der Stadt
 Dymphna Cusack (1902–1981), Autorin
 Mark O'Meley (* 1981), Rugbyspieler
 Scott Staniforth (* 1977), Rugbyspieler

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in New South Wales

West Wyalong


Mary Region () is one of five provinces in Turkmenistan. It is located in the south-east of the country, bordering Afghanistan. Its capital is the city of Mary. Its area is  and population 1,480,400 (2005 est.). The average population density is about 15 persons per square kilometer, but it reaches 150–200 per square kilometer in the most developed oases.

In 2000, Mary Region accounted for 23% of Turkmenistan's population, 19% of the total number of employed, 26% of agricultural production (by value), and 21% of the country's total industrial production. The region's industries include natural gas extraction (the Galkynysh Gas Field), electric power generation, textiles, carpet weaving, chemical and food industry. In 2001 it accounted for 74% of Turkmenistan's electricity generation 26% of natural gas extraction.

Agriculture in Mary Region is irrigated by the Karakum Canal, which runs east to west through the center of the province, and by the Murghab River, which runs south to north, entering the province from Afghanistan. While the northern portion of the province is within the Central Asian southern desert ecoregion, the southern portion of the province is characterized by a savanna of pistachio and desert sedges, classified as the Badkhiz-Karabil semi-desert by the World Wildlife Fund.

Ancient Merv, designated a UNESCO World Heritage Site, is the main archeological attraction of Mary Province. This is one of the best-preserved oasis cities on the ancient Silk Road.

The capital of Mary Region is the city of Mary, located at the intersection of Murghab River with the Karakum Canal. Other major cities are Baýramaly (), Ýolöten (Iolotan, ), and Serhetabat (, formerly , ) on the border with Afghanistan.

Administrative divisions

Districts
As of 9 November 2022, Mary Province (Mary welaýaty) is subdivided into 9 districts ():

 Baýramaly District
 Garagum District
 Mary District
 Murgap District
 Sakarçäge District
 Tagtabazar District
 Türkmengala District
 Wekilbazar District
 Ýolöten District

By parliamentary decree of 9 November 2022, two districts, Oguzhan and Serhetabat, were abolished and their land distributed to other districts.

Municipalities
As of January 1, 2017, the province includes 8 cities (города or şäherler), 14 towns (посёлки or şäherçeler), 143 rural or village councils (сельские советы or geňeşlikler), and 329 villages (села, сельские населенные пункты or obalar).

In the list below, cities with "district status" are bolded:
 Baýramaly
 Mary
 Murgap
 Sakarçäge
 Şatlyk
 Serhetabat (formerly Guşga or Kuşka)
 Türkmengala
 Ýolöten

Economy

Agriculture

Industry

History

Prehistory
Bronze Age and Iron Age finds support the probability of advanced civilizations in the area including finds associated with a society known to scholars as the Bactria-Margiana Archaeological Complex (BMAC) – near the modern city of Mary, and at the Jeitun and Gonur Tepe archeological sites.

Founding of Merv
Alexander the Great conquered the territory in the 4th century BC on his way to South Asia. In 330 BC, Alexander marched northward into Central Asia and founded the city of Alexandria Margiana (Merv) near the Murghab River. A busy Silk Road caravan route, connecting Tang dynasty China and the city of Baghdad (in modern Iraq), passed through Merv. The city of Merv was occupied by the lieutenants of the caliph Uthman ibn Affan, and was constituted as the capital of Khorasan. Using this city as their base, the Arabs, led by their commander Qutayba ibn Muslim, brought under subjection Balkh, Bokhara, Fergana and Kashgaria, and penetrated into China as far as the province of Kan-suh early in the 8th century.

Merv achieved some political spotlight in February 748 when Abu Muslim (d. 750) declared a new Abbasid dynasty at Merv, and set out from the city to conquer Iran and Iraq and establish a new capital at Baghdad. The goldsmith of Merv famously challenged Abu Muslim to do the right thing and not make war on fellow Muslims. The goldsmith was put to death.

In the latter part of the 8th century, Merv became obnoxious to Islam as the centre of heretical propaganda preached by al-Muqanna "The Veiled Prophet of Khorasan". Present Turkmenistan was ruled by Tahirids between 821 and 873. In 873, Arab rule in Central Asia came to an end due to the Saffarid conquest. During their dominion, Merv, like Samarkand and Bokhara, was one of the great schools of learning, and the celebrated historian Yaqut studied in its libraries. Merv produced several scholars in various branches of knowledge, such as Islamic law, Hadith, history, literature, and the like.

Arrival of the Turkmen

In 1055 Seljuk forces entered Baghdad, becoming masters of the Islamic heartlands and important patrons of Islamic institutions. Until these revolts, Turkmen tribesmen were an integral part of the Seljuk military forces. Turkmen migrated with their families and possessions on Seljuk campaigns into Azerbaijan and Anatolia, which began the Turkification of these areas. During this time, Turkmen also began to settle the area of present-day Turkmenistan. Prior to the Turkmen habitation, most of this desert had been uninhabited, while the more habitable areas along the Caspian Sea, Kopet Dag Mountains, Amu Darya, and Murghab River () were populated predominantly by Iranians. The city-state of Merv was an especially large sedentary and agricultural area, important as both a regional economic-cultural center and a transit hub on the Silk Road. The last powerful Seljuk ruler, Sultan Sanjar (d. 1157), witnessed the fragmentation and destruction of the empire because of attacks by Turkmen and other tribes. During the reign of Sultan Sanjar or Sinjar of the same house, in the middle of the 11th century, Merv was overrun by the Turkish tribes of the Ghuzz from beyond the Oxus. It eventually passed under the sway of the rulers of Khwarezm (Khiva). After mixing with the settled peoples in today's Turkmenistan, the Oghuz living north of the Kopet Dag Mountains gradually became known as the Turkmen.

Mongols and Timurids
In 1157, the Seljuk dynasty came to an end in the province of Khorasan. The Turkic rulers of Khiva took control of the area of Turkmenistan, under the title of Khwarezmshah. In 1221, Central Asia suffered a disastrous invasion by Mongol warriors who swept across the region from their base in eastern Asia. Under their commander, Genghis Khan, founder of the Mongol Empire, the Mongols conquered Khwarezm and burned the city of Merv to the ground. The Mongol leader ordered the massacre of Merv's inhabitants as well as the destruction of the province's farms and irrigation works, which effectively ended the Iranian dominance in urban areas and agricultural communities of Khwarezm. These areas were soon repopulated by the Turkmen who survived the invasion and had retreated northward to the plains of Kazakhstan or westward to the shores of the Caspian Sea. After the division of the Mongol Empire, present Turkmenistan was passed to the Chagatai Khanate, except the southernmost part belonged to Ilkhanate.

Khiva and the Persians
The invasion of the Khan of Khiva, Abul Gazi Bahadur Khan, from 1645 to 1663, caused some difficulties to the Turkmens, coupled with the impact of the drought that occurred at about the same period.  Most of the Turkmens within the khanate moved to Ahal, Atrek, Murgap and Tejen. Most of present-day Turkmenistan was divided between the Khanates of Khiva and Bukhara, except southernmost parts under Persian suzerainty. Nader of Persia conquered the entire region in 1740, but after his assassination in 1747 Turkmen lands were recaptured by the Uzbek khanates of Khiva and Bukhara. During the 1830s, the Teke Turkmen, then living on the Tejen River in today's Turkmen-Afghan borderlands, were forced by the Persians to migrate northward. Khiva contested the advance of the Tekes, but ultimately, by about 1856, the latter became the sovereign power of southern and southeastern parts of present Turkmenistan.

Lieutenant Colonel C.E. Stuart reported that in the 1830s the Teke tribe began to settle in the lower Murghab River delta near Merv, which, he said, they destroyed around 1855.  From here the Teke extended their reach to Kizil-Arvat (today's city of Serdar), ultimately splitting into the Ahal Teke, located between Kizil-Arvat and Gawars (an area Stuart called "Daman-i-Kuh"), and the Merv (today Mary) Teke, mainly between the Tejen and Murghab Rivers.  Edmund O'Donovan described Merv as of 1881 as
...a heap of melancholy ruins.  There are remains of baths, and palaces, and ramparts crumbling around, with nothing living but snakes and jackals to be seen, or perhaps some wandering Turkoman looking out for his sheep...This is all that remains of Merv...
O'Donovan also asserted that as of 1881
 The Turkomans of Merv have only been twenty-six years in the oasis.  They formerly inhabited the district around Sarakhs on the upper part of the Tejend river.  They were driven from there twenty-seven years ago by the Persians, who objected to the neighbourhood of persons so disagreeable as to insist in carrying off Persian men, their wives, and daughters, and selling them at 5L per head in Bokhara.

Russian Empire
Following Russia's defeat of the combined Ahal and Merv Teke army at the Battle of Geok-Tepe in 1881, Russian forces sought to pacify and occupy the area of today's Mary Region. Merv was taken in 1884, followed by Kushka (today's Serhetabat) in 1885.  The latter precipitated the Panjdeh incident and very nearly a war between Russia and Great Britain, which feared Imperial Russia intended to push on through Afghanistan into India. A spur of the Trans-Caspian Railway was extended to Kushka, both to allow delivery and supply of troops guarding the border with Afghanistan, and to haul out cotton produced in the Murghab River valley.

Soviet period
Following the Russian Revolution, Soviet power was fully in place by 1924, when the Turkmen Soviet Socialist Republic was created. The name "Merv" was changed to "Mary" in 1937. The region initially was directly under control of the Turkmen SSR government, but in 1939 Mary oblast'  (, ) was created.  It was abolished in 1963, then re-established in 1970.

