Serpil Örümcer (d. 8 Aralık 1952), Türk oyuncu ve şarkıcı.

Örümcer, bir dönemin ünlü pop sanatçısı Berkant (Bay Samanyolu) ile evlenmiştir. Beşiktaş'ta bir çay bahçesinde başlayan aşkları nikâh masasında sonlanmıştır. Bu arada, Berkant'ın çalıştığı gece kulübünde sahne almaya başlayan Örümcer, zaman içerisinde şöhret olmuştur. Aşkları sadece 1 yıl sürmüş ve Örümcer, kızı Fulya'ya hamileyken, eşi Berkant'tan, çok alkol kullandığı gerekçesiyle ayrılmıştır. Serpil Örümcer daha sonra müziğe başlamış ve 5 albüm ve 7 tane 45'lik çıkartmıştır.

Örümcer, daha sonra, 4 eşi daha bulunan Batmanlı iş insanı Hasan Ölük'le evlenmiştir.

İzmir Fuarı'nda 1969'da en büyük parayı alan sanatçıdır.

1990'larda cilt kanserine yakalanan ve büyük maddi sıkıntılar içinde olan Örümcer, yaşam mücadelesi vermektedir. 2010 yılında kötü durumda olan evi Dekodizayn programı tarafından yenilenmiş ve iyi hale getirilmiştir.

Filmografisi
 Ali Babanın Çiftliği (1978)
 Dalgacı Mahmut (1976)
 Adım Kan Soyadım Silah (1970)
 Çingene Aşkı Paprika (1969)
 Benim De Kalbim Var (1968)

Albümleri

45'likler

 Düğün Şarkısı & Çok Yalnızım (Berkant'la birlikte)
 Şaşkın Aşık & Su Sızmazdı Aramızdan
 Bir Gün Hayat Biter & İster Al İster Alma (1969)
 Sözünde Durmadın & Sen Hepsinden Güzelsin
 Yaramaz Kız & Koş Aşkım Koş (1969)
 Aşka Hasret & Ayrılık Acısı
 Ey Sevda Ey Sevda & Nerde

Uzunçalarlar

 Aşığım Bir Şoföre
 Aşka Hasret
 Yeşil Yeşil (1985)
 Gül Gibi Koklarım Seni (1987)
 Kerize Bak Kerize (1983)

Dış bağlantılar
 Resimleri
 Sinematürk sitesi
 Haber vitrini

1952 doğumlular
Türk kadın sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Türk kadın pop şarkıcıları

Serpil Örümcer


Constantin Neagu () a fost unul dintre coloneii Armatei României, care a exercitat comanda unor mari unități și unități militare, pe timp de război, în perioada Primului Război Mondial și operațiilor militare postbelice.

A îndeplinit funcții de colonel de regiment în campaniile din anii 1916-1918.

Cariera militară
Constantin Neagu a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de cavalerie ale Armatei Române, avansând până în anul 1916 la gradul de colonel.
În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcția de colonel al  Regimentului 11 Roșiori
În cadrul acțiunilor militare postbelice, a fost colonel al  Brigăzii 3 Roșiori.

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1911)
Medalia Bărbăție și Credință, cu distincția "Campania din Bulgaria 1913" (1913)

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Nașteri în 1871
Decese în secolul al XX-lea
Comandanți români din operațiile militare postbelice (1918-1920)
Decorați cu Ordinul Coroana României
Militari români în Primul Război Mondial
Colonei români
Militari români în Al Doilea Război Balcanic

Constantin Neagu


فيرست كنيديان بليس (المكان الكندي الأول)  (أصلاً مبنى البنك الأول)، هو ناطحة سحاب تقع في الحي المالي في تورنتو، أونتاريو، تحديداً عند الركن الشمالي الغربي من كينغ ستريت و بيه ستريت وهو موقع مكاتب العمليات الرئيسية لبنك مونتريال. ارتفاعه 298 متر، وبذا فهو أطول ناطحة سحاب في كندا، وفي المركز الخامس عشر في قائمة أول الأبنية في أمريكا الشمالية وفي المركز 105 على مستوى العالم.

مراجع

أبنية من تصميم إدوارد دوريل ستون
أونتاريو
بنك مونتريال
مبان إدارية اكتملت في 1975
مبان ومنشآت اكتملت في 1975
مباني بنوك في كندا
مراكز تسوق في تورونتو
ناطحات سحاب
ناطحات سحاب في تورونتو

فيرست كنيديان بليس


Brasted es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Brasted tiene una superficie de 14,54 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Brasted tenía 1321 habitantes (47,99% varones, 52,01% mujeres) y una densidad de población de 90,85 hab/km². El 18,09% eran menores de 16 años, el 73,88% tenían entre 16 y 74 y el 8,02% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,07 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,71% estaban solteros, el 59,33% casados y el 13,96% divorciados o viudos.

El 92,66% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,65% de la población, mientras que el 4,69% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,86% eran blancos, el 0,38% mestizos, el 0,23% asiáticos, el 0,23% negros y el 0,3% de cualquier otro salvo chinos. El cristianismo era profesado por el 75,27%, el judaísmo por el 0,76%, el islam por el 0,23% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo y el sijismo, por el 0,23%. El 13,73% no eran religiosos y el 9,79% no marcaron ninguna opción en el censo.

579 habitantes eran económicamente activos, 576 de ellos (99,48%) empleados y 3 (0,52%) desempleados. Había 527 hogares con residentes, 25 vacíos y 7 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Brasted


වාද්දුව ප්‍රදේශයේ පොතුපිටිය නැමති ග්‍රාමයේ පිහිටි ප්‍රකට විහාරයක් වන්නේ පොතුපිටියේ පූජාරාමයයි. මෙම විහාරය ප්‍රසිද්ධියට පත්ව තිබෙන්නේ සාර්ලිස් මාස්ටර් නම් මහා චිත්‍ර ශිල්පියා විසින් සිතුවම් කරවන ලද්දා වූ විහාර මන්දීරය නිසාත් දහනවවන සියවසේ රචනා වූ නාරි සංදේශය නිසාවෙනුත් ය. පානදුර සහ කළුතර අතර ගාලු මාර්ගයේ නවසිය පණහ දශකය දක්වාම පන්සලක් පැවතියේ නම් ඒ පොතුපිටියේය. අතීත රදළ වරුන්ගේ අභිමානය යැයි කිවහොත් එය නිවැරදිය. කිමද ලන්දේසීන් විසින් බුදු දහම කෙලසන කළක විහාරයක් සෑදීමට තරම් නිර්භය වූවන් ජාත වූ භූමියක් බැවින.

ජනප්‍රවාදය

මෙම ස්ථානයේ විහාරයක් ඉදිවූවේ ක්‍රිස්තු වර්ශයෙන් 1798 ක්වූ ජනවාරි අටවෙනිදා බව විහාර වංශයේ සඳහන් වේ. ඊට පෙර මෙහි කුඩා නුග ගසක් බුදුකුටියක් සහ  අම්බලමක් තිබී ඇත්තේය. ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් ලෙසට බෙන්තොට ගලපාත නම් විහාරය වන්දනාවට පැමිණියා වූ පැරකුම් රජතුමා අතර මඟ දී සර්පයෙකු ගේ දෂ්ඨනයකට ලක්වී කැලණි ගංගා මිටියාවතේ සිට මේ දක්වා දුරක් පැමිණ ඇත්තේ සර්ප විශ නාශක රුක් අත්තන ශාකයක පොත්තක් සොයා ගැනීම සඳහාය. මෙම පළාතේ එකල රුක් අත්තන වැඩුණු සරුසාර වතු පැවති බැවින් රුක් අත්තන පොතු පිටිය නමින් මෙම ග්‍රාමය පොතුපිටිය වූ බව සඳහන් වේ. සතුටට පත් වූ රජු පූජාරාමය පවතින භූමියේ කුඩාවට බුදුගෙයක් තනවා එය සන්නාසියෙකුට පුදා ඇත්තේය.පසු කාලයේ එම තැන ප්‍රකට වූවේ හින්නවැල්ල දේවාලය  රයිගම යකුන්දූවේ විසූ හිටිරාළ  නම් ප්‍රධානියාගේ සොයුරියක වූ කඩුකෝන් බිසෝ බණ්ඩාර කුමරිය මෙම ස්ථානයේදී භික්ශුනී දිවියට පත් වූ බැවින් පොතුපිටිය පූජාරාමය යන නාමය භාවිත කිරීමට පෙර කඩුකෝන් පොතුපිටි රජමහා විහාරය යන නාමයත් භාවිතා කර ඇත. ප්‍රතිගාල් සමයේ මෙම භූමියට පසෙකින් දොමින්ගෝ නම් දේවස්ථානය සැදූ පසුව බොදු මතකය සම්පූර්ණයෙන්ම වියැකීයන්නට ඇත්තේය. ග්‍රාමයේ පවා බොදු දහම අදහන ලද්දාවූ කිසිම අයෙකු ප්‍රතිගාල් හෝ ලන්දේසි සමයේ සොයාගත නොහැකිවිය.තුඩුගල මුඩිත්ත තෙන්නකෝන් නම් රජ පරපුරට සම්බන්ද වූ තුඩුගලගේ දෝන ලුසියා පෙරුමාල් කුමරිය සීතාවක රජවාසලට සම්බන්ද වූ අයෙකුගෙන් පැවතෙන්නෙකු ලෙස සලකන වස්කඩුවේ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ දොන් ගිමාර පෙරේරා ධර්මසේන  නම් මුදියන්සේ සමඟ විවාහා වී පූජාරාම භූමියට පසෙකින් පැවති දොමින්ගෝ නම් රෝමානුකතෝලික දෙව්මැදුර පෙනෙනා මානයේ පදිංචි වී තිබේ. ලුසියා කුමරිය එතෙක් බුදු දහම ඇදහූවෙකු වූ අතරම මෙම භූමියේ පැවති ඉපැරණි නුග ගස අසල නව බුදුමැදුරක් සාදා වන්දනාමාන කරවීම අරඹා ඇති බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. ඇය විසින් බුදු දහමට සම්බන්ද කිසිවෙකුත් නොවූ මෙම පලාතට බුදු දහම සමීප කරවීමට සිතා මෙහි කුඩා අම්බලමක්(ධර්ම සාකච්ඡා මණ්ඩපයක්) තනා තිබෙයි.ග්‍රාම වාසීන් මෙම භූමිය තම සංවිධාන කටයුතු සඳහා භාවිතා කළා වූ පොදු භූමියක් වූවේ අනතුරුවයි. බොහෝ විට දහඅටවන සියවස් කාළයේදී මෙහි පැවති අම්බලමේ ගම් සභාව පවත්වන ලදී.

විහාරය ඉදි වීමේ කතාව
මොල්ලිගොඩ ප්‍රදේශයේ විසුවා වූ ලන්දේසි ආණ්ඩුවට අතපත්තු ආරච්චි කෙනෙකු වශයෙන් සේවය කළා වූ සුසෙව්හේවාගේ පිලිප්ස් කොරනේලිස් අප්පුහාමි නම් අයෙකු උඩරටට ලංදේසි සේනාවක් බාරව ගොස් ඇති අතර සිංහල සේනාවට පැරදී සියම් නිකායික විහාරයක ජීවිතාරක්ෂාව පතා සැඟවී සිටී.බොහෝ කළක් එසේ ජීවත් වූ ඔහු මල්වතු නිකාය යටතේ පැවිදි දිවියට යොමුවූවත් කුලය සලකා උපසපුව ලබා දුන් බැවින් ඔහුට උපසපුව ලබා ගත හැකි නොවීය.උපසපුව නොලැබෙන බව දැනගත් ඔහු ගණින්නාන්සේ වෙසින්ම පිටව ගියේය. නැවත ඔහු තම ග්‍රාමයට පැමිණි කළ වාද්දුව මොල්ලිගොඩ මාවල ගම් කරවූ තෝම්බු ආරච්චි වූ මැට්ටියගේ දොන් කොන්ස්තන්තිනෝ ආරච්චි(මැස්ටියගේ මහ විදානේ)  විසින් බොදු භික්ෂුවකට ඉඩ දීම ලන්දේසි ආණ්ඩුවට සිදුකරනා අකටයුත්තක් යැයි සිතා පදිංචි වීමට ඉඩ නොදෙන ලදී. අනතුරුව ඔහු පොතුපිටියට පැමිණ රිචඩ් ධර්මසේන ගම්ප්‍රධානියා ගෙන් අවසර ගෙන වත්මන් පොතුපිටියේ වාලුකාරාමයට පසෙක පිහිටි කිලිමන්ටුවාගේ සුසාන භූමිය නම් ස්ථානයේ පදිංචි වී තිබේ. එම ස්වාමීන් වහන්සේ අනතුරුව ප්‍රකටවන  ලද්දේ නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ නමින. පානදුර තොටුමුණ පලාත පුරා මෙම බොදු හිමිනමකගේ ආගමනය ආරංචි වී බොහෝ දෙනා ආධාර ලබා දෙන ලදී. එම ආධාර වලින් මීගමුවගේ කිරිනේලිස් ප්‍රනාන්දු නම් ඉඩම් හිමියාගේ උපකාරයෙන්  කුඩාවට වැලිඅරම නමින් 1760දී පමණ අරඹන ලද විහාරය පසුව වාළුකාරාමාය ලෙසින් ජනප්‍රිය විය.කුලය සලකා පැවිද්ද ලබා නොදුන් බැවින් ගොවිගම කරාව සලාගම බොහෝ පිරිසක් පැවිද්ද ලබා ගත්තේය. 1780වසර වන විට ගණින්නාන්සේ යටතේ අන්තේවාසික භික්ෂුන් ගණන පන්සියය ඉක්මවා තිබිණ. ලංදේසි  ඉංග්‍රීසි යුද ඇතිවූ සමය වන විට ආගමික නිදහස යළි ඇතිවිය. පොතුපිටියේ විසූ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ දොන් රිචඩ් පෙරුමාල් පෙරේරා විජයවිමලසේකර ප්‍රධානියා තම වැඩිමහලු පුතුන් දහතුන් දෙනෙකු නන්දසිරි ගනින්නාන්සේ සමීපයේ පැවිදි කරවන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 1790දී පමණය. නන්දසිරි ගගණින්නාන්සේ සමීපයේ අකුරු කළ වාද්දුවේ ධම්මානන්ද හිමි 1807වසරේ දී පමණ මහනුවරට වැඩම කර මල්වතු පාර්ශවයේ විහාරයේ  නැවත පැවිද්ද ලබා උපසපුව ලබාගනී. උපසපුව ලබා තම ග්‍රාමය වූ මොල්ලිගොඩ ට පැමිණ තිත්තවල නම් ස්ථානයේ කුඩාවට විහාරයක් අරඹන ලදී.මල්වතු පාර්ශවයේ උපසපුව ලබා ගත හැකි නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ සමීපයේ පැවිද්ද ලද ගොවිගම කුලයේ බොහෝ දෙනෙකු නැවත ධම්මානන්ද හිමියටතේ පැවිද්ද ලබා උපසපුව ලබා ගත්තේය.පොතුපිටිය වාලුකාරාමය තුල බොහෝ ස්වාමීන් වහන්සේලා පිරිසකට විසීමට ඉඩකඩ සීමා විය. ගම් වැසියන්ගේත් ධර්මසේන මුදලිතුමාගේත් මුල් වීමෙන් පූජාරාමය තනවන්නේ ඉන් අනතුරුවයි.පැවතියා වූ දඹදෙණි රජ සමයට අයත් වූ බුදුකුටි සියල්ල විනාශ කරදමා නව විහාරය සකසන ලදී. පළමුව තනවන ලද්දේ ස්වාමීන්වහන්සේලා හට විසීම සඳහා ආවාසගෙයක් සහ කුඩා ධර්ම ශාලාවකි . ශත වර්ෂ 1801 දී පැවිදිව සිටි ධර්මසේන ස්වාමීන් වහන්සේලා මෙම භූමියට සැපත් විය. ඒ අතරින් නායක ස්වාමීන් වහන්සේ වූවේ වැඩිමහලුම ස්වාමීන් වූ පොතුපිටියේ සීලරතන ධර්මරාජාභිදාන හිමියෝය. එතුමා රෙපරමාදු ආගමේ පවා පරතෙරට උගත් අයෙක් විය. නාරි සංදේශය නම් මහා කාව්‍යය සඳහා පණපොවන්නේ එතුමන් ය. කිසිකලක උපසපුව නොලද උන්වහන්සේ සාහිත්‍ය භාශාව කලාව වෙත ඉමහත් නැඹුරුවක් දැක්වූ අතරම මල්වතු පාර්ශවයේ වාද්දුව සංඝ පරපුර අයත් භික්ෂූන් සාහිත්‍ය අධ්‍යයනයට යොමුවූවේ මුන්වහන්සේ වෙතටය. එසේම අමරපුර නිකායික වස්කඩු පාර්ශවයේ බොහෝ භික්ෂූන් වෙතද ගුරුහරුකම් පෑවේය.

