Chaplin (1992) este un film biografic de comedie dramatică britanico-american despre viața actorului și regizorului britanic Charlie Chaplin. A fost produs și regizat de Richard Attenborough, cu Robert Downey Jr., Marisa Tomei, Dan Aykroyd, Penelope Ann Miller și Kevin Kline în rolurile principale. Geraldine Chaplin (fiica lui Charlie Chaplin) interpretează rolul bunicii sale din partea tatălui, Hannah Chaplin.

Filmul este o adaptare de William Boyd, Bryan Forbes și William Goldman după cărțile My Autobiography de Chaplin și Chaplin: His Life and Art de criticul de film David Robinson. Coloana sonoră este compusă de John Barry.

Prezentare

Filmul este structurat în jurul unor flashback-uri ale unui Charlie Chaplin bătrân (care trăiește acum în Elveția) și care își amintește momente din viața sa în timpul unei conversații cu personajul fictiv George Hayden, editorul autobiografiei sale.

Amintirile lui Chaplin încep din copilăria sa, când a trăit într-o sărăcie extremă de care a scăpat în lumea sălilor de muzică din Londra. După ce mama sa Hannah Chaplin are un atac de nervi pe scenă în timpul unui spectacol, Chaplin, care are patru ani, ia locul mamei sale pe scenă. Hannah se retrage din spectacol și este în cele din urmă dusă într-un azil după ce dezvoltă o psihoză. În anii care urmează, Chaplin și fratele său Sydney obțin colaborarea cu producătorul de spectacole de varietate Fred Karno, iar Chaplin devine o vedetă cu propriul său număr de comedie, jucând un personaj beat. Începe o relație cu prima sa iubire Hetty Kelly; cu o noapte înainte de a pleca în Statele Unite, el o cere de soție, dar ea îl refuză, argumentând că este prea tânără. Chaplin promite să se întoarcă în Anglia după ea după ce va avea succes în America.

Chaplin este trimis în America de Fred Karno și i se oferă un loc de muncă de către Mack Sennett, cel mai faimos producător de comedii de la Hollywood. Aici își creează personajul său iconic Micul vagabond și din cauza regiei teribile a prietenei lui Sennett, Mabel Normand, Chaplin cere să-și regizeze propriile filme. Până la sfârșitul anului 1914, Chaplin regizează peste 20 de filme pentru Keystone Studios. După ce s-a alăturat lui Sydney în America pentru a-i fi manager, Chaplin decide să se desprindă de Sennett pentru a avea un control creativ complet asupra filmelor sale, cu scopul de a avea propriul studio într-o zi. În 1917, Chaplin termină filmul The Imigrant (Emigrantul), care provoacă unele îngrijorări cu privire la subiectul politic al filmului și începe o scurtă poveste de dragoste cu actrița Edna Purviance.

Câțiva ani mai târziu, la o petrecere a persoanelor implicate în cinematografie organizată de Douglas Fairbanks, Chaplin îl cunoaște pe acesta și începe să se întâlnească cu actrița Mildred Harris care avea 16 ani. În cele din urmă, Chaplin devine suficient de bogat pentru a-și înființa propriul studioul și devine "cel mai faimos om din lume", înainte de a împlini treizeci de ani. Chaplin îi dezvăluie lui Fairbanks că se va căsători cu Harris deoarece este însărcinată, dar mai târziu la o petrecere organizată de William Randolph Hearst, descoperă că sarcina este doar o farsă. La aceeași petrecere, Chaplin are un dialog incomod cu J. Edgar Hoover despre actori/regizori și responsabilitățile lor în ceea ce privește audiențele, această confruntare duce la o vendetă de patruzeci de ani, iar Hoover încearcă să distrugă reputația lui Chaplin.

Chaplin și Mildred se separă după moartea prematură a singurului lor copil și din cauza devotamentului total al lui Chaplin față de filmele sale. În timpul procedurilor de divorț, avocații lui Harris încearcă să fure filmul lui Chaplin, The Kid,  totuși Chaplin și Sydney termină editarea filmului într-un hotel aflat la distanță în Salt Lake City, Utah și îl introduc pe furiș în Los Angeles unde are un mare succes.

În cele din urmă, frații au aranjat ca mama lor să vină alături de ei în America. Chaplin este inițial fericit să o vadă, dar a fost departe de ea foarte mult timp încât nu este în măsură să facă față agravării bolii sale mintale. În 1921, ia o pauză de la munca și viața sa privată și se întoarce în Anglia pentru a participa la premiera britanică a filmului The Kid. El se reîntâlnește cu Karno si speră să-l ajute s-o găsească pe Hetty, însă Karno îi spune cu tristete ca ea a murit într-o epidemie de gripă după război. Chaplin descoperă, de asemenea, că, deși majoritatea oamenilor sunt bucuroși să-l vadă, datorită succesului său clasa muncitoare britanică aflată în sărăcie nu-l mai consideră unul de-al lor și asta și pentru că nu a luptat în război așa cum ceilalți au făcut-o.

Înapoi în America, Hoover începe să investigheze viața privată a lui Chaplin, suspectând că ar putea fi membru al Partidului Comunist, iar Chaplin este obligat să ia în considerare implicațiile răspândirii filmelor cu sunet pe care le-ar putea avea asupra carierei sale. Chaplin promite că nu va mai face niciodată un film vorbit cu micul vagabond.

În 1923, Chaplin începe lucrul la filmul Goana după aur (The Gold Rush) și se căsătorește cu Lita Gray, cu care are doi copii, însă Chaplin îi spune mai târziu lui George în autobiografia sa că se gândea întotdeauna la ea ca la o "târfă totală" și nu a stat cu ea mai mult de cinci ani. Anii trec și, deși Chaplin s-a recăsătorit cu Paulette Goddard, el simte un sentiment de vinovăție și simpatie pentru milioane de americani care au rămas recent șomeri din cauza marii crize economice (Chaplin a evitat să-și piardă toți banii în timpul Marii Depresiuni deoarece a vândut majoritatea acțiunilor sale în anul anterior). Chaplin decide să abordeze această problemă în următorul film Timpuri noi (Modern Times, ultimul film în care interpretează rolul micului vagabond). Dedicarea sa absolută pentru a finaliza filmul pune o presiune excesivă asupra vieții sale conjugale și, în cele din urmă, duce la destrămarea căsătoriei sale.

La o petrecere, Chaplin provoacă un scandal minor atunci când refuză să dea mâna cu un membru al partidului nazist. Fairbanks (a cărui stare de sănătate este foarte gravă) spune că Chaplin seamănă foarte mult cu Adolf Hitler, oferindu-i acestuia inspirația pentru următorul său film, Dictatorul (1940). Fairbanks moare între timp, în 1939. Filmul lui Chaplin care satirizează naziștii are un succes imens în întreaga lume, dar Hoover încearcă să prezinte filmul ca pe o lucrare de propagandă anti-americană.

Chaplin locuiește cu Oona O'Neill (o actriță care seamănă cu prima sa dragoste Hetty Kelly) și cu această femeia își va petrece tot restul vieții sale. Cu toate acestea, Chaplin are parte de un alt scandal atunci când se presupune că el este tatăl copilului fostei sale iubite Joan Barry și, în ciuda unui test care demonstrează că acesta nu este copilul său, lui Chaplin i se ordonă să acorde sprijin financiar copilului. Reputația lui este grav afectată, Chaplin rămâne ascuns publicului timp de peste șapte ani până când reapare pentru a produce un nou film Luminile rampei (Limelight, 1952).

În 1952, în timpul McCarthism-ului, Chaplin părăsește America însoțit de Oona și se stabilește în Marea Britanie,  ulterior află că procurorul general al SUA a revocat permisul lui Chaplin de a reintra în Statele Unite.

În 1972, 10 ani după ce Chaplin și George au finalizat autobiografia, Chaplin este invitat înapoi în America pentru a primi Premiul Onorific Oscar la ceremonia de decernare a premiilor Academiei de Film și Științe din 10 aprilie 1972. Deși Chaplin este încă nemulțumit de exilarea sa din SUA și se teme că a fost uitat, publicul se bucură foarte tare la proiectarea  filmelor sale clasice. Chaplin stă pe scenă și are ochii plini de lacrimi atunci când are parte de cea mai lungă ovația a audienței de la o gală de decernare a premiilor Oscar.

Distribuție
 Robert Downey Jr. - Charlie Chaplin
 Hugh Downer - Charlie la 5 ani
 Thomas Bradford - Charlie la 14 ani
 Marisa Tomei ca Mabel Normand
 Geraldine Chaplin ca Hannah Chaplin, mama lui Charlie
 Paul Rhys ca Sydney Chaplin, fratele vitreg al lui Charlie
 Nicholas Gatt ca Sydney la 9 ani
 John Thaw ca Fred Karno, impresar britanic de music-hall
 Moira Kelly ca Hetty Kelly, prima iubire a lui Charlie  / Oona O'Neill, ultima soție a lui Charlie
 Anthony Hopkins ca George Hayden, biograful lui Charlie
 Dan Aykroyd ca Mack Sennett, producător de film de la Hollywood. A realizat filme cu Charlie Chaplin pentru Keystone Studios.
 Penelope Ann Miller ca Edna Purviance, o tânără actriță de la Hollywood
 Kevin Kline ca Douglas Fairbanks, o vedetă a filmelor mute de la Hollywood
 Matthew Cottle ca Stan Laurel, un comic de la Hollywood; care a format cu Oliver Hardy cuplul de comici Stan și Bran.
 Maria Pitillo ca Mary Pickford, o vedetă a filmelor mute de la Hollywood
 Milla Jovovich ca Mildred Harris, o tânără actriță de la Hollywood  și prima soție a lui Charlie
 Kevin Dunn ca J. Edgar Hoover, directorul FBI
 Deborah Moore ca Lita Grey, o tânără actriță de la Hollywood  și a doua soție a lui Charlie
 Diane Lane ca Paulette Goddard, o tânără actriță de la Hollywood  și a treia soție a lui Charlie
 Nancy Travis ca Joan Barry,  o tânără actriță de la Hollywood
 James Woods ca Joseph Scott, un avocat din California
 David Duchovny ca Roland Totheroh, cameramanul care a colaborat mult timp cu Chaplin.

Producție
Chiar dacă Richard Attenborough l-a dorit pe Robert Downey Jr. pentru rolul lui Chaplin, conducerea studioului a vehiculat nume ca Robin Williams sau Billy Crystal pentru acest rol. Și Jim Carrey a fost luat în considerare pentru acest rol.

Filmările au avut loc la Studiourile Chaplin din 1416 N. La Brea Avenue, Hollywood, în Santa Clarita, California, în Vevey, Canton de Vaud, Elveția, în Cliveden Reach, Cliveden Estate, Buckinghamshire, Anglia sau în Wilton's Music Hall, Grace's Alley, Ensign Street, Whitechapel, Londra (scena cu mama salvată pe scenă de Charlie). Viața timpurie a lui Charlie a fost filmată în Lambeth, sudul Londrei.

Primire

Recenzii critice
Filmul a avut recenzii împărțite, cele mai multe pozitive. Filmul a fost criticat pentru licența sa dramatică amestecată cu unele aspecte ale vieții lui Chaplin, dar interpretarea lui Downey ca Chaplin a fost apreciată universal. Attenborough a avut suficientă încredere în interpretarea lui Downey încât, la sfârșitul filmului, a inclus fragmente de arhivă din filmele originale ale lui Chaplin.

Filmul a fost lăudat pentru valorile sale ridicate ale producției, dar mulți critici l-au respins catalogându-l ca pe un film biografic prea lucios (care a înfrumusețat viața reală a lui Chaplin). Un critic a scris că scenariul "se străduiește să acopere prea mult din viața lui Charlie Chaplin care a fost atât de vastă și variată încât nu poate fi redată total într-un film care are un format prea restrictiv." Chaplin are un scor de 60% pe web-site-ul Rotten Tomatoes bazat pe 50 de recenzii. Consensul critic al site-ului este că filmul beneficiază "de o interpretare reușită a lui Robert Downey Jr. în rolul principal, dar nu este suficient pentru a depăși un film biografic stereotip care pălește în comparație cu filmele clasice ale subiectului său [Charlie Chaplin]."

