Bullock may refer to:

Animals
 Bullock (in British English), a castrated male bovine animal of any age
 Bullock (in American English), a young bull (an uncastrated male bovine animal)
 Bullock (in Australia, India and New Zealand), an ox, an adult male bovine used for draught (usually but not always castrated)

Places

Canada
 Bullock Channel, a water channel in British Columbia, Canada
 Bullock Bluff, the northern point of Cortes Island, British Columbia, Canada
 Mount Bullock, a mountain in British Columbia, Canada

United States
 Bullock County, Alabama
 Bullock Correctional Facility, a medium-security Alabama Department of Corrections prison
 Bullock, a community in the township of Lanark Highlands, Ontario, Canada
 Bullock, New Jersey, an unincorporated community
 Bullock, South Dakota, a ghost town
 Bullock Creek (South Carolina)

Elsewhere
 Bullock Harbour, near Dalkey, Ireland
 Bullock Park, a townland in County Tyrone, Northern Ireland

Other uses
 Bullock (surname)
 Bullock Hotel, Deadwood, South Dakota
 Bullock Texas State History Museum, Austin, Texas
 Bullock's, a defunct department store chain based in Los Angeles, California

See also
 Bullock Report (A Language for Life), a 1975 UK government report
 Bullock Report (Industrial democracy), a 1977 UK government report
 Bulloch
 Bollocks

Bullock


Hüseyin Çelik (d. 5 Mart 1959, Gürpınar, Van), Kürt ve Arap kökenli Türk  siyasetçi, akademisyen ve yazar. 58. Hükûmette Kültür Bakanı, 59. Hükûmette Millî Eğitim Bakanı, TBMM 22 ve 23. Dönem AK Parti Van, 24. Dönem Gaziantep milletvekillerindendir. 21. Dönem'de Doğru Yol Partisinden Van Milletvekili seçilmiştir.

Eğitim ve kültür Hayatı
1959 yılında Van'ın Gürpınar ilçesinde doğdu. Annesi Kürt, babası Arap asıllıdır. 1983 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Aynı yıl Yüzüncü Yıl Üniversitesine asistan olarak girdi. 1987 yılında İstanbul Üniversitesinin kadrosuna geçti. 1988-1991 yılları arasında Jön Türkler üzerine doktorası ile ilgili araştırmalar yapmak üzere İngiltere'de bulundu. Aynı zamanda Londra Üniversitesi, School of Oriental and African Studies'de Turkish Politics bölümü yüksek lisans programına devam etti. 1991'de Türkiye'de ilk siyasal hareket olan Yeni Osmanlılar Cemiyeti ile ilgili araştırmalar yapmak üzere Belçika, Hollanda, Almanya, Avusturya, İsviçre, İtalya ve Fransa'da bulunan Çelik, Ali Suavi ve Dönemi konulu doktorasını tamamladı. 1992'de Yüzüncü Yıl Üniversitesinde yardımcı doçent, 1997 yılında ise doçent oldu. Son olarak Yüzüncü Yıl Üniversitesinde öğretim üyeliği ve bölüm başkanlığı yaptı. Türk kültürü, siyasi tarihi ve edebiyatı üzerinde yayımlanmış 15 kitabı bulunan Hüseyin Çelik ileri düzeyde İngilizce ve Kürtçe bilmektedir. Hüseyin Çelik, Şahsenem Hanım'la evli ve Ali Ekrem, Enis ve Büşra Vuslat adlarında üç çocuğu vardır.

Siyasî hayatı
Üniversite yıllarında ve akademik hayatında siyasetle yakından ilgilendi. 18 Nisan 1999 Milletvekili Genel Seçimi'nde DYP'den Van Milletvekili seçildi. 3 Temmuz 2001'de DYP'den istifa ederek AK Parti'nin kurucuları arasında yer aldı. Milletvekili seçildiği ilk yıl TBMM Başkanlık Divanı Üyeliğine seçildi. TBMM'de AK Parti Grubu oluştuktan sonra Grup Başkan Vekili oldu. 3 Kasım 2002 Milletvekili Genel Seçimi'nde yeniden Van Milletvekili olarak parlamentoya girdi. 58. Cumhuriyet Hükûmetinde Kültür Bakanı olarak görev aldı. 59 ve 60. AK Parti Hükûmetlerinde ise Millî Eğitim Bakanı olarak yer almıştır.

Eserleri
 Türkiye'de Değişim Demokrasi ve Aydınlar, Ufuk Yayınları.
 Van'da Ermeni Mezalimi, Cedit Neşriyat.
 Türkler Karakterleri, Terbiyeleri ve Müesseleri, Diyanet Vakfı Yayınları.
 Türk Dostu İngiliz Türkolog Charles WELLS, T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları.
 Temizlik Doğudan Gelir, Nesil Yayınları.
 Reşat Nuri Güntekin'in Romanlarında Sosyal Tenkit, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
 Osmanlı Yanlısı İngiliz Dış İşler Komiteleri, İnkılab Yayınları.
 Genç Kalemler Mecmuası Üzerinde Bir Araştırma, YL Tezi, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Yayınları.
 Ali Suavî, T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları.
 Ali Suavî ve Dönemi, İletişim Yayınları.
 Türkiye'nin Ermeni Sorunu (Yüzleşme/Çözüm), BDS Yayınları.
 Bir Medeniyet Analizi Türk Yanlısı İngilizlerin Osmanlı'ya Bakışı, Ufuk Yayınları.
 Bir Dönem Böyle Geçti, Kale Ofset Matbaacılık.
 Şinasi.

Kaynakça

1959 doğumlular
58. Hükûmet - Gül Hükûmeti
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 21. dönem Van milletvekilleri
TBMM 22. dönem Van milletvekilleri
TBMM 23. dönem Van milletvekilleri
TBMM 24. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM Adalet ve Kalkınma Partisi Grup Başkanvekilleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Van doğumlu siyasetçiler
TBMM 21. dönem kâtip üyeleri
TBMM Dilekçe Komisyonu
Adalet ve Kalkınma Partisi sözcüleri
Yaşayan insanlar
Doğru Yol Partisi mensubu siyasetçiler

Hüseyin Çelik


Energetska unija je plan Europske komisije pokrenut u veljači 2015. godine kojim će se za građane i poduzeća Europske unije osigurati sigurna, cijevno dostupna i ekološki prihvatljiva energija. Projekt je predložio sadašnji predsjednik Europskog vijeća Donald Tusk. Potpredsjednik Europske komisije Maroš Šefčovič ocijeno je taj projekt kao najambiciozniji europski energetski projekt još od vremena stvaranja Zajednice za ugljen i čelik 1951. godine. Oslanjanje EU na Rusiju i njezinu energiju te aneksija Krima navedeni su kao jaki razlozi za važnost ove politike.

Koncept uvođenja obvezne i sveobuhvatne energetske politike Europske unije odobren je na sastanku neformalnog Europskog vijeća 27. listopada 2005. godine u Hampton Courtu. Lisabonski ugovor iz 2007. godine legalno uključuje solidarnost u pitanjima opskrbe energijom i promjenama energetske politike unutar EU. Prije Lisabonskog ugovora, energetsko zakonodavstvo EU temeljilo se na tijelu EU u području zajedničkog tržišta i okoliša. Međutim, u praksi mnoge politike vezane za energiju ostajale su na nacionalnoj razini članica, a napredak u politici na europskoj razini zahtijeva dobrovoljnu suradnju svih država članica.

Područja politike
Strategija energetske unije EU sastoji se od pet blisko povezanih dimenzija koje se međusobno nadopunjuju.
 Sigurnost, solidarnost i povjerenje - dobivanje energije iz raznovrsnijih izvora u Europi te osiguravanje opskrbe energijom putem solidarnosti i suradnje među državama članicama.
 Potpuno integrirano unutarnje energetsko tržište - omogućavanje slobodnog protoka energije cijelim EU-om s pomoću odgovarajuće infrastrukture i bez ikakvih tehničkih ili regulatornih prepreka učinkovit je način za osiguravanje opskrbe i pružanje najbolje ponude energije za potrošače.
 Energetska učinkovitost na prvom mjestu, veća energetska učinkovitost smanjit će emisije i našu ovisnost o uvozu energije te potaknuti zapošljavanje i gospodarski rast.
 Klimatska politika – dekarbonizacija gospodarstva. Ambiciozna klimatska politika nužan je dio stvaranja energetske unije. Mjere obuhvaćaju sustav EU-a za trgovanje emisijama (EU ETS), ambiciozne, ali pravedne nacionalne ciljeve za smanjenje emisija stakleničkih plinova u sektorima izvan ETS-a te plan za mobilnost s niskim razinama emisija i energetsku politiku koja bi Europsku uniju učinila vodećom u upotrebi energije iz obnovljivih izvora. EU želi brzo ratificirati Pariški sporazum, ambiciozan novi globalni sporazum o klimatskim promjenama, koji je odobren u Parizu u prosincu 2015.
 Istraživanje, inovacije i konkurentnost - podupiranje otkrića u području tehnologija s niskom razinom emisija ugljika i čistom energijom davanjem prednosti istraživanju i inovacijama kako bi se potaknula tranzicija energetskog sustava i poboljšala konkurentnost.

Energetska sigurnost
Više od polovine energije država skupine EU-28 potječe iz zemalja izvan EU-a. Taj se udio posljednjih desetljeća uglavnom povećava. Velika količina energije uvezene u EU potječe iz Rusije, a zbog njezinih sporova sa susjednim državama posljednjih je godina opskrba bila ugrožena. Zabrinutost povezana sa sigurnošću opskrbe iz Rusije dodatno se povećala zbog sukoba u Ukrajini.
Nakon [Krimska kriza|rusko-ukrajinske plinske krize] u siječnju 2009. revidiran je zakonodavni okvir koji se odnosi na sigurnost opskrbe, a u rujnu 2009. Vijeće Europske unije donijelo je Direktivu Vijeća 2009/119/EZ o obvezi država članica da održavaju minimalne zalihe sirove nafte i/ili naftnih derivata. Svrha je tih mjera usmjerenih na tržišta nafte i plina osigurati da sve stranke poduzmu učinkovite mjere za sprječavanje i ublažavanje posljedica mogućih poremećaja u opskrbi te stvoriti mehanizme za suradnju država članica i učinkovito rješavanje svih velikih poremećaja u opskrbi naftom ili plinom koji bi mogli nastati. Uz to, uspostavljen je koordinacijski mehanizam kako bi države članice mogle u hitnim slučajevima ujednačeno i neposredno reagirati.
U studenome 2010., Europska komisija pokrenula je inicijativu "Energy 2020 a strategy for competitive, sustainable and secure energy". U toj su strategiji utvrđeni energetski prioriteti za razdoblje od 10 godina te su iznesene mjere koje se mogu poduzeti kako bi se odgovorilo na niz izazova, uključujući stvaranje tržišta s konkurentnim cijenama i sigurnom opskrbom, poticanje vodećeg tehnološkog položaja i učinkovito pregovaranje s međunarodnim partnerima. Jedan je od prioriteta održavanje dobrih odnosa s vanjskim dobavljačima energije za EU i provoznim zemljama. Taj je rad nadograđen kroz 2030 energy strategy, čime se osigurava politički okvir za klimatsku i energetsku politiku do 2030., i 2050 energy roadmap, gdje je zadan dugoročni cilj smanjenja emisija stakleničkih plinova u EU-u za 80 – 95 % do 2050.
Organizacijom Energy Community, koja je osnovana u listopadu 2005., EU nastoji uključiti i susjedne države u svoje unutarnje energetsko tržište. Izgradnja pouzdanih partnerstava sa zemljama dobavljačima, provoznim zemljama i zemljama potrošačima smatra se načinom ublažavanja rizika povezanih s energetskom ovisnošću EU-a.
Trenutačno postoji niz inicijativa za razvoj plinovoda između Europe i njezinih istočnih i južnih susjeda.To su: Nord Stream (plinovod između Rusije i EU-a preko Baltičkog mora) je pušten u rad u studenome 2011., i Transjadranski plinovod, kojim se Turska povezuje s Italijom preko Grčke i Albanije radi dovođenja plina iz regije Kaspijskog mora do EU-a.

Energetski cijevi EU

Ciljevi do 2020. godine
Klimatsko-energetskim paketom zakona iz 2008. godine utvrđeni su provedbeni temelji klimatske politike do 2020. godine. Ovim paketom postavljeni su cijevi 20-20-20 što predstavlja:

smanjenje emisija stakleničkih plinova za 20% u odnosu na emisiju iz 1990. godine,
povećanje udjela potrošnje energije u Europskoj uniji iz obnovljivih izvora za 20%,
povećanje energetske učinkovitosti za 20%.
Ocjena ostvarenja u dokumentu Procjena utjecaja okvira za klimatsku i energetsku politiku u razdoblju 2020. – 2030. godine pokazuje da će EU premašiti cilj smanjenja emisija 2020. godine, odnosno da će EU imati manje od ciljnog iznosa 20%, u odnosu na 1990. godinu.
Da bi se ostvario cilj smanjenja emisije 20% Europska unija postavila je provedbeni cilj da u ETS sektoru do 2020. godine treba smanjiti emisije na razini EU za 21%, a u izvan ETS-a za 10%, u odnosu na 2005. godinu. Obveze smanjenja emisija za države članice raspoređene su u ovisnosti od gospodarske mogućnosti, u rasponu od -20% do +20%.

