A competição de velocidade por equipes masculinas do esqui cross-country nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada em 16 de fevereiro no Centro Nórdico Kuyangshu e Centro de Biatlo, em Zhangjiakou.

Medalhistas

Resultados

Semifinais
Avançam para a final as duas primeiras de cada bateria, mais as seis melhores por tempo. O revezamento se deu em quatro pernas, sendo que cada atleta percorreu o trajeto duas vezes.

Final
Assim como nas semifinais, o revezamento foi dividido em quatro segmentos, com cada atleta percorrendo o trajeto duas vezes.

velocidades por equipes masculinas

Esqui cross-country nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Velocidade por equipes masculino


Denneler ist der Familienname folgender Personen:

 Bernhard Denneler (1963–2007), Schweizer Dendrochronologe
 Iris Denneler (1955–2012), deutsche Germanistin
 Utta Denneler, wirklicher Name von Utta Danella (1920–2015), deutsche Schriftstellerin

Denneler


Belokanski rajon (azerski: Balakən rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Belokanski rajon je najsjeverni  azerbajdžanski rajon te graniči s Gruzijom i Rusijom. Središte rajona je Belokani. Površina Belokanskog rajona rajona iznosi 920 km². Belokanski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 89.827 stanovnika, od čega su 44.012 muškarci, a 45.815 žene.

Astarinski rajon se sastoji od 24 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Belokanski rajon


Rappenhof ist ein Gemeindeteil des Marktes Dürrwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am Hühnerbächlein, einem rechten Zufluss der Sulzach, und am Wörlesgraben, der 200 Meter weiter östlich als rechter Zufluss in das Hühnerbächlein mündet. Im Südwesten grenzt der Rappenwald an, im Westen der Eichelgarten. 0,75 km südöstlich erhebt sich der Rappenbuck (). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Labertswend zur Kreisstraße AN 42 (0,3 km nordöstlich) bzw. nach Hopfengarten (1,8 km südwestlich).

Geschichte
Die Fraisch über Rappenhof war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen und dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen. Der Hof hatte das Obervogteiamt Dinkelsbühl des Deutschen Ordens als Grundherrn. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reichs (1806) nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Labertswend 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Dürrwangen zugeordnet.

Baudenkmal
 Eichelgarten: Corpus eines Feldkreuzes, Holz, wohl noch 18. Jahrhundert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und war ursprünglich nach St. Peter und Paul (Halsbach) gepfarrt, seit der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts ist die Pfarrei Maria Immaculata (Dürrwangen) zuständig. Die Protestanten sind nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dürrwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Rappenhof (Dürrwangen)


Bezvučni palatalni frikativ glas je koji postoji u nekim jezicima, a u međunarodnoj fonetskoj abecedi za nj se rabi simbol [ç].

Glas ne postoji u hrvatskome standardnom jeziku, ali postoji u nekim govorima kineskog, engleskog i paštunskih jezika, u škotskom gaelskom, a alofon je u njemačkom, estonskom, finskom i drugima.

Karakteristike su:

 po načinu tvorbe jest frikativ
 po mjestu tvorbe jest palatalni suglasnik
 po zvučnosti jest bezvučan.

Izvori

Fonetika

Bezvučni palatalni frikativ


Ayvalısokağı, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, Gürcistan göçmeni Gürcüler tarafından kurulmuştur.

Coğrafya
Samsun iline 91 km, Ladik ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ladik'in mahalleleri
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Ayvalısokağı, Ladik


Le Renault JJ est un locotracteur conçu par Renault en 1922. Il s'agit du premier véhicule roulant à voie normale produit par Renault.

Histoire
Le locotracteur, à voie normale, Renault JJ est créé en 1922. Plusieurs dizaines ont été produites jusque dans les années 1930. Initialement équipée d'un moteur de , la plupart de la production reçoit un moteur essence de . Les derniers JJ produits ont un moteur diesel de .

Un, à moteur , sera utilisé sur le réseau du Nord à partir de 1923 et deux seront livrés à la compagnie franco-espagnole du chemin de fer de Tanger à Fès en 1924. Le JJ du Nord est renuméroté LZZ 15 par la SNCF en 1937, puis YR 07001 en 1948. Il avait entretemps été remotorisé avec un moteur diesel.

Très résistants, les JJ restent en service dans les embranchements particuliers jusque dans années 1970.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 .

Articles connexes
 Histoire de l'entreprise Renault
 Liste des codes projets Renault (1899-1941)
 Autorail Renault

Renault
Locotracteur de France

Renault JJ


[[Dosya:Da Vinci Vitruve Luc Viatour.jpg|sağ|küçükresim|upright=0.91| Fizyoloji çalışmalarında Leonardo da Vinci'nin erken dönem çalışmalarından biri Vitruvius Adamı.]]

Fizyoloji (işlevbilim), canlıların mekanik, fiziksel ve biyokimyasal fonksiyonlarını ve sistemlerinin işleyişini inceleyen bilim dalıdır. Fizyolojiyle ilgilenen bilim insanlarına fizyolog denir. Fizyoloji alanında en büyük ödül Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'dür.

Fizyoloji sözcüğü, Grekçe "doğa", "köken" anlamına gelen φυσις (physis) ve "araştırma" anlamına gelen -λογία (-logia)'' sözcüklerinden türetilmiştir.

Hücreden organizmaya

Canlılar yaşamlarını sürdürebilmek için beslenme, solunum, dolaşım, boşaltım, üreme gibi yaşamsal faaliyetleri gerçekleştirirler. Tek hücreliler canlılarda yaşamsal faaliyetler tek hücre içerisindeki organeller tarafından gerçekleştirilir.

Çok hücreli canlılarda yaşamsal faaliyetler tek bir hücre tarafından değil hücre toplulukları tarafından gerçekleştirilir.
Çok hücreli canlıları oluşturan hücrelerin hepsi aynı yapıda ve görevde değildirler. Canlı vücudunu oluşturan hücreler görevlerine göre farklı özellikler kazanmışlardır. Canlı vücudunu oluşturan hücrelerden bazıları birleşerek üreme görevini, bazıları birleşerek destek ve hareket görevini, bazıları birleşerek besinleri veya çeşitli gazları (oksijen ve karbondioksit) taşıma görevini, bazıları da birleşerek koruma görevini yerine getirirler.

Çok hücreli canlılarda yapı ve görevleri aynı olan hücrelerin oluşturduğu hücre topluluklarına doku denir. Bitki ve hayvanlarda bulunan dokular birbirlerinden farklıdır. Bitkilerin yapısında bulunan dokulara bitkisel dokular, hayvanların yapısında bulunan dokulara hayvansal dokular denir.
Çok hücreli canlılarda dokuların oluşmasıyla dokular arasında işbölümü ortaya çıkmıştır.
İnsan vücudunda kan, kas, kemik, sinir, yağ, destek, salgı, epitel doku gibi çeşitli dokular bulunur. Her dokuyu oluşturan hücrelerin şekli, görevi, yapısı, büyüklüğü ve dizilişi o dokuya özgüdür. Bir dokunun hücresi ile başka bir dokunun hücresinin şekli, görevi, yapısı, büyüklüğü ve dizilişi farklıdır.
Çok hücreli canlılarda aynı yapı ve görevdeki hücreler birleşerek dokuları, dokular birleşerek organları, organlar birleşerek sistemleri, sistemler de birleşerek canlı organizmayı (canlı vücudunu) oluştururlar. İşte tüm bu dizgelerin işleyişi fizyolojinin konusudur.

Hücre → Doku → Organ → Sistem → Canlı (Organizma) (Canlı Vücudu)

Fizyoloji genellikle bitki fizyolojisi ve hayvan fizyolojisi olarak ikiye ayrılarak incelense de, fizyolojinin kuralları hangi canlının çalışıldığına bakılmaksızın evrenseldir. Örneğin, maya hücre fizyolojisinde öğrenilenler insan hücrelerine de uygulanabilir.

Fizyolojini temel özelliği, incelediği sistemlerin durağan değil dinamik olmasıdır. Hücrelerin işlevleri, en yakın çevresindeki değişikliklere bağlı olarak sürekli değişir ve her canlı, gerek temel yaşam birimi olan hücrenin iç değişikliklerinden, gerek etkileşim içinde olduğu dış ortamın değişikliklerinden kaçınılmaz biçimde etkilenir. Bu nedenle, fizyolojik tepkimelerden çoğunun temel amacı, iç ortamdaki fiziksel ve kimyasal dengenin korunmasıdır. Bu iç denge, hayvanlarda, canlının iç ya da dış ortamdaki değişiklikleri algılayabilen duyu alıcılarıyla düzenlenir. Bu alıcıların uyarısıyla, kas, böbrekler, karaciğer ve iç salgı bezleri gibi organlarda, değişen koşullara uygun özel yanıtlar gelişir ve canlı kendisini bu yeni duruma uyarlayabilir.

Bugün fizyologlar, hücre, doku ve organlarda derledikleri bilgilerin ışığında, canlının bir bütün olarak çevresine nasıl uyum sağladığını araştırırlar. Kısacası, kalıtımın biyokimyasal temellerinden ve moleküler biyolojiden başlayarak hayvanlardaki davranış özelliklerine varıncaya değin çok geniş bir araştırma alanı bugün fizyoloji teriminin kapsamına girmiştir.

Fizyolog
Fizyoloji ile uğraşan bilim insanına denir.

Klinik fizyoloji (tıpta fizyoloji uygulamaları)
İnsan vücudunun mekanik, fiziksel ve biyokimyasal fonksiyonlarının ve sistemlerinin işleyişinin incelendiği fizyoloji alanı.

Fizyoloji uzmanı (Klinik fizyolog)
İnsan fizyolojisi alanında bilgiye ulaşma, bilgi biriktirme ve bilgi üretme becerisi gösteren; tıbbi uygulamada tanı, tedavi ve izleme amacı ile kullanılan ve fizyolojik parametreleri ölçmeyi amaçlayan yöntemleri uygulama, yorumlama, yöntemlerin doğruluk ve güvenirliklerini sınayabilme yetisine sahip, yeni yöntemler geliştirebilme becerisi kazanmış, klinik ve deneysel çalışmaları planlama, yürütme, yorumlama, bir laboratuvarı bağımsız olarak yönetme, laboratuvar  güvenliğini sağlama, laboratuvar  personeli eğitme konularında bilgili ve deneyimli, diğer meslektaşlarına bilgi ve konsültasyon hizmeti sağlayan bir hekimdir.

Fizyoloji laboratuvarları

 Elektrofizyoloji laboratuvarı (EEG, EMG, EKG)
 Hematoloji laboratuvarı
 Kan bileşenleri ve Kan bankacılığı
 İmmunoloji laboratuvarı
 Biyokimya laboratuvarı
 Genetik laboratuvarı
 Nörofizyoloji laboratuvarı (Uyku, davranış, kognisyon)
 Duyu laboratuvarı (Odyoloji, görme, denge)
 Ağrı ve Akupunktur laboratuvarı
 Egzersiz laboratuvarı
 Solunum laboratuvarı
 Endokrin ve Metabolizma laboratuvarı
 Ürodinami laboratuvarı
 Hiperbarik Oksijen laboratuvarı
 Yükseklik-sualtı-uzay laboratuvarı
 Yaşlılık laboratuvarı (Geriatri)
 Fonksiyonel radyoloji laboratuvarı

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Bitki fizyolojisi
 Hayvan fizyolojisi
 Böbrek fizyolojisi

Dış bağlantılar
 Fizyoloji Derneği
 Gelişim Fizyolojisi

Tıp bilimleri

Fizyoloji


Hebrejska književnost sastoji se od drevnih, srednjovjekovnih i modernih spisa na hebrejskom jeziku. To je jedan od primarnih oblika židovske književnosti, iako je bilo slučajeva da su književnost na hebrejskom pisali i oni koji nisu Židovi. Hebrejska književnost nastala je u mnogim dijelovima svijeta tijekom srednjeg vijeka i modernog doba, dok je moderna hebrejska književnost uglavnom izraelska književnost. Godine 1966. Šmuel Josef Agnon dobio je Nobelovu nagradu za književnost za romane i kratke priče koje koriste jedinstvenu mješavinu biblijskog, talmudskog i modernog hebrejskog, čime je postao prvi hebrejski pisac koji je dobio tu nagradu.

Antičko doba
Književnost na hebrejskom jeziku počinje s usmenom književnošću Lešonskog Hakodeša (לֶשׁוֹן הֲקוֹדֶשׁ), "Svetog jezika", iz davnih vremena i s učenjima Abrahama, prvog od biblijskih patrijarha Izraela, oko 2000. godine prije Krista. Bez premca, najvažnije djelo starohebrejske književnosti je hebrejska Biblija (Tanah).

Mišna, sastavljena oko 200. godine, primarna je rabinska kodifikacija zakona izvedenih iz ore. To je djelo napisano na hebrejskom, dok je njegov glavni komentar Gemara, uglavnom napisan na aramejskom. Mnoga djela klasičnog midraša napisana su na hebrejskom.

Srednji vijek
Tijekom srednjovjekovnog razdoblja većina židovske i hebrejske književnosti napisana je u islamskoj sjevernoj Africi, Španjolskoj, Palestini i na Bliskom istoku. Mnoga djela srednjovjekovne filozofske književnosti, poput Majmonidovog "Vodiča za zbunjene" i "Cuzara", kao i mnoga beletristika, napisana su na judeo-arapskom. Djela rabinske literature češće su pisana na hebrejskom, uključujući: Komentare Tore od Abrahama ibn Ezre, Rashija i drugih; kodifikacije židovskog zakona i djela musarske književnosti (didaktičke etičke književnosti). Jedno od djela napisanih na hebrejskom bili su "Basne o lisici" Berehiaha ben Natronaija ha-Nakdana, hebrejske basne koje podsjećaju na Ezopove basne. Za srednjovjekovno razdoblje potvrđena je samo jedna hebrejska pjesma koju je napisala žena (koja je prva i posljednja u nekoliko stoljeća). Tu je pjesmu napisala žena Dunasha ben Labrata, a u njoj ona oplakuje Dunashov odlazak u progonstvo.

