රයිගම් ටෙලීස් හොඳම ටෙලිනාට්‍ය සංගීත අධ්‍යක්ෂක සම්මානය වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී තිරයේ හොඳම ශ්‍රී ලාංකේය සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා සඳහා වාණිජ සන්නාම රැසක් සමඟ සම්බන්ධිත කිංඩම් ඔෆ් රයිගම් විසින් පිරිනමනු ලැබේ.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය. එතැන් සිට මෙම කීර්තිමත් ශූරතාව දිනාගත් අයගේ ලැයිස්තුවක් පහත දැක්වේ.

සෑම වසරකම සම්මාන ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්

රයිගම් ටෙලීස් හොඳම ටෙලිනාට්‍ය සංගීත අධ්‍යක්ෂ සම්මානය


Paragymnopteris, rod papratnjača iz potporodice Cheilanthoideae, dio porodice bujadovki (Pteridaceae), raširen po Starom svijetu. Postoji 6 vrsta

Vrste
 Paragymnopteris bipinnata (Christ) K.H.Shing
 Paragymnopteris borealisinensis (Kitag.) comb.ined.
 Paragymnopteris delavayi (Baker) K.H.Shing
 Paragymnopteris marantae (L.) K.H.Shing
 Paragymnopteris sargentii (Christ) K.H.Shing
 Paragymnopteris vestita (Wall. ex C.Presl) K.H.Shing

Sinonimi
 Paraceterach (F.Muell.) Copel.
 Parahemionitis Panigrahi

Izvori

Vanjske poveznice

Cheilanthoideae

Paragymnopteris


A Challenger Cup de Voleibol Masculino de 2022 foi a 3.ª edição deste torneio anual com promoção da Federação Internacional de Voleibol (FIVB) para a Liga das Nações. O torneio foi sediado em Seul, na Coreia do Sul, de 28 a 31 de julho.

Após vitória por 3 sets a 1 sobre a seleção turca, a seleção cubana conquistou seu primeiro título da competição e substituirá a seleção australiana – última equipe desafiante na Liga das Nações de 2022 – na edição de 2023. Na disputa pelo terceiro lugar, a equipe anfitriã do torneio venceu a seleção checa por 3 sets a 2.

Equipes participantes
As seguintes seleções foram qualificadas para a Challenger Cup de 2022.

Regulamento
O torneio foi disputado em sistema eliminatório, em partidas únicas, composto por quartas de final, semifinais, disputa pelo terceiro lugar e final. A seleção anfitriã do torneio teve vaga garantida para o torneio e ficou na primeira posição. As sete equipes restantes foram alocadas da 2ª à 8ª posições de acordo com o ranking mundial da FIVB em 10 de julho de 2022.

Os perdedores das quartas de final foram eliminados e ordenados de 5º a 8º na classificação final de acordo com os critérios de desempate entre as equipes.

A equipe campeã garantiu vaga para a Liga das Nações de 2023.

Local das partidas

Resultados

Todas as partidas seguem o horário local (UTC+9).
 Quartas de final

|}

 Semifinais

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Classificação final

Ver também
 Liga das Nações de Voleibol Masculino de 2022
 Liga das Nações de Voleibol Feminino de 2022
 Challenger Cup de Voleibol Feminino de 2022

Ligações externas

Challenger Cup de Voleibol Masculino
Desporto na Coreia do Sul em 2022
2022 no voleibol


«Tamare» puede referirse a:

 Tamare, río en el estado Zulia entre los municipios Simón Bolívar y Lagunillas;
 Tamare, población del municipio Lagunillas, del estado Zulia;
 Tamare, parroquia del Municipio Mara del estado Zulia, cuya capital es Santa Cruz de Mara;
 Tamare, población del municipio Municipio Mara del estado Zulia, ubicada en la parroquia anterior a la que da su nombre; o
 Tamare, antigua tribu indígena del estado Zulia.

Tamare (desambiguación)


Kohei Kato (født 14. juni 1989) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Kato


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 KK Partizan Beograd, srpski košarkaški klub
 FK Radnik Bijeljina, bosanskohercegovački nogometni klub
 NK Čelik Zenica, bosanskohercegovački nogometni klub
 PFK Ludogorec Razgrad, bugarski nogometni klub
 FK Jablonec, češki nogometni klub
 Esteglal Teheran, iranski nogometni klub
 VfL Wolfsburg, njemački nogometni klub
 FK Crvena zvezda, srpski nogometni klub
 FK Partizan Beograd, srpski nogometni klub
 FK Spartak Subotica, srpski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 KK Split, hrvatski košarkaški klub
 KK Zadar, hrvatski košarkaški klub
 NK Dubrava Tim Kabel Zagreb, hrvatski nogometni klub
 NK Zadar, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1945.


InDesign, Adobe firmasının ürettiği, çok yönlü bir masaüstü yayıncılık yazılımı. Firma içi kod adı olan K2 (Quark Killer) olarak da bilinir. Baskı, tablet aygıtlar ve diğer ekranlar için sayfa tasarımları yapılmasına olanak sağlar. Türkiye'de Auto Info, Byte; yurt dışında New York Times gibi bazı basılı yayınlar bu programda hazırlanmaktadır.

Sürümler
 InDesign 1.0 (kodadı K2): 31 Ağustos 1999;
InDesign 1.0J (codenamed Hotaka): Japanese support;
 InDesign 1.5 (kodadı Sherpa): Nisan 2001;
 InDesign 2.0 (kodadı Annapurna): Ocak 2002 (QuarkXPress 5'ten günler önce). İlk sürüm Mac OS X için ve native transparencies & drop shadows;
 InDesign CS  (kodadı Dragontail) ve InDesign CS PageMaker Edition (3.0): Ekim 2003;
 InDesign CS2 (4.0) (kodadı Firedrake): Mayıs 2005;
 InDesign Server (kodadı Bishop): çıkışı Ekim 2005;
 InDesign CS3 (5.0) (kodadı Cobalt): Nisan 2007. ilk Universal binary sürümleri Intel-tabanlı Macleri destekler;
 InDesign CS3 Server (kodadı Xenon): çıkışı Mayıs 2007;
 InDesign CS4 (6.0) (kodadı Basil): çıkışı Ekim 2008;
 InDesign CS4 Server (kodadı Thyme);
 InDesign CS5 (7.0) (kodadı Roket) çıkışı Nisan 2010;
 InDesign CS5.5 (7.5) çıkışı Nisan 2011;
 Indesign CS6 (8.0) (kodadı Athos) çıkışı Şubat 2012;
 InDesign CC (9.2) (kodadı Citius): 15 Ocak 2014;
 InDesign CC 2014 (10) (kodadı Sirius): 18 Haziran 2014;
 InDesign CC 2014.1 (10.1): 6 Ekim 2014;
 InDesign CC 2014.2 (10.2): 11 Şubat 2015;
 InDesign CC 2015 (11.0): 15 Haziran 2015;
 InDesign CC 2015.1 (11.1): 11 Ağustos 2015;
 InDesign CC 2015.2 (11.2): 30 Kasım 2015;
 InDesign CC 2015.4 (11.4): 20 Haziran 2016;
 InDesign CC 2017 (12.0): 2 Kasım 2016;
 InDesign CC 2017.1 (12.1): 14 Nisan 2017;
 InDesign CC 2018 (13.0): 18 Ekim 2017;
 InDesign CC 2018 (13.0.1): Kasım 2017;
 InDesign CC 2018.1 (13.1): Mart 2018.
 InDesign CC 2018.2 (13.2): Mart 2018.
 InDesign CC 2019 (14.0.1): Kasım 2018.
 InDesign CC 2019 (14.0.2): Nisan 2019.
 InDesign CC 2019 (188.8.131.523): Eylül 2019.
 InDesign CC 2020 (15.0): Kasım 2019.
 InDesign CC 2020 (15.0.1): Aralık 2019.

Entegrasyon
Adobe Photoshop, Adobe Illustrator, Adobe Acrobat ve Adobe Flash Professional yazılımları arasında sorunsuz bir şekilde çalışmak mümkündür.

Efekt ve kontroller
Yarı saydamlık, gradient veya diğer efektleri kullanarak, bir objenin çizgisine veya dolgusuna istenildiği gibi efekt ekleyebilmek mümkündür.

Baskı
Baskı yapmadan önce sofistike önizleme seçeneği ile baskı yapılacak sayfayı incelemek mümkündür.

XHTML aktarımı
Çoklu format yayıncılığı sayesinde, web'e baskı seçeneği ile InDesign içeriğini xhtml'e çevirmek mümkündür. Çevrilen içeriği ise Adobe Dreamweaver (CS6) ile otomatik CSS (Cascading Style Sheets) kullanarak biçimleyebilmek mümkündür.

Tipografik kontroller
Paragraph Composer, OpenType fonts, drop caps, imgeler ve optik kerning veya marjin hizalama sayesinde yeni  yazı karakterleri oluşturmak mümkündür.

Tablolar
Programa, Microsoft Word veya Microsoft Excel'de  hazırlanmış bir tabloyu aktarmak mümkündür. Bunun haricinde InDesign programında da tablo oluşturma seçeneği vardır.

Metin aktarımı
Microsoft Word programından metinleri doğrudan import etmek, objelerin çevrelerine metin eklemek ve yazı karakterlerini değiştirebilmek mümkündür.

Dış bağlantılar

 InDesign resmî web sitesi
 InDesign resmî web sitesi (Türkçe)

Adobe yazılımları
Masaüstü yayıncılık
Mac OS yazılımları
MacOS yazılımları
Windows yazılımları
Grafik tasarım yazılımları
Classic Mac OS yazılımları

InDesign


الدوري الإيطالي الدرجة الأولى 2002–03  هو موسم من الدوري الإيطالي الدرجة الأولى. أقيم خلال الفترة 15 سبتمبر 2002، وحتى 24 مايو 2003، وفاز فيه يوفنتوس.

الترتيب

1شارك روما في كأس الاتحاد الأوروبي على اعتبار أنه وصيف كأس إيطاليا بعد البطل إيه سي ميلان والفائز بلقب دوري أبطال أوروبا

2شارك بريشيا في كأس إنترتوتو بديلا لـ كييفو فيرونا

3 كل من لاتسيو وكأس إنترتوتو ضمنوا البقاء في الدوري الدرجة الأولى بسبب فارق الأهداف

النتائج

تصفيات الهبوط

 هبط نادي أتالانتا إلى دوري الدرجة الثانية

الهدافين

مراجع

دوريات كرة قدم أوروبية في 2002–03
دوريات كرة قدم إيطالية في 2002-03
مواسم الدوري الإيطالي

الدوري الإيطالي 2002–03


SPOT (, lit. "Satellite for observation of Earth") is a commercial high-resolution optical Earth imaging satellite system operating from space. It is run by Spot Image, based in Toulouse, France. It was initiated by the CNES (Centre national d'études spatiales – the French space agency) in the 1970s and was developed in association with the SSTC (Belgian scientific, technical and cultural services) and the Swedish National Space Board (SNSB). It has been designed to improve the knowledge and management of the Earth by exploring the Earth's resources, detecting and  forecasting phenomena involving climatology and oceanography, and monitoring human activities and natural phenomena. The SPOT system includes a series of satellites and ground control resources for satellite control and programming, image production, and distribution. Earlier satellites were launched using the European Space Agency's Ariane 2, 3, and 4 rockets, while SPOT 6 and SPOT 7 were launched by the Indian PSLV.