Premii și nominalizări

Coloană sonoră
Coloana sonoră a filmului Chaplin a fost lansată la 15 decembrie 1992.

Lista pieselor

Note

Legături externe

Chaplin la Cinemagia.ro

Vezi și
Listă de filme americane din 1992
Listă de filme britanice din 1992

Filme din 1992
Filme britanice
Filme americane
Filme biografice
Filme de comedie din anii 1990
Filme regizate de Richard Attenborough
Charlie Chaplin
Filme bazate pe literatură
Filme bazate pe evenimente reale
Filme despre actori
Filme TriStar Pictures
Filme Carolco Pictures

Chaplin (film)


Calamba may refer to:

 Calamba, Laguna, a city in the Philippines
 Calamba Poblacion, a barangay district in Calamba, Laguna
 Calamba Island, an island in the city of Calamba situated at the Laguna de Bay
 Calamba Institute, a private school in Calamba, Laguna
 Calamba railway station in Calamba, Laguna
 Calamba Claypot, a giant water pot in Calamba
 Calamba Doctors' Hospital, a hospital in Calamba, Laguna
 Calamba Premiere International Park, an industrial park in Calamba
 Calamba Bayside National High School, a National High School in Calamba Bayside
 Calamba, Misamis Occidental, a municipality in the Philippines

See also
Kalamba, another name for tapayan earthen jars in the Tagalog language
Kalamba, a town in Kenya

Calamba


Makijavelizam je političko-filozofska doktrina izvedena iz djela Vladar Niccola Machiavellija, talijanskog državnika, političkog filozofa i književnika. Temeljno načelo ove doktrine jest kako cilj opravdava sredstvo.

Pozadina
Ishodište ove doktrine jest u Vladaru, djelu iz 1532. u kojem Machiavelli govori kako vladar treba postupati s ciljem stvaranja jake vlasti u državi za koju je mislio da je prijeko potrebna. Svojim naukom istaknuo je da uspješan vladar politiku treba odvojiti od etike, to jest morala, zbog čega ga se oštro osuđivalo.

Nakon Tridentskog sabora proglasilo ga se zagovornikom beskrupulozne politike i sva su njegova djela, osobito Vladar za kojeg je rečeno da je pisan Sotoninim prstom, završila na Indeksu zabranjenih knjiga 1599., a makijavelizam je proglašen đavoljom doktrinom.

U politici
Kako je Machiavelliju pripisana zasluga odcjepljenja politike od morala, iz toga izlazi da je makijavelizam politička doktrina čiji je vrhovni cilj dobrobit države bez obzira na nedjela koja služe kao sredstva tom cilju; državi i vladaru je svaki čin dopušten, moralan ili nemoralan, ako služi za dobrobit države.

Makijavelizam je postao pojam koji obilježava politiku sile primijenjenu na održanje vlasti i sinonim za podmuklu, obmanjujuću i nasilnu politiku. Označava bezobzirno djelovanje, kako u politici, tako i na svakom drugom području života.

U psihologiji
Makijavelizam je također poznat kao osobina ličnosti koja se odlikuje u tome da je osoba toliko usredotočena na svoje interese da je sposobna manipulirati, zavaravati i iskorištavati ostale kako bi došla do svog cilja. Sklona je lažima, laskanju, cinizmu, niskim razinama empatije, izbjegavanju emocionalnih veza itd.

Prvi se put u psihologiji upotrebljava u 1970-ima kada su dva psihologa, Richard Christie i Florence L. Geis, osmislili Skalu makijavelizma, test osobnosti koji se i danas rabi pod imenom Mach-IV test.

Makijavelizam je, uz psihopatiju i narcizam, jedna od osobina Mračne trijade.

Izvori

Filozofija politike
Političke ideologije
Ličnost

Makijavelizam


Sarımsaklı, Küçükköy, Ayvalık bölgesinde Küçükköy Belediyesine bağlı yerleşim yeri
 Sarımsaklı, Karataş, Adana ili Karataş ilçesine bağlı mahalle
 Sarımsaklı, Melikgazi, Kayseri ili Melikgazi ilçesine bağlı mahalle

Sarımsaklı


الحب في المنفى رواية للأديب بهاء طاهر. صَدرت عن دار الهلال عام 1995 وتقع في 254 صفحة

الرواية خيالية ولكن من خلالها ذكر الكاتب عدد من الوقائع الحقيقية، كقصة تعذيب بيدرو ومصرع شقيقه فريدي في تشيلي، وما حدث في عين الحلوة بجنوب لبنان حسب شهادة الممرضة النرويجية (حسب الكاتب فهذه الوقائع حصلت كما هي وهناك نصوص مقتبسة من هذه الشهادات كما هي).

الأحداث

تدور أحداث الحب في المنفى في بداية الثمانينيات، قبل وبعد الاحتلال الإسرائيلي لبيروت، تحكي بلسان صحفي مصري ناصري في الخمسين من عمره، صدم في ما آلت إليه بلاده بعد رحيل عبد الناصر نفسه، وانتقال البلاد من زعيم إلى قائد. مر بعدة اضطرابات في حياته الزوجية انتهت إلى الطلاق من زوجته منار، سافر بعدها إلى سويسرا حيث عمل مراسلا لصحيفة لم تعد تنشر له أي شيء، لأنه لا يزال مواليا لعبد الناصر!

تستمر أحداث الرواية فيتعرف إلى المرشدة السياحية النمساوية بريجيت ويحبها. ثم يظهر في حياته أمير خليجي ثري يحاول إقناعه بتحرير جريدة ينوي إنشاءها، إلا أنه السارد يكتشف أن هناك نوايا مشبوهة فيبتعد.

اقتباسات من الرواية
 في ساعة الظهيرة، في فسحة الغداء التي تتخلل يوم العمل الطويل لمن يعملون كنا نجلس معا. نشرب القهوة، تحدثنى عن نفسها وأحدثها عن نفسى، ويقربنا الصمت أكثر عندما نتطلع عبر زجاج المقهى إلى ذلك الجبل المستطيل المتعرج، الرابض على ضفة النهر الأخرى كتمساح طويل الذيل، ولكنى لما بدأت أشتهيها أصبحت ثرثارا. كنت أتحصن وراء جدار الكلمات لكى لا أفتضح، تتدافع كلماتى الفارغة جرارة ومسلية ومتتابعة، مثل شرنقة دودة عراها جنون الغزل فلا تستطيع أن تكف.

لعلى -وكيف الآن أدرى؟- كنت عن غير وعى أغزل من خيوط الكلمات شباكا حولها. وكانت هي تتطلع إلى بعينيها الجميلتين، تتسع العينان وهي تبتسم وتسألنى: من أين تأتى بكل هذا الكلام؟ صنعتى أنا أن أتكلم فكيف تفوقت على؟
ولكنى في تلك الظهيرة لم أستطع، تبعثرت خيوط الكلمات وتمزقت، حلت فجوات طويلة من الصمت كنت أنظر خلالها ساهما إلى النهر. وجلست هي منكبة على فنجان قهوتها الفارغ تديره في الطبق، لا أرى سوى هالة شعرها الكثيف وأنفها البارز المستقيم. وكانت ترفع رأسها فجأة، تنظر إلى حين أسكت وتقول أكمل.. أكمل.. ولكن الكلمات لا تكتمل.
وخارج المقهى سرنا إلى حيث أركن سيارتى.. سآخذها مثل كل يوم حتى باب المكتب الذي تعمل به، أتركها وأتظاهر أنا أيضا أنى ذاهب إلى عمل، ولما وصلنا إلى السيارة قالت أريد أن نمشى قليلا هل لديك مانع؟. مشت بجانبى بطيئة على غير عادتها، ولم نكد نتحرك خطوات حتى توقفت وقالت بصوت حازم: اسمع لا أريد أن أراك بعد اليوم. سامحنى ولكن يحسن ألا نلتقى. أظن أنى أحببتك وأنا لا أريد ذلك. لا أريده بعد كل ما رأيته في هذه الدنيا.
وكنت أعرف ما رأته في هذه الدنيا فسكت لحظة وقلت كما تشائين. وراقبتها وهي تبتعد عنى بخطوات مسرعة، ولكن تلك لم تكن هي البداية.
 الإنسان لا يقرر أن يحب . الإنسان يحب . هذا هو الأمر
 لا أعرف الكثير عن الأسر السعيده، هل تتشابه في أفراحها أم لا ...لكني أعرف ان الشقاء ندبة في الروح إن بدأت في الطفولة فإنها تستمر العمر كله ..أفهم أنه لاتوجد ندبة تشبه أخرى
 إننا نجونا بالحب...فلا تدع العالم يهزمنا لنضيع من جديد
 "أعرف أنك منذ مدة كففت عن أن تقرأ ماكبث أو غيرها. لم تعد تقرأ غير الكتب التي تثبت لك أنك على حق وأن كل الآخرين على خطأ. ولكن احذر يا خالد!.. احذر لأن كل الشرور التي عرفتها في الدنيا خرجت من هذا الكهف المعتم. تبدأ فكرة وتنتهي شرا: أنا على حق ورأيي هو الأفضل. أنا الأفضل إذن فالآخرون على ضلال. أنا الأفضل لأني شعب الله المختار والآخرون أغيار. الأفضل لأني من أبناء الرب المغفورة خطاياهم والآخرون هراطقة. الأفضل لأني شيعي والآخرون سنة أو لأني سني والآخرون شيعة. الأفضل لأني أبيض والآخرون ملونون أو لأني تقدمي والآخرون رجعيون. وهكذا إلي ما لا نهاية. انظر يا خالد إلي ما يدور في الدنيا الآن. انظر إلي تلك الحرب التي لاتريد أن تنتهي بين العراق وإيران وكل طرف فيها على حق ومفاتيح الجنة تُوزع دون حساب والدم ينزف دون حساب. انظر إلي تلك المجزرة في لبنان وشعب الله المختار يستأصل شعبا غير مختار ويقول قائد جيشه "العربي الجيد هو العربي الميت"!.. كل ذلك القتل لأن القاتل دائما هو الأفضل، هو الأرقي، وعجلة المجازر تدور طوال الوقت لتستأصل الآخرين، الأغيار، أعداء الرب، أعداء العقيدة الصحيحة، أعداء الجنس الأبيض، أعداء التقدم.. الأعداء دائما وإلي ما لا نهاية. مع أنه لا توجد في العالم حرب شريفة غير تلك التي تدافع فيها عن بيتك أو عن أهلك أو عن أرضك وكل حرب غيرها فهي قتل جبان

وصلات خارجية
 آراء القراء حول رواية الحب في المنفى على موقع أبجد

مراجع

المصدر
 قراءة في رواية الحب في المنفى
 في المنفى | مدونة تحت الياسمينة

أفضل مائة رواية عربية
روايات مصرية

الحب في المنفى (رواية)


St George's Fields was an area of Southwark in south London, England.

History

Originally the area was an undifferentiated part of the south side of the Thames, which was low-lying marshland unsuitable even for agricultural purposes. There is evidence of Roman occupation. As at Lambeth Marsh, the settlement was built on raised through roads over the marsh lands. These were likely summer residences, for in winter the land was under water. A monastery is known to have existed at Bermondsey before 715 AD. Bermondsey is likely to have been a higher, drier spot in an otherwise marshy area.

The area was part of the king's demesne. In 1082, according to the "Annales Monasterii de Bermundeseia", Alwinus Child obtained a royal license to found a monastery dedicated to St Saviour, most likely on the site of the earlier one. In 1086, the monastery became part of the Cluniac network under the Priory of St Mary's of La Charité-sur-Loire. Bermondsey Priory later acquired additional properties neighbouring their home manor.

The area takes its name from the nearby Church of St George the Martyr, which according to the Annals of Bermondsey Abbey was founded by Thomas Ardern and Thomas his son in 1122. The small de Ardern family property occupied the corner of the junction of the high street and "old" Kent street (now Tabard Street); presumably this had been acquired from Canterbury after 1086. It may have been a hamlet that had developed at what is the junction of the Roman roads now known as Stane Street and Watling Street. This too was given to Bermondsey Priory in 1122 by the Arderns along with the church of St George the Martyr which is in that precinct. The Rectors were appointed by the Priory/Abbey until the Reformation changes and its dissolution.