Moderno doba
Osim pisanja tradicionalne rabinske književnosti na hebrejskom, moderni Židovi razvili su nove oblike fikcije, poezije i pisanja eseja, koji se obično nazivaju "moderna hebrejska književnost".

18. stoljeće
Sve do početka 18. stoljeća židovskom književnošću i dalje su dominirali sefardski autori, koji su često pisali na judeo-arapskom. Alegorijska drama Mosesa Chaima Luzata "La-Yesharim Tehilah" (1743.) može se smatrati prvim proizvodom moderne hebrejske književnosti. Nazvana je "pjesmom koja je druga samo od Biblije u svom klasičnom savršenstvu stila". Luzatov učenik u Amsterdamu, David Franco Mendes (1713.–'92.), nastavio je majstorov rad svojim imitacijama Jeana Racinea ("Zemlja 'Athaliah") i Metastasiusa ("Jehudit"), iako njegova djela nisu tako cijenjena kao Luzatova.

Kasnije u 18. stoljeću, pokret Haskala (židovsko prosvjetiteljstvo) radio je na postizanju političke emancipacije Židova u Europi, a europski Židovi postupno su počeli proizvoditi više literature po uzoru na ranije bliskoistočne židovske autore. Prijevod hebrejske Biblije na njemački od strane Mosesa Mendelssohna potaknuo je interes za hebrejski jezik što je dovelo do uspostavljanja tromjesečnih recenzija pisanih na hebrejskom. Uslijedile su druge periodike. Poezija Naftalija Hirza Veselija, poput "Shire Tif'eret" ili "Mosiade", učinila je Veselija, pjesnikom laureatom tog razdoblja.

19. stoljeće
U Galiciji u 19. stoljeću, pjesnici, znanstvenici i popularni pisci pridonijeli su širenju hebrejske i židovske emancipacije. U Amsterdamu se u 19. stoljeću pojavio krug književnih umjetnika na hebrejskom jeziku, među kojima je bio i pjesnik Samuel Mulder (1789.–1862). Prag je u 19. stoljeću postao aktivno središte Haskale, a među tamošnjim piscima najpoznatiji je Yehudah Loeb Yeiteles (1773.–1838.), autor duhovitih epigrama ("Bene ha-Ne'urim") i djela usmjerenih protiv hasidizma i protiv praznovjerja. U Mađarskoj su pisci na hebrejskom jeziku bili: Solomon Levison iz Mure (1789.–1822.), autor "Melicat Jeshurun"; Gabriel Sedfeld, pjesnik koji je bio otac Maxa Nordaua; i pjesnik Simon Bacher. Važan židovski autor u Rumunjskoj tijekom 19. stoljeća bio je liječnik i pisac Julius Baras.

20. stoljeće
Kako se cionističko naseljavanje Palestine intenziviralo početkom 20. stoljeća, hebrejski je postao zajednički jezik raznih židovskih imigrantskih zajednica, zajedno s izvornim palestinskim Židovima Starog Yishua, koji su nastavili književnu tradiciju ranijih sefardskih i arapsko-židovskih pisaca kao što su: Majmonid i al-Harizi. Eliezer Ben-Yehuda posebno je radio na prilagodbi hebrejskog jezika potrebama suvremenog svijeta, okrećući se hebrejskim izvorima iz svih razdoblja i regija kako bi razvio jezik koji je nadilazio sveto i poetsko i bio sposoban artikulirati suvremeno iskustvo.

S porastom cionističkog pokreta među Židovima u Europi, Židovi Aškenazi prihvatili su hebrejsku književnost i po prvi put počeli njome dominirati. Temelje moderne izraelske abecede postavila je skupina književnih pionira iz Druge alije. Hayim Nahman Bialik (1873.–1934.) bio je jedan od pionira modernih hebrejskih pjesnika i postao je priznat kao izraelski nacionalni pjesnik. Bialik je značajno pridonio oživljavanju hebrejskog jezika, koji je prije njegovih dana postojao prvenstveno kao drevni, znanstveni ili pjesnički jezik. Bialik je, kao i druge velike književne ličnosti s početka 20. stoljeća, poput Ahada Ha-Ama i Černihovskog, posljednje godine života proveo u Tel Avivu i izvršio veliki utjecaj na mlađe hebrejske pisce; utjecaj njegova djela očit je u suvremenoj hebrejskoj književnosti.

Izvori

Književnost po državama
Židovi
Izraelska kultura

Hebrejska književnost


Irena Lekapene (rođena kao Marija; bug. Ирина Лакапина, grč. Μαρία/Ειρήνη Λακαπηνή; ? – o. 966.) bila je bugarska carica kao žena cara Petra I. Bugarskog. Njezini su roditelji bili Kristofor Lakapen – sin i suvladar Romana I. – i njegova supruga, Augusta Sofija.

Kako bi se dokazao kao dostojni nasljednik svoga oca, novi bugarski car Petar I. napao je u svibnju 927. bizantsku temu Traciju, ali je također bio spreman na primirje. Roman I. je predložio savez putem braka između carskih kuća Bizanta i Bugarske kako bi se rat napokon okončao te je udao svoju unuku Mariju za bugarskog vladara. Po prvi put u povijesti, bizantska princeza se udala za stranog vladara te je kasnije Konstantin VII. kritizirao Romana zbog tog čina. U listopadu 927., Petar je stigao blizu Konstantinopola kako bi se susreo s Romanom i potpisao mirovni sporazum te je oženio Mariju 8. studenog. Kako bi se naznačilo novo razdoblje odnosa Bizanta i Bugarske, Marija je dobila novo ime, Irena ("mir").

Petar i Irena su imali barem trojicu sinova:
Plenimir Bugarski
Boris II. Bugarski
Roman Bugarski

Izvori i bilješke

Obitelj Lakapen
Bizantske princeze
Bugarske carice

Irena Lekapene


Guillaume Le Coat, aussi appelé Gwil ar C'hoad (son nom en breton) est né le  à Trémel et décédé le  au même endroit. Il est écrivain, traducteur de la Bible et pasteur.

Biographie
Guillaume Le Coat est originaire de Trémel est un petit-fils de Guillaume Ricou. Après avoir été formé à l'école normale protestante de Courbevoie, il devient instituteur ambulant avec sa mère, parcourant la région avec une « voiture biblique » dans les écoles protestantes créés par le pasteur John Jenkins, créateur d'œuvres philanthropiques.

Il créa notamment à Trémel une école gratuite de garçons, puis un cours pour adultes. Il créa également une école à Pont-Menou, en Plouégat-Guérand qui ouvre en 1879, avec l'aide d'un couple d'instituteurs protestants venus du Béarn, Médard Harrioo-Chou et son épouse.

Vulgarisateur agricole, il est aussi traducteur en breton de la Bible et des Évangiles (cette traduction dépassa les ) et édita chaque année à partir de 1885 un almanach en langue bretonne qui fut acheté par des dizaines de milliers de personnes ; il fut aussi l'auteur de fables, de cantiques et de chansons en langue bretonne. Il fonda, toujours à Trémel, un hospice en 1875 et deux orphelinats (un de filles en 1888 et un de garçons en 1892) et créa, pour donner du travail aux orphelins, une usine à teiller le lin et le chanvre en 1899. Également propagandiste protestant, il ouvrit plus d'une douzaine de salles de culte, notamment à Brest, Huelgoat, etc .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Protestantisme en France

Liens externes

Pasteur français
Trémel
Traducteur de la Bible

Guillaume Le Coat


Académie de l'air et de l'espace (AAE) criada em 1983 sob o nome de Académie nationale de l'air et de l'espace (a mudança de nome ocorreu em 2007), por iniciativa de André Turcat e da cidade de Toulouse, com Dominique Baudis como prefeito, é a Academia Francesa do Ar e do Espaço, uma associação que promove o desenvolvimento científico, técnico, económico e cultural no domínio do ar e do espaço.

Ligações externas

Ciência e tecnologia na França
Academias de ciências
Década de 1980 na ciência
1983
Conselho Internacional de Ciência

Académie de l'air et de l'espace


Çemişgezek, Tunceli ilinin bir ilçesidir.

Etimoloji
İlçenin adı Bizans İmparatoru Ermeni kökenli general I. İoannis Çimiskes'den gelmektedir. İmparatorun Tzimiskes (Çimiskes) lakabının Ermenice "Kırmızı çizme" anlamına gelen Chmushkik kelimesinden ya da Ermenice "Kısa boylu" anlamına gelen bir kelimeden türediği yönünde görüşler bulunmaktadır. Ermenice olarak (Չմշկածագ) Čmškacag olan ilçenin Osmanlıca'daki kullanımı ise (چمشکزک) idi. Edessalı Mateos, Çimiskes'i Sophene bölgesinden olduğunu belirtmektedir.

Tarihçe
Bilinen ve MÖ 4000 yıllarından başlatılan tarihi ile Çemişgezek'in sürekli olarak önemli bir yerleşim ve konaklama yeri olduğu düşünülmektedir. Hitit, Urartu, Roma, Bizans egemenliği görülen bölge 7. yüzyılda Araplar'ın denetimine geçmiş, ancak 10. yüzyılda yeniden Bizans hakimiyeti başlamıştır. 1071'de yaşanan Malazgirt Meydan Muharebesi sonra Bizans otoritesinin kaybolmasıyla bir süre  Philaretos Brakhamzos adlı Ermeni beyinin hakimiyetinde olan Çemişgezek, onun 5-6 yıl sonra ölümüyle I. Melikşah tarafından Harput ve çevresi ikta olarak verilen Çubuk Bey tarafından ele geçirilmiştir. Çubukoğulları Beyliğinin 1113'te ortadan kalkmasıyla Çemişgezek Artuklulardan Belek Gazi tarafından ele geçirilmiştir. Artuklu-Mengüçekler arasındaki mücadelede kısa süreli el değiştirse de sonuçta yerleşim Artukular'ın hakimiyetinde kalmıştır. Anadolu Selçuklu Devleti 1224 yılında Harput'u alarak beyliğe son verince Çemişgezek'te Selçuklular'ın hakimiyetine girmiştir. Ancak kısa süre sonra Anadolu Selçuklularının otoritesinin zayıflamasından istifade eden Saltuklular'dan Nasreddin Muhammed'in oğlu Melikşah Çemişgezek'e hakim olmuş ve onun soyundan gelenler ileride Melkişiler olarak da adlandırılan Çemişgezek Beyliğini yönetmişlerdir. 13. yüzyılın ikinci yarısından 14. yüzyılın başına kadar Çemişgezek'inde içinde olduğu geniş coğrafyada hüküm süren İlhanlılar'ın dağılmasıyla Çemişgezek bölgesi Karakoyunlu-Akkoyunlu mücadelesi içerisinde kalmıştır. Çemişgezek Beyi Şeyh Hasan Karakoyunlular'ı desteklemiş ancak Kara Yusuf'un ölümünden sonra şehir Kara Yülük Osman Bey tarafından ele geçirilerek Akkoyunlular'a bağlanmıştır. Şeyh Hasan, Çemişgezek'i geri alması için Kara İskender tarafında yer alsa da Kara İskender'in ele geçirdiği Çemişgezek'i ona vermemesi üzerinde Akkoyunlulara destek vermeye başladı. Uzun Hasan döneminde Akkoyunlular'a bağlı olan Çemişgezek beylerinin egemenliğinde görülen yerleşim uzun süre bu konumunu sürdürmüştür. Hacı Rüstem Bey döneminde şehir çatışmasız olarak Şah İsmail'in beylerinden Nur Ali Halife tarafından ele geçirilmiştir. 1514 yılında gerçekleşen Çaldıran Muharebesi'nin akabinde, Safevîler'in yanında yer alan Çemişgezek beyi Hacı Rüstem Bey'in Yavuz Sultan Selim tarafından idam ettirilmesinden sonra oğlu Pir Hüseyin Bey beyliğin başına geçirilmiştir. Çaldıran Muharebesi sonrasında Çemişgezek bir süre daha Nur Ali Halife'nin idaresinde kalmış, 1515 yılı Haziran ayıda Pir Hüseyin Bey'in Nur Ali'yi yenilgiye uğratmasıyla da şehir onun denetimine geçmiştir.

Osmanlı dönemi
Çemişgezek Osmanlı idaresine geçtiğinde 1518 yılında yapılan tahrire göre Diyarbekir Eyaletinin sancaklarından biri olarak görülmektedir. Pir Hüseyin Bey'de kayd-ı hayat şartı (ölümüne kadar) ile bu sancağın sancakbeyi olarak şehirde yönetim sürmüştür. Çemişgezek beyliği Kanuni Sultan Süleyman zamanına kadar mevcudiyetini sürdürürken, Pir Hüseyin'in 1534 yılı gibi ölmesiyle Çemişgezek sancağı merkezden atananlarca yönetilen klasik bir sancak olarak varlığını sürdürmüştür. 16. yüzyıl Osmanlı kayıtlarına göre bu yüzyılda şehirdeki Ermeni ve Rumlardan oluşan Gayrimüslim nüfusu, Müslüman nüfusundan fazla görülmektedir. Hane bazlı tahminlere göre 1518 yılında Çemişgezek'te 1.480'i Gayrimüslim ve 355'i Müslüman olmak üzere toplam 1835 kişi yaşamaktaydı. 1566 yılında ise tahmini olarak;  2.333'ü Gayrimüslim ve 1.652'si Müslüman olmak üzere şehirde toplam 3.985 kişi yaşamaktaydı.