හින්නවැල්ල දේවාලය

වැඩිදුර තොරතුරු

නාරි සඳැස
විහාරයේ වංශකතාව කිවහොත් නිවැරදිය. ලංකාවේ සාහිත්‍ය වංශයේ හැරවුම් ලක්ෂයක් වූවේ මෙම සංදේශයයි. ක්‍රිස්තු වර්ශයෙන් 1820 වසරේ දී පමණ පොතුපිටියේ ධර්මරාජ හිමි විසින් රචනා කරවන ලදී. මෙම කාව්‍යයේ සුවිශේශ තාව වන්නේ බුදු දහම සහ රෙපරමාදු දහම අතර සමීපතාවක් ගොඩනගා තිබෙන බැවින

සංඝ පරපුර
පූජාරාමය නව විහාරය 1798 වසරේ අරඹනු ලදුව එහි මුල්ම විහාරාධිපතිත්වය ලබාගත් පොතුපිටියේ

ධර්මරාජ හිමි උපසපුව ලබා නොගත්තේ තම ගුරු භික්ෂූන් වූ නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ වෙත සලාගම කුලයේ හින්න උපකුලය සලකා සියම් නිකායික මල්වතු පාර්ශවයේ උපසපුව ලබා නොදීමට විරෝධය පළ කිරීම වෙනුවෙනි. ධර්මසේන අනෙක් භික්ෂූන් දොලොස් වහන්සේ නම නැවත වරක් මල්වතු නිකායේ පැවිද්ද ලබා තිත්තවල විහාරයේ වාද්දුවේ ධම්මානන්ද හිමි නොහොත් නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ ගේ ප්‍රභලම අන්තේවාසික භික්ෂුව සමීපයේ 1810 වසරේදී පමණ උපසපුව ලබාගනී(වාද්දුවේ සංඝ පරපුර). නන්දසිරි ගණින්නාන්සේ යටතේ පැවිදිව සිට ධම්මානන්ද හිමියන්ගෙගෙන් උපසපුව ලද්දා වූ වස්කඩුවේ ධම්මජෝති හිමියෝ පස් වසරක් පූජාරාමයේ වෙසෙමින් අගනා ධර්ම ශාසනික සේවාවක් සිදු කළේය. අනතුරුව අභිනවයෙන් ඉදිවූ තල්පිටිය දළධාවත්ත විහාරයේ වැඩවාසය කරමින් එම ප්‍රදේශයේ බොදු පුනර්ජීවනය ට අතහිත ලබා දුන්නේය. ධර්මරාජ ස්වාමීන් වහන්සේට පසුව මහනායක දූරයට පත් වූ ධම්මසේන හිමියෝ රාජාගුරු වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමිට පවා පාලි බස කීමට ගුරුහරුකම් පෑ අයෙකි. අනතුරුව විහාරාධිපති දූරයට පත් වූවේ පොතුපිටියේ පදුමානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේය. පදුමනන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ විසූ සමයේ දී දෝන මාරියා ධර්මසේන ළමාතැනී විසින් ගොවිගම සහ සලාගම යන කුලවලට පමණක් සීමා වූ  උපසපුව සලාගම කුලයේ හින්න උප කුලය වෙත ලබා දීම සිදු කළේය.කොරොස්දූව ගඟේ සීමාමාලකයේදී එම කර්මය සිදුවිය. පොතුපිටියේ පදුමානන්ද හිමියන් යටතේ මල්වතු උපසපුව සහ අමරපුර සමාගම යටතේ ලබාදුන්නා වූ උපසපුව මුසු වීමෙන් මෙම නව නිකායික සමාජය අරඹන ලදී. එම නිකායික මූලස්ථානය වූවේ කොරොස්දූවේ ගඟේ සීමාමාලයකයයි.පසුව පොතුපිටියේ වාලුකාරාමයේ විසූ කොරොස්දූවේ ගුණානන්ද හිමියන් පළමුව උපසපුව ලබා ගත් අතරම අමරපුර මල්වතු ශ්‍රී සද්ධර්ම යුක්තික නිකාය වශයෙන් එය නම් තබන ලද්දේය. පොතුපිටිය කොළබද වෙලේ පන්සල එම නිකායේ මුදුන් මල්කඩ බවට පත් විය.මෙම නිකායේ පැවිදිව උපසපුව ලබාගත් මාතර ධම්මානන්ද හිමියෝත්, මාතර ධර්මාරාම හිමියෝත් වැල්ලබඩ ඥානානන්ද හිමියෝත් පූජාරාම විහාරයේ අධිපතිත්වය දැරූවත් නිසැක වර්ශයන් සඳහන්ව නැති නමුත් ශ්‍රී බු.ව. 2411 වසරේ කළුතර උතුර දේශාස්ත්‍ර ග්‍රාමයේ අශෝකාරාමය ඉදිකළ කටුකුරුන්දේ  ධානපති සුසෙව්හේවාගේ සල්මන් ප්‍රනාන්දු රේන්ද මහතාගේ බෑනා වූ එතනමඩලේ වැල් අරුමගේ එළියස් ප්‍රනාන්දු රේන්ද මහතා එහි තැබූ ගල් පුවරුවක සඳහන් වන්නේ අශෝකාරාම විහාරය මාතර ධර්මාරාම හිමියන් ඉදිරියේ සඟ සතු කොට පූජා කල බවයි."ශ්‍රී බුද්ධ වර්ශ 2411 දී මෙම දේශාස්ත්‍ර කළුතර වැල් අරුමගේ එළියස් ප්‍රනාන්දු ධනපති උපාසකතුමා මෙම අශෝකාරාමය මාතර ශ්‍රී ධර්මාරාම ස්වාමිපාදයන් ප්‍රමුක සංඝ මධ්‍යයෙහි සඟසතු කොට පූජාකරන ලදී.  මෙහි පාලනය සංඝයාවහන්සේ විසින් අළුත්ගම සංඝරතන මහා ස්ථවිර පාදයන්ගේ ශිෂ්‍යානු ශිෂ්‍ය පරම්පරාවට බාරදෙන ලදී" ඒ අනුව වර්ශ 1860-1880 අතර සමයේ ධර්මාරාම හිමියන් පූජාරාම විහාරයේ විහාරාධිපතිව වෙසෙන්නට ඇති බව මතයයි. විසි වන සියවසේ මුල් දශකය වන විට පොතුපිටියේ සීලරතාභිධාන ස්වාමීන් වහන්සේ පූජාරාමයේ විහාරාධිපති ධූරයට පත් විය. කොළඹ යුගය ඒකාලෝක කළ සාර්ලිස් මාස්ටරසහ ඔහුගේ මූර්ති කිරීමේ දක්ෂතම ගෝලයා වූ සෝදිරිස් ් විසින් විහාර මන්දිරයේ චිත්‍ර සඳහා අත් පොත් තබන ලද්දේ මෙකළ  . මෙතුමන්ගේ ගෝල නමක වූ පොතුපිටියේ ධම්මසිරි පිලානන්ද සහ ධම්මතිලක හිමිවරුන් විසින් මෙසමයේම පොතුපිටියේ ධම්මතිලකාරාමය(වඩ්ඩාරාමය) සාදාගෙන එහි පදිංචි විය. සීලරතන හිමියන් ක්‍රි.ව.1932 වසරේ දී අපවත් වූ පසුව පොතුපිටියේ සුධීරානන්දාභිදාන හිමියෝ දාගැබක් සඳහා අත්පොත් තබමින් විහාරය නගා සිටුවාලීම සඳහා මහත් පරිශ්‍රමයක් දරණ ලද්දේය. විහාරයේ ධර්මරාජ අවධියෙන් පසුව ස්වර්ණමය යුගයක් වූවේ බද්දේගම සුමන හිමියෝ මෙහි විහාරාධිපතිව විසූ සමයයි.

විහාර මන්දිරය
පානදුර තොටුමුණ පළාතේ පවතින සුවිශාල ඉපැවණිම විහාර මන්දිරය කිවහොත් නිවැරදිය. වර්ශඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර ග්‍රන්ථයේ සඳහන් පරිදි මෙම විහාර මන්දිරය ඉදිකරවීම අරඹා තිබෙන්නේ 1810 වසරේ දීය. කුඩාවට ඉදිකළ මන්ධිරයේ රයිගම් කළාවට අයත් සිතුවම් අඳින ලදී. නමුදු එම කුඩා විහාර මන්දිරය දායක දායිකාවන් දුකට පත් කරවීය. එබැවින් මන්දිරය සුවිශාල කරවීම 1824 වසරේ දී අරඹන ලදී. ඒ සඳහා මුල් වන ලද්දේ වළිමුණිගේ දෝන ඉල්ලේනා රශෙල් ද සිල්වා ජයසිංහ ළමාතැනීය. ඇයගේ ජීවන කාලය තුල මෙහි කටයුතු අවසන් කරවාගත නොහැකි වූ අතර 1839 වසරේ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ දෝන මාරියා පෙරේරා ළමාතැනී විසින් ගල් උලුවහු බැඳ රියන් දොලහක් උස් වූ විහාර මැදුර  සාදවා නිම කරවන ලදී. විහාරයේ පළමු විහාරදිපති ස්වාමීන් වහන්සේගේ නාමයෙන් විහාර මන්දිරය ධර්මරාජ ප්‍රතිමාලය වශයෙන් නම් කරවන ලද්දේ 1840 දීය. මෙම විහාර මන්දිරයේ ගෲහනිර්මාණ ශිල්පියා වශයෙන් ක්‍රියා කර ඇත්තේ සුසෙව්හේවාගේ ආලිනේරිස් ප්‍රනාන්දු  නොහොත් ආලිවඩුරාළ නැමැත්තෙකි. ඔහුව ඇතමුන් කටුවන්ගොඩ ගණිතයා ලෙසින් ද හඳුන්වා තිබේ. මෙලෙස සුවිශාලව ඉදි වූවත් මන්දිරයේ කුඩා කොටසක හැර අනෙක් කිසිඳු බිත්තියක සිතුවම් නොවීය. 1894 වසරේ පමණ ආරම්භ කරවන ලද පොතුපිටිය බොදු නෙත් මහා සමිතිය මගින් මන්දිරයේ තවත් සුවිශාල කරමින් චිත්‍ර නිර්මාණය අරඹා තිබේ.පිටත ඉස්තෝප්පුව එක් කරමින් සුවිශාල කලේය. ඒ සඳහා බොහෝ අනුග්‍රහය සලසන ලද්දේ එම සමිතියේ නිර්මාතෲ වූ පොතුපිටියේ පොලිස් විදානේ ආරච්චි වූත් සුසෙව්හේවාගේ සීමන් ධර්මසේන වීරසිංහ  මැතිතුමා විසින. ක්‍රිස්තු  වර්ශ 1913 (ශ.ව.1835) සාර්ලිස් ශිල්පියා විසින් විහාර මන්දිරය සිතුවම් කරවීම අරඹන ලද්දේය. වසර පහලවකට ආසන්න සමයක් ගතකොට චිත්‍ර අවසාන කරවා නේත්‍රා තබා ඇත්තේ 1926 වසරේ දීය. විහාර මන්දිරයට ඇතුලු වූ වම් පස බිත්තියේ සාර්ලිස් ශිල්පියා විසින් තබන ලද්ද වූ අත්සන දැක ගත හැක.

මුහුණු තුනේ බරාඳය
දොරටු තුනක් සහිතව ඉදිවූ පෝටිකෝ වර්ගයට අයත් නිර්මාණයක් වන මෙය හඳුන්වන්නේ මුහුණු තුනේ බරාඳය ලෙසින. පූජාරාම විහාරය මන්දිරයේ ඇතුලුවන ස්ථානය වන මෙය කාණු පරාල තුනක් මුදුන් පරාලතුනක් එකට සම්බන්ධ කරමින් ඉදිකළ සුවිශේෂී නිර්මාණයකි. අතීතයේ පැවති කුඩා පෝටිකෝව විනාශ කරවා අභිනවයෙන් ඉදිකළ මෙම සුවිශේෂී නිර්මාණය සාදවා අවසන් වී ඇත්තේ ක්‍රි.ව.1913ක් වූ පෙබරවාරි මාසයේයි.

ඉපැරණි ධර්මශාලාව
පූජාරාමයේ ඉපැරණි ධර්ම ශාලාව ඉදිකරවා තිබෙන්නේ  ශත වර්ෂ 1798 වසරේ දී පමණය.ඒ විහාරයේ ඉදිවූ පැරණිම ගොඩනැගිල්ල ලෙසින. වර්ථමානයේ එම ගොඩනැගිල්ල ඒ ආකාරයෙන්ම දක්නට නැත. බු.ව.2430 වසරේ නව සීමා පිහිටවා වැඩ අරඹා බු.ව. 2445 වසරේ  දී වැඩ අවසන් කරවා බු.ව. 2447 එනම් 1903 වසරේ  දී ගෙවැදුණු එකළ පානදුරේ තොටුමුණ පළාතේ  සුවිශාලම ධර්ම  මන්දිරයයි.මෙම මහා මන්දිරය ඉදි කරවීමට මුල් වූවේ පොතුපිටියේ දිවංගතවූ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ  දෝන ගචෝ ඉසබෙලා පෙරේරා ධර්මසේන  ළමාතැනී සහ දිවංගත පොතුපිටියේ රේන්ද සහ ස්කාගාර  හිමි ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ඇම්. පිනෙස් ප්‍රණාන්දු  මැතිතුමාය.මන්දිරය කරවීම වෙනුවෙන් පිනෙස් මැතිනිදු විසින් රුපියල් පන් දහසක් පමණ වටිනා දැව පරිත්‍යාග කරවන ලද්දේය.විශේශයෙන් එම දැව යොදාගන්නා ලද්දේ සුවිසල් සොල්දරය සැකසීම සඳහාය. ඒ විහාරයේ පවතින ධර්මරාජ හිමියන්ට උපතින්ම උරුම වූ නිසැක ශ්‍රී සර්වඥ ධාතූන් වහන්සේලා ප්‍රදර්ශනය කරවීමට විය.(1967 වසරේ දී අභිනවයෙන් ඉදි වෙමින් පැවති පූජාරාම දාගැබේ දේවතා කොටුවේ තැම්පත් කරන ලදී.) සුධීරානන්ද නායකා හිමියන්ගේ විහාරාදිපති ධූර කාළයේ දී ඩඩ්ලි සේනානායක මැතිනිඳු විසින් මෙම ධාතූ මන්දිරය දැක බලා සතුටුව තවත් ධාතුන් වහන්සේලා දෙනමක් පරිත්‍යාග කරවන ලදී.වර්ථමානයේ පූජාරාම විහාරයේ ප්‍රදර්ශනය කරනුයේ එම ධාතූන් වහන්සේලා දෙනමය.

දෑපිට මඩුව
පූජාරාම විහාරයේ ධර්මශාලාවේ දැව ඉහල මාලයේ සකසා තිබෙන සුවිශේෂී වාස්තු කලා ගාරය දැවපිට මඩුව හෙවත් දෑපිට ගේ ලෙස හඳුන්වයි. දැව සොල්දරයක් මත තුනී කොස් සහ බුරුම තේක්ක ලී භාවිත කර සකසා ඇති එම කුටිය විසිතුරු වීදුරු කණ්නඩි භාවිතයෙන් සරසා තිබේ. අතීතයේ දී සෑම මසකම පොහෝ දිනයේ මෙහි ධාතු ප්‍රදර්ශන පැවත ඇති අතර ජේවීපී අරගල සමයේ මෙම භූමියට කඩා වැදුනු ම්ලේච්ඡ පිරිස් දෑපිට මඩුවේ අභිමානය කෙලෙසා වටිනා වස්තු පැහැරගෙන ගොස් තිබේ. අතීත මතකයන් විදහා දක්වමින් දැව පමණක් ඉතුරු වී දෑපිට මඩුව අදටත් අතීත අභිමානය ප්‍රදර්ශනය කරයි.