Ciljevi do 2030. godine
Okvirom za klimatsku i energetsku politiku u razdoblju do 2030. godine i nedavno objavljenim Zimskim paketom utvrđeni su ciljevi smanjenja emisije EU do 2030. godine:
smanjenje emisija stakleničkih plinova za najmanje 40% u odnosu na emisiju iz 1990. godine,
postizanje udjela potrošnje energije u Europskoj uniji iz obnovljivih izvora od najmanje 27%,
povećanje energetske učinkovitosti za najmanje 30%,
elektroenergetska povezanost od 15%.
U razdoblju od 2020. do 2030. godine ostaje isti okvir politike, temeljen na tržištu kroz ETS i na nacionalnim obvezama za sektore izvan ETS-a.
Da bi se ostvario cilj smanjenja emisije 40% Europska unija postavila je provedbeni cilj da u ETS sektoru do 2030. godine treba smanjiti emisije na razini EU za 43 %, a izvan ETS-a za 30%, u odnosu na 2005. godinu. Obveze smanjenja emisija za države članice raspoređene su u ovisnosti od gospodarske mogućnosti, u rasponu od 0 do -40%, pri čemu se nacrt Uredbe još razmatra na sastancima Radne skupine Vijeća EU.

Ciljevi do 2050. godine
Strateškim dokumentom Plan puta do 2050. EU je postavila okvirni dugoročni cilj smanjenja emisija za 40% do 2030., 60% do 2040. te 80% do 95% do 2050. godine, u odnosu na 1990. godinu. Pojedinačni ciljevi za države nisu postavljeni. Određeni su indikativni ciljevi smanjenja po pojedinim sektorima.

Izvori

Vanjske poveznice
Europska komisija
Maroš Šefčovič
Direktiva Vijeća 2009/119/EZ
"Energy 2020 a strategy for competitive, sustainable and secure energy"
Energy Community
Radne skupine Vijeća EU

Energetika
Europska unija

Energetska unija


Den store sovjetiske encyklopædi ( eller БСЭ; ) er et af de største og mest moderne opslagsværker på russisk. Encyklopædien blev udgivet i Sovjetunionen mellem 1926 og 1990. Den første udgave med 65 bind og et helt ekstra bind helt helliget Sovjetunionen udkom 1926-1947; den anden udgave på 50 bind udkom 1950-1958; den tredje udgave udkom i 1969-1978 og havde 30 bind.

Første udgave af Den store sovjetiske encyklopædi (1926-47) indeholdt 65.000 artikler, 12.000 illustrationer og over 1000 kort. Hver artikel var gennemsnitligt på 2.700 tegn. Chefredaktøren på den første udgave var sovjetiske videnskabsmand Otto Schmidt. I redaktionen indgik blandt andre Nikolaj Bukharin, Kliment Vorosjilov og Karl Radek. Hvert bind blev udgivet i 50-80 tusinde eksemplarer.

Anden udgave (1950-58) indeholdt 100.000 artikler og tredje udgave (1969-78) indeholdt i alt 95.279 artikler.

Leksikonet fik en efterfølger i 2002, hvor Vladimir Putin undertegnede en kontrakt om at udgive en ny udgave. Den nye udgave blev opdateret. Forud for udgivelsen i 2004 ændredes navnet til "Den store russiske encyklopædi".

Eksterne henvisninger

 "Den store sovjetiske encyklopædi" online , hentet 1. december 2016

sovjetiske encyklopædi, den store
sovjetiske encyklopædi, den store
sovjetiske encyklopædi, den store

Den store sovjetiske encyklopædi


Glückstadt (; ) is a town in the Steinburg district of Schleswig-Holstein, Germany. It is located on the right bank of the Lower Elbe at the confluence of the small Rhin river, about  northwest of Altona. Glückstadt is part of the Hamburg Metropolitan Region (Metropolregion Hamburg).

History

Glückstadt was founded in 1617 on the marsh lands along the Elbe by the Duke of Holstein, King Christian IV of Denmark, who had levees and fortifications built as well as a ducal residence. Its name translates to English literally as "Luck City" or "Fortune City". As Christian IV promised the settlers tax exemption and freedom of religion, Glückstadt soon became an important trading centre, intended to compete with the Imperial city of Hamburg, located upstream on the Elbe. Calvinists, Remonstrants and Mennonites (Anabaptists) from the Netherlands settled here, as well as Sephardic Jews and Catholics.

After the king had interfered in the Thirty Years' War, the town in 1627/28 was besieged for fifteen weeks by the united Imperial and Catholic troops under the command of Albrecht von Wallenstein and Count Tilly, though without success.

In 1649 Christian's son and successor King Frederik III of Denmark had the seat of the Holstein administration moved to Glückstadt, whereafter the duchy became known as Holstein-Glückstadt. In 1773 the town became the capital of all Holstein lands, when the lands of the Holstein-Gottorp line were finally incorporated. During the War of the Sixth Coalition in 1814 Glückstadt was blockaded by the allies and capitulated, whereupon its fortifications were demolished. In 1830 it was made a free port.

Holstein-Glückstadt remained a possession of the Danish Crown until its defeat in the Second Schleswig War of 1864. It was occupied by Austria, but finally incorporated into the Prussian Province of Schleswig-Holstein in the aftermath of the 1866 Austro-Prussian War.

Transport
In 1845, Glückstadt station opened on the Marsh Railway line from Elmshorn, which in 1857 was continued to Itzehoe. Today trains run from Hamburg-Altona station to Westerland on Sylt island. Glückstadt also has a ferry service across the Elbe to Wischhafen in Lower Saxony. It is a stop on the Deutsche Fährstraße theme road and the Elbe Cycle Route.

Notable people
Chronological list

Kurt Benirschke (1924-2018), pathologist, geneticist, inventor of the Frozen zoo
Christoffer Gabel (1617-1673), Danish statesman and merchant, governor of the Faroe Islands and Copenhagen, most powerful adviser of Frederick III of Denmark
Willi Holdorf (1940-2020), Olympic gold medal winner (decathlon, 1964)
 Fritz Lau (1872–1966), Low German playwright and author
Theodor Olshausen (1802-1869), lawyer, politician, 1848 revolutionary
John C. Petersen (1842-1887), butcher, farmer, and Wisconsin legislator
August Friedrich Schenck (1828-1901), a painter, well known for his landscapes and paintings of animals
Rudolf von Willemoes-Suhm (1847-1875), zoologist, and research traveler

References

Populated places established in 1617
Towns in Schleswig-Holstein
Steinburg
Populated riverside places in Germany
Populated places on the Elbe
1617 establishments in the Holy Roman Empire

Glückstadt


10. armija može značiti:
10. armija (Njemačko Carstvo)
10. armija (Austro-Ugarska)
10. armija (Wehrmacht)

10. armija (Francuska)
10. armija (Ujedinjeno Kraljevstvo)
10. armija (Kraljevina Italija)
10. armija (Rusko Carstvo)
10. armija (Japan)
10. armija (Sovjetski Savez)
10. armija (SAD)

10. armija


Le Royaume-Uni a participé au Concours Eurovision de la chanson junior, en 2004 où ils étaient représentés par Cory Spedding avec la chanson "The Best Is Yet To Come".

Sélection

Finale national

Une finale nationale a été organisée par Independent Television (ITV)  pour sélectionner la candidature britannique au Concours Eurovision de la chanson junior 2004.

La finale, diffusée sur la chaîne numérique ITV2, a eu lieu le 4 septembre 2004 et a été présentée par Holly Willoughby, Stephen Mulhern et Michael Underwood. Un télévote régional a eu lieu pour sélectionner le gagnant parmi les 8 compétiteurs.

À l'Eurovision Junior
Le concours Eurovision de la chanson 2004 devait initialement se tenir à Manchester. Cependant, ITV a abandonné le projet en raison de problèmes de financement et de calendrier. Il a donc été déplacé à Lillehammer en Norvège.

Le soir du concours, Cory Spedding s'est classé 13e dans l'ordre de passage du concours, après Lettonie et devant le Danemark. À la fin du vote Cory a reçu 140 points, se classant 2e des 18 participants en compétition, battu par María Isabel qui représenté l'Espagne.

Vote

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Royaume-Uni au Concours Eurovision de la chanson junior
 Concours Eurovision de la chanson junior 2004

Royaume-Uni
Royaume-Uni au Concours Eurovision de la chanson junior
2004 à la télévision britannique


Cristian George Ganea ()  un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș stânga la clubul din , .

Note

Legături externe
 Profil pe Romaniansoccer.ro

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai AFC Săgeata Năvodari
Fotbaliști ai FC Brașov
Fotbaliști ai CSU Craiova
Fotbaliști ai ASA Târgu Mureș
Fotbaliști ai FC Viitorul

Cristian Ganea


A parking lot (American English) or car park (British English), also known as a car lot, is a cleared area intended for parking vehicles. The term usually refers to an area dedicated only for parking, with a durable or semi-durable surface. In most jurisdictions where cars are the dominant mode of transportation, parking lots are a major feature of cities and suburban areas. Shopping malls, sports stadiums, megachurches and similar venues often have immense parking lots. (See also: multistorey car park)

Parking lots tend to be sources of water pollution because of their extensive impervious surfaces, and because most have limited or no facilities to control runoff. Many areas today also require minimum landscaping in parking lots to provide shade and help mitigate the extent to which their paved surfaces contribute to heat islands. Many municipalities require minimum numbers of parking spaces for buildings such as stores (by floor area) and apartment complexes (by number of bedrooms). In the United States, each state's Department of Transportation sets the proper ratio for disabled spaces for private business and public parking lots. Modern parking lots use various technologies to enable motorists to pay parking fees, help them find unoccupied spaces and retrieve their vehicles, and improve their parking experiences.

Urban planning

The effect of large-scale in-city parking has long been contentious. The replacement of historic structures by garages and lots has led to historical preservation movements in many cities. The massive acreage devoted to parking is widely seen as disruptive to walkable urban fabric, maximizing convenience to each individual building but hampering foot traffic between them. Large paved areas have been called "parking craters", "parking deserts", and similar terms, emphasizing their "depopulated" nature and the barriers they can create to walking movement.

Parking minimums and maximums

Urban planning policies such as parking minimums and maximums can influence the size of private parking lots.

Criticism
Due to a recent trend towards more livable and walkable communities, parking minimums (policies requiring each building to have at least a minimum number of parking spaces) have been criticized by both livable streets advocates and developers alike. For a time, the British government recommended that local councils should establish maximum parking standards to discourage car use. American cities such as Washington, DC, are now considering removing parking minimums as a way to add more housing for residents while encouraging the use of public transit.
Parking lots designed specifically for bicycle parking are also becoming more prevalent in response to increased environmental and health consciousness. These may include bicycle parking racks and locks, as well as more modern technologies for security and convenience. For instance, a growing number of bicycle parking lots in Tokyo include automated parking systems.

Legal issues

Sweden and Denmark

In Sweden and Denmark, there are legally two types of car parking, either on streets and roads, or on private land. A parking violation on streets is a traffic crime, resulting in fines. A parking violation on private land (also if owned by the city) is a contract violation and gives additional parking fee ( = check fee). The difference is small for the car owner and the owner is always responsible.

United Kingdom
The United Kingdom has two types of car parking: either on public or on private land. The difference is that the police will investigate any reported accident on public land but have no legal obligation and will not do so on private land. Public road is defined by the Road Traffic Act 1972 and (Amendment) Regulations 1988 S.I. 1988/1036 as: "Road", in relation to England and Wales, means any highway and any other road to which the public has access, and includes bridges over which a road passes. There is also a House of Lords judgment on this matter.

Civil enforcement officers enforce parking restrictions on public, council-run car parks. These include failure to purchase a ticket as payment (if available)/not parking in a marked bay/other offences.

United States
In the United States, each state's Department of Transportation sets the proper ratio for disabled spaces for private business and public parking lots. Certain circumstances may demand more designated spaces. These reserved spaces are mandated by the Americans with Disabilities Act Accessibility Guidelines.

Payment

Various forms of technology are used to charge motorists for the use of a parking lot.

Boom gates are used in many parking lots. A customer arrives to the entry ticket machine by vehicle, presses the ticket request push button, takes a ticket - which raises the barrier - and enters the parking lot. To exit the lot, the customer presents the ticket to a cashier in a booth at the exit and tenders payment, after which the cashier opens the boom gate.

In 1954, the first automated parking lots were built where, for a monthly fee, a driver with a magnetic key card could enter and exit the parking lot by raising and lowering the boom.