1568 yılında yapılan yeni bir düzenleme ile Çemişgezek sancağı Diyâr-ı Bekr Beylerbeyliğinden alınarak Erzurum Beylerbeyliğine bağlanır. Bu tarihlerde sancak merkezi Çemişgezek'e 9 nahiyenin bağlı olduğu anlaşılmaktadır ki bunlar şöyledir:

 Nefs-i Şehir
 Nahiye-i Şehir
 Nahiye-i Şeyh Osmanlı
 Nahiye-i Sidaros
 Nahiye-i Ovacık

 Nahiye-i Lernik
 Nahiye-i Sisne
 Nahiye-i Çatalkale
 Nahiye-i Keban

Ancak Çemişgezek'in Erzurum Beylerbeyliğine bağlılığı fazla sürmez ve 1609 yılında tekrar Diyâr-ı Bekr Beylerbeyliğine bağlanır. Çemişgezek bu şekilde uzun yıllar Diyâr-ı Bekr Eyaletine bağlı bir sancak olarak idare edildikten sonra 1858 yılında kazaya dönüştürülerek Harput'a bağlanır.

Şehirdeki Gayrimüslim nüfus fazla olmakla birlikte, vergiden muaf olanlarla birlikte Müslüman nüfusun bir miktar daha fazla olabileceği düşünülmektedir. Bu yüzyılda yerleşim 11 mahalleden müteşekkil olup bazı isimler değişmekle birlikte mahalle sayısı uzun yıllar aynı kalmıştır. İlerleyen yıllarda şehirdeki Gayrimüslüm nüfusta azalma görülmektedir ki 1627 yılına ait bir kayıta yerleşimden Harput'a giderek yerleşen Gayrimüslimler olduğu belirtilmektedir. 1835 yılı nüfus sayımında Gayrimüslümlerin yaşadığı 7 mahalle, Müslümanların yaşadığı 5 mahalle olmak üzere toplam 12 mahalle görülmektedir. Bu sayıma göre şehirde; 309 hane ve 902 erkek Müslüman, 201 hane ve 656 erkek Gayrimüslim olmak üzere 510 hane bulunurken, tahmini olarak kadın ve erkek toplam 3.106 kişi yaşamaktaydı.

19. yüzyılda şehirde mal ve hizmet üretimi yapan çeşitli işyerleri bulunmakta olup bunlar içerisinde şehirdeki dut bahçelerinin varlığı sayesinde ipekçilik, küçükbaş hayvancılık nedeniyle yün üretimi ve bunlara bağlı olarak da boyahane yer almaktaydı. Şehirde 16. yüzyılda 1 cami ve 3 mescid bulunurken Müslüman nüfusun artışına bağlı olarak ilerleyen yıllardaki kayıtlarda 26 cami ve mescidin olduğu görülmektedir. 19. yüzyılın ikinci yarısında ise şehirde Gayrimüslimlere hizmet veren 4 adet kilise bulunmaktaydı.

1880 tarihine gelindiğinde ise Çemişgezek'in Keban'a bağlı bir nahiye olduğunu görmekteyiz. 1881 tarihinde ise Dersim vilayeti teşkil edilir. Çemişgezek'te kaza haline getirilerek vilayet merkezi olan Hozat'a bağlanır. 1887 (H.1304) yılında Dersim vilayeti lağvedilerek sancak haline gelmiş ise de Çemişgezek yine Dersim'e bağlı kalmıştır.

Cumhuriyet dönemi
1925 yılında Dersim Sancağı da kaldırılınca Çemişgezek de diğer kazalar gibi Elazığ'a bağlanmıştır. 25 Aralık 1935 tarih ve 2885 sayılı kanun ile Erzincan vilayetinin Pülümür, Elazığ vilayetinin Hozat, Nazımiye, Mazgirt, Ovacık, Pertek ve Çemişgezek ilçelerinin bağlandığı Tunceli vilayeti teşkil edildi. Ancak Tunceli vilayeti özel kanuna göre 1 Ocak 1947 tarihine kadar geçici merkezinin bulunduğu Elazığ'dan idare edilmiş, 30 Aralık 1946 tarih ve 4993 sayılı kararla il merkezi Kalan kasabasına nakledilmiştir.

Çemişgezek o tarihten bugüne kadar Tunceli vilayetinden idare edilmektedir. İlçenin Belediye teşkilatı 1881'de kurulmuştur. Keban Barajı'nın su tutmasından önce toplam 51 köy muhtarlığı varken, bu köylerden 14'ü tamamen 12'si ise kısmen su altında kalmıştır. Zamanla göçlerin de tesiri ile bir kısım köyler de tüzel kişiliğini kaybetmiştir. 2020 yılı itibarıyla Çemişgezek ilçe merkezi 7 mahalleden oluşurken, merkeze bağlı da 34 köy bulunmaktadır.

Nüfus

Ekonomi

Bölgenin önemli geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. En önemli tarım ürünü duttur. Her ne kadar sanayi olarak gelişmese de bölgede dut pekmezi meşhurdur. Ayrıca süt ve süt ürünleri sanayisi olmamak kaydıyla gelişmiştir.

Kültür ve sanat

Folklor bölgenin önemli kültür etkinliklerindendir. Ayrıca saz ve üflemeli çalgılar bölge insanı tarafından benimsenip uygulanmıştır. Aynı zamanda Elazığ Ağır Halayı da Çemişgezek'te önemli bir yer tutar.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Çemişgezek


Rolf Kirsch (* 27. Juni 1944) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Er spielte auf der Position des Torhüters und war nach seiner Karriere interimsweise als Fußballtrainer tätig.

Kirsch spielte zunächst für den FC Schalke 04, den VfR 07 Limburg, den SC Opel Rüsselsheim und den FC Bayern Hof, ehe er 1973 zum SSV Reutlingen 05 wechselte. Der SSV war zu diesem Zeitpunkt in die 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee abgestiegen. In der Saison 1973/74 nahm Kirsch als Württembergischer Amateurmeister mit den Reutlingern an der Endrunde um die Deutsche Amateurmeisterschaft 1974 teil und wurde dort mit dem SSV Deutscher Amateurmeister. In der folgenden Amateurligasaison wurde Rolf Kirsch in der 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee mit dem SSV Reutlingen Meister und erreichte daher die Aufstiegsrunde zur 2. Bundesliga. Mit 5 Siegen in 6 Gruppenspielen machte Kirsch dort mit seiner Mannschaft den Aufstieg perfekt. Kirsch stand in der Zweitligasaison 1975/76 in 13 Profispielen im Tor des SSV Reutlingen. In den restlichen Reutlinger Saisonspielen wurden Kirschs Konkurrenten Joachim Grüninger und Dieter Gust mit der Aufgabe des Torhüters betraut. Am Ende dieser Spielzeit stieg er mit dem SSV in die 1. Amateurliga ab.

Nachdem Ende September 1986 der Reutlinger Cheftrainer Lothar Emmerich zurückgetreten war, übernahm Rolf Kirsch in der Saison 1986/87 bis zur Einstellung von Lorenz-Günther Köstner für einen Monat als Interimstrainer die erste Mannschaft des SSV Reutlingen 05 in der Oberliga Baden-Württemberg. Danach war er als Schiedsrichter tätig.

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (SSV Reutlingen 05)
Fußballtorhüter (1. FC Pforzheim)
Fußballtorhüter (FC Bayern Hof)
Fußballtorhüter (SC Opel Rüsselsheim)
Fußballtrainer (SSV Reutlingen 05)
Geboren 1944
Mann
Deutscher

Rolf Kirsch


Verse is a networking protocol allowing real-time communication between computer graphics software.  For example, several architects can build a house in the same virtual environment using their own computers, even if they are using different software.  If one architect builds a spiral staircase, it instantly appears on the screens of all other users.  Verse is designed to use the capacity of one or multiple computers over the Internet: for example, allowing a user with a hand-held computer in Spain to work with the rendering power of a supercomputer in Japan. Its principles are very general, allowing its use in contexts that are advantageous to collaboration such as gaming and visual presentations.

Uni-Verse
The Swedish Royal Institute of Technology (KTH), with several collaborators including the Interactive Institute, set up an EU project called Uni-Verse. The EU Commission granted them nearly SEK 18 million over the next several years to develop a system for graphics, sound, and acoustics using Verse and making it into an Open Source platform.

Verse-enabled projects
 Blender
 Crystal Space
 Love

External links
Verse Project Page
Love the Game which uses the Verse protocol
Video podcast covering the Verse project
Community site for Verse developers
New Verse Protocol by Jiri Hnidek
  (Defunct as of October 2012)
 (Defunct)

Network protocols
Computer graphics

Verse protocol


Naruto Filmul: Gardienii Regatului Semilunii al seriei anime Naruto se bazează pe seria manga Naruto de Masashi Kishimoto. Naruto Filmul: Gardienii Regatului Semilunii din Naruto, serie de anime, este regizat de Toshiyuki Tsuru și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a avut premiera pe data de 5 august 2006 la cinema în Japonia.

Povestea

Naruto Uzumaki, Kakashi Hatake, Sakura Haruno, și Rock Lee sunt trimiși pentru a proteja un prinț în timpul călătoriei lui în jurul lumii și să se asigure că se întoarce în siguranță acasă, în Satul Lunii. Prințul se întâmplă să fie foarte bogat și, ca atare, Prințul tinde să cumpere orice dorește inima lui. În timpul călătoriilor sale Prințul va da peste un grup de circ, care dispune de un tigru rar cu dinți în formă de sabie pe care el dorește să-l aibă, așa că cumpără întregul grup. Dintr-o dată dintr-o misiune de a proteja doar prințul răsfățat, se transformă într-o misiune de a avea grijă de animale și un prinț care nu ascultă ce îi se spune. Toate în timp ce există trei misterioși ninja înarmați cu unele jutsu înfricoșătoare ce le pune în pericol misiunea.

Note

Naruto
Filme din 2006


Söğütyolu, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 ve 1876 yılı kayıtlarında Zünnunabad, 1928 yılı kayıtlarında ise Zünnun ya da Zennun olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 30 km, Mecitözü ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Söğütyolu, Mecitözü


Siebenbäumen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 8,82 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 628 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Helmut Steinfatt tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-sandesneben.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Siebenbäumen


جدَيدة عرطوز بلدة سورية تقع في منطقة قطنا في محافظة ريف دمشق على بعد 17 كم غرب دمشق. تحدها شمالاً معضمية الشام وجنوباً بلدة عرطوز وتجاورها مدينة داريا من الشرق والفضل من الغرب. يوجد للبلدة مدخلان رئيسان على الطريق الواصل بين دمشق وقطنا والقنيطرة؛ يقابل المدخل الأول بلدة جديدَة الفضل بينما يطل المدخل الثاني على مركز تجاري كبير يعرف بسنتر قمرين. تضم البلدة مجموعة مختلطة من السكان؛ مسيحيون ودروز ومسلمون سنّة. يتركّز المسيحيون والدروز في المنطقة الجنوبية لجديدة عرطوز البلد، بينما تعيش غالبية المسلمين السُنّة في منطقة جدَيدة الوادي الشمالية.

الخدمات
البلدة حديثة تتطور وتتسع باستمرار. تتوفر في جديدة عرطوز الخدمات الرئيسية مثل الخدمات الاجتماعية والصحية والثقافية وتوجد مراكز خدمة مختلفة. فيها مستشفى ومستوصف ومركز بلدية وساحات عامة وحدائق منظمة وسوق تجارية مميزة ومخبز آلي حديث. في مجال التعليم تتوفر مدارس لكافة المراحل الدراسية وقد ساهمت مدارسها في تخريج عقول كبيرة بمستويات عالية على جميع الصعد. يوجد في البلدة عدة كنائس هامة مِنها كنيسة القديس جاورجيوس للروم الاورذودكس في البلدة القديمة وكنيسة القديس جاورجيوس للروم الكاثوليك بشارع الكنيسة والكنيسة الأنجيلية بالسكن الأول بالقرب من حديقة الباسل. بالقرب من البلدة وعلى بعد 3 كم يوجد دير رؤيا القديس بولس الذي أنشيء في المكان الذي يؤمن المسيحيون أن السيد المسيح ظهر فيه للقديس بولس أثناء توجهه إلى دمشق. بني الدير في الخمسينات على أنقاض الدير الأثري. توجد ستة مساجد متوزعة في أنحاء البلدة وهي على الترتيب من الأقدم إلى الأحدث: المسجد العمري في البلدة القديمة، ومسجد عمر في شارع الجلاء، ومسجد أبي ذر خلف مبنى البلدية، ومسجد الرجاء على اتستراد القنيطرة، ومسجد خديجة في نهاية شارع الكورنيش و مسجد الرحمن في بداية شارع الكونيش .

السياحة والترفيه
جديدة عرطوز بلدة جميلة تتميز بطابعها الريفي المتمدن فيها الكثير من أماكن الترفيه وفيها شارع تجاري كبير (شارع البلدية) بالإضافة لبعض المطاعم والمقاهي وتقام أنشطة مختلفة على مدار العام. ويوجد عدد من البنوك والمصارف، ويميز كذلك مجمع تجاري كبير يسمى قمرين سنتر أو (مول قمرين)، بالإضافة إلى المركز الثقافي الذي يقدم عروضاً مسرحية وحفلات باستمرار. كما تمتاز البلدة بوجود مختارين، مختار للمسيحيين ومختار للمسلمين.
تشتهر أيضا بأغنيتها جديدة يا دار السلام فيكي مربا الاسودة

موجز تاريخي
كانت البلدة عبارة عن أراضي إقطاعية منذ زمن المماليك واستمرت على هذا النحو حتى وقت قريب نسبياً ويذكر أحد أهالي البلدة أن من أواخر الاقطاعيين المشهورين ( الآغا - وآل آقبيق وغيرهم ) وتتمتع البلدة بميزة فريدة حيث يقطنها المسلمون والمسيحيون والدروز بتعايش ومودة. وقد نشأت القرية حسب التقديرات في بداية القرن التاسع عشر وبسبب مرور نهرين خلالها الأول يدعى نهر الديراني والثاني نهر المعضماني ازدهر النشاط الزراعي في البلدة واستقر فيها العديد من العائلات وظلت محافظة على طابعها الزراعي الذي كان المردود الرئيسي للأهالي حتى منتصف القرن العشرين حيث بدء جيل من المثقفين والمتعلمين بالظهور وبدء يشتغل بالتجارة والوظائف الحكومية كانوا فاعلين في مختلف الاحزاب والحركة السياسية آنذاك ولم يشتغل بالزراعة كثيراً مما أدى إلى تراجع النشاط الزراعي على حساب الوظائف والاعمال التجارية وقد ساعد في ذلك ايضاً قربها من العاصمة دمشق الذي ادى بدوره في منتصف الثمانينات الي بدءت حركة عمرانية نشطة واصبحت وجهة للكثير من خارج البلدة للسكن مما أدّى إلى توسعها بسرعة كبيرة وازدياد عدد ساكنيها خصوصًا البلدات المجاورة لها، لقربها من العاصمة، وقد تغير شكل الحياة فيها خلال 15 - 20 سنة الأخيرة من حياة قروية إلى حياة مدنية، ويقدر عدد سكانها حاليًا ما بين 40 - 50 ألف نسمة.