List of satellites
SPOT Image is marketing the high-resolution images, which SPOT can take from every corner of the Earth.
 SPOT 1 launched February 22, 1986 with 10  panchromatic and 20 meter multispectral picture resolution capability. Withdrawn December 31, 1990.
 SPOT 2 launched January 22, 1990 and deorbited in July 2009.
 SPOT 3 launched September 26, 1993. Stopped functioning November 14, 1997.
 SPOT 4 launched March 24, 1998. Stopped functioning July, 2013.
 SPOT 5 launched May 4, 2002 with 2.5 m, 5 m and 10 m capability. Stopped functioning March 31, 2015.
 SPOT 6 launched September 9, 2012.
 SPOT 7 (Azersky) launched on June 30, 2014.

Orbit
The SPOT orbit is polar, circular, sun-synchronous, and phased. The inclination of the orbital plane combined with the rotation of the Earth around the polar axis allows the satellite to fly over any point on Earth within 26 days. The orbit has an altitude of , an inclination of 98.7°, and completing 14 + 5/26 revolutions per day.

Generations

SPOT 1, 2, and 3
Since 1986 the SPOT family of satellites has been orbiting the Earth and has already taken more than 10 million high quality images. SPOT 1 was launched with the last Ariane 1 rocket on February 22, 1986. Two days later, the  SPOT 1 transmitted its first image with a spatial resolution of . SPOT 2 joined SPOT 1 in orbit on January 22, 1990, on the Ariane 4 maiden flight, and SPOT 3 followed on September 26, 1993, also on an Ariane 4.

The satellite loads were identical, each including two identical HRV (High Resolution Visible) imaging instruments that were able to operate in two modes, either simultaneously or individually. The two spectral modes are panchromatic and multispectral. The panchromatic band has a resolution of , and the three multispectral bands (G, R, NIR) have resolutions of s. They have a scene size of  and a revisit interval of one to four days, depending on the latitude.

Because the orbit of SPOT 1 was lowered in 2003, it will gradually lose altitude and break up naturally in the atmosphere. Deorbiting of SPOT 2, in accordance with Inter-Agency Space Debris Coordination Committee (IADC), commenced in mid-July 2009 for a period of two weeks, with a final burn on 29 July 2009. SPOT 3 is no longer functioning, due to problems with its stabilization system.

SPOT 4
SPOT 4 launched March 24, 1998 and stopped functioning July, 2013. In 2013, CNES lowered the altitude of SPOT 4 by  to put it on a phased orbit with a five-day repeat cycle. On this orbit, SPOT4 was programmed to acquire a time-lapse series of images over 42 sites with a five days revisit period from February to end of May 2013. The data set it produced is aimed at helping future users of the Sentinel-2 mission to learn working with time-lapse series. The time-lapse series provided by SPOT4 (Take5) have the same repetitiveness as those that will be delivered by the Sentinel-2 satellites, starting in 2015 and 2016.

SPOT 5
SPOT 5 was launched on May 4, 2002, and has the goal to ensure continuity of services for customers and to improve the quality of data and images by anticipating changes in market requirements.

SPOT 5 has two high resolution geometrical (HRG) instruments that were deduced from the HRVIR of SPOT 4. They offer a higher resolution of 2.5 to 5 meters in panchromatic mode and 10 meters in multispectral mode (20 metre on short wave infrared 1.58 – 1.75 µm). SPOT 5 also features an HRS imaging instrument operating in panchromatic mode. HRS points forward and backward of the satellite. Thus, it is able to take stereopair images almost simultaneously to map relief.

SPOT 6 and SPOT 7
SPOT 6 was launched by India's Polar Satellite Launch Vehicle on flight C21 at 04:23 UTC on 9 September 2012, while SPOT 7 was launched on PSLV flight C23 at 04:42 UTC on 30 June 2014. They form a constellation of Earth-imaging satellites designed to provide continuity of high-resolution, wide-swath data up to 2024. EADS Astrium took the decision to build this constellation in 2009 on the basis of a perceived government need for this kind of data. Spot Image, a subsidiary of Astrium, funded the satellites alone and owned the system (satellites and ground segments) at time of launch. In December 2014, SPOT 7 was sold to Azerbaijan's space agency Azercosmos, who renamed it Azersky.

The  architecture is similar to that of the Pleiades satellites, with a centrally mounted optical instrument, a three-axis star tracker, a fiber-optic gyro (FOG) and four control moment gyros (CMGs).
SPOT 6 and SPOT 7 are phased in the same orbit as Pléiades 1A and Pléiades 1B at an altitude of , forming a constellation of 2-by-2 satellites - 90° apart from one another.
Image product resolution:
Panchromatic: 1.5 m
Colour merge: 1.5 m
Multi-spectral: 6 m
Spectral bands, with simultaneous panchromatic and multi-spectral acquisitions:
Panchromatic (450 – 745 nm)
Blue (450 – 525 nm)
Green (530 – 590 nm)
Red (625 – 695 nm)
Near-infrared (760 – 890 nm)
Footprint: 60 km × 60 km
Responsive satellite tasking, with six tasking plans per day, per satellite
Capacity to acquire up to 3 million km2 daily

References

External links

 Astrium Geo Official Web site
 CNES (Centre National d'Etudes spatiales) official site
 Vegetation image processing and archiving centre at VITO
 SPOT Vegetation programme Web page
 SPOT4 (Take 5) experiment
 SPOT World Heritage , SPOT scenes archive catalog from 1986 to 2015.

CNES
Earth observation satellites of France
Satellite series
Earth imaging satellites
Derelict satellites orbiting Earth

SPOT (satellite)


Yunan mitolojisi, Antik Yunanistan'da dünyanın yaratılışı, tanrı, tanrıça ve kahramanların hayatı hakkındaki söylence ve öğretileri içermekle kalmayıp aynı zamanda Eski Yunan dininin gövdesini oluşturmaktadır. Günümüzde, bu mitoloji hakkındaki bilgilerimizi bu sözlü edebiyatın yazılı hâllerinden alıyoruz. Tarihçiler, mitoloji hakkında daha ayrıntılı bilgi almak için o dönemin sanatındaki ipuçlarını bile toplar.

Genel olarak Yunan mitolojisi Yakın Doğu ve birçok Avrupa mitolojisini etkilemiştir. Yunan Tanrılarının her biri Romalılar tarafından kabul görmüş ve farklı isimler kullanılmıştır. Roma mitolojisi neredeyse tamamen Yunan mitolojisini baz almıştır. Yunan mitolojisindeki çoğu efsaneler de insan şeklindedir. Yunan tanrılarının yaratılış hikâyeleri seçilmiş 12 tanrı (bu 12 tanrı, 4 kadın ve 8 erkekten oluşmaktadır.) Olimpos Dağı'nda otururlar, her şey Olymposlu Tanrılarla Titanların savaşlarıyla başlar ve Olymposluların zaferiyle son bulur. Savaştan sonra Titanlar cezalandırılır. Gaia, Khaos (Khaos zaten Titanlar tarafından yok edilmişti.), Phoebe ve Kronos gibi Titanlar Tartarus'a gönderilir (Tartoros bir titan fakat Tartarus sonsuzluğa kadar giden bir yeraltı yeridir.). Tartarus'ta sonsuza kadar süren bir cezaya Olimpos Tanrıları tarafından bırakılır. Yerküreyi taşımak ile cezalandırılan Atlas gibi, bununla birlikte Titanlardan Olimposluların yanına geçen Titan tanrıları da vardır (örn. Prometheus). Yunan Tanrıları dünyayı Olympos Dağının tepesindeki bulutların üzerinden idare ederler. Toplamda 12 Tanrı bulunur. Bu 12 sayısı hiç bozulmaz, bir tanrı eklenirse bir başkası bu listeden çıkar. Örneğin Dionysos pantheona dahil olduğunda Hestia Olimpos'tan ayrılmıştır. Şimşeklerin efendisi Zeus nice savaşlar vererek yönetimi babası Kronos ve onun yardakçıları titanların elinden almış, 3 erkek kardeşiyle dünyayı bölüşmüştür. Çekilen kuraya göre gökyüzü Zeus'a, denizler Poseidon'a, yeraltı da Hades'e düşer. Herkes görev dağılımından sonra Olimpos'a çıkar ve dünyayı yönetmeye başlarlar ama Olimpos'un ve Olimpos tanrılarının kralı Zeus'tur.

Kaynaklar
Yunan mitolojisi bugün öncelikle Yunan edebiyatı ve görsel medyadaki Geometrik dönem ile  ila  ve sonrasıdır. Aslında, edebi ve arkeolojik kaynaklar bütünleşir, bazen birbirini destekler, bazen de çatışır; Ancak, birçok durumda, bu veri külliyatının varlığı, Yunan mitolojisinin birçok unsurunun güçlü olgusal ve tarihsel köklerine sahip olduğunun güçlü bir göstergesidir.

Edebi kaynaklar
Mitolojik anlatım, Yunan edebiyatının hemen hemen her türünde önemli bir rol oynar. Ancak, Yunan antik döneminden günümüze kalan tek genel mitografik el kitabı, Pseudo-Apollodorus'un Kütüphane idi. Bu çalışma, şairlerin çelişkili hikâyelerini uzlaştırmaya çalışır ve geleneksel Yunan mitolojisi ile kahramanlık efsanelerini kapsamlı olarak özetler. Atinalı Apollodoros MÖ 180-125 arasında yaşadı ve bu konuların çoğu hakkında yazdı. Yazıları koleksiyonun temelini oluşturmuş olabilir; ancak, "Kütüphane", ölümünden çok sonra meydana gelen olayları tartışır, dolayısıyla adı Taklit-Apollodorus'dur.

En eski edebi kaynaklar arasında Homeros'un iki destansı şiiri İlyada ve Odysseia vardır. Diğer şairler Epik Döngü'yü tamamladı, ancak bu daha sonraki ve daha küçük şiirler şimdi neredeyse tamamen kayboldu. Geleneksel isimlerine rağmen Homerik İlahiler 'in Homeros ile doğrudan bağlantısı yoktur. En eskileri, sözde Lirik çağ'ın önceki bölümünden koro ilahileridir.

Homeros'un olası çağdaşı olan Hesiodos, Theogonia (Tanrıların Kökeni) adlı eserinde tanrıların soy kütüklerini, halk hikayelerini ve etiyolojik efsanelerini ayrıntılı şekilde anlatarak dünyanın yaratılışını, tanrıların kökenini, Titanlar ve Devler gibi en eski Yunan efsanelerini tam olarak açıklar.

Hesiod'un çiftçilik hayatı hakkında öğretici bir şiir olan İşler ve Günler, Prometheus, Pandora ve "İnsanın Çağları" efsanelerini de içerir. Şair, tanrıları tarafından daha da tehlikeli hale getirilen tehlikeli bir dünyada başarılı olmanın en iyi yolunu önerir.

Lirik şairler genellikle konularını efsanelerden aldılar ancak eserleri giderek daha az anlatılı ve daha imalı hâle geldi.

Pindaros, Bacchylides ve Simonides dahil olmak üzere Yunan lirik şairleri ve Theocritus ve Bion gibi pastoral şairler, bireysel mitolojik olaylarla ilgilidir.