ඉපැරණි බෝධිය
කතලුවේ ශ්‍රී ගුණරතනාභිධාන නායක හිමියන් විසින් 1830 වසරේ දී පමණ ලංකාව පුරා බෙදාහරිනා ලද ශ්‍රී මහා බෝධියේ අංකුර අතරින් එක් අංකුරයකින් හටගත්ත වූ බෝ රුකකි. අතීතයේ සිට සුවිශේෂී දේව හාස්කම් පවතින වෲක්ෂයක් බවට මතයක් පවතී. නක්ෂස්ත්‍ර වේදීනගේ මතයන්ට අනුව නම් පළමුව මෙහි විහාරාධිපති දූරය හොබවනු ලැබුවා වූ සීලරතන ධර්මරාජ හිමියෝ මෙහි වෲක්ෂ දේව වරම් ලබා වෙසෙනු ලැබේ.

ඉපැරණි දාගැබ
වර්ථමානයේ දාගැබ පවතින ස්ථානයට වැසී ගිය භූමියේ එකල කුඩා දාගැබක් පිහිටියේය. එක බුද්ධ ශාරීරික ධාතු තැම්පත් කර ඉදිකරාවූ දාගැබක් නොවීය. වර්ශ 1847 දී පොතුපිටියේ ධර්මරාජ හිමියන්ගේ ආදාහන භෂ්මාවශේෂ නිදන්කොට සකසන ලද්දා වූ සුසාන දාගැබක් විය. සියවසක් පමණ ඇවෑමෙන් එම දාගැබ ද විනාශ වී පැවතින . පොතුපිටියේ සුධීරානන්ද හිමියන්ගේ අනුශාසකත්වයෙන් ධර්මරාජ හිමියන්ගේ භශ්මවශේෂ ධර්මශාලා ගොඩනැගිල්ලට ඉදිරිපසින් ඝටාකාර හැඩයෙන් කුඩා සුවිශේෂී චේතියක් තනවා තැම්පත් කොට සුසාන දාගැබ පැවති භූමියේ වර්ථමාන දාගැබ තනවා තිබේ.

දාගැබ
එක්දාස් නවසිය පනහ දශකය වන විට පැවති ඉපැරණි දාගැබ විනාශ වී ගොස් ඉතිරිව පැවතියේ එහි අත්තිවාරම පමණකි. එබැවින් පොතුපිටියේ එවක පූජාරාම විහාරාදිපති සුධීරානන්ධාභිධාන හිමියෝ නව දාගැබක් සැකසීම අරඹන ලදී. එම දාගැබ නම් කළේ ස්වර්ණගිරි චේතිය නමින.බුරුම දේශයේ රැන්ගුන්  චේතියේ හැඩයට එය සැකසීමට බලාපොරොත්තු විය. දෙදහස් පන්සීය සම්බුධත්ව ජයන්තිය සඳහා කොත් පැලඳවීමේ අදහසින් ඉදිකිරීම් ආරම්භ කරවන ලද්දේ ශත වර්ශ 1954ක්වූ නොවැම්බර් මස හත් වන ඉරිදා දිනයි.  මුල් ගල් තැබීම සිදුකළේ ගරු ඩඩ්ලි සේනානායක මැතිතුමා, ජේ.ආර්.ජයවර්ධන මැතිතුමා ආදී ප්‍රභූන් කිහිප පලකි. විහාරයේ බොදු නෙත් මහා සමිතිය චයිත්ය වර්ධන සමිතිය ලෙසින් මෙකල නම් කරවන ලදී. සමිතියේ සබාපති ලේඛම් ද්විත්වයේ රැඳී සිටියේ දාගැබ ඉදිකරවීමේ පූර්ණ අනුග්‍රාහකයන් ලෙසින් සිටියා වූ සුසෙව්හේවාගේ පින්හාමි ආරියරත්න මැතිතුමා සහ සුසෙව්හේවාගේ අල්ලිස් ධර්මසේන මැතිතුමාය. බද්දේගම සුමන හිමියන්ගේ අනුශාසකත්වයෙන් සම්පූර්ණ දාගැබේ කටයුතු අවසාන කරවන ලද්දේ 1972 වසරේදීය.

අලංකාර පවුර
පොතුපිටියේ සුසෙව්හේවාගේ සීච්චෝ ප්‍රනාන්දු  මැතිනිය විසින් 1850 වසරේදී (ශක වර්ශ 1772) පමණ ඉදිකරවන ලද්දා වූ ඉපැරණි පන්සලේ ඉදිරිපස තාප්පය විසිවන සියවසේ අගබාගය වන විට බොහෝ අභාවයට පත්ව තිබිණ . එබැවින් පණ්ඩිත බද්දේගම සුමන හිමියන්ගේ අනුශාසනයෙන් පවුර ප්‍රතිසංස්කරණය කරවන ලදී. නව සැලැස්මකට අනුව ග්‍රැනයිට් පාශාන එක්කර සැකසූ පවුර විශ්මිත රටා වලින් අනූන නිර්මාණයක් විය ඉපැරණි පවුරේ පැවති සුවිශාල කුළුණු සඳහා ජපන් මෝස්තර ආරූඪ කරවා තිබේ.

ලාම්පු කුළුණු පවුර
ලාම්පු කුළුණු පවුර වෙනත් ලංකාවේ කිසිඳු විහාරස්ථානයක දක්නට නැති නිර්මාණයක් වන අතර එක දිගට ලාම්පු සහිත කුළුණු පහළවකින් පමණ යුක්තවූ නිර්මාණයකි. වර්ථමානය වන විට ලාම්පු දක්නට නැතත් එහි කුළුණු තවමත් ජීවමානයි. ක්‍රි.ව. 1885වසරේ එනම් ශක වර්ශ 1807 වසරේ කඨින පූජා උත්සවය වෙනුවෙන් පොතුපිටියේ ධානපති සල්මන් ප්‍රනාන්දු මැතිතුමා සහ සීච්චෝ ප්‍රනාන්දු මැතිනිය විසින් රුපියල් 400ක මුදලක් වැය කරමින් සාදවා පූජා කරවා තිබේ.

ගණ්ඨාර කුළුණ
පූජාරාම විහාරයට පසුව අයත් වූ ගණ්ඨාර කුළුණ පිහිටියේ වත්මන් දාගැබට ආසන්නයේය. වර්ථනාමයේ දක්නට නැත. විහාරය ට පසෙකින් පිහිටි රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානය රෙපරමාදු පූජකයන් විසින් අල්ලාගෙන ප්‍රදේශයේ පැවතිය හැකි එකම ආගම රෙපරමාදු බව අඬබෙර ගසා දැනුවත් කළ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. බුදු කුටියක් සහිත වූ පූජාරාමය පිහිටි බිමේ දේවස්ථානයේ සීනු කුළුණ තනා බෞද්ධයන්ට පෙනෙනා පරිදි නිතර වාදනය කළ බව ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. පසු කාලයේ කාලයාගෙ ඇවෑමෙන් විනාශ වී ගොස් ඇති අතර එම ස්මාරකය සාර්ලිස් මාස්ටර් විසින් දුටු අයුරු විහාර මන්දිරයේ සිතුවමට නගා ඇත.

මුංගල
මුං ගල ලෙස ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරයේදී භාවිත වන සුවිශේෂී   කුරහං ගල පොතුපිටිය පූජාරාමය සතු ඓතිහාසික වස්තුවකි. අතීතයේ දී රදළ පරපුරකින් පැවතෙන ධාතුන් වහන්සේලා තුන් නමකට එකම පවුලේ සොයුරන් නව දෙනෙක් ගැටුණු අවස්ථාවකදී පොතුපිටියේ සීලරතන ධර්මරාජ හිමියෝ මැදිහත්ව මෙම මුං ගලේ ධාතුන් බහා කොටස් නවයක් වන සේ එම ධාතුන් ඇඹරූ බව කියැවෙයි. කැඩීගිය ධාතූන් නමයක් වහන්සේලා බෙදා ගත් පසු ඉතුරු වූ ධාතු භෂ්ම මුං ගලට ඇලී පැවති බැවින් මුං ගල ධාතුන් වහන්සේ ලෙසින් සාමාන්‍ය ජනයා අතර වන්දනාවට පාත්‍ර විය. පසු කාළේ මුංගල් ධාතුව ලෙසින් ව්‍යවහාරයට පත් මෙම ඓතිහාසික වස්තුව ලංකාවේ කිසිඳු විහාරයක හමුනොවන සුවිශේෂී සංධිස්ථානයකි.

මූලාශ්‍ර
බද්දේගම සුමන හිමියන්ගේ ( අසිරිමත් පොතුපිටිය රජමහ වෙහෙර 1998)/
රාජාගුරු වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමියන්ගේ වර්ෂඛණ්ඪරාශ්ට්‍ර ග්‍රන්ථය - 1875/
දෝන මාරියා ලමාතැනී කල පිංකම් හෑල්ල-1914(වුල්ෆන්ඩාල් සත්‍යාර්ථ මුද්‍රණාලය)
නාරි සංඳේශය අරුත් ගැන්වීම ඩබ්ලිව්. ඒ. එෆ්. ධර්මවර්ධන- 1925/
ජයවර්ධන පුරයේ ඉතිහාසය- ඩබ්ලිව්.ඒ.එෆ්. ධර්මවර්ථන-1925/

පොතුපිටිය පූජාරාමය


Jean Baptiste Andre Dumas () a fost un chimist francez, cunoscut pentru lucrările sale privind analiza și sinteza organică, precum și determinarea unor mase atomice relative și a unor mase moleculare prin măsurarea densităților vaporilor. De asemenea, el a dezvoltat o metodă de analiză a azotului din compuși.

Biografie
Dumas s-a născut în Alès (Gard), și a devenit ucenic la un farmacist din orașul său natal. În 1816, s-a mutat la Geneva, unde a participat la cursurile lui M. A. Pictet de fizică, C. G. de la Rive de chimie, și A. P. de Candolle de botanică. A început împreună cu Pierre Prevost să lucreze la probleme legate de chimia fiziologică și chiar de embriologie. În 1822, s-a mutat la Paris, ca urmare a sfatului lui Alexander von Humboldt, unde a devenit profesor de chimie, inițial la liceu, iar mai târziu (în 1835), la École polytechnique. El a fost unul dintre fondatorii École centrale des arts et manufactures (ulterior redenumită École centrale Paris) în 1829.

Note

Bibliografie

 Tiffeneau, Marc (1934). Jean-Baptiste Dumas (1800–1884), Paris, Laboratoires G. Beytout.

Legături externe

 Jean-Baptiste Dumas Biography, Pasteur Brewing
 An essay by Josiah Parsons Cooke Reprinted from the Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences, vol. xix, 1883–'84
 Jean-Baptiste-André Dumas Science Science Vol. III No.72 Published by the American Association for the Advancement of Science

Nașteri în 1800
Decese în 1884
Chimiști din secolul al XIX-lea
Membri străini ai Royal Society
Romano-catolici francezi
Chimiști francezi
Membri ai Academiei Franceze
Membri ai Academiei Regale Suedeze
Laureați ai Medaliei Copley
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe
Înmormântări în cimitirul Montparnasse

Jean-Baptiste Dumas


Michael or Mike Edwards may refer to:

Sports

American football
Mike Edwards (linebacker) (born 1957), American football player
Mike Edwards (cornerback) (born 1991), American NFL football player formerly of the New York Jets
Mike Edwards (safety) (born 1996), American NFL football player for the Kansas City Chiefs

Association football (soccer)
Mike Edwards (footballer, born 1974), English footballer for Tranmere Rovers
Mike Edwards (footballer, born 1980), English footballer for Notts County F.C.
Michael Edwards (soccer) (born 2000), American soccer player

Other sports
Mike Edwards (basketball) (born early 1950s), American basketball player
Mike Edwards (cricketer) (born 1940), English cricketer
Mike Edwards (second baseman) (born 1952), American Major League Baseball player
Mike Edwards (motorcyclist) (born 1962), British motorcycle racer
Eddie the Eagle (Michael Edwards, born 1963), British ski-jumper
Mike Edwards (pole vaulter) (born 1968), British pole vaulter
Mike Edwards (rugby league) (born 1974), Welsh rugby league footballer
Mike Edwards (third baseman) (born 1976), American Major League Baseball player
Mike Edwards (high jumper) (born 1990), British-Nigerian champion at the 2018 British Indoor Athletics Championships

Musicians
Michael Edwards (American composer) (1893–1962), American composer and musician
Michael Edwards (Australian composer) (born 1974), Australian composer
Michael Edwards (British composer) (born 1968), British composer
Mike Edwards (musician) (1948–2010), cellist of the band Electric Light Orchestra

Academics
Michael Edwards (international development specialist) (born 1957), British academic
Michael Edwards (literary scholar) (born 1938), British professor of English at the Collège de France

Others
Michael Edwards (actor) (born 1944), American actor
Michael Edwards (art therapist) (1930–2010), painter and art therapist
Michael Edwards (fragrance expert) (born 1943), developer of the fragrance wheel and publisher of Fragrances of the World
Mike Edwards (Scottish journalist), with Scotland Today
Mike Edwards (American journalist) editor with National Geographic
Mickey Edwards (born 1937), former Republican congressman

See also
Sir Michael Edwardes (1930–2019), South African business executive

Michael Edwards


Henry Montagu Butler ( - ) est un pasteur anglican et un universitaire britannique. Il est directeur de la Harrow School (1860–85), doyen de Gloucester (1885–86) et principal du Trinity College de Cambridge (1886– 1918).

Jeunesse
Henry Butler est le quatrième fils de George Butler, principal de Harrow School et plus tard doyen de Peterborough, et de sa femme Sarah Maria Gray.

Il fait ses études à Harrow et au Trinity College de Cambridge, où il obtient son diplôme en 1851. À Cambridge, il remporte la médaille Browne en 1853 et 1854, la médaille Camden et le prix Porson en 1854. Il est élu président de la société de débat de l'université, la , pour le mandat semestriel de la Saint-Michel, en 1855. Il est diplômé BA en tant que classique senior en 1855, MA 1858, DD 1865 .

Nommé fellow de Trinity en 1855, Butler y est tuteur jusqu'en 1859. Il est ensuite ordonné diacre et pasteur anglican en 1859.

Carrière
Comme son père, Butler est principal de la Harrow School (1860 à 1885) qu'il modernise.

Il est brièvement doyen de Gloucester de 1885 à 1886, puis il est nommé en 1886 « master » (c'est-à-dire principal) du Trinity College de Cambridge, fonction qu'il occupe jusqu'en 1918. Il est vice-chancelier de l'université de 1889 à 1890.

Butler est l'auteur de la célèbre hymne,  en 1881. Il meurt à Cambridge le .

Famille
Butler se marie deux fois. Le 19 décembre 1861, il épouse Georgina Isabella Elliot (1839–1883), le couple a cinq enfants :

 Agnes Isabel Butler (1865-1949), mariée à Edmund Whytehead Howson
 Edward Montagu Butler (1866-1948), joueur de cricket de première classe et père du médaillé d'or olympique Guy Butler
 Édith Violet Butler (1869–1887)
 Arthur Hugh Montagu Butler (1873–1943), bibliothécaire de la Chambre des lords
 Gertrude Maud Butler (1880–1933), épouse Bernard Morley-Fletcher

Il se remarie, en août 1888 à St George's de Hanover Square, à l'âge de 55 ans, à Agnata Frances Ramsay (1867-1931), une étudiante de lettres classiques de Cambridge âgée de 21 ans qui, en 1887, obtient les meilleures notes aux tripos classiques. Ils ont trois enfants :

 Sir  (1889-1975), homme politique
 Gordon Kerr Montagu Butler (1891-1916), tué au combat pendant la Première Guerre mondiale
 Sir Nevile Montagu Butler (1893-1973), diplomate

Références

Liens externes

Prêtre anglican du XIXe siècle
Prêtre anglican du XXe siècle
Personnalité liée à l'éducation au Royaume-Uni
Président de Cambridge Union
Doyen de Gloucester
Élève de Harrow School
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Naissance en juillet 1833
Naissance dans le Northamptonshire
Décès en janvier 1918
Décès à Cambridge
Décès à 84 ans

Henry Montagu Butler


Pellestrina  es una isla en el norte de Italia, que forman una barrera entre el sur de la Laguna de Venecia y el mar Adriático, estando situada al sur oeste de Lido.

La isla tiene 12 kilómetros de largo y desde el  está bordeado en su lado marino por grandes terraplenes.  Hay cuatro principales pueblos: San Pietro in Volta, Secco Porto, San Antonio y Pellestrina, conocido por sus casas de colores pintados.

Las principales industrias de la isla son la horticultura, la pesca, el turismo.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Islas de la laguna de Venecia

Pellestrina


Fumitake Miura (født 12. august 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Marinos og FC Tokyo.