Suffolk Place

In 1479 William Brandon was appointed Knight Marshal of the Marshalsea Court, and therefore, of Marshalsea prison. The Brandons also came to control the King's Bench Prison. Prisons, at that time, were run as private concerns for profit, as a sort of forced lodging for debtors and those awaiting trial. As they became more prominent at court the Brandons grew wealthier and acquired from the Abbey parts of the western side of the high street to create a large mansion. and grounds including, notably, Moulton Close, which is now Geraldine Mary Harmsworth Park around the Imperial War Museum. The house became known as Brandon Place.

Charles Brandon, the last of the male line, became Earl Marshal in 1510 and was created Duke of Suffolk in 1514; he married Henry VIII's sister in 1516. The mansion then became known as Suffolk Place. In 1536 Charles gave Suffolk Place, rebuilt by him in fine Renaissance style in 1522, to King Henry VIII in exchange for Norwich Palace on the Strand. Shortly after, in June 1536, Bermondsey Abbey was induced to "grant" its land to the king as part of the Dissolution of the Monasteries: hence he now owned all of the Abbey's manor west of the high street. Henry VIII gave this building to Queen Jane Seymour in 1537. It appears that it was the king's intention to create a new royal hunting park and the Brandon mansion was to serve as its lodge. However, he seems to have lost interest in the project after the Queen died of post-natal complications shortly after the birth of Edward VI.

Property of the City

The manor belonged to the Crown for only fourteen years, as in 1550 the City acquired it from Edward VI's government and also the Canterbury manor on the east side of the high street. The Abbot's manor became known as "The King's Manor". This was presumably because of the royal presence at the old Suffolk House. This had been specifically excluded from the City's jurisdiction by clauses in the 1550 charter. The building remained a royal mansion; in 1554 Queen Mary stayed overnight with her new husband King Philip II of Spain as part of their progress to London. The City's jurisdiction in Southwark now stretched across from the various borders with Lambeth and Bermondsey. These lands were paid for through the use of the endowments of the Bridge House Estates. From this point the City nominated the Rector of St George's, as to the present day.

The area having been over the course of time drained, St George's Fields, comprised broad open meadows. At the restoration, during Charles II's progress from Dover to London, the Lord Mayor and Aldermen feted the king under a large tent erected in St George's Fields, where on 29 of May 1660, a great banquet was held prior to the king's entering the City. According to Samuel Pepys and John Evelyn, six years later, St George's Fields were one of the places of refuge to which the poorer citizens retreated with such of their goods and chattels as they could save from the Great Fire of London. It also became a place much favoured by open-air preachers, who were not allowed to hold forth in London.

The City's control of the area of St George's Fields allowed its development. From 1750 the creation of the new roads associated with the new Westminster Bridge and the improvements to the old London Bridge created the traffic nexus at Newington which because of these changes became known as Elephant and Castle, and the junction of St George's Circus was required to connect these with the 1769 Blackfriars Bridge Road / London Road. The City also decided to relocate the Bethlem Royal Hospital from Moorfields in 1815. The location at the edge of the territory it had control of in St George's Fields, the site of the Dog and Duck tavern, was thought at the time to be sufficiently rural for the institution but also convenient to the built up area.

St George's Fields was the scene of riots in 1768, agitating for the release of John Wilkes and, more seriously, was the starting point of the Gordon Riots in 1780 which began in the movement to repeal the act of parliament removing penalties for Catholics.

The obelisk at St George's Circus

The obelisk at St George's Circus was built in 1771 in honour of Brass Crosby, the Lord Mayor of the City of London. It was moved to the north apex of Geraldine Mary Harmsworth Park, (the remnant of Moulton Close) a short distance to the southwest, in front of the museum, in 1905, and put back in its original spot in the late 1990s.

The obelisk was mentioned in the novel David Copperfield by Charles Dickens:

St George's Cathedral, Southwark

Although there had been a Catholic chapel at London Road a new and much larger church was required for an increasing local population. As the area is known as St George's Fields and the site of the new church was on St George's Road its dedication to England's Patron Saint was suggested immediately. It was designed by Augustus Pugin, who married there, being considered the most important Catholic church in England when it was built. It could seat about 3,000 persons, and the building was 240 feet long by 72 feet wide. The church was solemnly opened by Bishop Wiseman on 4 July 1848. To mark the occasion Pope Pius IX sent a golden chalice and paten as a gift. Two years later Pope Pius IX restored the English hierarchy and St George's was chosen as the diocesan church of St George's Cathedral, Southwark, of the new Archdiocese of Southwark, which was to cover the whole of southern England. For the next half-century, until the opening of Westminster Cathedral, St George's was the centre of Catholic life in London. As a cathedral it actually predates by more than half a century that of the Anglican Southwark Cathedral.

See also
 Massacre of St George's Fields

References

External links
 History of the Obelisk and St George's Fields

Areas of London
Former parks and open spaces of London
History of the London Borough of Southwark
Districts of the London Borough of Southwark

St George's Fields


أندري نيرينا رجولينا (من مواليد 30 مايو 1974)، سياسي ورجل أعمال من مدغشقر، يشغل منصب رئيس مدغشقر منذ عام 2019. شغل سابقًا منصب رئيس الحكومة المؤقتة من 2009 إلى 2014 بعد الأزمة السياسية والانقلاب العسكري، وشغل سابقًا منصب عمدة أنتاناناريفو لمدة عام.

قبل دخوله الساحة السياسية، عمل راجولينا في القطاع الخاص، بما في ذلك شركة طباعة وإعلان تدعى Injet في عام 1999 وشبكات Viva للإذاعة والتلفزيون في عام 2007.

أسس حزباً سياسياً يونغ مالاجاسي ديسين وانتخب عمدة أنتاناناريفو في عام 2007. وأثناء وجوده في هذا المنصب، قاد حركة معارضة ضد الرئيس آنذاك مارك رافالومانانا والتي بلغت ذروتها في أزمة سياسية عام 2009. عين راجولينا رئيسًا للسلطة الانتقالية العليا لمدغشقر من قبل مجلس عسكري في خطوة وصفها المجتمع الدولي بأنها انقلاب. حل راجولينا مجلس الشيوخ والجمعية الوطنية ونقل سلطاتهما إلى مجموعة متنوعة من هياكل الحكم الجديدة المسؤولة عن الإشراف على الانتقال نحو سلطة دستورية جديدة. وتعارض ذلك مع عملية بوساطة دولية لتشكيل حكومة انتقالية. وافق الناخبون على دستور جديد في استفتاء وطني مثير للجدل في نوفمبر 2010 إيذانا بقيام الجمهورية الرابعة.

شغل منصب رئيس السلطة الانتقالية العليا حتى إجراء الانتخابات العامة في عام 2013 واستقال في عام 2014. فاز في الانتخابات الرئاسية لعام 2018 وأصبح رئيسًا لمدغشقر في 19 يناير 2019. خلال فترة ولايته وجه الحكومة للتعامل مع جائحة كورونا في مدغشقر ، وروج خلالها لمعلومات مضللة وعلاجات غير مثبتة للمرض، كما شهد عهده إلى أزمة انعدام الأمن الغذائي في عام 2021 وإعصار باتسيراي.

الأسرة والسنوات الأولى
ولد أندريه راجولينا في 30 مايو عام 1974 لعائلة ثرية نسبيًا في أنتسيرابي. كان والده، العقيد المتقاعد روجر إيف راجولينا، يحمل جنسية مزدوجة وقاتل في الجيش الفرنسي في الحرب الجزائرية. رغم أن عائلته كانت قادرة على تحمل تكاليف دراسته الجامعية، اختار أندريه راجولينا التوقف عن دراسته بعد الانتهاء من الباكالوغيا لبدء مسيرته المهنية كرائد أعمال.

في عام 1994، التقى راجولينا بزوجته المستقبلية ميالي رازاكانديسا، التي كانت تكمل سنتها الأخيرة في مدرسة ثانوية في أنتاناناريفو. استمر الثنائي بعلاقتها عن بعد لمدة ست سنوات بينما أكملت ميالي دراستها الجامعية والماجستير في التمويل والمحاسبة في باريس؛ أُعيد لم شملهما في مدغشقر في عام 2000 وتزوجا في نفس العام. أنجبا صبيين، أرينا (مواليد 2002) وإلونستوا (مواليد 2003)، وفتاة ولدت في عام 2005، سمياها إلونا.

الريادة في الإعلام
في عام 1993، عندما كان عمره 19 عامًا، أسس راجولينا أول مشروع له: شركة فعاليات صغيرة سميت شو بيزنيس. في العام التالي، عمل على تنظيم حفل موسيقي سنوي بعنوان لايف جمع بين الفنانين الموسيقيين الأجانب والملغاشيين. جمع الحدث 50,000 مشارك في الذكرى العاشرة لتأسيسه.

في عام 1999، افتتح إنجيت، وهي أول شركة طباعة رقمية في الجزيرة، والتي اكتسبت زخمًا سريعًا مع توسعها في نشر اللوحات الإعلانية في جميع أنحاء العاصمة. بعد زواجه في عام 2000، استحوذ أندريه وميالي على دوماباب، وهي شركة إعلانات منافسة مقرها أنتاناناريفو يملكها أصهار أندريه. عمل الزوجان معًا لإدارة شركات العائلة، إذ كان أندريه مسؤولًا عن إنجيت بينما تولت زوجته شؤون دوماباب.

في مايو عام 2007، اشترى أندريه راجولينا محطات رافينالا للتلفاز والراديو، وأغير تسميتها إلى فيفا تي في وفيفا إف إم

عمدة أنتاناناريفو (2007-2009)

انتخابات
في عام 2007، أنشأ راجولينا وقاد الرابطة السياسية، تانورا مالاغازي فونونا، والتي تعني «الشباب الملغاشي المصمم»، وبعد ذلك بوقت قصير، أعلن ترشحه لمنصب عمدة أنتاناناريفو. ساعده صغر سنه في اكتساب شعبية سريعة في جميع أنحاء البلاد. انتُخب راجولينا في 12 ديسمبر عام 2007 حاصلًا على 63.3% إذ بلغت نسبة المشاركة الانتخابية 55%، متغلبًا على عضو حزب تياكو آي ماداغاسيكارا الحالي، هيري رافاليمانانا.

حركة المعارضة ضد رافالومانانا
تعود النزاعات الأولى بين أندريه راجولينا والرئيس رافالومانانا إلى عام 2003، عندما طالبت الحكومة بإزالة أولى اللوحات الإعلانية الثلاثية في أنتاناناريفو، والتي عمل راجولينا على وضعها في دوار رئيسي في العاصمة.

في نوفمبر وديسمبر عام 2008، تورطت الحكومة في فضيحتين. صفقة يوليو لعام 2008 مع شركة دايو لاستئجار نصف الأراضي الصالحة للزراعة في الجزيرة للحصول على زيت الذرة والنخيل في كوريا الجنوبية، وشراء طائرة رئاسية ثانية، من نوع بوينج 737، بتكلفة 60 مليون دولار أمريكي في نوفمبر عام 2008، ما دفع البنك الدولي وصندوق النقد الدولي إلى تعليق 35 مليون دولار من الدعم المالي للجزيرة. استخدم راجولينا هذا الأمر لحشد الدعم ضد حكومة رافالومانانا.

عند توليه المنصب، كان على خزينة المدينة ديون بمقدار 8.2 مليار أرياري مدغشقري (نحو 4.6 مليون دولار أمريكي). في 4 يناير عام 2008، شهدت مدينة أنتاناناريفو انقطاعًا عامًا في المياه وانقطاع كهربائي جزئي في شوارع المدينة، جراء الديون غير المسددة لشركة جيراما. بعد التدقيق، تبين أن شركة جيراما مدينة بنفس المبلغ من المال إلى مجلس المدينة، وتم إيقاف العقوبة المفروضة على سكان المدينة.

رئيس السلطة الانتقالية العليا (2009-2014)

استقالة رافالومانانا
في 7 فبراير، نظم أندريه راجولينا مسيرة جديدة أعلن خلالها قادة الحركة البرتقالية دستور سلطة انتقالية عليا برئاسة أندريه راجولينا. بعد ذلك، سار الحشد نحو القصر الرئاسي للإعلان عن مطالبته بالسلطة. بدأ الحرس الرئاسي بإطلاق النار، ما أدى إلى مقتل 31 متظاهرًا، وإصابة أكثر من 200. أدت هذه المجزرة إلى تقليص شعبية الرئاسة بشكل كبير في الأزمة، وأدت إلى فقدان دعمها من الجيش الذي ألقى باللوم على الرئيس في الأمر بإطلاق النار.