Mitoloji klasik Atina draması'nın merkeziydi. Trajik oyun yazarları Aeschylus, Sophocles ve Euripides olay örgülerinin çoğunu kahramanlar çağı ve Truva Savaşı efsanelerinden aldılar. Büyük trajik öykülerin çoğu (örneğin Agamemnon ve çocukları, Oedipus, Jason, Medea, vb.) bu trajedilerde klasik biçimlerini aldı. Komik oyun yazarı Aristofanes ayrıca Kuşlar ve Kurbağalarda efsaneleri kullandı.

Tarihçiler Herodot ve Diodorus Siculus ve coğrafyacılar Pausanias ve Strabo, Yunan dünyasında dolaşıp ve duydukları hikâyeleri kaydederek, birçok yerel mitoloji ve efsaneleri genellikle az bilinen alternatif versiyonlarıyla sundu. Özellikle Herodot, çeşitli gelenekleri araştırdı ve Yunanistan ile doğu arasındaki çatışmalarda tarihi ya da mitolojik kökenleri buldu.
Herodot, kökeni ve farklı kültürel kavramların harmanlanmasını bağdaştırmaya çalıştı.

Helenistik ve Roma çağlarının şiiri, öncelikle kült egzersizinden daha ziyade edebi bir besteden oluşur. Ancak, aksi takdirde kaybolacak birçok önemli ayrıntıyı içerir. Bu kategori aşağıdaki yazarların çalışmalarını içerir:
 Romalı şairler Ovid, Statius, Valerius Flaccus, Seneca ve Virgil ile Servius'un yorumu.
 Geç Antik Çağ'ın Yunan şairleri: Nonnus, Antoninus Liberalis ve Quintus Smyrnaeus.
 Helenistik dönem Yunan şairleri: Rodoslu Apollonius, Kallimahos, Sözde-Eratosthenes ve Parthenius.

Aynı dönemlerden mitlere atıfta bulunan nesir yazarları arasında Apuleius, Petronius, Lollianus ve Heliodoros sayılabilir.

Şiirsel olmayan diğer iki önemli kaynak, Romalı yazar tarzındaki Taklit-Hyginus, Yaşlı Philostratus ve Genç Philostratus'un Hayalleri ve Callistratus'un Açıklamaları adlı "Fabulae" ve "Astronomica" 'dır.

Son olarak, birkaç Bizanslı Yunan yazar, daha önce Yunan eserlerinden çokça türetilmiş ama artık kayıp olan mitolojinin önemli ayrıntılarını verir. Bu efsane koruyucularının arasında Arnobius, İskenderiyeli Hesychius, Suda 'nın yazarı, John Tzetzes ve Selanik'li Eustathius vardır. Genellikle mitolojiyi Hristiyan bakış açısıyla ele almışlardır.

Arkeolojik kaynaklar

On dokuzuncu yüzyılda Alman amatör arkeolog Heinrich Schliemann tarafından Miken uygarlığı'nın keşfi ve İngiliz arkeolog Arthur Evans tarafından yirminci yüzyılda Girit'te Minos medeniyeti'nın keşfi, Homeros destanları hakkındaki birçok sorunun açıklanmasına yardım etti, tanrılar ve kahramanlar hakkında da birçok mitolojik ayrıntıya arkeolojik kanıt sağladı. Ne yazık ki, Miken ve Minos bölgelerindeki efsaneler ve ritüeller hakkındaki kanıtlar, tanrıların ve kahramanların belirli isimleri geçici olarak tanımlanmış olmasına rağmen Linear B yazısı (hem Girit'te hem de Yunanistan anakarasındaki eski bir Yunanca biçim) esasen envanterleri kaydetmede kullanıldığından tamamen anıtsaldır.

MÖ 8. yüzyıl çanak çömleğinin üzerindeki geometrik tasarımlar, Truva döngüsünden ve Herakles'in maceralarından sahneleri betimler. Efsanelerin bu görsel temsilleri iki nedenden dolayı önemlidir. Birinci neden, birçok Yunan efsanesi, edebi kaynaklardan daha önce vazoların üzerine işlenmiştir: Örneğin, Herakles'in on iki çalışmasından yalnızca Cerberus serüveni çağdaş bir edebi metinde gerçekleşir. İkinci neden, görsel kaynaklar bazen mevcut herhangi bir edebi kaynakta kanıtlanmayan efsaneleri veya efsanevi sahneleri temsil eder. Bazı durumlarda geometrik sanatta bir efsanenin bilinen ilk temsili, geç arkaik şiirdeki bilinen ilk temsilinden birkaç yüzyıl önce gelir. Arkaik dönem (MÖ 750-500), Klasik (MÖ 480-323) ve Helenistik (MÖ 323-146) dönemlerinde, Homerik ve diğer çeşitli mitolojik sahneler belirir ve mevcut edebi kanıtları tamamlar.

Dünyanın kökenleri ve tanrılar

Yunan mitolojisine göre başlangıçta Khaos vardı. Yunanca anlamı açık ya da boşluk olan Khaos, Hesiodos'a göre sonsuz bir boşluktur. Bu boşluktan ilkin Gaia doğar, sonrasında Ölüler Ülkesi'nin en derin yeri Tartaros; daha sonra Eros (bazı kaynaklara göre Afrodit'in oğlu); sonra yeraltı karanlığını simgeleyen Erebos ve yeryüzü karanlığını simgeleyen Nyks (Gece) doğar.

Hesiodos'un Thegonia'sında Khaos ve sonrasında olanları şöyle anlatır:
Khaos'tu hepsinden önce var olan,
sonra geniş göğüslü Gaia, Ana Toprak,
sürekli, sağlam tabanı bütün ölümsüzlerin,onlar ki tepelerinde otururlar karlı Olympos'unve yol yol toprağin dibindeki karanlık Tartaros'ta...
Khaos'tan Erebos ve kara Gece doğdu,
Gecedense Esir ve Günışığı doğdu,
Erebos'la sevişip birleşmesinden.

Düzensiz boşluktan çıktıktan sonra Gaia bir başına Uranos (Gök) ve Pontos'u (Deniz) doğurur, dağları yaratır. Ardından oğulları Uranos ve Pontos ile birleşir ve yaratılan evreni tanrısal varlıklar ile doldurur.

İlkin Uranos ile birleşir. Bu birleşmeden altı erkek: Okeanos, Koios, Krios, Hyperion, İapetos, Kronos altı dişi: Theia, Rhea, Themis, Phoebe, Tethys ve Mnemosyne olmak üzeri on iki tane titan, Türkçeye tepegöz olarak çevrilen ve tanrılara benzeyen üç Kyklop: Brontes (Gök gürültüsü), Steropes (Şimşek), Arges (Yıldırım) ve yüz kollu olarak anılan Hekatonkheirler: Kottos, Briareus, Gyes doğdu.

Annesi Gaia ile Pontos'un birleşiminden deniz tanrıları ve tanrıçaları oluşur.
Nereus,Phorkys,Thaumas, Toprak Ana ve Deniz'in üç oğlu, Eurybia ve Keto iki kızıdır.

Yunan panteonu

Titanların devrilmesi ile Olymposlu tanrıların başa geçmesinden sonra farklı bir düzen oluşur. Yeni tanrı ve tanrıçalar tayin edilir. Olymposlu on iki büyük tanrı Olimpos Dağı'nda Zeusun gözetimi altında ikâmet eder. Olymposlu tanrıların yanı sıra Yunanlar farklı kırsal tanrılara da inanırdı.

Pan: Çobanların tanrısı
Nymphe: Kırlarda, su ve ormanlarda yaşayan ikinci derece önemli tanrıçalar.
Naiadlar: Suda yaşayan, dere veya ırmağa bağlı periler. (Salmakis)
Dryades: Ağaç perileri. (Eurydike)
Hamadryades: Dryadeslerin kardeşi. Ağaç ve ormanları korurlar.
Satyrler: Doğayı simgeleyen cinler.
Silenos: Yaşlanmış Satyrlere verilen genel addır.
Erinysler: Öç alma tanrıçaları. (Alekto, Tisiphone, Megaira)
Hesperidler: Okeanos ırmanığının ötesinde, altın elma bahçelerine bekçilik eden periler.
Harpyalar: Kasırga tanrıçaları. (Aello, Okypete)
Antik Yunan mitolojisinde tanrılar olağanüstü yeteneklere sahip, hastalıktan etkilenmeyen, sadece bazen olağandışı durumlarda yaralanan, ölümsüz ve ölümsüz olma özelliklerinin yanında nektar ve ambrosia ile beslendikleri için solmayan gençliğe sahiptir.

Çoğu tanrı hayatın belirli yönleriyle ilişkilidir. Örneğin Aphrodite, aşk ve güzellik tanrıçası, Ares, savaş tanrısı, Hades, yeraltı dünyasının hükümdarı, Athena, bilgelik ve savaş tanrıçası, Poseidon, denizin mutlak sahibidir.

Tanrıların ve ölümlülerin çağı
Tanrıların yalnız yaşadığı çağ ile insan ilişkilerine ilahi müdahalenin sınırlı olduğu çağ arasında köprü kurma, tanrıların ve ölümlülerin birlikte hareket ettiği bir geçiş çağıydı. Bunlar, grupların daha sonra olduğundan daha özgürce karıştığı dünyanın ilk günleriydi. Bu masalların çoğu daha sonra Ovid'in Dönüşümler 'inde anlatılır ve genellikle iki konu grubuna ayrılır: aşk hikayeleri ve ceza hikayeleri.

Aşk hikayeleri genellikle ensest ya da ölümlü bir kadının erkek bir tanrı tarafından baştan çıkarılması ya da tecavüz edilmesini içerir ve bu da kahraman çocuklarla sonuçlanır. Hikayeler genellikle tanrılar ve ölümlüler arasındaki ilişkilerin kaçınılması gereken bir şey olduğunu öne sürer; rızaya dayalı ilişkiler bile nadiren mutlu sonla biter. Afrodit'e Homeros İlahisinde olduğu gibi birkaç durumda tanrıçanın Aeneas'ı yapmak için Ankhises ile yattığı, dişi bir tanrı ölümlü bir erkekle çiftleşir.

İkinci tür (ceza hikayeleri), Prometheus tanrılardan ateşi çaldığında, Tantalus nektarı ve çok lezzetli tanrı yemeği ambrosia'yı Zeus'un masasından çaldığında ve onu- onlara tanrıların sırlarını ifşa eden konuklarına verdiğinde, Prometheus veya Lycaon kurbanı icat ettiğinde, Demeter tarımı ve Gizemlerini Triptolemus' öğrettiğinde veya Marsyas aulos'u icat ettiğinde ve Apollo ile bir müzik yarışmasına girdiğinde olduğu gibi bazı önemli kültürel eserlerin sahiplenilmesini veya icat edilmesini içerir. Ian Morris, Prometheus'un maceralarını "tanrıların tarihi ile insanın tarihi arasında bir yer" olarak değerlendirir.

Üçüncü yüzyıla tarihlenen anonim bir papirüs parçası, Dionysos'un yeni tanrıyı tanımasında çok geç kalan Trakya kralı Lycurgus'un ölümden sonraki hayata uzanan ve korkunç cezalarla sonuçlanan cezasını canlı şekilde tasvir eder. Dionysos'un kültünü Trakya'da kurmak için geliş öyküsü de Aeschylean üçlemesinin konusuydu.

Başka bir trajedide ise Pentheus Euripides'in Bacchae, İstefe kralı tanrıya saygısızlık ettiği ve onun Maenadlarına, tanrının dişi tapanlarına casusluk yaptığı için Dionysos tarafından cezalandırılır.