Han har tidligere trænet AC Nagano Parceiro og SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Fumitake Miura


Tekstil veya dokumacılık, hayvansal, bitkisel veya kimyasal lifli kullanım ürünleridir. Giyilebilen her şey ve bazı dekorasyon ürünlerini de içine alan üretim sektörüdür.

Dokumacılık; kullanılıcak malzemenin elde edilmesinden (pamuk, keten, jut, sisal vb tarladan, ipek, yün veya kıl ise hayvandan, sentetik ise üretimden) kullanıma hazır hale gelene kadar (kumaş, dikili mamul ya da ev tekstili) geçirdiği sürecin tamamına verilen addır.

Fransızca textile "dokuma, kumaş" sözcüğünden alıntıdır. Fransızca sözcük Latince textilis "dokuma" sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Latince texere, text- "dokumak, örmek" fiilinden türetilmiştir Aslında batı dillerinden gelen tekstil kelimesi, sadece "kumaş" demek iken, Türkçede bu terim çok daha geniş anlamlara kavuşmuştur.

Dokumacılık sektörü 2 ana başlığa ayrılmaktadır.
 Hazır giyim
 Ev Dokumacılığı

Hazır giyim
Standart ölçülere göre seri olarak hazırlanmış ve satışa sunulmuş giyim eşyası ve bu bağlamda üretim yapan sektöre verilen isim.

Ev Dokumacılığı
Ev içinde kullanılan dokumacılık ürünlerinin üretimiyle ilgilenen bölümüdür. Bu ürünler perde, çarşaf, nevresim, her çeşit örtüler ve havlu gibi ürünlerden oluşmaktadır.

Otel Dokumacılığı
Geçmiş yıllarda otel, motel ve pansiyonlar dokumacılık gereksinimlerini yerel terzilerden ve tekstil firmalarından karşılamakta idiler. 1970'li yıllardan sonra yapılan turizm yatırımlarının ardından hızla gelişen turizm sektörünün dokumacılık gereksinimlerini karşılamak için dokumacılık firmaları otel kullanımına uygun şekilde eniyileştirilmiş ürünler sunmaya başladılar. Artan istek aşamasında tamamen veya kısmen otellere yönelik dokumacılık çözümleri ve ürünleri sunan firmalar kurulmuştur.

Oteller, gerekli temizliği sağlamak için ağır ve günlük yıkama koşullarına dayanıklı dokumacılık malzemeleri kullanmalıdırlar. Otel dokumacılığı firmaları, otel kullanımı için dayanıklılığı artırılmış masa örtüsü, yatak örtüsü, çarşaf, yastık, yorgan ve diğer dokumacılık ürünlerini üretirler.

Ayrıca bakınız
 Tekstil meslek lisesi
 Türkiye'de tekstil
 Tekstil üretimi
 Tekstil endüstrisi
 Tekstil mühendisliği
 Teknik tekstil
 İstanbul Tekstil ve Konfeksiyon İhracatçı Birlikleri
 İstanbul Teknik Üniversitesi Tekstil Teknolojileri ve Tasarımı Fakültesi
 Tekstil İşçileri Sendikası
 Tekstil Mühendisleri Odası
 Giyim üretim teknolojisi
 Kumaş boyama
 İğne işi
 Lif
 Tekstil tarihi
 Örgü
 Dokuma
 İplik

Kaynakça

Giyim sektörü
Tekstil terimleri

Tekstil


Fra Vinko Marinko Prlić (Sovići, Grude, 22. srpnja 1940. – Split, 28. studenoga 2017.), hrvatski katolički svećenik, franjevac, kulturni djelatnik, crkveni nakladnik i humanitarac, pomagao Židovima iz okupiranog Sarajeva, spasio pravoslavne ikone

Životopis

Prije rata
Rodio se je u Sovićima, župa Gorica, od oca Petra i majke Ive r. Vlašić. U Sovićima je završio osnovnu školu (1947. – 1955.). U Sinju i Zagrebu (1955. – 1960.) završio je Franjevačku klasičnu gimnaziju. Na Visovcu je 7. srpnja 1957. stupio u novicijat, gdje je položio prve jednostavne zavjete 8. srpnja 1958. godine. U Makarskoj je završio bogosloviju, filozofsko-teološki studij (1962. – 1967.). Svečane zavjete položio je 8. prosinca 1963. u Makarskoj. Za đakona je zaređen 13. srpnja 1966. u Makarskoj, a red prezbiterata primio je 14. srpnja 1966. u Makarskoj. Mladu misu proslavio je u župi Gorica 24. srpnja 1966. godine. Prvo mjesto svećeništva bio mu je Metković (1967. – 1973.), gdje je bio župni vikar. Obnašao je dužnost prefekta Sjemeništa u Sinju (1973. – 1977.). Godine 1977. postao je župnikom Miljevaca, gdje je pokrenuo župni list Miljevci. Od 1982. je župnik u Prološcu sve do 1991. godine. Ondje je pokrenuo župni list Proložac. Imenovan je 1991. godine gvardijanom, župnikom i dekanom u Imotskom. Ondje je nastavio s izdavanjem lista Grad na gori.

Domovinski rat
Kad je izbila velikosrpska agresija na Hrvatsku i poslije na BiH, izjavio je da je razmišljao kako pomoći potrebitima i o tome raspravljao u samostanu sa svojim fratrima. Jednog je trena u Imotskom dekanatu bilo više od četiri tisuće (4000) prognanika i izbjeglica. Da bi im pomogli, mnogi župljani dali su na raspolaganje svoje obiteljske kuće da primili prognane. Stanje se dodatno otežalo za imotsko područje kad je travnja 1992. pao Kupres. Tako je neko vrijeme dok je rat eskalirao u imotskom samostanu boravila i katolička i pravoslavna i muslimanska obitelj, znalo je biti po 70 osoba koje su noćile u samostanu. Fra Vinku je prepoznavao čovjeka u nevolji kojem je trebalo izaći u susret i pomoći im, ne marivši tko je tko. Tad je imotski samostan bio križanjem puteva, svojevrsna utočišna i polazišna točka: ondje su odsjedala i brojna izaslanstva, konvoji, predstavnici međunarodne zajednice, jer nisu imali gdje drugdje boraviti. Fratri su uvijek pružali najviše i najbolje što se moglo.

Dok je ratnih 1992. i 1993. službovao u Imotskom, suorganizirao je i supomagao kod izlaska oko Židova iz okupiranog Sarajeva. Kad je Caritas Zagrebačke nadbiskupije zamolio, odnosno koncem srpnja 1992. samostan je dobio dopis Tajništva HBK i od ravnatelja inozemne pastve mons. Vladimira Stankovića s molbom da pripomognemo pri izlasku veće skupine Židova iz Sarajeva. Nekoliko dana poslije, početkom kolovoza, stigli su u Imotski predstavnici Židovske zajednice iz Zagreba, dr. Vladimir Šalamon i Abinud Bencion, s molbom da pomognemo u prihvatu i svemu što treba za izlazak Židova iz Sarajeva. Šalomon je bio glavni voditelj i pregovarač.
Fratri su sudjelovali u svemu. Od tadašnjih vlasti oni su priskrbili potrebnu dokumentaciju i isposlovali policijsku pratnju do Kiseljaka i natrag. Konvoj od oko 700 Židova izašao je iz Sarajeva i išao preko Imotskoga. Fra Vinko je pripovjedao kako su po polasku konvoja počeli zvoniti telefoni, a pozivi su bili iz Jeruzalema, Londona, Amerike i odasvud, raspitivajući se za vrijeme njihova dolaska i molili za informacije o svojim najbližima. Kad su Židovi stigli u Imotski, fratri su ih prihvaćali u samostanu. Smjestili su ih u samostan gdje im je gvardijan fra Vinko Marinko Prlić pružao svu potrebnu pomoć. Sudionici konvoja su se u samostanu malo okrijepili, odmorili i nastavili put dalje. Mnogo je samostan značio bolesnima i starijima kojima je putovanje predstavljao veliki napor. Mnogi su poslije zahvaljivali i pisali, fra Vinko je s mnogima ostao u kontaktu.  Pomagao je i u organiziranju dostave hrane Židovima u okruženom Sarajevu.
Zahvale su brzo i stigle. Izraelska vlada mu se zahvalila na tome. Formirala je izaslanstvo koje je posjetilo imotski samostan 16. rujna 1992. godine, radi uručenja zahvale za pomoć koju su dobili u Imotskom od svećenika u samostanu. Zahvalu su dali istaknuti Židovi pukovnik Izraelske vojske Ben-Shachar Samuel i voditelj židovske agencije u Budimpešti Raviv Tuvya u ime države Izrael. Gvardijana i još nekoliko najzaslužnijih članova samostana pozvali su ih posjetiti Izrael o njihovu trošku i susretnu se s onima koji su izišli iz Sarajeva. Fra Vinko je prihvatio poziv, ali nije išao zbog rata. Istakao je "Ja sam sretan da sam mogao pomoći ljudima u nevolji, jer rat je jedno veliko zlo koje nas je pogodilo". Već 4. listopada 1992. i delegacija Židovske općine iz Sarajeva na čelu s Ivanom Černješem, došla se zahvaliti.

Osim po spašavanju ljudskih života, po čemu je poznatiji, manje je poznato da je bitan i po spašavanju crkvenih svetinja i umjetničkih vrijednosti u vrijeme Domovinskog rata. Iz srpske pravoslavne crkve u Glavini Donjoj spašavao je pravoslavne ikone. Crkveni odbor pravoslavne crkve u Glavini Donjoj zatražio je i 31 ikona spremljena u franjevački samostan u Imotskom. Luka Ivanišević i Nemanja Dragičević predali su 16. prosinca 1992. na čuvanje slike u samostan. Fra Vinko je preuzeo od njih ikone i popisao svaku pojedinačno. Tad je rekao da će slike biti u samostanu dok se ne počne samostan nadograđivati. U isto je vrijeme velikosrpsko glasilo Vojska Krajine, koje je uređivao Veljko Kadijević, optužilo imotske fratre da su oteli rečene slike i da istodobno prevode pravoslavne na katolištvo i to najviše kroz sprovode. Sami Srbi pobijali su te neistinite optužbe. Katolički svećenici Imotske krajine nikad nisu nudili katolički obred sprovoda, nego je to napravljeno tek kad su u samo dva slučaja pravoslavne obitelji zatražile od župnika u Imotskom da vodi sprovod. Iz samostana su tad zatražili savjet od Nadbiskupskog ordinarijata savjet na što su im rekli neka upute pismenu zamolbu, što su i zatražili. Što se tiče ikona, iste osobe koje su predale ikone su se poslije i zahvalile gvardijanu i cijeloj samostanskoj obitelji, pismom s nadnevkom 17. kolovoza 1995. godine.

Poslije rata
U Imotskom je bio do 1997. Župnik je Zmijavaca od 1997. gdje je nastavio s izdavanjem lista Zmijavci sve do 2006. godine. 2005. godine bio je privremeni upravitelj župe u Runovićima. Od 2006. župnik je u Staševici, gdje je pokrenuo župni list Staševicu. Dok je bio u Staševici radio je na tome da se izgrade brdske ceste do starih crkava. 50. obljetnicu misništva proslavio je u župi Gorica – Sovići. Župnik je bio sve do smrti 2017. godine. Umro je iznenada, od srčanog zastoja u splitskom KBC-u u 78. godini života, 61. godini redovništva i 52. godini svećeništva. Misa zadušnica bila je u crkvi sv. Franje u Imotskom, a posljednji ispraćaj omiljenog franjevca bio je na groblju Gospe od Anđela u Imotskom.

Zasluge
Radio na duhovnoj i materijalnoj izgradnji. U Prološcu je obnovio župnu kuću te sagradio dvije crkve: Kraljicu Mira u Šumetu te Svetog Josipa na Podima. U Imotskom je dogradio samostan, zvonik podigao za jedan kat te obnovio zavjetnu crkvicu Gospe od Anđela na Topani. U Zmijavcima je na Todorića glavici podigao Zavjetni križ, novu crkvu svetog Josipa te novi zvonik. Pridonio crkvenom nakladništvu u pastoralu. Župne listove izdavao je u svim župama gdje je bio. Veliku je ulogu dao u spašavanju Židova u vrijeme velikosrpske agresije. U imotskom je samostanu primio i ugostio oko 900 Židova koji su izbjegli iz opkoljenog Sarajeva, o čemu se danas planira snimiti i dokumentarni film. Spašavanje Židova bio je veliki posao. Angažirao je i svoje župljane te je te ljude odveo na sigurno.

Nagrade i priznanja
 16. rujna 1992., zahvala izraelske Vlade ''za pomoć koju su Židovi dobili u Imotskom od svećenika u samostanu
 26. svibnja 1998. godine predsjednik RH dr Franjo Tuđman odlikovao ga je Redom hrvatskog pletera
 25. svibnja 2012. godine Gradsko vijeće grada Ploča dodijelilo mu je nagradu Grada Ploča za životno djelo, dok je bio župnik Staševice, za nesebični doprinos u izgradnji i sanaciji crkava, te unaprjeđenju kulturnog i duhovnog života Župe.
 Nagrada za životno djelo Splitsko – dalmatinske županije
 2014. godine - Priznanje - Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti Mostar

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Životopisi, Sovići (Grude)
Životopisi, Imotski
Hrvatski franjevci
Nositelji Reda hrvatskog pletera

Vinko Prlić


Samanlı Dağları, Marmara Bölgesi'nde kuzeyde İzmit Körfezi, güneyde İznik Gölü ve Gemlik Körfezi'yle sınırlanan yörede, batıda Bozburun, doğuda Sakarya Nehri'nin Geyve Boğazı arasında yer alan dağlara verilen ad.

Samanlı Dağları, doğuda Bolu Dağı'ndan (Alpsofu Dağı, Keremali Dağı) Geyve Boğazı yarıntısıyla ayrılır. En çok yüksekliği bu kesimde (Gökdağ kesimi) Sapanca, güneybatısında Keltepe 1.601 m'ye varır. Kartepe 1.699 m yüksekliği ile en yüksek tepesidir. Batı'ya doğru yükselti azalır. Gölcük-İznik arasında Naldöken Tepesi'nin yüksekliği 1.330 m'dir.

Daha batıda iki yerde dağların ekseni alçalır. Birincisinden (Yalakdere Havzası) Karamürsel-İznik, ikincisinden de Yalova-Orhangazi yolları geçer. Daha batıda, dağlık eksen Dumanlıtepe (870 m) doruklarını taşır ve Armutlu Yarımadası'nda sona ermeden önce Taz Dağı'nda 922 m'ye ulaşır.

Samanlı Dağları kuzeyindeki Neojen birimleri artık aktif olmayan KB-GD ve KB-GD uzanımlı faylar denetiminde gelişmiş ve daha sonra bugün aktif olanlar tarafından biçilmiştir Samanlı Dağları'nın orta ve batı kesiminde K-G yönelimli vadiler, uzun sırtlar ve alçak platoların hakim olduğu bir topoğrafya gelişmiştir. Plato düzlüklerinde kuzeye yönelimli gelişmiş, geniş tabanlı vadileri ile bilinen ve tabanlarında düşük enerjili akarsu rejimini yansıtan olgun bir drenaj ağı egemen olmuştur. Bu kesimlerde seçilen Yalakdere, Ulaşlı Dere ve Kazıklı Dere drenaj havzalarının hipsometrik analizleri bu görüşü desteklemektedir. Buna bağlı olarak dayanımsız kayalar ihtiva eden bu alanlarda litolojinin daha etkili olduğu olgun bir evre belirlenmiştir. Kiraz Dere drenaj havzası ise daha çok dayanımlı ve farklı kayalar (volkanik ve metamorfik kayalar) üzerinde bulunmaktadır. Ani litolojik değişimler hipsometrik eğriler üzerinde anomaliler vermektedir. (Hurtrez, vd., 1999; Chen vd., 2003) Samanlı Dağları'nın orta kesiminde kuzeye bakan yamaçlarda derin deşilmiş vadiler ve kalın alüvyal yelpazeler başlıca morfolojik unsurlardır. Sapanca Gölü'nün güneyindeki bu bölgede D-B uzanan faylar alüvyal yelpazeler ile güneydeki ana kayaları birbirinden ayırırlar. Aygır Dere ve Kuruçay Dere drenaj havzaları kısmen dayanımlı ana kaya üzerinde akması, kısmen de fayların etkisiyle tektonik yükselmenin etkin olduğu genç bir evreyi yansıtmaktadır.