References

External links
 OpenStreetMap Wiki: Mary Province
 OpenStreetMap Wiki: Districts in Turkmenistan

Regions of Turkmenistan
Khorasan

Mary Region


My Own Pal est Film perdu muet américain réalisé par John G. Blystone et écrit par Lillie Hayward. Le film met en vedette Tom Mix, Olive Borden, Tom Santschi, Virginia Marshall, Ben Bard et William Colvin. Le film est sorti le 28 février 1926 par Fox Film Corporation.

Synopsis

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1926
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par John G. Blystone
Western américain
Film perdu des années 1920
Film américain perdu

My Own Pal


Kómedíuleikhúsið er atvinnuleikhús Vestfjarða stofnað 1997. Leikhúsið hefur einkum sett upp eigin verk sem eru samin af listafólki leikhússins hverju sinni. Kómedíuleikhúsið er einkum þekkt fyrir einleiki sína sem hafa vakið athygli og verið sýndir bæði hér heima og erlendis. Meðal þekktustu einleikja Kómedíuleikhússins má nefna Gísli Súrsson (2005), Grettir (2015) og Gísli á Uppsölum (2016). Leikhússtjóri er Marsibil G. Kristjánsdóttir og aðalleikari frá upphafi er Elfar Logi Hannesson. Kómedíuleikhúsið er með eigið leikhús í Haukadal í Dýrafirði og sýnir verk sín þar reglulega.

Tilvísanir

Leikhús á Íslandi
Stofnað 1997

Kómedíuleikhúsið


"Awake" je singl hard rock/heavy metal grupe Godsmack. Objavljen je 2000. godine. Naslovna pjesma "Awake" nalazi se na istoimenom albumu.

Popis pjesama

 "Awake (radio edit)" – 4:33
 "Awake (LP Version)" – 5:04
 "Why" – 3:15
 "Time Bomb" – 3:59

Osoblje

Godsmack

 Sully Erna – vokali, gitara
 Tony Rombola – gitara
 Robbie Merrill – bas-gitara
 Tommy Stewart – bubnjevi

Izvori

Albumi iz 2000.
Albumi sastava Godsmack

Awake (Godsmackova pjesma)


Bighorn est une localité située dans la province de la Colombie-Britannique, dans la région de la riviëre Thompson.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Bighorn (Colombie-Britannique)


Strømmen Station (Strømmen stasjon) er en jernbanestation i Strømmen på Hovedbanen i Norge. Stationen består af tre spor med to perroner, der er forbundet med en gangtunnel, en rød stationsbygning, busterminal og parkeringspladser. Den betjenes af lokaltog mellem Spikkestad og Lillestrøm.

Stationen åbnede 1. september 1854 sammen med Hovedbanen, der var Norges første jernbane. Den blev fjernstyret 24. januar 1972.

Den første stationsbygning lå på østsiden af sporet og var opført efter tegninger af Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno. Da banen blev udbygget med dobbeltspor opførtes en ny stationsbygning efter tegninger af Finn Knudsen på vestsiden i 1901. Den blev restaureret i 2007.

Der lå tidligere et sidespor til Strømmens Værksted ved stationen. Der er stadig fysiske rester af det.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Hovedbanen
Etableret i 1854
Jernbanestationer i Viken

Strømmen Station


التاج الأصفر الأمازوني، أو (ببغاء التاج الأصفر) هو نوع من طيور الببغاء، ويسكن المناطق الاستوائية في بنما وأمريكا الجنوبية.

الوصف

يبلغ الطول الكلي للطائر من 33-38 سم (13-15 بوصة) وكما في ببغاوات الأمازون الأخرى يملك ذيل قصير مربع وريش أخضر بشكل أساسي، وأطراف زرقاء داكنة بشكل ثانوي وأساسي، وأحمر في ريش الداخلية للأجنحة وحافة الرسخ(الحافة الأمامية للجناح في الكتف) وقاعدة ريش الذيل الخارجي. المناطق الحمراء والزرقاء الداكنة صعبة لأن ترى إذا كان الطير جاثما، بعكس قاعدة ريش الذيل الخارجي فيمكن ان ترى في ظل الظروف العادية في البرية. وتختلف نسبة اللون الأصفر في الرأس حسب الصنف. وأبيض دائري حول العينين. الذكور والأنوث لا تختلف في ريش ماعدى في المنطقة الداخلية للأجنحة.
|

العادات والتوزيع
ببغاء التاج الأصفر أو (التاج الأصفر الأمازوني) توجد في حوض الأمازون وبنما وشمال غرب أمريكا الجنوبية. وهو طائر يعيش في الغابات المدارية (الرطبة والجافة على حد سواء) والأراضي الخشبية وأشجار المانغروف وكما تتواجد في الأراضي الزراعية ومناطق الضواحي ونادرا ما تواجدت بعيدا عن [[غابة الأمازون|غابات الأمازون}} المطرية.
وتعتبر من طيور الأراضي المنخفضة ولكن تم تسجيل تواجدها على ارتفاع 800 متر على امتداد المنحدرات الشرقية للأنديز.

السلوك

التغذية والغذاء
عادة تتواجد في ازواج واسراب صغيرة تصل إلى 30 طائر، ويشمل غذائها على الفواكه المكسرات، البذور والثمار.

التكاثر
تكون أعشاشها في جوف الشجر أو النخل، وتضع بيضتان إلى ثلاث بيضات. وفترة الحضانة حوالي 26 يوم وتترك الفراخ العش بعد 60 يوما من التفقيس.

التصنيف

الحماية
ببغاء التاج الأصفر يعتبر اقل تهديدا للهيئة الدولية للطيور وبالتالي من قبل الاتحاد الدولي على الرغم أن التعداد في انخفاض إلى انه لا يقترب من العتبة المحددة من الهيئة الدولية لمعدل الأنواع المهدده بالانقراض. وكما هو الحال مع معظم الببغوات هو مدرج في التذييل الثاني من الاتفاقية.

المصادر

ويكيبيديا الإنكليزية

أصنوفات سماها يوهان فريدريش غملين
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ببغاوات الأمازون
ببغاء الأمازون
ببغائية
طيور البرازيل
طيور الغويانات
طيور بنما
طيور ترينيداد وتوباغو
طيور حوض الأمازون
طيور غيانا
طيور فنزويلا
طيور كولومبيا
طيور منزلية أليفة
طيور وصفت في 1788

ببغاء التاج الأصفر


El Dorado (İspanyolca: Altın kaplı, altından) kayıp altın şehir, Güney Amerikalı bir kabile reisinin vücuduna altın tozu dökerek göldeki ritüel yıkanmalarının yarattığı İspanyol kökenli bir efsanedir.

Efsanenin kökeni
Mit, 1530'lu yıllarda conquistador (İspanyolca: fatih) Gonzalo Jiménez de Quesada'nın günümüzdeki Kolombiya'nın And Dağları'nda karşılaştığı Muiska yerlilerinden edindiği duyumlarla başlar. İspanyollar yerlilerin köylerini ve hazinelerini çok çabuk ele geçirdiler. Zaman içinde Muiskaların altınları madenlerden çıkarmadıklarını, dağlardan kazandıkları tuz karşılığında başka kabilelerle yaptıkları ticaret sayesinde elde ettiklerinin farkına vardılar.

Daha sonra Sebastian de Belalcazar'in adamları, Muiska ritüelleri ile ilgili hikâyeyi diğer söylentilerle de karıştırarak ağızdan ağza Quito'ya kadar taşıyıp efsaneyi yarattılar. El Dorado'nun bir yer olduğu sanılarak, efsane zamanla gittikçe büyüyerek, içinde altından bir kralın yaşadığı imparatorluğa kadar vardı.

Gonzalo Pizarro ve Francisco Orellana 1541 yılında Quito'dan yola çıkarak Amazon Nehri'nin havzasına kadar hiç bulamayacakları mistik yeri aradılar. Orellano, Rio Napo Nehri'ni Amazon Nehri'ne kadar takip ederek, bu sayede koca nehri çatal ağzına kadar boydan boya aşan ilk Avrupalı oldu.Sonra da El Dorado iyice ünlü oldu.

Kutsal şölen
Hikayenin aslına Juan Rodriguez Freyle'nin 1636 yılı tarihli 'El Carnero' adındaki günlüğünde rastlanıyor. Freyle'den arkadaşı Don Juan'a yazdığından alıntılar:

"Anlatılanlara göre dini şölen yeni liderin ilan edilmesiyle başlıyordu. Muiska Kralı ya da başrahibi, göreve başlamadan önce bir süre için kadınsız, tuz yemeden, bir mağarada inzivaya çekilirdi. Sonra ilk yaptığı, Guatavita Gölü'ne gidip ilah diye taptıkları iblise hediyeler ve kurbanlar sunmaktı. Gölün etrafındaki şölen esnasında tahtın yeni varisi çırılçıplak soyulup, yapışkan çirişle kutsal yağlama sonrası üstüne boydan boya bütün vücudunu kaplayana dek altın tozu dökülürdü. Bunun ardından kral ve çıplak halde dört önde gelen reis çeşitli altın eşyalarla ve mücevherlerle bir sala yerleştirildi. Gölün ortasına yaklaşıldıktan sonra saldakiler tarafından kıyıdakilere sessiz olunması için işaret verilirdi ve yanında getirdikleri hediye olarak göle atılırdı. Sonra kralın kendisi suya atlardı ve üstündeki altın tozu diğer mücevherlerle birlikte dibe gömülürdü. Kıyıya tekrar dönerken şarkıcıların ve dansözlerin bağrışmaları yeniden başlardı."

Arama seferleri
1541-1545 yıllarında Philipp von Hutten, 1569'da Bogota'dan yola çıkarak Gonzalo Jiménez de Quesada ve 1595'te Sir Walter Raleigh efsanevi ülkeyi bulmak için seferler yürüttüler.

1969 yılında, yörede, anlatılanların doğru olduğunu kanıtlayan altından bir sal bulundu (Eldorado salı).