Eski bir halk masal motifine dayanan ve benzer bir konuyu işleyen başka bir hikâyede Demeter Doso adında yaşlı bir kadın kılığına girmiş olan kendi kızı Persephone'yi arıyordu ve Attika'daki Eleusis Kralı Celeus tarafından misafirperverlikle karşılandı. Demeter, misafirperverliği nedeniyle Celeus'a hediye olarak oğlu Demophon'u tanrı yapmayı planladı ancak annesi Metanira içeri girip onu gördüğü için ayini tamamlayamadı. Oğlunun ateşe atıp korkudan çığlık atması, budala ölümlülerin kavram ve ritüeli anlamadığından yakınan Demeter'i kızdırdı.

Yunan dini
Yazar Özhan Öztürk'e göre Yunan dini, gökyüzü, şimşek, deniz, ateş, rüzgâr gibi tabiat elementlerinin ilahi nitelikler kazandırıldığı, tanrıların sevgisi dualarla kazanmaya, öfkesini ise kurbanlarla yatıştırmaya çalışan bir tabiat dini olup, Yunan söylencelerinin çok azı tarihsel döneme dayanmakta büyük çoğunluğu Yunan uygarlığının köklerine dek inmektedir. MÖ 8. yüzyılda yazıya geçirilmeye başlanan bu kadim söylenceler kamu hayatını derinden etkilemiş, MÖ 5. yüzyıla gelindiğinde tüm festivallerde epik destanların anlatılması gelenek hâline dönüşmüştür.

İnsanın Yaratılışı ve Soylar
Bir söylenceye göre başlangıçtan beridir insanlardan yana olan Prometheus insanın yaratıcısıdır. Prometheus kil ve sudan yaptığı çamurdan bedene hayat soluğunu üfler. Bir başka söylenceye göre ise insana ilk hayatı ve ruhu veren Athena'dır.
İlk insan soyu Kronos'un egemen olduğu zamanda olur.

Altın soy: Kronos döneminde yaşayan ilk soy olan altın soy. Tanrılara denk, kaygıdan uzak, rahat içinde ve kedersizdir. Dünyada mevsim hep bahardır ve bütün nimetleri onlarındır.
Toprak nimet saçar, bitkiler kendiliğinden büyürdü. Uykuya dalar gibi ölüyorlardı. Ölüp toprağa karıştıkları vakit, Zeus'un emriyle, iyi birer cin olurlar.

Gümüş soy:
Zeus, Kronos'u egemenliğinden edince tanrılar, gümüş soyu yarattı. Coşkuları ölçütsüz olan ve tanrılara saygı duymayan gümüş soyu Zeus toprağa gömer ve yeraltı cinleri olurlar.

Tunç soyu:
Üçüncü bir kuşak yaratır Zeus. Bunlar ötekilere hiç benzemez. Güçlü kuvvetlidirler, yürekleri taş gibidir ve sürekli savaşmaktır işleri, birbirlerini öldürmek. Yok olup giderler sonunda Hades'in karanlığına.

Kahramanlar soyu:
Dördüncüsü Yarı tanrı kahramanlarının soyudur. İnsanlığın adını yücelten, daha bereketli ve daha becerikli olan bu soyda çetin savaşlarla yok olup gider. (Bu soyu Homeros destanlarında sözü geçtiği için eklemiştir.)

Demir soyu: Hepsinden daha beter olur demir soyluların sonu.

12 Tanrı, Tanrıça ve Görevleri

Zeus (Gökyüzü ve Hava olayları)
Poseidon (Denizler, Depremler ve Okyanuslar)
Demeter (Tarım ve Bereket)
Hephaistos (Demircilik ve Ateş)
Ares (Savaş ve Yıkım)
Hermes (Hırsızlık, Yolculuk, İletişim)
Dionisos (Şarap, Üzüm, Eğlence, Partiler)
Artemis (Okçuluk, Ay, Avcılık, Bakirelik)
Afrodit (Aşk ve Güzellik)
Athena (Bilgelik, Savaş Stratejisi ve Barış)
Hera (Evlilik, Bereket ve Aile)
Apollon (Kehanet, Dürüstlük ve Sanat)

Batı sanatı ve edebiyatındaki motifler

Hıristiyanlığın yaygınlaşarak benimsenmesi, efsanelerin popülaritesini engellemedi. Rönesans'ta klasik dönemin yeniden keşfiyle, Ovidius'un şiirlerinin şairlerin, oyun yazarlarının, müzisyenlerin ve sanatçıların hayal gücünde büyük bir etkisi oldu.

Rönesans'ın ilk yıllarından itibaren Leonardo da Vinci, Michelangelo ve Rafael gibi sanatçılar daha geleneksel Hristiyan konularının yanı sıra Yunan mitolojisinin Pagan konularını da resmettiler.

Latince ortamı ve Ovidius'un eserleri aracılığıyla Yunan efsaneleri, İtalya'da Petrarch, Boccaccio ve Dante gibi Orta Çağ ve Rönesans şairlerini etkiledi.

Kuzey Avrupa'da, Yunan mitolojisi görsel sanatları hiçbir zaman o kadar etkilemese de edebiyata etkisi çok açıktı.

İngiliz hayal gücü, Chaucer ve John Milton ile başlayan ve Shakespeare'le devam eden ve 20. yüzyılda Robert Bridges'a kadar süren Yunan mitolojisince ateşlendi.

Fransa'da Racine ve Almanya'da Goethe antik efsaneleri yeniden işleyerek Yunan dramasını yeniden canlandırdı.

18. yüzyıl aydınlanmasında Yunan mitolojisine karşı Avrupa çapında bir tepki doğsa da mitoloji tiyatro yazarları için önemli bir esin kaynağı olmaya devam etti. Bunun örnekleri arasında Handel ve Mozart'ın operaları için yazılan librettolar vardır.

18. yüzyılın sonuna doğru Romantizm, Yunan mitolojisi de dahil olmak üzere Yunanca her şeye karşı bir hayranlık dalgası başlattı.

Britanya'da, Yunan trajedilerinin ve Homeros'un yeni çevirileri (Alfred Tennyson, Keats, Byron ve Shelley) gibi çağdaş şairlere ve (Leighton ve Lawrence Alma-Tadema) gibi ressamlara ilham verdi.

Christoph Gluck, Richard Strauss, Jacques Offenbach ve pek çoğu Yunan mitolojisinin konularına besteler yaptı.

Thomas Bulfinch ve Nathaniel Hawthorne gibi 19. yüzyıl Amerikalı yazarlar klasik dönem efsaneleri anlaşılmadan İngiliz ve Amerikan edebiyatının anlaşılamayacağı görüşündeydi.

Daha yakın zamanlarda klasik temalar Fransız tiyatrosunda Jean Anouilh, Jean Cocteau ve Jean Giraudoux, ABD tiyatrosunda Eugene O'Neill ve İngiliz tiyatrosunda T. S. Eliot tarafından yeniden yorumlandı. Nesirde benzer bir yeniden yorumlama James Joyce ve André Gide tarafından gerçekleştirildi.

Kaynakça

Birincil kaynaklar (Yunan ve Roma)

 Aeschylus, The Persians. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .
 Aeschylus, Prometheus Bound. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .
 Apollodorus, Library and Epitome. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .
 Apollonius of Rhodes, Argonautica, Book I. Orijinal dilde yazı metni Sacred Texts .
 Cicero, De Divinatione. Orijinal dilde yazı metni the Latin Library .
 Cicero, Tusculanae resons. Orijinal dilde yazı metni the Latin Library .
 Herodotus, The Histories, I. Orijinal dilde yazı metni the Sacred Texts .
 Hesiod, Works and Days.  - Hugh G. Evelyn-White.
 Homer, Iliad. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .

 Homeric Hymn to Aphrodite.  by Gregory Nagy.
 Homeric Hymn to Demeter. Orijinal dilde yazı metni Perseus project .
 Homeric Hymn to Hermes. İngilizce Online Medieval and Classical Library .
 Ovid, Metamorphoses. Orijinal dilde yazı metni Latin Library .
 Pausanias.
 Pindar, Pythian Odes, Pythian 4: For Arcesilas of Cyrene Chariot Race 462 BC. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .
 Plato, Apology. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .
 Plato, Theaetetus. Orijinal dilde yazı metni Perseus program .

İkincil kaynaklar

Ackerman, Robert (1991). "Introduction". Prolegomena to the Study of Greek Religion by Jane Ellen Harrison (Reprint ed.). Princeton University
Albala Ken G; Johnson Claudia Durst; Johnson Vernon E. (2000). "Origin of Mythology". Understanding the Odyssey. Courier Dover Publications.
Algra, Keimpe (1999). "The Beginnings of Cosmology". The Cambridge Companion to Early Greek Philosophy. Cambridge University Press.
Allen, Douglas (1978). "Early Methological Approaches". Structure & Creativity in Religion: Hermeneutics in Mircea Eliade's Phenomenology and New Directions. Walter de Gruyter.
"Argonaut". Encyclopædia Britannica. 2002.
Betegh, Gábor (2004). "The Interpretation of the poet". The Derveni Papyrus. Cambridge University Press.
Bonnefoy, Yves (1992). "Kinship Structures in Greek Heroic Dynasty". Greek and Egyptian Mythologies. University of Chicago Press.
Bulfinch, Thomas (2003). "Greek Mythology and Homer". Bulfinch's Greek and Roman Mythology. Greenwood Press.
Burkert, Walter (2002). "Prehistory and the Minoan Mycenaen Era". Greek Religion: Archaic and Classical (translated by John Raffan). Blackwell Publishing.
Burn, Lucilla (1990). Greek Myths. University of Texas Press.
Bushnell, Rebecca W. (2005). "Helicocentric Stoicism in the Saturnalia: The Egyptian Apollo". Medieval A Companion to Tragedy. Blackwell Publishing.
Chance, Jane (1994). "Helicocentric Stoicism in the Saturnalia: The Egyptian Apollo". Medieval Mythography. University Press of Florida.
Caldwell, Richard (1990). "The Psychoanalytic Interpretation of Greek Myth". Approaches to Greek Myth. Johns Hopkins University Press.
Calimach, Andrew (2002). "The Cultural Background". Lovers' Legends: The Gay Greek Myths. Haiduk Press.
Cartledge, Paul A. (2002). "Inventing the Past: History v. Myth". The Greeks. Oxford University Press.
Cartledge, Paul A. (2004). The Spartans (translated in Greek). Livanis.
Cashford, Jules (2003). "Introduction". The Homeric Hymns. Penguin Classics.
Dowden, Ken (1992). "Myth and Mythology". The Uses of Greek Mythology. Routledge (UK).
Dunlop, John (1842). "Romances of Chivalry". The History of Fiction. Carey and Hart.
Edi Baccheschi, Giotto, Milano, 1966.
Edith Hamilton, Mitologya, 1968
Edmunds, Lowell (1980). "Comparative Approaches". Approaches to Greek Myth. Johns Hopkins University Press.
Enciclopedia italiana Treccani, Roma, 1949-1960
"Euhemerus". Encyclopædia Britannica. 2002.
Frederick Antal, La pittura fiorentina, Torino, 1969.
Foley, John Miles (1999). "Homeric and South Slavic Epic". Homer's Traditional Art. Penn State Press.
Gale, Monica R. (1994). "The Cultural Background". Myth and Poetry in Lucretius. Cambridge University Press.
G.C. Argan, Storia dell'arte italiana, 3 cilt Floransa, 1968.
"Greek Mythology". Encyclopædia Britannica. 2002.
"Greek Religion". Encyclopædia Britannica. 2002.
Griffin, Jasper (1986). "Greek Myth and Hesiod". The Oxford Illustrated History of Greece and the Hellenistic World edited by John Boardman, Jasper Griffin and Oswyn Murray. Oxford University Press.
Grimal, Pierre (1986). "Argonauts". The Dictionary of Classical Mythology. Blackwell Publishing.
Hacklin, Joseph (1994). "The Mythology of Persia". Asiatic Mythology. Asian Educational Services.
Hanson, Victor Davis; Heath, John (1999). Who Killed Homer (translated in Greek by Rena Karakatsani). Kakos.
Hard, Robin (2003). "Sources of Greek Myth". The Routledge Handbook of Greek Mythology: based on H. J. Rose's "A Handbook of Greek mythology". Routledge (UK).