A more modern system uses automatic pay stations, where the driver presents the ticket and pays the fee required before returning to their car, then drives to the exit terminal and presents the ticket. If the ticket has not been paid for, the boom barrier will not raise, which will force the customer to either press the intercom and speak to a staff member, or reverse out to pay at the pay station or cashier booth.

At some major airports' parking lots in the United States, a driver can choose to swipe a credit card at the entry ticket dispenser instead of taking a ticket. When the driver swipes the same credit card at the exit terminal upon leaving the lot, the applicable parking fee is automatically calculated and charged to the credit card used.

In some parking lots, drivers present their tickets to and pay the cashiers at a separate cashier's office or counter (which are often located elsewhere from the entrances and exits of carparks). Such cashier's offices are called shroff offices or simply shroff in some parking lots in Hong Kong and other parts of East Asia influenced by the Hong Kong usage. If a ticket has not been paid, the barrier will not raise. In recent years, cashiers and shroff officers have often been replaced with automated machines. Another variant of payment has motorists paying an attendant on entry to the lot, with the way out guarded by a one-way spike strip that will only allow cars to exit.

Parking meters can also be used, with motorists paying in advance for the time required for the bay they are parked in. Pango (a play on "pay and go"), a company founded in Israel in 2007, created a mobile app that allows users to both find and pay for available metered parking; the app can also be used to pay for garage parking.  Users' accounts are linked to a payment method, and the system remembers where a vehicle is parked and allows users to share a parking session with Facebook friends. Users may also, for a nominal monthly fee per registered car, subscribe to reminders that text alerts shortly before metered time expires, and in some municipalities, users may buy additional metered time via cellphone. Philadelphia, encourages parking space turnover by charging escalating parking fees when metered time is added. Another app, Streetline, whose primary purpose is to help motorists find open parking spots using their smartphones, includes a timer, so users can get back to a parking meter before it expires, and a filter that lets users choose between on-street and off-street parking spaces; it also connects to the phone's camera so a user can take a photograph of their car.

Other lots operate on a pay and display system, where a ticket is purchased from a ticket machine and then placed on the dashboard of the car. Parking enforcement officers patrol the lot to ensure compliance with the requirement.

Similar to this is the system where the parking is paid by the mobile phone by sending an SMS message which contains the license plate number. In this case, the virtual cashier books the car and the time when the message is sent, and later a new SMS message must be sent whenever the time is due. The actual payment is then made via the mobile phone bill.

Since 1978 in the United Kingdom, it has been possible to pre-book parking with specialist companies, such as BCP. This is prevalent at all airports, major ports and cities.

Technology

Modern parking lots use a variety of technologies to help motorists find unoccupied parking spaces using parking guidance and information system, retrieve their vehicles, and improve their experience. This includes adaptive lighting, sensors, indoor positioning system (IPS) and mobile payment options. The Santa Monica Place shopping mall in California has cameras on each stall that can help count the lot occupancy and find lost cars.

In outdoor parking lots, GPS can be used to remember the location of a vehicle (some apps saves location automatically when turning off the car when a smartphone breaks communication with a vehicle's Bluetooth connection). In indoor parking lots, one option is to record one's Wi-Fi signature (signal strengths observed for several detectable access points) to remember the location of a vehicle. Another alternative is to use smartphone applications that does inertial dead reckoning, detection of turns made by the car while driving indoor, correlations of travel time between turns, and machine learning algorithms, to infer the rough location of the parked car based on a map or floorplan.

Online booking technology service providers have been created to help drivers find long-term parking in an automated manner, while also providing significant savings for those who book parking spaces ahead of time. They use real-time inventory management checking technology to display parking lots with availability, sorted by price and distance from the airport.

There are mobile apps providing services for the reservation of long-term parking lot spaces similar to online or aggregate parking facility booking services. Some long-term parking mobile apps also have turn-by-turn maps to locate the parking lot, notably US and UK based ParkJockey.

Environmental considerations

Water pollution
Parking lots tend to be sources of water pollution because of their extensive impervious surfaces. Virtually all of the rain (minus evaporation) that falls becomes urban runoff. To avoid flooding and unsafe driving conditions, the lots are built to channel and collect runoff. Parking lots, along with roads, are often the principal source of water pollution in urban areas.

Motor vehicles are a constant source of pollutants, the most significant being gasoline, motor oil, polycyclic aromatic hydrocarbons (PAHs), and heavy metals. are found in combustion byproducts of gasoline, as well as in asphalt and coal tar-based sealants used to maintain parking lots.) Many parking lots are also significant sources of trash which ends up in waterways.

Treatment of pollution: Traditionally, the runoff has been shunted directly into storm sewers, streams, dry wells or even sanitary sewers. However, most larger municipalities now require construction of stormwater management facilities for new lots. Typical facilities include retention basins, infiltration basins and percolation trenches. Some newer designs include bioretention systems, which use plants more extensively to absorb and filter pollutants. However, most existing lots have limited or no facilities to control runoff.

Alternative paving materials: An alternative solution today is to use permeable paving surfaces, such as brick, pervious concrete, stone, special paving blocks, or tire-tread woven mats. These materials allow rain to soak into the ground through the spaces inherent in the parking lot surface. The ground then may become contaminated in the surface of the parking lot park, but this tends to stay in a small area of ground, which effectively filters water before it seeps away. This can however create problems if contaminants seep into groundwater, especially where there is groundwater abstraction 'downstream' for potable water supply.

Landscaping
Many areas today also require minimum landscaping in parking lots. This usually principally means the planting of trees to provide shade. Customers have long preferred shaded parking spaces in the summer, but parking lot providers have long been antagonistic to planting trees because of the extra cost of cleaning the parking lots.

Paved surfaces contribute to heat islands in two ways. The first is through excessive accumulation of heat. Dark materials and the enclosed canyons created by city buildings trap more of the sun's energy. The reflection rate of paving compared to natural surfaces is important as higher reflectance means cooler temperatures. Black pavements, the hottest, have solar reflectances of 5 to 10 percent. Lighter pavements have solar reflectance rates of 25 percent or higher. Reflectance values for soils and various types of vegetation range from 5 to 45 percent.
The second cause of heat islands is the low moisture content of paving and building materials. Such materials are watertight, so no moisture is available to dissipate the sun's heat through evaporation.

Tree planting has been shown to significantly reduce temperatures in open, paved areas. In one study in Alabama, daytime summer temperatures of  were recorded in the centre of a bare parking lot, whereas where a small island of trees was present, temperatures only reached . It also found that a further 1 °F temperature reduction could be obtained for every additional canopy tree planted.

More recently, parking lots have been seen as prime real estate for installing large solar panel installations, with the additional benefit of shade for vehicles parked underneath.

Land usage
A parking lot needs fairly large space, around  per parking spot. This means that lots usually need more land area than for corresponding buildings for offices or shops if most employees and visitors arrive by car. This means covering large areas with asphalt.

Services
Some lots have charging stations for battery vehicles. Some regions with especially cold winters provide electricity at most parking spots for engine block heaters, as antifreeze may be inadequate to prevent freezing.

See also

 Automated parking system
 Automatic number-plate recognition (ANPR)
 Automatic vehicle location
 British Parking Association
 Charging station
 Green parking lot
 Indoor positioning system (IPS)
 Multi-storey car park
 Park and ride
 Parking meter
 Parking space
 Permeable paving
 Radio-frequency identification (RFID)
 Road surface marking
 Vehicle location data

References

Lot

Parking lot


Potchefstroom (), colloquially known as  Potch, is an academic city in the North West Province of South Africa. It hosts the Potchefstroom Campus of the North-West University. Potchefstroom is on the Mooi Rivier (Afrikaans for "pretty river"), roughly  west-southwest of Johannesburg and  east-northeast of Klerksdorp.

Etymology
Several theories exist about the origin of the city's name. According to one theory, it originates from Potgieter + Chef + stroom (referring to Voortrekker leader and town founder Andries Potgieter; "chef" indicates the leader of the Voortrekkers, and "stroom" refers to the Mooi River).

Geoffrey Jenkins writes, "Others however, attribute the name as having come from the word 'Potscherf', meaning a shard of a broken pot, due to the cracks that appear in the soil of the Mooi River Valley during drought resembling a broken pot". M. L. Fick suggests that Potchefstroom developed from the abbreviation of "Potgieterstroom" to "Potgerstroom", which became "Potchefstroom". However, this does not account for the appearance of "Potjestroom" on many documents and photographs.

The African National Congress decided to change the name of the municipality and some street names in 2006, favouring "Tlokwe" as the new name. In 2007, its name was changed from Potchefstroom Municipality to Tlokwe Municipality. However, the city continued to use the name Potchefstroom. The Tlowke Municipality merged with the Ventersdorp Municipality in 2016, forming the larger JB Marks Local Municipality.

History
Potchefstroom, founded in 1838 by the Voortrekkers, is the second-oldest European settlement in the Transvaal. The oldest European settlement is Klerksdorp, about  west. Some historians challenge this, because the first settlement was in the "upper regions of the Schoon Spruit" (believed to have been between Klerksdorp and Potchefstroom). However, Potchefstroom was the first to develop into a town.

Until 1840, the towns of Potchefstroom and Winburg and their surrounding territories were a Boer Republic known as the Republic of Winburg-Potchefstroom. Voortrekker leader Andries Hendrik Potgieter was elected as chief commandant. In October 1840, after a meeting between Potgieter, Andries Pretorius and G. R. van Rooyen, it was decided that Potchefstroom would unite with "Pieter Mouriets Burg" (Pietermaritzburg).

On 16–17 January 1852, the Sand River Convention was signed between Andries Pretorius (representing the Boers) and Major W. S. Hogge and C. M. Owen (representing Britain). According to the convention, the British government would allow the immigrant farmers north of the Vaal River to govern themselves with no interference from either side. This signalled the establishment of the Zuid-Afrikaanse Republiek (ZAR) (South African Republic). In Article 17 of the Constitution of the ZAR dated 18 February 1858 (which was accepted in Rustenburg), it was stated that "Potchefstroom, located on the Mooi River, would be the capital of the Republic and that Pretoria would be the seat of government". In May 1860, Potchefstroom became the "chief city" of the republic and the capital moved to Pretoria.

On 16 December 1880, the First Boer War began when the Boers laid siege to the old fort, then occupied by British forces. The siege ended amicably on 23 March 1881. During the Second Boer War, the British established a concentration camp in Potchefstroom for Afrikaner civilians, primarily women and children, who were captured in the Boer republics by British forces as part of a scorched earth campaign.

At the opening of the city hall in 1909, colonial secretary Jan Smuts was asked about the possibility of Potchefstroom becoming capital of the Union. He replied that the city stood no chance, but should aim to be South Africa's largest educational centre.
This has led to Potchefstroom's being the "city of expertise", with numerous tertiary educational institutions. It has hosted the annual late-September Aardklop Arts Festival, a predominantly-Afrikaans arts festival, since 1997.

Population
The Potchefstroom Municipality, which encompasses several neighbouring settlements, had a population of 128,357 in the 2007 community survey. Of these, 69.6 percent were White, 27.0 percent were Black, three percent were Coloureds and 0.4 percent were Asian. However, the city itself and surrounding suburbs have a population of 43,448, of which 69.9 percent are White, 25.4 percent are Black, 2.8 percent were Coloured and 1.3 percent were Asian.

Ken McArthur of Potchefstroom won a gold medal at the 1912 Stockholm Olympics in the marathon. McArthur was known in his home village of North Antrim for his training routine, which consisted of racing a narrow-gauge train.

Education
Potchefstroom is home to five tertiary institutions, 30 other schools and a number of research bureaus and training centres, including:
The North-West University, a merged tertiary institution which was created on 1 January 2004, with campuses in Potchefstroom, Mafikeng and Vanderbijlpark. The Potchefstroom Campus (formerly the Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, founded in 1869) is the largest, and the university's head office is located there. The North-West University became one of South Africa's larger universities after the merger, with about 32,000 full-time and distance-education students.
The Potchefstroom College of Education (originally the Normal College), which was founded in 1919. The college was originally housed in galvanised-iron buildings on the same premises as the Potchefstroom High School for Boys, and moved to its present location in 1923. The College of Education was incorporated by the university on 1 January 2001.
The Technical College Potchefstroom, founded in 1939 when the Union Education Department began "continuation classes".
The Agricultural Centre, previously known as the Experimental Farm (1902) and Agricultural College (1939), is the largest agricultural facility in one location in southern Africa. The centre houses the headquarters of the Highveld Region of the Department of Agriculture, the Grain Crops Institute, and the Agricultural College. The Potchefstroom Koekoek chicken was developed there.
Potchefstroom Akademie, founded in 1981 by Tina Schöltz, offers tertiary education in somatology, health and skincare therapy, holistic health therapies and interior design and decorating.
Potchefstroom High School for Girls: Originally known as the Central School, it was established in 1874. Girls High was founded in 1905, when the Central School was divided into separate high schools for boys and girls.
Potchefstroom High School for Boys, established in 1874, has been at its current site since 1905.
HTS Potchefstroom, founded in January 1903
Potchefstroom Central Primary School, the city's only English-speaking primary school
Hoër Volkskool Potchefstroom, founded in 1927
Laerskool President Pretorius, founded in 1897
Potchefstroom Gimnasium, founded in 1907
Public primary and high schools in Potchefstroom's townships include Boitirelo Primary School, Lesego Primary School, Boitshoko High School and Tlokwe High School.