Samanlıdağ formasyonu
Bu formasyon morfolojik olarak kuzey ve güneyden KAF tarafından sınırlanmış olan Samanlı dağları (Armutlu yarımadası) kütlesi üzerindeki eski alüvyonlardan oluşur. Kahverengi, sarımsı ve kırmızımsı renklerde olan birimin litolojisi seyrek çakıllı çamurtaşı, silt ve kumdur. Bazı kısımlarda moloz içerir. Kalınlığı 30-40 metre dolayındadır. Pamukova batısında Adliye ve Armutlu yarımadası batı kesiminde Sultaniye köylerindeki eski vadi tabanları tipik olarak izlendiği alanlardır. Neojen öncesi temel kaya toplulukları üzerinde açısal uyumsuzlukla yer alan birimi üzerleyen herhangi bir kaya topluluğu gözlenmez. Birimde yaş bulgusu elde edilememiştir. Yalakdere yöresinde çökelmiş olduğu eski vadi formlarının Geç Miyosen-Erken Pliyosen yaşlı Yalova formasyonu üzerinde de gelişmiş olduğu gözlenmiştir. İzmit-Adapazarı koridorunda ise bu çökellerin gelişmiş olduğu drenaj şebekesini kesen KAF zonunda çökelmiş en yaşlı kaya topluluğu en Geç Pliyosen-Pleyistosen yaşlı Karapürçek formasyonudur. Bu dolaylı verilere göre formasyonun göreli olarak Geç Pliyosen yaşta olduğu kabul edilmiştir.

Samanlıdağ ünitesi
Bu ünite KAF nın kuzey ve güney kolları arasında kalan Samanlıdağ rölyefini kapsar. Samanlı dağlarının Gemlik ve İzmit körfezleri arasında kalan kesimi Marmara Denizi'ne sokulan Armutlu Yarımadası'nı oluşturur. Dokurcun vadisi ile Armutlu arasında D-B yönünde uzanır ve yaklaşık 165 km. uzunluğundadır. Doğu ve batı uçlarında daralan iğ şekilli bir geometrisi vardır. Bu yüksek rölyef D-B uzanımlı KAF koridorları tarafından kuzeyde Kocaeli Penepleni, güneyde ise Bursa-Bilecik rölyefinden tecrit edilmiştir. Kütle doğuda Sakarya Nehri'nin yer aldığı Geyve Boğazı, batıda ise Orhangazi-Yalova eşiği tarafından K-G yönünde kesilmektedir. Yalova güneyindeki kademeler dışında, Samanlı Dağları kütlesel bir yükselim sunar ve ortalama yükseltisi 700-1000 metreler arasında değişen plato karakterindedir. Yüksek rölyef genelde Neojen öncesi temel kayalardan oluşmaktadır (Akartuna, 1968; Bargu ve Sakınç,1989; Erendil ve diğerleri, 1991; Yılmaz ve diğerleri,1995). Orta batı kesimine rastlayan Yalova-Yalakdere-Orhangazi yöresinde Geç Miyosen-Erken Pliyosen yaşlı çökeller (Mudanya ve Yalova formasyonları) yüzeyler. Üzerindeki eski vadi tabanlarında ise Geç Pliyosen yaşlı flüviyal çökeller (Samanlıdağ formasyonu)yer alır. Kütle üzerinde birbirinden farklı özellikleri olan iki drenaj sistemi bulunmaktadır. Plato düzlüklerinde, kuzeye yönelimli gelişmiş, geniş tabanlı vadi formları ile tanınan ve tabanlarında düşük enerjili akarsu rejimini yansıtan Geç Pliyosen yaşlı çökel dolgularını (Samanlıdağ formasyonu) içeren olgun bir drenaj ağı egemendir. Bu drenaj ağı yer yer bozulmuştur. Buna karşılık, KAF zonuna yakın kesimlerde kısa boylu akarsular ve sarp morfolojili "V" şekilli vadilerle tanınan genç bir drenaj şebekesi izlenir. Kuaternerde gelişmiş olan bu drenaj geriye doğru aşındırma yoluyla eski drenaja bağlanmış, yer yer de yandan kapmalarla eski şebekenin akışı yönlerini değiştirmiştir. Kütle üzerindeki olgun drenaj formları kuzey ve güneydeki KAF zonu boyunca asılı kalmış vadiler şeklinde izlenmektedir. Bu asılı vadiler söz konusu drenaj döneminde Samanlı Dağları'nın Kocaeli Penepleni ve Bursa-Bilecik yöresi ile aynı drenaj sistemi içerisinde bulunduğunu göstermektedir. İzmit-Adapazarı arasında Kocaeli Penepleni ile KAF zonunu ayıran su bölümünde KD'ya yönelimli eski vadi oluklarının bulunması KAF öncesinde Samanlı Dağları drenajının Karadeniz yönünde akaçlandığını belirtmektedir. Samanlı Dağları aktif faylarla sınırlandırılmış D-B uzanımlı bir morfotektonik ünitedir. Buna karşın kütle yüzeyinin fizyografik yapısında KD-GB ve KB-GD doğrultulu uzanımlar egemendir ve yüzey morfolojisi bloklu bir yapı gösterir. Bu bloklu yapı aynı doğrultularda uzanan çapraz fay sistemleri ile uyumludur. Bu faylar inaktiftir ve denetlemiş oldukları fizyografik yapı KAF zonu tarafından D-B yönünde kesilmektedir.  Bu çapraz sistemdeki faylardan KB-GD doğrultulu Orhangazi fayı sağ yönlü doğrultu atımlıdır (Erendil ve diğerleri, 1991). KD-GB uzanımlı olanların bazılarında ise sol yönlü doğrultu atım bulguları mevcuttur (Bargu ve Sakınç, 1989). Bu doğrultu atımlı faylarla kesilmiş olan Yalova ve Mudanya formasyonlarında kabaca DB doğrultulu kıvrımlar da gelişmiştir (Bargu ve Sakınç,1989). Bu veriler Samanlı Dağları'nın, KAF nın oluşumu öncesinde, K-G yönlü sıkışma tektonik rejiminden etkilenmiş olduğunu göstermektedir. Samanlı Dağları'nın Üst Miyosen öncesi morfolojisine ilişkin veriler sınırlıdır. Üst Miyosen sonrasında yöre morfolojisi tektonik süreçlerle belirlenmiştir. Buna karşılık kütlenin yüzey morfolojisinde bu tektonik süreçlerle uyumsuz olan bir aşınım düzlüğü yer almaktadır. Yukarıda sözü edilen eski drenaj formları bu aşınım yüzeyi içerisine gömülmüştür. KB-GD ve KD-GB doğrultulu faylarla parçalanmış olan bu aşınım yüzeyi olasılıkla Kocaeli Penepleni'nin karşılığıdır. Samanlı Dağları yükselimi KAF nın kuzey ve güney kolları arasında fay kaması geometrisi sunan bir pozitif çiçek yapısı oluşturmaktadır. Bulgular neotektonik dönemin ilk evresinde bu bölgenin Bursa-Bilecik yöresi ile aynı morfotektonik özellikler sunduğunu göstermektedir. En Geç Pliyosen'de KAF nın ortaya çıkışı ile Samanlı dağları basınç sırtı şeklinde yükselerek Kocaeli yarımadası ve Bursa-Bilecik yöresi rölyefinden soyutlanmış ve ayrı bir morfotektonik üniteye dönüşmüştür. Morfometrik olarak Kocaeli Penepleni ile karşılaştırıldığında Samanlı Dağları'nın neotektonik dönem başından günümüze kadar göreli olarak ortalama 700-800 metre yükselmiş olduğu söylenebilir.

Ekseni genellikle birinci zaman kayaçlarından oluşmuş olan Samanlı Dağları, maki ve orman örtüsüyle kaplıdır. Ormanlık kesimlerde geçen yüzyıllarda yerleştirilmiş göçmenlerin köylerine rastlanır. Bu kesim az nüfusludur. Buna karşılık, dağların eteklerinde zeytinlikler ve meyve bahçeleri arasında sıralanan daha büyük yerleşim yerlerine (Kuzeyde Gölcük, Değirmendere, Karamürsel, Yalova, güneyde Armutlu, Orhangazi, İznik, Gemlik) rastlanır.

Kaynakça

Marmara bölgesinin dağları
Marmara Bölgesi
Türkiye'deki sıradağlar
Sakarya ilinin dağları

Samanlı Dağları


Nick Adams (født 10. juli 1931, død 7. februar 1968) var en amerikansk film- og tv-skuespiller og manuskriptforfatter. Han blev noteret for sine roller i flere Hollywood-film i 1950'erne og 1960'erne sammen med hans hovedrolle i ABCs tv-serie The Rebel (1959). Årtier efter Adams død efter en overdosis på receptpligtig medicin i en alder af 36 år, ville hans vidt offentliggjorte venskaber med James Dean og Elvis Presley røre spekulationer om både hans private liv og omstændighederne ved hans død. I en AllMovie-synopsis for Adams sidste film skrev anmelderen Dan Pavlides: "Plaget af personlige overskud, vil han blive husket lige så meget for det han kunne have gjort i biografen, som han efterlod."

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Pennsylvania
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Nick Adams


Guillermo Zarur (Cosolapa, Oaxaca; 20 de julio de 1932 - † Ciudad de México; 8 de agosto de 2011) fue un actor mexicano de teatro y televisión de origen palestino, su carrera duró más de 54 años, con créditos incluidos en diversas telenovelas y representaciones teatrales.

Zarur participó en numerosas telenovelas y series entre las que destacan Mi secretaria (1978-1986), Tú o nadie (1985), Sortilegio (2009) y Teresa (2010-2011). En 2011, Zarur fue homenajeado con la adición de sus impresiones de la mano al Paseo de las Luminarias en la Plaza de las Estrellas de la Ciudad de México.

Murió de un paro cardíaco e insuficiencia renal a los 79 años de edad, solo tres meses después de que fuera diagnosticado con la enfermedad.

Filmografía

Telenovelas
 Teresa (2010-2011) .... Don Porfirio Valverde
 Sortilegio (2009) .... Ezequiel Flores
 Por un beso (2000-2001) .... El abuelo
 Cuento de Navidad (1999-2000)
 Gotita de amor (1998) .... Clemente
 El alma no tiene color (1997) .... Don Fulgencio
 María Isabel (1997)
 No tengo madre (1997)
 Te sigo amando (1996-1997) .... Hurtado
 Lazos de amor (1995-1996) .... Prof. Mariano Pérez
 Sueño de amor (1993) .... Nacho
 Alcanzar una estrella (1990) .... Juez
 El pecado de Oyuki (1988) .... Sakai
 Cautiva (1986) .... Rodrigo
 Tú o nadie (1985) .... Ramón
 Un solo corazón (1983-1984) .... Raúl
 Juegos del destino (1981-1982) .... Don Guile
 Yara (1979)
 El enemigo (1979)
 Rina (1977) .... Javier
 La tierra (1974-1975) .... Don Fermín
 El chofer (1974-1975) .... Lobitos
 El honorable señor Valdez (1973-1974)
 Aquí está Felipe Reyes (1972)
 Pueblo sin esperanza (1968)
 Gutierritos (1966) .... Doctor de Anita

Series
 Tu historia de amor (2003) .... Evaristo
 Mujer, casos de la vida real (12 episodios, 1995-2006)
 Navidad fabuloja (1998) .... Anfitrión
 Mi secretaria (1978-1986) .... Guillermo

Premios

Premios Calendario de Oro 2007

Premios Califa de Oro 2009

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Cosolapa
Actores de Oaxaca
Actores de televisión de México
Plaza de las Estrellas
Fallecidos por insuficiencia renal
Fallecidos por enfermedades en México
Fallecidos en Ciudad de México

Guillermo Zarur


John Arthur Macready ( – ) est un pilote d'essai et aviateur américain. Il est le seul à avoir reçu à trois reprises le Trophée Mackay, recevant le trophée trois années consécutives. Macready remporte trois fois le Trophée MacKay : une fois pour le vol en altitude, une fois pour le vol transcontinental et une fois pour un vol d'endurance de 36 heures, 4 minutes et 32 secondes.

Histoire
Né à San Diego, en Californie, Macready a obtenu une Licence en économie à l'université Stanford en 1912. Il s'est enrôlé dans l'Armée en 1917, obtenant ses ailes de pilote à la base aérienne Rockwell Field, à San Diego. En 1923, Macready a obtenu un diplôme de l'École d'ingénieur Aéronautique située à la base aérienne McCook Field à Dayton, dans l'Ohio. Il accède rapidement au poste d'instructeur de vol à l'école de pilotage de l'armée à la base aérienne Brooks Field, au Texas. Alors qu'il était basé à base aérienne Brooks Field, le lieutenant Macready a rédigé un manuel de vol de base pour les élèves-pilotes, The All Thru System of Flying Instructions. Ce livre est devenu le manuel de vol de base de l'armée américaine pendant les premières années de l'aviation.

Base aérienne McCook Field

En 1918, le lieutenant Macready est détaché à la base aérienne McCook Field, sur le nouveau site d'essai expérimental de l'Army Signal Corps à Dayton (Ohio). Le 3 août 1921, le lieutenant Macready est devenu la première personne à tester en vol un système expérimental d'épandage aérien, de pulvérisation de pesticides à partir d'un avion, en pilotant le premier crop duster du monde.

En 1921, il a établi un record d'altitude de  pour lequel il a reçu le premier des trois trophées Mackay consécutifs. Le 28 septembre 1921, il est monté à  dans Le Pere, un biplan expérimental conçu et modifié à la base aérienne de McCook Field avec un appareil respiratoire spécial pour lui fournir de l'oxygène pendant son ascension.

Le 5 octobre 1922, Macready et le lieutenant Oakley George Kelly établissent un record mondial d'endurance de 35 heures, 18 minutes et 30 secondes.

Les 2 et 3 mai 1923, avec Kelly, Macready effectue le premier vol sans escale d'un océan à l'autre, de Roosevelt Field, anciennement Mitchell Field, à 2,3 milles au sud-est de Mineola, Long Island, New York, à Rockwell Field, North Island, San Diego, Californie, avec un temps de vol total de 26 heures, 50 minutes et 48 secondes. En cours de route, il a effectué la première réparation en vol d'un moteur d'avion dans l'histoire de l'armée de l'Air. Il a remplacé un interrupteur défectueux du régulateur de tension pendant que le mono-avion Fokker T-2 Liberty, monomoteur à ailes hautes, se dirigeait vers l'ouest. Ce vol a également permis d'établir un nouveau record de distance pour un seul vol transcanadien, soit .

À McCook, il est également devenu le premier pilote à sauter en pleine nuit d'un avion en panne. Le 13 juin 1924, alors qu'il effectuait un vol aérien de nuit de McCook Field à Columbus, Ohio et retour, son moteur est tombé en panne juste à l'approche de Dayton. Sa première idée fut d'effectuer un atterrissage d'urgence, mais les deux fusées éclairantes qu'il lança ne s'allumèrent pas. Bien que personne n'ait jamais fait de saut d'urgence de nuit, il a décidé de faire confiance à son parachute et est descendu en toute sécurité, bien que son parachute se soit emmêlé dans un arbre et qu'il ait eu besoin d'aide pour atteindre le sol.

Seconde Guerre mondiale
Macready a été rappelé au service actif pendant la Seconde Guerre mondiale. Il a servi comme colonel et a commandé plusieurs groupes de l'armée de l'air, tout en servant en Afrique du Nord en tant qu'inspecteur général de la  AF. Macready a été intronisé au National Aviation Hall of Fame. Son service actif a pris fin en 1948.

Trophée Mackay
Macready demeure la seule personne à avoir remporté le trophée Mackay à trois reprises. Ce trophée est décerné pour la plus grande réalisation de l'année en aviation par un pilote américain. Le lieutenant Macready a remporté le trophée trois années consécutives.

 1921 - Le trophée a été décerné pour une série de vols d'essai à haute altitude à la base McCook Field avec le XC05A impliquant la première utilisation d'oxygène supplémentaire. Les vols ont établi un record mondial d'altitude de  le précédent record étant de  établi par l'aviateur français Callizo.
 1922 - Le trophée a été décerné pour un vol effectué les 5 et 6 octobre 1922. Décollant le 5 octobre, un avion piloté par Macready et le lieutenant Oakley G. Kelly établit un record mondial d'endurance en vol de 35 heures 18,5 minutes au-dessus de San Diego, en Californie. Ce vol, et d'autres vols d'endurance ultérieurs, ont conduit au développement du premier système de ravitaillement en vol au monde.
 1923 - Le trophée a été décerné pour le premier vol sans escale de côte à côte. Le vol a commencé le 2 mai 1923 et s'est terminé le 3 mai. Macready et Kelly ont décollé de Roosevelt Field, à New York, dans un Fokker T-2 modifié plein d'essence. Le couple a atterri à Rockwell Field, à San Diego, en Californie, après avoir effectué le premier vol transcontinental américain sans escale dans un temps officiel de 26 heures, 50 minutes et 38 3/5 secondes.