"Heracles". Encyclopædia Britannica. 2002.
Jung Carl Gustav, Kerényi Karl (2001). "Prolegomena". Essays on a Science of Mythology (Reprint ed.). Princeton University Press.
Jung, C.J. (2002). "Troy in Latin and French Joseph of Exeter's "Ylias" and Benoît de Sainte-Maure's "Roman de Troie"". Science of Mythology. Routledge (UK).
Kelly, Douglas (2003). "Sources of Greek Myth". An Outline of Greek and Roman Mythology. Douglas Kelly.
Kelsey, Francis W. (1889). A Handbook of Greek Mythology. Allyn and Bacon.
Kirk, Geoffrey Stephen (1973). "The Thematic Simplicity of the Myths". Myth: Its Meaning and Functions in Ancient and Other Cultures. University of California Press.
Kirk, Geoffrey Stephen (1974). The Nature of Greek Myths. Harmondsworth: Penguin.
Klatt J. Mary, Brazouski Antoinette (1994). "Preface". Children's Books on Ancient Greek and Roman Mythology: An Annotated Bibliography. Greenwood Press.
Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae. Artemis-Verlag. 1981-1999.
Miles, Geoffrey (1999). "The Myth-kitty". Classical Mythology in English Literature: A Critical Anthology. University of Illinois Press.
Morris, Ian (2000). Archaeology As Cultural History. Blackwell Publishing.
"myth". Encyclopædia Britannica. 2002.
Nagy, Gregory (1992). "The Hellenization of the Indo-European Poetics". Greek Mythology and Poetics. Cornell University Press.
Nilsson, Martin P. (1940). "The Religion of Eleusis". Greek Popular Religion. Columbia University Press.
North John A.; Beard Mary; Price Simon R.F. (1998). "The Religions of Imperial Rome". Classical Mythology in English Literature: A Critical Anthology. Cambridge University Press.
Papadopoulou, Thalia (2005). "Introduction". Heracles and Euripidean Tragedy. Cambridge University Press.
Percy, William Armostrong III (1999). "The Institutionalization of Pederasty". Pederasty and Pedagogy in Archaic Greece. Routledge (UK).
P.M. Bardi, Velazquez, Milano, 1968
Poleman, Horace I. (March 1943). "Review of "Ouranos-Varuna. Etude de mythologie comparee indo-europeenne by Georges Dumezil"". "Journal of the American Oriental Society". American Oriental Society. 63 (1): 78-79. JSTOR 594160.
Reinhold, Meyer (October 20, 1970). "The Generation Gap in Antiquity". "Proceedings of the American Philosophical Society". American Philosophical Society. 114 (5): 347-365. JSTOR 985800.
Rose, Herbert Jennings (1991). A Handbook of Greek Mythology. Routledge (UK).
Segal, Robert A. (1991). "A Greek Eternal Child". Myth and the Polis edited by Dora Carlisky Pozzi, John Moore Wickersham. Cornell University Press.
Segal, Robert A. (April 4, 1990). "The Romantic Appeal of Joseph Campbell". "Christian Century". Christian Century Foundation.
Segal, Robert A. (1999). "Jung on Mythology". Theorizing about Myth. Univ of Massachusetts Press.
Stoll, Heinrich Wilhelm (translated by R. B. Paul) (1852). Handbook of the religion and mythology of the Greeks. Francis and John Rivington.
Trobe, Kala (2001). "Dionysus". Invoke the Gods. Llewellyn Worldwide.
"Trojan War". Encyclopaedia The Helios. 1952.
"Troy". Encyclopædia Britannica. 2002.
"Volume: Hellas, Article: Greek Mythology". Encyclopaedia The Helios. 1952.
Walsh, Patrick Gerald (1998). "Liberating Appearance in Mythic Content". The Nature of the Gods. Oxford University Press.
Weaver, John B. (1998). "Introduction". The Plots of Epiphany. Walter de Gruyter.
Winterbourne, Anthony (2004). "Spinning and Weaving Fate". When the Norns Have Spoken. Fairleigh Dickinson University Press.
Wood, Michael (1998). "The Coming of the Greeks". In Search of the Trojan War. University of California Press.
II Vangelo secondo Matteo, Salvatore Quasimodo, Milano

Ayrıca bakınız
Wikimedia Commons Greek mythology
Yunan-Roma mitolojisi ve ikonografisi LIMC-France
Klasik edebiyat eserleri Library of Classical Mythology Texts
Martin P. Nilsson The Mycenaean Origin of Greek Mythology
BBC-Yunan Mitolojisi Greek Myths

Yunan mitolojisi


Crkva sv. Duje u Dujmovači nalazi se u Splitu, Hrvatska, u Solinskoj ulici.

Opis
Crkva je jednobrodna kamena građevina koju je 1747.dao sagraditi Splićanin Petar Bakić, đakovački biskup, na temeljima antičke građevine, na mjestu na kojem su, prema legendi, otpočinuli Splićani kada su u 7. st. prenosili kosti sv. Dujma iz Solina u Split. Glavno pročelje ima ulaz s profiliranim nadvratnikom, flankiranim sa svake strane visokim pravokutnim prozorom sa segmentnim lukom, a vrh pročelja je preslica s jednim otvorom za zvono. Iznad portala je je grb biskupa Bakića te ploča s natpisom koja, osim godine gradnje, spominje i vrelo koje je upravo na tom mjestu poteklo iz kamena za vrijeme prijenosa tijela sv. Dujma u Split. Crkva i njezin okoliš obnovljeni su 1998. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-3861 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Splitu
Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Crkva sv. Duje u Dujmovači


Acanthothamnus, monotipski biljni rod iz porodice kurikovki. Jedina vrsta, A. aphyllus, raste po meksičkim državama Hidalgo, Nuevo León, Oaxaca, Puebla, Querétaro, San Luis Potosí i Tamaulipas.

Iz vrste je prvi puta izdvojena nova vrsta alkaloida, akantotamin (acanthothamine), molekularne formule C34H43NO16

Sinonimi
 Acanthothamnus viridis T. S. Brandeg.
 Celastrus aphyllus Schltdl.
 Scandivepres mexicanus Loes.

Izvori

Kurikovke

Acanthothamnus


Die Stern-Apotheke in Münster ist eine der ältesten Apotheken der Stadt.

Geschichte
Ursprünglich war die am 1. Februar 1658 gegründete Apotheke im Besitz der Stadt. Der erste Apotheker hieß Johann Sundermann. Das Haus, in dem sich die Apotheke befand, stand an der Ecke zwischen der Ludgeristraße und der Promenade, wo sich einst auch das Schützenhaus der alten Gesellschaft der Großen Schützen befand. Diese Gesellschaft war 1557 gegründet worden und verlegte ihr Quartier 1787 in die Schützenstraße. Die Stern-Apotheke dagegen blieb an Ort und Stelle.

Bei Luftangriffen auf Münster im Zweiten Weltkrieg  wurde das Haus zerstört; der damalige Pächter Hermann Brüning kam mit den Überresten der Medikamente zunächst in der Nachbarschaft, später im Bahnhofsbunker unter. 1951 gelang es ihm, das Trümmergrundstück zu erwerben, wo er dann mit dem Architekten Heinrich Bartmann die Apotheke wiedererrichtete. Das damals errichtete Haus steht heute unter Denkmalschutz. 1968 übernahm Hermann Brünings Sohn Helmut die Apotheke, 2004 ging sie in die Hände von Cajus Brüning über.

Einzelnachweise

Baudenkmal in Münster
Munster, Stern

Stern-Apotheke (Münster)


Katherine Frances Brand (née en 1979), connue sous le nom de Katy Brand, est une actrice, comédienne et écrivaine britannique, connue pour sa série ITV2 .

Biographie
Katy Brand naît en 1979 dans le Buckinghamshire, en Angleterre.

Elle fréquente l'école St Clement Danes à Chorleywood, dans le Hertfordshire. Après des vacances d'été à 13 ans avec des amis chrétiens évangéliques, elle embrasse leur foi et va à l'église cinq fois par semaine.

Motivée à étudier la théologie au Keble College d'Oxford, elle perd ensuite ses croyances religieuses alors qu'elle est étudiante. Interviewée pour lEvening Standard en 2007, elle commente : .

Pendant son séjour à Oxford, elle commence à écrire et à jouer des comédies, des comédies musicales et des pièces de théâtre sérieuses, rejoignant l'Oxford Revue et la société dramatique de l'université.

Après l'obtention de son diplôme, Brand ne travaille pas comme interprète mais obtient un emploi dans la production télévisuelle pendant cinq ans. Ses rencontres sociales avec des universitaires contemporains l'ont finalement convaincue d'essayer de travailler comme comédienne. En 2004, elle écrit un monologue comique, qu'elle joue dans quelques pubs de Londres avant de rejoindre Ealing Live, un live hebdomadaire.

Elle fixe son nom (Katy Brand) avec son stand-up solo au Edinburgh Fringe en 2005.

En 2008, elle collabore avec une de ses amies universitaires, Katherine Parkinson, sur une série de BBC Radio 4 intitulée Mouth Trap.

Brand joue dans le Katy Brand's Big Ass Tour 2010. Elle participe également à Let's Dance for Sport Relief en 2010, dans laquelle elle danse sur Single Ladies (Put a Ring on It) de Beyoncé. Toujours en 2010, elle fait une apparition sur la chanson Stop Giving Me Verses de The Hoosiers, qui était une tentative de battre le record du monde du plus long single jamais sorti. Elle tient également le rôle de  Bohu dans le film Nanny McPhee et le Big Bang, en complémentarité de Sinead Matthews, qui incarne quant à elle le personnage de  Tohu, toutes deux étant communément appelées les « Tohu Bohu ».

En 2011, Brand participe au projet d'apprentissage de la BBC Off By Heart Shakespeare, où elle joue le rôle de Titania dans Le Songe d'une nuit d'été (A Midsummer Night's Dream) et prononce une représentation du discours Out of this wood don't desire to go.

En 2011, elle est l'hôte d'un épisode spécial de Never Mind the Buzzcocks pour Children in Need et participe à plusieurs autres épisodes de la série. En décembre 2012, elle participe au spécial Noël 2012 du spectacle de danse Strictly Come Dancing. Son partenaire est Anton du Beke ; ils sont classés avant-derniers.