Güney Amerika tarihi
Güney Amerika'nın keşfi
Latin Amerika tarihi
Ütopyalar
Mitolojik kayıp yerleşim birimleri

El Dorado


Lélection présidentielle indienne de 2022 a lieu le  afin d'élire au suffrage indirect le quinzième président de l'Inde pour un mandat de cinq ans.

Bien qu'éligible pour un second mandat, le président sortant Ram Nath Kovind n'est pas candidat à sa réélection. Membre comme lui du BJP au pouvoir au niveau national, Droupadi Murmu est élue par le collège électoral composé des membres du Parlement national et des Assemblées législatives de chacun des 28 États et des territoires du pays.

Droupadi Murmu devient la première personne Adivasis, c'est-à-dire issue d'une minorité tribale, a accéder à la présidence de l'Inde.

Contexte

Il s'agit de la seizième élection du genre depuis la proclamation de la République en 1950. Le chef de l'État indien détient des prérogatives essentiellement honorifiques dans le cadre d'un régime parlementaire.

L'élection présidentielle précédente, organisée en juillet 2017, voit la victoire du candidat soutenu par la coalition gouvernementale de l'Alliance démocratique nationale, Ram Nath Kovind, qui obtient 65,65 % des voix du collège électoral face à son adversaire, la candidate de l'Alliance progressiste unie (UPA), Meira Kumar. Second président dalit après Kocheril Raman Narayanan, il succède le  à Pranab Mukherjee, issu pour sa part du Congrès, donnant ainsi lieu à une alternance.

Les élections législatives de mai 2019 voient l'Alliance démocratique nationale menée par le Premier ministre Narendra Modi accroitre sa majorité absolue à la Lok Sabha, permettant à Modi d'être reconduit pour un second mandat.

Système électoral
Le président de l'Inde est élu pour un mandat de cinq ans au vote à second tour instantané par un collège électoral composé des membres de la Lok Sabha et de la Rajya Sabha, respectivement chambre basse et chambre haute du Parlement, ainsi que ceux des Assemblées législatives de chacun des 28 États et des territoires de Delhi et de Pondichéry.

Les votes sont pondérés en attribuant à chaque vote un  en nombre de voix, selon deux principes. D'une part, le total des voix des membres du Parlement doit être égal à celui des voix des membres des législatures des États. D'autre part, le nombre de voix attribuées aux membres des législatures des États doit correspondre au poids démographique de chacun de ces derniers.

Pour ce faire, la population de chaque État est divisé par  puis ce chiffre est divisé par le nombre de députés de l'Assemblée législative, ce qui donne le nombre de voix données à chaque député de l'État. Les votes des membres du Parlement sont calculés en divisant le nombre de votes de tous les députés des États par le nombre de membres des deux chambres du Parlement.

Le mode de scrutin utilisé est le vote à second tour instantané. Les électeurs classent tout ou partie des candidats par ordre de préférence. Est alors élu le candidat qui recueille la majorité absolue des premières préférences. À défaut, le candidat arrivé en dernier est éliminé, et les secondes préférences de ses électeurs sont réparties aux autres candidats. L'opération est répétée jusqu'à ce qu'un candidat obtienne de manière cumulée la majorité absolue. Ce mode de scrutin permet ainsi l'élection d'un candidat en simulant plusieurs tours de scrutin, tout en ne requérant qu'un seul passage des électeurs aux urnes. La plupart des élections présidentielles indiennes ne voient cependant s'opposer que deux candidats, le vote prenant alors la forme d'un scrutin uninominal majoritaire à un tour.

Conditions de candidatures
Pour se présenter à l'élection, un candidat doit être âgé d'au moins trente-cinq ans révolus, détenir la citoyenneté indienne, être inscrit sur les listes électorales et ne pas avoir de fonction ou de rémunération sous le gouvernement de l'Inde ou de l'un de ses États ou territoires, à l'exception des postes de président, vice-président, gouverneur et ministre de l'Inde ou de l'un de ses États.

Un candidat doit également réunir les parrainages d'au moins cinquante membres du collèges électoral, secondées par celles d'au moins cinquante autres membres , et s'acquitter d'une caution de  roupies à la Banque de réserve de l'Inde. Ce dépôt lui est restitué s'il atteint un sixième des voix.

Résultats

Analyse

Droupadi Murmu est largement élue avec plus de 64 % des voix. La candidate de la NDA, membre du BJP comme le président sortant ainsi que le Premier ministre Narendra Modi, devient la deuxième femme a accéder à la présidence de l'Inde, ainsi que la première personne d'origine Adivasis, c'est-à-dire issue d'une minorité tribale. Ancienne institutrice de l'un des districts les plus pauvres du pays, elle s'était fait connaitre par son engagement pour la défense des minorités tribales. Engagée en politique, elle était auparavant devenue ministre dans le gouvernement de l'état d'Odisha avant d'en devenir la première femme gouverneure. Elle est par ailleurs la plus jeune personne à devenir présidente, ainsi que la première née après l'indépendance du pays en 1947. Elle prend ses fonctions le 25 juillet 2022.

Élection vice-présidentielle d'août 2023
Une élection vice-présidentielle se déroule le 6 août suivant afin de choisir le nouveau vice-président. Jagdeep Dhankhar, membre du Bharatiya Janata Party et ancien gouverneur du Bengale-Occidental l'emporte.

Notes et références

Inde
Inde
2022
Inde
2022 en Inde

Élection présidentielle indienne de 2022


"Severed Dreams" is an episode from the third season of the science fiction television series Babylon 5. It won the 1997 Hugo Award for Best Dramatic Presentation.

Title
Writer J. Michael Straczynski explains that the title refers to the separation of the Babylon 5 space station, referred to as "a dream given form" in the season 1 opening title narratives, from the Earth Alliance.  He writes, "If Babylon 5 was a dream given form, and the Earth Alliance had the potential to be something more than it has become, and the two part ways, then you have severed dreams."

Plot
After President Clark declares martial law, General Hague's fleet of ships are attacked by Earth Alliance forces. Only Hague's flagship, the Alexander, survives, and travels to Babylon 5 for repairs. Delenn brings Dr. Franklin to attend to a Minbari Ranger, injured while returning to the station with key information. The Minbari reports that the Shadows have engaged the Non-Aligned Worlds in civil and interplanetary wars, creating chaos. Delenn decides to see the Grey Council, angered by their ambivalent response to the situation.

When the Alexander arrives, Sheridan learns that General Hague was killed in an attack. His second-in-command, Major Ryan, has attempted to continue Hague's resistance. President Clark orders the bombing of the Mars colony, which is resisting the martial law order. Hundreds of civilians are killed. The news network ISN, which has avoided broadcasting material critical of Clark, reports that the Proxima III and Orion VII colonies have seceded from the Earth Alliance. The television station is raided by Earth Alliance forces, terminating their broadcast. Another ship arrives, the Churchill, under Captain Sandra Hiroshi. She warns that the Earth Alliance is aware of the Alexanders presence and ships are en route to seize control of the station. Sheridan enlists G'Kar's Narn to augment his security forces under Garibaldi. Sheridan then announces Babylon 5s secession from the Earth Alliance.

Delenn reaches the Grey Council. When they refuse to speak with her, she barges into their chamber and addresses them, warning that all of their prophecies have come to pass. She declares the Council broken and departs, supported by the worker and religious caste council members.

The Alliance ships Agrippa and Roanoke arrive, demanding the station's surrender. A firefight breaks out. Garibaldi, his security forces, and the Narn stop a boarding party, incurring many Narn losses. The Churchill is critically damaged and Hiroshi uses the last of its power to ram the Roanoke, destroying both vessels. The combined forces of the station and Alexander destroy the Agrippa. As they assess the damage, more Earth Alliance ships arrive demanding Babylon 5s surrender. Suddenly additional jump points open and Minbari warships arrive. Delenn warns the Earth Alliance ships that Babylon 5 is under Minbari protection. The Earth Alliance ships withdraw.

As the station and Alexander complete repairs, Ryan states he will depart, hoping to split the Alliance's attention. Ivanova leads Sheridan to the Zocalo, where the residents applaud Sheridan's decision to have Babylon 5 take a stand against Clark.

Production
Writer J. Michael Straczynski regards this episode as the final part in a 3-episode arc, following Messages from Earth and Point of No Return. Straczynski believes this episode blew the record for the number of individual scenes, having close to 140 scenes, as compared to "the average TV script [which] has about 60–75 scenes or shots...". Within a short section of four pages of the script there were literally 100 CGI and live action shots.

Actor Robert Foxworth had been booked well in advance to appear in the episode as the rebel Earthforce leader, General Hague.  However, Foxworth became double-booked, and filmed a similar character on Star Trek: Deep Space 9 instead.  As a result, Straczynski killed off the character, with his lines being given to another character, Major Ryan.

Actor Jerry Doyle, playing Security Chief Michael Garibaldi, broke his right arm and right wrist during filming of combat scenes, his arm being seen bent in unusual directions as he releases his helmet.

The bridge set for the Earthforce destroyers was actually a redress of the set for the circular command observation dome on the Babylon 5 station. Platforms were placed over the pit areas to enable the actors to walk over these sections, and additional displays were added to the set. Clear displays with crewmembers on the far side of the screen were added to make the set appear larger and more intricate. These were merely plexiglass panels with tape applied.

The flame effects in the battle scenes were filmed in the parking lot, with a camera pointing upwards, filming through a plexiglass screen.  One of the explosions was so big that it melted the plexiglass and the camera lens.

The lighting for the scene where Commander Ivanova's fighter ship is tumbling was achieved by attaching a light to a gimbal, moving the light to match the pre-determined rotation of the fighter.

Awards
Severed Dreams was awarded the 1997 Hugo Award for Best Dramatic Presentation, beating a number of major science fiction releases, including Star Trek: First Contact, Independence Day and Mars Attacks!.