المناخ

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة قطنا
بلدات سوريا
جغرافيا سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

جديدة عرطوز


Glenea lachrymosa é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por Francis Polkinghorne Pascoe em 1867.  É conhecida a sua existência em Sulawesi.

Referências

Borneo catalog 2005

lachrymosa
Coleópteros descritos em 1867

Glenea lachrymosa


A bandeira aborígene é importante para a representação dos povos tradicionais australianos. Ela já havia sido palco de polêmicas, quando seu criador, Harold Thomas, vendeu os direitos autorais da bandeira para a empresa WAM Clothing, que passou a processar qualquer um que a usasse sem permissão. Os direitos autorais, porém, foram adquiridos pelo governo.

A bandeira aborígene era hasteada na Ponte da Baía de Sydney apenas 19 dias por ano. Por isso, em 2017, a kamilaori Cheree Toka criou uma petição para que a bandeira fosse hasteada de forma permanente. O movimento cresceu e ganhou apoio do Partido Trabalhista Australiano, porém recebeu resistência devido aos altos custos envolvidos. Com a chegada de Dominic Perrottet como Primeiro-Ministro de Nova Gales do Sul, o projeto foi aceito, com um orçamento de A$ 25 milhões, que gerou uma nova onda de críticas na Austrália. Então, ficou acordado que não seria construído um novo mastro para a bandeira, mas simplesmente realocariam a bandeira de Nova Gales do Sul para outro lugar e a substituiriam pela aborígene.

Antecedentes
A bandeira aborígene foi criada em 1970 por Harold Thomas, um luritja da Austrália Central que faz parte das gerações roubadas. A cor preta representa a junção de todos os povos aborígenes, a vermelha representa o solo australiano e o círculo amarelo representa o sol. Ela foi erguida pela primeira vez em 9 de julho de 1971 em Tarntanyangga, Adelaide, e desde então se tornou o símbolo dos povos aborígenes. Ela foi oficialmente reconhecida pelo governo em 14 de julho de 1995, quando o Governador-Geral da Austrália William Hayden declarou no Flags Act 1953 que ambas Bandeira Aborígene e a Bandeira das Ilhas do Estreito de Torres como sendo bandeiras australianas. Em 1997, a Corte Federal da Austrália reconheceu pelo Copyright Act 1968 que a bandeira foi criada por Harold Thomas, e a partir de então ela só poderia ser reproduzida com a devida permissão.

Porém, Harold Thomas cedeu os direitos autorais para a empresa WAM Clothing, uma empresa não-aborígene, que passou a intimar e processar empresas aborígenes, a AFL e a NRL por uso indevido da bandeira. A controvérsia gerou comoção nas redes sociais (#FreetheFlag), que reuniu 165 mil assinaturas. Em 2020, o Senado da Austrália passou a avaliar o caso, e o Ministro dos Australianos Indígenas Ken Wyatt passou a negociar discretamente os direitos autorais diretamente com Harold Thomas. Em 2022, o então Primeiro-Ministro Scott Morrison anunciou durante o Dia da Austrália que o governo australiano adquiriu os direitos autorais por A$ 20 milhões, significando que a bandeira estaria livre para ser reproduzida por qualquer um e não poderia ser usada para fins comerciais. Porém, a aquisição gerou protestos por parte da comunidade por não estar sob controle de uma entidade aborígene. Além disso, a bandeira estaria restrita antes até 70 anos após a morte do autor, mas a lei de direitos autorais sob posse do governo diz que ela perdura até 50 anos (arredondados pelo calendário) após a concepção da obra. Em outras palavras, a Bandeira Aborígene estaria livre de direitos autorais no mesmo mês em que a compra foi anunciada.

O uso de ambas Bandeira Aborígene e a Bandeira da Austrália na esfera governamental simbolizaria a união entre os dois povos. Recentemente, o então Primeiro-Ministro Scott Morrison aparecia em público deixando apenas a Bandeira da Austrália visível. Como represália, Adam Bandt, do Partido Verde, se negou a aparecer em público com a Bandeira da Austrália. A atitude gerou represália do Primeiro-Ministro Anthony Albanese, que afirma que tais atos quebram os esforços de reconciliação do estado, porém foi defendida por Lidia Thorpe, do mesmo partido e descendente dos povos djab wurrung, gunnai e gunditjmara, que afirma que a bandeira representa o colonialismo e foi imposta aos povos originários. Por outro lado, Marion Scrymgour, descendente de aborígenes e membro do Parlamento Australiano, traz que muitos australianos veem a bandeira como um símbolo de libertação do colonialismo, sendo assim um símbolo que uniria toda a Austrália.

Instalação

Projeto
A bandeira aborígene costumava ser hasteada na ponte no lugar da bandeira da Nova Gales do Sul apenas 19 dias por ano; nos feriados do Dia da Austrália, no Dia Nacional das Desculpas, na Semana de Reconciliação Nacional e na Semana NAIDOC. Em 2017, a kamilaroi Cheree Toka criou uma petição no change.org para que a bandeira fosse hasteada o ano inteiro juntamente com a da Austrália e da Nova Gales do Sul, que foi assinado por 177 mil pessoas. O projeto apareceu logo após a batalha jurídica para tornar bandeira aborígene livre de direitos autorais. A petição não era válida legalmente, então ela passou a fazer protestos públicos semanais e escalou a ponte (BridgeClimb) para chamar a atenção do público e coletar as 10 mil assinaturas necessárias para o debate ir ao Parlamento. A petição ganhou suporte de diversos grupos como a Anistia Internacional e Marlin Communications e de personalidades como Luke Foley, líder do Partido Trabalhista Australiano, e recebeu oposição de conservadores como Alan Jones do 2GB Radio. O caso chegou na Assembléia Legislativa, que concluiu que era caro demais adicionar outro mastro, mas Cherre arrecadou os A$ 300.000 necessários por doações através do GoFundMe. A antiga  Primeira-Ministra da Nova Gales do Sul, Gladys Berejiklian, ignorou as petições e o governo argumentava que demoraria dois anos para completar a obra, mas o novo Primeiro-Ministro Dominic Perrottet prometeu que a bandeira estará hasteada permanentemente dentro de seis meses a um ano. A manobra faz parte do projeto do governo de Nova Gales do Sul de aproximação e reconhecimento dos povos originários. A bandeira deve ser hasteada como parte das comemorações dos 90 anos da ponte. Toka recebeu uma oferta para se juntar ao Partido Trabalhista para as eleições de 2022, mas negou e pediu mais tempo para e preparar.

Novo orçamento
Foi anunciado que a bandeira seria instalada de forma permanente nas celebrações da semana NAIDOC em 2022. O novo preço estimado pelo gabinete governamental é de A$ 25 milhões. O argumento é que será necessário um trabalho complexo de engenharia para dar suporte ao mastro de 20 metros e a bandeira de 4,5x9 metros. Também será necessário realocar o farol para aeronaves da ponte para dar espaço ao mastro e garantir a manutenção da estrutura e trocar a posição dos dois mastros já instalados, tudo isso feito perto de uma das ruas mais movimentadas de Sydney. O dinheiro será retirado do orçamento de A$ 91,1 milhões destinados à pasta de cultura dos Povos Originários. A pasta de Transporte de Nova Gales do Sul e de Assuntos Aborígenes também contataram investidores dos povos originários. Quando questionado pela imprensa, Dominic Perrottet afirma que não sabe ao certo o motivo da instalação ser tão cara, mas é um pequeno preço a se pagar pela unidade do estado de Nova Gales do Sul. Outro que mostrou apreço pelo projeto é o Ministro dos Assuntos Aborígenes, Ben Franklin.

Por conta disso, o assunto virou motivo de debate na Austrália. A neta do Dr. Charles "Chika" Dixon, figura importante para o reconhecimento dos povos originários no referendo de 1967, traz que a bandeira é um símbolo poderoso. As comunidades originárias apontam que o uso da bandeira aborígene deveria ser normalizado por toda a Austrália. Comunidades como as das ilhas Wiradjuri e Badu dizem que a decisão é agridoce, pois o dinheiro poderia ser injetado em outros projetos mais importantes. O jornal ABC News sugeriu que a bandeira aborígene substituísse a bandeira da Nova Gales do Sul por seu simbolismo não representar nem os 60 mil anos de história pré-colonial e nem os 120 anos desde a criação da federação, mas Cheree Toka argumenta que a mudança poderia ser facilmente revertida no futuro. O líder executivo da Tribal Warrior Aboriginal Corporation, Shane Phillip, argumenta que a polêmica é uma distração do governo para dividir a sociedade e desviar a atenção da população dos problemas que estavam sendo discutidos, como a falta de orçamento para combater os apagões no estado. Lidia Thorpe, do Partido Verde, acusou a mídia australiana de dar mais atenção à bandeira do que o abuso sexual seguido de assassinato do bebê aborígene que ocorreu no mesmo período. O gabinete do Tesouro de Nova Gales do Sul prometeu buscar uma segunda opinião sobre o preço.  Dominic Perrottet pediu para a pasta de transportes de Nova Gales do Sul rever o preço, mas não houve mudanças.

Solução
Dominic Perrottet anunciou que a bandeira aborígene substituirá a bandeira de Nova Gales do Sul permanentemente, que será realocada para a rua Macquarie Street East. O ministro de Assuntos Aborígenes, Ben Franklin, anunciou que os A$ 25 milhões já haviam sido incluídos no orçamento, e que serão usados em iniciativas aborígenes.

Referências

2017 na Austrália
2022 na Austrália

Instalação da bandeira aborígene na Ponte da Baía de Sydney


Olivia Vieweg, née le  à Iéna, en Allemagne, est une scénariste et dessinatrice de bande dessinée allemande.

Biographie
Olivia Vieweg est née à Iéna, en Allemagne, le 3 octobre 1987. Sa passion pour les bandes dessinées commence grâce aux collections des Lustige Taschenbücher, c'est-à-dire les bandes dessinées Walt Disney. Durant son enfance, elle est marquée par la série Sailor Moon et ses premières bandes dessinées courtes ont été fortement influencées par les mangas. Enfant, elle crée des affiches pour l'orchestre philharmonique de Iéna, qui ont été publiées. Pendant ses cours à l'école de Iéna, elle dessine beaucoup, surtout des chats.

Elle poursuit ce thème dans une série de bandes dessinées publiées par la maison d'édition Carlsen en parallèle de ses études de communication visuelle à l'université Bauhaus de Weimar.

Entre 2009 et 2010 a lieu sa première exposition, en collaboration avec Katja Klengel, au musée municipal de Gera. En 2011, elle termine ses études avec pour mémoire d'études sa bande dessinée zombie . Elle travaille ensuite comme illustratrice de la série de livres pour enfants  et comme coloriste de la série de bandes dessinées . Elle travaille également dans le milieu de la publicité.

En 2013, elle adapte en bande dessinée le classique de la littérature de Mark Twain, Les Aventures de Huckleberry Finn. Un an plus tard, elle scénarise et dessine Le Retour d'Antoinette, une bande dessinée dans laquelle elle raconte l'histoire d'une jeune fille qui retourne dans sa ville natale pour se venger de ceux qui l'ont harcelée. En 2014, elle est admise à l'atelier de formation de scénaristes de Munich où elle réalise une nouvelle version de sa bande dessinée Endzeit avec un scénario pour le cinéma. Elle a également repris le 6 juillet 2014 le poste devenu vacant à la suite du départ d'Arne Bellstorf de la bande dessinée au dos du supplément dominical du  toutes les quatre semaines en alternance avec Flix, Mawil et Tim Dinter. En 2018 sort Fin du monde, le film adapté de sa bande dessinée éponyme.

Œuvre

Bandes dessinées indépendantes

  , Carlsen, 2012
 Huck Finn, Glénat, 2016 ( Huck Finn, Suhrkamp Verlag, 2013)
 Le Retour d'Antoinette, EP Média, 2015 ( , Egmont, 2014)
  Hingeschlunzt, Schwarzer Turm, 2014
  , Suhrkamp Verlag, 2015

Série Dicke Katze

  Warum Katzen besser sind als Männer, Carlsen, 2009
  Warum Katzen die glücklicheren Menschen sind, Carlsen, 2010
  Warum Katzen keine Diäten machen, Carlsen, 2011

Série Bibi & Miyu
Série de mangas qu'elle a scénarisée, avec des illustrations de Hirata Natsume. Cette série se passe dans l'univers de Bibi Blocksberg (en français Bibi, nom d'une sorcière).