في 6 مارس، بعد أن حاولت السلطات الملغاشية اعتقال أندريه راجولينا، لجأ إلى السفارة الفرنسية. في 10 مارس، أصدر الجيش إنذارًا مدته 72 ساعة، دافعًا القادة السياسيين على إيجاد حل للأزمة. في 15 مارس، ظهر رافالومانانا على الهواء المباشر لإعلان استفتاء لحل الأزمة، لكن راجولينا رفض هذا العرض ودعا إلى اعتقال الرئيس. في اليوم التالي، حل رافالومانانا الحكومة، وقدم استقالته، ونقل ختم الرئاسة إلى اللجنة العليا في الجيش. في 18 مارس، نقل الجيش السلطة مباشرةً إلى راجولينا، ليصبح رئيسًا للسلطة الانتقالية العليا. اعتبرت المحكمة الدستورية في مدغشقر أن النقل المزدوج للسلطة (رافالومانانا -الجيش- راجولينا) كان شرعيًا.

أدى راجولينا القسم كرئيس في 21 مارس في ملعب ماهاماسينا أمام حشد مؤلف من 40 ألف مشجع. كان يبلغ من العمر 35 عامًا عند أداء القسم، ما جعله أصغر رئيس في تاريخ البلاد وأصغر رئيس حكومة في العالم آنذاك.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أنتاناناريفو
أشخاص من أنتسيرابي
أصحاب أعمال مدغشقريون
دي جيه يعملون في النوادي
رومان كاثوليك مدغشقريون
رؤساء مدغشقر
سياسيون مدغشقريون في القرن 21
عمدات أنتاناناريفو
قادة حاليون على سدة الحكم
قادة دول إفريقيا
قادة وصلوا إلى السلطة عن طريق انقلاب
مرينا
مواليد 1974

أندريه راجولينا


Adeele Sepp (født 10. november 1989 i Kuressaare, Estiske SSR, Sovjetunionen) er en estisk skuespiller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Estland

Adeele Sepp


Yegor Timurovich Gaidar (, ; 19 March 1956 – 16 December 2009) was a Soviet and Russian economist, politician, and author, and was the Acting Prime Minister of Russia from 15 June 1992 to 14 December 1992.

He was the architect of the controversial shock therapy reforms administered in Russia after the dissolution of the Soviet Union, which brought him both praise and harsh criticism. He participated in the preparation of the Belovezh Accords. Many Russians held him responsible for the economic hardships that plagued the country in the 1990s that resulted in mass poverty and hyperinflation among other things, although liberals praised him as a man who did what had to be done to save the country from complete collapse. Jeffrey Sachs, director of Columbia University's Earth Institute, who advised the Russian government in the early 1990s, called Gaidar "the intellectual leader of many of Russia's political and economic reforms" and "one of the few pivotal actors" of the period.

Gaidar died of pulmonary edema, provoked by myocardial ischemia on 16 December 2009.

Personal life
Gaidar was born in 1956 in Moscow, RSFSR, Soviet Union, the son of Ariadna Bazhova and Pravda military correspondent Timur Gaidar, who fought in the Bay of Pigs Invasion and was a friend of Raúl Castro. His paternal grandfather was Soviet writer Arkady Gaidar and his maternal grandfather was writer Pavel Bazhov. Despite the Turkic-sounding surname, Gaidar was Russian; his grandfather, originally called "Golikov", adopted the name "Gaidar" from the Khakas language as a nom-de-plume.

Gaidar married the daughter of writer Arkady Strugatsky during his time at the university. His daughter, Maria Gaidar, was one of the leaders of the Russian democratic opposition. From July 2009 until June 2011 she was Deputy Chair of the Government of Kirov oblast. In 2015 and 2016 she was vice-governor of Odesa Oblast in Ukraine.

Career
Gaidar graduated with honors from the Moscow State University, Faculty of Economics, in 1978 and worked as a researcher in several academic institutes. A long-time member of the Communist Party of the Soviet Union and an editor of the CPSU ideological journal Communist during the perestroika, he joined Boris Yeltsin's camp during Perestroika. In 1991 he quit the Communist Party and was promoted to Yeltsin's government.

While in government, Gaidar advocated free market economic reforms according to the principle of shock therapy. His best-known decision was to abolish price regulation by the state, which immediately resulted in a major increase in prices and amounted to officially authorizing a market economy in Russia. He also cut military procurement and industrial subsidies, and reduced the budget deficit. Gaidar was the First Vice-Premier of the Russian Government and Minister of Economics from 1991 until 1992, and Minister of Finance from February 1992 until April 1992.

He was appointed Acting Prime Minister under President Boris Yeltsin in 1992 from 15 June until 14 December, when the anti-Yeltsin Russian Congress of People's Deputies refused to confirm Gaidar in this position and Viktor Chernomyrdin was eventually chosen as a compromise figure. Gaidar continued to advise the new government. On 18 September 1993, he was again appointed the First Vice-Premier under Chernomyrdin as a deliberate snub to the opposition. He played an active role in the Russian constitutional crisis of 1993.

On 3 October, he famously spoke live on Russian television, then broadcasting from an emergency station near Moscow, as there was fighting going on in the Ostankino complex, calling on Muscovites to gather to defend Yeltsin's government so that Russia would not be "turned into an enormous concentration camp for decades".

In the 1993 Duma elections, in the aftermath of the crisis, Gaidar led the pro-government bloc Russia's Choice and was seen by some as a possible future Prime Minister. However, due to the bloc's failure to win the plurality of votes in the election, Gaidar's role in the government diminished and he finally resigned on 20 January 1994.

During the 1999 NATO bombing of Yugoslavia Yegor Gaidar, Boris Nemtsov and Boris Fyodorov were in Belgrade, Yugoslavia on a mediation mission.

Reforms controversy

Gaidar was often criticized for imposing ruthless reforms in 1992 with little care for their social impact; however, the country back then was in a desperate state of economy and was on the brink of a famine. Russia had no currency for buying import goods, at the same time, no-one gave credits as the country was essentially bankrupt. The collapse of the Soviet social system led to serious deterioration in living standards. Millions of Russians were thrown into poverty due to their savings being devalued by massive hyperinflation. Moreover, the privatization and break-up of state assets left over from the Soviet Union, which he played a big part in, led to much of the country's wealth being handed to a small group of powerful business executives, later known as the Russian oligarchs, for much less than what they were worth. The voucher privatization program enabled these few oligarchs to become billionaires specifically by arbitraging the vast difference between old domestic prices for Russian commodities and the prices prevailing on the world market. Because they stashed billions of dollars in Swiss bank accounts rather than investing in the Russian economy, these oligarchs were dubbed "kleptocrats." As society grew to despise these figures and resent the economic and social turmoil caused by the reforms, Gaidar was often held by Russians as one of the men most responsible. On the other hand, the ubiquitous goods deficit of the Soviet years disappeared and it became possible to buy all goods in the shops. Per capita calorie consumption under Gaidar diminished by 3.5% from 2526.88 kCal to 2438.17 kCal.

According to Franklin Foer writing in The Atlantic, however, "when Yegor Gaidar ... asked the United States for help hunting down the billions that the KGB had carted away, the White House refused."

One of Gaidar's most outspoken critics was the Yabloko economist and MP Grigory Yavlinsky, who had proposed since 1990 a 500 Days programme for the transition of the whole USSR to market economic, which was first backed and then dismissed by the government of Nikolai Ryzhkov. Yavlinsky emphasized the differences between his and Gaidar's reforms program, such as the sequencing of privatization vs. liberalization of prices and the applicability of his program to the entire Soviet Union.

Gaidar's supporters contend that although many mistakes were made, he had few choices in the matter and ultimately saved the country both from bankruptcy and from starvation. According to the BBC's Andrei Ostalski, "There were only two solutions—either introduce martial law and severe rationing, or radically liberalize the economy. The first option meant going all the way back to the Stalinist system of mass repression. The second meant a colossal change, a journey—or, rather, a race—through uncharted waters with an unpredictable outcome."

Poisoning case
In November 2006 Gaidar went to Dublin, Ireland, to present his book Collapse of an Empire: Lessons for Modern Russia at an academic conference. Shortly after breakfast, a fruit salad and a cup of tea, Gaidar felt sick and returned from the conference hall to his room at the hotel. He was called on the phone to come down and deliver his speech, which Gaidar later recalled as a call that saved his life, as he would surely have died if he had been in his room unattended. After Gaidar had tried to deliver his speech he collapsed in the university hallway and was rushed to a local hospital. His colleague Ekaterina Genieva recalled that "He was lying on the floor unconscious. There was blood coming from his nose; he was vomiting blood. This went on for more than half an hour". Next day he moved from the hospital to the Russian embassy's premises and arranged a transfer to Moscow where doctors familiar with his health status suggested that it looked like he was 'poisoned'.

In an interview published in the Financial Times, Gaidar claimed that it had been an attempted political murder, where "most likely that means that some obvious or hidden adversaries of the Russian authorities stand behind the scenes of this event, those who are interested in further radical deterioration of relations between Russia and the west".

Anatoly Chubais, another Russian reformist official and a former colleague of Gaidar, rejected the possibility of Kremlin involvement in this case, commenting that "Yegor Gaidar was on the verge of death on 24 November. The deadly triangle – Politkovskaya, Litvinenko and Gaidar – would have been very desirable for some people who are seeking an unconstitutional and forceful change of power in Russia."

Irish police opened an official investigation of the case. One of the versions voiced by the Russian opposition leaders and Kremlin supporters suggested that Boris Berezovsky, then a Russian oligarch in exile, may have been behind it. Andrey Illarionov, a former Putin adviser now living in the US, commented that the whole case was staged, and the reason for taking Gaidar to hospital must have been hyperthensia, stress or alcohol.

Death
Gaidar died at the age of 53 in Odintsovo raion, Moscow Oblast, Russia. Gaidar's aide Valery Natarov stated that Gaidar died unexpectedly, early on 16 December 2009, at his Moscow Oblast home while he was working on a book for children.
Gaidar died of pulmonary edema, provoked by myocardial ischemia.
He is survived by his wife, three sons and daughter.

Gaidar was regarded as an object of loathing among ordinary Russians who lost everything during the shock therapy economic reforms.

Exiled Russian oligarch Mikhail Khodorkovsky and convicted fraudster Platon Lebedev expressed their condolences and stated that "He laid the foundation of our economy".

Russian President Dmitry Medvedev has expressed condolences to relatives and friends of Yegor Gaidar. "The death of Gaidar is a heavy loss for Russia," says Russian Prime Minister Vladimir Putin. Medvedev called Gaidar a "daring, honest and decisive" economist who "evoked respect among his supporters and opponents". "We have lost a genuine citizen and patriot, a strong spirited person, a talented scientist, writer and expert.... He didn't dodge responsibility and 'took the punch' in the most challenging situations with honor and courage," the statement said.

The White House offered condolences over Gaidar's death.  U.S. National Security Council spokesman Mike Hammer said that, although controversial, Gaidar's legacy formed the foundation of a dynamic market-based economy.

Gaidar forum

In honor of Yegor Gaidar, each year in mid-January the Russian Presidency holds the Gaidar forum that attracts the Russian political and business elite, with top European politicians also attending. The forum is organized the week before the World Economic Forum in Davos and thus also serves to formulate the Russian positions on a variety of topics.

