An autonomic ganglion is a cluster of nerve cell bodies (a ganglion) in the autonomic nervous system. The two types are the sympathetic ganglion and the parasympathetic ganglion.

References

Autonomic nervous system

Autonomic ganglion


Martin Joseph "Marty" Chávez (born March 2, 1952) is an American politician, businessman, and attorney who served as a member of the New Mexico Senate from 1987 to 1993 and as the 26th and 28th mayor of Albuquerque, New Mexico. He served as the Executive Director of ICLEI Local Governments for Sustainability USA. and Chairman of the Advisory Board for the Center for Green Schools at U.S. Green Building Council. In 2012, he unsuccessfully sought the Democratic nomination for the Congressional seat being vacated by Martin Heinrich, who retired from the House to run for Senate.

He was a senior advisor to Ready for Hillary, an unaffiliated Super PAC supporting of a Hillary Clinton presidential candidacy prior to her announcement. He was a member of the national finance committee of the Hillary Clinton 2016 presidential campaign.

Early life and education
He was born in 1952 in Albuquerque, New Mexico to a family of Hispanic heritage. Chávez attended both Catholic and public secondary schools. After graduating from Manzano High School, Chávez earned a Bachelor of Arts degree in university studies from the University of New Mexico and a Juris Doctor from Georgetown University Law Center.

Career
He was the founding director of the New Mexico Workers' Compensation Administration in 1986.

New Mexico Senate
From 1987 to 1993 he served in the New Mexico Senate, where he helped pass the New Mexico Workers Compensation Act and to implement the Voter Registration Reform Act, known as "motor voter."

First mayoral term

1993 election
He pulled a major upset by defeating former Governor David Cargo in the 1993 election for Mayor of Albuquerque 50.4%-49.6%, a difference of just 596 votes.

1998 gubernatorial election

In 1997, Chávez opted not to run for re-election as mayor and instead ran for Governor of New Mexico in 1998. He won the six-candidate Democratic primary with 48% of the vote and won most of the counties in the state. He defeated very experienced candidates like State Representative Gary King, former Governor Jerry Apodaca, and State Auditor Robert Vigil. In the general election he was defeated by incumbent Republican governor Gary Johnson 55%-45%.

Second mayoral term

2001 election
In 2001, Chávez again ran for Mayor of Albuquerque and finished first in a seven-candidate race.

2005 re-election bid
In 2005, he was the first mayor to be re-elected for two consecutive terms since the creation of the strong mayoral form of government in 1974

Tenure
As Mayor, Chávez partnered with the University of New Mexico, Sandia National Laboratories and leading entrepreneurs and educators to establish the Albuquerque Institute of Math and Science (AIMS), a charter high school dedicated to academic excellence. In 2009, the AIMS graduated its first senior class of 26 students. For the first time in New Mexico's history, an entire graduating class had enrolled in college. AIMS is now the #1 public high school in the State of New Mexico for math, science and reading. http://www.aims-unm.org/academics/index.cfm

Recognitions
During his tenure as Mayor, Chávez and the City of Albuquerque received the following recognitions:
 Top Ten Places to Live In the US, U.S. News & World Report (2009);
 "Cool" Mayor Award, Mayors for Climate Protection –cited as "The Visionary" for sustainable water vision, urban forestry program and climate change initiatives, ICLEI (2009);
 EPA Climate Protection Award, 1st Place, US Environmental Protection Agency (2008);
 U.S. Chamber of Commerce and Siemens Sustainable Community Award (2008);
 Fittest City in America, Men's Fitness Magazine (2008);
 Renewable Energy Innovator of the Year Award, Association of Energy Engineers (2008);
 Best Cities for Jobs or a Career, Forbes Magazine (2007);
 Climate Protection Award, 1st Place, United States Conference of Mayors (2007);
 Most Pet Friendly City, 3rd Place, Forbes Magazine (2007);
 World Leadership Award for Water Utilities Conservation, World Leadership Forum, London, (2006)
 Number-one Place to do Business, Forbes Magazine (2006);
 Mayor of Trees Award, National Alliance for Community Trees (2004);
 William F. Dixon Award for Open Government, the Foundation for Open Government (2004);

2008 U.S. Senate election

On October 8, 2007, Chávez announced his candidacy for the U.S. Senate seat that was being vacated by retiring Republican Senator Pete Domenici. Democratic leaders, including Senator Charles Schumer, Chairman of Democratic Senatorial Campaign Committee, recruited Tom Udall into the race.

Chávez indicated that he intended to remain in the race, referring to Udall as Washington's "fair-haired boy". However, Chavez withdrew from the race on December 7 saying, "While I deeply appreciate all the support I have received, it has become very clear to me that Democrats should not be divided in the upcoming election. "

2009 re-election bid
In 2009, Chávez succeeded in overturning a two-consecutive mayoral term limit, which he had gotten passed into law, and announced he would seek a third consecutive, and fourth overall, term as mayor. He ran against Republican State Representative Richard J. Berry and Democratic State Senator Richard Romero in a hotly contested race. Romero split the Democratic vote, and Richard J. Berry defeated Chavez 44% to 35% while Romero finished a distant third with 21%.

Post-mayoral career

ICLEI

In March 2010, Chávez, was appointed Executive Director of ICLEI Local Governments for Sustainability USA. Chávez had served on ICLEI USA's Board of Directors and was recognized nationally as a "green mayor" during his tenure in Albuquerque. Chavez leads a staff of 52 ICLEI USA employees, based in six regional offices: Boston, Atlanta, Chicago, Houston, Oakland, and Seattle. In addition to these responsibilities Chávez also speaks at many conferences including George Mason University's Washington Youth Summit on the Environment in 2011.

Memberships
Chavez serves on the Board of the Mexican American Legal Defense and Educational Fund (MALDEF). Chávez is a member of the National Building Museum's Intelligent Cities Advisory Committee and member of the U.S. Department of Agriculture's Vibrant Cities and Urban Forests Task Force. In March 2011, Chávez joined polar explorer and environmentalist Robert Swan, on an expedition to explore the effects of climate change in the Antarctica. Chávez visited the remnants of the Larsen Ice Shelf known as "Larsen B"; once an ice shelf larger than the state of Rhode Island, which disintegrated over a three-week period in 2002 as a result of climate change. Chavez serves a Member of the Board of Directors of American Rivers.http://www.americanrivers.org/about/governance/

2012 congressional election

Chávez sought the Democratic nomination to succeed Martin Heinrich in the U.S. House, but lost to Bernalillo County Commissioner Michelle Lujan Grisham.

Current Memberships
Martin Chavez was named to a two-year term on the board of directors of the Mexican American Legal Defense and Educational Fund (MALDEF) in May 2013. He also on the board of directors of American Rivers. He is a former senior adviser to the Hispanic Technology and Telecommunications Partnership (HTTP), He is currently a senior adviser to Smart City Media, an Internet of Things company that merges interactive smart signs with mobile applications to deliver location-based media in real time, and to P3GM, a Smart Cities technology startup focusing on public-private partnerships in the smart cities arena. He is also a member of the board of directors of the Center for National Policy/Truman Security Project.

References

External links

 Martin Chávez's campaign website
 CityMayors profile

|-

|-

1952 births
20th-century American lawyers
20th-century American politicians
21st-century American politicians
Georgetown University Law Center alumni
Hispanic and Latino American mayors
Hispanic and Latino American state legislators in New Mexico
Living people
Lawyers from Albuquerque, New Mexico
Mayors of Albuquerque, New Mexico
Democratic Party New Mexico state senators
University of New Mexico alumni

Martin Chávez


Švábovce este o comună slovacă, aflată în districtul Poprad din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.538 de locuitori. Se învecinează cu  și .

Istoric
Localitatea Švábovce este atestată documentar din 1268.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Švábovce


Merki (en kazajo Меркі ауданы) es uno de los 10 distritos en los que se divide la provincia de Zhambyl, Kazajistán.

Población

Según el Censo de 1999, tenía 73.698 habitantes. En el Censo de 2009 se registraron 76.753 habitantes.

Referencias

Provincia de Zhambyl

Merki


Johannes Jacobus "John" de Jong (født 8. marts 1977 i Haag, Holland) er en hollandsk tidligere fodboldspiller (midtbane).

De Jong vandt hele fem hollandske mesterskaber med PSV Eindhoven, som han repræsenterede i perioden 2000-2008. Han spillede også for ADO Den Haag, FC Utrecht og Heerenveen. Han måtte indstille sin karriere allerede som 30-årig på grund af skader.

Titler
Æresdivisionen
 2001, 2003, 2005, 2006 og 2007 med PSV Eindhoven

KNVB Cup
 2005 med PSV Eindhoven

Johan Cruijff Schaal
 2000, 2001 og 2003 med PSV Eindhoven

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra PSV Eindhoven
Fodboldspillere fra FC Utrecht
Fodboldspillere fra ADO Den Haag
Fodboldspillere fra SC Heerenveen
Personer fra Haag

John de Jong


Zümrüdüanka Yoldaşlığı, J.K. Rowling tarafından yazılmış olan Harry Potter serisinin kurgusal gizli bir örgütüdür. Lord Voldemort ve onun takipçileri olan Ölüm Yiyenler'e karşı mücadele eden, serinin beşinci kitabı olan Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'na da adını veren yoldaşlık Albus Dumbledore tarafından kuruldu.

Özet
Albus Dumbledore tarafından Lord Voldemort'a karşı kurulmuş bir örgüttür. Amacı Voldemort'a karşı savaşmaktır. Örgütün karargahı Grimmauld Meydanı 12 Numara'dır. King's Cross'a bir mil uzaklıkta, Londra'nın harap bir bölgesinde bulunan bu eski ev Fidelius Büyüsü ile gizleniyor.

Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyeleri kişinin kendi isteğine bağlı olarak seçilir. Kişinin mümkünse tam bir eğitim almış ve reşit olması gereklidir. Kişinin kişisel ve fiziksel özelikleri, güvenilirliği, kabiliyetleri ve sağlık durumları önemlidir. Yoldaşlığa katılan kişiler asıl yoldaşlık üyelerinin verdiği görevlere hazırlıklı olmalıdırlar.

Üyeler

İlk üyeler
Aşağıda bulunan Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyeleri Lord Voldemort'un ilk yükseliş yıllarından sonra  ve serinin içinde geçen geçmiş yıllardaki önemli olayların içinde yer almışlardır.  Birçok karakter daha sonraki olayların içinde de bulunmuştur.

Yeniden oluşturulan yoldaşlık üyeleri
Buradaki karakterler Harry Potter ve Ateş Kadehi'nin sonunda Lord Voldermort'un geri dönüşüyle Dumbledore yoldaşlığı tekrar aktif etmesi ile yoldaşlığa katılmışlardır.

Yoldaşlık üyeleri
Zümrüdüanka yoldaşlarının önemli üyelerinin bir listesidir. Albus Dumbledore, Severus Snape ve Rubeus Hagrid kendi sayfaları bulunmakta. Minerva McGonagall Hogwarts kadrosu altında listelenir.

Sirius Black

Sirius Black, Harry Potter'ın Vaftiz Babası olan Sirius Black, Black ailesinin son torunudur. Kardeşi Regulus Blacktir. Sirius Black (1959) Harry Potter'ın babası James Potter 'ın en yakın arkadaşlarından birisidir. Diğer arkadaşları Remus Lupin ve Peter Pettigrew'dir. Sirius arkadaşlarıyla birlikte "Çapulcu Haritası", nı yapmıştır. James ve Lily Potter Lord Voldemort'tan saklanırken Sirius'un sır tutucu olmasını istemişlerdir. Fakat Sirius bunun çok tahmin edilebilir olduğunu söyleyip onları vazgeçirmiştir. Daha sonra ise sır tutucu gelecekte onlara ihanet edecek olan Peter Pettigrew olmuştur. Sirius bir Animagus'tur. Takma adı Padfoot, yani Patiayak'tır. Aile üyelerinin tümü Slytherin binasında olmasına rağmen sadece o Gryffindor binasına seçilmiştir. Son kitapta Severus Snape'in anısında bu olaydan bahsedilmektedir. İşlemediği bir suç yüzünden Barty Crouch tarafından mahkemeye çıkarılmadan Azkaban'a gönderilmiştir. Herkes tarafından katil olarak bilinen, Harry Potter'ın da anne ve babasının yakın arkadaşı olmasına rağmen onlara ihanet ederek yerlerini Lord Voldemort'a söylediğini düşündüğü, ancak gerçek ortaya çıktıktan sonra Harry'nin babası yerine koyarak bağlandığı bir Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyesidir. Sirius, Profesör Albus Dumbledore tarafından en çok güvenilen isimlerin başında gelir. Ancak Sirius gençliğinde okuldan arkadaşı olan Yoldaşlık Üyesi ve Ölüm Yiyen casusu Severus Snape'in neredeyse ölmesine neden olacağından dolayı aralarında büyük bir gerginlik vardır. Sirius, Black ailesinin son üyesi olarak Grimmauld Meydanı 12 Numara'daki evinin Zümrüdüanka Yoldaşlığı 'nın buluşma noktası olarak kullanılmasına izin vermiştir. Bu ev Sirius'un Bellatrix Lestrange ile yaptığı düelloda ölmesinin ardından isteği üzerine tek varisi olan Harry'ye kalmış ve o da evi yeniden Yoldaşlık üyelerinin kullanımına bırakmıştır. Bu evin sır tutucusu Dumbledore'da öldüğü için şimdilik yeni bir sır tutucu seçilene kadar ev artık yoldaşlık üyeleri için güvenli değildir. Sirius'un ölümüne Bellatrix'le yaptığı düello sebep olmuştur. Esrar Dairesi'nde Bellatrix'le düello yaparken göğsüne ölüm laneti çakıp tülün arkasına düşmüştür.