  Bibi & Miyu 1, Tokyopop, 2019
  Bibi & Miyu 2, Tokyopop, 2020
  Bibi & Miyu 3, Tokyopop, 2022, n'est pas encore paru

Romans illustrés

  Bin ich blöd, oder was?: Klassenfahrt des Grauens, Egmont Schneiderbuch, 2014

Comme illustratrice

  Antigone, scénario d'Isabel Kreitz, Carlsen, coll. « Die Unheimlichen », 2019
  Die Philosophie in Star Trek, avec Klaus Vieweg, Cross Cult, 2016
  Geek Girls forever!, Theresa Behle, Carsen, 2021
  Die Literatur in Star Trek, avec Klaus Vieweg, Cross Cult, 2021

Prix et distinctions
 2010 : prix spécial du jury de l'ICOM Independent Comic Preis
 2014/2015 : Tankred Dorst Preis pour le script d'Endzeit
 2018 : Rudolph-Dirks-Award, catégorie de la meilleure publication dans le genre Horreur/Gore pour
 2018 : Rudolph-Dirks-Award du meilleur scénariste allemand pour Endzeit

Adaptations
Sa bande dessinée  a été adaptée par Carolina Hellsgård au cinéma en 2018, sous le même titre Fin du monde ().

Notes et références

Liens externes

Auteur allemand de bande dessinée
Naissance en octobre 1987
Naissance à Iéna

Olivia Vieweg


Le parc Paul-Chastellain est un jardin public de la ville de Tarbes, dans le département français des Hautes-Pyrénées.

Toponymie
Ce parc porte le nom du maire de Tarbes qui est à l'origine du projet, Paul Chastellain, il a une superficie de  et combine des arbres centenaires avec de nouvelles plantations.

Localisation
Le parc est situé dans le quartier d'Ormeau-Figarol (canton de Tarbes 3) et a pour accès le chemin de l'Ormeau et la rue du IV Septembre.

Historique
Le parc fait partie de l'ancienne propriété de la famille Fould, meublée dans les années 1840, qui a été achetée par la ville de Tarbes en 1978, il a été rénové et modernisé entre 1981 et 1982.

Dans le parc, nous trouvons la villa Fould, avec ses vestiges historiques et impériaux, construite par Achille Fould, ministre d'État de Napoléon III.

Cette villa rénovée et agrandie accueille depuis 2008 le siège administratif et les salles d'expositions de la Maison du Parc national des Pyrénées à Tarbes.

Espèces végétales
Parc paysager à l'anglaise dans lequel de grands arbres forment des allées ombragées, avec plan d'eau, ainsi que de nombreuses fleurs de saison.

Il comprend un plan d'eau alimenté par des cascades et de grandes pelouses qui dégagent de belles perspectives sur la villa. Un terrain de jeu a été construit au bord du lac en 1981.

Parmi les arbres on trouve des Cedrus libani, Cedrus atlantica, Sequoia sempervirens, tilleuls, frênes, diverses espèces de Quercus, entre les arbres d'alignement du Platanus occidentalis.

Bibliographie
 Jean-Pierre Bove, Tarbes pas à pas - Son histoire à travers ses rues, ses monuments, ses hommes célèbres, Horvath, 1987, 191 p.
  Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, conseil général des Hautes-Pyrénées, 2000.

Galerie d'images

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Liste de parcs et jardins publics de France
 Jardin Massey
 Parc Bel-Air
 Parc Raymond-Erraçarret

Liens externes
 Site Internet du par Paul Chastellain : https://www.tarbes.fr/mon-quotidien/ville-verte/parcs-et-jardins/parc-chastellain/

Paul-Chastellain
Parc ou jardin public dans les Hautes-Pyrénées

Parc Paul-Chastellain


Gordon Wiles (n. 10 octombrie 1904 – d. 17 octombrie 1950) a fost un director artistic și regizor american de film. A câștigat premiul Oscar pentru cele mai bune decoruri pentru filmul Transatlantic. S-a născut în St. Louis, Missouri. Tatăl său, Albert Wiles, era doctor în Jerseyville, Illinois.

Filmografie selectivă
 Transatlantic (director artistic; 1931)
 Aproape căsătoriți (director artistic; 1932)
 Femeia de nicăieri (regizor; 1936)
 Secretul lui Charlie Chan (regizor; 1936)
 Venus Makes Trouble (regizor; 1937)
 Trenul prizonierilor (regizor; 1938)
 Mr. Boggs se retrage (regizor; 1938)
 Aterizare forțată (regizor; 1941)
 Gansterul (regizor; 1947)

Note

Nașteri în 1904
Nașteri pe 10 octombrie
Decese în 1950
Decese pe 17 octombrie
Regizori de film americani

Gordon Wiles


Kyparissia () is a town and a former municipality in northwestern Messenia, Peloponnese, Greece. Since the 2011 local government reform it is part of the municipality Trifylia, of which it is the seat and a municipal unit. The municipal unit has an area of 101.018 km2. The town proper has around 5,100 inhabitants.

Geography

The town is situated on the Gulf of Kyparissia, a bay of the Ionian Sea, one of the main breeding grounds of the endangered loggerhead sea turtle. Kyparissia is 38 km north of Pylos, 46 km northwest of Kalamata and 51 km southeast of Pyrgos. The Greek National Road 9 (Pyrgos - Methoni) passes through the town. Kyparissia is the terminus of a now disused railway line from Kalo Nero, on the line from Pyrgos to Kalamata. The town has a port, which is mainly used for cargo purposes. On a hill east of the town centre lies a fortress built during the Frankish period.

Subdivisions
The municipal unit Kyparissia is subdivided into the following communities (constituent villages and 2011 population in brackets):
Armenioi (pop: 314)
Faraklada (pop: 334)
Kyparissia (Kyparissia, Memi, Blemenianoi, Myloi, Rouzaki, Terpsithea, total pop: 5,784)
Mouriatada (Mouriatada, Karvouni, total pop: 54)
Myro (Myro, Alimaki, total pop: 9)
Perdikoneri (pop: 212)
Raches (pop: 182)
Spilia (pop: 511)
Stasio (pop: 160)
Vryses (pop: 115)
Xirokampos (pop: 53)

History
The ancient Greek town Cyparissia () was already mentioned by Homer in his Iliad.

Ancient writers took note of Cyparissia's beautiful situation upon the sides of one of the offshoots of the range of mountains, which run along this part of the Messenian coast. Upon the narrow summit of the rocks later occupied by a castle built in the Middle Ages, stood the ancient acropolis. There is no harbour upon the Messenian coast north of Pylos; but Leake remarks that the roadstead at Cyparissia seems to be the best on this part of the coast; and in ancient times the town probably possessed an artificial harbour, since traces of a mole may still be seen upon the sea-shore. This was probably constructed on the restoration of Messene by Epaminondas; for it was necessary to provide the capital of the new state with a port, and no spot was so suitable for this object as Cyparissia. Hence we find Messene and the harbour Cyparissia mentioned together by Scylax Pausanias found in the town a temple of Apollo, and one of Athena Cyparissia. The town continued to coin money down to the time of Severus.

Stephanus calls Cyparissia a city of Triphylia, and Strabo also distinguishes between the Triphylian and Messenian Cyparissia, but on what authority we do not know.

At a relatively late stage Cyparissia was a bishopric that today, no longer being residential, is listed by the Catholic Church as a titular see.

In the Middle Ages it was called Arkadía, a name which was transferred from the interior of the peninsula to this place upon the coast. Under the Principality of Achaea, Kyparissia/Arkadia was the seat of the Barony of Arcadia, which was the last Frankish territory (except for the Venetian possessions) to fall to the Despotate of the Morea, in 1432.

In 1460 Kyparissia came under Ottoman control, and remained so, with the exception of thirty years of Venetian rule, until the Greek War of Independence which began in 1821.

Kyparissia continued to bear the name Arkadia till its destruction by Ibrahim Pasha in 1825, during the Greek War of Independence and when rebuilt it resumed its ancient name Cyparissia, by which it is now called. Some remains of ancient walls may be traced around the modern castle; and below the castle on the slope of the hill, near the church of Saint George, are some fragments of columns. On the south side of the town, close to the sea-shore, a fine stream rushes out of the rock and flows into the sea; and a little above is a basin with a spring of water, near which are some stones belonging to an ancient structure. This is the ancient fountain sacred to Dionysus, which Pausanias perceived near the entrance of the city, on the road from Pylus.

Bishopric
Ciparissia once was a (late Byzantine?) bishopric, apparently a suffragan of the Metropolis of Patras, in the sway of the Patriarchate of Constantinople, but it was suppressed without a single historically documented incumbent.

It was nominally restored in 1933 as a titular bishopric of the Roman Catholic Church. It is vacant since decades, having had the following incumbents of the fitting episcopal (lowest) rank:
 Arthur-Alfred Lepailleur, Holy Cross Fathers (C.S.C.) (1951.03.08 – death 1952.04.12) as emeritate
 Bishop-elect Joseph Oliver Bowers, Divine Word Missionaries (S.V.D.) (1952.11.27 – 1953.01.08) as Auxiliary Bishop of Accra (Ghana)
 Paul Etoga (1955.07.03 – 1961.06.24) as Auxiliary Bishop of Yaoundé (Cameroon)
 Gregorio Garavito Jiménez, Montfort Missionaries (S.M.M.) (1961.12.04 – 1969.04.26) as Auxiliary Bishop of Villavicencio (Colombia)

Historical population

Famous residents
Dimitrios Pitsinis (1925–2003), Doctor/General Surgeon
Konstantinos Lamprinopoulos (1893-1965), politician, Mayor of Patras
Theodoros Roussopoulos (1963-), journalist, politician
Kostis Palamas (1859-1943), poet

See also

List of settlements in Messenia

References

External links

 Official town website
 kyparissia. City's guide
 Σύλλογος Πολυτέκνων Τριφυλίας

Castles in Greece
Catholic titular sees in Europe
Populated places in Messenia
Trifylia

Kyparissia


Le château de Bussy-la-Pesle est une ancienne forteresse du  remaniée au ,  située dans le village de Bussy-la-Pesle, dans le département français de la Côte-d'Or.

Localisation
Le château de Bussy-la-Pesle est situé au nord du village en surplomb de la RD 114L et du lit du Drevin qui en alimente les douves.

Histoire

En 1239, Gauthier de Sombernon lègue à sa fille Jacquette plusieurs châteaux dont celui de Bussy. Celle-ci est l'épouse de Guillaume de Montagu seigneur de Mâlain descendant des rois de France et cousin du duc de Bourgogne, . En 1242 Eudes I, neveu du duc de Bourgogne, abandonne ses prétentions sur le duché en échange de Bussy. En janvier 1363, une compagnie d'écorcheurs, menée par Arnaud de Cervole s'empare du château et le 19 janvier, le gouverneur de Bourgogne Henri de Bar prie Guillaume de Cluny, bailli d'Auxois, de le joindre pour y mettre le siège. A cette occasion, un bâtiment se serait effondré.

En 1367, Eudes de Villars, gouverneur de la Savoie et de la Bresse de 1393 à 1398, hérite des lieux qu'il lègue en 1415 à sa nièce Jeanne de la Tour, épouse de Jean de La Baume. Celui-ci connaît une brillante carrière à la cour de Bourgogne et à celle du roi de France. Échanson du duc, chambellan de Charles VI, capitaine de la ville de Paris, il est fait maréchal de France le 22 janvier 1421. En juin, le château est de nouveau pris par des mercenaires à la solde d'un nommé Jacques qui usurpe le nom de la Baume pour passer pour parent. Jean s'adresse alors au roi pour faire reprendre son bien par les baillis de Sens, d'Auxerre et de Troyes.

En 1460, le château, étant réputé piteux état, Guy de la Baume fait construire un nouveau logis et probablement la tour. Petit-fils de Jean, il apparaît comme seigneur de Montribloud en Bresse, d'Irlains et Attalens en Suisse, la Roche-Vanneau, Marigny-le-Cahouët, Sainte Colombe et Bussy en Bourgogne. Il est fait chevalier de l'ordre de la Toison d'or par Charles-Quint en 1516. A son décès en 1526, il laisse Bussy à son fils Marc. Celui-ci épouse sa cousine Bonne de la Baume puis au décès de celle-ci à Anne de Chateauvillain qui lui apporte en dot la puissante seigneurie de Châteauvillain. Le château reste dans la famille qui sert fidèlement Henri III et Henri IV durant les guerres de la Ligue. En reconnaissance, Henri IV érige la seigneurie de Bussy en baronnie en mai 1595. Bénigne, qui hérite du titre en 1617, sert Louis XIII et se distingue au siège de la Rochelle en 1627. Il meurt au siège d'Alès le 21 juin 1629 sans postérité.

En 1659, son cousin, le comte de Neuchèze, cède le château et la baronnie à Nicolas de la Toison, conseiller au Parlement de Bourgogne qui défend Nicolas Fouquet lors de son procès. Nicolas devient ainsi baron de Bussy. Le château passe ensuite à son fils Philippe puis à  la fille de ce dernier, Marie qui fait construire l'église actuelle du village. Le 29 Floréal de l'an II, Marie fait marteler ses armoiries à la demande de la municipalité puis laisse le château à son cousin  Antoine Tanneguy le Compasseur de Courtivron, maire de Dijon puis de Bussy.

Le château reste dans la famille jusqu'en 1920 où les frères Denizot, exploitants forestiers, l'achètent « à la bougie ». Les propriétaires actuels l'acquièrent en 2009 et entreprennent sa rénovation.

Architecture et description

L'ensemble se compose en fond de vallée d'un parc arboré et d'un logis en U bâti sur un tertre qui barre le cours nord-sud du Drevin en partie dévié par un bief pour un moulin situé à droite du corps de logis. Le reste des eaux, jadis utilisé à alimenter les fossés, passe sous le château d'où elles ressortent pour rejoindre le cours de la rivière en aval. Les communs sont situés à droite du logis et un mur en moellon entoure la propriété. Le logis présente un aspect homogène par son enduit, sa couverture en ardoise et son plan régulier avec élévation à un ou deux étages sur rez-de-chaussée et cave. Il s'agit en fait de plusieurs bâtiments réunis par une même crête en zinc, aux toits à croupe ornés d'épis de faîtage. Sur la partie centrale du U, la tour d'escalier dessert les deux étages d'appartements du  reliés aux appartements de l'aile droite, de la même époque.