Academic and political positions

Positions held
 Director of the Institute for Economy in Transition
 Executive Vice-President of the International Democratic Union (Conservative International)
 Steering Committee member "Arrábida Meetings" (Portugal)
 Member of the Baltic Sea Cooperation Council under the Prime Minister of Sweden
 Member of the Editorial Board of Vestnik Evropy (Moscow)
 Member of the Advisory Board of the Acta Oeconomica (Budapest)
 Member of the Advisory Board of the Center for Social and Economic Research Foundation (Warsaw)
 Member of the International Advisory Board of the Moscow School of Management SKOLKOVO (Moscow)

Honorary positions
 Honorary Professor, University of California, Berkeley
 Terry Sanford Distinguished Lecturer, Duke University
 Honorary Academy member of the Ukrainian National Academy of Management
 Honorary Director, Russia-Ukraine Institute for Personnel and Management

Bibliography
 Russian Reform / International Money (Lionel Robbins Lectures) by Yegor Gaidar and Karl Otto Pöhl. {MIT Press) (6 July 1995),

 The Economics of Russian Transition by Yegor Gaidar. (MIT Press) (15 August 2002),
 State and Evolution: Russia's Search for a Free Market (Donald R. Ellegood International Publications) by Yegor Gaidar. Translated by Jane Ann Miller. (University of Washington Press) (August 2003),

 Russia: A Long View by Yegor Gaidar. Foreword by Anders Åslund. Translated by Antonina W. Bouis. (MIT Press) (12 October 2012),

 Ten Years of Russian Economic Reform by Sergei Vasiliev. Foreword by Yegor Gaidar. (Centre for Research into Post Communist Economies) (25 March 1999),

See also
 Leszek Balcerowicz – architect of the shock therapy reforms in Poland

Notes

References

Further reading
 Ostrovsky, Alexander (2011). Глупость или измена? Расследование гибели СССР. (Stupidity or treason? Investigation of the death of the USSR)  Moscow: Forum, Crimean bridge-9D, 2011. — 864 с.
 Ostrovsky, Alexander (2014). Расстрел «Белого дома». Чёрный октябрь 1993 (The shooting of the "White House". Black October 1993) — Мoscow: "Book World", 2014. — 640 с.

External links
 Yegor Gaidar's home page
 Speech, explaining the underlying reasons for the dissolution of the Soviet Union
 Interview in 2000 with Boston radio
 Yegor Gaidar – Daily Telegraph obituary

1956 births
2009 deaths
Russian people of Jewish descent.
Acting prime ministers of the Russian Federation
Finance ministers of Russia
Communist Party of the Soviet Union members
Duke University faculty
First convocation members of the State Duma (Russian Federation)
Moscow State University alumni
Soviet economists
20th-century  Russian economists
Economists from Moscow
Respiratory disease deaths in Russia
Deaths from pulmonary edema
Deaths from coronary artery disease
Burials at Novodevichy Cemetery
Union of Right Forces politicians
Democratic Choice of Russia politicians
Russian liberals
Third convocation members of the State Duma (Russian Federation)
Academic staff of the Higher School of Economics
People from Moscow

Yegor Gaidar


පුරහඳ කළුවර 2001 වසරේ තිරගත වූ සිනමාපටයකි.

කතා සාරාංශය
වන්නිහාමි දෙදරු පියෙකි, දියණිය විවාහව නිවසෙහි පදිංචිව සිටියි. හමුදා සේවයට ගිය පුතුගෙන් තොරතුරක් බලා සිටින ඔහුට දැක ගත හැකි වූයේ ඔහුගේ සීල් කරන ලද පුතුගේ මිනී පෙට්ටියයි. කෙසේ හෝ තම පුතු මියගියායැයි නොසිතමින් ඔහු පුතු එනතෙක් බලා සිටී. ඔහුගේ දුවණියට හා බෑනනුවන්ට එය හිසරදයක් වී ගියේය. වන්නිහාමි දිනක් තම පුතුගේ මිනීවල දෑතින් හාරමින් සිටුනු දුටු බෑනනුවන් මිනීවල හාරා වන්නිහාමිගේ එකම ආසාව වූ පුතුගෙ මුහුණ පෙන්වීමට සීල් කඩා මිනී පෙට්ටිය විවෘත කළේය. දුටු දෙයින් පුදුමයට පත්වූයේ එහි ඇත්තේ කෙහෙල් කොටන් දෙකකි. වන්නිහාමිගේ කුතුහලය  ඇතිවූයේ පුතු එවන ලද ලියුම නිසායි තම සැකය කක්කුසක් කරමින් ඔහුට බලාපොරොත්තුවක් ඇතිවූ හෙයින් යළිත් ඔහු පුතු පැමිණෙන තෙක් දෑස් දල්වා බලා සිටි.

රංගනය

පුරහඳ කළුවර


Dula ili doula je žena koja pruža psihičku i praktičnu podršku drugoj ženi za vrijeme trudnoće, poroda i babinja. Riječ doula dolazi iz starogrčkog jezika, a značila je "ona koja služi" odnosno sluškinja, robinja. Neke doule pružaju ženama podršku u slučaju spontanog pobačaja, prekida trudnoće ili liječenja neplodnosti. Osim što pruža podršku ženi, doula pruža podršku i drugim članicama i članovima obitelji.
Doula nije zdravstvena radnica i ne pruža zdravstvenu zaštitu, odnosno nema kliničku ulogu. U prošlosti, žene koje su imale iskustvo trudnoće, poroda i babinja bile su kontinuirana podrška ženama koje su prvi puta prolazile kroz to iskustvo. Međutim, s vremenom, sve je manje žena rađalo kod kuće i na porod su odlazile u bolnicu gdje je kontinuirana podrška rodiljama postala iznimka, a ne standard. Suvremene bolničke prakse u području skrbi za rodilju smanjile su dostupnost primalje i njezinu podršku ženi tijekom trudnoće, poroda i babinja. Zdravstvena skrb žena postala je fragmentirana što je dovelo do diskontinuiteta zdravstvene skrbi zbog čega žena tijekom trudnoće, poroda i babinja dolazi u kontakt s velikim brojem zdravstvenih radnika. "Intrapartalna njega treba biti dizajnirana s minimalnim zahvatima kako bi rezultirala zdravom majkom i djetetom te pozitivnim iskustvom poroda", a na pozitivno iskustvo žene  utječe nekoliko čimbenika od kojih su neki ispunjenje očekivanja i normalan porod bez intervencija. Neki aspekti poroda rodiljama se čine važnijima od drugih, a to su prisutnost podrške tijekom trudova i poroda. Kontinuirana podrška nije prikladna samo za ženu, ona također rezultira manjom potrebom za ublažavanjem boli, kraćim trajanjem poroda, normalnijim porodom i boljim ishodom za dijete. Kontinuirana podrška tijekom poroda može poboljšati ishode za žene i novorođenčad što uključuje veći broj spontanih vaginalnih poroda, kraće trajanje poroda i manji broj poroda carskim rezom, instrumentalni vaginalni porod, korištenje bilo koje analgezije, primjena regionalne analgezije, nisku petominutnu Apgar ocjenu i negativne osjećaje o iskustvu poroda. S druge strane, nisu pronađeni nikakvi dokazi o štetnosti kontinuirane skrbi tijekom poroda.

S obzirom na to da mnoge rodilje tješi i ohrabruje kontinuirana prisutnost druge osobe za vrijeme trudova i poroda kakva u rodilištima često nije moguća, podrška doule je sve češća. Moderna opstetrička, tj. ginekološka skrb često znači da će rodilje tijekom poroda iskusiti rutinske postupke što uključuje i kaskadu intervencija. To može imati štetne učinke na kvalitetu, ishod i iskustvo skrbi tijekom poroda. Podrška tijekom poroda može poboljšati fiziološke procese poroda kao i osjećaj kontrole i povjerenja rodilje u vlastitu snagu i sposobnost rađanja. To može smanjiti potrebu za opstetričkim intervencijama i zbog toga može poboljšati porođajno iskustvo rodilje.

Povijest i etimologija
Pratnja na porodu koja rodilji pruža podršku tijekom trudova, poroda i postpartuma, odnosno babinja, datira još iz prapovijesti, o čemu svjedoče arheološki nalazi, rezbarije u kamenu te antropološka istraživanja. Suvremena uloga doule prvi je put proizašla iz pokreta za prirodan porod u Sjedinjenim Američkim Državama 1960-ih godina kada su žene počele izražavati želju za porodom bez lijekova i intervencija i kada su tijekom trudnoće tražile podršku prijateljice ili nekoga s formalnim ili praktičnim znanjem o porodu.

Prednosti podrške doule za rodilju
Istraživanja pokazuju da općenito rodilje koje imaju kontinuiranu podršku tijekom trudova i poroda imaju:

 39% manji rizik od dovršetka poroda carskim rezom

 15% veću vjerojatnost spontanog vaginalnog poroda

 10% manji rizik za korištenje lijekova za ublažavanje boli

 kraće trudove u prosjeku za 41 minutu

 38% manji rizik za dijete od niskog Apgara

 31% manji rizik od nezadovoljstva iskustvom poroda

Doule u Hrvatskoj
Doule u Hrvatskoj prisutne su već oko 15 godina.

Izvori

Ljudska trudnoća
Ginekologija i porodništvo

Dula


Le musée Mevlâna (), situé à Konya, en Turquie, est le mausolée de Djalâl ad-Dîn Muhammad Rûmî, un mystique soufi persan. C'était aussi la loge des derviches (tekke) de l'ordre mevlevi, plus connu sous le nom de derviches tourneurs.

Histoire
Le sultan seldjoukide 'Ala' al-Din Kayqubad, qui avait invité Mevlâna à Konya, offre sa roseraie comme lieu approprié pour enterrer le père de Rumi, Baha' ud-Din Walad (également écrit comme Bahaeddin Veled), lorsqu'il meurt le . Quand Mevlâna meurt le , il est enterré à côté de son père.

Le successeur de Mevlâna, Hüsamettin Çelebi, décide de construire un mausolée (Kubbe-i-Hadra) sur la tombe de son maître. La construction seldjoukide, sous la direction de l'architecte , est achevée en 1274. Gürcü Khatun, l'épouse de l'émir seldjoukide Suleiman Pervâne, et l'émir Alameddin Kayser financent la construction. Le tambour cylindrique du dôme conique, recouvert de faïence turquoise, reposait à l'origine sur quatre piliers.

Cependant plusieurs sections sont ajoutées jusqu'en 1854. Selimoğlu Abdülvahit décore l'intérieur et exécute la sculpture sur bois des catafalques.

Musée
Le décret du  confirme que le mausolée et la loge des derviches (Dergah) doivent être transformés en musée. Le musée ouvre le  et est rebaptisé "musée Mevlâna" en 1954.

On entre dans le musée par la porte principale (Devisan Kapısı) menant à la cour pavée de marbre. La cuisine des derviches (Matbah) et le tombeau Hurrem Pacha, construit sous le règne de Soliman le Magnifique, sont situés sur le côté droit. Sur le côté gauche se trouvent alignées dix-sept  de derviches construites sous le règne de Mourad III et couvertes de petits dômes. La cuisine sert également à l'éducation des derviches, leur enseignant le Sema. Le chadirvan (fontaine de lavage) au milieu de la cour est construit par Yavuz Sultan Selim.

On pénètre dans le mausolée et la petite mosquée par la porte du Tombeau (Türbe Kapisi). Ses deux portes sont ornées de motifs seldjoukides et d'un texte persan du mollah Abdurrahman Cami datant de 1492. Il mène à la petite salle Tilavet (Tilavet Odası) décorée de calligraphies ottomanes rares et précieuses dans les styles thuluth, nesih et taliq. Dans cette salle, le Coran était continuellement récité et chanté avant que le mausolée ne soit transformé en musée.

Une porte en argent réalisée  par le fils de Mehmed III en 1599 sépare le mausolée de la salle Tilavet. Sur le côté gauche se dressent six cercueils  de derviches (Horasan erler) qui accompagnaient Mevlâna et sa famille depuis Belkh. En face d'eux, sur une plate-forme surélevée, couverte de deux dômes, se dressent les cénotaphes appartenant aux descendants de la famille Mevlâna (femme et enfants) et à quelques membres de haut rang de l'ordre Mevlevi.

Le sarcophage de Mevlâna est situé sous le dôme vert (Kibab'ulaktab). Il est recouvert de brocart, brodé en or de versets du Coran. Tout comme les autres couvertures, cette étoffe de soie est un cadeau offert en 1894 par le sultan Abdul Hamid II. La chambre funéraire proprement dite est située en dessous. À côté du sarcophage de Mevlâna se trouvent plusieurs autres, dont les sarcophages de son père Bahaeddin Veled et de son fils Sultan Veled. Le sarcophage en bois de Mevlâna date du  et se dresse aujourd'hui sur la tombe de son père. C'est un chef-d'œuvre de la sculpture sur bois seldjoukide. Le treillis d'argent, séparant les sarcophages de la section principale, est construit par Ilyas en 1579.