References

External links

Babylon 5 episodes
Hugo Award for Best Dramatic Presentation winning works
1996 American television episodes
Holography in television

Severed Dreams


Frode también Fródi o Fróði, (nórdico antiguo: Frōðr; inglés antiguo: Frōda; Alto alemán medio: Vruote) es el nombre de varios monarcas legendarios de Dinamarca que aparecen en diversos poemas, textos y sagas nórdicas, entre las más importantes Beowulf (Frōda), saga Ynglinga, Gesta Danorum (Frotho) de Saxo Grammaticus y saga Skjöldunga (Frodo). Un rey danés con el mismo nombre aparece como personaje secundario en la épica alemana Die Rabenschlacht, también en Grottasöngr. El nombre es probablemente un epónimo para el dios nórdico Freyr.

Grottasöngr
Grottasöngr menciona a Fróði, n. 479 hijo de Fridleif, a su vez hijo de Skjöld. Snorri Sturluson cita aquí y en Skáldskaparmál que Fróði era contemporáneo del emperador romano César Augusto y resalta su reino como pacífico, sugiriendo cierta relación con el nacimiento de Cristo. Aunque las fuentes islandesas le identifican como uno de los primeros reyes de Dinamarca, en  Gesta Danorum (Libro 5), Saxo le menciona como monarca tardío en su relación real que incluye la ecuación cronológica con Augusto y mencionando el nacimiento de Jesucristo.

Ynglinga saga y Gesta Danorum
El rey Fróði según saga Ynglinga y Gesta Danorum, era padre de Halfdan y vivió entre los siglos V y VI. Puede ser que sea el mismo rey que según la saga Ynglinga ayudó al rey de los suiones (suecos) Ongenþeow a derrotar al thrall rebelde Tunni. Por esa razón, Egil y su hijo Ottar (Ohthere) se convirtieron en monarcas subyugados al reino danés.

Beowulf
Aquí Fróði es padre de Ingeld (Ingjald), en Beowulf aparece como Froda, rey de los headobardos. La existencia de los headobardos ha desaparecido de los textos nórdicos y algunas veces Fróði aparece como hermano de Halfdan y mostrando gran hostilidad entre headobardos y daneses, desembocando en una deuda de sangre entre Halfdan y su hermano Fróði. Fróði mata a Halfdan y él mismo es asesinado por los hijos de Halfdan Helgi (Halga) y Hroar (Hroðgar). La versión en latín de la saga Skjöldunga de Arngrímur Jónsson, los nombres de Fróði e Ingjald están intercambiados.

Gesta Danorum
Saxo Grammaticus en Gesta Danorum (Libro 6) cita a Fróði como un rey legendario tardío, hijo de Fridleif. Saxo conoce la historia de la deuda de sangre pero la ignora o no la vincula con Halfdan. En su lugar Saxo cita que Fróði fue asesinado por los sajones y como, tras una alianza por matrimonio entre su hijo Ingel y una princesa sajona para aliviar la situación, Ingel volvió a abrir las heridas auspiciadas por un  viejo guerrero, como las profecías de Beowulf sobre Ingjald en el poema. Gesta Danorum describe hasta seis reyes distintos llamados Frode, a destacar los reyes de Lejre:

 Frodi Fridleifsson
 Frodi Havarrson
 Frodi den fridfulle Dansson (el Pacífico)
 Frodi Fridleifsson (el Valiente)

Etimología
La forma Fróði todavía se mantiene en uso en Islandia y las Islas Feroe y aparece latinizado como Frotho o Frodo. La misma forma utiliza  J. R. R. Tolkien en El Señor de los Anillos para su personaje Frodo Bolsón. Otras variantes son las anglicanizadas Fródi, Fróthi y Frodhi, así como la escandinava (noruego, sueco y danés) y germanizada Frode. El significado del nombre es «inteligente, erudito, sabio».

Véase también
 Erik el Elocuente
 Fjölnir
 Reinos vikingos de Dinamarca

Referencias

Enlaces externos
 Textos originales:
 Hrólfs saga kraka ok kappa hans en nórdico antiguo en heimskringla.no
 University of Oregon: Norse: Fornaldarsögur norðurlanda: Hrólfs saga kraka ok kappa hans
 Sagnanet: Hrólfs saga kraka
 Literary Encyclopedia
 Beowulf:
 Beowulf read aloud in Old English
 Modern English translation de Francis Barton Gummere
 Modern English translation de John Lesslie Hall
 Ringler, Dick. Beowulf: A New Translation For Oral Delivery
 Several different Modern English translations
 Chronicon Lethrense y Annales Lundenses:
 Chronicon Lethrense y Annales Lundense trad, Peter Tunstall
 Chronicon Lethrense y Annales Lundense en northvegr.org
 Book 2 of Gesta Danorum
 Saga Ynglinga trad. Samuel Laing, 1844 en northvegr.org
 Skáldskaparmál:
 Snorri Sturluson – Edda Prosaica en nórdico antiguo
 CyberSamurai Encyclopedia of Norse Mythology: Prose Edda - Skáldskaparmál (en inglés)
 CyberSamurai Encyclopedia of Norse Mythology: Prose Edda - Skáldskaparmál (en nórdico antiguo)

Reyes vikingos legendarios de Lejre
Personajes de Beowulf

Frode


An Ornithidium tonsoniae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Soto Arenas, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Ornithidium tonsoniae in nahilalakip ha genus nga Ornithidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithidium

Ornithidium tonsoniae


Aftenbladet Søndag, grundlagt i 1887 og nedlagt i 1961, var en dansk avis, som indtil februar 1959 udkom syv dage om ugen, hvorefter den overgik til kun at udkomme en gang om ugen resten af avisens levetid. Oprindeligt hed avisen Aftenbladet, men fra 1959 til 1961 var navnet Aftenbladet Søndag. Avisen svingede mellem at være upolitisk til politisk at være orienteret mod Venstre / Det Radikale Venstre. Fra 1919 blev det regnet for upolitisk.

Chefredaktører
Ansvarshavende chefredaktører på Aftenbladet.

 1903-1955: Carl Rasmussen
 1955-1959: Carl Bærentzen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Digitaliserede udgaver af Aftenbladet Søndag i Mediestream
 Aftenbladet Søndag i opslagsværket "De Danske Aviser"

Etableret i 1887
Aviser fra Danmark
Aviser på dansk

Aftenbladet Søndag


بلدية كورونيا ديل كوندي , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 167 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 دييغو مارين أغيليرا

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

كورونيا ديل كوندي


Kafsa Vilayeti (Arapça:ولاية قفصة) Tunus'un orta kesiminde yer alan bir vilayet.

8.990 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 326.000 kişidir. Vilayetin merkezi Kafsa şehridir.

Kafsa (il)


Eartha Mae Kitt (born Keith; January 17, 1927 – December 25, 2008) was an American singer and actress known for her highly distinctive singing style and her 1953 recordings of "C'est si bon" and the Christmas novelty song "Santa Baby".

Kitt began her career in 1942 and appeared in the 1945 original Broadway theatre production of the musical Carib Song. In the early 1950s, she had six US Top 30 entries, including "Uska Dara" and "I Want to Be Evil". Her other recordings include the UK Top 10 song "Under the Bridges of Paris" (1954), "Just an Old Fashioned Girl" (1956) and "Where Is My Man" (1983). Orson Welles once called her the "most exciting woman in the world". She starred as Catwoman in the third and final season of the television series Batman in 1967.

In 1968, her career in the U.S. deteriorated after she made anti-Vietnam War statements at a White House luncheon. Ten years later, Kitt made a successful return to Broadway in the 1978 original production of the musical Timbuktu!, for which she received the first of her two Tony Award nominations. Her second was for the 2000 original production of the musical The Wild Party. Kitt wrote three autobiographies.

Kitt found a new generation of fans through her roles in the Disney films The Emperor's New Groove (2000), in which she voiced the villainous Yzma, and Holes (2003). She reprised the role as Yzma in the direct-to-video sequel Kronk's New Groove (2005), as well as the animated series The Emperor's New School (2006–2008). Her work on the latter earned her two Daytime Emmy Awards. She posthumously won a third Emmy in 2010 for her guest performance on Wonder Pets!

Early life
Eartha Mae Keith was born in the small town of North, South Carolina, on January 17, 1927. Her mother, Annie Mae Keith (later Annie Mae Riley), was of Cherokee and African descent. Though she had little knowledge of her father, it was reported that he was the son of the owner of the farm where she had been born, and that Kitt was conceived by rape. In a 2013 biography, British journalist John Williams claimed that Kitt's father was a white man, a local doctor named Daniel Sturkie. Kitt's daughter, Kitt McDonald Shapiro, has questioned the accuracy of the claim. Eartha's mother soon went to live with a black man who refused to accept Eartha because of her relatively pale complexion. Kitt was raised by a relative named Aunt Rosa, in whose household she was abused. After the death of Annie Mae, Eartha was sent to live with another close relative named Mamie Kitt (who may in fact have been her biological mother) in Harlem, New York City, where she attended the Metropolitan Vocational High School (later renamed the High School of Performing Arts).

Career

Kitt began her career as a member of the Katherine Dunham Company in 1943 and remained a member of the troupe until 1948. A talented singer with a distinctive voice, she recorded the hits "Let's Do It", "Champagne Taste", "C'est si bon" (which Stan Freberg famously burlesqued), "Just an Old Fashioned Girl", "Monotonous", "Je cherche un homme", "Love for Sale", "I'd Rather Be Burned as a Witch", "Kâtibim" (a Turkish melody), "Mink, Schmink", "Under the Bridges of Paris" and her most recognizable hit "Santa Baby", which was released in 1953. Kitt's unique style was enhanced as she became fluent in French during her years performing in Europe. She spoke four languages (she is thought to have learned German and Dutch from her stepfather, English from her mother, and French from the European cabaret circuit) and sang in eleven, which she demonstrated in many of the live recordings of her cabaret performances. Diana Ross said that as a member of The Supremes she largely based her look and sound on Kitt's.