En façade de la branche gauche du U, côté cour intérieure, se trouve encore le puits inséré dans le mur, qui marque la présence de l'ancienne cuisine médiévale. Celle-ci, datée de 1482 et proche de celle des Hospices de Beaune, possède une cheminée monumentale, un évier en pierre relié au puits extérieur et un fort pilier en bois encastré dans une épaisse table de bois. A l'étage, juste au-dessus, la réfection du  a laissé en place un coussiège. Toute l'aile est couverte d'une charpente en nef à double sablière haute daté de 1429.

Valorisation du patrimoine
Une étude menée par Brigitte Colas sur le château a reçu le prix de la Recherche et des Hautes études en Auxois, remis par la Société des sciences de Semur-en-Auxois. L'association des Amis du Château de Bussy-la-Pesle a financé en 2016 une importante recherche, afin de reconstituer l'histoire du Château.

Six gîtes ont été aménagés.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Louis-Philippe-Marie de Courtivron, député et maire de Dijon, y est décédé le 3 janvier 1865.

Liens externes

Bussy-la-Pesle
Auxois

Château de Bussy-la-Pesle


La Roue Tourangelle 2019 var den 18. udgave af cykelløbet La Roue Tourangelle. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 7. april 2019. Det blev vundet af belgiske Lionel Taminiaux fra .

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019

La Roue Tourangelle 2019


තෝඩා ජනතාව යනු ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තවල වෙසෙන ද්‍රවිඩ ජනවර්ගයකි. 18 වන සියවසට සහ බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතකරණයට පෙර, තෝඩා ප්‍රාදේශීය වශයෙන් කෝටා, බඩ්ගා සහ කුරුම්බර් ඇතුළු අනෙකුත් ජනවාර්ගික ප්‍රජාවන් සමඟ සහජීවනයෙන් සිටියේ ලිහිල් කුලය වැනි සමාජයක, තෝඩා ඉහළම ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල ය. 20 වන ශතවර්ෂයේදී ටෝඩා ජනගහනය 700 සිට 900 දක්වා පරාසයක පැවතුනි. ඉන්දියාවේ විශාල ජනගහනයෙන් නොසැලකිය යුතු කොටසක් වුවද, 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේ සිට ටෝඩා "ඔවුන්ගේ ජනවාර්ගික අපගමනය" සහ "ඔවුන්ගේ පෙනුම, හැසිරීම් සහ සිරිත් විරිත් වලින් ඔවුන්ගේ අසල්වාසීන්ට සමාන නොවීම" නිසා වඩාත් අසමානුපාතික අවධානයක් ආකර්ෂණය කර ඇත.  මානව විද්‍යාඥයින් සහ වාග් විද්‍යාඥයින් විසින් ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය අධ්‍යයනය කිරීම සමාජ මානව විද්‍යාව සහ ජනවාර්ගික විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍ර සංවර්ධනය කිරීමේදී වැදගත් විය.

තෝඩා සාම්ප්‍රදායිකව ජීවත් වන්නේ  නම් ජනාවාසවල ය, කුඩා පිදුරු සෙවිලි කළ නිවාස තුනකින් හෝ හතරකින් සමන්විත වන අතර, අඩක් බැරල්වල හැඩයෙන් ඉදිකර ඇති අතර තණබිම් බෑවුම් හරහා පිහිටා ඇති අතර, ඔවුන් ගෘහස්ථ මී හරක් තබා ඇත. ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය එඬේර වූ අතර, මී හරක් මත පදනම් වූ අතර, ඔවුන්ගේ කිරි නිෂ්පාදන නීලගිරි කඳුකරයේ අසල්වැසි ජනයා සමඟ වෙළඳාම් කළහ. ටෝඩා ආගමේ පූජනීය මී හරක් දක්වයි; එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, සියලුම කිරි නිෂ්පාදන කටයුතු සඳහා මෙන්ම කිරි හිමියන් - පූජකවරුන් පැවිදි කිරීම සඳහා චාරිත්‍ර ඉටු කරනු ලැබේ. ආගමික හා අවමංගල්‍ය චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර මගින් මී හරකුන්ගේ වන්දනාව පිළිබඳ සංකීර්ණ කාව්‍යමය ගීත රචනා කර ගායනා කරන සමාජ සන්දර්භය සපයයි.

සාම්ප්‍රදායික ටෝඩා සමාජය තුළ බහු පුරුෂ සේවනය තරමක් පොදු විය; කෙසේ වෙතත්, කාන්තා බිළිඳු ඝාතන මෙන් මෙම ක්‍රමය දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැර දමා ඇත. 20 වන සියවසේ අවසාන කාර්තුවේදී, තමිල්නාඩු ප්‍රාන්ත රජය විසින් කෘෂිකර්මාන්තය  හෝ වන වගාව සඳහා පිටස්තරයින් භාවිතා කිරීම හේතුවෙන් සමහර තෝඩා තණබිම් අහිමි විය. මෙමගින් මී ගව රංචු විශාල වශයෙන් අඩුකරමින් ටෝඩා සංස්කෘතිය අඩපණ කිරීමේ තර්ජනයක් එල්ල වී ඇත. 21 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ සිට, ටෝඩා සමාජය සහ සංස්කෘතිය සංස්කෘතික වශයෙන් සංවේදී පාරිසරික ප්රතිෂ්ඨාපනය සඳහා ජාත්යන්තර ප්රයත්නයක අවධානය යොමු කර ඇත.  තෝඩා ඉඩම් දැන් යුනෙස්කෝව විසින් නම් කරන ලද ජාත්‍යන්තර ජෛවගෝල රක්ෂිතයක් වන නිල්ගිරි ජෛවගෝල රක්ෂිතයේ කොටසකි; ඔවුන්ගේ භූමිය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවිය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

ටෝඩා ජනයා


László Nagy (n. 3 martie 1981, Székesfehérvár) este un handbalist internațional maghiar care evoluează la clubul MKB Veszprém KC, al cărui căpitan este.

Nagy a fost votat de cititorii revistei de handbal Handball Planet drept cel mai bun jucător (masculin) de handbal din anul 2011.

Referințe

Legături externe
 Official Website of László Nagy
 Profile on FC Barcelona website

Nașteri în 1981
Handbaliști maghiari
Maghiari în viață
Oameni din Székesfehérvár

László Nagy (handbalist)


El Banco de Jordania, en inglés Bank of Jordan, es un banco jordano. La entidad se fundó en 1960 y tiene su sede en Amán. El banco ofrece, entre otros servicios, tarjetas de crédito y banca electrónica.

Cuenta con más de 60 sucursales en Jordania y 8 más en Cisjordania y en la Franja de Gaza (territorios palestinos).

Las acciones del banco están listadas en el Índice ponderado por capitalización de mercado ASE de la Bolsa de Amán.

Enlaces externos
 Página web oficial (en inglés y árabe)

Bancos de Jordania
Economía de Amán
Empresas fundadas en 1960

Banco de Jordania


سجن رومية، هو أكبر السجون اللبنانية يقع في رومية، قضاء المتن، شرق بيروت. عادة ما يضم السجن حوالي 5.500 سجين ويعتبر من السجون المكتظة للغاية. يأوي السجن السجناء والمسجونين احتياطياً. وفيه أقسام منفصلة للأحداث، للنساء والرجال.

على الرغم من أنه يعتبر واحداً من أفضل المرافق الإصلاحية في لبنان، إلا أن سجن الرومية لا يزال يفقتد المتطلبات الدنيا التي تتماشى مع معايير الأمم المتحدة.

التأسيس والبداية
بني السجن في أواخر الستينيات، وافتتح عام 1970 بطاقة استيعابية تبلغ نحو 1500 سجين، إلا أن هذا العدد تتضاعف وبلغ أكثر من 5500 سجين عام 2008.

أحداث

تمردات
 شهد سجن رومية تمردا عام 1998 وآخر تمرد جرى في أبريل 2008. في 15 أغسطس 2012 أثناء الثورة السورية 2011-2012 قام السجناء اللبنانيين في سجن رومية باحتجاز السجناء السوريين.
 في 7 أبريل 2011، نشب تمرد في أحد أقسام السجن وتسلح السجناء بالسكاكين واحتجزوا خمسة حراس كرهائن. أعلن مسئولوا الأمن أن الاحتجاجات الأولى أشعلها الاحتجاز غير العادل للمعتقلين والمعتقلين الذين برأتهم العدالة اللبنانية بالإضافة إلى سواء ظروف الاعتقال. تم احتواء التمرد بعد وصول قوات الأمن إلى تسوية مع المعتقلين.

اقتحام المبنى ب
في 12 يناير 2015، قامت قوات الأمن اللبنانية باقتحام المبنى بالخاص بالسجناء الإسلاميين في سجن رومية، شرق بيروت، حيث وقعت صدامات بين الطرفين. وحسب بيان وزارة الداخلية فقد قامت قوات الأمن بأعمال شغب وإشعال الحرائق احتجاجاً على الإجراءات الأمنية التي تنفذها العناصر المولجة حراسة السجن.

كما أضاف البيان أن الخطة تأتي استكمالاً للخطة الأمنية العامة التي تنفذ على مختلف الأراضي اللبنانية وسجن رومية جزء منها، ولا سيما بعد أن تبين أن هناك ارتباطاً لعدد من السجناء بالتفجيرين الإرهابين الذي وقع في منطقة جبل محسن والذي وقع في مطلع يناير 2015.

وصلة
 رومية إن حكى

مرجع
 "سجن رومية مصنع للجريمة"، جريدة الأخبار ، 22 تشرين الأول 2007.

مراجع

سجون لبنان

سجن رومية


Ellereller er en dansk kortfilm fra 1992, der er instrueret af Anders Dejgaard.

Handling
Et russisk ordsprog lyder: Den der går ud for at jage to harer, kommer tomhændet hjem. - Eller; du er lige vågnet, solen skinner og du har fri hele dagen. - Sådan en dag gælder det virkelig om at få brugt til noget godt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Kortfilm fra Danmark

Ellereller


El delta del Kubán  es uno de los principales deltas de Rusia, formado por la desembocadura del río Kubán en el mar de Azov, inmediatamente al norte del extremo occidental de la cordillera del Cáucaso, al oeste de las tierras bajas de Kubán-Azov y al este de la península de Tamán. Tiene una superficie de unos 4 300 km², una cuarta parte de la del delta del Volga, el mayor de Europa.

Ocupa casi la mitad meridional de la costa oriental del mar de Azov. El brazo principal del río finaliza cerca de Temriuk, sin embargo el delta se extiende desde Primorsko-Ajtarsk al limán de Vitiázevo, puesto que el curso antiguo del Kubán por allí desembocaba al mar Negro, lo que hace de este delta, a dos mares, uno de los más insólitos del mundo. La longitud total de la línea de costa del delta es de 280 km (160 km en el mar de Azov y 120 km en el mar Negro). El delta se inicia 116 km río arriba, a la altura de la ciudad de Slaviansk-na-Kubani y el Bosque Rojo del Kubán, donde surgen por la derecha del río los distributarios Anguélinski y Protoka, que se lleva cerca del 40% del agua y desemboca en el mar de Azov en Achúyevo.

El delta, densamente poblado y cultivado de arrozales, se asienta sobre una depresión pantanosa marítima en la que abundan las marismas, las lagunas, los canales, las islas e isletas y los yérik o distributarios, está cubierto de juncos, cañas y las carices. Su hábitat es favorable a las plantas de climas subtropicales y templados. Anualmente la recogida de agua dulce en el delta es de 13,5 km³, de los cuales cerca de 2,5 km³ queda retenida en las marismas. Esta cantidad ha disminuido desde la construcción del embalse de Krasnodar, finalizado en 1975.

La península de Tamán era en la antigüedad un archipiélago que ha ido uniéndose con el limo arrastrado por el río y por la actividad de los volcanes de lodo del sudoeste del delta. Muchas de las lagunas y marismas han sido rellenadas por los materiales de los volcanes.

Sitio Ramsar del grupo de limanes Akhtaro-Grivenskaya

Un limán es una laguna propia de las costas del mar Negro, en este caso, en el mar de Azov, donde se encuentra la mayor parte del delta del Kubán. El grupo de limanes Akhtaro-Grivenskaya se encuentra al norte del delta, en una zona rodeada de agricultura intensiva. En 1994 fue declarada sitio Ramsar número 675, (45°50'N 038°30'E) con una superficie de 846 km². Es una extensa red de embalses poco profundos, campos de arroz, arroyos y canales de riego, que sostienen una diversa vegetación acuática. El sitio incluye un sistema de antedelta, lagos de agua salada, salobre y dulce, aguas poco profundas costeras y lagunas. El área, en una importante ruta de migración de aves, alberga grandes poblaciones de aves acuáticas migratorias (1,2 a dos millones de aves), reproductivas (46 especies) e invernantes (hasta 500 000 aves). El delta también alberga una diversidad de especies de peces y poblaciones reproductoras de esturiones comercialmente importantes. Las actividades humanas incluyen la siega, el pastoreo, la pesca comercial, la caza, la silvicultura y la recreación.

Sitio Ramsar del grupo de limanes entre los ríos Kubán y Protoka

Un limán es una laguna propia de las costas del mar Negro, en este caso, en el mar de Azov, donde se encuentra el delta del Kubán. El sitio Ramsar número 674 (45°30'N 37°48'E), al sur del delta, tiene 884 km². Las características son las mismas que en el sitio Ramsar anterior. Los limanes son Dolgiy, Vostochnyy, Mechetnyy y Glunokiy. Al oeste y hasta el mar hay una zona de pantanos y lagunas. Al sur, se encuentra el limán de Kuchanskiy, junto a la ciudad de Temryuk.

BirdLife International
La parte occidental del delta del río Kubán forma parte de las áreas internacionales de interés para las aves (IBA) de BirdLife International, con una extensión de 1795 km².