La salle rituelle (Semahane) est construite sous le règne de Soliman le Magnifique en même temps que la petite mosquée attenante. Dans cette salle les derviches exécutaient le Sema, la danse rituelle, au rythme d'instruments de musique tels que le kemence (un petit violon à trois cordes), le keman (un violon plus gros), le halile (une petite cymbale), le daire (une sorte de tambourin), le kudüm (un tambour), le rebab (une guitare) et la flûte, joués une fois par Mevlâna lui-même. Tous ces instruments sont exposés dans cette salle, ainsi qu'un ancien tapis de prière de Kırşehir (), des vêtements de derviche (y compris ceux de Mevlâna) et quatre  en cristal (, période mamelouke égyptienne). Dans cette salle, on peut également voir un rare Divan-i-Kebir (un recueil de poésie lyrique) de 1366 et deux beaux spécimens de Masnavis (livres de poèmes écrits par Mevlâna) de 1278 et 1371.

La petite mosquée attenante (Masjid) est aujourd'hui utilisée pour l'exposition d'une collection d'anciens corans enluminés et de tapis de prière extrêmement précieux. Il y a aussi une boîte (Sakal-i Ṣerif), ornée de nacre, contenant la Sainte Barbe de Mahomet.

Postérité
Le mausolée est représenté au verso des billets de  émis de 1981 à 1994.

Le musée a reçu  de visiteurs en 2017, ce qui en fait le musée le plus visité de Turquie cette année-là.

Notes et références

Liens externes

 / Visite virtuelle du musée Mevlâna

Djalâl ad-Dîn Rûmî
Musée fondé en 1927
Pages avec des traductions non relues
Musée religieux
Musée en Turquie
Konya
Édifice religieux en Turquie

Musée Mevlâna


Kavuncu, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 140 km, Günyüzü ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Günyüzü'nün mahalleleri

Kavuncu, Günyüzü


Beatriz de Moura, née à Rio de Janeiro en 1939, est une éditrice hispano-brésilienne, fondatrice et directrice durant quarante ans de la maison d'édition Tusquets Editores à Barcelone.

Elle est l'une des grandes personnalités féminines du monde de l'édition en Europe.

Biographie
Issue d'une famille de diplomates brésiliens, Beatriz de Moura voyage beaucoup dans son enfance. Elle étudie notamment à l'Université de Genève.

Elle s'installe en Catalogne en 1961, où elle travaille dans plusieurs maisons d'édition à Barcelone, dont la maison d'édition Lumen entre 1965 et 1968, dirigée par l'intellectuelle féministe Esther Tusquets.

En 1969, Beatriz de Moura fonde, avec l'architecte Òscar Tusquets, son mari d'alors, la maison Tusquets Editores. Les deux premières publications sont lancées en 1969 avec deux collections : Cuadernos ínfimos et Cuadernos Marginales.

Située sur l'avenue Diagonale de Barcelone, la maison d'édition publie en castillan les œuvres d'Ernst Jünger, d'Emil Cioran, d'Italo Calvino, d'Albert Camus, d'Haruki Murakami, de Georges Bataille ou encore de Marguerite Duras et d'Henry James, et diffuse de nombreux auteurs hispanophones comme Octavio Paz, Gabriel García Márquez, Julio  Cortázar, Mario Vargas Llosa, Adolfo Bioy Casares et Jorge Luis Borges

On doit à Beatriz de Moura la diffusion mondiale de grands écrivains espagnols contemporains, comme Enrique Vila-Matas, Javier Cercas, Almudena Grandes et Fernando Aramburu.

Beatriz de Moura est également la traductrice, du français au castillan, de chefs-d'œuvre de Milan Kundera, dont L'identité et L'ignorance.

Elle devient une personnalité majeure du monde de l'édition en Espagne et reçoit la médaille d'or du mérite des beaux-arts, décernée par le ministère espagnol de la culture pour son activité. En 2012, elle signe un accord avec le groupe Planeta, qui administre et gère désormais Tusquets Editores. En 2017, elle fait don des archives de sa maison d'édition à la Bibliothèque nationale d'Espagne.

Distinctions
En 1998, elle est faite chevalier des arts et des Lettres par le ministère de la Culture français.

En 1999, elle est décorée du "Mérite Éditorial" au Salon International du Livre de Guadalajara, au Mexique.

En 2006, elle est honorée de la Creu de Sant Jordi de la Généralité de Catalogne.

En 2010, elle reçoit la Médaille d'or du mérite des beaux-arts du ministère espagnol de la Culture.

Articles connexes

 Tusquets Editores
 Gauche divine

Notes et références

Liens externes

Traducteur depuis le français vers l'espagnol
Étudiant de l'université de Genève
Naissance en 1939
Naissance à Rio de Janeiro
Traductrice espagnole
Traductrice brésilienne
Personnalité espagnole du monde des affaires
Chevalier des Arts et des Lettres
Lauréat de la Creu de Sant Jordi 2006
Médaille d'or du mérite des beaux-arts (Espagne)
Femme d'affaires espagnole

Beatriz de Moura


Domagoj Kujundžić, hrvatski košarkaški trener iz Splita.

Dugo je godina radio u omladinskoj školi Splita, s kojom je 2014. godine osvojio je kadetski naslov s generacijom igrača koju je predvodio Mate Kalajžić. U Splitu je bio i pomoćni trener prve momčadi. Sa Subotićem je osim na klupi Splita bio i na trenerskoj klupi Cedevite. 2017. godine vodeći košarkaše mostarskog Studenta izborio je plasman u Prvu ligu BiH-a, pobijedivši u završnici doigravanja košarkaške Lige Herceg-Bosne, nakon što su i u ligaškom dijelu izborio prvo mjesto na ljestvici.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski košarkaški treneri

Domagoj Kujundžić


Nico Sturm (né le  à Augsbourg en Allemagne est un joueur professionnel allemand de hockey sur glace. Il évolue au poste de centre.

Biographie

Carrière en club

Formé au Augsburger EV, il rejoint les équipes de jeunes du ESV Kaufbeuren. En 2013, il part en Amérique du Nord et porte les couleurs des IceRays de Corpus Christi dans la NAHL. En 2016, il rejoint l'Université Clarkson. Il évolue trois saisons avec les Golden Knights de Clarkson dans le championnat NCAA. Le , il joue son premier match dans la Ligue nationale de hockey avec le Wild du Minnesota face aux Bruins de Boston. Le , il enregistre son premier point, une assistance face aux Coyotes de l'Arizona. Le , il marque ses deux premiers buts dans la LNH face à l'Avalanche du Colorado.

Le , il est échangé à l'Avalanche du Colorado en retour de Tyson Jost. Il remporte la Coupe Stanley 2022 avec Colorado.

Le , il signe un contrat de trois saisons avec les Sharks de San José pour un montant de 6 millions de dollars.

Carrière internationale
Il représente l'Allemagne au niveau international. Il prend part aux sélections jeunes.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

|-
| 2013-2014 || IceRays de Corpus Christi || NAHL ||21 ||1 ||2 ||3 ||2 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2014-2015 || Bruins d'Austin || NAHL ||53 ||11 ||30 ||41 ||28 ||13 ||7 ||6 ||13 ||0
|-
| 2015-2016 || Storm de Tri-City || USHL ||57 ||14 ||25 ||39 ||47 ||5 ||3 ||3 ||6 ||0
|-
| 2016-2017 || Golden Knights de Clarkson || ECAC ||39 ||8 ||13 ||21 ||37 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2017-2018 || Golden Knights de Clarkson || ECAC ||40 ||14 ||23 ||37 ||14 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2018-2019 || Golden Knights de Clarkson || ECAC ||39 ||14 ||31 ||45 ||29 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2018-2019 || Wild du Minnesota || LNH ||2 ||0 ||0 ||0 ||0 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2019-2020 || Wild de l'Iowa || LAH ||55 ||12 ||20 ||32 ||18 ||- ||- ||- ||- ||-
|-
| 2019-2020 || Wild du Minnesota || LNH ||6 ||0 ||2 ||2 ||0 ||2 ||1 ||0 ||1 ||0
|-
| 2020-2021 || Wild du Minnesota || LNH ||50 ||11 ||6 ||17 ||17 ||7 ||1 ||1 ||2 ||0
|-
| 2021-2022 || Wild du Minnesota || LNH || 53 || 9 || 8 || 17 || 8 || - || - || - || - || -
|-
| 2021-2022 || Avalanche du Colorado || LNH || 21 || 0 || 3 || 3 || 6 || 13 || 0 || 2 || 2 || 2
|-
| 2022-2023 || Sharks de San José || LNH || 74 || 14 || 12 || 26 || 23 || - || - || - || - || -

| 206 || 34 || 31 || 65 || 54 || 22 || 2 || 3 || 5 || 2

Au niveau international

|-
| 2015 || align="left"|Championnat du monde junior ||6 ||0 ||0 ||0 ||12 || -8|| align="left"| place
|-
| 2023 || align="left"| Championnat du monde || 10|| 6|| 2|| 8|| 2|| +6|| align="left"|  Médaille d'argent

Trophées et honneurs personnels

Ligue nationale de hockey
2021-2022 : vainqueur de la Coupe Stanley avec l'Avalanche du Colorado

Références

Naissance en mai 1995
Naissance à Augsbourg
Joueur allemand de hockey sur glace
Attaquant de hockey sur glace
Joueur de la Ligue nationale de hockey non repêché
Joueur des Golden Knights de Clarkson
Joueur du Wild de l'Iowa
Joueur du Wild du Minnesota
Joueur de l'Avalanche du Colorado
Champion de la Coupe Stanley
Joueur des Sharks de San José

Nico Sturm


Le Rockway Institute est un centre de recherche et de politique publique LGBT basé à la California School of Professional Psychology de l'Alliant International University de San Francisco, en Californie. Fondé en 2007, il porte le nom du psychologue clinicien bisexuel Alan Rockway, qui a participé activement au mouvement de défense des droits des LGBT en Floride dans les années 1970.

Le fondateur et premier directeur exécutif du groupe, Robert-Jay Green, a décrit son organisation initiale comme un groupe de 10 membres du corps enseignant et de 20 boursiers spécialisés dans la recherche LGBT. Il a déclaré que la recherche professionnelle avait déjà joué un rôle clé dans la promotion des droits des LGBT, citant les premières études qui ont conduit à la décision de l'American Psychiatric Association de retirer l'homosexualité de son système de classification des maladies mentales en 1973. Il a déclaré que « toutes les affaires judiciaires et les audiences législatives actuellement en cours concernant le mariage homosexuel, les droits parentaux LGBT, le harcèlement des jeunes LGBT dans les écoles et la discrimination au travail contre les employés LGBT utilisent très largement les résultats de la recherche en sciences sociales et en santé mentale ». Dès 2015, l'Institut décrivait sa mission en ces termes :

Robert-Jay Green a également souligné l'importance d'éduquer les journalistes afin de contrer les porte-parole anti-gay comme James Dobson de Focus on the Family qui  et de contrer le travail de chercheurs discrédités. Un porte-parole de Focus on the Family a rétorqué que

Remarques

Articles connexes
 Liste des organisations liées aux LGBT

Références

Liens externes

Think tank américain
Association ou organisme LGBT aux États-Unis

Rockway Institute


Moma (, ; , ) er en flod i Republikken Sakha i Rusland, en højre biflod til Indigirka.

Floden er 406 km lang og har et afvandingsområde på 30.200 km². Den udspringer i søen Sisyktjakh på den nordlige skråning af Tsjerskij-højderyggen. Floden løber i en bred floddal gennem Momskij rajon og flyder ind i Indigirka 1.086 km fra mundingen.

Der findes kulforekomster i floddalen. Distriktscenteret, landsbyen Khonuu, er beliggende ved mundingen af floden.

Etymologi
Navnet kommer fra evenkisk: мома, der betyder "træ, tømmer".

Hydrologi
Regn, sne og is bidrager til flodens vandforsyning. Den fryser til i oktober, isen bryder op i slutningen af maj/begyndelsen af juni. I de midterste og nederste slyngninger består floden af klippefyldte strømninger. Middelvandføring 377 km fra mundingen er 11.02 m³/sek.