Brand présente le Penguin Podcast pour Penguin Books jusqu'en février 2021 et qui comprenait des interviews d'auteurs tels que Michael Morpurgo (War Horse), Markus Zusak (The Book Thief) et Gabourey Sidibe.

Elle publie son premier roman, Brenda Monk is Funny (2014), une histoire sur une femme essayant d'établir une carrière de comédienne. Sa première pièce, 3Women, avec Anita Dobson, est montrée aux Trafalgar Studios 2 en mai 2018 et est publiée par Samuel French. Son livre I Carried a Watermelon est publié par HaperCollins Publishers en octobre 2019.

En mars 2020, elle endosse le rôle de Miss Hedge dans la comédie musicale de West End Everybody's Talking About Jamie.

Depuis février 2021, le long métrage comique Mes rendez-vous avec Leo, qu'elle a scénarisé, avec Emma Thompson dans le rôle principal, et réalisé par Sophie Hyde, est en phase de pré-production.

Filmographie partielle

Au cinéma
 2009 :  : Big Sheila
 2010 : Nanny McPhee et le Big Bang (Nanny McPhee and the Big Bang) : Miss Turvey (en français, Madame Bohu)
 2014 : Je t'aime à l'italienne (Walking on Sunshine) : Lil (Vertigo Films)
 2020 :
 2021 : Father Christmas Is Back : Reverend Jane

À la télévision
 2006 :  : divers rôles (BBC Three)
 2006 :  (Channel 4)
 2006 : Tittybangbang : divers rôles (BBC Three)
 2006 :  : Alien 2 (BBC Two)
 2006 : Casualty : Jill Grainger (BBC One)
 2006 :  : divers rôles (ITV2)
 2006 :  : divers rôles (scénariste, aux côtés de James Bachman)
 2007 : Peep Show : Lucy (Channel 4)
 2007 :  : divers rôles (ITV2)
 2007 :  : Debbie (BBC Three)
 2008 :  : divers rôles (ITV)
 2008 : Placebo (BBC Three)
 2010 :  : elle-même (danse sur Single Ladies de Beyoncé)
 2010 :  : elle-même (Dave)
 2010 :  : elle-même (BBC Two)
 2010 : Mongrels : Kali (BBC Three)
 2010 : Never Mind the Buzzcocks : elle-même (BBC Two)
 2010 :  : elle-même (BBC One)
 2010 :  : elle-même (ITV2)
 2011 :  : elle-même (Dave)
 2015 :  : Hermione Pillson (BBC One)
 2016 :  : Kathleen Murray (CBBC, un épisode : "Zipzers and Aliens")
 2019 : Inspecteur Barnaby (Midsomer Murders) : Jemima Starling (ITV, un épisode : "The Miniature Murders ")

Récompenses et distinctions

En 2008, Katy Brand remporte le prix du "Meilleur nouveau venu féminin" aux British Comedy Awards et est également nominée pour un Royal Television Society Award la même année.

Notes et références

Liens externes

Naissance en janvier 1979
Naissance à High Wycombe
Actrice britannique de télévision
Actrice britannique de doublage
Actrice britannique de cinéma
Écrivain britannique du XXIe siècle
Étudiant de Keble College
Pages avec des traductions non relues

Katy Brand


A crise de liquidez de Evergrande é uma crise financeira não resolvida centrada nas dificuldades financeiras do desenvolvedor imobiliário chinês Evergrande Group.

Após o compartilhamento online generalizado de uma carta em agosto de 2021, na qual a empresa supostamente alertava o governo de Guangdong que corria o risco de sofrer uma crise de caixa, as ações da empresa despencaram, impactando os mercados globais e levando a uma desaceleração significativa do mercado estrangeiro investimento na China durante o período de agosto a outubro de 2021.

Após vários pagamentos de dívidas perdidos pela Evergrande e uma série de rebaixamentos por agências de classificação internacionais, Evergrande finalmente deu o calote em um título offshore no início de dezembro, depois de decorrido um período de carência de um mês. A agência de classificação de risco Fitch declarou então que a empresa estava em "default restrito". (Consulte a seção "Histórico" abaixo para obter mais detalhes.)

Milhares de investidores de varejo, bem como bancos, fornecedores e investidores estrangeiros devem dinheiro à empresa. Em setembro de 2021, a incorporadora tinha 310 bilhões de dólares em passivos.

Contexto

Estratégia de diversificação de Evergrande

Só as reservas de terra de Evergrande eram grandes o suficiente para abrigar 10 milhões de pessoas em 2020. No entanto, nos anos anteriores à crise de 2021, Evergrande perseguiu uma expansão agressiva, incluindo empreendimentos em veículos elétricos, parques temáticos, energia e muitos outros setores. Esses investimentos alavancados incluíram a Ocean Flower Island, um projeto de US$ 15,5 bilhões para construir uma ilha artificial na costa norte de Hainan, planos de gastar mais de US$ 7 bilhões entre 2019 e 2021 no desenvolvimento de veículos elétricos e propriedade do Guangzhou FC, o clube de futebol mais rico da China.

Produtos de gestão de patrimônio
Em 21 de setembro de 2021, o Financial Times relatou que "Evergrande usou investimentos financeiros de varejo para preencher lacunas de financiamento". A empresa usou o dinheiro para tapar seu próprio financiamento e reembolsar outros investidores em produtos patrimoniais. Os produtos vendidos eram muito arriscados. No entanto, eles foram comercializados amplamente. Os gerentes da Evergrande, por exemplo, pressionaram os subordinados a comprar produtos anunciados com um retorno anual de mais de 10%. O passivo total desses produtos era de 40 bilhões de RMB em setembro de 2021.

Referido como um tipo de financiamento da cadeia de suprimentos, os investidores investem dinheiro em empresas de fachada que falsamente acreditavam que existiam, para complementar o capital de giro. À medida que as vendas dos produtos caíram, seu modelo de negócios se tornou insustentável.

As "três linhas vermelhas" e outras regulamentações chinesas

Em um esforço para controlar o setor de construção altamente endividado, o governo chinês promulgou a Regra de "três linhas vermelhas " em 2020 para regular a alavancagem assumida pelos incorporadores, limitando seus empréstimos com base nas seguintes métricas: dívida em dinheiro, dívida em capital e dívida em ativos. A Evergrande foi considerado por muitos analistas como grande demais para falir. Uma quebra do tipo do Lehman-Brothers teria consequências massivas na economia chinesa e no mundo.

As novas regulamentações afetaram fortemente Evergrande, que havia se alavancado fortemente nos anos anteriores. O preço das ações da empresa ultrapassou a taxa de crescimento de trinta por cento do Índice Hang Seng entre seu IPO de 2009 e 2017. Mas também se tornou o grupo de propriedades mais endividado do mundo no processo. O Financial Times citou o diretor da S&P Global Ratings, que disse que o desenvolvedor estava "tão altamente alavancado que provavelmente violará todos os supostos limites".

Em 8 de outubro de 2021, 14 dos 30 maiores incorporadora s da China haviam violado os regulamentos pelo menos uma vez. essas incorporadora s tiveram vendas totais em 2020 de mais de US$ 672 bilhões.

História da crise

Rumores, rebaixamentos e avisos no meio de 2021

A carta de advertência
Uma carta circulou online na última semana de agosto de 2021, onde Evergrande informou ao governo da província de Guangdong que eles estavam perto de ficar sem dinheiro. A empresa alega que a carta foi forjada e é "pura difamação", e sua circulação foi feita por uma série de anúncios públicos para reduzir o medo dos investidores e do público.

Downgrades para classificação de crédito
Em 22 de junho de 2021, a Fitch rebaixou Evergrande de B + para B, e rebaixou para CCC + em 28 de julho. De acordo com a empresa, o rebaixamento inicial refletiu "a pressão contínua para a Evergrande diminuir seu negócio e reduzir a dívida total".

ao longo de agosto, a Moody's e a S&P Global Ratingsrebaixaram o rating da Evergrande. Em 7 de setembro, a Fitch rebaixou a Evergrande ainda mais de CCC + para CC.

Perda de pagamento de dívidas e tentativa de venda de ativos

Pagamentos de títulos questionados
Em um comunicado em 31 de agosto de 2021, Evergrande alertou que não pagaria suas dívidas se não levantasse dinheiro suficiente para cobri-las. Na época, Evergrande era o incorporador imobiliário mais endividado da China e tem vários grandes pagamentos de títulos a fazer em um futuro previsível. Em 20 de outubro, Evergrande pagou US $ 83,5 milhões em juros para evitar o default dos títulos de 24 de setembro. Em 10 de novembro de 2021, Evergrande deixou de pagar 3 títulos adicionais após perder o período de carência para o pagamento de juros mas supostamente cumpriu os pagamentos após o prazo.

Tentativa de venda de ativos
Para levantar capital, o grupo começou a vender alguns de seus ativos. No mesmo dia, Evergrande congelou suas ações na Bolsa de Valores de Hong Kong citando uma "possível oferta geral" em um futuro próximo, mas até 20 de outubro não havia descongelado nem feito anúncios sobre a oferta. Em 20 de outubro, eles anunciaram que o negócio havia fracassado e se aplicava para reabrir a negociação de suas ações. Com exceção de uma participação em um banco regional, até aquela data "não houve nenhum progresso significativo na venda de ativos do grupo", de acordo com o Evergrande. Em resposta, as ações caíram 13,6%.

Exclusão forçada planejada e declarações de inadimplência
Em 19 de novembro de 2021, foi anunciado que o Índice Hang Seng China Enterprises de Hong Kong pretendia remover o Evergrande Group. Os motivos pelos quais as empresas são retiradas da lista geralmente não são fornecidos pelo índice.

Em 7 de dezembro de 2021, foi informado que Evergrande havia perdido pela primeira vez o prazo de pagamento de juros de títulos em dólares norte-americanos ao final de um período de carência de 30 dias, sem sinal de pagamento. Um dia depois, a negociação de ações da desenvolvedora imobiliária chinesa Kaisa Group Holdings foi suspensa depois que uma fonte anônima disse que a Kaisa provavelmente não cumpriria o prazo para a dívida offshore de US$ 400 milhões.

A agência de classificação Fitch rebaixou ainda mais o Evergrande Group (e Kaisa) em 9 de dezembro de 2021 de "C" para "RD", declarando assim que ambos os grupos haviam entrado em default em títulos offshore. No entanto, ambas as incorporadoras imobiliárias ainda não anunciaram oficialmente inadimplências que poderiam levar a processos de reestruturação de dívidas. Em 17 de dezembro de 2021, a agência de classificação de crédito S&P Global declarou a Evergrande em "default seletivo" no que diz respeito aos pagamentos de títulos em dólar dos EUA em aberto.

Em 3 de janeiro de 2022, as negociações das ações da incorporadora foram novamente suspensas, segundo a imprensa chinesa, o motivo da suspensão foi uma ordem do governo para demolir 39 edifícios de um empreendimento em Hainan.

Contágio

Mercados ocidentais
As empresas americanas e europeias tinham uma exposição significativa à Evergrande por meio da detenção de títulos corporativos. O Ashmore Group, especialista em mercados emergentes, possuía mais de US$ 400 milhões no final de junho, enquanto o UBS possuía mais de US$ 300 milhões. A BlackRock tinha uma exposição total de $ 400 milhões em todos os seus fundos. Outras empresas tiveram uma exposição menor, com o HSBC tendo uma exposição de US$ 31 milhões.