Fleur Delacour
Fleur Delacour (1977) Harry Potter serisindeki kurgusal karakterlerden biri. İlk olarak serinin dördüncü kitabı olan "Harry Potter ve Ateş Kadehi"nde göründü. Serinin altıncı kitabı olan "Harry Potter ve Melez Prens"te ise Bill Weasley'nin nişanlısıydı.

Fransa'da bulunan Beauxbatons Sihir Akademisi'nin şampiyonu olarak okulunu  Üçbüyücü Turnuvasında temsil etti. İngilizce'sini ilerletmek için Gringotts'da iş bulmuş ve Bill Weasley'den özel ders almaya başlamıştır.

Kız kardeşi Gabrielle Delacour, büyükannesi ise bir veeladır. Fleur'un asasında büyükannesinin saç tellerinden bulunduğu bilinmektedir.

Dördüncü filmde bu karakteri Clémence Poésy canlandırdı.

Aberforth Dumbledore
Aberforth "Abe" Dumbledore Albus Dumbledore'un kardeşidir. Domuz Kafası barının sahibidir ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'ndadır. Patronus'u keçidir.
Kendisi Kendra ile Percival Dumbledore'un oğludur. Ağabeyi Albus Dumbledore ve kardeşi Ariana Dumbledore ile yaşamaktadır. Her zaman kardeşine iyi davranmıştır. Fakat ağabeyini pek sevmemektedir. Babası Percival öldüğünde çok üzülmüştür ki annesi Kendra'yı Ariana yanlışlıkla öldürmüştür. Albus hiç kardeşine bakmıyor diye annesinin cenazesinde Albus'un burnunu kırmıştır. Ayrıca ağabeyinin arkadaşı olan Elphias Doge'dan da nefret etmektedir. Sonra Gellert Grindelwald adında birisi Godric's Hollow'a Ölüm Yadigârları'nı araştırmaya gelmişti. Ağabeyi de Grindelwald gibiydi. Aynı amaçları vardı. Fakat Grindelwald ile kendisi arasında bir tartışma çıkmıştır. Bu tartışma üçlü kavgaya dönüşür ve düello yaparlar. Sonra Ariana gelir üçünden birinin Öldüren Lanet'i onu öldürmüştür. Hangisi bilinmiyordur. Ariana öldükten sonra Aberforth Albus'la hiç konuşmamaya karar verir ve Hogsmade'e taşınmıştır. Orada Domuz Kafası adında bir bar açmış ve orada yaşamaya karar vermiştir. Daha sonra Albus'tan ayrı olarak Zümrüdüanka Yoldaşlığı'na katılmıştır. Ağabeyi Severus Snape tarafından öldürüldüğüne ne çok üzülmüş, ne de çok sevinmiştir. Son savaşta yer almış ve Augustus Rookwood'u yenmiştir.

Arabella Figg
Arabella Figg, Privet Drive'da oturan, Petunia Teyze ile Vernon Enişte'nin komşusudur. Aynı zamanda o bir Koftidir. Dumbledore tarafından Harry'ye göz kulak olması için görev verilmiştir. Tam bir kedi düşkünüdür. Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyesidir. Kendisi bir kofti olduğundan bakanlık kayıtlarında yer almaz. Arabella Harry Potter'ın okuldan atılması için düzenlenen mahkemedeki tek şahittir.

Mundungus Fletcher
Mundungus Fletcher, ilk olarak Harry Potter ve Sırlar Odası  kitabında adı görülür. Güvenilmez bir yoldaşlık üyesidir ama Albus Dumbledore'a sadıktır. Ruh Emiciler Little Whinging'e geldiği gece Harry'i korumakla görevlidir. Ancak görevini tam anlamıyla yerine getirmez. Sirius Black öldükten sonra evine girer ve Kreacher'a rağmen bazı değerli eşyaları çalar.

Remus Lupin

Remus John Lupin, J.K. Rowling'in Harry Potter serisi'nde yer alan kurgusal karakter. Remus Lupin adını, mitolojide ikiz kardeşi Romulus ile birlikte kurtlar tarafından yetiştirilen Remus karakterinden almıştır.

Harry Potter'ın babasının en iyi arkadaşlarından biridir. Fenrir Greyback tarafından küçükken ısırılıp bir kurtadam olmuştur. Harry üçüncü sınıftayken onun Karanlık Sanatlara Karşı Savunma hocalığını yapmıştır.  Zümrüdüanka Yoldaşlığı 'nın bir üyesidir. Dumbledore'un güvendiği biridir. Peter Pettigrew, Sirius Black, James Potter ve Lily Potter onun Hogwarts'ta sahip olduğu tek arkadaşlarıdır. Üçü de onun kurtadam olduğunu öğrendiklerinde Lupin'in sandığının aksine onu bırakmamış hatta onu yalnız bırakmamak için birer animagus olmuşlardır. Lupin, James Potter, Peter Pettigrew ve Sirius Black ile beraber kendilerine "Çapulcular" dedikleri bir çete kurmuş ve Harry Potter'ın Hogwarts'taki 3. yılında ilk olarak kullandığı, Fred ve George Weasley tarafından bulunmuş ve Harry'ye verilmiş olan Çapulcu Haritası'nı oluşturmuşlardır. Çapulcu Haritası "Tüm ciddiyetimle yemin ederim ki, hayırlı bir şey düşünmüyorum." cümlesi söylendiğinde Hogwarts haritasına dönüşen ve o anda Hogwarts arazisindeki herkesi gösteren bir parşömendir.

Harry'nin üçüncü yılında Hogwarts'ta Karanlık Sanatlara Karşı Savunma Profesörü olduğu dönemde Dolunay çıktığında İksir profesörü Severus Snape tarafından hazırlanan kurtboğan iksirini alarak ve saklanarak bu özelliğini saklamaya çalışmıştır. Sirius Black ve Dumbledore'un ölümünden sonra Weasley'ler ile birlikte Harry'nin en çok güvenebileceği yetişkinin Lupin olduğu söylenebilir.

Nymphadora Tonks ile evlenmiş ve Edward Remus (Teddy) Lupin adında bir çocuğu olmuştur.

Kurt boğan iksirinden önce Lupin her dolunayda canavarlaşıyordu. Dumbledore gerekli önlemleri alarak Lupin'in Hogwarts'ta okuyabilmesini sağladı. O geldiği yıl Şamarcı Söğüt dikildi ve onun Hogsmeade'deki Bağıran Baraka'ya ulaşabilmesi için Söğüt yanından girişi olan gizli geçit yapıldı. Her dolunayda Lupin okuldan bu geçit ile Bağıran Baraka'ya getirilir ve dönüşümünü tamamlaması sağlanırdı. Hogwarts'ta ders verdiği zamanlarda Böcürt'ler konusunu anlatırken karşısındaki kişinin en çok korktuğu şeye bürünen bu yaratıklar Lupin'i gördükleri zaman dolunay şekline dönüşürlerdi. Şamarcı Söğüt, dönüşümde Kurtadam ile kimsenin karşılaşmamasını sağlardı.

Kurtadama dönüşmek çok acı verir ve bu dönüşümde insanları ısırmak ister. Bağıran Baraka'da kimseyi ısıramayan Lupin kendini ve eşyaları ısırır, tırmalardı. Bundan dolayı çıkan sesleri, gürültüyü ve çığlıkları köylüler vahşi ruhlardan ötürü duyduklarını sanıyorlardı. Dumbledore da bu iddiaları destekliyordu. Lupin'in en çok korktuğu şey en iyi arkadaşlarını animagus olduğu için kaybetmekti. Kurtadamlar sadece insanlar için tehlikelidir. Bu yüzden en çok sevdiği arkadaşları uzun uğraşlar sonucunda animagus oldular.

Hogwarts'ta Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersinin üçüncü öğretmenidir. Hogwarts Ekspresi'nde Harry ile aynı kompartmandaydı ve Harry'yi Ruh Emici'lere karşı korudu. James Potter'ın en iyi arkadaşlarından ve Çapulcu Haritası'nın dört yaratıcısından biridir. Kendi dönemlerinde; 5. sınıfta sınıf başkanlığı da yapmıştır. Karanlık Sanatlara Karşı Savunma eğitiminde babadan oğula geçen sisteme inanır. Yıl sonunda ailelerden gelecek baskılardan korktuğu için istifa etmiştir.

Severus Snape  "kazayla" ağzından kurtadam olduğunu kaçırmasıyla birlikte okuldan istifa etmesine rağmen Lupin Severus'a karşı hiçbir şey hissetmez. Bu yüzden de okulda ders verdiği dönemlerde yapmış olduğu Kurtboğan İksiri sayesinde de Dolunay dönemlerini acısız geçirdiğini de unutmaz.

Okuldaki döneminden sonra Dumbledore'un Kurtadamlar arasında bir casusa ihtiyacı olması üzerine yeraltında onlarla birlikte yaşamaya başladı. Çünkü Kurtadamlar, Voldemort tarafında yer alıyorlardı.

Önceleri kurtadamların büyücüler arasında yaşamasından dolayı taşıdığı izler yüzünden Lupin'i kabul etmeleri oldukça zor oldu. Çünkü kurtadamlar sadece yiyecek için normal insanların yanlarına yaklaşıyorlardı. Voldemort yönetiminde daha iyi bir hayatlarının olacağını düşündükleri için de destekliyorlar.

1997'nin başlangıcında Tonks ile evlenmişlerdi ve bir bebek beklemektedirler. Ancak Lupin bu olaydan son derece rahatsızdır. Doğacak bebeğin de bir kurtadam olacağı fikri onu üzmektedir. Bu yüzden de evliliğine pişmanlık olarak bakmaktadır. Kendi türündekilerin genellikle üremediğini söyler, doğacak çocuğunun onu bu özelliğini almasından veya almazsa da babasından utanmasından kaygılanır. Ancak Harry'nin bu düşüncesinden dolayı kendisine yönelik suçlamalarından etkilenen Lupin olayı kabullenmeyi ve mutlu olmayı başarmıştır. Doğan çocuk Lupin'in düşündüğü gibi bir kurtadam değildir bir Metamorfmagustur. Erkektir ve adı Ted olmuştur. Bu, Nymphadora Tonks'un babasının adıdır. Vaftiz babasının Harry Potter olmasını ister. Lupin Voldemort'tan korkmayan sayılı kişilerdendir. Onun adını korkmadan söyleyebilir. Bu onun korkusuz olduğunun ve Voldemort'la dahi savaşabileceği anlamına gelmektedir. Esrar dairesindeki savaşta tüm Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyeleri devrilmişken Lupin hâlen ayaktadır. Voldemort, onu ve karısı Nymphadora Tonks'u öldürme görevini özellikle bizzat en güvendiği müriti olan Bellatrix Lestrange'a vermiştir. Ama Bellatrix bunu başaramayacağını anlayınca Hogwarts Savaşı'nda Nymphadora Tonks'u arkasından vurmuş ve onu öldürmüştür. Ancak Lupin'i öldürmeyi başaramamıştır. Lupin Hogwarts Savaşı'nda en büyük komutan olarak kulelerde savaşmıştır.

Remus Lupin Ölüm Yadigarların'nda okuldaki savaşta ölmüştür. Asıl nedeni ise tam Antonin Dolohov'u devirmiş başka bir Ölüm Yiyen'le savaşmaya giderken Antonin Dolohov onu arkadan Öldüren Lanet ile vurmuştur.