Sports facilities
Potchefstroom, known as the North West Province's "Home of Sport", is the provincial headquarters of 17 major sports. The city council emphasises the establishment, maintenance and upgrading of its sports facilities, particularly to meet the sporting and recreational needs of its youth. The Mooi River and other trails add colour and variety to facilities available to residents and tourists.

Potchefstroom has hosted two World Cup-winning teams (in cricket and football), and is a home away from home for international athletes and teams. At  altitude, it provides a good balance between altitude and quality training. The city has no large factories, and good air quality. Athletes and professional teams train at the North-West University's High Performance Institute of Sport.

Cricket is popular, with Senwes Park the home ground of the Highveld Lions. During the 2003 Cricket World Cup, Potchefstroom hosted matches between Australia and the Netherlands, Australia and Namibia, and South Africa and Kenya. Potchefstroom co-hosted the 2009 Cricket World Cup Qualifier. The South Africa national cricket team has regularly chosen Potchefstroom for off-season training and has hosted the Australian team's off-season cricket camps. During the 2003 Cricket World Cup, Australia's cricket team chose Potchefstroom as their home base and won the tournament.

Rugby is arguably Potchefstroom's most popular sport. Olën Park, the main rugby stadium, is primarily used for rugby union matches by the Leopards in the Vodacom Cup and the first division of the Currie Cup. The stadium is also used for football matches, and has hosted the South Africa under-23 team. Jomo Cosmos, a Premier Soccer League, team relegated to the National First Division, also uses the stadium for some matches. Profert Olën Park was named after Carl Ludwig Theodor Olën, president of the Western Transvaal Rugby Union between 1922 and 1934. Profert, a local fertiliser company, maintains the playing field.

The Absa Puk Oval is on the North-West University campus. The university sport grounds is known as the Fanie du Toit Sports Complex. The main rugby field has hosted several Leopards games and the Potchefstroom Campus' Varsity Cup matches.

PUC McArthur Stadium, the athletics stadium, was renovated for the fourth time in 2014. Built in 1892, it was named in honour of 1912 Olympic marathon gold medalist Ken McArthur. Noted local athletes include Godfrey Khotso Mokoena, the silver medalist in the long jump at the 2008 Beijing Summer Olympic Games, Hezekiél Sepeng, Jorrie Muller, Justine Robbeson and Ryan Diedericks.

The visit of the Spain national football team during the 2010 FIFA World Cup brought a new level of sport to Potchefstroom and the NWU. Spain, who won their inaugural FIFA World Cup title, chose Potchefstroom as their base camp. A new sports complex was built at the North-West University for the team, and the local airport was expanded to accommodate large passenger planes.

Politics

Mayor Maphetle Maphetle of the African National Congress was dismissed in late 2012 after a motion of no confidence passed, and Annette Combrink of the opposition Democratic Alliance was elected mayor. Three months later a motion of no confidence removed Combrink, and Maphetle was reinstated. Since then, municipal-council and mayoral elections have been keenly contested.

Attractions

Listed monuments

Since the Heritage Resources Act of 1999, monuments are classified as grade I (national), II (provincial) and III (local). Many national monuments were downgraded to grade II.

Grade I : National Heritage Sites

Grade II: Provincial Heritage Sites

Provisional grade-III sites
Although Potchefstroom has no local heritage sites, the following sites have been placed on the municipality's provisional list:

 Snowflake Silo building, Wolmarans Street (c. 1921)
 Boyd House, at the corner of Walter Sisulu Avenue and Ayers Street (c. 1909)
 Piet Malan House, 57 Steve Biko Avenue (c. 1890)
 Kohinoor Cinema, Walter Sisulu Avenue (c. 1950): The cinema, in Makweteng (now known as Mieder Park), was built in the early 1950s and in use during the 1950s, 1960s and 1970s. It was also used for dancing competitions (particularly ballroom dancing) and weddings before the forced removals from 1958 to 1963. It hosted jazz concerts with performers such as the Twist Rovers, Spokes Mashiane and other groups from Johannesburg.
 Potchefstroom Dam and Lakeside Resort, Calderbank Avenue (c. 1908)
 Calderbank Building, Walter Sisulu Avenue (c. 1930)
 A. M. E. Church, Ikageng (c. 1961)
 House of the Editor-Bate, James Maroka Avenue (c. 1902)
 Triomf (Knock) Fertilizer (c. 1968)
 Potchefstroom Station building (c. 1919) and steam locomotive on its forecourt, from 1902
 Potchefstroom Synagogue, James Maroka Avenue (c. 1920): The building houses the Potchefstroom Academy.
 Devil's corner, Ikageng (c. 1960): An open space used by the Ikageng community, during the 1960s it was used for a fashion parade and is now a celebration venue for the Kaizer Chiefs Football Club. Local criminals used it as a hiding place, and it was a meeting place for local activists and organisations.
 Tlokwe Memorial Park, entrance to Ikageng (c. 2009): A memorial park under construction for local activists who died during the liberation struggle
 Cachet Park, Die Bult (c. 1900): Used for the annual Aardklop National Arts Festival

Other places of interest
Boskop Dam Nature Réserve
Boskop Wild Animal Park
O. P. M. Prozesky Bird Sanctuary
Dome Bergland Nature Park, site of a meteorite impact
The Trim Park, in the Green Belt area adjacent to the Mooi River
The North-West University Botanical Garden, adjacent to the university's Potchefstroom, covers an area of almost . Most of its plants are indigenous, except for a few exotic plants of botanical (or medicinal) interest. A section around a man-made ridge is a natural field garden, and the rest is more intensively managed. A variety of mammals, birds, amphibians and fish have made the garden their home in recent years.
The country's oldest Reformed Churches and its oldest stone-built Hervormde Church are in the town. St Mary's Anglican Church, built in 1891, is notable for its stained-glass windows. The N. G. Moedergemeente building burnt down in July 2007, and has been restored.
The Witrand Mental Institute, the second government institution for psychiatric patients, opened in 1923; the first, Valkenberg Hospital, opened in Maitland in the Cape.
Potchefstroom Museum
MooiRivier Mall, a shopping mall, opened early in 2008 with over 100 stores and food and entertainment facilities overlooking the Mooi River. The mall provides shopping facilities for surrounding towns, such as Carletonville, Ventersdorp, Parys and Fochville.
Newly re-formed mosque (2007)

Economy
Potchefstroom is an industrial, service and agricultural growth point of North West province. Industries include steel, food, and chemical processing. The chicken industry is important, and companies around the city include Chubby Chick, Serfontein Poultry, Haagner's Poultry, Crown Chicken and Highveld Egg Cooperative.

Military

The city plays an important role with the South African National Defence Force, hosting the provincial command headquarters. Potchefstroom regularly holds military displays and parades. The city had an airfield used by the South African Air Force which was closed in budget cuts after the end of apartheid.

References

Bibliography
The Story of Potchefstroom. Geoffrey Jenkins, AA Balkema, Cape Town. 2nd ed. 1971. 120 pages.

External links

 Potchefstroom Centenary (1939) from the AP Archive.
 www.potchefstroom.info

1838 establishments in South Africa
Populated places established in 1838
Potchefstroom
Populated places in the JB Marks Local Municipality
Second Boer War concentration camps
Former republics

Potchefstroom


An Luzula wahlenbergii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Josef Ivanovich Ruprecht. An Luzula wahlenbergii in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Luzula

Luzula wahlenbergii


Goroubankassam (auch: Gorouban Kassam, Gorou Bankassam, Goroun Bankassam) ist eine Landgemeinde im Departement Dosso in Niger.

Geographie
Goroubankassam liegt in der Großlandschaft Sudan. Die Nachbargemeinden sind Mokko im Nordwesten, Tombokoirey I im Nordosten, Karguibangou im Osten, Tessa im Südosten, Farey im Süden, Gollé im Südwesten und Dosso im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 36 Dörfer, 32 Weiler und 28 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Goroubankassam.

Durch den Osten des Gemeindegebiets verläuft in Nord-Süd-Richtung das große, periodisch wasserführende Trockental Dallol Foga.

Geschichte
Die Landgemeinde Goroubankassam ging 2002 bei einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Dosso hervor. Im Juni 2008 zerstörten Überschwemmungen 181 Hütten in der Gemeinde, 266 Einwohner galten als geschädigt. Der staatliche Stromversorger NIGELEC elektrifizierte den Hauptort im Jahr 2018.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 33.125 Einwohner, die in 3817 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 24.870 in 2996 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 2442 Einwohner in 343 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 2126 in 261 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2087 in 266 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Zarma und Arawa.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 13 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 4 ANDP-Zaman Lahiya, 4 PNDS-Tarayya, 2 MPR-Jamhuriya, 2 RNDP-Aneima Banizoumbou und 1 MODEN-FA Lumana Africa.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 33 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Im Hauptort ist ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden. Der CEG Goroubankassam ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Goroubankassam (CFM Goroubankassam) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch Goroubankassam verläuft die Nationalstraße 1, die hier Teil der internationalen Fernstraße Dakar-N'Djamena-Highway ist.

Einzelnachweise

Ort in Niger
Dosso (Region)
Ort in Afrika

Goroubankassam


Gamanþáttur stundum nefnt grínþáttur er sjónvarpsþáttur sem byggist upp á grín, kannski sketsum eða öðrum atriðum. Gamanþættir geta verið söguþættir (þættirnir með sögu, þátt eftir þátt), sketsaþættir (þættirnir með stuttum grín-atriðum og sketsum) eða aðstæðukomedía (enska: Sitcom) en það er grín á milli persóna sem allir þættirnir fjalla um sömu karakterana.
Þættir

Gamanþáttur


Vanni Mouse ist ein Kurzfilm aus dem Jahr 2009. Das Drehbuch stammt von dem in der Diaspora lebenden Tamilen "Tamiliam" Subas, der auch Regie führte.

Handlung
Der Film zeigt den Weg von zwei Mäusen, die aus dem Wald in ein Internierungslager im Distrikt Vavuniya auf der Insel Sri Lanka gekommen sind. Die Mäuse laufen an den Zelten des Lagers vorbei und werden Zeugen der menschlichen Tragödien, die sich dort abspielen und die in Dialogen angedeutet werden.
Die Internierungslager wurden von der Regierung Sri Lankas nach dem Ende des Bürgerkrieges eingerichtet. Zeitweise wurden dort bis zu 300.000 Tamilen gefangen gehalten.

Auszeichnungen
Best Fiction Award 11th International Short and Independent Film Festival (ISIFF) in Dhaka 2010
Second Prize Makkal TV Ten Minute Stories India 2010
Best Short film 4th Ulagayutha International Tamil Film Festival India 2011
Special Prize – Tamil Film Festival 2010, Norway
Special Prize – Periyar Short Film Festival 2009, India

Festivals
Vibgyor International Film Festival 2010
The European Independent Film Festival 2010
9th DokuFest Prizren, Kosovo 2010
Jihlava International Documentary Film Festival 2010

Weblinks

Vanni Mouse auf der Website des European Independent Film Festivals
Offizielle Website

Kurzfilm
Filmtitel 2009
Tamilen

Vanni Mouse


Baldıran, Çorum ilinin Osmancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 90 km, Osmancık ilçe merkezine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Osmancık belde ve köyleri

Baldıran, Osmancık


An Dyckia paucispina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan Esteves. An Dyckia paucispina in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia paucispina


Kolowrat-Liebsteinsky ist der Familienname folgender Personen:

 Albrecht von Kolowrat-Liebsteinsky (1583–1648), böhmischer Politiker, Appellationsrat, Titular-Reichshofrat und Vizekanzler in Böhmen
 Ferdinand Ludwig von Kolowrat-Liebsteinsky (1621–1701), böhmischer Adliger und Großprior des Malteserordens

 Johann Kolowrat von Liebsteinsky (1552–1616), böhmischer Adliger und Hofkämmerer
 Katharina Kolowrat von Liebsteinsky (1562–1618), Tiroler Adlige, kaiserliche Kammerdienerin und Obersthofmeisterin
 Norbert Leopold von Kolowrat-Liebsteinsky (1655–1716), Diplomat, Geheimer Rat, Reichshofrat, Statthalter in Prag
 Vincenz Maria von Kolowrat-Liebsteinsky (1750–1824), österreichischer Feldzeugmeister und Großprior

Kolowrat-Liebsteinsky


Un logiciel d'édition de partitions musicales (ou logiciel de notation) est un logiciel musical permettant de saisir, placer et imprimer des notes de musique à l'aide d'un ordinateur. L'objectif est d'aider à la composition et à l'arrangement, au contraire du séquenceur qui concerne la génération et le traitement acoustiques. C'est donc avant tout un outil visuel dont la fonctionnalité principale est le positionnement et l'apparence des notes.