Career peaks

In 1950, Orson Welles gave Kitt her first starring role as Helen of Troy in his staging of Dr. Faustus. Two years later, she was cast in the revue New Faces of 1952, introducing "Monotonous" and "Bal, Petit Bal", two songs with which she is still identified. In 1954, 20th Century Fox distributed an independently filmed version of the revue entitled New Faces, in which she performed "Monotonous", "Uska Dara", "C'est si bon", and "Santa Baby". Though it is often alleged that Welles and Kitt had an affair during her 1957 run in Shinbone Alley, Kitt categorically denied this in a June 2001 interview with George Wayne of Vanity Fair. "I never had sex with Orson Welles," Kitt told Vanity Fair: "It was a working situation and nothing else." Her other films in the 1950s included The Mark of the Hawk (1957), St. Louis Blues (1958) and Anna Lucasta (1958). Kitt had a minor hit in Sweden in 1956 with her record in Swedish, "Rosenkyssar" ("Rose Kisses", RCA FAS 511).

Throughout the rest of the 1950s and early 1960s, Kitt recorded; worked in film, television, and nightclubs; and returned to the Broadway stage, in Mrs. Patterson (during the 1954–1955 season), Shinbone Alley (in 1957), and the short-lived Jolly's Progress (in 1959). In 1964, Kitt helped open the Circle Star Theater in San Carlos, California. In the late 1960s, Batman featured Kitt as Catwoman after Julie Newmar had left the show in 1967. She appeared in a 1967 Mission: Impossible episode "The Traitor", as Tina Mara, a contortionist.

In 1956, Kitt published an autobiography called Thursday's Child, which would later serve as inspiration for the name of the 1999 David Bowie song "Thursday's Child".

The "White House Incident"
On 18 January 1968 during Lyndon B. Johnson's administration, Kitt encountered a substantial professional setback after she made anti-war statements during a White House luncheon. Kitt was asked by First Lady Lady Bird Johnson about the Vietnam War. She replied: "You send the best of this country off to be shot and maimed. No wonder the kids rebel and take pot."
During a question-and-answer session, Kitt stated:

Kitt's remarks reportedly caused Mrs. Johnson to burst into tears. It is widely believed that Kitt's career in the United States was ended following her comments about the Vietnam War, after which she was branded "a sadistic nymphomaniac" by the CIA. A CIA dossier about Kitt was discovered by Seymour Hersh in 1975. Hersh published an article about the dossier in The New York Times. The dossier contained comments about Kitt's sex life and family history, along with negative opinions of her that were held by former colleagues. Kitt's response to the dossier was to say: "I don't understand what this is about. I think it's disgusting." Following the incident, Kitt devoted her energies to performances in Europe and Asia.

"I didn't know what was going on. I only found out later, in 1974, from Jack Anderson and Seymour Hersh" — Eartha Kitt

In February 2022, Catwoman vs. the White House, The New Yorker short documentary, directed by Scott Calonico used photos, clippings and footage to show how Kitt disrupted the White House luncheon, taking Lyndon B. Johnson to task.

Broadway
In the 1970s, Kitt appeared on television several times on BBC's long-running variety show The Good Old Days, and in 1987 took over from fellow American Dolores Gray in the London West End production of Stephen Sondheim's Follies and returned at the end of that run to star in a one-woman-show at the same Shaftesbury Theatre, both to tremendous acclaim. In both those shows she performed the show-stopping theatrical anthem "I'm Still Here". Kitt returned to New York City in a triumphant turn in the Broadway spectacle Timbuktu! (a version of the perennial Kismet, set in Africa) in 1978. In the musical, one song gives a "recipe" for mahoun, a preparation of cannabis, in which her sultry purring rendition of the refrain "constantly stirring with a long wooden spoon" was distinctive. She was nominated for the Tony Award for Best Actress in a Musical for her performance. In the late 1990s, she appeared as the Wicked Witch of the West in the North American national touring company of The Wizard of Oz. In 2000, Kitt again returned to Broadway in the short-lived run of Michael John LaChiusa's The Wild Party. Beginning in late 2000, Kitt starred as the Fairy Godmother in the U.S. national tour of Cinderella. In 2003, she replaced Chita Rivera in Nine. Kitt reprised her role as the Fairy Godmother at a special engagement of Cinderella, which took place at Lincoln Center during the holiday season of 2004. From October to early December 2006, Kitt co-starred in the off-Broadway musical Mimi le Duck.

Voice-over
In 1978, Kitt did the voice-over in a television commercial for the album Aja by the rock group Steely Dan. One of her more unusual roles was as Kaa in a 1994 BBC Radio adaptation of The Jungle Book. In 1998, she voiced Bagheera in the live-action direct-to-video Disney film The Jungle Book: Mowgli's Story. Kitt also lent her distinctive voice to Yzma in The Emperor's New Groove (for which she won her first Annie Award) and reprised her role in Kronk's New Groove and The Emperor's New School, for which she won two Emmy Awards and, in 2007–08, two more Annie Awards for Voice Acting in an Animated Television Production. She also voiced the villain Vexus in the Nickelodeon series My Life as a Teenage Robot.

Later years

1980s
In 1984, Kitt returned to the music charts with a disco song titled "Where Is My Man", the first certified gold record of her career. "Where Is My Man" reached the Top 40 on the UK Singles Chart, where it peaked at No. 36; the song became a standard in discos and dance clubs of the time and made the Top 10 on the US Billboard dance chart, where it reached No. 7. The single was followed by the album I Love Men on the Record Shack label. Kitt found new audiences in nightclubs across the UK and the United States, including a whole new generation of gay male fans, and she responded by frequently giving benefit performances in support of HIV/AIDS organizations. Her 1989 follow-up hit "Cha-Cha Heels" (featuring Bronski Beat), which was originally intended to be recorded by Divine, received a positive response from UK dance clubs, reaching No. 32 in the charts in that country. In 1988, Kitt replaced Dolores Gray in the West End production of Stephen Sondheim's Follies as Carlotta, receiving standing ovations every night for her rendition of "I'm Still Here" at the beginning of act 2. She went on to perform her own one-woman show at The Shaftesbury Theatre to sold-out houses for three weeks in early 1989 after Follies.

1990s
Kitt appeared with Jimmy James and George Burns at a fundraiser in 1990 produced by Scott Sherman, an agent from the Atlantic Entertainment Group. It was arranged that James would impersonate Kitt and then Kitt would walk out to take the microphone. This was met with a standing ovation. In 1991, Kitt returned to the screen in Ernest Scared Stupid as Old Lady Hackmore. In 1992, she had a supporting role as Lady Eloise in Boomerang. In 1995, Kitt appeared as herself in an episode of The Nanny, where she performed a song in French and flirted with Maxwell Sheffield (Charles Shaughnessy). In November 1996, she appeared in an episode of Celebrity Jeopardy!. She also did a series of commercials for Old Navy.

2000s
In 2000, Kitt won an Annie Award for her starring voice role as "Yzma" in the Disney feature film The Emperor's New Groove, later reprising the role in 2005 in Disney's Kronk's New Groove. Kitt returned once again to the silver screen in 2003 with the charming role of Madame Zeroni in the film Holes based on the book by the same name, by author Louis Sachar. In August 2007, Kitt was the spokesperson for MAC Cosmetics' Smoke Signals collection. She re-recorded "Smoke Gets in Your Eyes" for the occasion, was showcased on the MAC website, and the song was played at all MAC locations carrying the collection for the month. She also appeared in the 2007 independent film And Then Came Love opposite Vanessa Williams. In her later years, Kitt made annual appearances in the New York Manhattan cabaret scene at venues such as the Ballroom and the Café Carlyle. As noted, Kitt did voice work for the animated projects The Emperor's New Groove and its spinoffs, as well as for My Life as a Teenage Robot. In April 2008, just months before her death, Kitt appeared at the Cheltenham Jazz Festival; the performance was recorded. She was also a guest star in "Once Upon a Time in Springfield" of The Simpsons, where she was depicted as one of Krusty's past marriages.

Personal life

She married John William McDonald, an associate of a real estate investment company, on June 9, 1960. They had one child, a daughter named Kitt McDonald, born on November 26, 1961, and baptized Catholic at Blessed Sacrament Catholic Church. Kitt and McDonald separated on July 1, 1963, and divorced on March 26, 1964.

A longtime Connecticut resident, Kitt lived in a converted barn on a sprawling farm in the Merryall section of New Milford for many years and was active in local charities and causes throughout Litchfield County. She later moved to Pound Ridge, New York, but returned in 2002 to the southern Fairfield County, Connecticut town of Weston, in order to be near her daughter Kitt and family. Her daughter, Kitt, married Charles Lawrence Shapiro in 1987.

Activism
Kitt was active in numerous social causes in the 1950s and 1960s. In 1966, she established the Kittsville Youth Foundation, a chartered and non-profit organization for underprivileged youths in the Watts area of Los Angeles. She was also involved with a group of youths in the area of Anacostia in Washington, D.C., who called themselves "Rebels with a Cause". Kitt supported the groups' efforts to clean up streets and establish recreation areas in an effort to keep them out of trouble by testifying with them before the House General Subcommittee on Education of the Committee on Education and Labor. In her testimony, in May 1967, Kitt stated that the Rebels' "achievements and accomplishments should certainly make the adult 'do-gooders' realize that these young men and women have performed in 1 short year – with limited finances – that which was not achieved by the same people who might object to turning over some of the duties of planning, rehabilitation, and prevention of juvenile delinquents and juvenile delinquency to those who understand it and are living it". She added that "the Rebels could act as a model for all urban areas throughout the United States with similar problems". "Rebels with a Cause" subsequently received the needed funding. Kitt was also a member of the Women's International League for Peace and Freedom; her criticism of the Vietnam War and its connection to poverty and racial unrest in 1968 can be seen as part of a larger commitment to peace activism. Like many politically active public figures of her time, Kitt was under surveillance by the CIA, beginning in 1956. After The New York Times discovered the CIA file on Kitt in 1975, she granted the paper permission to print portions of the report, stating: "I have nothing to be afraid of and I have nothing to hide."