Alastor Moody
Alastor "Deli-Göz" Moody ilk olarak Harry Potter ve Ateş Kadehi kitabında adı geçmiştir. Hogwarts'ta Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersi'ne girmek üzere görevlendirilmiştir. (Ancak derslere çok özlü iksirle ona benzeyen ve kendisini bir sandığa kapatan Barty Crouch girmiştir.) Kitapta eski bir seherbaz olduğu söylenmiştir. Yüzündeki yaraları ile çok dikkat çekicidir. Ağzı küçük bir kesik biçimindedir ve yüzü sanki tahtadan oyulmuş gibidir. Azkaban'a en fazla Ölüm Yiyen koyan seherbaz olarak bilinmektedir. Bir gözü anormal olduğu ve görünmezlik pelerini dahil çok fazla şey görebildiği için ona Deli-Göz Moody de denir. Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyesidir. Son kitap olan Harry Potter ve Ölüm Yadigarları'nda Harry'yi kaçırma eylemi sırasında Voldemort'un Avada kedavra laneti yüzüne gelmiştir. Bunu Fleur ve Bill söylemiştir. Ardından çok büyük yükseklikten yere düştüğü için lanetle ölmese bile yere düşerek ölmüştür. Remus Lupin ve Bill Weasley cesedi bulmak için yola çıkmışlardır fakat cesedi bulamamışlardır. 5. kitap olan Zümrüdüanka Yoldaşlığı 'nda da yoldaşlık üyeleriyle beraber Harry ve arkadaşlarını kurtarmaya gelmiştir. Çok güçlü bir büyücüdür. Ölüm Yiyenler onun büyü gücünden daima korkmuşlardır. Evan Rosier ile düello ederken burnundan büyük bir parçası kopmuştur. Antonin Dolohov ile bir düello yapmış ve Dolohov onu tek hamlede yenmiştir.

James Potter
James Potter (1960 - 1981), Safkan büyücü. Siyah saçlı, ela gözlü ve Harry gibi yuvarlak gözlüklü, zeki bir çocuktur. 1971 yılında Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu'na başladı. Hogwarts'ta üç yakın arkadaş edindi. Bunlarla Çapulcular Grubunu kurdu. Bu Kişiler Sirius Black (Patiayak), Remus Lupin (Aylak), Peter Pettigrew (Kılkuyruk), Kendi lakabı ise Çatalak'tı. Bu lakapların anlamı, Sirius'un animagusunun köpek, Lupin'in kurtadam (Remus animagus değildir), Peter'in animagusunun fare, kendisininkinin ise çatalboynuzlu geyik olmasıydı. Sirius, Peter ve James Remus ile beraber olabilmek için animagusa dönüştüler. James'in animagusa dönüştüğünde aldığı şekil "çatalboynuzlu geyik"tir.

Hogwarts'ta Gryffindor öğrencisiydi. Çok yetenekli  bir öğrenciydi. Kitaplarda da belirtildiği gibi sınıf başkanı olmasa da son yılında öğrenci başı olmuştur. Okul yıllarında Severus Snape'ten nefret ederdi. Bu nefreti karşılıksız değildi. Snape de James'den nefret ederdi. Bu nefretleri daha okullarındaki ilk yılda başlamıştı. James ilk olarak Snape'i Hogwarts Ekspresi'nde gördü. Snape, Lily'e "Umarım Slytherin'e seçilirsin" derken James Sirius ile birlikte kompartımana girip küçümser bir ifadeyle "Slytherin mi?" dedi . Snape "Sen hangi binaya girmek istiyorsun?" deyince James hayali bir kılıç çıkarmış ve "Yiğittir Gryffindor'da kalan çocuklar!" diye haykırdı. Bunun üzerine Snape, "Zeka yerine kası mı tercih ediyorsun?" diye sordu. Sirius araya girip "Sende ikisi de olmadığına göre sen nereye gireceksin?" dedi. James, Snape'ten nefret ettiği için onunla sık sık dalga geçerdi. Ve okuldaki tüm öğrencilerin içinde onu küçük düşürürdü. Bu küçük düşürmesinde en yakın arkadaşı Sirius Black de ona yardım ederdi. Remus Lupin bu olaylara katılmasa da sınıf başkanı olmasına rağmen bu olayları engellemedi. Peter Pettigrew ise bu olayları izlemekten zevk alırdı.

James Snape'e Sümsükus lakabını takmıştı. James ve Sirius okulun en çalışkan ve en yaramaz öğrencileriydi. James'in kardeşi gibi sevdiği Sirius'a güveni tamdı. Bu iki arkadaş en zorlu büyüleri bile öğrenci olmalarına karşın yapabiliyor ve bütün öğretmenleri şaşkına düşürüyordu. James kızlarla pek ilgilenir ve onlara gösteriş yapmayı severdi. Özellikle Lily Evans ile çok ilgilenirdi. Ancak Lily Evans ondan nefret ederdi. Okul sonrasında ise Lily Evans ile evlenmiş ve Harry Potter adlı bir çocukları olmuştur. Okulda Gryffindor Quidditch Takımında kovalayıcı pozisyonunda oynardı. Çok iyi bir oyuncuydu. Bu yeteneği Harry Potter'a da geçmiştir.

Okuldan sonra Lord Voldemort'a karşı olan Zümrüdüanka Yoldaşlığına katılmıştır. Voldemort'un elinden üç kez kaçmayı başarmıştır. Seherbaz olmasa da seherbaz sayılabilir. Voldemort'a karşı duran en ünlü ve güçlü büyücülerin başında gelir. Godric's Hollow adlı kasabada Lily Evans ile yaşamaya başlamışlardır. Ancak Voldemort'un peşlerinde olduğunu anlayınca kendilerini Fidelius büyüsü ile saklamıştır. James sır tutucularının Sirius olmasını ister; ama Sirius, Peter sır tutucusu olursa bunun Voldemort'un kafasını karıştırcağını düşünür ve Sır Tutucuyu Peter yapar. Ancak Peter çift taraflı bir ajandır ve Voldemort'a Potterların kaldığı yeri söyler. Lord Voldemort buraya gelir ve ilk önce James'i öldürür. İlk başta Severus Snape'in isteği üzerine Lily'i öldürmek istemez, ancak Lily çok ısrar edince onu da öldürür. Ve Harry'i öldürmeye kalkar. Ancak Lily Potter ölmeden önce hayatını feda ederek yaptığı sevgi büyüsüyle Harry'e Voldomert'un dokunmasını engellemiş, bu nedenle ölümcül Avada Kedavra laneti geri tepmiştir. James Potter, Harry Potter'ın içinde sevgi olarak yaşamaktadır. Ve bu sevgi Harry'nin Patronus Büyüsünün Çatal Boynuzlu Geyik şeklini almasıyla da anlaşılır.

J. K Rowling bir televizyon programında yaptığı açıklamada filmdeki en beğenmediği rolün James Potter rolü olduğunu söylemiştir. Nedenini de şöyle açıklamıştır: "James öldüğünde 21 yaşındaydı ve Harry'e benziyordu saçları aynı onun gibi gür ve dağınıktı. Ancak filmde gördüğümde hayal kırıklığına uğradım. Çünkü 35-40 yaşlarında gösteriyordu ve benim hayalimdeki kadar yakışıklı değildi. Onu kesinlikle Sirius ile birlikte çok yakışıklı hayal etmiştim."

Lily Potter
Lily Potter muggle doğumludur.Harry Potter'ın annesidir ve ölmeden önce Harry için cesurca hayatını feda ederek Harry'ye Lord Voldemort'a karşı sihirli bir koruma sağlamıştır. James'in eşidir ve Hogwarts'ta iken tanışmışlardır. Başta James'ten nefret etmesine rağmen, James kibirini bir yana bırakınca 7. sınıfta çıkmaya başlamış ve okul bittikten 2 yıl sonra evlenmişlerdir. Herkesin Harry'yi gördüğünde dediği bir cümleden ("Gözlerin aynı anneninkiler gibi.") yola çıkarak gözlerinin çok güzel olduğunu (Şaşırtıcı derecede yeşil ve badem şeklinde.) ve 6. kitaptan anladığımız kadar İksir dersinde çok yetenekli olduğu kesin olarak bildiklerimiz arasındadır. Okuldayken Horace Slughorn'un gözdesi, son derece yetenekli ve mugglelardan doğmadır. Bu yönünden ve başka yönlerinden Hermione Granger'a benzemektedir.

Onun bir cadı olduğunu çocukken Severus Snape keşfetmiştir. Ayrıca Snape ömrünün sonuna kadar Lily'e aşık kalmış (Lily'nin patronusu Gümüş Maral'dır ve çok güçlü duygular sonucunda patronus bir çeşit trans'a uğrayıp değişebilir. Severus Snape'in patronusu da Lily'e olan aşkından Kartal iken Gümüş Maral olmuştur.) ve Harry'i korumaya yemin etmiştir. Snape'in ölüm yiyen olmaktan vazgeçme sebebi de Lily'nin öldürülmesidir.

Kingsley Shacklebolt
Kingsley Shacklebolt Harry Potter serisinde, Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyesi olan bir Büyücüdür. Zümrüdüanka Yoldaşlığı kitabında, Arthur Weasley ile birlikte Sihir Bakanlığı içerisinde, Bakan Fudge ve Voldemort karşıtı çalışmalar yürütmüştür. Aynı zamanda, Luna Lovegood ve ailesinin yazdığı Dırdırcı Gazetesini okumaktadır. Kingsley, bakanlıkta çalışan üst düzey bir seherbazdır. Siyahidir ve kulağına altın bir küpe takar. Tok ve güven veren bir sesi vardır. Seride ilk kez Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı kitabında, Harry'yi Privet Drive'dan almak için gelenler arasında görünmüştür. Harry ve arkadaşları Esrar Dairesi'nde tuzağa düşürüldükten sonra onları kurtarmak için gelen Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyelerinden biridir. Kitapta Esrar Dairesi'ndeki çarpışmada iki tane Ölüm Yiyen'e karşı savaştığından söz edilir. Ölüm Yadigarları kitabında Bill ve Fleur'ün düğünü sırasında bir vaşak olan patronusunu gönderip Sihir Bakanlığı'nın düştüğünü ve Ölüm Yiyenler'in gelmekte olduğunu "Bakanlık düştü. Scrimgeour öldü. Geliyorlar." sözü ile  belirtir. Önceden uyararak düğündeki misafirleri kurtarmıştır. Hogwarts Savaşı sırasında Voldemort'a karşı Minerva McGonagall ve Horace Slughorn ile birlikte savaşmıştır. Sonradan Sihir Bakanı olur.

Nymphadora Tonks
Nymphadora Tonks, J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinde bir karakter. Kendisine Nymphadora denilmesinden nefret eder.

Tonks Harry Potter serisinin 5. si olan Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığında ortaya çıkan bir seherbaz aynı zamanda bir yoldaşlık üyesidir. Tonks bir Metamorfmagus'tur. Yani kendini değiştirebilme yeteneğine sahiptir. Örneğin farklı duygular yaşadığı zaman saç rengini değiştirebilmektedir. Metamorfmagus olduğu için çaba harcamadan ve çalışmadan Biçim Değiştirme Sınavları'ndan her zaman en yüksek notları alırdı. Ayrıca çok sakar olmasıyla tanınır.

Annesi cadı olan Andromeda Tonks'tur. Andromeda, Sirius Black'in en sevdiği kuzenidir. Babası ise muggle doğumlu büyücü Teddy Tonks'tur. Bu yüzden safkan Black ailesi tarafından kabul görmezler. Teyzeleri Bella ve Cissy onu asla kabul etmediler. Bizzat Voldemort, Bellatrix Lestrange'e hem Nymphadora hem Lupin'i öldürme görevini vermiştir.

Tonks Remus Lupin'e âşıktır. Remus Lupin Nymphadora'yı sevdiği halde onun iyiliği için onunla birlikte olmaz; çünkü kurtadam olduğu için hem onun hem de doğacak çocuklarının kurtadam olma tehlikesi olup onun da hayatını mahvetmekten korkar. Ama sonra bu tutumdan vazgeçer ve onunla evlenir. Teddy Lupin adında bir çocukları olur. Bu çocuk korkulduğu gibi bir Kurtadam değil, bir Metamorfmagus'tur. Teddy Lupin'in vaftiz babası Harry'dir.

Remus Lupin'e âşık olduğu için nadir gerçekleşen olaylardan birini yaşar ve Patronus'u kurtadam şeklini alır. Tonks ve Lupin tam mutluluğu yakalamışken Lupin ve Tonks savaş sırasında ölür. Kocasını ararken Bellatrix Lestrange ile karşılaşan Tonks, Bellatrix Lestrange'nin yaptığı oyunlar sayesinde Hogwarts'taki savaşta teyzesi tarafından öldürülür. Gornuk ve Griphook adındaki cincüceler ile biri Harry Potter'ın binasından yakın arkadaşı Dean Thomas olmak üzere iki muggle ile beraber kaçarken Bellatrix Lestrange tarafından öldürülmüştür.