Logiciels et domaines d'application

La gamme de programmes pour la notation musicale est vaste. Aujourd'hui, il existe environ 90 logiciels de notation. . .

Notes et références

Logiciel de notation musicale

Logiciel d'édition de partitions musicales


Slayton may refer to:

People with the given name
 Slayton A. Evans, Jr. (1943–2001), American chemist

People with the surname
 Chris Slayton (born 1995), American football player
 Darius Slayton (born 1997), American football player
 Deke Slayton (1924–1993), one of the original 7 Mercury astronauts
 Bobby Slayton (born 1955), American comedian
 John W. Slayton (1861–1935), American socialist lecturer and politician
 Paul Wall (born Paul Slayton in 1981), American rapper
 Helen Slayton-Hughes (1930-2022), American actress

Places
United States
 Slayton, Minnesota, a city
 Slaytonville, Arkansas, an unincorporated community

Slayton


Lockheed Martin RQ-170 Sentinel je američka bespilotna letjelica (UAV) koju je razvio Lockheed Martin i kojom upravljaju Zračne snage Sjedinjenih Država (USAF) za Središnju obavještajnu agenciju (CIA). Dok je USAF objavio nekoliko detalja o dizajnu ili mogućnostima UAV-a, obrambeni analitičari vjeruju da se radi o nevidljivom zrakoplovu opremljenom opremom za zračno izviđanje. Predstavljen 2007., raspoređen je u Afganistan krajem 2007., a u Južnu Koreju dvije godine kasnije, u rujnu 2009. Neke slike i detalji letjelice objavljeni su nakon što je Iran zarobio RQ-170 2011. Ima dizajn letećeg krila i koristi jedan motor, za koji se nagađa da je General Electric TF34 turbofan ili Garrett TFE731.

Dizajn
RQ-170 je dizajn letećeg krila koji sadrži jedan (još klasificiran) motor, a prema procjeni Aviation Weeka 2009. godine ima raspon krila od približno 20 m. Procjenjuje se da je njegova težina pri polijetanju veća od RQ-3 DarkStara, koja je bila 3900 kg. Dizajnu nedostaje nekoliko elemenata uobičajenih za stealth inženjerstvo, kao što su vrata stajnog trapa s cik-cak rubovima i oštri vodeći rubovi, a ispuh nije zaštićen krilom. Aviation Week postulira da ovi elementi sugeriraju da su dizajneri izbjegavali "vrlo osjetljive tehnologije" zbog gotovo izvjesnog eventualnog operativnog gubitka svojstvenog dizajnu jednog motora i želje da se izbjegne rizik kompromitiranja vrhunske tehnologije. Publikacija također sugerira da srednje siva boja implicira visinu na srednjoj nadmorskoj visini, za koji je malo vjerojatno da će premašiti 15,000 m, budući da bi zbog više visine inače bio tamnije obojen radi prikrivanja. Postulirana težina i gornji parametri upućuju na moguću upotrebu motora General Electric TF34 ili njegove varijante u okviru zrakoplova.

Nakon iranskih tvrdnji o obaranju RQ-170 u blizini afganistanske granice u prosincu 2011., iranska TV je prikazala video snimku onoga što izgleda kao napredna bespilotna američka letjelica koja najviše sliči RQ-170 UAV-u. Na snimci je član Iranske revolucionarne garde objavio dimenzije letjelice, uključujući raspon krila od oko 26 metara, visinu od 1,84 metra i duljinu od 4,5 metara.

Iransko snimanje i obrnuti inženjering
Dana 4. prosinca 2011. u medijskim je izvješćima navedeno da je postrojba iranske vojske za elektroničko ratovanje oborila RQ-170 koji je povrijedio iranski zračni prostor duž njegove istočne granice zaobilazeći njegove kontrole, te zarobila lakše oštećenu bespilotnu letjelicu. Američki dužnosnici su 6. prosinca priznali da se bespilotna letjelica srušila u ili blizu iranskog zračnog prostora te da je pripadala CIA-i, a ne Međunarodnim snagama za sigurnosnu pomoć (ISAF) kako je ranije izjavila američka vlada.

Iranska vlada objavila je snimku zarobljenog RQ-170 8. prosinca. Nakon pregleda videa istog dana, američki dužnosnici potvrdili su da je dron originalan.  U travnju 2012., general Amir Ali Hajizadeh, zapovjednik Zrakoplovne divizije Islamske revolucionarne garde, tvrdio je da je Iran izvršio obrnuti inženjering RQ-170 i da gradi kopiju UAV-a. Također je izjavio da se prikupljaju podaci sa zarobljenog RQ-170.  Poluslužbena iranska novinska agencija Tasnim izvijestila je u rujnu 2016. da je izgrađena bespilotna letjelica nazvana Saegheh-2, sličnog izgleda RQ-170 Sentinelu. Rečeno je da može nositi četiri precizno navođene bombe; domet nije naveden. Shahed 171 Simorgh također se temelji na oborenom Sentinelu.

Specifikacije (RQ-170)
 Posada: 3 na zemlji
 Duljina: 4,5 m
 Raspon krila: 11,58 m
 Visina: procijenjena 1,8 m
 Pogon: 1 × Garrett TFE731 ili General Electric TF34 turbofan

Performanse

 Izdržljivost: 5 do 6 sati
 Gornja granica leta: procijenjeno 15 000 m

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Američke vojne bespilotne letjelice
RQ-170 Sentinel

Lockheed Martin RQ-170 Sentinel


Kirchhain er en by i Landkreis Marburg-Biedenkopf  i den tyske delstat Hessen. Den ligger ved floderne Ohm, Wohra og Klein.

Geografi

Kirchhain ligger i  Mittelhessen ved norøstranden af  Amöneburger Bæknet. Hovedbyen ligger  12 km øst for Marburg, nordøst for stedet  hvor  Wohra løber ud i  Ohm.

Højeste punkt i kommunen er det mod nord liggende 380 meter høje Burgholz der har et udsigtstårn på toppen;her ligger også landsbyen med samme navn. Burgholz er den sydvestligste udløber af  Gilserberger Höhen. Også den nordøstligste landsby, Emsdorf der er 300 moh. ligger  på dette højdedrag, på hvis sydskråninger også landsbyen Langenstein (270 moh.) og den nordligste del af byen Kirchhain (op til 280 moh.) ligger.

Nordvest for hovedbyen, langs med  Wohra og dend sydlige del af  Burgwald ligger landsbyerne Himmelsberg og Sindersfeld i omkring 280 meters højde. Her ligger også statsskoven  Rauschenberg'', som også den nordlige del af skovene ved  Burgholz hører til.

Øst for byen fører Bundesstraße  B 454 mod Stadtallendorf.

Området vest og syd for byen er et landbrugsområde på Amöneburger Bækken der kun brydes af  basaltkeglen med Amöneburg, 3 km syd for hovedbyen Kirchhain. Her ligger de øvrige landsbyer i kommunen i en højde af mellem 190 og 220 meter.

Nabokommuner
Nabokommuner er, mod nord Rauschenberg, mod øst  Stadtallendorf, mod syd Amöneburg,  mod sydvest Ebsdorfergrund, mod vest  Marburg og mod mordvest Cölbe.
Alle nabokommuner ligger i Landkreis Marburg-Biedenkopf.

Inddeling

Ud over hovedbyen Kirchhain med ca. 8.300 indbyggere, fordeler yderligere 8.900 mennesker i 12 landsbyer og deres omgivelser:

Kilder og henvisninger

 Officielt websted

Byer i Hessen
Kommuner i Hessen

Kirchhain


Playing My Game er debutalbummet fra den norske musiker Lene Marlin. Det blev udgivet den 27. april 1999 på Virgin Records. Det indeholder Marlins to største hits "Sitting Down Here" og "Unforgivable Sinner", og albummet nåede hitlisterne i flere lande i Europa.

Spor
 "Sitting Down Here" – 3:55
 "Playing My Game" – 5:34
 "Unforgivable Sinner" – 4:00
 "Flown Away" – 4:08
 "The Way We Are" – 4:00
 "So I See" – 4:49
 "Maybe I'll Go" – 4:37
 "Where I'm Headed" – 4:11
 "One Year Ago" – 4:27
 "A Place Nearby" – 4:10

Hitlisteplaceringer

Referencer

Debutalbum fra 1999
Lene Marlin-album

Playing My Game


Wilhelm Gustav Karl Bernhard von Hahnke (né le 1er octobre 1833 à Berlin et mort le 8 février 1912 dans la même ville) est un maréchal prussien.

Biographie

Origine
Hahnke est issu d'une vieille famille d'officiers. Il est le fils du futur colonel prussien Wilhelm von Hahnke (1793-1861) et de son épouse Angélique, née  (1803-1873). Son père est élevé à la noblesse prussienne héréditaire en 1836.

Carrière militaire
Après sa formation dans le corps des cadets, Hahnke est affecté le 26 avril 1851 comme sous-lieutenant au  des grenadiers de la Garde de l'armée prussienne. Du 19 février 1854 au 18 janvier 1858, il est adjudant de bataillon, puis adjudant de régiment et, dans cette position, promu premier lieutenant le 31 mai 1859. Il est ensuite affecté comme adjudant à la  d'infanterie de la Garde du 7 juin 1860 au 22 septembre 1863. Le 22 septembre 1863, il est nommé commandant de compagnie dans le  de grenadiers de la Garde, tout en étant promu capitaine.

En 1864, Hahnke combat avec sa compagnie pendant la guerre contre le Danemark près de Fredericia et participe au siège et à la prise de la redoute de Düppel. Ses réalisations sont reconnues par l'attribution de l'Ordre de l'Aigle rouge de 4e classe avec épées et l'Ordre de la Couronne de  classe avec épées.

En 1866, pendant la guerre contre l'Autriche, Hahnke est membre de l'état-major général de la  avec le prince héritier Frédéric-Guillaume de Prusse en Bohême. Hahnke est adjudant du duc Ernest II de Saxe-Cobourg et Gotha jusqu'à la guerre franco-prussienne. Dans la guerre franco-prussienne, il participe en tant que major à l'état-major général au quartier général du prince héritier de Prusse. En 1872, il est nommé chef d'état-major général du , promu lieutenant-colonel en 1875, colonel en 1878 et enfin général de division en 1881. À ce titre, il est commandant de la  d'infanterie de la Garde et en même temps commandant de la ville de Potsdam.

En 1886, il fut nommé commandant de la  de la Garde avec la promotion au grade de lieutenant général. Il est alors chef du cabinet militaire à partir de 1888. Il occupe ce poste jusqu'en 1901 et reçoit entre-temps la Grand-Croix de l'Ordre de la Couronne de Wurtemberg en 1891. Il est ensuite haut commandant des Marches et gouverneur de Berlin jusqu'en 1909. En 1890, Hahnke est promu General der Infanterie.

Le 1er janvier 1905, il est promu maréchal puis adjudant général de l'empereur Guillaume II.

Famille
En 1865, il épouse à Berlin Josephine von Bülow (1842-1911), fille du conseiller de la légation secrète prussienne Friedrich von Bülow (1789-1853). Le couple a sept fils et deux filles, dont :

 Wilhelm (1867-1931), général de division prussien marié avec Elisabeth  (née en 1869), fille du maréchal Alfred von Schlieffen
 Albert (1869-1925), colonel prussien, adjudant de l'empereur Guillaume , commandant du
  (1873-1936), président du district de Liegnitz, conservateur de l'Université de Breslau

Bibliographie
 Guido von Frobel: Militär-Wochenblatt. Nr. 53 vom 25. April 1911, Ernst Siegfried Mittler und Sohn, Berlin 1911, S. 1231–1234. Digitalisat
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser 1942 B (Briefadel). Zugleich Adelsmatrikel der Deutschen Adelsgenossenschaft, Jg. 34, Justus Perthes, Gotha 1941, S. 196–197.