Floden er ikke sejlbar.

Noter

Floder i republikken Sakha

Moma


Mejrup Gymnastik og Ungdomsforening eller Mejrup GU er en dansk idrætsforening, hjemhørende i Mejrup. Foreningen blev grundlagt i 1921, men blev grundlagt under sit nuværende navn den 1. november 1966.

Fodbold
Klubbens bedste fodboldhold på herresiden spillede i 2017-18 i  Jyllandsserien.

Referencer

Fodboldklubber under DBU Jylland
Mejrup
Etableret i 1927
Holstebro Kommune

Mejrup GU


No final de cada Copa do Mundo, prêmios são entregues a jogadores e times selecionados por conquistas que não sejam suas posições finais no torneio.

Atualmente, existem cinco prêmios pós-torneio avaliados pelo Grupo de Estudos Técnicos da FIFA:
A Bola de Ouro (atualmente denominada comercialmente como "Bola de Ouro Adidas"), é concedida para o melhor jogador geral do torneio (concedido pela primeira vez em 1991);
 A Chuteira de Ouro (atualmente denominada comercialmente "Chuteira de Ouro Adidas", é concedida para o artilheiro do torneio (concedido pela primeira vez em 1991);
 A Luva de Ouro (atualmente denominada comercialmente "Luva de Ouro Adidas", anteriormente conhecida como Melhor Goleiro), é concedida para o melhor goleiro do torneio (concedido pela primeira vez em 2003);
 O Prêmio Jogador Jovem da FIFA para o melhor jogador do torneio com menos de 21 anos no início do ano civil (concedido pela primeira vez em 2011);
 O Troféu FIFA Fair Play para a equipe com o melhor histórico de fair play durante o torneio (concedido pela primeira vez em 1991).

Atualmente, há um prêmio votado pelos fãs durante o torneio:
 O Jogador da Partida (atualmente chamado comercialmente de "Jogador da Partida VISA") pelo excelente desempenho de um jogador durante cada partida do torneio (premiado pela primeira vez em 2003).

Atualmente, há um prêmio votado pelos fãs após a conclusão do torneio:
 O Gol do Torneio (atualmente denominado comercialmente " Gol Hyundai do Torneio") pelo melhor gol marcado durante o torneio conforme os torcedores (concedido pela primeira vez em 2007).

Os cinco prêmios a seguir não são mais concedidos:
 O All-Star Squad de melhor elenco de jogadores do torneio (escolhido pelo grupo de estudos técnicos, premiado de 1999 a 2015);
 O Time Mais Divertido para o time que mais agradou a torcida durante o torneio (votado pelos torcedores após o encerramento do torneio, premiado em 2003 e 2007);
 O FANtasy All-Star Team para a melhor escalação de onze jogadores dos torcedores (votado pelos torcedores após o término do torneio, premiado em 2003);
 O Dream Team de melhor técnico da torcida e da escalação de onze jogadores do torneio (votado pela torcida após o encerramento do torneio, premiado em 2015);
 Os Jogadores que Ousaram Brilhar para dez jogadores-chave do torneio que "ousaram brilhar" (escolhidos pelo grupo de estudos técnicos, premiados em 2019).

Bola de Ouro

Chuteira de Ouro

Luva de Ouro

Melhor jogadora jovem

Fair Play

Ver também
 Copa do Mundo FIFA de Futebol Feminino

Premios

Prêmios da Copa do Mundo FIFA de Futebol Feminino


Capitanejo est la capitale de la paroisse civile de Pedro Briceño Méndez de la municipalité d'Ezequiel Zamora dans l'État de Barinas au Venezuela.

Références

Localité dans l'État de Barinas

Capitanejo (Venezuela)


بئر مريم أو عين العذراء هي نبع ماء الموجودة بساحة العين في مدينة الناصرة. نسبت هذه العين إلى مريم العذراء المباركة لانها كانت تستقي الماء للشرب منها وبحسب تقليد القرن الأول أن الملك جبرائيل بشر مريم العذراء على العين أولا وهي تملأ جرتها ثم أتم البشارة في بيتها.عندما بنيت في عهد الصليبيين الكنيسة الأرثوكسية فوق عين العذراء، منع الناس من دخول الكنيسة. للسقاية لتلافي التشويش على المصلين وحفاظا على قدسية الكنيسة. فأجروا الماء في قسطل إلى خارج الكنيسة. ولكثر اهميته تكون شعار البلدية من صورة العين.

ينابيع المغارة
تنبع المياه من أرض المغارة في 3 مواقع: الأول- هو النبع الغزير منهم وينبع من الجهة الشمالية الشرقية للمغارة من جهة جبل الشيخ. الثاني- ينبع على بعد متر من الجهة الشمالية الغربية للنبع الأول، وهو اشح الينابيع الثلاثة. الثالث- ينبع على بعد 35 سم من النبع الثاني في نفس الجهة، وهنالك فتحات أخرى لينابيع قد ضحلت مياهها. هذه الينابيع التي ترفد بئر العذراء في فصلي الصيف والخريف، اما في فصل الشتاء تتدفق المياه من جميع أنحاء المغارة وتنساب في قناة (قسطل) حتى تصل بئر العذراء داخل كنيسة البشارة للروم الأرثوذكس'''.

ويوضح أن البئر كبيرة الحجم مستطيلة الشكل، ويصل طولها إلى 27 مترا، وعرضها 4 أمتار، وترتفع عن الأرض بحوالي 9 أمتار، كما تتسع البئر لنحو 900 متر مكعب من الماء، ويقال إن أول من بنى البئر هو إسحاق بن يعقوب، وكانت مريم تسقي للناس منه حتى جاءها أمر الله بولادة السيد المسيح.

مراجع

انظر أيضًا
 كنيسة البشارة للروم الأرثوذكس
 عين ست الروم

آبار مقدسة
آثار فلسطين
الناصرة في المسيحية
جغرافيا فلسطين
عيون ماء
مبان ومنشآت في الناصرة
مريم العذراء
معالم الجليل
معالم الناصرة
مواقع أثرية بيزنطية في آسيا
مواقع أثرية في إسرائيل

عين العذراء


Der altsteinzeitliche Fundplatz Niederbieber im Neuwieder Becken ist eines der bedeutendsten Archive der Federmesser-Gruppen am Ende der letzten Eiszeit. Mit einer ausgegrabenen Fläche von annähernd 1000 m² gehört Niederbieber zu den größten untersuchten Siedlungsarealen des Spätpaläolithikums. Die Siedlungsreste sind außerordentlich gut erhalten, weil sie unter dem Fallout des Laacher See-Vulkans geschützt lagen. Hochauflösende und umfassende archäologische Analysen ergaben wichtige Erkenntnisse zum Leben der
Menschen am Ende der Eiszeit.

Lage
Das Fundgelände liegt am Mittelrhein, am Nordostrand des Neuwieder Beckens, im Stadtgebiet von Neuwied (Rheinland-Pfalz), nördlich des Ortsteils Niederbieber.

Entdeckung und Forschungsgeschichte
Die Entdeckung des Fundplatzes resultiert aus den Aktivitäten der regionalen Basalt- und Lavaindustrie, die im Herbst 1980 auf einem Geländesporn ca. 30 m oberhalb des Wiedtals vulkanische Ablagerungen (sog. Bims) zur Herstellung von Baustoffen industriell abbaute. Der Bims stammte aus dem gewaltigen Ausbruch des Laacher See-Vulkans, der nach aktuellen Datierungen um das Jahr 10.966 v. Chr. stattfand. Die vulkanischen Ablagerungen, die in Kraternähe bis zu 40 m Mächtigkeit erreichen, haben im ganzen Neuwieder Becken und darüber hinaus die darunter liegende späteiszeitliche Allerødoberfläche in wenigen Tagen versiegelt und so über die Jahrtausende hinweg konserviert. Unterhalb der bis zu einem Meter mächtigen Bimsschicht zeichneten sich auf der freigelegten Geländeoberfläche in Niederbieber mehrere Fundstreuungen von verbrannten und unverbrannten Artefakten ab, zurückgelassen von späteiszeitlichen Jägern.

Von 1981 bis 1988 und 1996 bis 1999 wurden in Niederbieber umfangreiche Flächengrabungen durch das Archäologische Forschungszentrum Monrepos des RGZM und die Archäologische Denkmalpflege Koblenz durchgeführt. Insgesamt wurde ein Areal von fast 1000 m² untersucht.

Datierung
Die Siedlungsreste in Niederbieber werden durch verschiedene Methoden übereinstimmend und sehr genau in die Zeit der spätpaläolithischen Federmesser-Gruppen eingeordnet. Die Besiedlung muss einige Jahre bis wenige Jahrzehnte vor dem Ausbruch des Laacher See-Vulkans stattgefunden haben:

 Die Funde und Befunde lagen auf der späteiszeitlichen Geländeoberfläche, genau unter den Bimsablagerungen des Laacher See-Vulkans, die für Niederbieber einen sog. terminus ante quem vorgeben: Die Besiedlung muss vor dem Laacher See-Ausbruch, also vor 10.966 v. Chr. erfolgt sein.
 Radiokarbondatierungen (14 C-Methode) an Knochen der Flächen II und III wurden mit dem Kalibrationsprogramm Calpal in Kalenderjahre umgerechnet auf etwa 11.100 Jahren v. Chr.
Ferner lassen die Formen der in Niederbieber vorgefundenen Rückenspitzen (steinerne Pfeilspitzen) eine relativ chronologische Einordnung zu. Sie entsprechen den klassischen Rückenspitzen der Allerødzeit am Mittelrhein.

Besondere Funde und Befunde

Ein Pfeilschaftglätter aus rötlichem Sandstein wurde bei Ausgrabungen der Fläche II 1981 entdeckt. Das 71 × 34 × 22 mm große Stück ist sowohl angesichts der rückseitigen Gravierungen als auch funktional ein herausragendes Objekt der Fundstelle Niederbieber. Die paarweise verwendeten Pfeilschaftglätter wurden zum Schleifen hölzerner Pfeilschäfte benutzt und sind neben den charakteristischen Steingerätetypen (Federmesser) des Spätpaläolithikums ein indirekter Hinweis auf die in dieser Zeit beginnende Verwendung von Pfeil und Bogen als Jagdwaffe. In Niederbieber liefert der Pfeilschaftglätter einen zusätzlichen Beleg für die Neuanfertigung oder Reparatur (hafting & retooling) von Jagdwaffen.
Die ungewöhnliche Verzierung des Pfeilschaftglätters mit stilisierten Frauenfiguren vom Typ Gönnersdorf ist eines der seltenen Belege für das Kunstschaffen dieser Zeit. Stilistisch knüpfen die Gravierungen an die Kunst des späten Jungpaläolithikums an und liefern damit einen einzigartigen Hinweis auf das Fortleben dieser Tradition.

Das sogenannte Retuscheurdepot von Niederbieber wurde bei den Ausgrabungen der Fläche III im Jahre 1981 dokumentiert. Im Norden der Fundkonzentration wurden fünf dicht beieinander liegende, langgestreckte Gerölle aus Tonschiefer aufgefunden. Dabei handelt es sich um sog. Retuscheure, die an den jeweiligen Enden charakteristische Narbenfelder zeigen, wie sie bei der Bearbeitung (Retuschierung) von Steingeräten entstehen.

Wichtige Fundstücke sind im Museum für die Archäologie des Eiszeitalters des Archäologischen Forschungszentrums Monrepos des RGZM (Schloss Monrepos, Neuwied) ausgestellt.

Ergebnisse der archäologischen Untersuchungen
Die archäologischen Untersuchungen des späteiszeitlichen Fundplatzes Niederbieber erbrachten wichtige neue Erkenntnisse zum Leben der Menschen am Ende der Eiszeit sowie zur damaligen Umwelt (Flora und Fauna) und den klimatischen Verhältnissen während der Allerødzeit am Mittelrhein.
Die hier nachgewiesenen Tierarten wie z. B. Elch, Rothirsch, Pferd, Wildschwein und Biber zeigen für die Zeit der späteiszeitlichen Besiedlung ein feucht-gemäßigtes, atlantisches Klima ähnlich, aber etwas kühler als heute an. Zusammen mit den aufgefundenen botanischen Resten von zumeist Birke, Weiden, Pappel, Fichte und Kiefer lässt sich ein lichter Wald mit offenen Flächen annehmen.