Distinctions
Macready est intronisé au National Aviation Hall of Fame en 1968.
En 1976, Macready est intronisé au International Air & Space Hall of Fame.

Références

Médias
Il fait l'objet d'un livre écrit par sa fille Sally Macready Wallace.(voir Liens externes EarlyAviators)

Liens externes

John A. Macready sur Earlyaviators.com

Naissance en octobre 1887
Décès en septembre 1979
Aviateur américain
Hall of Fame
Naissance à San Diego
Étudiant de l'université Stanford
Récipiendaire de la Legion of Merit
Record d'altitude
Aviateur américain de la Seconde Guerre mondiale
Militaire américain de la Seconde Guerre mondiale
Personnalité liée à la Californie
Colonel de l'United States Air Force
Décès à 91 ans
Décès dans le comté de Mariposa

John Arthur Macready


Tamás Major (tasnádi Major-Maróthy) () a fost un actor, regizor și director de teatru maghiar, dublu laureat al premiului Kossuth, distins cu titlul de maestru al artei.

Familie
S-a crezut în mod eronat că era de origine evreiască, dar de fapt s-a născut într-o familie de mici nobili de religie romano-catolică. Tatăl său era György Gyula Major, funcționar superior în Ministerul Finanțelor, iar mama sa Mária Rózsa Krisztina Papp. Fratele său, Ákos Major, a fost judecător militar în perioada regimului horthyst, apoi a făcut parte din Tribunalul Poporului care a judecat procesele criminalilor de război, pronunțând mai multe condamnări la moarte în perioada 1945-1950.

Biografie
A absolvit Academia de Teatru și Film din Budapesta în 1930 și a fost angajat în 1931 la Teatrul Național din Budapesta, unde începuse să joace din 1928 când era student în anul I. A fost director al Teatrului Național din Budapesta în perioada 1945-1962, apoi a fost regizor principal până în 1978. Începând din 1947 a fost profesor de regie la Academia de Teatru și Film din Budapesta. A fost ales membru corespondent al Berliner Akademie der Künste. S-a numărat printre fondatorii Teatrului József Katona din Budapesta (1982).

Printre piesele regizate de el se numără în principal piesele lui Shakespeare și Brecht. Una dintre cele mai remarcabile producții teatrale puse în scenă a fost Tragedia omului a lui Madách (1964) realizată după o concepție nouă, fără patetismul spectacolelor anterioare. În calitate de regizor a urmărit îmbunătățirea mijloacelor de exprimare artistică, observată, de exemplu, în punerea în scenă a spectacolelor cu Romeo și Julieta în 1971.

A avut, de asemenea, realizări importante ca actor, interpretând mari roluri pe o gamă extrem de largă de la comedie până la tragedia clasică. A fost Shylock în Neguțătorul din Veneția (1942), Tartuffe (1945) și Richard al III-lea (1955). A apărut, de asemenea, în filme (de exemplu, Mephisto (1981)), precum și în spectacolele de la radio și televiziune.

Activitatea politică
A avut încă din tinerețe opinii politice de stânga. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a făcut parte din mișcarea de rezistență antifascistă, iar din 1942 a fost membru al Partidului Comunist. După 1945, el a jucat un rol semnificativ în punerea în aplicare a politicii artistice comuniste în Ungaria. La inițiativa unor tineri artiști comuniști de la Teatrul Național din Budapesta a fost fondat în februarie 1945 un comitet politic format din cinci artiști: Tamás Major, Béla Both, Hilda Gobbi, Zoltán Várkonyi și Gusztáv Oláh.

În perioada 1957-1966 a fost membru al Comitetului Central al Partidului Socialist Muncitoresc Maghiar. A fost în două rânduri membru al Parlamentului Ungariei - în perioadele 1949-1953 și 1958-1971.

Roluri în piese de teatru
Numărul rolurilor interpretate este, potrivit evidențelor teatrale, 110. Printre acestea se numără următoarele:

 Molière: Tartuffe (Tartuffe)
 Rahmanat: Viharos alkonyat (Polezsajev professzor)
 Madách: Tragedia omului (Az Úr, Lucifer)
 Shakespeare: Othello (Jago)
 Shakespeare: Furtuna (Caliban)
 Shakespeare: Neguțătorul din Veneția (Shylock)
 Shakespeare: Hamlet (Hamlet)
 Shakespeare: Richard al III-lea (Richard al III-lea)
 Shakespeare: Macbeth (Macbeth)
 Shakespeare: Regele Lear (regele Lear)
 Jonson: Volpone (Volpone)
 Goldoni: A fogadósné (Forlipopoli márki)
 Ibsen: Nóra (Krogstad)
 László Németh: II. József (II. József)
 Shaw: A szerelem ára (Cocane)
 Marin Držić: Dundo Moraje (Dundo Moraje)
 Brecht: Puntila úr és szolgája, Matti (Puntila úr)
 John Osborne: A komédiás (Archie Rice)
 Csurka: Döglött aknák (Moór)
 Spiró: Az imposztor (Wojciech Bogusławski)
 Csokonai: Az özvegy Karnyóné (Kuruzs)
 Bulgakov: Iván, a rettentő (Rettegett Iván)
 Bulgakov: Menekülés (Fehér főparancsnok)

Regizor de teatru
Numărul pieselor regizate este, potrivit evidențelor teatrale, 123. Printre acestea se numără următoarele:

 Jean Racine: Andromaca
 Molière: Tartuffe
 Shakespeare: A douăsprezecea noapte
 Shakespeare: Nevestele vesele din Windsor
 Shakespeare: Hamlet
 Shakespeare: Măsură pentru măsură
 Shakespeare: Romeo și Julieta
 Shakespeare: Poveste de iarnă
 Gorki: Jegor Bulicsov és a többiek
 Brecht: Galilei élete
 Brecht: A vágóhidak Szent Johannája
 Brecht: A szecsuáni jólélek
 Goldoni: Két úr szolgája
 Goldoni: A chioggiai csetepaté
 Molière: Tudós nők

Filmografie

Filme de cinema

 A szűz és a gödölye (1941)
 1951 Căsătorie ciudată (Különös házasság), regia Márton Keleti
 1952 Erkel (Kölcsey Ferenc, 1952), regia Márton Keleti
 Merénylet (Halmágyi, 1960)
 1964 Mit csinált felséged 3-tól 5-ig? (narator)
 1964 Az életbe táncoltatott lány
 1964 Miért rosszak a magyar filmek (Póczik)
 1965 Nem (lakásügyi előadó)
 1965 Fiii omului cu inima de piatră (Kázmér Baradlay)
 1964 Kár a benzinért (igazgató)
 1965 Caporalul și ceilalți (Albert (A tizedes meg a többiek), regia Márton Keleti
 1966  Egy magyar nábob (Griffard)
 Hideg napok (Grassy ezredes, 1966)
 És akkor a pasas...1966
 1966 Înnorare trecătoare (Változó felhőzet), regia Márton Keleti
 1967 A múmia közbeszól (Fáraó)
 1967 Cele trei nopți ale unei iubiri (Egy szerelem három éjszakája), regia György Révész
 1968 Falak
 1968 Egri csillagok (Szulejmán)
 1969 Szemüvegesek (Náray)
 1969 Az oroszlán ugrani készül (Kálmán)
 1969 Alfa Romeo și Julieta (Alfa Romeó és Júlia), regia Frigyes Mamcserov
 1971 A gyilkos a házban van (házmester)
 1972 A magyar ugaron
 Régi idők focija (Kerényi úr, 1973)
 A Pendragon legenda (James Morvin, 1974)
 Déryné, hol van? (Jancsó, öreg színész, 1975)
 Ereszd el a szakállamat! (Maracskó Béla, 1975)
 Szabadíts meg a gonosztól (1979)
 Circus maximus (Bárdos, 1980)
 Ripacsok (Dr. Molnár Géza, elmeorvos, 1981)
 Mephisto (Oskar Kroge, 1981)
 Szerencsés Dániel (nagypapa, 1983)
 A csoda vége (1983)
 Hanyatt-homlok (1984)
 Csak egy mozi (1985)
 Colonelul Redl (Redl ezredes, 1985)
 A nagy generáció (1986)

Filme de televiziune

 A helység kalapácsa (1965)
 Szilveszter 20 éven felülieknek (1965)
 A denevér (1965)
 A szerelem ára (1967)
 Sellő a pecsétgyűrűn (1967)
 Jaguár (1967)
 Mocorgó (1967)
 VII. Olivér (1969)
 A frankhamisítás (1971)
 Fekete macska (1972)
 Férfiak mesélik (1972)
 III. Richard (1973)
 Ficzek úr (1974)
 Aranyborjú (1974)
 Volpone (1975)
 Déryné, hol van? (1975)
 Az Isten is János (1977)
 Császárlátogatás (1977)
 Imre (1979)
 Nők iskolája (1982)
 A csoda vége (1983)

Premii, medalii
 Premiul Kossuth (1948, 1955)
 Maestru al artei (1950)
 Premiul SZOT (1969)

Note

Referințe

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 9630566354
 Magyar életrajzi lexikon
 Színházi Adattár
 Nánay István: Indul a Katona
 A százéves Színésziskola.  Szerkesztette: Csillag Ilona. Magvető Kiadó, 1964 MA 244-1-6466
 Antal Gábor: Major Tamás. Népművelési és Propaganda Iroda (1982)
 Kocsis L. Mihály: Van itt valaki. Minerva (1987)
 Katona József Színház 1982-2002. Balassi Kiadó. 2002.
 Mihály Gábor:A Kaposvár jelenség. Múzsák Közművelődési Kiadó, 1984.
 Koltai Tamás : Major Tamás, A Mester monológja, Ifjúsági Lap- és Könyvkiadó, Budapest, 1986,

Legături externe

 Major Tamás az Internet Movie Database oldalain
 A budapesti Katona József Színház hivatalos honlapja
 A Katona József Színház bemutatói, 1982–
 A XXI. század című műsor epizódja  – RTL Klub.hu, 2010. január 12.
 A teátrális demokrácia útjai – Cseh Katalin tényfeltáró írása, Színház.net
 1956-ban a színészek is akcióztak – Index, 2012. október 21.
 Major Tamás, akit az ÁVH vezetője képzett ki mozgalmárnak – Origo, 2017. június 29.

Nașteri în 1910
Decese în 1986
Actori maghiari

Tamás Major


Barbara Panco este prima femeie care a profesat ca instructor auto, în România.

Biografie
Părinții ei au fost scriitori, iar una dintre bunici, sculptor. Cealaltă bunică a fost Georgette Ghica, șefa Crucii Roșii pe Frontul de Est.
Inițial a fost studentă la Geologie, de unde s-a retras ca urmare a unor probleme de sănătate. Ulterior a devenit studentă la Litere, unde a studiat Limba franceză până în anul IV. În anul respectiv, considerând că meseria de profesoară nu i se potrivește și citind un anunț în Informația Bucureștiului despre faptul că se recrutau fete între 18-35 de ani pentru a fi pregătite să devină șoferi de camion, s-a decis contrar voinței părinților, să renunțe la facultate și a devenit elevă a școlii de șoferi profesioniști a ITB. Cu greu acceptată, a reușit să-și ia permisul de conducere pe 15 iunie 1966 și a obținut dreptul de a conduce autoturisme în 1968.

În contextul epocii comuniste, ascendența din familia boierească Ghica precum și faptul că avea rude în străinătate i-au creat dificultăți. În 1972 părinții săi fugind în Franța, Barbara Panco a fost anchetată.

Are  2 fete.  Cea mare are și ea la rândul ei 1 băiat și 1 fată, este profesoară de IT și s-a stabilit  împreună cu soțul ei,  din 1991  în Germania.  Cea de a doua fiică are și ea o fată, locuiește în București și este Doctor în Economie  lucrând atât la Insitutul de Cercetări al Academiei cât și  în cadrul Universității Româno-Americane.

Cariera
După școală, a condus timp de trei ani camioane și ulterior a devenit taximetristă deoarece se câștiga mai bine. Pentru o scurtă perioadă de 3 luni a fost șofer de autobuz (în 1971 a obținut dreptul de a conduce autobuze) și ulterior șofer pe IMS (precursorul mașinii Aro) la Institutul Politehnic. În 1975 a obținut dreptul de a conduce motociclete.

După un deceniu de la obținerea permisului de conducere, a dorit să devină instructor auto. Dat fiind că la acea vreme era necesar pentru a deveni instructor să fie angajata unei școli de șoferi, a încercat mai întâi la școala de la Ilioara (unde a fost refuzată) și ulterior la școala de la Buftea, unde a devenit în 1976 instructor pentru șoferi – prima femeie din România, categoria B. În urma unui conflict cu conducerea școlii, autorizația de instructor pentru categoria B i-a fost retrasă și i s-a desfăcut contractul de muncă pe motiv de incompetență și indisciplină, ceea ce a determinat-o Barbara Panco să acționeze școala în justiție. În urma procesului, tribunalul a stabilit că i s-a desfăcut contractul de muncă în mod abuziv, astfel că a reușit să se transfere în interes de serviciu ca instructor la școala de șoferi profesioniști de la Chitila. Acolo a reușit să-și reobțină autorizația de instructor pentru categoria B și să o obțină pe cea pentru categoria C. Ulterior desființării școlii, s-a mutat la ACR, unde a participat la curse de mașini,  raliuri și campionate de îndemânare. După un timp s-a transferat ca instructor profesionist de camion la Liceul industrial Aurel Vlaicu.

După Revoluția din '89 temporar – fiindcă i-a plăcut să călătorească, timp de doi ani a transportat marfă prin Europa. Ulterior a devenit instructor independent. Pentru o scurtă perioadă a deținut funcția de director de școală auto, la care a renunțat pentru a fi din nou pe teren cu elevii.

La începutul anilor '80 a câștigat premii la Raliul Femeii și la Campionatele de Îndemânare Auto. În colaborare cu Constantin Măgeanu, a publicat la editura Humanitas în anul 2008 cartea "Legislația rutieră pe înțelesul tuturor".

Referințe

Legături externe
 Interviu cu Barbara Panco. Diva Romania.

Români în viață
Nașteri cu dată necunoscută

Barbara Panco


Moa este numele sub care sunt cunoscute nouă specii dispărute de păsări din ordinul Dinornithiformes. Nu aveau aripi, nici măcar rudimentare. Viețuiau în Noua Zeelandă și aveau dimensiuni mari. Cele mai mari specii, Dinornis robustus și Dinornis novaezelandiae, atingeau o înălțime de aproximativ 3,6 m și cântăreau aproximativ 250 kg. Erau animale erbivore, hrănindu-se cu frunze, lăstari, fructe.

Au fost exterminate în anii 1500 de aborigenii maori. Potrivit unor rapoarte neconfirmate, unii reprezentanți ai speciei Megalapteryx didinus au mai fost înregistrate la sfârșitul secolului al XVIII-lea – începutul secolului al XIX-lea.

Struthioniformes
Păsări dispărute

Moa


Helene Rothländer (* 23. Dezember 1890 in Köln; † 1. Juli 1976 in Koblenz) war eine deutsche Lehrerin und Politikerin (Zentrum, CDU).

Leben
Helene Rothländer besuchte die Koblenzer Lehrerinnenbildungsanstalt. Nachdem sie die Lehrerinnenprüfung bestanden hatte, arbeitete sie von 1905 bis 1910 als Lehrerin in Herdorf und war danach in gleicher Funktion an einer Volksschule in Koblenz tätig. Daneben engagierte sie sich in der kirchlichen Frauenarbeit und wurde 1925 Vorsitzende des Koblenzer Vereins katholischer deutscher Lehrerinnen. Sie trat in die Zentrumspartei ein, war von 1924 bis 1933 Stadtverordnete in Koblenz und von 1932 bis 1933 Abgeordnete des Preußischen Landtages.

Im November 1933 wurde Rothländer wegen "politischer Unzuverlässigkeit" aus dem Schuldienst entlassen. Sie übernahm von 1938 bis 1939 die Leitung eines Kurheims des Katholischen Lehrerinnenverbandes in Bad Pyrmont und wirkte danach als Ausbilderin für katholische Frauen. Nach dem Attentat vom 20. Juli 1944 wurde sie im Zuge der "Aktion Gitter" von August bis Oktober des gleichen Jahres inhaftiert.