Enlaces externos y referencias
 How the Kuban river changes at different times. The Kuban river: description. Source, estuary, plants and animals. River pollution problem — Источник: https://muegn.ru/en/pozharnye-avtomobili/kak-reka-kuban-izmenyaetsya-v-raznye-vremena-reka-kuban-opisanie-istok-uste.html © muegn.ru
Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
''Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Протока (река)
Diccionario geográfico del krai de Krasnodar

Referencias

Deltas de río
Geografía del krai de Krasnodar
Accidentes geográficos de Rusia

Delta del Kubán


Farrach ist der Name folgender Orte:

 Farrach (Gemeine St. Andrä), Ortschaft der Gemeinde St. Andrä, Bezirk Wolfsberg, Kärnten
 Farrach (Gemeinde Zeltweg), Katastralgemeinde von Zeltweg, Bezirk Murtal, Steiermark
 Farrach (Gemeinde Kobenz), Katastralgemeinde von Kobenz, Bezirk Murtal, Steiermark

Farrach


L'artère intercostale suprême (ou artère intercostale supérieure) est une artère du thorax.

Description

Origine

L'artère intercostale suprême est une des deux branches du tronc costo-cervical.

Trajet

Elle descend verticalement en dehors du ganglion cervicothoracique. Elle passe entre la dôme pleural et le col de la première côte, puis descend devant les cols des deuxième et troisième côte.

Au niveau des trois premiers espaces intercostaux, elle donne les deux ou trois premières artères intercostales postérieures qui donnent des rameaux spinaux et dorsaux..

Notes et références

Liens externes

intercostale suprême

Artère intercostale suprême


Karbonari (tal. carbonari), članovi talijanske tajne političke organizacije (Carboneria) osnovane u ranom 19. stoljeću. Borili su se za oslobođenje i ujedinjenje Italije te liberalni ustav. Imali su strogu hijerarhiju na čelu s velikim meštrom, a članove su činili talijanski plemići, građani i časnici francuske vojske u Italiji. Činili su glavnu opoziciju konzervativnim režimima u Italiji koje su postavili saveznici nakon pobjede nad Napoleonom 1815. godine. Njihov utjecaj i djelovanje pripremili su nastanak i razvoj pokreta za ujeinjenje Italije koje se ostvarilo 1861. godine.

Povijest karbonara

Prve organizacije karbonara utemeljene su na području Napulja u vrijeme vladavine Joachima Murata (1808. – 1815.), odakle se pokret širi u Pijemont i na sjever Italije. Cilj karbonara bio je protjerivanje Napoleonova šurjaka Murata i vraćanje na prijestolje kralja Ferdinanda IV. koji je izbjegao na Siciliju. Podigli su revoluciju u Napulju 1821. godine koju je ugušila austrijska intervencija. Sudjelovali su 1831. godine u revolucijama u Modeni, Parmi i Romagni, nakon čega je uslijedila oštra represija vlasti nad njima, zbog čega su karbonari pronašli utočište u Francuskoj sa sjedištem u Parizu.

Karbonari nisu imali jedinstveni politički program i ideologiju, a poput ostalih tajna društva iz tog vremena imali su inicijacijski obred, složene simbole i hijerarhijsku organizaciju. Organizacija je bila suprotstavljena Katoličkoj crkvi i Papinskoj Državi, ali usprkos tome uzeli su sv. Teobalda za svog sveca zaštitnika.

Francuski karbonari su radili na rušenju Burbonaca s vlasti u Francuskoj. Kada su talijanski politički emigranti pod vodstvom Giuseppea Mazzinija osnovali društvo "Mlada Italija" (Giovine Italia), nakon čega su karbonari izgubili utjecaj na politička zbivanja u Italiji.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Karbonari - Hrvatska enciklopedija
 Karbonari - Proleksis enciklopedija
 Karbonari - Britannica Online
 Karbonari - encyclopedia.com
 Karbonari - Catholic Encyclopedia Online

Tajna društva
Povijest Italije

Karbonari


نسبه
حسين بن علي بن محمد بن حسين بن ناصر بن موسى بن حسين بن محمد الصحاف الأحسائي أصلاً الكويتي مولداً ومنشأ النجفي تحصيلاً ومدفناً.

ولادته وتحصيله
ولد في الكويت سنه 1303 هـ حيث هاجرإليها جده وأبيه أواخرالقرن الثالث عشر الهجري وبها نشأ وترعرع تحت رعاية والده الشيخ علي وأخيه الشيخ أحمد وأخذ عنهما الدروس العلمية.

حياته
بعد وفاة والده سنة 1321 هـ هاجرإلى النجف لارتحال دراسته العلمية وكان عمره 20 عاماً وحضر فيها على عدد من علمائها منهم:

 موسى أبوخمسين الإحسائي.
 ناصر بن السيد هاشم الإحسائي.
 موسى الحائري.

بقي مقيماً في النجف حوالي عشرين عاماً لطلب العلم كان خلالها يتردد بين النجف والكويت.

علمه وفضله
ذكره أخوه الشيخ كاظم الصحاف واعتبره في عدد الفقهاء والمجتهدين والحكماء العارفين وقال فيه: (بدأ يدرس على السيد ناصر الإحسائي وغيره من العلماء حتى أدرك الاجتهاد ثم درس علم الحكمة حتى صار فيه بحراً مواجاً وسراجاً وهاجاً)، وقال: (فلما استكمل العلوم وأدرك الاجتهاد نزل في النجف).

كان لشدة ذكائه كثير الاحتجاجات والمجادلات مع اساتذته وغيرهم من العلماء حتى تضايق منه بعض مدرسيه. المعروف أنه من العلماء المعتمدين لدى الطائفة الشيخية وكان وكيلاً لمرجعهم الميرزا موسى الحائري الأسكوئي وكان من المدافعين عن الشيخية. له في مدح النبي محمد  قصائد وفي رثاء الحسين بن علي فرائد.

مؤلفاته
 كتاب في الفقه.
 كتاب في أصول الفقه.
 كتاب في علم الحكمة.
 كتاب سماه الصارم الهندي في الرد على المعتدي.
 مسائل في علم الحكمة ومراتب الأئمة.

أدبه وشعره
قال في شأنه أخوه كاظم الصحاف:(بلغ في فن الأدب مبلغاً عظيماً ومقاماً كريماً وأقرت له به أدباء عصره وعظماء دهره)، ومن شعره في رثاء الحسين بن علي :

أمنزل أهل الوحي مالك مقفرا

بك الدار ظلما بعد ما كانت مسفرا

أهل بهم استبدلت أهلاً وصاحباً

وتنظر أن يأتوا فلا زالت مغبرا

أم استبدلوا أهل العلى بك منزلاً

فساروا إليه أم أبوالموت كبرا

ومن شعره في مدح الإمام موسى الكاظم :

راق في روضه الثنا مثواها

وزكى في النفوس نشر شذاها

ويطيب إذ شاهدت اصفاها

ونحت بالمديح ريح صباها

واستطابت قلوبنا في هواها

وفاته
بعد أن أخذ بغيته من العلم في النجف عاد إلى وطنه الثاني الكويت كان هذا عام الحرب العالمية الثانية، في الطريق توقف في مدينة (سوق الشيوخ)، حيث وافاه الأجل فيها سنة 1343 هـ وعمره لم يتجاوزالأربعين عاماً وكانت وفاته كارثة على ذويه ومحبيه ولاسيما الشيعة الإحسائيين وفي (سوق الشيوخ) والكويت.

في سوق الشيوخ تم تجهيزه وتكفينه قبل أن ينقل إلى (القري) وبسبب تعطلت الجنازة 16 يوماً عند وصولها إلى النجف كان في استقبالها هناك المقدس السيد ناصرالإحسائي وعدد من العلماء الخليجيين. وينقل كاظم الصحاف عن المرجع السيد ناصر الإحسائي أنه قال: رغم تأخرالجنازة وكون الوقت ضيقاً لم نجد أي تغير على الجثمان وماشممنا منه إلا رائحة الكافور.

دفن في النجف بجوار مرقد أمير المؤمنين الإمام علي بن أبي طالب.

المصادر
 أعلام هجر
 مطلع البدرين

شيعة بحرينيون
مواليد 1303 هـ
وفيات 1343 هـ

حسين الصحاف


Coroana de zirconiu este o lucrare protetică fixă și face parte din categoria coroanelor de acoperire total fizionomice.

Coroanele de acoperire sunt indicate în situația în care partea coronară a dintelui este distrusă într-o proporție mai mare de 40% iar tratamentul prin restaurare coronară cu materiale compozite are un prognostic rezervat.

Generalități
Zirconiul  este un element chimic din grupa metalelor rare cu numărul atomic 40 și simbolul Zr. Zirconul este o piatră naturală care imită foarte bine diamantul.

Zirconiul este cunoscut din antichitate, denumirea lui venind de la cuvântul persan "zargon" care se traduce "colorat ca aurul". A fost descoperit în anul 1789 de chimistul german Martin H. Klaproth.

În anul 1824 Berzelius a obținut zirconiu impur iar in anul 1925 Anton Eduard van Arkel împreună cu Jan Hendrik de Boer au descoperit o metodă de obținere a metalului pur. Tehnica folosită de ei le poartă numele "Procedeul van Arkel - de Boer".

În stomatologie se utilizează zirconia, deoarece structura sa cristalină este asemănătoare cu a diamantului. Zirconia este o piatră sintetică obținută în laborator din oxidul de zirconiu stabilizat prin adăugarea de oxid de ytriu. Duritatea zirconiului este 6,5 - 7,5 iar a smalțului dentar este 8. Din acest motiv zirconiul este mult mai indicat în realizarea coroanelor dentare decât ceramicile ce au duritatea de 9,8 și care produc abraziunea dinților antagoniști.

Primele coroane dentare din zirconiu au apărut la începutul anilor '90. Coroana de zirconiu monolitică trebuie să fie foarte bine lustruită pentru a nu produce leziuni dinților naturali cu care intră în contact ocluzal. Nu există pacienți alergici la acest material, este biocompatibil și bioinert. Zirconiul are afinitate redusă pentru placa bacteriană.

Proprietățile fizice ale zirconiului:

 Punctul de topire al zirconiului este de peste 1800º C, cu mult peste cel al ceramicii. Această calitate îi asigură stabilitate dimensională în timpul arderii
 Culoarea albă a zirconiului reprezintă un avantaj din punct de vedere estetic deoarece materialul opac care se folosește la coroanele metalo-ceramice aici nu mai este necesar. Stratul de material opac care se aplică pe metal absoarbe lumina, nu o reflectă așa cum face zirconiul. Aceasta este diferența majoră între coroana din ceramică pe suport de zirconiu și coroana metalo-ceramică
 Transluciditate - dată de structura cristalină de hexagon compact
 Rezistență ridicată la îndoire
 Conductibilitate termică scăzută.
Radiația emisă de coroana dentară din zirconiu (3 mol% Y2O3-ZrO2) este, ca ordin de mărime, mai mică decât cea măsurată de obicei pentru apă, lapte, legume și carne (pe baza standardelor europene)

Proprietățile mecanice ale zirconiului:

 Duritate: 1200 HV
 Rezistență la compresiune: 2000 MPa
 Rezistență la îndoire: 1000 MPa
 Modul de elasticitate: 210 GPa
 Rezistență absolută la coroziune
 Densitate extrem de mare
 Puritate 99,9%.

Indicațiile coroanei de zirconiu și obiective

Indicații:

 Dinți cu distrucții mari coronare, peste 40%, care nu mai pot fi refăcuți cu materiale compozite sau prin incrustații dentare
 Dinți cu fracturi coronare
 Dinți inestetici ca formă, dimensiune sau culoare
 Dinții cu tratamente endodontice, care sunt mai fragili și mai predispuși spre fractură
 Coroane dentare pe implant
 Spațiu ocluzal redus.

Obiective urmărite :

 Retenția și rezistența
 Conservarea structurii dentare
 Rezistența în timp
 Adaptarea marginală
 Conservarea parodonțiului
Considerentul estetic
Biocompatibilitatea

Retenția reprezintă stabilitatea coroanei pe dinte atunci când asupra ei se aplică o mișcare de-a lungul căii de inserție sau a axului lung al dintelui. Un dinte cu o coroană lungă va avea o retenție mai bună decât un dinte cu o coroană scurtă. Retenția se obține prin paralelizarea pereților aproximali și șlefuirea fețelor în unghi de 6 grade. La dinții de dimensiuni mici retenția poate fi îmbunătățită prin realizarea de mijloace suplimentare de retenție: caneluri axiale.

Rezistența reprezintă stabilitatea pe dinte atunci când sunt aplicate forțe axiale sau oblice.

Conservarea structurii dentare - șlefuirea dintelui pentru coroana de zirconiu poate afecta pulpa dentară în situația în care dintele restaurat este vital. De aceea procesul de șlefuire al dintelui vital se va face cu apă pentru a nu încălzi pulpa dintelui și a o deteriora ireversibil.

Rezistența în timp - pentru a-i mări durabilitatea în timp coroana de zirconiu trebuie să aibă anumite dimensiuni și anume: ocluzal = 2 mm și axial = 1,2 mm.

Adaptarea marginală - la coletul dintelui reprezintă cel mai important factor pentru succesul clinic al coroanei de zirconiu. Pentru a rezista în timp și pentru a proteja structura dentară adaptarea marginală trebuie să fie perfectă. Adaptarea incorectă duce la dizolvarea cimentului și microinfiltrații cu efecte nocive asupra pulpei dentare. Mai mult, în spațiul dintre coroană și gingie se acumulează placă bacteriană care produce boli parodontale.

Conservarea parodonțiului - cele mai bune rezultate se obțin atunci când dintele este șlefuit cu prag. În această situație coroana se sprijină pe prag și nu este lezat parodonțiul. În situația șlefuirii tangențiale cu adaptarea coroanei subgingival trebuie respectată regula celor 2 mm care trebuie lăsați între osul alveolar și marginea gingivală a coroanei. Dacă această regulă este încălcată apare inflamația gingivală sau recesiunea gingivală, fenomene premergătoare apariției bolilor parodontale.