Kitt later became a vocal advocate for LGBT rights and publicly supported same-sex marriage, which she considered a civil right. She had been quoted as saying: "I support it [gay marriage] because we're asking for the same thing. If I have a partner and something happens to me, I want that partner to enjoy the benefits of what we have reaped together. It's a civil-rights thing, isn't it?" Kitt famously appeared at many LGBT fundraisers, including a mega event in Baltimore, Maryland, with George Burns and Jimmy James. Scott Sherman, an agent at Atlantic Entertainment Group, stated: "Eartha Kitt is fantastic... appears at so many LGBT events in support of civil rights." In a 1992 interview with Dr. Anthony Clare, Kitt spoke about her gay following, saying:

Death
Kitt died of colon cancer on Christmas Day 2008, three weeks shy of her 82nd birthday at her home in Weston, Connecticut. Her daughter, Kitt McDonald, described her last days with her mother:

Discography

Filmography

Film

Television

Documentary

Stage work

Video games

Awards and nominations

 In 1960, the Hollywood Walk of Fame honored her with a star, which can be found on 6656 Hollywood Boulevard.

References

Further reading
 Gent, Helen (May 4, 2009). "Eartha Kitt: The Feline Femme Fatale". Marie Claire (Australia).

 Walsh, David (December 27, 2008). "Harold Pinter and Eartha Kitt, artists and opponents of imperialist war". World Socialist Web Site.

External links

 Eartha Kitt at TV Guide
 Image of Eartha Kitt with her fiance Bill McDonald recovering stolen items at a pawnshop in Los Angeles, California, 1960. Los Angeles Times Photographic Archive (Collection 1429). UCLA Library Special Collections, Charles E. Young Research Library, University of California, Los Angeles.

!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| Batman role
|-

1927 births
2008 deaths
20th-century African-American women singers
20th-century American actresses
20th-century American singers
20th-century American women singers
21st-century African-American women singers
21st-century American actresses
21st-century American singers
21st-century American women singers
Activists from New York (state)
Actresses from South Carolina
African-American activists
African-American actresses
African-American jazz musicians
American anti–Vietnam War activists
American film actresses
American jazz singers
American LGBT rights activists
American musical theatre actresses
American people who self-identify as being of Cherokee descent
American stage actresses
American television actresses
American video game actresses
American voice actresses
Annie Award winners
Cabaret singers
Deaths from cancer in Connecticut
Deaths from colorectal cancer
Disney people
French-language singers of the United States
Jazz musicians from Connecticut
Jazz musicians from New York (state)
Musicians from Harlem
People from New Milford, Connecticut
People from North, South Carolina
People from Pound Ridge, New York
People from Weston, Connecticut
RCA Victor artists
Singers from South Carolina
Women civil rights activists

Eartha Kitt


චාණක්‍ය චන්ද්‍රගුප්තව හා ඔහුගේ හමුදාව දිරිමත් කලේය. මගධයේ සිහසුන ලබාගැන්මටයි. ඔහුගේ බුද්ධි ජාලය මෙහෙයවීමෙන් චන්ද්‍රගුප්ත, මගධයේ හා අනෙක් ප්‍රදේශවල  බොහෝ තරුණයන් මෙසේ රැස් කිරිමට සමත් විය. මිනිසුන් බොහෝ දෙනා සිත්තැවුලෙන් සිටියේ ධන රජුගේ නීති වලටය. මෙම මිනිසුන් සැදුම් ලද්දේ හිටපු ජනරාල් තක්ෂිලා හි හිටපු සේනාධිපති චාණක්‍යගේ අනෙක් සිසුන් කාකයේ පෝරස් රජුගේ නියෝජිතයන් ඔහු‍ගේ පුත් මලේන්දු හා තුඩා රාජ්‍ය වල නීති සම්පාදකයාගෙනි.

පාඨලිපුත්‍ර ආක්‍රමණයට සුදානම් වෙමින් මෞර්යය රහසේම සැලසුම් කලේය. බල ඇණියට නියෝග ලැබීමත් සමග මගධ හමුදා නගරයෙන් එළියට ඇද දමා ඔවුන් මෞර්යයගේ හමුදා බල ඇණි දෙකකට මැදි කිරිම සැලසුම විය. මේ සියල්ල අතර මෞර්යය ජෙනරාල් නන්දා ගේ ජෙනරාල් ට අල්ලස් දුන්නේය. ඔහු රාජධානියේ සිවිල් යුද්ධයක් ඇති කලේය. ඒ අතර සිහසුනද හිමිකරුවාට  දිමට සැලසුම් සකස් විනි.

මාතෘකාවට අවස්ථානුකුල ජයග්‍රහණය කිරිමට හැකිවිය. මුලිකව නන්දා ඉල්ලා අස් වුයේ චන්ද්‍රගුප්ත ට බලය පවරමිනි. ඉල්ලා අස්වූ නන්දා ඉන් පසුව දක්නට නොලැබිනි. රාක්ෂස මානසපක්ෂයේ පිලිගත්තේය. රක්ෂසා චන්ද්‍ර ගුප්තයේ ප්‍රධාන උපදේශක ලෙසතත් චාණක්‍යඋසස් නිලයකට පත් කිරිමත් සිදු විය.

මගධ විජයග්‍රහණය


Léon Durocher (* 23. Oktober 1862 in Pontivy, damals Napoléonville genannt; † 23. Oktober 1918 in Paris) war ein französischer Chansonnier, Schriftsteller, Journalist und bretonischer Barde. Sein Geburtsname war Léon-Joseph-Marie Düringer, den Namen Durocher hat er für seine schriftstellerische Tätigkeit angenommen. Durocher schrieb eine Reihe zum Teil sehr erfolgreicher Chansontexte, die unter anderem von Paul Delmet und Gustave Goublier vertont wurden, und trat mit diesen Liedern auch in den Revues am Montmartre auf, unter anderem in Le Chat Noir. Bekannt wurde er außerdem durch seine Tätigkeit in der bretonischen Nationalbewegung: Er gründete eine Vereinigung der Bretonen in Paris, wurde unter dem Namen Kambr'O Nikor zum bretonischen Barden ernannt, organisierte eine jährlich stattfindende Prozession der Bretonen in Montfort-l'Amaury und war die treibende Kraft des Periodikums Le Fureteur Breton.

Leben

Jugend und Ausbildung
 Léon Durocher war der Sohn des reichen Brauereibesitzers Léon-Henry-Marc Düringer und seiner Frau Amélie Guillemin. Väterlicherseits stammte er von einem in Bayern aufgewachsenen Großvater ab, der 1806 nach Pontivy gekommen war. Er besuchte das Gymnasium (Lycée) in Pontivy (Département Morbihan in der Bretagne) und später in Nantes, wo er eine humanistische Ausbildung erhielt und Charles Le Goffic kennenlernte, mit dem ihn eine lange Freundschaft verband. Bereits in Nantes schrieb er Gedichte in lateinischer Sprache, die er fließend beherrschte. Danach war Durocher am Lycée Louis-le-Grand in Paris. Nachdem er trotz einer früheren Zusage nicht an der Eliteschule École normale supérieure aufgenommen worden war, führte er ein Studentenleben an der Sorbonne in Paris und machte dort sein Examen. Er lehrte eine Zeitlang am Gymnasium von Beauvais und einem Pariser Gymnasium, widmete sich jedoch bald ausschließlich einer literarischen Tätigkeit.

1886–1894: Erfolg als Chansonnier

Durocher besuchte diverse Literaten- und Künstlerzirkel, etwa das von Ernest Renan ins Leben gerufene Dîner Celtique ("Keltisches Diner"). Dort trug er seine nunmehr französischsprachigen Gedichte und Chansons vor. Zugleich leitete er die Zeitschrift La Pomme ("Der Apfel"). Bald trat er auch im berühmten Cabaret Le Chat Noir am Montmartre auf. Mit Clairons et Binious erschien 1886, bereits unter dem Künstlernamen Durocher, seine erste, Renan gewidmete Gedichtsammlung, in deren Titel die Signaltrompeten oder Clairons für die patriotische Note, die Sackpfeifen oder Binioùs für den bretonischen Regionalismus standen, wie es ein Rezensent ausdrückte.

In den folgenden Jahren schrieb Durocher eine ganze Reihe weiterer Chansons sowie einaktige Vers- und Prosadramen. Ferner veröffentlichte er eine Serie gelehrter Beiträge zur Geschichte der Bretagne in diversen Zeitschriften. Auch die Beteiligung an Zirkeln und Zeitschriftenprojekten setzte er fort; so gehörte er 1889 zu den Gründern der Zeitschrift La Plume ("Die Feder"). Mit dem Chanson L'Angélus de la Mer ("Das Angelusläuten auf dem Meer"), einem "exquisiten", wehmütigen Text über auf See gebliebene Fischer, erreichte er 1894 seinen größten Publikumserfolg. Das Chanson, vertont von dem renommierten Kapellmeister und Leiter eines Café-concert in Paris Gustave Goublier, galt nach Serge Dillaz als das Chansonereignis des Jahres und war zeitgenössischen Aussagen zufolge in der französischen Öffentlichkeit allbekannt. In den meisten Fällen wurden seine Texte aber von Paul Delmet vertont.

1894–1904: Bretonische und andere Spektakel

Im selben Jahr gründete Durocher die Association de Bretons de Paris (Assoziation der Bretonen von Paris). Vier Jahre später war er an der Gründung der Union Régionaliste Bretonne (Bretonischen Regionalistischen Union) beteiligt. Im April 1899 heiratete er Marie-Yvonne Le Moigne, eine Bauerntochter aus Lampaul-Plouarzel, der er später sein Chanson Berceuse pour Maryvonne (Wiegenlied für Maryvonne) gewidmet hat.