Références

Liens externes

Generalfeldmarschall prussien
Personnalité prussienne de la guerre des Duchés
Personnalité de la guerre austro-prussienne
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Personnalité prussienne anoblie
Grand-croix de l'ordre de l'Aigle rouge
Grand-croix de l'ordre d'Henri le Lion
Grand-croix de l'ordre de Louis de Hesse
Grand-croix de l'ordre du Faucon blanc
Grand-croix de l'ordre de Philippe le Magnanime
Grand-croix de l'ordre de la Couronne de Wende
Grand-croix de l'ordre du Mérite du duc Pierre-Frédéric-Louis
Grand-croix de l'ordre d'Albert
Grand-croix de l'ordre du Mérite militaire (Bavière)
Grand-croix de l'ordre du mérite civil de la Couronne de Bavière
Grand-croix de l'ordre d'Albert l'Ours
Grand-croix de l'ordre du Lion de Zaeringen
Grand-croix de l'ordre de la Maison ernestine de Saxe
Grand-croix de l'ordre de la Couronne de Wurtemberg
Grand-croix de l'ordre de Frédéric
Grand-croix de l'ordre de Dannebrog
Grand-croix de l'ordre du Sauveur
Grand-croix de l'ordre impérial de Léopold
Grand-croix de l'ordre de Saint-Olaf
Grand-croix de l'ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
Grand-croix de l'ordre de la Couronne d'Italie
Grand-croix de l'ordre de l'Étoile de Roumanie
Grand-croix de l'ordre de la Couronne (Roumanie)
Grand commandeur de l'ordre de Hohenzollern
Grand cordon de l'ordre de Léopold
Officier de la Légion d'honneur (date non précisée)
Chevalier grand-croix de l'ordre de Saint-Étienne de Hongrie
Chevalier grand-croix de l'ordre de l'Épée
Chevalier grand-croix de l'ordre du Lion néerlandais
Chevalier grand-croix honoraire de l'ordre royal de Victoria
Chevalier de l'ordre de Saint-André
Chevalier de l'ordre du mérite militaire de Charles-Frédéric
Chevalier de 1re classe de l'ordre autrichien de la Couronne de fer
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de l'ordre de la Maison de Lippe
Récipiendaire de l'ordre de la Couronne de Saxe
Récipiendaire de l'ordre de la Fidélité (Bade)
Récipiendaire de l'ordre de Saint-Alexandre
Récipiendaire de l'ordre du Médjidié
Récipiendaire de l'ordre de l'Osmaniye
Récipiendaire de l'ordre du Mérite militaire (Bulgarie)
Récipiendaire de l'ordre du Double Dragon
Récipiendaire de l'ordre du Soleil levant
Récipiendaire de l'ordre du Mérite (Waldeck-Pyrmont)
Récipiendaire de l'ordre de la Croix de Takovo
Récipiendaire de la croix d'honneur de Schwarzbourg
Ordre de Saint-Vladimir
Naissance en octobre 1833
Naissance à Berlin
Décès en février 1912
Décès à Berlin
Décès à 78 ans

Wilhelm von Hahnke


Le , alors qu'un bus partant de Mastung au Baloutchistan était en route vers l'Iran pour faire un pèlerinage au mausolée de l'imam Reza, le huitième imam infaillible dans le chiisme duodécimain, des hommes appartenant au Lashkar-e-Jhangvi ont tendu une embuscade au véhicule.

Après avoir arrêté le véhicule, les sunnites et les chiites ont été séparés, puis , facilement reconnaissables par leurs caractéristiques physiques seront abattus.

Contexte
Chaque année, des milliers d'Hazaras se rendent en pèlerinage en Iran, en particulier au mausolée de l'Imam Reza, huitième imam infaillible dans la religion chiite. Des Baloutches, bien que sunnites, se rendent également en Iran, en particulier a la frontière irano-pakistanaise en raison du manque de travail au Baloutchistan.

Déroulement
Alors que le bus était en train de rouler, un groupe d'environ , armés de lance-roquettes et de kalachnikov a arrêté le bus.

Le bus faisait une navette de Quetta à Taftan. 45 passagers étaient a bord du véhicule mais seuls les hazaras ont été identifiés et invités à sortir. Les  ont été alignés puis abattus. Le reste des passagers sunnites ont pu repartir sain et sauf.

Ensuite, 3 autres hazaras ont été tués pour avoir tenté de secourir les survivants de l'attaque du bus, ce qui porte le nombre de morts à 29.

Auteurs
Le groupe djihadiste Lashkar-e-Jhangvi (LeJ) a revendiqué la responsabilité du massacre. C'est ce même groupe qui a orchestré les attentats de Quetta en 2010, l'attentat de Quetta en 2013, ainsi que l'attentat de la mosquée chiite de Quetta en 2003.

Réaction
À la suite de l'attaque, la licence de la société qui transportait les pèlerins a été annulée par le ministre de l'Intérieur du Baloutchistan, , puis le gouvernement iranien a fermé le .

Des manifestations ont éclaté dans les villes de Karachi, Skardu, Muzaffarabad, Nawabshah, Sukkur, Ghotki et Multan. Les manifestants chiites ont exigé la démission du ministre en chef du Baloutchistan, .

Le président du Pakistan, Asif Ali Zardari, le gouverneur du Baloutchistan  et le ministre en chef , ont fermement condamné l'attaque contre la minorité chiite à Quetta.

Un comité juridique à également été formé par le ministre en chef du Baloutchistan pour enquêter sur l'incident et faire rapport dans les 15 jours.

Le comité comprenait le secrétaire de l'état major , l'inspecteur général de la police du Baloutchistan Rao Mohammad Amin Hashim, le commissaire de la division Quetta et Khuzdar Naseem Lehri, l'officier de police de la capitale Quetta Ehsan Mahboob, le sous-commissaire de Quetta Shaukat Ali Maraghzani et le sous-commissaire de Mastung, Noor ul Haq Baloch.

Références

Septembre 2011
2011 au Pakistan
Terrorisme en 2011
Fusillade
Persécution des chiites
Attentat au Pakistan
Baloutchistan (Pakistan)

Embuscade de Mastung (2011)


NGC 5871 est une étoile située dans la constellation de la Vierge. L'astronome allemand Wilhelm Tempel a enregistré la position de cette étoile le .

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Lien externe

(en) NGC 5871 sur le site du professeur C. Seligman

5871
NGC 5871
NGC 5871

NGC 5871


An Kobresia simpliciuscula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Göran Wahlenberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kenneth Kent Mackenzie. An Kobresia simpliciuscula in nahilalakip ha genus nga Kobresia, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 K. s. simpliciuscula
 K. s. subfilifolia
 K. s. subholarctica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kobresia

Kobresia simpliciuscula


ياكوفليف ياك-28 (روسية:Яковлева Як-28) (لقب الناتو: «بريور»، «فاير بار»، «مايسترو» Maestro، Firebar، Brewer على التوالي) هي طائرة حربية نفاثة من صنع مكتب ياكوفليف في الاتحاد السوفيتي. صممت في البداية لتكون قاذفة ولكن صنع منها أيضا نسخ استطلاع، حرب إلكترونية، اعتراضية وتدريبية. دخلت الياك-28 الخدمة عام 1960 وطارت لأول مرة في مارس عام 1958.

ظهرت الطائرة لأول مرة بشكل علني في أحد العروض الجوية عام 1961. ظن المحللون الغربيون في البداية أنها طائرة مقاتلة وليست طائرة هجومية. وتبعا لهذا الظن أعطاها الناتو لقب «فلاش لايت» (Flashlight) لاعتقادهم انها استمرار للطائرة ياكوفليف ياك-25 ثم بعد أن عرفت المهام الحقيقية للطائرة أعطيت اللقب «بريور» (Brewer).

كان العدد الكلي المنتج للياك-28 1,180 طائرة. خرجت الياك-28 P من الخدمة في أوائل الثمانينات. ولكن النسخة التدريبية والطرازات الأخرى استمرت حتى انهيار الاتحاد السوفييتي وظلت في الخدمة حتى 1992 تقريبا في سلاح الجو الروسي. استبدلت النسخ المعدة للحرب الإلكترونية بالطائرة سوخوي سو-24.

المواصفات

الصفات العامة

 الطاقم: 2.
 الطول: 21.6 متر.
 المسافة بين الجناحين: 12.5 متر.
 الارتفاع: 3.95 متر.
 مساحة الأجنحة: 37.6 متر².
 الوزن فارغة: 13.150 كغم.
 الوزن محملة: 15.000 كغم.
 أقصى وزن: 20.000 كغم.
 المحرك: محركين نفاثينمن نوع تومانسكي أر-11 (Tumansky R-11) مزود بحارق خلفي يعطي قوة دفع 62 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: ماخ 1.13 (1200 كيلومتر/ساعة).
 المدى: 2,500 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 16,750 متر.
 معدل الصعود: 225 متر/ثانية
 الحمل على الأجنحة: 531 كغم/متر².
 النسبة دفع-وزن: 0.62

التسليح
 صاروخين كالينجراد كيه-8 جو-جو (عادة ما يكون أحدهم موجه بالرادار والأخر بالحرارة.
 صاروخين فيمبل أر-3 جو-جو قصير المدى، زودت به أحيانا.

انظر أيضا
 ياكوفليف

مراجع

طائرات اعتراضية
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات عسكرية 1950–1959
طائرات مقاتلة سوفيتية 1960–1969
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
طائرات ياكوفليف
قاذفات قنابل سوفيتية 1950–1959
قاذفة قنابل تكتيكية
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1958

ياكوفليف ياك-28


Mahir Çayan (15 Mart 1946, Samsun - 30 Mart 1972, Kızıldere, Niksar, Tokat), Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesinin kurucusu Türk Marksist-Leninist militandır. 30 Mart 1972 tarihinde Tokat'ın Niksar ilçesine bağlı Kızıldere köyünde dokuz arkadaşıyla birlikte vurularak öldürülmüştür.

Hayatı
Mahir Çayan'ın babası Aziz Çayan, Amasya'nın Gümüşhacıköy ilçesinin Gümüş bucağındandır. Bucağın Hamamözü tarafında kalan kısmına "Çörüklerin Kışla", Amasya tarafında kalan kısmına "Çayanların Kışla" denmektedir. Mahir Çayan'ın akrabaları hâlen orada yaşamaktadırlar. Bugün köyün adı Yeniköy olarak değiştirilmiştir. Çayan'ın kimi kaynaklarda Çerkez kökenli olduğu iddia edilir.

Samsun doğumlu olan Mahir Çayan, ortaokul ve lise dönemlerini Haydarpaşa Lisesinde yani İstanbul'da geçirdi. 1963'te İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesine kaydoldu. Ertesi yıl Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenimine devam etti. Bu dönemde TİP ve FKF'ye (Fikir Kulüpleri Federasyonu) bağlı olan SBF (Siyasal Bilgiler Fakültesi) Fikir Kulübüne girdi. 1965'te bu kulübün başkanlığını da üstlendi.

1967'de kısa süreliğine o zamanki kız arkadaşı Gülten Savaşçı'nın yanına Fransa'ya gitti. Fransa'daki sosyalist hareketlerin genel seyri ve içinde bulundukları tartışmaları izledi. 1968'deki 6. Filo eylemlerine İzmir'de katıldı ve gözaltına alındı. Bu dönemde  Türkiye İşçi Partisi (TİP) içinde başlayan Mihri Belli'nin savunduğu Millî Demokratik Devrim tartışmalarının içerisinde ve daha sonra kurulan THKP-C'nin önder kadrosunda bulundu. Bu süreçte TİP adına Karadeniz Ereğli'de çalışmalar yürüttü.

Bu geziden sonra ideolojik olarak Millî Demokratik Devrim saflarında yer aldı. TİP ile olan temel ayrılığı "devrim sorunu" olarak tarif eder. Fransa'da bulunduğu süreçte Latin Amerika silahlı (fokoist) mücadelelerinden etkilenir. TİP'i bu süreçte yasalcılık ile suçlar, Türkiye'deki devrim sürecinin ancak silahlı bir mücadeleyle ve kendi özgül koşullarının tespit edilmesiyle olabileceğini savunur. Bu görüşe daha yakın olan Türk Solu ve Aydınlık dergilerinde yazılar yazar. Bu dönemde yazdığı önemli yazıları "Revizyonizmin Keskin Kokusu 1", "Revizyonizmin Keskin Kokusu 2" ve "Aren Oportünizminin Niteliği"dir.

1969 yılında Ankara'da yapılan ve Fikir Kulüpleri Federasyonunun adını DEV-GENÇ (Devrimci Gençlik Federasyonu) olarak değiştirmiştir. Mahir Çayan, 1970'te Gülten Savaşçı ile evlenmiştir. 1971 yılında yapılan TİP kongresine katılmamıştır fakat TİP ve kendi çalışma çevresinden öğrenci ve işçilerle birlikte bir toplantı örgütler. Mihri Belli ile olan ayrılıklarının iyice ortaya çıkmış olmasıyla birlikte yolunu Millî Demokratik Devrim (MDD) sürecinden ayırarak önce "genç subayların" askerî darbe yapmasını beklemek yerine halk ihtilali için silahlı propaganda faaliyetlerine başlar. O dönemde Türkiye devrim sürecini "Kesintisiz Devrim I-II-III" broşürlerinde dile getirir. Türkiye'nin sahip olduğu yapıyı oligarşi olarak tanımlar. Ek olarak "Türkiye'deki geçmişe nazaran refah seviyesinin artması ile birlikte devlet ve halk arasında bir denge vardır." demiş ve bu dengeyi "suni denge" olarak adlandırmıştır. Suni dengeyi de bozmanın ancak silahlı mücadele ile olacağını savunmuştur.