In der Ausgrabungsfläche befanden sich insgesamt 20 einzelne Fundstreuungen in etwa gleicher stratigraphischer Position. Sie setzen sich hauptsächlich aus Steinwerkzeugen bzw. den Abfällen ihrer Herstellung und Knochenresten der Jagdbeute zusammen. Diese Fundanhäufungen werden nach Analysen der Steinartefakte und GIS-gestützte Untersuchungen ihrer Verteilungen als kurzzeitig benutzte Werkplätze späteiszeitlicher Jäger interpretiert.
Alle Fundkonzentrationen sind deutlich voneinander abgegrenzt; ihre Funddichte nimmt in den Randbereichen ab. Räumliche Analysen dieser Werkplätze belegen einen gleichartig strukturierten Aufbau. Mindestens zwei sich gegenüberliegende Zonen maximaler Funddichte werden von einem fast steinartefaktfreien Bereich voneinander getrennt. In der fundarmen Zone kommen hauptsächlich verbrannte Faunenreste und Silices vor. Deshalb werden sie als nicht mehr erhaltene und offenbar nur kurzfristig betriebene Feuerstellen interpretiert.
Etliche Zusammenpassungen von Steinartefakten aus verschiedenen Fundkonzentrationen machen wahrscheinlich, dass die Werkplätze gleichzeitig nebeneinander bestanden.
Unter den Steinwerkzeugen von Niederbieber dominieren Rückenspitzen vor Kratzern und Sticheln. Rückenspitzen werden als Projektilspitzen interpretiert, die mittels Birkenpech an Pfeilschäften fixiert waren.
Die unterschiedlichen Steinrohmaterialien zur Werkzeugherstellung stammen sowohl aus lokalen Ressourcen (Tertiärquarzit, Chalzedon und Kieselschiefer) als auch aus überregionalen Quellen, wie z. B. Feuerstein (Maasgebiet und südliches Ruhrgebiet), verkieselter Tonstein (Saar-Nahe Becken) sowie Muschelkalkhornstein aus dem Saarländisch-Lothringischen Grenzgebiet. Die Beschaffung dieser Gesteine deutet auf eine hohe Mobilität der Menschen hin, denn die Herkunftsgebiete der Rohmaterialien liegen bis zu 150 km von Niederbieber entfernt. Aus diesen Rohmaterialien fertigten die Menschen Werkzeuge, die sie zur Jagd, aber auch zum alltäglichen Leben benötigten.
Aus den räumlichen Analysen der verschiedenen Artefaktkategorien und den Untersuchungen des Steingeräteinventars ergaben sich wichtige Erkenntnisse zur Subsistenzstrategie der Jäger. In Niederbieber wurden Jagdvorbereitungen getroffen, v. a. durch die Anfertigung bzw. Reparatur von Jagdwaffen (Hafting & Retooling). Auch Arbeiten zur Jagdnachbereitung (Nahrungszubereitung, Präparieren nutzbarer Faunenteile wie Fell, Geweih, Knochen und Sehnen) wurden von kleineren Jägerteams in Niederbieber ausgeübt. Größtenteils fanden die Aktivitäten der späteiszeitlichen Jäger unter freiem Himmel statt, doch gibt es für einige Fundkonzentration von Niederbieber deutliche Hinweise, die die Existenz von einfachen Behausungen  vermuten lassen.

Kontext
Das Mittelrheintal ist ein einzigartiges Archiv für die Erforschung des mitteleuropäischen Paläolithikums. Durch günstige Erhaltungsbedingungen und die intensiven Forschungen des Archäologischen Forschungszentrums Monrepos des RGZM wurden eine Vielzahl wichtiger Fundstellen entdeckt und erforscht. Nur auf dieser Basis sind ganze Siedlungs- und Landnutzungssysteme der eiszeitlichen Jäger-Sammler rekonstruierbar.

Im Kontext mit weiteren spätpaläolithischen Fundplätzen der Region wie Andernach, Urbar und Kettig, ergaben die Analysen in Niederbieber neue Modelle zum Siedlungssystem der Federmesser-Gruppen am Mittelrhein. Demnach bestanden in der Region neben speziellen Jagdlagern wie beispielsweise Niederbieber, offenbar auch längerfristig besiedelte Basislager wie z. B. Kettig. Besonders die Unterschiede im Verteilungsbild der Steinartefakte, eine andere Gewichtung der Anteile bestimmter Steinwerkzeuge sowie dem Vorhandensein geplatzter Quarzgerölle (Kochsteine) innerhalb des Fundplatzes Kettig deuten hier auf eine längere Aufenthaltsdauer und damit auf eine andere Nutzung hin. In den Basislagern hielt sich wohl der überwiegende Teil der Gruppe, vielleicht Alte und Kinder auf, während spezialisierte Jagdteams von den Jagdlagern aus die zurückgebliebenen Mitglieder der Gruppe mit Nahrung und Rohstoffen versorgten.

Literatur
 Baales 2002: M. Baales, Der spätpaläolithische Fundplatz Kettig. Untersuchungen zur Siedlungsarchäologie der Federmesser-Gruppen am Mittelrhein. Monographie des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz 51 (Mainz 2002).
 Baales 2005: M. Baales, Archäologie des Eiszeitalters – Frühe Menschen an Mittelrhein und Mosel. Archäologie an Mittelrhein und Mosel 16 (Koblenz 2005).
 Gelhausen 2007: F. Gelhausen, Verteilungsmuster ausgewählter Fundkonzentrationen des allerødzeitlichen Fundplatzes Niederbieber, Stadt Neuwied (Rheinland-Pfalz) – Grabungen 1996–1999. Jahrbuch des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz 54, S. 1–23.
 Gelhausen 2009: F. Gelhausen, Die Fundkonzentrationen der Fläche II des allerødzeitlichen Fundplatzes Niederbieber, Stadt Neuwied (Rheinland-Pfalz). Jahrbuch des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz 56, S. 1–38.
 Gelhausen 2011: F. Gelhausen, Siedlungsmuster allerødzeitlicher Federmesser-Gruppen in Niederbieber, Stadt Neuwied. Monographie des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz 90 (Mainz 2011).

Einzelnachweise

Archäologischer Fundplatz im Landkreis Neuwied
Geschichte (Neuwied)
Altsteinzeitlicher Fundplatz in Europa
Federmesser-Gruppen
Archäologischer Fundplatz (Spätpaläolithikum)

Fundplatz Niederbieber


Tjamaja () es un selo del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el borde septentrional del Cáucaso, en la orilla derecha del Shebsh, afluente del Afips, de la cuenca del Kubán, 31 km al sureste de Séverskaya y 51 km al suroeste de Krasnodar. Tenía 278 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Shabanovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Тхамаха.
 El municipio en la web del raión .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
 Alrededores de la localidad en Panoramio

Localidades del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar

Tjamaja


An Zenkeria jainii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni N.C.Nair, Sreek. ngan Velukutty Jayachandran Nair. An Zenkeria jainii in nahilalakip ha genus nga Zenkeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zenkeria

Zenkeria jainii


Serkan Köse (født 4. oktober 1976 i Yeniceoba) er en svensk socialdemokratisk politiker af kurdisk oprindelse. Siden parlamentsvalget 2014 er Serkan Köse parlamentsmedlem af Riksdagen og formand for socialdemokraterne i Botkyrka kommune. Riksdagsvalget i Sverige 2018 blev Köse valgt til parlamentet for anden gang.

I 2011 var Serkan Köse socialdemokratisk formand for Arbejdsmarked– og Voksenuddannelsesudvalg i Botkyrka Kommune.

Köse arbejdede som pressesekretær i fagforbundet, Svenska kommunalarbetareförbundet (Kommunal), mellem 2005–2010. Kort tid derefter var han ansat som presseombudsmand i fagforbundet, Handelsanställdas förbund, et år (2010–2011).

Baggrund
Serkan Köse er opvokset og har boet i Fittja, i det sydlige Stockholm, siden sin ankomst til Sverige. Sammen med sin mor og søskende kom Köse til Sverige 1986 som tiårig. Hans far var allerede kommet til Sverige et par år før. Köse blev opvokset i en fattig familie under dårlige forhold.

Udover svensk taler han også engelsk, kurdisk og tyrkisk.

Uddannelse og arbejde
Köse færdiggjorde både grundskole og gymnasium, hvor han også studerede kurdisk. I gymnasiet studerede han samfundsvidenskabsprogrammet og blev uddannet i 1995. Har tidligere arbejdet som taxachauffør og i restaurant 1998–2003. Köse studerede 1999–2004 og uddannet af både statsvidenskab og økonomi fra Stockholms Universitet.

Politisk karriere
Efter uddannelse og eksamen begyndte han sin politiske karriere i Sveriges socialdemokratiske kvindeforbund som pressesekretær mellem januar og november 2005. Siden 2004 har Serkan Köse deltaget aktivt i Socialdemokraterne. Han var været medlem af byrådet i Botkyrka kommune siden 2014. Tidligere sad han også i byrådet i Botkyrka kommune for perioden 2006-2010 og 2010-2014.

For første gang var Serkan Köse kandidat til parlamentsvalget 2010, hvor han ikke fik nok stemmer. Han var kandidat for anden gang til parlamentsvalget 2014 og modtog 1942 stemmer (1,06 %). Således lykkedes det ikke Serkan Köse at komme ind i parlamentet. En måned efter valget i Sverige 2014 i oktober, da regeringen blev dannet, og ministerposter blev tildelt til nogle af parlamentsmedlemmerne, var Köse højaktuel til at erstatte et parlamentarisk medlem, på grund af Serkan Köses topplacering i Stockholms valgkreds for Stockholm.

Den 3. oktober 2014 blev den nuværende finansminister Magdalena Andersson erstattet af Serkan Köse som parlamentsmedlem. Når hun blev udnævnt til finansminister.

Parlamentsvalget 2018 i Sverige, den 9. september 2018, blev Serkan Köse valgt til parlamentet for anden gang. På grund af sin topplacering lykkedes Köse at befæste sit plads i parlamentet og modtog 2007 stemmer (1,07%).

Kilder

Socialdemokrater fra Sverige
Politikere fra Sverige

Serkan Köse


A pulse in signal processing is a rapid, transient change in the amplitude of a signal from a baseline value to a higher or lower value, followed by a rapid return to the baseline value.

Pulse shapes
Pulse shapes can arise out of a process called pulse-shaping.  Optimum pulse shape depends on the application.

Rectangular pulse
These can be found in pulse waves, square waves, boxcar functions, and rectangular functions. In digital signals the up and down transitions between high and low levels are called the rising edge and the falling edge.  In digital systems the detection of these sides or action taken in response is termed edge-triggered, rising or falling depending on which side of rectangular pulse.  A digital timing diagram is an example of a well-ordered collection of rectangular pulses.

Nyquist pulse
A Nyquist pulse is one which meets the Nyquist ISI criterion and is important in data transmission. An example of a pulse which meets this condition is the sinc function.  The sinc pulse is of some significance in signal-processing theory but cannot be produced by a real generator for reasons of causality.

In 2013, Nyquist pulses were produced in an effort to reduce the size of pulses in optical fibers, which enables them to be packed 10 times more closely together, yielding a corresponding 10-fold increase in bandwidth. The pulses were more than 99 percent perfect and were produced using a simple laser and modulator.

Dirac pulse
A Dirac pulse has the shape of the Dirac delta function.  It has the properties of infinite amplitude and its integral is the Heaviside step function.  Equivalently, it has zero width and an area under the curve of unity.  This is another pulse that cannot be created exactly in real systems, but practical approximations can be achieved.  It is used in testing, or theoretically predicting, the impulse response of devices and systems, particularly filters.  Such responses yield a great deal of information about the system.

Gaussian pulse
A Gaussian pulse is shaped as a Gaussian function and is produced by the impulse response of a Gaussian filter.  It has the properties of maximum steepness of transition with no overshoot and minimum group delay.

See also
Pulse (physics)
Wave packet

References

Signal processing
Optical communications

Pulse (signal processing)