Arthur Weasley
Arthur Weasley, Weasley'lerin babası. Sihir Bakanlığı'nda, Muggle Eşyalarının Kötüye Kullanımı Dairesi Başkanı iken 1997 yılında Rufus Scrimgeour tarafından Sahte Savunma Büyüleri ve Koruyucu Nesneleri Bulma ve El Koyma Bürosu bürosunun başına getirilmiştir. Şu anda kendisine bağlı on adamı bulunmaktadır.

Elektrik fişleri ve pil koleksiyonu yapar. Bir Ford Anglia'ya büyü yaparak uçurması nedeniyle Muggle Eşyalarının Kötüye Kullanımı konusunda yargılanmıştır. Biraz tuhaf biridir ve Muggle dünyasına olan düşkünlüğü onun bakanlıkta yükselmesini engellemektedir. Muggle Koruma Yasası'nı hazırlamıştır. Harry'nin 5. yılında Sihir Bakanlığı Esrar Dairesi'nde Lord Voldemort'un yılanı Nagini tarafından saldırıya uğramış ve St. Mungo Sihirsel Hastalıklar Hastanesi'ne nakledilerek iyileşmiştir. Burada yılan tarafından yapılmış yarasını düzeltmek için yardımcı doktora kendisine muggle tarzı dikiş tedavisi yapmasını istemiştir. Sirius Black ile kan yoluyla akraba olduğu sanılır.

Bill Weasley
Bill Weasley, İngiliz yazar J.K. Rowling'in roman serisi olan Harry Potter'da bir kurgusal karakter.

Molly ve Arthur Weasley'in en büyük oğlu, Charlie, Percy, Fred, George, Ron ve Ginny'nin kardeşidir.

Bill Weasley, Hogwarts'ta, Gryffindor binasında, 1982 ve 1989 yılları arasında eğitim gördü. Ayrıca sınıf başkanlığı da yaptı. Ardından Mısır'a gitti ve oradaki Grignotts Bankası'nda lanet kırıcı olarak çalıştı.

Bill, Zümrüdüanka Yoldaşlığı adlı serinin beşinci kitabında İngiltere'ye iş için geri döndü. Sonra  bir yıl boyunca, Fleur Delacour ile herkesten gizli olarak İngilizce çalıştı. Dersler sırasında Fleur'a yakınlık hissetti ve beraber olmaya başladılar.Harry Potter ve Melez Prens'de ise Bill ve Fleur nişanlandılar. Ayrıca Ron ve Harry'nin Hogwarts'taki altıncı yılının başlamasından önceki yaz Bill, nişanlısını ailesi ile tanıştırdı. 6. kitabın sonunda Fenrir Greyback tarafından yaralanmıştır, neyse ki o sırada dolunay değildir. 1996'nın Ağustos'nda Fleur'le evlenmişlerdir. Ron gruptan ayrıldıktan sonra DenizKabuğu Kulübesinde kalmıştır. Daha sonradan Victoire, Louis ve Dominuque isimli üç çocuğu olmuştur.

6. kitapta kendisi iyi görünümlü genç bir adam olarak tanımlanmıştır. Hatta Fleur Delacour, onu serinin 4. kitabı olan  Ateş Kadehi'nde gördüğünde, gözlerinden çok etkilendiği yazmaktadır.

Bu karakteri filmlerde Richard Fish canlandırmıştır. Seride ilk kez Harry Potter ve Azkaban Tutsağı'nda görünmüştür.

Charlie Weasley
Charlie Weasley, İngiliz yazar J.K. Rowling'in roman serisi olan Harry Potter'da yer alan kurgusal bir karakter.

Molly ve Arthur Weasley'i ikinci oğlu, Bill, Percy, Fred, George, Ron, ve Ginny'nin kardeşidir. Serinin dördüncü kitabı olan Harry Potter ve Ateş Kadehi'nde ılımlı, iyimser ve yüzünde birçok çil olan bir kişi olarak tasvir edilmiştir. Vücut yapısı ise kendinden küçük ikiz kardeşleri olan Fred ve George'a benzemektedir. Fakat boyu Ron ve Percy'den kısadır.

Charlie, 1984 ve 1991 yılları arasında Hogwarts'ta öğrencilik yapmıştır. Harry Potter'ın okula başlamasından bir yıl önce okuldan mezun olmuştur. Hogwarts'ta iken Gryffindor binasının quidditch takımında arayıcılık yapmıştır. Hatta Efsane Arayıcı olarak da bilinmektedir. Bundan başka, Harry'nin de arayıcı olmasından dolayı ilk yılında Harry sık sık Charlie ile kıyaslanmıştır. Charlie daha sonra Romanya'ya giderek ejderha bakıcılığı yapmaya başlamıştır. Hagrid onun her zaman hayvanlar ile arasının kardeşi Percy gibi iyi olduğunu söylemiştir. Hagrid, ejderhası Norbert'ı 1. kitapta Charlie'ye göndermiştir. Bundan başka 4. kitapta yer alan üç büyücü turnuvasındaki dört ejderhayı da Charlie'nin takımı getirmiştir.

Lord Voldemort'un ikinci kez güçlenmesiyle birlikte Charlie, Zümrüdüanka Yoldaşlığında önemli görevlerde bulunmuştur. Topluluğa daha çok yurtdışından destek vermiştir. İngiltere'ye Ateş Kadehi'nden beri dönmemiştir.

Molly Weasley
Molly Weasley (evlilik öncesi soyadı Prewett), Harry Potter serisindeki kurgusal karakterlerden biri. Ron'un, Harry'nin daha sonra evleneceği Ginny'nin ve diğer Weasley çocuklarının annesidir.

Weasley kardeşlerin annesi ve Arthur Weasley'nin eşi. Sabırlı bir ev kadını, mükemel bir aşçı ve tüm ev  işlerini halletmede uzman bir eş. Aynı zamanda yetenekli bir cadı ve Albus Dumbledore'a sadık eski kuşaklardandır. Percy'yi biraz daha kayırma eğilimindedir. O da kızıl saçlıdır. Biraz tombul ve kısa boyludur. Bu nedenle kocası Arthur ile başbaşa iken ona Mollytombik denmesini sever. Ron'un en yakın arkadaşı olan Harry'yi çok sever. Fabian ve Gideon adlarında iki erkek kardeşi vardır. Sirius Black ile hısım olduğu sanılıyor. Fred'i öldürmesi ve Ginny'e öldüren lanet yollaması üzerine "kızımın üstünden elini çek seni kaltak!" diyerek Bellatrix Lestrange'i öldürdü.

Kaynakça

Harry Potter karakterleri
Kurgusal İngilizler
Kurgusal kuruluşlar

Zümrüdüanka Yoldaşlığı


Apis mellifera caucasica er ein undirtegund alibýflugna. Útbreiðsla hennar er í Kákasus, Georgíu, Tyrklandi, Armeníu og Azerbaijan. .

Hún er líkist helst Apis mellifera carnica að stærð og lögun, en er dökk að lit. Tungan er óvenju löng: 7.3 mm og eru ekki aðrar alibýflugur með lengri tungu.

Tilvísanir

Býflugur

Apis mellifera caucasica


ශ්‍රී ලංකා සන්නිවේදන තාක්ෂණ නියෝජිතායතනය  (ICTA)  යනු, ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුවඩ අයත් සමාගමකි. මෙම සමාගම ආර්ථික හා සමාජයීය දියුණුව සඳහා තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය (ICT) යොදා ගැනීම සම්බන්ධ කටයුතු ඉටුකරයි. 2010 වසරේදී මෙය  සන්නිවේදන  හා තොරතුරු තාක්ෂණ අමාත්‍යංශය යටතේ ඇති සමාගමක් බවට පත්විය. අධ්‍යාපනය හා මානව සම්පත් කළමනාකරණය ඔස්සේ තොරතුරු තාක්ෂණය සඳහා යටිතල ව්‍යූහය ගොඩනංවමින් දිවයිනේ තොරතුරු තාක්ෂණ ශක්‍යතාව හා ඒ සම්බන්ධව පුරවැසියන්ගේ අවබෝධය ඉහළ නැංවීම එහි එක් කාර්යභාරයකි. තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳව නියාමනයන් එළිදැක්වීම සහ ශ්‍රී ලංකාවේ තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ භාවිතාව පිළිබඳව ලොව දැනුවත් කිරීම ද මෙයින් සිදු වේ.

බාහිර සබැඳි
 ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ නියෝජිතායතනය
 ශ්‍රී ලංකා රජයේ නිල අන්තර්ජාල බිහිදොර
 Sri Lanka Computer Emergency Response Team
 ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය තොරතුරු කේන්ද්‍රය (GIC)

තොරතුරු තාක්‍ෂණය හා සබැඳි ආයතන - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාවේ විද්‍යාව හා තාක්ෂණය
සංවර්ධනය වෙනුවෙන් තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණය
ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට අයත් සමාගම්

ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණ නියෝජිතායතනය


Rannu ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Viru-Nigula (bis 2017 Landgemeinde Aseri). Es liegt im Kreis Lääne-Viru (West-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 159 Einwohner (Stand 2011). Es wurde erstmals 1241 im dänischen Steuerbuch, dem Waldemar-Erdbuch, urkundlich erwähnt. Die Siedlungsgeschichte ist aber vermutlich wesentlich älter.

1786 wurde in Rannu eine Bauernschule gegründet. Das jüngste Schulgebäude aus Stein wurde zwischen 1908 und 1910 errichtet. Dort fand bis 1961 Unterricht statt.

Johannes Käbin (1905–1999), ein estnischer Politiker und Kommunist, stammte aus Rannu.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Ersterwähnung 1241
Geographie (Viru-Nigula)

Rannu (Viru-Nigula)


San Bartolomé Milpas Altas («San Bartolomé»: en honor a santo patrono Bartolomé Apóstol; «Milpas Altas» por la región montañosa en que fue establecido) es un municipio del departamento de Sacatepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala. El municipio es el más pequeño que tiene, no solamente el departamento de Sacatepéquez sino que también la República de Guatemala, con únicamente 7 km². a pesar de ello la economía del municipio es tan favorable que actualmente se ubica dentro de las 20 ciudades más importantes de Guatemala.

La fiesta titular y del patrono San Bartolomé Apóstol se celebra por lo general del 22 al 24 de agosto, siendo este último día principal. El idioma indígena predominante es el kaqchikel.

Durante la época colonial, el área que ocupa el poblado fue donada a los frailes dominicos, quienes fundaron una doctrina en el lugar; dicha doctrina permaneció hasta que los frailes tuvieron que entregar sus reducciones al clero secular en 1754.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825 y los poblados de San Bartolomé y San Mateo Milpas Altas fueron incluidos en el circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez).

Por acuerdo gubernativo del 14 de marzo de 1833 se anexó al municipio la aldea San Mateo Milpas Altas, la cual pasó a Santa Lucía Milpas Altas en 1935 y finalmente al municipio de Antigua Guatemala.

El 10 de mayo de 2017 la tranquilidad del poblado se vio severamente afectada cuando la Policía Nacional Civil realizó un allanamiento en una residencia privada y descubrió que era utilizada como base para un grupo de pandilleros quienes no solamente organizaban extorsiones sino que también tenían un cementerio clandestino en el patio trasero.

Demografía

El Censo 1964 dio una población urbana de 1287 (masculino 660, femenino 627); grupo étnico no indígena 502 (masculino 304, femenino 198), indígena 785 (masculino 356, femenino 429). Total viviendas 283. Asistencia escolar 227. Población de 7 años y más 966 (alfabetos 726, analfabetos 240). Se estimó una densidad de 184 habitantes por km².

Los datos estimados por Estadística correspondientes al VIII Censo General de Población de 1973 dieron 1,513, de los cuales 760 eran hombres y 753 mujeres. Información posterior manifestó haber urbano 1513 (hombres 760, mujeres 753); alfabetos 909; indígenas 1017.

El municipio, que no tiene poblados rurales, cuenta con un pueblo que es la cabecera municipal, San Bartolomé Milpas Altas.  El municipio tiene una población aproximada de 8,256 habitantes según el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 1,230 personas por kilómetro cuadrado. La población urbana equivale al 100% de habitantes y tiene una población mayoritariamente indígena, con un porcentaje de 69% de etnia Kaqchikel y 30% ladina.

Geografía física

El municipio de San Bartolomé Milpas Altas tiene una extensión territorial de 8.34 km² lo que lo convierte en el más pequeño del departamento de Sacatepéquez.

Clima

De clima agradable propio de la zona de vida Bosque húmedo montano bajo subtropical (bh -MB), lo que era aprovechado por los habitantes hasta finales del siglo  ya que se dedicaban exclusivamente a la agricultura en sus parcelas, obteniendo buenas cosechas de frijol, maíz y legumbres que comercializaban tanto en La Antigua Guatemala como en los lugares aledaños.