Tipuri de coroane de zirconiu:
Există două tipuri de coroane dentare din zirconiu: coroana dentară monolitică și coroana dentară din ceramică pe suport de zirconiu. Durata de viață a unei coroane de zirconiu este de 10 ani.

Cel mai important factor care afectează restaurarea protetică din zirconiu este igiena orală incorectă a pacientului.

Etape de laborator
Procesul tehnologic CAD-CAM de realizare al coroanelor dentare din ceramică pe suport de zirconiu începe cu frezarea computerizată a unui bloc solid de zirconiu sau a unui disc. Apoi pe acest schelet se vor adăuga succesiv straturi de ceramică. Ceramica se arde în cuptoare speciale la temperaturi de peste 700º Celsius.

Etapele clinice

Prepararea dintelui pentru coroana de zirconiu
Grosimea minimă a capei de zirconiu pentru dinții frontali trebuie să fie de 0,3 mm iar pentru dinții laterali 0,5 mm.

Pentru prepararea dintelui în zona frontală se recomandă o șlefuire de 1,5-2 mm a muchiei incizale și 1-2 mm în circumferință. În zona laterală suprafața ocluzală va fi șlefuită cu 2-2,5 mm iar circumferința 1-3 mm. Amploarea șlefuirii este realizată în funcție de cerințele estetice. Cu cât cantitatea de substanță dentară șlefuită este mai mare cu atât tehnicianul dentar va avea mai mult spațiu pentru a stratifica ceramica.

Metoda tradițonală fără prag în șanțul gingival: această metodă nu este foarte des folosită din cauza multiplelor dezavantaje pe care le prezintă. În șanțul gingival nu se acceptă nici un fel de material străin, dar marginea subgingivală a lucrării trebuie să fie bine adaptată la coletul dintelui (subgingival). Marginea subgingivală a lucrării împreună cu cimentul dentar pot constitui un suport pentru placa bacteriană în șanțul gingival, perturbând grav imunitatea locală. Această metodă este indicată în distrucții coronare mari, unde este necesară  folosirea unui dispozitiv corono-radicular pentru a reface partea coronară și unde nu există posibilitatea șlefuirii cu prag.

Șlefuirea cu prag Chanfrein: această metodă este mai dificilă dar are numeroase avantaje:

 Pragul este realizat supragingival, la 0,5 mm, astfel este asigurată sănătatea gingivală prin neafectarea culcușului gingival
 Anularea retentivităților
 Prevenirea infitrațiilor datorită lățimii de cimentare a pragului.

Prepararea cu prag gingival este metoda de elecție la nivel mondial.

Tehnologie: Șlefuirea dinților frontali - cu o freză cilindrică diamantată cu vârful semirotund se realizează un prag supragingival la 0,5 mm distanță de gingie. Adâncimea șanțului va fi de 0,4-0,5 mm, adică jumătate din dimensiunea frezei. Cu aceeași freză se reduce din muchia incizală 2 mm. Șlefuirea verticală trebuie să aibă aproximativ 5º  înclinație. La dinții laterali înclinarea trebuie să fie între 4-8º.

Amprenta funcțională
Se poate realiza în două moduri

 Cu scanerul intraoral
 Convențională

Amprenta cu scanerul intraoral are avantajul de a fi rapidă, reduce timpul de lucru și nu necesită spațiu fizic de stocare al modelelor.

Amprenta convențională are avantajul de a se adapta pentru fiecare tip de șlefuire (cu sau fără prag).

Amprentarea spațiului subgingival se face prin metoda conventională deoarece este singura care reușește să îl înregistreze cu fidelitate.

Amprenta convențională se efectuează folosind o lingură de amprentă universală și un silicon de adiție. Siliconul de adiție este injectat atât în lingură cât și în jurul dintelui preparat și a dinților vecini.

Dinții antagoniști se amprentează cu alginate.

Înregistrarea ocluziei se realizează cu siliconi specifici care au consistență imperceptibilă pentru pacient. Duritatea este ridicată, aplicarea ușoară, sunt evitate compresiile și repozitionarea incorectă.

Protezarea provizorie cu coroane temporare
are rolul de a proteja canaliculele dentinare de invazia bacteriană care duce la hiperemie si necroză pulpară. Previne creșterea gingiei în zona de colet și menține spațiul ocluzal creat prevenind supra erupția; nu în ultimul rând, din considerente estetice. (4)

Proba coroanei de zirconiu
În această etapă se verifică inserarea coroanei pe bontul protetic. Aceasta trebuie să se insereze lejer, fără fricțiune.

Adaptarea coroanei de zirconiu
Aici se are în vedere adaptarea marginii gingivale a coroanei.

Cimentarea definitivă
Se face cu cimenturi compozite, cimenturi ionomere de sticlă, ciment fosfat de zinc. Coroana provizorie este îndepărtată de pe dinte. Bontul protetic este curățat, degresat și uscat. Cimentul se aplică în strat subțire în coroana de zirconiu și apoi se așează ușor pe dinte în poziția corectă și este presată ferm. După câteva minute se îndepărtează excesul de ciment, cu grijă pentru a nu leza gingia. Pacientul este sfătuit să nu mănânce o oră.

Note
5. Spitalul de stomatologie Dental Hospital România: Dinți de zirconiu
Stomatologie

Coroană de zirconiu


කටාරම යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:
 කටාරම - ගල් ලෙනක ඉහළ කොටසෙහි කෙටූ ගැට්ට යන්න අදහස් වන
 කටාරම - ඉතා ලොකු හැළිය යන අරුත දෙන

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

කටාරම


Regius Professor of Greek henviser til:

 Regius Professor of Greek (Cambridge)
 Regius Professor of Greek (Dublin)
 Regius Professor of Greek (Oxford)

Regius Professor of Greek


Tiryaki Hacı Mehmet Paşa (d. 1680? İstanbul - ö. 31 Temmuz 1751, Resmo, Girit) I. Mahmud saltanatında, 9 Ağustos 1746 - 24 Ağustos 1747 tarihleri arasında bir yıl on altı gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Babası yeniçeri ocağı mensubu İvaz Odabaşı'dır. Babası gibi o da yeniçeri ocağına yazıldı. Önce ağa kapıcılığına ve sonra da 1736'da başyazıcılığa terfi etti. O yıl ordu ile birlikte Babadağı'na gitti. Sefer sırasında sedarat kethüdası Osman Halis yanına girdi. Onun desteğiyle hacegan sınıfına girerek süvari mukabelçisi oldu. 1739'da mevküfatçı oldu. Sonra yeni Osmanlı-Avusturya sınırlarının tespiti ile görevlendirilen Kadı Numan Efendi'nin yanında 1741'e kadar Belgrat'ta çalıştı. 1741'de yeniçeri katibi görevi verildi ve 1743'te azledildi. 1744'te ikinci defa yeniçeri katipliği görevine getirildi. 25 Mart 1745'te tersane yangınından sonra yeni tersane yapılarını yapmak üzere tersane emini görevi verildi. Bu görevde gösterdiği başarı ile yeni tersane binalarının kısa bir zamanda yapılmasını sağlaması ile Sultan I. Mahmud'un ilgisini çekti.  Temmuz 1746'da sedaret kethudalığına getirildi.

Sadrazam Seyyid Hasan Paşa'nın 10 Ağustos 1746'da narh işlerine yeterince ilgi göstermesi bahanesi ile sadrazamlıktan azledilmesi üzerine Tiryaki Hacı Mehmed Paşa sadrazamlığa getirildi. Sadrazamlığının ilk günlerinde yüksek devlet memurları ile saray erkanı arasında büyük bir tasfiye uyguladı ve kalanlar arasında da mevkiler değiştirdi. Sadrazamlığı başında  14 Eylül 1746'de Afşar Hanedanı'nın kurucusu İran Şahı Nadir Şah ile yapılan 1742-1746 Osmanlı-İran Savaşı'nı sona erdiren Kerden Antlaşması imzalandı. Diğer taraftan 18 Eylül 1739'da Avusturya ile imzalanmış olan Belgrad Antlaşması'nın yenilenme dönemi gelmişti ve bu antlaşma problem çıkmadan yenilendi. 1746'da İran elçisinin İstanbul'a gelmesi ve hemen arkasından Kırım Hanı Selim Giray'ın İstanbul'u ziyareti nedeniyle İstanbul'da karşılama merasimleri, resmikabuller ve ziyafetler düzenlendi. Sultan I. Mahmud yeni yatırımlarla Beşiktaş Sarayı'nı tevsi ettirerek genişletti; Yalı Köşkü'ne onarlattı ve oraya som gümüşten bir taht koydurdu. ve Hırka-i Saadet Odası için yeni kıymetli madelerden yapılmış eşya saklama kabları yaptırıldı. 1747'de Niş kalesi yeniçerileri ulufe almadıkları için ayaklandılar. 1645'te İran'la yapılan savaşta hasta olan serdar Yeğen Mehmet Paşa'nın komutalarını ve onun yerine gelen diğer alt komutanlarının emirlerini dinlemeyen ve böylece 21 Ağustos 1745'te yapılan Revan Muharebesi'nde galebe beklenirken büyük bir hezimet sonucuna neden olan levent birlikleri bu ihanetleri için  Tiryaki Hacı Mehmet Paşa sadrazamlığı sırasında şiddetle cezalandırıldılar ve bundan sonra levent askeri ve birlikleri kullanılmamasına karar verildi ve levent olduğu bilinen askerlere ağır cezalar verildi.

Tiryaki Mehmed Paşa sadrazam iken çok sinirli ve haşin acayip uygulamalar yaptığı hikâyeleri İstanbul'a ve ülkeye yayıldı. Yaşlanan atını cezalandırmak isteyip hayvanı bir at değirmenine bağlattığı ve bunun hayvanlara uygun kalebendlik olduğu söylemesi bunlardan biridir. Uzun zamandır yeniçeri ocağıyla iş gören ve bu nedenle "Ocak Bezirganı" olarak bilinen tanınmış bir Yahudi sarraf olan David'i, ona eski kırgınlığı nedeniyle, hiç suçsuz yere boğdurup idam ettirmişti. Huzuruna gelen gayrimüslim sarrafları, istediği şartlarla  borç vermeyi kabul etmemeleri üzerine, büyük hakaretlerle huzurundan kovdurmuştu. 24 Ağustos 1746'da hırçınlığı ve şiddeti dolayısıyla Tiryaki Mehmet Paşa sadrazamlıktan azledildi.

Bu azili hemen takiben Rodos adasına kalebendlik sürgününe gönderildi. Sonra afedildi. Kasım 1747'de İçel valisi, Mart 1748'de Musul valisi ve Kasım 1748'da Bağdad valisi olarak tayin edildi. Fakat Bağdad valiliği görevinde de başarısız oldu. Bunu üzerine kendisine şeyhülharem eki ile Cidde valiliği verilmek istendi. Fakat Tiryaki Mehmed Paşa bu tayinleri kabul etmedi.

Bunu üzerine ceza olarak vezirlikleri alındı ve Resmo, Girit kalesine hapse gönderildi. Kısa bir müddet sonra 31 Temmuz 1751'de orada öldü.

Ölümünden sonra şanssız olduğu ifade edilir. Vefat ettiği gece Büyük Karaman'da bulunan konağı yanmış ve konağın kıymetli halı ve tefriş eşyaları kurtulamamıştı. İstanbul'a gönderilmek üzere bir gemiye yüklenen taşınabilir mücevherat ve diğer kıymetli eşyaları da bu geminin denizde iken kazaya uğrayıp batması ile kaybolmuştur.

Afyon kullandığı için "Tiryaki" lakabı verildiği belirtilir. Bu tiryakiliği ile bağlantılı olarak, zamanında içki, tütün, afyon ve her türlü muşkıratın çok ucuzlatılmış olduğu rivayet edilir.

Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:
Şadâretten önce bulunduğu hizmetlerde başarılı olup şadâretten sonra bir işe yaramamıştır. Hırslı ve sertti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) "Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danışmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi Say.59,
 Yılmaz, Mehmet "Mehmed Paşa (Tiryaki, Hacı)" (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.173 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.IV s.237-238

Osmanlı sadrazamları
1680 doğumlular
1751 yılında ölenler
Osmanlı Musul valileri
Osmanlı Bağdat valileri

Tiryaki Hacı Mehmed Paşa


Faridkot (en punyabí: ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Faridkot, en el estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 207  a 256 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 98 365 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Faridkot


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 30. September 2017 wieder und umfasst 23 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Heldenstein

|}

Goldau

|}

Haigerloh

|}

Harting

|}

Isenmühle

|}

Kirchbrunn

|}

Küham

|}

Lauterbach

|}

Niederheldenstein

|}

Schellenberg

|}

Schmidham

|}

Weidenbach

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Heldenstein

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Heldenstein
Baudenkmaler Heldenstein

Liste der Baudenkmäler in Heldenstein


සුකෝත්, ( හෝ   හෝ , කුටියෙහි භෝජනසංග්‍රහය, කූඩාරමෙහි භෝජනසංග්‍රහය) යනු,  ටිෂ්රෙයි මාසයේ 15වන දිනදී සැමරෙන (සැප්තැම්බර් අග සිට ඔක්තොම්බර් අග දක්වා වන දිනයක විය හැක) බයිබලීය යුදෙව් නිවාඩු දිනයකි. මෙය, ජෙරුසලමෙහි දේවමන්දිරය වෙත වන්දනා ගමනක් පැමිණීම කරණීය වන්නාවූ ෂලෝෂ් රග්ලිම් නම්වූ බයිබලීය සැමරුම් තුනෙන් එකකි. යොම් කිපූ හෙවත්, පව් සමා කිරීමේ දිනය නමැති ගම්භීර නිවාඩු දිනයට පසුව මෙය යෙදෙයි.

මෙම නිවාඩු දිනය දින සතක් පුරා පැවැත්වෙයි ( විසිරිතයෙහි දින අටකි).

සුකෝත්