Bu süreçte Münir Ramazan Aktolga ve Yusuf Küpeli ile birlikte THKP-C'nin kuruluş çalışmalarını sürdürür. Örgütün diğer önemli isimleri arasında Ertuğrul Kürkçü, İlhami Aras, Ulaş Bardakçı, Mustafa Kemal Kaçaroğlu ve Hüseyin Cevahir yer alır. Şehir gerillası modelini benimseyen Mahir Çayan buna uygun silahlı eylemlerin planlanmasında ve gerçekleştirilmesinde bizzat bulunur. Bu arada THKP'nin şehir gerillası eylemlerini de planlayan Çayan, 12 Şubat 1971'de Ankara'da Ziraat Bankası Küçükesat Şubesinin soygununa katıldı. Şubat 1971'de Hüseyin Cevahir, Ulaş Bardakçı, Ziya Yılmaz, Kamil Dede ve Oktay Etiman'la birlikte İstanbul'a geldi ve örgütün eylemlerine burada devam edilmesi için hazırlıklarda bulundu. 15 Mart 1971'de Erenköy Türk Ticaret Bankası soygununa katıldı. Bunun ardından 4 Nisan 1971'de iş adamları Mete Has ile Talip Aksoy'un kaçırılıp 400 bin liralık fidye alınması eylemini arkadaşlarıyla birlikte gerçekleştirdi. Bu arada Türkiye Halk Kurtuluş Partisinin tüzüğünü Münir Ramazan Aktolga ile birlikte hazırladı. Aynı günlerde "İhtilalin Yolu" adlı parti bildirisini de kaleme alan Mahir Çayan, 22 Mayıs 1971'de İsrail Başkonsolosu Efraim Elrom'un kaçırılıp öldürülmesi olayına karışır. Kaldıkları evden kaçarken polisle girdikleri çatışma sonrasında Mahir Çayan ve Hüseyin Cevahir, İstanbul Maltepe'de bir evde kuşatılır. Evde bulunan 14 yaşındaki Sibel Erkan'ı rehin alırlar. Çayan ve Cevahir'i ikna edebilmek için anne ve babaları ile aile büyükleri olay yerine getirilir. Hüseyin Cevahir ve Mahir Çayan'ın teslim olmaması üzerine 1 Haziran 1971 günü eve operasyon düzenlenir. Cevahir ve Çayan, Sibel Erkan'ı korumak için pencerelerden uzaklaştırır. Hapisteki İlkay Demir; Mahir Çayan'ı hafif saçları dökülmüş, siyah saçlı ve esmer tarif etmiş ve bunun üzerine keskin nişancı Mahir Çayan sandığı Hüseyin Cevahir'e ateş açmıştır. Cevahir ölmeden önce "aslan" diye bağırır ve son nefesini verir. "Aslan", Çayan ve Cevahir arasındaki bir şifredir. Çayan ise arkadaşıyla daha önceden anlaştığı gibi sağ ele geçirilmemek için namluyu kalbine doğrultur ve tetiği çeker. Ancak solak olduğu için eli titrer ve kurşun, kalbi yerine akciğerine saplanır. Hüseyin Cevahir ölü, Mahir Çayan ise yaralı ele geçirilir. Sibel Erkan zarar görmemiştir.

Mahir Çayan tutuklandıktan sonra bir süre örgüt arkadaşlarından ayrı olarak tek başına bir hücrede tutuldu. Dokuz günlük ölüm orucunun sonunda gece yarısı İstanbul Maltepe Cezaevine getirildi. Dava sürerken 29 Kasım 1971'de THKP-C'den Mahir Çayan, Ulaş Bardakçı, Ziya Yılmaz ile Türkiye Halk Kurtuluş Ordusundan (kısaca THKO) Cihan Alptekin ve Ömer Ayna, kazılan tünelden çıkarak firar ederler. Firardan sonra THKP-C içinde bölünme yaşanır. Bu süre içinde örgüt içinde baş gösteren anlaşmazlığı tartışmak üzere 12 Aralık 1971'de Yusuf Küpeli ve Münir Aktolga ile görüştü. Ancak bu görüşmede bir sonuç sağlanamadı ve Çayan içeride oldukları süre içinde partinin çizilmiş olan stratejisini terk ettikleri gerekçesiyle Merkez Komitesindeki bu iki arkadaşını suçladı. Daha sonra genel komitedeki diğer üyelerin de onayı ile Yusuf Küpeli ile Münir Ramazan Aktolga'nın THKP-C'den ihraç edilmelerini sağladı.

İstanbul'da kalma olanakları daralan Mahir Çayan, Ankara'ya geçer. 19 Şubat'ta Ulaş Bardakçı, Arnavutköy'de kaldığı evde kuşatılır ve güvenlik güçleriyle girdiği çatışmada öldürülür. Mahir Çayan ve arkadaşları bir yandan sürekli yer değiştirerek yakalanmamaya çalışırken öte yandan idam cezası verilmiş olan Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan'ın kurtarılmaları için eylem olanakları araştırırlar. Ankara'daki ilişkiler de yakalanmalar sonucunda giderek daralır. Önce bazı kadrolar Karadeniz'e gönderilir. Koray Doğan'ın polis tarafından öldürülmesi ve diğer yakalanmalar sonrasında da Mahir Çayan, Cihan Alptekin, Ömer Ayna ve Ertuğrul Kürkçü Karadeniz'e geçerler.

Kızıldere Olayı

Mahir Çayan ve arkadaşları, 26 Mart 1972 günü Ünye Radar Üssünde çalışan biri Kanadalı, ikisi İngiliz üç teknisyeni kaçırıp Tokat'ın Niksar ilçesi Kızıldere köyünde muhtar Emrullah Arslan'ın evinde saklanırlar. Tutuklu bulundukları İstanbul Kartal Askerî Cezaevinden tünel kazarak kaçan Çayan ve arkadaşları, Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 No.'lu Askerî Mahkemesince ölüm cezasına çarptırılan Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan için verilen kararın infaz edilmemesini isteyen bir bildiriyi kaçırdıkları İngilizlerin şifreli kasasına bırakırlar. Bu bildirinin radyoda yayımlanmasını, yayımlanmazsa teknisyenlerinin öldürüleceğini de bildiriye eklerler.

Fatsa-Ünye-Niksar ilçelerinde aramalar başlar. Niksar-Ünye kara yolunda yapılan bir arama, Çayan ve arkadaşlarının izini bulmaya yeter. Yakalananlardan Hasan Yılmaz, "Bana 100 lira verdiler. Rehberlik yaptım. Yol gösterdim. Hepsi de Kızıldere köyündeler." der. Saklandıkları evin sahibi muhtar Emrullah Arslan bulunur, konuşturulur. İçişleri Bakanı Ferit Kubat, Jandarma Genel Komutanlığı İstihbarat Başkanı General Vehbi Parlar, Samsun Jandarma Bölge Komutanı Albay Celal Durukan 29 Mart günü Kızıldere köyüne giderler. "Teslim olun!" çağrılarına karşı Çayan ve arkadaşları, "İngilizler elimizde. Teslim olmayacağız! Çarpışacağız. İngilizler burada ölecek." yanıtını verirler. Daha sonra askerlerin açtığı ilk ateşle vurulan Mahir Çayan oldu ve hemen orada öldü. Elleri arkadan bağlı rehin teknisyenler de Çayan'ın arkadaşları tarafından kurşuna dizilerek öldürüldüler.

Görüşleri

Kemalizm
Mahir Çayan, Maltepe Cezaevi'nden firar ettikten sonra kaleme aldığı ve Kızıldere'de öldürülmesinden kısa bir süre önce 1972 başında tamamladığı "Kesintisiz Devrim II-III" başlıklı yazısında Kemalizm ve Mustafa Kemal Atatürk ile ilgili görüşlerine de yer verdi. Kemalizmi emperyalizmin işgali altındaki bir ülkedeki devrimci ve milliyetçilerin milli kurtuluş bayrağı ve emperyalizme karşı bir tavır olarak tanımlayan Çayan, ayrıca Kemalizmi küçük burjuvazinin en solunda anti-emperyalist bir görüş olarak yorumladı. Çayan'a göre örgütünün küçük burjuva çevresindeki tek müttefikleri ancak Kemalistler olabilirdi. Aynı yazısında Atatürk hakkında "İstiklal-i tam Türkiye yolunun her alanda tam bağımsız olmaktan geçtiğinin bilincinde olan bu yönetimin lideri G. Mustafa Kemal, milli ekonomi konusunda çok hassas davranmıştır. Gümrük himayeleri, millileştirme, yerli malı kullanma mecburiyetleri, vs. milli bir kapitalist sınıfı oluşturma gayretleri içinde olan Cumhuriyet yönetimi, bu amaçla milli kapitalizmin gelişmesi için devletin bütün imkanlarını kullanmıştır." şeklinde bir değerlendirme yapmıştır. Mahir Çayan, cumhuriyetin kurulmasından Demokrat Parti'nin iktidara gelmesi arasında geçen tek parti dönemini üç farklı kategoride ele alıp; 1923-1932 arası dönemi Kemalistlerin devlet yönetiminde güçlü olduğu ülkenin bağımsız ve ekonomisinin milli tüketim ekonomisi olduğu dönem olarak, 1932-1942 arasını ekonomik krizin de etkisiyle bürokrat burjuvazisinin yerini tekelci burjuvaziye bıraktığı ve yavaş yavaş yabancıların ülke üzerinde etkisini artırmaya başladığı dönem olarak, 1942-1950 arasını ise fiyatların serbest bırakılıp enflasyonun tırmandığı Marshall ve Truman yardımları yoluyla Amerika'nın Türkiye'ye girdiği ve yabancı sermayenin geniş imtiyazlar kazandığı dönem olarak tanımlamıştır.

Mahir Çayan, THKP/C davasından yargılandıkları sırada tutuklu iken İstanbul 3 No'lu Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri Mahkemesi'ne diğer örgüt mensupları ile birlikte verdikleri ortak savunmasında Kemalist çizgide olduklarını belirtmişlerdir....Bugün, Gazi Mustafa Kemal'in yükselttiği "İstiklali Tam Türkiye" bayrağı bu yolu seçmiş olan sosyalist ve gerçek Kemalist Millî Kurtuluşçuların ellerinde dalgalanmaktadır. Evet bütün Türkiyeli aydınlar, bu iki alternatiften birisini seçmek zorundadırlar.

Birinci alternatifte rahat bir yaşantı, bu düzenin nimetleri vardır.

İkincisinde ise çeşitli zorluklar, kan, işkence ve ölüm vardır. Biz yurtsever kişiler olarak ikinci yolu seçtik. Seçtiğimiz yol. Gazi Mustafa Kemal'in açtığı yoldur. O'nun başlattığı Anadolu ihtilalinin yoludur.Savunmanın ilerleyen bölümlerinde Mustafa Kemal'in sosyalist olmamasına rağmen anti-emperyalist ve anti-feodal bir ihtilalci olduğu belirtilerek; sosyalizmi benimsememiş olması çeşitli dinamiklere bağlanmıştır. Öte yandan Mustafa Kemal'in sosyalist olması durumunda da "devrimin" benzer olacağı iddia edilerek, sosyalist hareketin kadroya ve sınıfa dayandığı bu nedenle de sınıf bilinci ve kadro eksikliğinin sosyalist olmamasında etken olduğunu iddia etmişlerdir. Kendilerini Atatürk'ün devamı gördüklerini savunmada şu şekilde ifade etmişlerdir:Evet, Mustafa Kemal sosyalist değildi, bizler ise sosyalistiz. Ve biz sosyalistler, şartlar ne olursa olsun, onun başlattığı Anadolu ihtilalini (Millî Demokratik Devrim'i) sonuna kadar götürmekte kararlıyız.

Eleştiriler
Cumhuriyet gazetesi yazarı Uğur Mumcu, 12 Eylül Darbesi'nden sonra 17 Eylül 1980 günü yayımladığı yazısında, 12 Mart dönemini değerlendirerek Deniz Gezmiş, Mahir Çayan gibi isimlerin gerçekleştirdikleri banka soyma, adam kaçırma, fidye isteme gibi eylemleri "bireysel terör" olarak tanımladı. İsrail Başkonsolosu Efraim Elrom'un kaçırılıp öldürülmesinin, "Türk soluna, işçi sınıfına, halka hizmet etmediğini; aksine 12 Mart zulmünün başlamasına katkı sağladığını, meşru savunma dışında hiçbir cinayetin haklı olarak görülemeyeceğini" savundu. Silahlı eylemlere karşı çıkılması gerektiğini ifade etti.

Mumcu, Türkiye Halk Kurtuluş Partisi-Cephesini de "terör örgütü" olarak tanımlamıştır.