La cabecera municipal de San Bartolomé Milpas Altas tiene clima templado (Clasificación de Köppen: Cwb).

Ubicación geográfica

San Bartolomé Milpas Altas se encuentra a una distancia de 20 km de la cabecera departamental Antigua Guatemala y está completamente rodeado por municipios del departamento de Sacatepéquez:

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Historia

El poblado de San Bartolomé Milpas Altas es uno de los más antiguos que tiene el histórico departamento de Sacatepéquez; se dice que el mismo ya existía mucho antes de la Conquista de Guatemala en el siglo , por lo que se desconoce la fecha exacta de su fundación.

Época colonial: Arias Dávila y doctrina de los dominicos

Juan Gavarrete y Cabrera en su obra Índice General del Archivo del extinguido juzgado privativo de tierras dice que: «San Bartolomé Milpas Altas, Sacatepéquez: vista San Lucas, a media legua de distancia. Se fundó este pueblo en terreno que doña Juana de Poblete cedió a los Dominicos, por testamento hecho en 1569. Los Dominicos y los indígenas Axpuaca fundaron el pueblo. Doña Juana de Poblete fue esposa de Gaspar Arias Dávila — un conquistador de Nueva España y de Guatemala, alcalde ordinario de 1528 a 1533 y regidor perpetuo de Santiago de Guatemala—. La Corona lo nombró Regidor Perpetuo. Fue encomendero de San Juan Nagualapa, Siquinalá, Momostenango  y Cotzumalguapa.»

Tras la Conquista de Guatemala, la corona española se enfocó en la catequización de los indígenas. Las congregaciones fundadas por los misioneros reales en el Nuevo Mundo fueron llamadas «doctrinas de indios» o simplemente «doctrinas». Originalmente, los frailes tenían únicamente una misión temporal: enseñarle la fe católica a los indígenas, para luego dar paso a parroquias seculares como las establecidas en España; con este fin, los frailes debían haber enseñado los evangelios y el idioma español a los nativos. Ya cuando los indígenas estuvieran catequizados y hablaran español, podrían empezar a vivir en parroquias y a contribuir con el diezmo, como hacían los peninsulares..  Las órdenes regulares, como los dominicos, una vez habían establecido una doctrina, protegían sus intereses en ella, incluso en contra de los intereses del rey y de esta forma las doctrinas pasaron a ser pueblos de indios que se quedaron establecidos para todo el resto de la colonia.

Las doctrinas fueron fundadas a discreción de los frailes, y las doctrinas crecieron sin control y nunca pasaron a ser parroquias del clero secular; se formaron alrededor de una cabecera en donde tenían su monasterio permanente los frailes y de dicha cabecera salían a catequizar o visitar las aldeas y caseríos que pertenecían a la doctrina, y que se conocían como anexos, visitas o pueblos de visita. Así pues, las doctrinas tenían tres características principales:
 eran independientes de controles externos (tanto civiles como eclesiásticos)
 eran administradas por un grupo de frailes
 tenían un número relativamente grande de anexos.

La administración colectiva por parte del grupo de frailes eran la característica más importante de las doctrinas ya que garantizaba la continuación del sistema de la comunidad en caso falleciese uno de los dirigentes.

En 1638, los dominicos separaron a sus grandes doctrinas —que les representaban considerables ingresos económicos— en grupos centrados en sus seis conventos, y la doctrina de Milpas Altas quedó en la jurisdicción del convento de la ciudad de Santiago de los Caballeros de Guatemala:

<div align=center>
{| class="wikitable sortable" width=80% style='font-size:0.9em' align=center
|+style="color:black;"|Doctrinas del convento de Santiago de los Caballeros de Guatemala
|- style="color:white;"
!style="background:#659ec7;" align=center|Convento
!style="background:#659ec7;" align=center|Doctrinas
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Santiago de los Caballeros de Guatemala
| Chimaltenango
 Jocotenango
 Sumpango
 San Juan Sacatepéquez
 San Pedro Sacatepéquez
 Santiago Sacatepéquez
 Rabinal
 San Martín Jilotepeque
 Escuintla
 Milpas Altas
 Milpas Bajas
 San Lucas Sacatepéquez
 Barrio de Santo Domingo
|}

El municipio fue denominado «Milpas Altas», y formó parte de la Capilla de la Santa Cruz, que poseía todos los poblados del mismo nombre.  Poblado antiguo, en la Recordación Florida del capitán Francisco Antonio de Fuentes y Guzmán es mencionado en la última década del siglo , cuando ya tenía años de existir como anexo al de Santiago Sacatepéquez: «Más el pueblo de San Bartolomé, que está como los otros inmediatos a la cabecera, es de moderado pueblo en número de setenta y ocho vecinos; cuyos empleos sin diferencia son como los demás apuntados en esta doctrina, más éstos más aplicados a partir raja; en que son liberales y diestros, y se dan más a este ejercicio que al del arado ni el riego, y de estas ocupaciones, con su aprovechamiento, mantiene buena y preciosa iglesia, aunque abreviada a corto buque y bien asistida de adornos, con todo lo necesario de retablo y ornamentos».

El historiador Domingo Juarros escribió  que en 1754, en virtud de una Real Cédula parte de las Reformas Borbónicas, todos los curatos de las órdenes regulares fueron traspasados al clero secular, y en 1766 intentaron unirse las alcaldías mayores de Chimaltenango y Sacatepéquez, pero que no pudo mantenerse la unión por lo que ambas permanecieron separadas hasta después de la independencia de Centroamérica.

El arzobispo doctor Pedro Cortés y Larraz llevó a cabo visita pastoral a su diócesis entre 1768 y 1770 y anotó que el pueblo de San Bartolomé pertenecía a la parroquia de Santiago Sacatepéquez, de la que distaba tres leguas, sin haber anotado el número de familias ni de personas.

Tras la Independencia de Centroamérica

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825.  San Bartolomé fue adjudicado al circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez), el cual también incluía a la Antigua Guatemala, San Cristóbal Alto, San Miguel Milpas Altas, Santa Ana, Magdalena, San Juan Cascón, Santa Lucía, Santo Tomás, Embaulada, Santiago, San Mateo, San Lucas, Pastores, Cauque, Jocotenango, San Felipe, Ciudad Vieja, San Pedro Las Huertas, Alotenango, San Lorenzo, San Antonio, Dueñas, Zamora, Urías, Santa Catalina, San Andrés y San Bartolomé Aguas Calientes, Santa María y San Juan del Obispo.

Por acuerdo gubernativo del 14 de marzo de 1833 se anexó al municipio la aldea San Mateo Milpas Altas.

Con el nombre San Bartolomé aparece perteneciente al círculo San Lucas, en la tabla para elegir diputados a la Asamblea Constituyente conforme decreto 225 del 9 de noviembre de 1878. En la actualidad forma parte del segundo distrito electoral. Cuando se fundó el municipio, la municipalidad fue considerada de cuarta categoría.

El 31 de octubre de 1880 el Censo General de Población de Guatemala dice: «San Bartolomé, pueblo del departamento de Sacatepéquez, dista de la Antigua cabecera, 3 leguas; 304 habitantes. La agricultura es muy desarrollada entre los habitantes de este pueblo y, además, las mujeres se ocupan en tejer abrigos de niños y en la fabricación de huipiles. Hay dos correos al mes; el terreno tiene una grande fertilidad, debido a su configuración muy quebrada y a los ríos que lo atraviesan en varias direcciones».

El acuerdo gubernativo del 28 de septiembre de 1922 se refirió a la adquisición del inmueble en donde esta la fuente que surte de agua al pueblo. El 11 de junio de 1923 aprobó que la municipalidad invirtiera una suma para cubrir los gastos en la tramitación del expediente sobre permutar los terrenos en que se encuentran las fuentes que surten de agua a la cabecera, mientras que el del 16 de abril de 1942 autorizó la adquisición de terrenos a cambio de los derrames de las pilas que se mencionan en el citado acuerdo.

El acuerdo del 23 de agosto de 1935 se segregó San Mateo Milpas Altas (hoy aldea del municipio de La Antigua Guatemala) y se anexó como aldea de Santa Lucía Milpas Altas.

En 1955 se indicó que en todo el municipio vivían novecientas personas, y que todas lo hacían en la cabecera municipal, que componían doscientas treinta y ocho familias; es decir, no contaba con poblados rurales. El porcentaje de indígenas era 69.8 y de analfabetos 26.8. Contaba con servicio de agua potable, conducida desde la fuente Nimachay, en el cerro Santa Rosa Nimachay, por canal de barro.  En ese entonces carecía de asistencia médica y hospitalaria y las enfermedades endémicas eran tos ferina y sarampión; los enfermos concurrían al hospital departamental. No había servicio de luz eléctrica y existían dos escuelas urbanas que funcionaban en edificios completamente inadecuados. Carecía de mercado y de industrias que merecieran estímulo.

Los fondos para construcción de una escuela se autorizaron por acuerdo gubernativo del 25 de enero de 1949. El acuerdo gubernativo 274 del 10 de agosto de 1966, publicado en el diario oficial el 26 de marzo de 1969, designó a la escuela nacional urbana mixta Lázaro Axpuaca.

En diciembre de 1973 quedó terminado el trabajo de empedrado en la cabecera, realizado por la Dirección General de Obras Públicas, que cubre una extensión de 2,480 m². Cuenta con un puesto de salud, así como oficina postal de 4a. categoría de la Dirección General de Correos y Telégrafos.

Véase también

 Aeropuerto Internacional La Aurora
 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala
 Anexo:Ciudades más pobladas de Guatemala.

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los dominicos en Guatemala
Municipios de Sacatepéquez
Patronazgo de San Bartolomé
Toponimia castellana de Guatemala

San Bartolomé Milpas Altas


Et fransk ophæng er en måde at hænge, specielt tunge ting, f.eks. et frithængende skab, som ikke står på gulvet, op på en væg, på en sikker måde. Det er desuden en nem måde at få selv store emner til at hænge i vater.

Det består af en liste, som bliver skruet fast på væggen, med en øvre kant der er skåret med en vinkel på 30-45 grader med den skarpe vinkel ud fra væggen, og en tilsvarende liste, der monteres på det, der skal hænges op, med den samme vinkel, hvor den spidse del hænger nedad. Emnet hænges op, ved at man løfter det op, så listen på emnet er lige over listen på væggen, og lader dem glide sammen. Bruges eksempelvis til overskabe i køkkener eller tunge frithængende skabe. Giver et pænt, skjult ophæng.

Referencer

Sløjd

Fransk ophæng


PCB er et open-source softwareprogram, der oprindelig udgivet i 1990 til automatisk design af elektroniske kredsløb på en printplade.

Fri software

PCB (software)


Onthophagus kingstoni é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1980 por Cambefort.

Referências

Ligações externas

kingstoni
Coleópteros descritos em 1980

Onthophagus kingstoni


Síli eru pínulitlir fiskar sem búa ýmist í ferskvatni eða í sjó. Dæmi um sílategundir eru trönusíli og sandsíli og strandsíli af sandsílaætt og hornsíli af hornsílaætt.

Tenglar

Hvað getið þið sagt mér um síli? - Vísindavefur

Fiskar

Síli


Jug II osječka je gradska četvrt smještena u jugoistočnom dijelu grada. Ima 14.020 stanovnika u 6.102 kućanstava. Dan četvrti je 30. svibnja.

Osječke gradske četvrti

Jug II


The sponsorship scandal, AdScam or Sponsorgate, was a scandal in Canada that came as a result of a federal government "sponsorship program" in the province of Quebec involving the Liberal Party of Canada, which was in power from 1993 to 2006.

The program was originally established as an effort to raise awareness of the Government of Canada's (then led by Prime Minister Jean Chrétien) contributions to Quebec industries and other activities in order to counter the actions of the Parti Québécois government of the province that worked to promote Quebec independence. The program ran from 1996 until 2004, when broad corruption was discovered in its operations and it was discontinued. Illicit and even illegal activities within the administration of the program were revealed, involving misuse and misdirection of public funds intended for government advertising in Quebec. Such misdirections included sponsorship money awarded to Liberal Party-linked ad firms in return for little or no work, in which firms maintained Liberal organizers or fundraisers on their payrolls or donated back part of the money to the Liberal Party. The resulting investigations and scandal affected the Liberal Party and the then-government of Prime Minister Paul Martin.