China
Em 28 de setembro de 2021, a Sunac comprou de volta $ 34 milhões de seus títulos e negou o pedido de ajuda do governo. Uma carta, que o desenvolvedor alegou ser apenas um rascunho, apareceu online argumentando que as recentes regulamentações em Shaoxing destinadas a controlar os preços dos imóveis haviam deixado um projeto local incapaz de equilibrar as contas.

Em 5 de outubro de 2021, a incorporadora  Fantasia Holdings perdeu o pagamento de um título de US$ 206 milhões que havia vencido no dia anterior, gerando um default.

Em 11 de outubro de 2021, a incorporadora  Sinic Holdings Group Co. alertou que era improvável que pudesse pagar um título de US$ 250 milhões com vencimento em 18 de outubro de 2021.

Em 19 de outubro de 2021, o Sinic entrou em default em US$ 246 milhões em títulos. No mesmo dia, dados oficiais mostraram que a produção imobiliária na China caiu 1,6% no terceiro trimestre, a primeira vez desde o início da pandemia.

Em 20 de outubro de 2021, o National Bureau of Statistics of China publicou dados indicando que os preços das casas caíram na comparação mensal pela primeira vez desde abril de 2015, caindo em mais da metade das cidades pesquisadas.

Resposta

Governo chinês
Em 22 de setembro de 2021, os governos dos distritos de Zhuhai e Nanshan, Shenzhen, assumiram o controle da receita de vendas das propriedades de Evergrande em uma conta de custódia controlada pelo estado para proteger os compradores de residências e continuar a construção dos empreendimentos da empresa. Várias províncias têm feito isso desde agosto, já que o desenvolvedor suspendeu centenas desses projetos.

Em 15 de outubro, o governo chinês comentou pela primeira vez sobre a situação de Evergrande, culpando a empresa por seus problemas e dizendo que o contágio do sistema financeiro era controlável. O governo chinês está supostamente trabalhando para reestruturar Evergrande para resolver a crise.

Detentores de títulos

Outras companhias
A PwC se recusou a comentar sobre sua auditoria de Evergrande durante a crise em curso, pois é um compromisso ao vivo. No entanto, eles receberam críticas por assinar as demonstrações financeiras do desenvolvedor.

Em 7 de outubro, a Chinese Estates Holdings anunciarou sua privatização, a fim de evitar um possível contágio de default Evergrande.

Veja também

 Contágio financeiro

Referências

2021 na China
2021 na economia
Escândalos financeiros
Crises financeiras

Crise de liquidez da Evergrande


Tehcir veya zorunlu göç, bir topluluğu yaşadığı yerden göç ettirme, göç etmesine sebep olma, sürme.

Köken bilimi
Tehcir sözcüğü, Arapça hicret (göç etmek) kelimesinden gelir.

Göçler toplumsal bellekte önemli bir yere sahiptir. Örneğin bazı Müslüman topluluklarında hala kullanılmakta olan hicrî takvim, Müslümanların Mekke'den Medine'ye göçlerini başlangıç olarak almıştır.

Osmanlı'da tehcir
Tehcir, Osmanlı Devlet Hukukunda kökenini Kur'an'dan alır ve Haşr Suresi'ne dayandırır. Çağdaş hukuk ve Batı hukukunda birebir kavramsal karşılığı yoktur. Yalnızca Osmanlı hukuk sisteminin, dünya hukuk literatürüne soktuğu bir kavramdır. Bir kişinin, topluluğun güvenliğini diğerlerine karşı sağlamak üzere bulunduğu ortamdaki olası olumsuzluk ve huzursuzluklardan kurtarmak için devlet eli ve iradesi ile devlet sınırları içerisinde daha uygun ve sorun çıkması olanaksız yerlerine geçici veya kalıcı olarak göç ettirilmesidir. Tehcir, sınırdışı etmez, sınır içinde yer değiştirtir, Osmanlı hukuk ve dünya hukuk sistemini kavramadan bu kavramı tam olarak anlamak çok zordur.

Osmanlı tarihinde en büyük ve önemli tehcir uygulaması sanıldığı gibi Ermenilere değil öncelikle Karamanoğullarından olan Türklere ve Alevi Türkmen boy ve yörüklerine uygulanmıştır. Örnekler: Türkmen Alevi Dedeşli oymağının tüm Karadeniz sahillerine, Karamanoğulları Türklerinin Sudan, Mısır ve İran'a dağıtılarak tehcir edilmesi.

Zoraki tehcir
Bir topluluğun yaşadıkları bir bölgeden başka bir bölgeye bedensel ya da ruhsal baskıyla göç ettirilmesi ve yerleştirilmesi durumudur. Tarihte bunun birçok örneğine rastlanmakla birlikte nedenleri çok çeşitli olmuştur. Türkler ve Müslümanların Balkanlar'dan göç ettirilmeleri bu bağlamda örnek gösterilebilir.

Kaynakça

İnsanlığa karşı suçlar

Tehcir


Gordana Škorić (26. kolovoza 1950. – 7. prosinca 2018.), hrvatska filozofkinja. Bila je profesorica filozofije umjetnosti i filozofije kulture na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Od rođenja do smrti, uključujući školovanje i rad, život je provela u Zagrebu. Na Filozofskom je fakultetu zagrebačkog Sveučilišta magistrirala 1979. i doktorirala 1998. godine. Radila je isprva (1978-1986) na Veterinarskom fakultetu, a potom na Filozofskom fakultetu, gdje je dočekala umirovljenje 2015. godine. Također je jedno vrijeme, kao vanjska suradnica, filozofiju umjetnosti predavala na Filozofskom fakultetu Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku.

Disciplinarno bila je vezana uz estetiku i filozofiju kulture. Objavila je monografije Umjetnost i smisao. Filozofske refleksije o suvremenoj umjetnosti (FF press, Zagreb, 2014.) i Filozof kulture Ernesto Grassi (FF press, Zagreb, 2016.) te uredila knjigu Za umjetnost. Zbornik radova u čast Danku Grliću povodom dvadeset godina od njegove smrti (FF press, Zagreb, 2004.).

Vanjske poveznice
 Stranica Gordane Škorić na webu FFZG-a
 Gordana Škorić u projektu Hrvatske filozofkinje

Hrvatski filozofi 20.-21. stoljeća

Gordana Škorić


An Carex pigra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Francis Cox Naczi. An Carex pigra in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pigra


«Desolation row» es una versión punk hecha por la banda estadounidense My Chemical Romance de la canción homónima de 1965 del músico estadounidense Bob Dylan. Fue publicada como sencillo por la banda en enero de 2009, e incluida tanto en la banda sonora como en los créditos de la película Watchmen, del mismo año.

Génesis
My Chemical Romance entablaron conversaciones con la producción de la película por medio de Xavier Ramos, que trabajaba para aquellos en el área de marketing, y también estaba a cargo de hacer la banda sonora para Watchmen. El director de esta, Zack Snyder, llamó al vocalista Gerard Way mientras la banda hacía la gira Projekt Revolution 2007, y entonces acordaron cómo esperaban que fuera la canción.

Snyder originalmente propuso a la banda que crearan una versión de diez minutos, que abarcara a los créditos de la película por completo, pero Way consideró más apropiado hacerla sonar como el punk de principios de los ochenta o finales de los setenta, y que la canción fuera «un producto de esa era». El vocalista del grupo ha comentado que se inspiraron en la versión de Jim Carroll de «People who died», y que quisieron acercarse al estilo del grupo punk Sex Pistols.

Videoclip

El videoclip respectivo, filmado en el Tower Theater de Los Ángeles (California) y dirigido por Zack Snyder, comienza con la banda tocando en un concierto. Mientras la banda toca, varios fanáticos comienzan a crear disturbios fuera y dentro del lugar debido a que los boletos se acabaron y no consiguieron entrar. La policía llega al lugar de los hechos para tratar de controlar la situación, pero al no lograrlo llaman a varios refuerzos. Los oficiales de policía irrumpen en el teatro y se abren paso hasta el escenario donde arrestan a la banda por la fuerza. El video termina con la banda siendo trasladada a un camión policial.

Snyder utilizó en el videoclip escenas donde una toma hecha en cámara lenta repentinamente cambia a cámara rápida. Snyder es precisamente conocido por su peculiar estilo de filmación, y ha utilizado el mismo método en varias de sus películas, tales como Dawn of the dead, 300, Watchmen y Sucker punch.

Publicación
En abril de 2008, My Chemical Romance comenzó a tocar en sus conciertos una versión de «Desolation row». Meses más tarde, una versión de estudio grabada por el grupo se incluyó en la banda sonora y los créditos finales de la película Watchmen, del año 2009, e incluso grabaron un video para la canción, ya que la publicaron como sencillo el 26 de enero de 2009.

El martes 20 de enero se subió a YouTube un fragmento de 30 segundos de la versión final de estudio de la canción, aunque al segundo día fue eliminado del sitio debido a una petición de Warner Music. El video del tema —que fue dirigido por el propio director de la película— se puede descargar a través de iTunes desde el 30 de enero de 2009, en los países en que el sistema está disponible.

Grabación en vivo
Una interpretación en directo de esta versión fue incluida en el álbum caritativo Chimes of freedom: the songs of Bob Dylan honoring 50 years of Amnesty International, publicado en 2012.

Recepción de la crítica
Stephen Thomas Erlewine, del sitio web Allmusic, comentó que, dentro de la banda sonora de Watchmen, «Desolation row» de My Chemical Romance «es la única canción nueva y resalta como neón, ya que está rodeada de canciones que ya han sido escuchadas hasta la muerte y más allá», y que el hecho de que estuviera ubicada al final de la película y al principio del soundtrack constituía «lo mejor para llamar la atención». Sobre la versión misma, dijo: «Y sí llama la atención con sus guitarras que zumban y los gruñidos afectados de Gerard Way, pero es una metáfora inteligente que llega a un final muerto, porque no demuestra gran comprensión ni de la canción de los sesenta ni del sonido de los setenta; están amasados juntos por un efecto estilístico, no por sustancia temática, lo que demuestra que no hay un real entendimiento de qué es lo que convirtió a cualquiera de los dos trabajos en algo relevante para su época. Es todo estilo y luces, así que quizás sí se acomoda a la aproximación de Snyder sobre Watchmen».

Véase también
 «Desolation row»;
 «Anexo:Discografía de My Chemical Romance»;
 «Anexo:Canciones de My Chemical Romance».

Referencias

Canciones de My Chemical Romance
Sencillos de My Chemical Romance
Canciones de 2009
Sencillos de 2009
Canciones en inglés
Canciones de punk

Desolation row (versión de My Chemical Romance)


Australian Open-mesterskabet i herresingle 2018 er den 106. turnering om Australian Open-mesterskabet i herresingle. Turneringen er en del af Australian Open 2018 og bliver spillet i Melbourne Park i Melbourne, Victoria, Australien i perioden 15. - 28. januar 2018. Kvalifikationen blev spillet samme sted den 10. - 14. januar 2018.