Durocher reiste dann mit der bretonischen Delegation zum Eisteddfod 1899 nach Cardiff (Wales), wo er von dem Archidruiden Rowland Williams alias Hwfa Môn zum Barden ernannt wurde, unter dem keltischen Bardennamen Kambr'O Nikor, eine Anspielung auf den General Pierre Cambronne, der für seine angebliche Replik "Merde!" (dt.: "Scheiße!") auf eine Übergabeaufforderung bei Waterloo populäre Berühmtheit erlangt hatte. Durochers Sinn für Spektakel äußerte sich im Herbst desselben Jahres, als er den Pardon de la Reine Anne in Montfort-l'Amaury begründete, eine bretonische Prozession zu Ehren von Anne de Bretagne, bei der er als "Pentyern" (Führer, Vorsitzender, Häuptling) fungierte.

Am 25. Dezember 1899 hatte das von Léon Durocher verfasste Schattenspiel La Marche au Soleil (Der Marsch zur Sonne), ein Epos über das Faschoda-Abenteuer von Jean-Baptiste Marchand, Premiere im Theater La Bodinière in Paris. Es war ein großer Erfolg und erlebte dort über hundert Vorstellungen. Das Stück, mit Musik von Georges Fragerolle, erschien im folgenden Jahr im Druck. Ebenso veröffentlichte Durocher 1900 eine umfangreiche Sammlung seiner Chansons aus den letzten Jahren als Buch: Chansons de là-haut et de là-bas ("Lieder von da oben und da unten"). In den meisten Fällen waren auch die Noten der diversen Komponisten enthalten. Bereits die ersten beiden Chansons Là-haut und Là-bas klären die Bedeutung des Titels: "Da oben" steht für "la butte", den Hügel Montmartre und damit die Bohème von Paris, "da unten" liegt die Bretagne. Auf der Weltausstellung Paris 1900 trat ein Cabaret breton mit Durocher als Direktor und Chansonnier im Village breton auf.

Ein weiterer der zahlreichen Literatenzirkel, denen Durocher angehörte, war die Pariser Académie des Ânes (Akademie der Esel), in der jedes Mitglied einen Titel wählen musste, der das Wort âne enthielt: Durocher nannte sich Capitâne (etwa: Kapitäns-Esel). 1904 begründete er dort die Tradition der Dîners du Moulin à Sel (Diners der Salzmühle); bei diesen Treffen wurde unter den Büsten von François Rabelais und Molière satirische Kritik betrieben.

1904–1918: Bretonischer Regionalist und Kriegssänger

Im Dezember 1908 übernahm Durocher die Chefredaktion des Fureteur Breton, eines zweimonatlich erscheinenden Bulletins, das literarische, regionalgeschichtliche, archäologische, volkskundliche und genealogische Beiträge zur Bretagne versammelte.

1911 beantragte Durocher eine Namensänderung: Er wollte den Künstlernamen Durocher auch als bürgerlichen Namen und Familiennamen für seine Frau und seine Kinder führen, was ihm genehmigt wurde.

Wie sein Freund Théodore Botrel trat Durocher 1914 massiv für die französische Teilnahme am Ersten Weltkrieg ein, unter anderem mit dem Chanson Cloches de Guerre. Allerdings musste er sich bald heftiger Angriffe von patriotischer Seite erwehren, die ihm seine deutsche Abstammung vorhielten. 1918 starb Durocher an der Spanischen Grippe.

Werke

Bücher (Auswahl)

 Clairons et binious. Poésies. Dupret, Paris 1886.
 Rézinsec et Strophazur. Théâtre lyrico-naturaliste. Dupret, Paris 1888 (online auf Gallica).
 Binious et tambourins. Vanier, Paris 1889.
 Chansons de là-haut et de là-bas. Flammarion, Paris 1900.
 La Marche au Soleil. Épopée de la misson Marchand. Flammarion, Paris 1900 (mit Musik von Georges Fragerolle).

Chansontexte (Auswahl)

 À Chloris. Musik: Paul Delmet
 Amertume. Musik: Paul Delmet
 L'Angélus de la Mer. Musik: Gustave Goublier (1894). Aufgenommen unter anderem von Jean Noté
 Le Chanteur des bois. Musik: Paul Delmet
 Berceuse pour Maryvonne. Musik: Gaston Perducet
 L'Étendard de la Pitié. Musik: Émile Wesly (1905). Aufgenommen von Jean Noté und Marcelly
 L'Étoile du berger. Musik: Paul Delmet
 La Noisette. Musik: Paul Delmet
 Romance fanée. Musik: Paul Delmet

Literatur
 Zeitgenössische Kurzbiografie im Album Mariani, Nr. 10, 1906, online auf Gallica
 Mautpreller, Joachim Lucchesi: Die Standarte des Mitleids – gefunden. In: Dreigroschenheft 1/2012, S. 11–19.
 Léon Dubreuil: Les "Chantres du Trégor". In: Annales de Bretagne. Tome 64, no. 2, 1957, S. 203–246.
 Léon Dubreuil: Léon Durocher au Conquet. In: Les Cahiers de l'Iroise, no. 32, 1961, S. 191–194.
 Olivier Geslin: Léon Durocher, chantre du Trégor. In: Les Cahiers de l'Iroise, no. 95, 1977, S. 163–166.
 René Kerviler: Duringer. In: Répertoire général de bio-bibliographie bretonne. Livre premier, Les bretons. Fascicule 35 Dul–Enz, Rennes 1901, S. 77–82. Online

Weblinks

 Biografie Durochers, ursprünglich auf der Seite von Hervé David, heute nur noch auf archive.org, mit zeitgenössischen Bildern und Berichten
 Nachruf von Léon Dubreuil, in: La Gerbe, Januar 1919, S. 93–95.

Einzelnachweise

Autor
Chansonnier
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Französisch)
Lyrik
Franzose
Geboren 1862
Gestorben 1918
Mann

Léon Durocher


Sarısaltık, Tunceli ilinin Hozat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün 16. yüzyıl kayıtlarındaki ismi "Derik"tir. 1518 yılında 3 hane, 1521 yılında 2 hanede Gayrimüslimler yaşamaktaydı. 1541 yılı kaydına göre köyde yaşayan bulunmamaktaydı.

Uzun yıllar bu adla anılan yerleşim daha sonra, Sarı Saltuk Dağı eteklerinde olması nedeniyle Sarısaltık adını almıştır. Sarı Saltuk Dağının köy sınırları içerisinde kalan bölümünde, Balkanlar'da İslam'ı tebliğ eden dervişlerden Sarı Saltuk'a ait olduğuna inanılan türbe bulunmaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 58 km, Hozat ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hozat belde ve köyleri

Sarısaltık, Hozat


Hvor mindets blomster gror er en dansk eksperimentalfilm fra 1991, der er instrueret af Christian Braad Thomsen efter eget manuskript.

Handling
Instruktøren rejser til sin mors begravelse og det bliver samtidig en rejse i erindringen. Billedsiden har to elementer, landevejen og familiealbummet, og lydsiden har parallelt et elektronisk nutidsspor og et erindringsspor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Christian Braad Thomsen
Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Hvor mindets blomster gror


EM i svømning og vandsport 2014 fandt sted fra den 13. til den 24. august 2014 i Berlin, Tyskland. Det var den 31. udgaven af mesterskabet og blev holdt i midlertidige faciliteter midt i Berlin Velodrom. Danmark blev med 6 guld-, en sølv- og to bronzemedaljer nummer fem i den samlede konkurrence med alle fire sportsgrene: svømning, udspring, åbent vand svømning og synkron, og nummer to når man kun ser på medaljerne fra svømning. Storbritannien vandt flest guldmedaljer både i den samlede konkurrence og i svømning. Færøerne kom for anden gang på listen over medaljevindere ved EM i svømning, da Pál Joensen vandt sølv i 800 og 1500 meter fri.

Program
Konkurrencerne var planlagt således:

 Svømning: 18–24. august
 Udspring: 18–24. august
 Åbent vand svømning: 13–17. august
 Synkron: 13–17. august

Medaljeoversigt
Denne oversigt er vedrørende alle fire sportsgrene:

Svømning

Resultater
42 konkurrencer: 20 for hvert køn samt to blandede. To guld og en bronze blev delt.

Mændenes konkurrencer

Kvindernes konkurrencer

Blandede konkurrencer

Svømning medaljeoversigt

Referencer

2014
2014

EM i svømning 2014


الشيخ خالد بن صقر القاسمي (1943 -)، ولي عهد ونائب حاكم رأس الخيمة الأسبق. هو الابن البكر للشيخ صقر بن محمد القاسمي حاكم إمارة رأس الخيمة، شغل منصب ولي عهد ونائب حاكم الإمارة منذ عام 1958 حتى 14 يونيو 2003.

عن حياته
تلقى تعليمه الابتدائي في إمارة رأس الخيمة، وأتم تعليمه الثانوي في القاهرة، ثم سافر إلى المملكة المتحدة لإكمال تعليمه العالي في جامعة لافبرا. وفي عام 1967 حصل على منحة للاشتراك في برنامج مؤسسة آيزنهاور لتدريب الناشئة من زعماء العالم الذين يتم اختيارهم للمشاركة في عملية مكثفة وبرنامج طويل لسنة دراسية كاملة في الولايات المتحدة.