Rothländer war seit 1945 als Rektorin an der Schenkendorf-Schule in Koblenz tätig. Sie wechselte 1946 als Regierungsrätin ins Koblenzer Oberpräsidium, wurde 1947 Oberregierungsrätin bei der Präsidialregierung von Rheinland-Hessen-Nassau und arbeitete bis zu ihrem Eintritt in den Ruhestand 1955 als Regierungsdirektorin im Kultusministerium des Landes Rheinland-Pfalz. Dort war sie für das Volksschulwesen zuständig. Als Mitbegründerin der CDP, einer Vorläuferpartei der CDU, gehörte sie von 1946 bis 1947 der Beratenden Landesversammlung an und war danach bis 1951 Abgeordnete des Rheinland-Pfälzischen Landtages. Außerdem war sie seit 1946 Mitglied des Koblenzer Stadtrates.

Ehrungen
 Pro Ecclesia et Pontifice
 Großes Bundesverdienstkreuz

Literatur

 Andreas Grau: Helene Rothländer (1890–1976). Landtagsabgeordnete in Rheinland-Pfalz. In: Günter Buchstab, Brigitte Kaff, Hans-Otto Kleinmann (Hrsg.): Christliche Demokraten gegen Hitler. Aus Verfolgung und Widerstand zur Union. Herausgegeben im Auftrag der Konrad-Adenauer-Stiftung. Herder, Freiburg im Breisgau 2004, ISBN 3-451-20805-9, S. 417–421.
 Der Präsident des Landtags Rheinland-Pfalz (Hrsg.): 60 Jahre Parlament in Rheinland-Pfalz, Heft 33 der Schriftenreihe des Landtags Rheinland-Pfalz, Koblenz 2006.

Weblinks
 Helene Rothländer beim Förderverein Mahnmal für die Opfer des Nationalsozialismus in Koblenz e.V.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Landtagsabgeordneter (Rheinland-Pfalz)
Politiker (Koblenz)
Zentrum-Mitglied
CDU-Mitglied
Träger des Ehrenzeichens Pro Ecclesia et Pontifice
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Opfer der Aktion Gitter (1944)
Deutscher
Geboren 1890
Gestorben 1976
Frau

Helene Rothländer


Brian Clevinger (born May 7, 1978) is an American writer best known as the author of the webcomic 8-Bit Theater and the Eisner-nominated print comic Atomic Robo. He is also the author of the self-published novel Nuklear Age.

Career

Webcomics
Clevinger's webcomic, 8-Bit Theater, which is hosted on his site Nuklear Power, is very loosely based on the video game Final Fantasy I and tells the story of four would-be fantasy heroes, known as the Light Warriors, who set out to save the world from the embodiment of Chaos, but are conflicted over their own stupidity and malice. The comic was created using 8-bit graphic sprites taken primarily from the Final Fantasy NES games, or created by either Clevinger himself or Kevin Sigmund. Spanning 1225 episodes, it ran from March 2, 2001, to June 1, 2010.

In addition to 8-Bit Theater, Clevinger is the creator of two mini-comics: Dynasty Memory, created in 2002 as a parody of the Dynasty Warriors series, and Field of Battle, created in August 2005 as a general parody of first-person shooter games, drawing most of its influence from Battlefield 2.

In 2009, Clevinger started two other webcomics on Nuklear Power. Warbot in Accounting, co-written with artist Zack Finfrock, is about a war machine's struggles with human daily life in a white collar job. How I Killed Your Master, "a kung fu movie, but a comic", is co-written with John Wood and drawn by Matt Speroni.

Print
Atomic Robo, drawn by Scott Wegener, began as a six-issue limited series published by Red 5 Comics starting in October 2007. It was nominated in the "Best Limited Series" category of the 2008 Eisner Awards, won by The Umbrella Academy.  Colorist Ronda Pattison was also nominated in the "Best Coloring" category subsequently won by Dave Stewart.

Clevinger revamped the saga of The Infinity Gauntlet for Marvel Comics' all-ages series Marvel Adventures. Clevinger contributed in writing of two issues of World War Hulks: Wolverine vs. Captain America, which were released in the summer of 2010.

The self-published novel Nuklear Age is largely an extended parody of comic books. The book recounts the adventures of Nuklear Man and his sidekick, Atomik Lad, as they fight against rogue military weapons, highly evolved civilizations, the trials of everyday life, an angst-filled over-villain of undeniable power, the ever exotic Dr. Menace, and their own impulses. A sequel called Atomik Age was planned but never completed.

Style
Clevinger has stated that "[his] favorite comics are the ones where the jokes are on the reader."

Personal life
Michael J. Novosel, Clevinger's grandfather, was a United States Army helicopter pilot and recipient of the Medal of Honor.

References

General sources
 Nuklear Age (December 1, 2004); Brian Clevinger, iUniverse
 ComiXology podcast interview with Clevinger and Scott Wegener
 Nerdy Show podcast interview with Clevinger

External links

 Brian Clevinger on Twitter
 Nuklear Power website
 Atomic-Robo website

1978 births
Living people
Place of birth missing (living people)
American webcomic creators
American comics writers
American people of Croatian descent

Brian Clevinger


Atik Ali Paşa Camisi ve Külliyesi, II. Mahmud Türbesi'nden Çarşıkapı'ya uzanan Yeniçeriler Caddesi üzerindedir. Külliyenin inşa edildiği alan, Bizans döneminde I. Konstantin tarafından yaptırılan dikilitaşın bulunduğu Konstantin Forumu'nun sınırları içindedir. Külliyenin banisi aslen Bosnalı olan "Hadım, Tavaşi, Şehit, Eski" lakapları ile de anılan ve iki defa sadrazam olup 1511'de Şah Kulu Vakasında şehit olan Atik Ali Paşa'dır. Külliyenin Vakfiyesi 1509 tarihlidir. Cami, "Sedefçiler", "Eski Ali Paşa", "Çemberlitaş", "Dikilitaş", "Vezirhanı" ve "Sandıkçılar Camisi" isimleriyle de tanınır. Fetih sonrası İstanbul'un en eski eserlerinden biridir.

Tarihçesi
Caminin orijinal kitabesi yoktur, fakat kapının üzerindeki Hattat Sami Efendi imzasını taşıyan "ayet-i kerime" yazılı 1896 tarihli kitabenin köşesine 1496 sayısı ilave edilmiştir, bunun caminin inşa yılı olduğu varsayılabilir. Yazı levhasının 1894 depreminden sonra konulduğu anlaşılmaktadır. Minare kapısında da 1897 tarihli bir besmele bulunmaktadır. 1648 depreminde caminin kubbesinin tamamen, minaresinin de şerefesine kadar yıkıldığı kayıtlıdır.  Daha sonra 1716 ve 1766'daki depremler, 1865 Hocapaşa yangını ve 1894 depremi sonrası da mühim tamirlerden geçtiği muhakkaktır. Cami en son 1937-38 yılları arasında büyük bir tamir görmüş, 1981'de ise küçük bir onarımdan geçmiştir.

Külliye
Külliye, vakfiyesindeki kayıtlara göre cami, medrese, imaret, hankah ve kervansaraydan oluşmaktadır. Bugün bu eserden geriye yalnızca camisi ve medresesi kalmıştır, medresenin de bir kısmı Divanyolu Caddesi'nin inşası sırasında kesilmiştir. Hankahın avlu giriş kapısı yanında bulunan ve üzerinde bir muvakkithane kitabesi bulunan yapı olduğu sanılmaktadır. İmaret ise hazirenin devamında idi, 20. yüzyılın başına kadar harap olarak gelmiş ve son kalan izleri de 1921-14 arasında Divanyolu Caddesi'nin düzenlenmesi esnasında ortadan kalkmıştır. Vakfiyede imarete yakın olduğu belirtilen kervansaray da günümüzde yoktur. Bu kervansarayın aslında elçilerin misafir edildiği ve Elçi Hanı denilen bina olduğuna dair ihtimaller ileri sürülmektedir. Bu han 1865 Hocapaşa yangınında harap olmuş ve 1880'e doğru tamamen ortadan kalkmıştır.

Mimarisi
Bu binayı 50 yıl önce yapılan Üçşerefeli, 25 yıl önce yapılan Fatih veya 12 yıl önce yapılan Davutpaşa camilerinde uygulanan büyük merkezi kubbe planından ziyade T tipi olarak adlandırılan camilerin bir başka biçimi olarak kabul etmek daha doğrudur. Bu şeklin caminin banisinin arzuları doğrultusunda seçilmiş olması mümkündür, çünkü yine Atik Ali Paşa'nın yaptırdığı Zincirlikuyu Camisi de çok kubbeli bir plana sahiptir. Merkezi kubbesinin mihrap tarafındaki kemere dayanan alçak bir yarım kubbe vardır, iki yan tarafındaki mekanlar ise ikişer kubbe ile kapatılmıştır.

Caminin dışı bütünüyle kesme küfeki taşından ince ve yanaşık derzle yapılmıştır. Beş kubbe ile örtülü son cemaat yerinin altı sütununun dördü mermer, ikisi porfirdir. bu sütunlara dayanan beş kemer de küfeki taşındandır. Sütun başlıkları klasik tarzda mukarnaslıdır. Geniş ve yüksek kapısının çerçevesi mermerdendir, bu kapının üç tarafını geniş bir mermer silme dolaşır ve mukarnaslarla kapının tepesi zengince süslenmiştir. Kapı önündeki kubbe diğerlerinden daha yüksektir ve içi baştan başa malakari bezeme ile kaplıdır. 1896 yılında yapılan tamirde son cemaat kemerlerindeki pek çok taş uygunsuz bir şekilde boyanmıştır, bu boyanan taşlar ve duvarlardaki yanmış veya bozulmuş taşlar 1937-38 yıllarında eski hallerine getirilmişlerdir. Bu tamir esnasında minare kaidesi ve buna bitişik pencerenin yanmış taşları da değiştirilmiştir. Yine bu tamirde binanın dış duvarları da yenilenmiş ancak ne malzeme de ne şekil olarak devrinin tarzını yansıtmamaktadır.

Caminin doğu ve batı taraflarında hazireler yer almaktadır. Ana bir yol üzerinde yer alması pek çok meşhur kişinin buraya defnedilmesine neden olmuştur. Minaresi 15. yüzyıl minarelerinin güzel bir örneğidir, gövdesi kalın peteği ise nispeten ince ve yüksektir. Şerefesi mukarnas bezemelidir. Petek üstündeki oyuklarda mavi çiniler vardır. Caminin içi tamamen sıvalıdır. Kubbenin iç yüzünde, pandantiflerde, üzengi taşları ve kornişlerde, kemerlerde ve üst pencere etrafında şekil olarak yapıldığı devre yakın ancak rengi bozulmuş kalem işlemeleri vardır. Mihrap mukarnasla bezelidir  ve tamamen mermerden yapılmıştır, yazıları sonradan eklenmiştir. Minber de tamamen mermerdendir, merdiven küpeştesi silmeli dolu bir korkuluktur, oyma değildir. Altındaki üçgen duvarları da oyma değildir. Minber külahı yarım kubbenin mukarnas bezeli pandantifi ile çakışacağından dolayı yüksek yapılamamış, bodur kalmıştır.

Caminin bazı yerlerine ses küpleri konduğu, bırakılan deliklerden anlaşılıyor. İç alçı pencerelerin orijinalleri günümüze kalmamıştır, bunların yerine 1937-38 tamirinde beton parçalar konmuştur. Yalnız mihrap cephesindeki 13 alçı pencere 18. yüzyıldan kalmadır.

Popüler kültürdeki yeri
Ressam Muhittin Sebati'nin Ali Atik Paşa Camii isimli bir çalışması bulunmaktadır.

Fotoğraf galerisi

Ayrıca bakınız

 Semavi Eyice, "Atik Ali Paşa Camiinin Türk Mimari Tarihindeki Yeri", Tarih Dergisi, İstanbul:Đ.Ü.Edebiyat Fakültesi, C.XIV, S:19, Mart, 1964,s.99-l 14

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Atik Ali Paşa Camii'nin archnet.org sitesindeki kaydı: Atik Ali Pasa Camii / Archnet.org
İstanbul Kültür Envanteri sitesindeki Atik Ali Paşa Külliyesi kaydı

Fatih'teki camiler
İstanbul'daki Osmanlı camileri
1490'larda tamamlanan camiler
1490'larda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
Molla Fenari, Fatih

Gazi Atik Ali Paşa Camii


An Carex libera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bruce Gordon Hamlin. An Carex libera in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex libera


An Eulophia tuberculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Bolus. An Eulophia tuberculata in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia tuberculata


الطريق الساحلي الليبي أو «طريق بالبو» الساحلي  هو طريق معبد يمتد من الحدود الليبية التونسية في أقصى غرب ليبيا إلى الحدود الليبية المصرية في أقصى الشرق. طوله حوالي 1800 كم، وقد تم الانتهاء من إنشائه في عام 1937 في عهد الاحتلال الإيطالي لليبيا، وقد سمّي على اسم إيتالو بالبو الحاكم الإيطالي لليبيا آنذاك.

عبّد الإيطاليون أيضاً طريقاً ثانوياً موازيٍ للطريق الساحلي الذي يبدأ من المرج، ويمر بمراوة، ينتهي عند لملودة، وطوله حوالي 143 كم.

كان هذا الطريق أثناء الحرب العالمية الثانية هو المستخدم غالباً لنقل الإمدادات للقوات المتحاربة في ليبيا سواء كانت قوات المحور أو قوات الحلفاء.

أُعيد تعبيد هذا الطريق عام 1967 وكان هناك مخطط لتنفيذ ازدواجه، لكن هذا لم يتم تنفيذ الازدواج بسبب قيام ثورة الفاتح عام 1969 باستثناء جزأين من الطريق هما صبراته -طرابلس - مصراتة، وإجدابيا - بنغازي - توكرة.

يجب التنويه أن هناك طرقاً أخرى في الجبل الأخضر أكثر قرباً من الساحل من الطريق الساحلي، مثل طريق طلميثة-توكرة، وطريق درنة-سوسة.

في عهد الزعيم الراحل معمر القذافي عام 2008 وقع اتفاقية مع دولة إيطاليا بشأن صيانة الطريق الساحلي الدولي اتفاق ساري المفعول بشأن تعويض ليبيا عن الاحتلال الإيطالي حيث أنها عرضت مشروع الطريق الجديد يقوم بوضع حواجز إسمنتية بين الجهتين اليمين، واليسار لأن الطريق رديء ومتهالك ويسبب كثرة الحوادث. لكن لم يُنجز هذا المشروع بسبب ثورة 17 فبراير سنة 2011.

مراجع

تأسيسات سنة 1937 في إفريقيا
تأسيسات عقد 1930 في ليبيا
ساحلي
ليبيا الإيطالية

الطريق الساحلي الليبي


Sanselighedens pris er en portrætfilm fra 2007 instrueret af Jørgen Flindt Pedersen efter eget manuskript.

Handling
Da mediestormen blussede op i kølvandet på Jørgen Leths erindringsbog "Det uperfekte menneske" i 2005, skyldtes det især passagen om Leths erotiske forhold til kokkens unge datter. Endnu mens stormen rasede, tog vennen og journalisten Jørgen Flindt Pedersen kontakt til Jørgen Leth, der havde gemt sig for offentligheden, for at høre hans reaktion. "Sanselighedens pris" følger Leth i et år efter udgivelsen, i rolige stunder uden for rampelyset, indtil afskeden den følgende sensommer, da Leth skal hjem til Haïti. I samtalerne undervejs lufter Leth sin frustration over at være blevet misforstået, over feminister og nypuritanisme, og reflekterer over nydelsen som livsprincip, vigtigheden af at sætte sig selv på spil som kunstner og pligten til at skrive om alt det forbudte - også selv om det koster en tur i mediernes vridemaskine.

Referencer

Eksterne henvisninger

Jørgen Leth
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Sanselighedens pris


Julien Stevens (født 25. februar 1943 i Mechelen) er en forhenværende cykelrytter fra Belgien. Hans foretrukne disciplin var landevejscykling, men kørte også på bane. Han har været national mester i begge discipliner.

Stevens har deltaget i 72 seksdagesløb, hvor han vandt de fem. Ved den første udgave af Seksdagesløbet i Herning i 1974 blev det til en tredjeplads med makker Ferdinand Bracke.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Personer fra Mechelen

Julien Stevens


Pink Lady peut désigner :

 Pink Lady, variété de pommes à croquer ;
 Pink Lady, groupe de musique japonais ;
 Pink Lady, cocktail à base de gin et de sirop de grenadine ;
 The Pink Lady, bombardier allié de la Seconde Guerre mondiale.