Though an ongoing affair for years, it rose to national prominence in early 2004 after the program was examined by Auditor General Sheila Fraser, who found significant concerns. Her revelations led to the Martin government establishing the Gomery Commission, formally the Commission of Inquiry into the Sponsorship Program and Advertising Activities, headed by Justice John Gomery for the purpose of conducting a public inquiry and filing a report on the matter The Commission concluded that $2 million was awarded in contracts without a proper bidding system, $250,000 was added to one contract price for no additional work, and $1.5 million was awarded for work that was never done, of which $1.14 million was repaid. The Commission found that a number of rules in the Financial Administration Act were broken. The overall operating cost of the commission was $14 million.

In the national spotlight, the scandal became a significant factor in the lead-up to the 2006 federal election when, after more than 12 years in power, the Liberals were defeated by the Conservatives, who formed a minority government that was sworn in February 2006.

Notable people involved

 Jean Chrétien — Prime Minister of Canada (1993-2003) at the time that the Sponsorship Program was established and operated. The Gomery Commission's First Phase Report, which assigned blame for the Sponsorship scandal, cast most of the indemnity for misspent public funds and fraud on Chrétien and the Prime Minister's Office (PMO) staff, though it cleared Chrétien himself of direct wrongdoing. On 26 June 2008, the Federal Court quashed the Gomery Inquiry's conclusions that Chrétien and Pelletier bore responsibility for the sponsorship scandal. This decision was later upheld by the Federal Court of Appeal.
 Chuck Guité — bureaucrat in charge of the sponsorship program, who was arrested for fraud by the RCMP and convicted on five counts on 6 June 2006.
 Jean Pelletier — Chrétien's Chief of Staff (1990-2001; 1993-2001 for the PMO) and chairman of Via Rail (2001-2004). Guité testified that he regularly received instructions from Pelletier during his time at the PMO about what programs to spend sponsorship money on and how much, a claim that Justice Gomery found to be truthful. Via Rail was accused of mishandling sponsorship deals, though mostly not under Pelletier's tenure.
 Alfonso Gagliano — Minister of Public Works (1997-2002) who was in charge of the program. He was also the Quebec lieutenant between 1999 and 2002, making him in charge of Liberal Party operations in Quebec.
 André Ouellet — member of Prime Minister Chrétien's Cabinet, longtime Liberal politician and later head of Canada Post, who was also accused of violating sponsorship rules.
 Jean Carle — long-time close associate of Chrétien's, going back to the 1980s, and generally viewed as Chrétien's "surrogate son." Carle served as the chief of operations at the PMO between 1993-1998 and as a senior executive at the Crown-owned Business Development Bank of Canada (BDC) between 1998 and 2001. Guité testified that besides for Pelletier that he sometimes also received his orders from Carle during his time at the PMO. During his time at the BDC, Carle testified at the Gomery commission that he created a $125,000 phony paper trail to hide a sponsorship deal, a tactic that Gomery compared to money laundering.
 Jean Brault — head of Groupaction Marketing, one of the companies to which deals were directed. He was arrested for fraud by the RCMP, pleading guilty to five counts of fraud and on May 5, 2006, was sentenced to 30 months in prison.
 Jacques Corriveau — Liberal organizer and head of Pluridesign to which millions in sponsorship dollars were directed.
 Paul Martin — Minister of Finance and Senior Minister from Quebec during most of the years the program occurred. Martin later became Prime Minister of Canada (2003-2006); when he became Prime Minister in December 2003, he claimed that he put a halt to it. He also set up the Gomery Commission which later cleared him of formal responsibility in the "First Phase Report". The Gomery findings found that Martin, as finance minister, established a "fiscal framework" but he did not have oversight as to the dispersal of the funds once they were apportioned to Chrétien's PMO. A report on the issue by the Auditor General's Office of Sheila Fraser came to the same conclusion. Nonetheless, Martin was accused of tying Gomery's hands and using the sponsorship scandal as an excuse to purge the Liberals of members who supported Chrétien. The scandal played a factor in the federal election of 2006 and the fall of the Liberal Government. Shortly thereafter, Martin resigned from the liberal party leadership.
 Joe Morselli — Liberal Party fundraiser. Jean Brault testified that the money exchanges were with Morselli.
 Jean Lafleur — former CEO of Lafleur Communication Marketing Inc. One of the advertising executives that accepted money from the federal government. Pleaded guilty to 28 counts of fraud.
 Allan Cutler — former civil servant and whistleblower who reported anomalies in the Canadian sponsorship program, triggering the scandal.

Timeline of events

Prior to AG report

AG report (2004-2007)

The Gomery Commission
The Gomery Commission, formally the Commission of Inquiry into the Sponsorship Program and Advertising Activities, was a federal commission of inquiry, with Justice John Gomery as the sole commissioner, established for the purpose of investigating the sponsorship scandal, which involved allegations of corruption within the Canadian government.

The commission was called by then-Prime Minister Paul Martin in February 2004 soon after a report by the Auditor General of Canada found unexplainable irregularities in the government's Sponsorship Program. The Commission held public hearings from 7 September 2004 to 17 June 2005, hearing from 172 witnesses.

Gomery released his Phase I Report on the scandal on 1 November 2005 and Phase II Report on 1 February 2006.

In 2008, Federal Court of Canada Judge Max M. Teitelbaum set aside Gomery's conclusion that Jean Chrétien and Jean Pelletier shared blame for the mismanagement of the program to boost the federal government's profile in Quebec. Teitelbaum's decision was appealed to the Federal Court of Appeal where it was upheld.

Mandate
The commission had a broader mandate, more power and greater resources than the Auditor General, and most importantly could look beyond government to the advertising agencies that had received the Sponsorship dollars. The terms of reference allowed the commissioner to question witnesses, hire experts and adopt any procedures or methods that he considers expedient for the proper conduct of the inquiry.  The purpose given was to "investigate and report on questions raised, directly or indirectly" by the Auditor General's report.  However, as is typically the case in commissions of inquiry, he was specifically directed not to make any conclusions or recommendations on criminal charges or civil liability.

Commissioner Gomery was given a two part mandate with power issued to him under the Inquiries Act. The first part of the mandate was investigate and report on questions and concerns addressed in the "2003 Report of the Auditor General of Canada" relating to the sponsorship program and advertising activities of the Government of Canada. These concerns included the program's creation, the selection of agencies, the program's management and activities, the receiving and use of funds and disbursement of commissions, and anything else that Gomery feels relevant.

The second part of the mandate was for Gomery to make any recommendations that he considers advisable, based on his findings. Specifically requested of Gomery were the following: to prevent mismanagement of sponsorship or advertising programs in the future, taking into account legislation to protect "whistleblowers"; to recommend changes to legislation to change the governance of Crown corporations to ensure that audit committees are strengthened, that public access to information is increased, that there is a consistent application of the provisions for each organization, that compliance and enforcement be enhanced, and finally that respective responsibilities and accountabilities of Ministers and public servants as recommended by the Auditor General of Canada.

Proceedings and testimonies

The Gomery Commission began holding public hearings on 7 September 2004 in Ottawa, meeting in the Old City Hall. The first to testify was Auditor General Sheila Fraser who reported the findings of her earlier investigations. The first part of its investigation was of the political direction of the project. Most of the top officials involved were called to testify.

Testimony confirmed the Auditor General's conclusion that advertising firms submitted invoices for work that had not been done. Witnesses also reported that companies were asked to make cash contributions to the Liberal Party of Canada's Québec wing and to put Liberal workers on company payrolls.

In an unprecedented event, the inquiry saw the testimony of two Prime Ministers in February 2005: then-Finance Minister Paul Martin and then-Prime Minister Jean Chrétien. The latter's testimony was much anticipated as this was the first time in over a century that a sitting Canadian prime minister testified before a public inquiry.

Chrétien defended the program as an important component of the government's efforts to raise federal visibility in Québec. Prior to his testimony, Chrétien's lawyers moved to expel Justice Gomery in December 2004 due to several comments he had made to a National Post reporter before the hearings that demonstrated Gomery's bias against Chrétien. These included Gomery commenting that golf balls marked with Chrétien's name, which had been paid for by the sponsorship program, were "small town cheap." Gomery rejected the calls to recuse himself setting up a confrontation between him and Chrétien. At the end of his day of testimony Chrétien closed his statement by pulling out a series of golf balls bearing the name of American presidents and the law firm Ogilvie Renault (which at the time employed former Prime Minister Brian Mulroney, Gomery commission counsel Bernard Roy and Gomery's own daughter) asking whether each of them was "small town cheap." The stunt was the focus of all the media reports.

Martin appeared a few days following Chrétien, and denied any involvement in the program.

After the prime ministers testified, the hearings moved to Montreal to investigate where the money had gone. The hearings in Ottawa had uncovered little more than what was in the Auditor General's report. The AG did not have the authority to investigate outside of the government, and the look into the advertising companies in Montreal uncovered a great deal of new and explosive allegations. The most important of these were by Groupaction executive Jean Brault who recounted a series of crimes committed to direct government money to Liberal party supporters. These caused a sharp fall in the support for the governing Liberals, and put their government in jeopardy.

Reports

Phase I Report
On 1 November 2005, Gomery released the Phase I Report. Gomery criticized Chrétien and his chief of staff Jean Pelletier but cleared them of direct involvement in kickback schemes. While people such as Alfonso Gagliano, Chuck Guité and Jacques Corriveau took advantage of the programme, Gomery argued that abuses would not have occurred had Chrétien set the programme with safeguards in place. Gomery said that Pelletier "failed to take the most elementary precautions against mismanagement – and Mr. Chrétien was responsible for him."

Gomery also exonerated Prime Minister Paul Martin, the minister of finance during most of the sponsorship programme. Gomery specifically said that Martin "is entitled, like other ministers from the Quebec caucus, to be exonerated from any blame for carelessness or misconduct," as the Department of Finance's role was not oversight, but setting the "fiscal framework."

Phase II Report
On 1 February 2006, Gomery released his final report consisting mostly of recommendations for changes to the civil service and its relation to government.

The recommendations suggested include:

 Moving more responsibility to Parliamentary committees
 Stiffer penalties for violation in public spending legislation
 De-politicize civil service and crown corporation appointments
 More transparency with allocation of reserve funds
 Ban on destruction of documents

Shortly after Justice Gomery held a press conference, Prime Minister-designate Stephen Harper, elected on January 23, 2006, told the press that some of the commission's recommendations matched his proposed first bill, the Federal Accountability Act. Other recommendations went further than what Harper promised, while some other recommendations (dealing with the public service) would not be enacted in the short term.

Criticisms
Many commentators criticized the report for various reasons: alleged bias on the part of the commission, the terms of reference with which it was set up, and the use of evidence in the report. Several, including former Prime Minister Jean Chrétien, Warren Kinsella, and former cabinet minister Sheila Copps, criticized the commission as being little more than an extension of Liberal party infighting.

Gomery was accused by some as being friendly to Paul Martin, and hostile toward Chrétien. In the spring of 2005, Chrétien's lawyers attempted unsuccessfully to have Gomery removed due to his alleged bias. Subsequent to the release of the first report, Chrétien took action in Federal Court to review the commission report on the grounds that Gomery displayed a "reasonable apprehension of bias," and that some conclusions did not have an "evidentiary" basis.

On 26 June 2008, Federal Court ruled that Gomery had in fact displayed bias in several comments made before the hearings had closed and that his remarks showed that he had prejudged the issues. According to the Court, Gomery had insulted Chrétien when he described the distribution of golf balls bearing the prime minister's signature as "small-town cheap." The court voided those sections of Gomery's report dealing with Chrétien and Pelletier. Other comments by Gomery that Chrétien's lawyers argued as being indicative of bias included Gomery referring to the management of the sponsorship program as "catastrophically bad" and calling Chuck Guité a "charming scamp."

Other allegations of bias concern the commission's chief counsel, Bernard Roy, a former Chief of Staff to former Progressive Conservative Prime Minister Brian Mulroney. Roy is also a partner in Mulroney's law firm where Gomery's daughter works. Chrétien's lawyers stated that the appointment is a conflict of interest. Roy is a longtime personal friend of the former prime-minister's. Brian Mulroney and Jean Chrétien have had an adversarial personal relationship in recent years since the Airbus affair. The choice of counsel may account for the failure to call some Chrétien friendly witnesses.

Conservative leader Stephen Harper was sympathetic to Chrétien's complaints of bias, stating that the main problem was that the commission's terms of reference did not allow it to investigate Paul Martin's contracting habits as finance minister. Other criticisms concern the lack of powers the commission had to investigate criminal matters, which were being investigated by the RCMP.

Chrétien's lawyers have indicated they are concerned about conclusions which are not based on evidence, but mere extrapolation. Chrétien, on the day the report was tabled in the House of Commons, objected to the findings of the commission, commenting that Gomery believed the wrong witnesses. "Personally, I believe Jean Pelletier, a man who dedicated his life to the service of his city, his province and his country," said the former Prime Minister, dismissing Chuck Guité's testimony. Chrétien believes that Gomery's conclusion that the programme was run out of the Prime Minister's Office is wrong.