أعماله خلال فترة توليه ولاية العهد
أشرف خلال فترة توليه ولاية العهد على إدارة أجهزة حكومة رأس الخيمة وإقامة علاقات مثمرة مع جميع حكومات الدول الأجنبية بما في ذلك الولايات المتحدة. وأسس بنك رأس الخيمة الوطني وتولى رئاسة مجلس إدارته، كما رأس إدارة شركة النفط الوطنية، وهيئة غاز رأس الخيمة وشركات إسمنت رأس الخيمة. كما ترأس عدد من البعثات الدبلوماسية إلى الولايات المتحدة خلال فترة حكم الرؤساء ريتشارد نيكسون ورونالد ريغان وبيل كلينتون. كما عمل على تعزيز التنمية الاقتصادية، حيث عمل على توسعه مطار رأس الخيمة الدولي وميناء صقر، إضافة إلى الاهتمام بالبيئة وتشجيع الزراعة وصناعة الإسمنت والاستثمار في مجال الرعاية الصحية. كما أنه طالب ببذل المزيد من الجهود لتشجيع المشاركة الشعبية في المجتمع في الإمارات والمنطقة ككل. كما كان يدعو إلى تبني مستقبل طاقة نظيفة ومستدامة ومستقلة لرأس الخيمة، وزيادة الفرص التعليمية بما في ذلك زيادة حجم التبادل الثقافي كالبعثات الدراسية للشباب من المواطنين.

وعلى الصعيد السياسي يعتبر من أشد مؤيدي الجهود التي تبذلها الدولة في سبيل الأمن وسيادة أراضيها وحاجة رأس الخيمة للعمل في إطار الحكومة الاتحادية. كما أنه وقف ضد احتلال إيران لجزر طنب الكبرى وطنب الصغرى وأبو موسى ومؤيدًا بقوة للجهود التي تبذلها الدولة في سعيها إلى إحالة قضية احتلال الجزر لنظرها أمام محكمة العدل الدولية والأمم المتحدة.

النزاع حول ولاية العهد
في 14 يونيو 2003 أصدر حاكم الإمارة الشيخ صقر بن محمد القاسمي قرارًا بعزله من منصب ولي عهد الإمارة وتعيين أخيه غير الشقيق الشيخ سعود بن صقر القاسمي بدلاً منه. وقد غادر بعدها الإمارة إلى مسقط حيث أقام هناك فترة. إلا أنه يقول أن حاكم الإمارة الشيخ صقر بن محمد القاسمي قد أصدر في 24 فبراير 2004 مرسوم أعاده فيه إلى منصبه كولي للعهد، إلا أن المرسوم لم ينشر سوى في الموقع الشخصي للشيخ خالد، وظلَّ الشيخ سعود يتولى مهام المنصب رسميًا.

وفي عام 2010 ظهرت معلومات نشرتها صحيفة الغارديان الإنجليزية إنه عقد اتفاق مع شركة أمريكية تضم خبراء علاقات عامة وعناصر منتمية إلى جماعات الضغط، وبين محام إنجليزي يدعى بيتر كاثكارت وذلك بهدف إعادته إلى ولاية العهد في إمارة رأس الخيمة وذلك حسب وثائق قالت الصحيفة إنها إطلعت عليها. وحسب ما نشرته الصحيفة فإن الخطة تقضي بتصوير حكم الإمارة الحالي بقيادة ولي العهد الشيخ سعود أنه يشكل خطرًا يهدد الأمن الدولي لإنه حول الإمارة بوابة لعبور الإيرانيين إلى المنطقة، كما ذكرت الصحيفة إنه سيتهم ولي عهد الإمارة الشيخ سعود بالسماح بشحن الأسلحة بما في ذلك القطع اللازمة لصناعة الأسلحة النووية عبر الإمارة، إضافة إلى تهريب المخدرات والألماس وتأمين تسلل المسلحين والإرهابيين من عناصر تنظيم القاعدة وغيرها من الشبكات الأخرى إلى إيران. وحسب الغارديان فإن الخطة تهدف في النهاية إلى إرغام الحكومة المركزية في العاصمة أبوظبي على إجراء التغيير المطلوب بإعادته إلى منصبه السابق وليًا لعهد الإمارة. كما أن الغارديان نشرت في يوليو 2010 خبرًا حول إنه يستعين بإسرائيل في مسعاه للسيطرة على الإمارة، وإنه التقى بالسفير الإسرائيلي في لندن وطالبه بمساعدته في حملته للإطاحة بحاكم الإمارة والده الشيخ صقر بن محمد القاسمي وولي عهده الشيخ سعود بن صقر القاسمي والسيطرة عليها.

بعد وفاه الشيخ صقر
بعد الإعلان عن وفاة والده الشيخ صقر بن محمد القاسمي والإعلان عن توليه أخيه الشيخ سعود حكم الإمارة، أعلن في شريط فيديو بموقعه الإلكتروني إنه هو حاكم الإمارة الجديد كونه الابن الأكبر لحاكم الإمارة السابق وبناء على المرسوم الذي يقول إن والده قد أصدره بعام 2004 والذي أعاده فيه إلى منصبه السابق كولي للعهد. كما أنه دخل إلى قصر الحاكم وأعلن نفسه حاكمًا للإمارة، إلا أن قوات الأمن تدخلت واحتجزته في القصر. وقد نشرت جريدة فاينانشال تايمز البريطانية إن المدرعات حاصرت قصره أثناء قيام أفراد من العائلة يتفاوضون معه، وفي النهاية غادر الإمارة بعد تثبيت أخيه الشيخ سعود حاكمًا لها.

المراجع

أبناء ملوك
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة لوفبرا
سياسيون إماراتيون
قواسم رأس الخيمة
مواليد 1940
مواليد 1943
ولي عهد رأس الخيمة

خالد بن صقر القاسمي


موقع سحر الأثري يقع إلى الشرق من المسمية بـ17كم في منطقة اللجاة في جنوب سورية وفي أرض وعرة صعبة المسالك تحيط بها الصبات البازلتية، يقوم بناء مدرج روماني صغير كان يعتبر مسرح للموسيقى لا تزال بقاياه ظاهرة للعيان، وإلى الغرب منه يقوم بناء لبقايا معبد يوناني قديم وكانت تكثر حوله قطع التماثيل الحجرية ذات الصنع المتقن لعربات تجرها الأسود. وتماثيل بشرية وحيوانية وحجارة تحمل رسوماً وكتابات. وبها بئر ماء جميعه إلى الغرب من المسرح، تعرض المسرح للتدمير والنهب من قبل اللصوص وقد قام المعهد الألماني خلال عامي 1998-1999 بجمع بعض القواعد الحجرية وقطع التماثيل ووضعت على عتبة حجرية في بيت متحف التقاليد الشعبية بدرعاالبلد. كما وتم إجراء تنقيب في المعبد اليوناني وتم العثور على مدفن بداخله من قبل علماء اثار الألمان أيضاً. وقد سلم للدائرة أربع قطع نقدية فضية وبرونزية تحمل وجوه مجسمة وكتابات اربع قطع فقط.

قرى محافظة درعا
آثار سوريا

موقع سحر الأثري


Stanley G. Dragoti (* 4. Oktober 1932 in New York City; † 13. Juli 2018 in Los Angeles, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Stanley G. Dragoti wurde als Sohn albanischer Einwanderer, die aus dem Dorf Dragot nahe Tepelena in Südalbanien kamen, in New York City geboren. Bereits mit sieben Jahren interessierte er sich für das Zeichnen und versuchte mit einem kleinen Portfolio einen Job als Cartoonist zu bekommen. Mit 19 verließ er die Schule und absolvierte seine Militärzeit bei der United States Navy in Manhattan. Anschließend studierte er an der Cooper Union und dem Visual Arts College und arbeitete in der Werbeabteilung von Compton's.

1979 wurde Stan Dragoti am Flughafen Frankfurt Main dabei erwischt, wie er 25 g Kokain nach Deutschland schmuggeln wollte. Er hatte es in mehrere Glasfläschchen unter Heftpflastern auf seiner Haut versteckt. Er war mit drei Begleitern auf der Durchreise zum Cannes Film Festival. Ihm drohten bis zu 10 Jahre Haft. Als Grund für seinen Drogenkonsum gab er an, dies zu benötigen, um die Trennung von seiner Frau, der Schauspielerin Cheryl Tiegs und den Stress verarbeiten zu können. Er wurde zu einer Freiheitsstrafe von 21 Monaten auf Bewährung und 100 000 Mark Geldbuße verurteilt.

Dragoti debütierte 1972 mit dem Western Dreckiger kleiner Billy und drehte bis zu seinem letzten Film 1991 Armadillo Bears – Ein total chaotischer Haufen, noch vier weitere Kinofilme.

Filmografie (Auswahl)
 1972: Dreckiger kleiner Billy (Dirty Little Billy)
 1979: Liebe auf den ersten Biss (Love at First Bite)
 1983: Mr. Mom
 1985: Der Verrückte mit dem Geigenkasten (The Man with One Red Shoe)
 1989: Hände weg von meiner Tochter (She's Out of Control)
 1991: Armadillo Bears – Ein total chaotischer Haufen (Necessary Roughness)

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
US-Amerikaner
Geboren 1932
Gestorben 2018
Mann

Stan Dragoti


جبل سِيف اللَحَام جبل يقع بولاية قبلي من الجنوب الغربي التونسي، جنوب شرقي مدينة قفصة وشمال شط الفجاج. يبلغ ارتفاعه 538 .

سيف اللحام

جبل سيف اللحام


Drugi svjetski rat po nadnevcima: 20. siječnja u Drugom svjetskom ratu.

1942.
 1942. - Na jezeru Wannsee nedaleko Berlina preko 30 njemačkih političara, visokih oficira vojske i SS-a sastali su se ne bi li "konačno riješili" židovsko pitanje. Sastanak je vodio Reinhard Heydrich političar, član Schutzstaffela i voditelj Sicherheitsdiensta. Na toj konferenciji dogovoreno je masovno uništenje židova (Holokaust) u Europi.

Drugi svjetski rat po nadnevcima

20. siječnja u Drugom svjetskom ratu


Ialta (, , Yalta) est une commune urbaine de l'oblast de Donetsk, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Géographie
La ville se trouve sur le golfe de Taganrog et proche de la Flèche de Bilossaraï.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Donetsk

Ialta (oblast de Donetsk)