Mesterskabet blev vundet af Roger Federer, som vandt titlen for andet år i træk, og som i finalen besejrede Marin Čilić med 6-2, 6-7(5), 6-3, 3-6, 6-1. Sejren var Federers tredje i de seneste fem grand slam-turneringer og hans sjette triumf i alt ved Australian Open-mesterskabet i herresingle, og han tangerede dermed Roy Emerson og Novak Djokovics rekord for flest herresingletitler i Australian Open. Han forbedrede samtidig sin egen rekord for flest grand slam-titler i herresingle, idet sejren var hans 20. grand slam-titel i karrieren. I en alder af 36 år og 173 dage blev han den næstældste vinder af Australian Open i herresingle (Ken Rosewall var 37, da han vandt Australian Open i 1972). Han blev endvidere den kun tredje mand i den åbne æra, der havde vundet fire (eller flere) grand slam-titler i single efter at have rundet de 30 år - de to første var Rod Laver og Ken Rosewall. Og han blev den anden spiller til at vinde tre grand slam-titler som 35-årig eller ældre - igen var Ken Rosewall den første.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herresingle androg A$ 21.880.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på ca. 11,5 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 104 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 4. december 2017 (seks uger før hovedturneringens start).
 8 spillere, der har modtaget et wild card.
 16 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på ATP's verdensrangliste pr. 8. januar 2018 (en uge før hovedturneringens start) blev seedet:

Følgende spillere blandt de 32 bedste på ATP's verdensrangliste meldte afbud til mesterskabet.

Wild cards

Otte spillere modtog et wild card til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr. 8. januar 2018 er angivet.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig fra kvalifikationsturneringen til hovedturneringen.

Se afsnittet Kvalifikation.

Lucky losers

Efter kvalifikationen var begyndt, meldte to af de direkte kvalificerede spillere fra hovedturneringen imidlertid afbud, hvilket gav plads til endnu to spillere fra  kvalifikationsturneringen som "lucky losers".

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 128 spillere om 16 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde ni spillere modtaget et wildcard (WC). Kvalifikationen blev spillet i perioden 10. - 14. januar 2018 og var inddelt i 16 sektioner med otte spillere i hver, og vinderen af hver sektion kvalificerede sig til hovedturneringen.

Følgende 16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen.
  Salvatore Caruso
  Dennis Novak
  Jaume Munar
  Quentin Halys
  Vasek Pospisil
  Kevin King
  Denis Kudla
  Mackenzie McDonald
  Elias Ymer
  Dustin Brown
  Casper Ruud
  Lorenzo Sonego
  Ruben Bemelmans
  Václav Šafránek
  Yuki Bhambri
  Matthias Bachinger

Følgende spillere opnåede adgang til hovedturneringen som "lucky losers".
  Peter Polansky
  Matteo Berrettini

Resultater

Se også
 Australian Open-mesterskabet i damesingle 2018
 Australian Open-mesterskabet i herredouble 2018
 Australian Open-mesterskabet i damedouble 2018
 Australian Open-mesterskabet i mixed double 2018

Eksterne henvisninger
 Australian Open

Noter

Australian Open 2018
2018
ATP World Tour 2018


Assassin's Creed (), Ubisoft Montreal tarafından geliştirilmiş tarihle iç içe, gizlilik ağırlıklı, üçüncü şahıs aksiyon-macera tarzı bir Microsoft Windows, PlayStation 3 ve Xbox 360 oyunudur. Assassin's Creed Serisi'nin ilk oyunudur.

Vladimir Bartol'un Alamut: Fedailerin Kalesi kitabından esinlenerek geliştirilen oyun ilk kez Microsoft tarafından Project Assassin adı altında X'05 sergisinde takdim edilmiştir. Oyunun hikâyesi 1191'de, Kutsal Topraklar'daki Üçüncü Haçlı Seferi döneminde Al Muallim önderliğindeki Haşhaşîler adıyla bilinen suikastçı tarikatının Suriye/Levant kolu ile Tapınak Şövalyeleri arasındaki mücadele üzerine kurgulanmıştır. Oyunu oynayan kişi aslında 21. yüzyılda yaşayan, bağlandığı "Animus" adlı makine sayesinde genetik kodlarını taşıdığı geçmişindeki atalarının yaşadıklarına şahit olan Desmond Miles'ı yönetmektedir. Animus sayesinde anılarını izlediğimiz suikastçı ise Altaïr Ibn-La'Ahad'dır. Bu makine sayesinde hikâye ilerledikçe, Tapınak Şövalyeleri ve Haşhaşiler arasında geçen ve "Cennet Elması" adıyla bilinen güçlü bir silahı elde etmek için yaşanan mücadele ortaya çıkar. Oyun çoğunlukla olumlu yorumlar almış ve 2006 yılında E3'de birden fazla ödül kazanmıştır.

Konusu
Bir barmen olan Desmond Miles, Abstergo Şirketi tarafından kaçırılır. Orada Animus adlı, kullanıcısının atalarının genetik hafızasını tekrar canlandırabilen bir makineye zorla bağlanır. Desmond'un üzerinde, Üçüncü Haçlı Seferi döneminde yaşamış bir suikastçı olan atası Altaïr Ibn-La'Ahad hakkında bilgi almak üzere çalışmaya başlarlar. Animus'un içinde, Altaïr'in anılarını ortaya çıkartır ki, kendisi bir tapınaktan önemli bir artefaktı almak isteyen Robert de Sablé'i durdurmak istemektedir. Ancak bu sırada Suikastçı Kardeşliği'nin üç yeminini de bozar. Kardeşliğin lideri, Al Mualim, Altaïr'in rütbesini çıraklığa düşürür ve eski saygınlığını kazanması için dokuz kişiye suikast düzenlemesini ister.

Altaïr suikastları tamamladıkça her birinin, Robert de Sablé'ın da kaçırmaya çalıştığı objeye benzer, "Cennetin Parçaları" adlı objeleri arayan birer Tapınak Şövalyesi olduğunu öğrenir. Altaïr nihayetinde Kral Aslan Yürekli Richard'ın önünde Robert ile karşılaşır ve Robert'i ihanetle suçlar. Robert, Altaïr'in ona iftira attığını ileri sürse de Kral Richard ona inanmaz ve adil bir düello yapmalarını ister. Ardından Altaïr, Robert ve yandaşlarıyla savaşarak hepsini öldürür. Robert, Altaïr'e ölmeden önceki son nefesinde onuncu tapınak şövalyesinin varlığından bahseder: Al Mualim. Kafası karışık bir şekilde kardeşliğe geri dönen Altaïr, Al Mualim'in insanların bilinçlerini kontrol etmeye yarayan Cennetin Parçası'nı kullanarak Masyaf'ın halkını hipnotize ettiğini görür. Masumlarla savaşıp yolunu açarak Al Mualim'e ulaşır ve onunla kozlarını paylaşır. Nihayetinde Altaïr, Al Mualim'in Parçayı kullanarak yarattığı illüzyonlardan kurtulup onu öldürür. Al Mualim ölünce elinden düşüp yuvarlanan objeye yaklaşınca teknolojik aygıt aktive olur ve Dünya'nın üzerindeki diğer Cennet Parçaları'nı gösteren bir projeksiyon çalışır.

O sırada, görevini tamamladığı için Desmond Animus'tan uyandırılır. Farkına varır ki Abstergo günümüzün Tapınak Şövalyeleri organizasyonudur. Abstergo şimdi Altaïr'in haritasında görünen noktalarda yer alan diğer Cennetin Parçaları'nı arayacaktır. Bu sayede 2012'de olabileceği varsayılan dünyanın sonu durumunun gerçekleşmemesi için tüm insanları kontrol altında tutabileceklerdir. Desmond'un hayatı, Abstergo'nun bir çalışanı sanılan ancak aslında bir suikastçı olan Lucy Stillman tarafından kurtarılır. Kilitli odasında kalan Desmond, atası Altaïr olarak zaman geçirmiş olduğundan "kartal görüşü" yeteneği kazanmış ve kendisinden önce üzerinde çalışılan Denek 16 tarafından duvarlara yazılmış "kan izleri"ni görmüştür. Tüm Haşhaşilerin sahip olduğu bu yetenekle gördüğü izler kendisinden önceki Denek 16 tarafından kanla duvarlara ve yerlere yazılmış olan, dünyanın sonunun geleceğine dair kehanetlerde bulunan çeşitli mesajlardır.

Karakterler

MS 1191

Haşhaşiler
 Altaïr Ibn-La'Ahad (El-Tahir ibn-i el Ehad), Suikastçı Kardeşliği'nin bir ajanı ve oyunun ana karakteri.
 Al Muallim (El Muallim), Masyaf'ın baş Usta Suikastçısı.
 Malik Al-Sayf (Malik el-Seyif), Kudüs'teki Suikastçı Büro Lideri.

Müslümanlar
 Selahaddin Eyyubi, askeri ve politik lider, Aslan Yürekli Richard'ın düşmanı.
 Tamir, Şam'ın özellikle fakir bölgelerinde ticaret yapan bir karaborsacı tacir, Altaïr'in ilk hedefi.
 Talal, Kudüs'ün zengin bölgesinde köle ticareti yapan bir zengin, Altaïr'in üçüncü hedefi.
 Ebu'l Nukud (Abu'l Nuqoud), Şam'ın tüccar kralı, Altaïr'in dördüncü hedefi.
 Bahaeddin ibn Şaddad, Eski Kudüs'te Selahaddin Eyyubi'nin naibi, Altaïr'in altıncı hedefi.
 Cübeyr el-Hekim, Şam'ın baş alimi, Altaïr'in sekizinci hedefi.

Haçlılar
 Aslan Yürekli Richard, ya da I. Richard, Selahaddin Eyyubi'nin düşmanı.
 Garnier de Nablus, Hospitalier Şövalyeleri (St. Jean Şövalyeleri)'nin Lideri, Altaïr'in ikinci hedefi.
 Montferratlı William, Akka'nın Haçlı naibi, Altaïr'in beşinci hedefi.
 Sibrand, Töton Şövalyeleri'nin Lideri, Altaïr'in yedinci hedefi.
 Maria Thorpe, Robert de Sablé'ın kahyası, Altaïr canını bağışlamıştır. Sonradan Haşhaşilere katılıp Altair'in karısı olmuştur.
 Robert de Sablé, Tapınak Şövalyeleri'nin Lideri, Altaïr'in dokuzuncu hedefi.

MS 2012

Suikastçılar
 Desmond Miles, bir barmen ve aslına yabancılaşmış bir suikastçı, Altaïr'in soyundan gelmiştir.
 Lucy Stillman, Abstergo Şirketi'nde çalışan gizli bir suikastçı. Daha sonra Desmond ile birlikte Abstergo'dan kaçmıştır. Serinin dördüncü oyunu olan Revelations'ta Dr. Warren Vidic ile gizli görüşmeler yaptığı öğrenilmiştir.
 Clay Kaczmarek (Denek 16), Desmond'dan önce Animus'a bağlanmış ve Animus'ta uzun süre kaldığı için ölmüş olan denektir.

Abstergo Şirketi
 Dr. Warren Vidic, rezil bir bilim insanı ve kötü üne sahip Sarmaşık Ligi profesörü.
 Alan Rikkin, Abstergo'nun CEO'su.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Assassin's Creed İngiltere resmi sitesi
 Assassin's Creed ABD resmi sitesi

Kanada'da geliştirilen video oyunları
Ubisoft Montreal tarafından geliştirilen video oyunları
Ubisoft tarafından dağıtılan video oyunları
Microsoft Windows oyunları
PlayStation 3 oyunları
Xbox 360 oyunları
Konusu Suriye'de geçen video oyunları
Kurguda Şiilik
Kurguda 12. yüzyıl
Konusu 21. yüzyılda geçen video oyunları
Konusu İsrail'de geçen video oyunları
18+ yaş video oyunları

Assassin's Creed