Appeal to Federal Court
Subsequent to the release of the first report, Chrétien's lawyers took action in Federal Court to invalidate the report and clear his name. They want the court to review the commission report on the grounds that Gomery showed a "reasonable apprehension of bias", and that some conclusions didn't have an "evidentiary" basis.

On 26 June 2008, Federal Court ruled that Gomery had in fact displayed bias in several comments made before the hearings had closed and that his remarks showed that he had prejudged the issues. According to the Court, Gomery had personally insulted Chrétien when he described the distribution of golf balls bearing the prime minister's signature as "small-town cheap." The court voided those sections of Gomery's report dealing with Chrétien and Pelletier.

The Federal Court also quashed the Gomery Inquiry's conclusions that Chrétien and Pelletier bore responsibility for the sponsorship scandal. Justice Max Teitelbaum criticized Gomery for having a preoccupation with the media spotlight that led him to give interviews he should have eschewed, making comments that indicated he judged issues before all evidence was heard, exhibited bias against Chrétien, and trivialized the inquiry proceedings. For instance, Teitelbaum pointed out that Gomery's remark halfway through the hearings that "juicy stuff" was yet to come made it appear that evidence of wrongdoing was expected before it was heard.

The federal government was ordered to pay Chrétien's legal costs. Chrétien and his aides have described it as vindication. Teitelbaum's decision was appealed to the Federal Court of Appeal where it was upheld.

See also
 List of Canadian political scandals
 Politics of Canada

References

Further reading
Azzi, Stephen. 2006 September 21. "Commission of Inquiry into the Sponsorship Program and Advertising Activities." The Canadian Encyclopedia (last edited 2014 July 3).

Makarenko, Jay. 2007 January 1. "Ethics in Government: Concepts, Issues & Debates." Maple Leaf Web

External links
 Commission of Inquiry into the Sponsorship Program and Advertising Activities
Who Is Responsible?: Phase 1 Report (2005)
 Restoring Accountability: Phase 2 Report (2006)
 2003 Report of the Auditor General of Canada to the House of Commons. Chapters 3, 4, and 5 (ISBN 0-662-35303-X)
 "Federal sponsorship scandal," CBC News In Depth. 2006 October 26.

2004 in Canada
2004 scandals
Jean Chrétien
Paul Martin
Political scandals in Canada
Corruption in Canada
Publication bans in Canadian case law

Sponsorship scandal


Silanus (sardisk: Silànos) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 432 meters højde og har 2.142 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 47,94 km² og grænser til kommunerne Bolotana, Bortigali, Dualchi, Lei og Noragugume.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Silanus


Tobias Alistair P. "Toby" Kebbell (Wakefield, Inglaterra; 9 de julio de 1982) es un actor británico, más conocido por su trabajo en las películas como Rocknrolla (pelicula de 2008), de Guy Ritchie donde interpreta a Johnny Quid, el músico y drogadicto hijastro de Lenny Cole, Prince of Persia: The Sands of Time, donde dio vida a Garsiv, y en The Sorcerer's Apprentice, donde interpretó a Drake Stone.
También, cuenta con un capítulo en la serie Black Mirror, Cap 3, Temp 1

Biografía
Es hijo de Michelle Mathers, una cocinera y de Robert Kebbell, un ingeniero; tiene tres hermanos: Jim, un escritor; Matt, un músico; y Dominic; también tiene una media hermana menor llamada Amelie "Boo" Mathers. Sus padres se divorciaron cuando Toby tenía dieciocho meses de edad.

Desde diciembre de 2008 sale con la empresaria Ruzwana Bashir hasta 2014 que Bashir fue fotografiada con Ben Rattray.

Carrera
En 2004 apareció en la película Alexander, donde interpretó a Pausanius. En 2005 obtuvo un pequeño papel en la película Match Point. En 2007 interpretó a Rob Gretton en la película Control. En 2008 apareció en la película RocknRolla, donde interpretó al músico Johnny Quid, y en el cortometraje The German. En 2009 interpretó a Billy de adulto en el cortometraje Tea and Biscuits y apareció en la película Chéri, donde dio vida a Patron.

En 2010 apareció en la película The Conspirator, donde interpretó al actor John Wilkes Booth. También interpretó a Drake Stone en The Sorcerer's Apprentice, y en la película Prince of Persia: The Sands of Time, donde interpretó al príncipe Garsiv. En 2011 apareció en la película War Horse, donde interpretó al soldado Geordie. Actuó en la película The Veteran y en los cortometrajes Jess//Jim y Handcuffed. También aparece en el segundo capítulo de la primera temporada de la miniserie británica Black Mirror, donde interpretó al protagonista, Liam. En 2012 apareció en la película Wrath of the Titans, donde interpretó a Agénor. Ese mismo año apareció en la película The East.

Filmografía

Películas

Series de televisión

Videojuegos

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Toby Kebbell
 Noticias > Toby Kebbell
 Toby Kebbell on TV.com
 Toby Kebbell - Zimbio

Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra

Toby Kebbell


İstanbul Radyoevi, 6 Mayıs 1927'de ilk programlı radyo yayınına başlamış olan TRT İstanbul Radyosu'nun stüdyo ihtiyacını karşılamak için 1945'te inşa edilen binadır.

Açılan proje yarışması sonucunda Doğan Erginbaş, Ömer Güney ve İsmail Utkular'ın ortak projesinin seçilmesiyle, Kasım 1945'te temelleri atılarak uygulanmaya başlanmış olan, bugün de İstanbul Radyoevi olarak kullanılan Harbiye'deki 4 katlı bina, 19 Kasım 1949 günü, dönemin cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün açış konuşmasıyla hizmete girmiş ve İstanbul Radyosu elverişli stüdyo koşullarına kavuşarak hizmet vermeye başlamıştır.

Ayrıca bakınız
 TRT İstanbul Radyosu

Kaynakça

Şişli'deki yapılar
Türkiye'de radyo
TRT radyo kanalları
Türkiye'de yayıncılık
Harbiye, Şişli

İstanbul Radyoevi


G-Police: Weapons of Justice ist die direkte Fortsetzung der Action-Flugsimulation G-Police aus dem Jahr 1997. Wie der Vorgänger wurde es von Psygnosis' Studio in Stroud entwickelt und erschien am 24. September 1999 exklusiv für PlayStation. Der Spieler übernimmt abermals die Rolle des Regierungspolizisten Jack Slater und muss die unmittelbar nach den Ereignissen in G-Police ausbrechenden Unruhen in den Kolonien auf dem Jupitermond Kallisto unter Kontrolle bringen und einen Putschversuch gegen die Erde verhindern.

Handlung
Die Handlung schließt zehn Tage nach den Ereignissen des ersten Teils an. Die geschwächte G-Police sieht sich zunehmenden Attacken organisierter Verbrecherorganisationen ausgesetzt. Die Erdregierung entsendet eine Truppe Marines, die die G-Police im Kampf gegen die kriminellen Vereinigungen unterstützen sollen. Doch nach der Ankunft der Marines wenden sich die Soldaten unter ihrem Kommandanten Griece gegen die Polizeieinheit. Sie versuchen ihrerseits die Kontrolle über Kallisto zu übernehmen, um anschließend die Erde selbst anzugreifen. Slater muss dies mit den wenigen verbliebenen Mitteln der G-Police verhindern.

Spielprinzip

G-Police: Weapons of Justice führt das Spielprinzip des Vorgängers fort. In 30 Missionen mit mehreren Teilaufgaben steuert der Spieler sein Kampfvehikel aus einer Cockpit- oder Verfolgeransicht. Neben den aus den Vorgängern bekannten Helikoptern DASA-Kamov Havoc und Venom steuert der Spieler diesmal in einigen Missionen mit dem gepanzerten Fahrzeug Rhino und dem Mech Raptor auch Bodeneinheiten, sowie gegen Spielende einen Weltraumtransporter mit der Eigenbezeichnung Corsair.

Die Missionseinweisung erfolgt durch einen Bildschirmtext mit Sprachausgabe. In Ergänzung dazu ändern sich Missionsziele jedoch im Laufe des Einsatzes häufig aufgrund vorgeskripteter Ereignisse. Während der Spieler im Vorgänger seine Einsätze weitestgehend allein bestritt, wird er in späteren Missionen von Flügelpiloten ("Wingmen") begleitet. Zusätzlich kann er in einigen Missionen einfache Anweisungen an Bodentruppen geben, die ihn anschließend im Kampf unterstützen. Dadurch erhalten die Missionen eine etwas strategischere Ausrichtung.

Neben der Hauptkampagne gibt es davon losgelöst 15 Bonusmissionen mit Geschicklichkeits- und Sonderaufgaben, wie etwa das Abfliegen eines Parcours oder das Abwehren gegnerischer Angriffswellen.

Entwicklung
Entwicklungsziele für die Fortsetzung waren aufgrund von Kundenfeedback die Verbesserung der Zugänglichkeit für Einsteiger durch eine verbesserte Steuerung und eine Erhöhung der beschränkten Sichtweite. Letzteres wurde damit erreicht, dass außerhalb des Sichtbereichs liegende Objekte nun wesentlich früher mit einem Drahtgitter-Umriss angedeutet wurden. Das Spiel unterstützt wie sein Vorgänger Dolby Surround.

Wie für den Vorgänger ging Psygnosis ein Cross-Promotionsabkommen mit dem Modelabel Diesel ein. Psygnosis band das Firmenlogo des Modelabels mehrfach im Spiel ein und nutzte für seine Spielcharaktere Modedesigns, die Diesel speziell für das Spiel entwarf und über einen begrenzten Zeitraum zusammen mit dem Spiel in seinen Flagshipstores zum Kauf anbot.

Rezeption

G-Police: Weapons of Justice erhielt von der Fachpresse durchschnittliche Bewertungen (Gamerankings: 71,50 %). Das Spiel wurde allgemein als eine verbesserte Version seines Vorgängers beschrieben, ohne diesen jedoch deutlich zu übertreffen. Auf geteiltes Echo stieß weiterhin die Grafikdarstellung. Während einige Tester die herausragende Detailfülle der Nahdarstellung lobten, kritisierten andere Tester die wie im Vorgänger aufgrund von Speichermangel damit einhergehende, geringe Sichtweite und das Aufpoppen von Texturen. Der Schwierigkeitsgrad wurde mehrheitlich als deutlich schwieriger wahrgenommen. Tester Ralph Karels lobte in seinem Bericht für Video Games das abwechslungsreichere Missionsdesign und hob die gute deutsche Synchronisation hervor.

Weblinks

Einzelnachweise

Computerspiel 1999
Flugsimulator
PlayStation-Spiel

G-Police: Weapons of Justice


L'Équipe du Chili féminine de hockey sur gazon représente le Chili dans les compétitions internationales féminines de hockey sur gazon et est contrôlée par la Fédération chilienne de hockey. Elle est affiliée à la Fédération internationale de hockey et à la Fédération panaméricaine de hockey.

Histoire
Le hockey est arrivé au Chili au milieu du  siècle. L'équipe nationale du Chili a eu du succès au niveau continental, mais n'a jamais enrayé cela dans le monde. L'équipe ne s'est jamais qualifiée pour une Coupe du monde ou des Jeux olympiques.

L'année la plus réussie des femmes chiliennes a eu lieu en 2017, avec leur médaille d'argent à la Coupe d'Amérique 2017. L'équipe est entrée dans l'histoire en enregistrant sa toute première victoire contre les États-Unis en compétition officielle et en se qualifiant pour la première fois en finale.

Le Chili a remporté une médaille aux Jeux panaméricains de 2011. Lors du tournoi, l'équipe a remporté une médaille de bronze après avoir battu le Canada. Le Chili a raté de peu des médailles lors de l'événement à trois autres reprises, terminant à la quatrième place.

Le Chili a également connu un grand succès dans son équipe nationale junior. L'équipe junior s'est qualifiée et a participé à trois Coupe du monde de hockey sur gazon des moins de 21 ans et a remporté quatre Coupe d'Amérique de hockey sur gazon des moins de 21 ans.

Records dans les tournois

Coupe d'Amérique
 2004 -  place
 2009 -
 2013 -  place
 2017 -
 2022 - Qualifiée

Ligue mondiale
 2012-2013 -  place
 2014-2015 -  place
 2016-2017 -  place

Championnat d'Amérique du Sud
 2003 -
 2008 -
 2010 -
 2013 -
 2016 -

Jeux panaméricains
 1999 -
 2003 -
 2007 -
 2011 -
 2015 -
 2019 -
 2023 - Qualifiée

Jeux sud-américains
 2006 -
 2014 -
 2018 -
 2022 - Qualifiée

Hockey Series
 2018-2019 - Finales

Composition

Actuelle
La composition suivante du Chili pour la Coupe d'Amérique 2022 à Santiago du 19 au 30 janvier 2022.