Mahir Çayan ve Abdullah Öcalan
Uğur Mumcu'nun Kürt Dosyası kitabında Çayan ile Abdullah Öcalan arasındaki ilişki şöyle açıklanmıştır:...Çayan'ın bu görüşlerinin odak noktalarından biri Siyasal Bilgiler Fakültesiydi. Abdullah Öcalan'ı da İstanbul Hukuk Fakültesinden Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesine çeken temel dürtü de belki de buydu. Çayan'a hayrandı. Öcalan, SBF'de kendisini "Çayancı" olarak adlandıran öğrenciler arasında buldu. Bu yüzden ilk eylemi Çayan ve arkadaşlarının öldürülmeleri ile başladı. Tutuklandı ve yargılandı. Esin kaynağı Çayan'ın düşünceleriydi. Çayan, silahlı eylemleri tek yol olarak görüyordu. Öncü savaşı ve silahlı propaganda olmadan devrim yapılamazdı. Bunlar için de parti kurmak gerekiyordu. Tıpkı Mahir Çayan gibi.

(...)

Öcalan, o günlerde Mahir Çayan'ın kitaplarını ve yazılarını okur ve çevresindekilere "Mahir Çayan ile Deniz Gezmiş'in gerilla yöntemlerini birleştirmek gerektiğini" söylerdi. Aradan yıllar geçecek, PKK'nın Almanya'da yayınlanan "Berxwedan" adlı gazetesinde PKK'nın Çayan'ın liderliğindeki THKP-C örgütünün devamı olduğu ileri sürülecekti..

Ölümünden sonra
12 Eylül Darbesi'ne giden süreçte işlenen bazı cinayetlerde Çayan'ın adı bir slogan olarak kullanıldı. 13 Nisan 1979'da yatağında öldürülen eski Şekerbank Genel Müdürü Ömer Sunar'ın baş ucuna Çayan'ın adının geçtiği bir kâğıt bırakıldı. 21 Şubat 1980'de İstanbul'da sağ görüşlülerin yaşadığı bir ev basılarak bir babanın gözleri önünde 2 oğlu ve yeğeni öldürüldü. Cinayeti işleyen militanlar, Milliyet gazetesini aradı. Saldırının Çayan'ın adına yapıldığı belirtildi.

Yazılar
 Aren Oportünizminin Niteliği
 Revizyonizmin Keskin Kokusu I
 Revizyonizmin Keskin Kokusu II
 Sağ Sapma, Devrimci Pratik ve Teori
 Yeni Oportünizmin Niteliği Üzerine
 ASD'ye Açık Mektup
 Yayın Politikamız
 Devrimde Sınıfların Mevzilenmesi
 Kesintisiz Devrim I
 Kesintisiz Devrim II-III
 Toplumsal Yazıları

Literatürde Mahir Çayan

Kitaplar
 Ali H. Neyzi, Mahir
 Turhan Feyizoğlu, Mahir
 Tarkan Tufan, Mahir Çayan'ın Hayatı ve Fikirleri: Bir Devrimcinin Portresi
 Mahir Çayan "Bütün yazıları"
 "Hasretim Derin Uykularda-Mahir Çayan", Vehbi Bardakçı
 Mahir Çayan'ın Hayat Öyküsü - Yılmaz Okay
 Mahir Çayan Toplu Yazılar - Uğur Koparan
 Mahir Eylem Günlüğü - Ali Yıldırım

Diziler
 Hatırla Sevgili (Mahir Çayan rolünü Kanbolat Görkem Arslan üstlenmiştir.)

Şarkılar
 Âşık Gülabi - Bu Dere Kızıl Dere
 Âşık Gülabi - Kızıldere
 Aşık İhsani - Kızıldere
 Grup Kızılırmak - Onlara (Kızıldere)
 Grup Munzur - Kızıldere
 Grup Munzur - Mahir İle Yoldaşları
 Grup Yorum - Dünya Halkları Kardeştir / Bu Memleket Bizim
 Grup Yorum - Halay Potpori
 Grup Yorum - Kızıldere
 Grup Yorum - Sen Olacağız
 İlkay Akkaya - Kızıldere
 Saian - Feleğin Çemberine Kırk Kurşun
 Selda Bağcan - Kızıldere
 Sevinç Eratalay - Ankara'dan Bir Haber Var
 Sevinç Eratalay - Dev-Genç Marşı
 Sevinç Eratalay - Halk İçin Yola Düştüler
 Sevinç Eratalay - Kızıldere
 Sevinç Eratalay - Kızıldere Adın Ahire Kalsın
 Sevinç Eratalay - Kumandan Mahir
 Sevinç Eratalay - Mahir Yoldaş
 Sevinç Eratalay - Mahir'in Türküsü
 Adalılar - Ankara'dan Bir Haber
 Adalılar - Biz De Geliriz
 Adalılar - Kızıldere
 Adalılar - Mahir'i Gördüm
 Ali Asker - Ankaradan Bir Haber Var Ali Asker - Kızıldere Ali Asker - Kızıldere Adın Ahire Kalsın Ali Asker - Yoldaş Merhaba Ali Çağan - Kızıldere Ali Erdoğan - Kızıldere Adın Ahire Kalsın Ali Nurşani - Bu Dere Kızıldere Aşık Kadir - Çağla Kızıldere Emekçi - Maden Ocakları Emekçi - Mahir İle Yoldaşları Malik İnci - Kızıldere (Altı Mayıs Sabahında) Munzur Fırat - Kızıldere Murat Ateş - Kızıldere Özlem Gerçek - Kızıldere Şahin Doğan - Kızıldere Umut Altınçağ - Kızıldere Veysel Aydın - Kızıldere''

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

1946 doğumlular
Samsun doğumlular
1960'larda Türkiye
1970'lerde Türkiye
1972 yılında ölenler
Çatışmada ölen Türkler
Türk devrimciler
Türk komünistler
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye'de ateşli silahtan ölenler
Tokat'ta ölenler
68 kuşağı
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Ateşli silahtan ölenler

Mahir Çayan


Le Léopard d'or (Pardo d'oro) est la récompense suprême décernée depuis 1946 à un film en compétition par le jury du Festival international du film de Locarno.
Le léopard d'or est un symbole d'héraldique utilisé notamment dans les armoiries du Québec, il est parfois appelé le lion ; voir lion (héraldique).

Léopard d'or (homonymie)


Gyldendals blå ordbøger var en serie ordbøger i noget mindre format end den kendte serie Gyldendals Røde Ordbøger.

 E. Høegh Nielsen: Engelsk-dansk ordbog
1. udgave, 1. oplag, 1963
2. udgave, 1. oplag, 1972
3. udgave, 1. oplag, 1979
3. udgave, 3. oplag, 1987
 Evald Munck: Dansk-engelsk ordbog
1. udgave, 1. oplag, 1963
2. udgave, 1. oplag, 1972
3. udgave, 1. oplag, 1979
4. udgave ved E. Høegh Nielsen, 1983
4. udgave, 4. oplag, 1996
 Egon Bork: Tysk-dansk ordbog
1. udgave, 1. oplag, 1962
1. udgave, 3. oplag, 197?
2. udgave, 1. oplag, 1976
3. udgave, 1. oplag, 1980
3. udgave, 3. oplag, 1987
 Børge Dissing: Dansk-tysk ordbog
1. udgave, 1. oplag, 1978
2. udgave, 1. oplag, 1981
2. udgave, 2. oplag, 1987

Gyldendal har anvendt den blå farve til andre ordbøger; herunder en mindre serie særudgaver til Dansk Supermarked; disse har ikke nogen serietitel og bygger på De Stribede Ordbøger Large.

Kilder
 bibliotek.dk: Gyldendals blå ordbøger

Ordbøger
Blå Ordbøger

Gyldendals Blå Ordbøger


L'animation rubber hose (littéralement animation tuyau en caoutchouc) est le premier style à se standardiser dans le domaine de l'animation américaine, notamment lors de l'âge d'or de l'animation américaine.

La caractéristique déterminante du style est les «membres de tuyaux en caoutchouc» : les bras, et parfois les jambes, sont généralement des courbes simples et fluides, sans articulation (pas de poignets ou de coudes articulés).

Le style tombe en désuétude dans les années 1930, mais connaît une légère revitalisation au XXIe siècle.

Histoire

Débuts et popularisation
Au début de l'animation dessinée à la main dans les années 1920, les principaux quartiers des studios ne sont pas à Hollywood, mais à New York. L'animation est un phénomène nouveau et il n'y a pas encore d'animateurs expérimentés ; pourtant, il y avait déjà des artistes qualifiés travaillant par exemple dans les journaux pour créer des comic strips. Beaucoup d'entre eux deviennent fascinés par l'introduction des dessins animés et les voient comme de nouvelles possibilités et défis pour utiliser leurs compétences sur quelque chose qu'ils trouvent plus excitant que les strips de quelques cases.

Pour cette raison, les premiers dessins animés présentent souvent de nombreuses similitudes avec les bandes dessinées. Les artistes expérimentent alors ce qui fonctionne et ce qui ne fonctionne pas. Dans les bandes dessinées, ils n'ont par exemple pas besoin de penser à leur travail en trois dimensions ni à leurs mouvements, mais dans le même temps cet aspect supplémentaire leur donne l'occasion d'introduire des gags et des éléments impossibles dans les images fixes comiques. De plus, parce que les dessins doivent être produits en série pour créer l'illusion du mouvement, ils doivent trouver un compromis où les personnages doivent être moins détaillés, mais en même temps suffisamment vivants et complexes. Au fur et à mesure que les animateurs acquièrent de l'expérience par essais, erreurs et collaborations, les dessins animés deviennent de plus en plus professionnels et dominés par des règles spécifiques sur la façon de les réaliser.

Les studios doivent aussi être sensibles à toute nouvelle tendance commerciale pour survivre à la concurrence. En conséquence, le style et la conception des dessins animés les plus réussis et les plus populaires ont un grand impact sur le reste de l'industrie de l'animation. L'un des premiers exemples est celui Félix le chat, qui engendre rapidement des imitations dans les autres studios. Combiné à l'évolution naturelle de l'animation, cela aboutit à un design dominant qui est connu sous le nom de rubber hose style, malgré les différences individuelles entre les studios. William Nolan est crédité de l'introduction de ce style d'animation.

Déclin

L'animation rubber hose s'estompe progressivement au fur et à mesure que les dessins animés sont rendus plus sophistiqués, en particulier par Walt Disney. Ce dernier désire rendre ses dessins animés plus réalistes et leur faire suivre une grande partie des mêmes règles que les prises de vues réelles, une direction qui sera plus tard nommée animation complète (ou full animation). Disney considère l'animation comme un substitut potentiel à l'action en direct, où il peut faire ce qui est impossible en action réelle une fois qu'il a atteint ses exigences de réalisme. Cette direction n'autorise donc pas les corps fluides vus dans le style rubber hose et, en raison du succès de Disney, cette tendance se propage ensuite aux autres producteurs de dessins animés grâce aux demandes de leurs distributeurs hollywoodiens.

Des licences déposées du style rubber hose sont apparues dans certains dessins animés ultérieurs, notamment ceux de Tex Avery pour MGM, The Warner Siblings pour WB Animation ou Ren et Stimpy. Toutefois, le style original et son influence deviennent une partie de l'histoire de l'animation au début des années 1930 puis tombe en disgrâce au milieu des années 1930. Fleischer Studios conserve ce style le plus longtemps, se conformant finalement au style d'animation plus contemporain de la côte ouest en 1940. L'influence du style, cependant, se poursuit encore contemporainement, avec des émissions comme Adventure Time incorporant certains éléments d'animation rubber hose, ou via le jeu vidéo Cuphead puis la série animée Le Cuphead Show ! qui lui rendent pleinement hommage.

En 2013, Walt Disney Animation Studios produit un court métrage de comédie burlesque animé en 3D en utilisant le style : Get a Horse! . Il présente aussi les personnages des dessins animés de l'univers de Mickey Mouse de la fin des années 1920, et présente des enregistrements d'archives de Walt Disney dans un rôle posthume en tant que Mickey Mouse. Il s'agit aussi du premier court métrage d'animation théâtral original de Mickey Mouse depuis Runaway Brain (1995) et de la première apparition d'Oswald le lapin chanceux dans une production animée de Disney en 85 ans.

Références

Histoire de l'animation
Techniques d'animation

Animation rubber hose


Landbageren er en dansk dokumentarfilm fra 1952 med manuskript af Hans Lassen.

Handling
Landbagerens arbejde som det var almindeligt i 1870'erne. En mølle var knyttet til bageriet. Man fyrede og bagte på ovnens gulv, "herden". Der vises først bagning af kommenskringler og derefter rugbrødsbagning. Mens ovnen varmes op, æltes rugbrødsdejen i et æltekar, trukket af en hestegang; dejen hæves med surdej. Når ilden i ovnen er brændt ned, rages asken ud, og brødene sættes ind på en "stage". Optagelserne har fundet sted på Bornholm hos bagere, der endnu anvendte de gamle ovne og redskaber.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1952

Landbageren