Pink Lady


قائمة بالأبطال في بطولة 1988 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 ماتس ويلندر هزم  إيفان ليندل, 6-4, 4-6, 6-3, 5-7, 6-4

فردي سيدات

 شتيفي غراف هزم  غابرييلا ساباتايناي, 6-3, 3-6, 6-1

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1988
أحداث أغسطس 1988 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 1988
كرة مضرب أمريكية في 1988
أحداث سبتمبر 1988 الرياضية في الولايات المتحدة

أمريكا المفتوحة 1988 (كرة مضرب)


Alexander Hamilton (11. siječnja 1755. ili 1757. – 12. srpnja 1804.), bio je američki ekonomist, politički teoretičar i prvi ministar financija SAD. Po njegovoj zamisli je sazvana Philadelphijska konvencija, a kao pionir američkog ustavnog prava bio je suautor Federalističkih spisa, djela koje se smatra glavnim izvorom za tumačenje Ustava SAD. Zbog svega toga se Hamilton smatra jednim od Očeva osnivača SAD.

Životopis
Alexander Hamilton rodio se na otoku Nevisu, u Britanskoj Zapadnoj Indiji, a obrazovanje stekao je u Trinaest kolonija Sjeverne Amerike. Kada su se kolonije pobunile protiv britanske vlasti, Hamilton se priključio revolucionarima i njihovoj miliciji i izabran je za kapetana topništva. Za vrijeme rata je postao pobočnik i bliski prijatelj Georgea Washingtona.

Nakon završetka rata izabran je kao delegat u Kontinentalni kongres, ali je podnio ostavku kako bi se posvetio poduzetništvu te osnovao Banku New Yorka. Hamilton je tada stekao mišljenje kako američka ekonomija ne može napredovati ako SAD ostanu konfederacija suverenih država, pa se zalagao za transformaciju SAD u nacionalnu državu sa snažnom centralnom vlašću. Za te se ideje zalagao na Ustavnoj konvenciji i dio njih postao je dijelom novog Ustava. U vlastitoj državi New York Hamilton je po tom pitanju bio u manjini, ali je s vremenom i ona potvrdila novi Ustav.

Kada je 1789. godine po novom Ustavu formiran kabinet na čelu s Washingtonom, Hamilton je postao njegov član, odnosno prvi ministar financija. S vremenom je došao u oštar sukob s državnim tajnikom Thomasom Jeffersonom oko toga kako se mlada nacija mora razvijati. Hamilton se zalagao za razvoj industrije, velikih gradova i snažnu centralnu vlast, dok je Jefferson davao prednost poljoprivredi, selu i više vlasti federalnim državama. Taj sukob je doveo do stvaranja dviju stranaka, Hamiltonove Federalističke i Jeffersonove Demokratsko-republikanske.

Drugi važan izvor sukoba s Jeffersonom bio je odnos prema Francuskoj revoluciji, odnosno sudjelovanju SAD u sukobu Velike Britanije s francuskim revolucionarima. Hamilton se zalagao za suradnju s bivšom kolonijalnom maticom. Godine 1795. Hamilton je bio prisiljen podnijeti ostavku zbog skandala nakon otkrivanja izvanbračne ljubavne veze s Marijom Reynolds, ali je zato tri godine kasnije stekao nadležnost nad Vojskom SAD u Američko-francuskom pomorskom ratu.

Sukob Hamiltona s federalističkim predsjednikom Johnom Adamsom 1800. godine omogućio je dolazak Jeffersona na vlast. Hamilton se ponovno vratio poduzetništvu i 1801. godine osnovao New York post. Dugogodišnje suparništvo s potpredsjednikom Aaronom Burrom 1804. godine eskaliralo je u sukob koji je završen dvobojem, a u kome je Hamilton ubijen.

Vanjske poveznice

 Alexander Hamilton on PBS' AMERICAN EXPERIENCE
 The New-York Historical Society's Alexander Hamilton Exhibit
 Alexander Hamilton and the National Triumph of New York City A WNET video lecture; overview of Hamilton's career
 Alexander Hamilton and The Origins of Wall Street (subscription required)
 Encyclopaedia Britannica: Alexander Hamilton

 Hamilton's Report on Manufactures (Columbia University Press)
 Hamilton's Congressional biography
 Alexander Hamilton: Debate over a National Bank (February 23, 1791)
 Alexander Hamilton by Henry Cabot Lodge
 Alexander Hamilton's Plan of Government
 Hamilton Grange National Memorial
 Inventing Alexander Hamilton, The troubling embrace of the founder of American finance Boston Review
 Reenactment of the Burr-Hamilton duel on July 12, 2004.
 A New Nation Votes: American Election Returns 1787-1825

Američki političari
Američki ekonomisti
Ministri u američkoj vladi
Ministri financija

Alexander Hamilton


Daphni may refer to:
 Dan Snaith, Canadian musician
 Dafni (disambiguation), places in Greece

Daphni


An Anadendrum angustifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anadendrum angustifolium in nahilalakip ha genus nga Anadendrum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anadendrum

Anadendrum angustifolium


Temozolomida (TMZ, cu denumirea comercială Temodal) este un medicament chimioterapic utilizat în tratamentul unor tumori cerebrale. Printre acestea se numără: glioblastomul multiform și astrocitomul anaplazic.

Din punct de vedere structural, este un derivat de triazenă și imidazol și face parte din categoria agenților alchilanți ai ADN-ului.

Note

Agenți alchilanți
Imidazoli
Carboxamide
Lactame
Promedicamente

Temozolomidă


Lyons ist einer von 150 Wahlkreisen, die zur Wahl des australischen Repräsentantenhauses genutzt werden.

Der Wahlkreis erstreckt sich von der Ostküste Tasmaniens bis weit ins Landesinnere.
Er umfasst mehrere Orte, wie New Norfolk, Deloraine oder St Marys.

Der Wahlkreis wurde, nach der Abschaffung des Wahlkreises Wilmot, 1984 angelegt und nach dem ehemaligen australischen Premierminister Joseph Lyons benannt.

Bisherige Abgeordnete

Wahlkreis in Australien
Geographie (Tasmanien)
Politik (Tasmanien)

Lyons (Wahlkreis)


Šajdíkove Humence este o comună slovacă, aflată în districtul Senica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.111 locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šajdíkove Humence


Anathema'nın basçısı Duncan Patterson olmadan yaptığı ilk albüm. Aynı zamanda Anathema'nın yaptığı en karanlık albüm olarak da bilinir.

Şarkı Listesi
 Deep
 Pitiless
 Forgotten Hopes
 Destiny Is Dead
 Make It Right (F.F.S.)
 One Last Goodbye
 Parisienne Moonlight
 Don't Look too Far
 Emotional Winter
 Wings of God
 Judgement
 Anyone, Anywhere
 2000 & Gone
 Transacoustic

Anathema albümleri
1999 albümleri

Judgement


El Domingo de Pasión es el nombre con el que se conocía, antes de la reforma litúrgica posterior al Concilio Vaticano II, al actual quinto domingo del tiempo de Cuaresma en el rito romano de la Iglesia católica, inmediatamente anterior al Domingo de Ramos, inicio de la Semana Santa. Dentro de la historia de la Iglesia en general no suele tener excesiva relevancia, aunque en el ámbito de las Hermandades y Cofradías de culto a imágenes de Jesucristo y la virgen María, se le considera de profundo significado y lleno de actos dedicados a las imágenes titulares de estas asociaciones católicas. Los principales cultos consisten en Besamanos o besapie durante todo el domingo, empezando o terminando estos con una Eucaristía dedicada a la advocación que presenta la imagen.

Hay lugares en que es costumbre, este día se cubren con velos morados o negros todas las imágenes de Jesucristo, de la Virgen María y de los santos que se ubican en el templo que no van a salir en procesión durante la Semana Santa y no volverán a descubrirse hasta el canto del Gloria in excelsis en la noche de la Vigilia Pascual. Actualmente este acto es facultativo, pero recomentado por el misal.

En Andalucía y gran parte de España, se le considera el preludio oficial de la Semana Santa, celebrándose también los pregones oficiales de las mismas, organizados por los Consejos, Juntas o Grupos de las Cofradías que salen en Semana Santa.

Procesiones destacadas

España
 En Ciudad Real tiene lugar la procesión de Jesús Nazareno, que sale a las 6 de la tarde desde la Parroquia de San Pedro Apóstol.  La Antigua y Venerable Hermandad de Nuestro Padre Jesús Nazareno y María Stma. del Amparo en su Gracia y Esperanza, celebra así la primera de las dos salidas anuales de la Sagrada Imagen del Señor de Ciudad Real, teniendo lugar la segunda en la madrugada del Viernes Santo.

 En San Cristóbal de La Laguna (Tenerife) tiene lugar desde la Parroquia Matriz de la Concepción la procesión del Santísimo Cristo del Rescate acompañado por la imagen de Nuestra Señora de los Dolores ("La Predilecta"). Acompaña la Cofradía del Santísimo Cristo del Rescate y Nuestra Señora de los Dolores. Más tarde se realiza la procesión del Cristo de Burgos partiendo desde la Catedral de San Cristóbal de La Laguna. Lo acompaña la Cofradía del Santísimo Cristo de Burgos y de Nuestra Señora de la Cinta.

Referencias

Cuaresma

Domingo de Pasión


لميعة توفيق مطربة ومغنية عراقية ولدت في بغداد عام 1937، يعود اصل عائلتها إلى مدينة العمارة وانتقلت عائلتها من مدينة العمارة إلى بغداد في أواخر عقد الثلاثينات ومطلع عقد الأربعينات من القرن العشرين، وسكنت في جانب الكرخ من بغداد في منطقة الصالحية، ولميعة هي واحدة من مطربات بغداد المعروفات والتي كانت تغني باللهجة البغدادية، ونشأت في وسط فني يحب الغناء الريفي. أكملت دراستها الثانوية في مدرسة الكرخ ثم دخلت مدرسة الموسيقى عام 1950، وتخرجت من معهد الفنون الجميلة في عام 1959، وقدمت إلى الإذاعة عام 1953 وغنت عدد كبير من الاغاني، وعندما بدأ بث تلفزيون بغداد عام 1956 قدمت العديد من الحفلات، التي جعلت صوتها ولونها الغنائي معروفاً، وسافرت إلى العديد من الأقطار العربية والأجنبية آنذاك لتحيي حفلاتها.

وفاتها
ماتت لميعة توفيق عام 1992 بسبب مرض عضال ودفنت في مقبرة الكرخ في بغداد، وتركت أرثاً كبيراً من أغانيها المسجلة في إذاعة بغداد.

من أشهر أغانيها
غنت لميعة أطواراً من مقامات «الأبوذية» و«السويحلي» و«الهجع» و«النايل» وهو فن عراقي القديم يتصف بالحنين والعواطف الجياشة، ومن أشهر أغانيها التالي:
 شفته وبالعجل حبيته والله
 نيشان الخطوبة
 هذا الحلو كاتلني ياعمة
 يالماشية بليل إلهلج
 يمة إهنا يمة
 جينا نشوفكم
 العايل ما إله حوبه
 يا يمه انطيني الدربيل

المصادر

مغنون من بغداد
مغنيات عراقيات في القرن 20
مواليد 1937
وفيات 1992

لميعة توفيق


Alex Nuttall (né le ) est un homme politique canadien en Ontario. Il représente la circonscription fédérale ontarienne de Barrie—Springwater—Oro-Medonte à titre de député conservateur de 2015 à 2019.

Biographie
Né à Liverpool en Angleterre, Nuttall travaille dans l'industrie des services financiers avant de devenir conseiller municipal de la ville de Barrie dans le district 10 en 2006. Réélu en 2010 avec 82,7 % des votes, il ne se représente pas en 2014.

Politique provinciale
Visant la nomination progressiste-conservatrice dans la circonscription provinciale de Barrie en vue des élections provinciales de 2011, il voit sa campagne ternie par une affaire d'irrégularités dans le recrutements de membre. Après une enquête interne, il est autorisé à poursuivre sa campagne, mais pour des raisons éthiques, le président de l'association de la circonscription, Fred Hamelin, décide de démissionner. Nuttall échoue finalement face à  qui sera élu député.

Politique fédérale
Élu député conservateur de Barrie—Springwater—Oro-Medonte en 2015, il occupe les rôles de critique de l'opposition pour le Développement économique du sud de l'Ontario, d'Innovation, Sciences et Développement économique, d'Économie collaborative et de Jeunesse, Sports et Personnes souffrant de handicap. Il ne se représente pas en 2019.

Résultats électoraux

Références
Doug Shipley - Chambre des communes du Canada

Naissance en août 1985
Naissance à Liverpool
Député du Parti conservateur du Canada
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Conseiller municipal de Barrie

Alex Nuttall


Deblokada Dubrovnika, hrvatski dokumentarni film iz 2017. godine. Za film je korištena arhivska građa filmskih zapisa HTV-a i ratni snimci Ratka Dragovića Kleka. Novinarka istraživačica je Sandra Pavković. Urednica Ljiljana Bunjevac Filipović. Film je HRT-ova proizvodnja.

Radnja
Film se bavi deblokadom opsjednutog Dubrovnika.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o opsadi Dubrovnika
Hrvatski filmovi 2010-ih

Deblokada Dubrovnika (dokumentarni film)


أو إتش-12 هي مروحية اميركية، تستخدم في أعمال المراقبة. حلقت أول مرة عام 1948، وتستخدم في العديد من الدول سواء عسكريا أو مدنيا.

المستخدمين

المستخدمين العسكريين

المستخدمين المدنيين

مراجع

وصلات خارجية

طائرات حلقت لأول مرة عام 1948
طائرات منافع عسكرية أمريكية 1940–1949
طائرات هيلر
مروحيات عسكرية أمريكية
مروحيات مكبس بمحرك واحد

هيلر او إتش-12


Belkahve mevkii İzmir ili Bornova ilçesi sınırları içinde, Ankara karayolu üzerinde bir geçit ve tarihi önemi olan bir mesire yeridir.

İzmir il merkezine 25 Km mesafededir. İzmir'in düşman işgalinden kurtarılmasından bir gün önce, Nif'de (sonradan Kemalpaşa) gecelediği 8 Eylül 1922 akşamı muzaffer orduların komutanı Mustafa Kemal Paşa'nın buraya çıkıldığında ayakların altında uzanan İzmir'i ilk gördüğü yerdir. (Mustafa Kemal bundan önce İzmir'e, sadece bir kez, Şam'dan döndüğü 1904'te vapur değiştirmek için birkaç saatliğine gelmişti.)

Belkahve, Atatürk'ün doğumunun 100. yıldönümü vesilesiyle, düzenlemeden geçirilmiştir. Piknik yerine umumi vasıtalarla ulaşmak mümkündür. 3,5 hektar büyüklüğündeki saha kızılçam koru ormanı ile kaplıdır. Yazın sıcak günlerinde dahi serinliğini korumaktadır. Arazinin meyilli olmasından dolayı saha içinde otopark bulunmamakta sadece şahıs girişine izin verilmektedir. Ancak giriş kapısı önünden geçen Kavaklıdere köyü yolu boyunca araçlar park edebilmektedir. İçme ve kullanma suyu, WC, çeşmeler, kır büfesi ve piknik üniteleri bulunmaktadır.

Salih Bozok'un hatıralarında Belkahve
Nif'e (Kemalpaşa) geldiğimiz zaman akşam olmak üzereydi. Nif'te bize gösterilen eve girdik. Biraz istirahattan sonra Paşa, Nif'ten İzmir'e kaç kilometre mesafe olduğunu sordular. 30-35 kilometre kadar olduğu söylendi. Bunun üzerine Paşa 'bir yerden İzmir'i görmek kabil midir?' dediler. 10-15 kilometre kadar ileride Belkahve denilen yerden göründüğü söylendikten sonra Paşa derhal oraya gitmek istediler ve otomobile binerek Belkahve denen yere geldik. Orada 1. Ordu Komutanı Nurettin Paşa'yı bulduk. Bir büyük ağacın altında oturmuş, İzmir limanını seyir ve temaşa ediyordu. Bizim geldiğimizi görünce derhal Mustafa Kemal Paşa'nın yanlarına gelerek limandaki İngiliz, Fransız ve Yunan gemilerini gösterdi ve İzmir'in görünen bazı yerleri hakkında bilgi vermeye başladı. 'Şurası Kadifekale'dir, şu görünen Kordon'dur, bu taraf Karşıyaka'dır,' dedi."

Bornova
Bozdağlar
Türkiye'de geçitler
İzmir ilindeki yeryüzü şekilleri
İzmir ilindeki görülecek yerler

Belkahve Geçidi