Entraîneur :  Sergio Vigil

Références

Liens externes
 Site officiel
 Profil FIH

Hockey sur gazon
Chili
Hockey sur gazon au Chili


Teresa Portela (Cangas do Morrazo, 5 de maio de 1982) é uma canoísta espanhola, medalhista olímpica.

Carreira

Portela conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de K-1 200 m com o tempo de 38.883 segundos.

Canoístas olímpicos da Espanha
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Teresa Portela (canoísta espanhola)


كارلو لورينزي (ولد في 24 نوفمبر 1828، وتوفي 26 أكتوبر 1890) عرف باسم الشهرة كارلو كولودي  كان أديباً إيطالياً من فلورنسا يشغل أدب الأطفال حيزا كبيرا من حياته. وعرف بين أرباب الأدب بأجادته كتابة روايات الحكاية الخرافية، وذاعت شهرته بعد كتابة رواية مغامرات بينوكيو.

سيرة حياته
تطوع في أثناء اندلاع حرب الاستقلال الإيطالية في عام 1848 للخدمة في جيش توسكانا. تجلت ميوله السياسية في أعماله الأخيرة وفي صحيفة لمبيون الساخرة. وكانت هذه الصحيفة تصدر على نفقة دوق توسكانا الكبير في عام 1849 ولأسباب ما أوقفت وإعيد نشرها من جديد في عام 1860.

وقد تم ترجمة روايته RACCONTI DE NANE حكايات جنيات ونشرتها دار حورس سنة 2021

روابط خارجية

مراجع

أسماء قلمية
أشخاص من بيسكيا
أشخاص من فلورنسا
الدوقية العظمى للتوسكانيين
إيطاليون من مرحلة توحيد إيطاليا
روائيون
روائيون إيطاليون
روائيون إيطاليون في القرن 19
شخصيات من الربيع الأوروبي 1848
صحفيون
صحفيون إيطاليون
صحفيون ذكور إيطاليون
صحفيون في القرن 19
صحفيون من فلورنسا
كتاب أدب أطفال إيطاليون
كتاب فنتازيا إيطاليون
كتاب في القرن 19
كتاب قصة قصيرة إيطاليون
كتاب قصة قصيرة إيطاليون في القرن 19
كتاب من توسكانا
كتاب من فلورنسا
مواليد 1826
مواليد 1828
مواليد في فلورنسا
وفيات 1890
وفيات في فلورنسا
كتاب ذكور إيطاليون في القرن 19
كتاب بأسماء مستعارة القرن 19

كارلو كولودي


سوق الإثنين إحدى بلديات دائرة المعاتقة التابعة لولاية تيزي وزو.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية  ولاية تيزي وزو

سوق الإثنين

سوق الاثنين (ولاية تيزي وزو)


Cet article traite du box-office de la saison cinématographique 1973-1974 en Italie.

Les 20 premiers
Les films sont classés selon les recettes réelles de la Société italienne des auteurs et éditeurs (SIAE, Società Italiana degli Autori ed Editori), fournies par les volumes Platea in piedi exprimées en lires italiennes. Lorsque les données SIAE pour le nombre d'entrées ne sont pas disponibles, les recettes réelles ont été divisées par le prix moyen du billet à l'époque, estimé à  en  1973-74.

Pour certains titres étrangers, les données SIAE ne sont pas disponibles, la position dans le classement est obtenue sur la base des données disponibles auprès du Giornale dello spettacolo.

Notes et références

Bibliographie

1973 en Italie
1974 en Italie
Box-office Italie

Box-office Italie 1973-1974


Følelser (emotioner) omhandler oplevede affektive tilstande som vrede og frygt. Det psykologiske begreb "emotion" er ofte brugt til at adskille dem fra følesansen. Følelser er komplekse og kan ifølge nogle teorier føre til psykologiske og fysiologiske forandringer, der påvirker personers adfærd. Det relaterer sig til en intens mental aktivitet, ofte med en høj grad af glæde eller sorg involveret. Den videnskabelige diskurs har imidlertid ikke kunnet skabe konsensus om en entydig definition. Følelser er ofte associeret med begreber som humør, temperament, personlighed, disposition og motivation. I nogle teorier er erkendelse et væsentligt aspekt af emotion.

Følelse som emotion
De grundlæggende emotioner er glæde, velbefindende, afsky, frygt, overraskelse, sorg og vrede. I løbet af evolutionen er de grundlæggende emotioner suppleret med mere komplekse emotioner som kærlighed, skyld, skam, anger, jalousi, flovhed, hengivenhed, ømhed, empati osv. En del af komplekse emotioner kan ses som underkategorier af de grundlæggende emotioner. Fx kan glæde deles op i fryd, morskab, ekstase, lyksalighed og stolthed . Den enkeltes følelser er som regel så komplekse, at de ikke kan reduceres til de begrebslige kategorier eller en præcis sammensætning af disse. De kan være latente i personligheden, men pludselig udtrykke sig, når stemningsbilleder giver dem manifest karakter. Varigheden af dem kan være kortvarige og indeholde verbale eller adfærdsmæssige mekanismer. Psykoterapeuten Michael C. Graham beskriver følelser som et kontinuum af intensitet.

Valens og "arousal"
Nogle videnskaber vurderer de forskellige emotioner i forhold til to akser: valens og "arousal" ("ophidselse"). Valens angiver i denne sammenhæng om emotionen er positiv eller negativ - eksempler kunne være henholdsvis glæde og sorg. "Arousal"-aksen angiver intensiteten af emotionen.

Plutchiks emotional wheel og Geneva Emotion Wheel eksempler på, hvordan følelser kan beskrives i styrke. Det er begge teorier om grundemotioner. Hvor grundemotioner er de følelser, som hyppigt forekommer og kontrollerer andre mindre følelser.

Følelse og fornuft
I rationelle videnskabelige modeller antages det, at der kan etableres en "højere fornuft", som bygger på observationer og data og "overvinder" følelserne som grundlag for handling. Denne indfaldsvinkel tilsidesætter eller undervurderer problemløsning baseret på erkendelse eller oplevelse,. En mulig løsning på dette dilemma er at erkende, at enhver handling er baseret på fortolkninger, der inddrager følelser, hvilket blandt andet betyder, at valget mellem alternativer i en beslutningsproces inddrager følelser som begejstring eller afsky.

Følelser opleves ofte som observationer af virkeligheden, mens de egentlig er individets vurdering af situationen. Det kan derfor være en fejlvurdering.

Følelser som evolutionært skabte processer
Neuronvidenskabsfolk og evolutionære psykologer går ud fra, at emotioner er skabt af evolution til at motivere organismer til at løse problemer i deres naturlige omgivelser. Så væmmelse vil dermed ikke blot være en unspecific emotion, som kan betyde alt, men være udviklet til at f.eks. at få organismen til at væmmes ved ting, som kan gøre en syg. En følelse vil så aktivere de instinkter i organismen, som bedst egner sig til at løse problemet.

Nedenunder er en videreudvikling af Panksepps model om emotioner.

Følelsernes historie

Platon anså modsætningerne mellem fornuft og følelser som en grundlæggende konflikt i menneskets sind - ofte beskrevet med en metafor om fornuften som "herre" og følelserne som "slave". Aristoteles havde derimod en naturalistisk forståelse af følelser, og beskrev dem som meningsfyldte fænomener knyttet til visse sansefornemmelser, sammenhænge og forestillinger. Følelser kan ifølge Aristoteles være fornuftige nok, hvis de bedømmer verden på en korrekt eller retfærdig måde. I Retorikken analyserer han, hvordan ulige følelser virker i menneskelig samhandling ved at være drivkraften, når mennesker skifter mening eller tager afgørelser. En klog forvaltning af følelserne er nært forbundet med betingelser og muligheder for lykke (eudaimonia). I Den nikomakiske etik diskuterer Aristoteles, hvordan mennesket kan dyrke kloge handlingsmønstre og bringe sit følelsesliv under kontrol. "Den gyldne middelvej" er i denne sammenhæng at balancere erfaringernes yderpunkter på fornuftigt vis, til en praktisk visdom (fronesis).  Fravær af frygt kan - i form af dumdristighed - være ligeså destruktivt som for stærk frygt; ligesom det er vigtigt at udtrykke sin vrede overfor den rigtige person, på det rigtige tidspunkt og sted. Aristoteles' forståelse af følelsernes rolle i vore liv foregriber flere moderne teorier om emotioner i psykoterapi. Indenfor stoicismen var synet på følelser mere kritisk. Græske og romerske filosoffer mente, at følelser er i konflikt med fornuften, og Cicero, Seneca og Marcus Aurelius fremhævede alle faren ved at tabe kontrol over sit følelsesliv. Epiktet, som var frigiven slave, vidste af erfaring, at store dele af vores tilværelse ligger uden for vores kontrol - selv kan vi kun kontrollere vores holdning til det, vi udsættes for. Epiktet mente, at det ikke er hændelsen i sig selv, men vores oplevelse af den, der skaber stress og lidelse. Accept for ydre forhold udenfor menneskelig kontrol var for stoikerne vejen til at opnå indre frihed og sindsro (apatheia). Deres opfattelse af følelseslivets destruktive sider fik stor indflydelse på senere idéhistorie; også de kristne kirkefædre sluttede sig til den stoiske opfattelse af følelser som potentielt farlige og primitive fænomener, der skal holdes under fornuftig og social kontrol, som de genspejles i katolicismens syv dødssynder. Samtidig var kristne tænkere også optaget af at fremme følelser som medlidenhed og næstekærlighed.

Descartes beskrev, hvordan enkelte lidenskaber kan underminere fornuften. Spinoza lagde vægt på den rationelle tankes frigørende kraft på vejen mod en indre frihed og oplysning gennem fornuftig indsigt. David Hume kritiserede derimod oplysningstidens dyrkelse af fornuften ved at mene, at "fornuften er, og bør være, lidenskabernes slave".  Sammen med Adam Smith fremhævede han moral sentiments, hvorved følelserne ligger til grund til vore moralske handlinger. Blaise Pascal hævdede, at "hjertet har sine grunde, som fornuften ikke kender," og at vigtige sider ved den menneskelige erfaring ikke kan forstås eller forklares ved hjælp af fornuften. Kant tog til genmæle med sit forsvar af forstandens grundlæggende rolle i den menneskelige erfaring.

Romantikkens kunstnere og tænkere udfordrede oplysningstidens fornuftsdyrkelse ved at lodde "dybderne" i menneskesindet. I stedet for at se menneskenaturen som styret af primitive og destruktive kræfter, satte Rousseau fokus på det ægte og oprindelige i menneskets natur, og hvordan disse sider blev undertrykt af samfundsordenen. Følelserne blev tildelt en vigtig rolle i forsøget på at føre mennesket "tilbage til naturen". Samtidig skildrer Goethes roman, Den unge Werthers lidelser, hvordan følelser kan udarte til livsødelæggende føleri. Filosofferne Schopenhauer og Nietzsche var optaget af konflikterne mellem fornuften og menneskesindets skyggesider, og danner den historiske baggrund for Freuds psykoanalytiske teorier om det ubevidste sjæleliv. Charles Darwin gjorde i 1872 følelseslivet til et naturvidenskabeligt forskningsområde med sin bog The expression of emotion in man and animals.  Her studerede Darwin mennesket ud fra en evolutionsmæssig vinkel og foreslog, at følelser måske er miljøtilpasninger som et resultat af evolution. I sin artikel fra 1884, What is an emotion?, prøvede William James at beskrive følelser som et resultat af rent fysiologiske processer.

Darwins tanker om følelser som adaptive mekanismer har sat sig spor, som da Paul Ekman i 1970'erne foretog studier af ansigtsudtryk i forskellige kulturer og fastslog, at følelser som glæde, sorg, vrede, frygt og afsky danner universelle reaktionsmønstre.  Men nyere undersøgelser foretaget af Lisa Feldman Barrett tyder på, at ansigtsudtryk slet ikke er så grundlæggende og ens, som Ekman har postuleret.

Fodnoter

Litteratur

 Bo, Inger Glavind & Michael Hviid Jacobsen (2016). Hverdagslivets følelser. København: Hans Reitzels Forlag

 March, James G.: Fornuft og forandring(2000), Samfundslitteratur
 Ziehe, Thomas: Individualisering som det kulturelt forankrede selvforhold (1997) I:"Social kritik 52/53, november 1997, s. 129-135

Menneskeadfærd
Adfærd

Følelse (emotion)


Blackey bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Blackey (Kentucky)
 Blackey (Virginia)

Blackey