Aceasta este o listă de piese de teatru românești în ordine alfabetică:

0-9
 ...escu (1933), de Tudor Mușatescu
 1 din 36 (1974) de Felix Aderca

A
 Apocalipsa vine de pe Facebook de Laurențiu Budău
 A doua conștiință de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 A doua tinerețe (1922), de Mihail Sorbul
 A murit Bubi (1948), de Tudor Mușatescu
 A treia caravelă, de Iosif Naghiu
 A treia țeapă, de Marin Sorescu
 Abecedarul, de Dumitru Matcovschi
 Acești îngeri triști (1969), de Dumitru Radu Popescu
 Acești nebuni fățarnici (1971), de Teodor Mazilu
 Acord familiar (1935), de Victor Ion Popa
 Act venețian (1918-1946), de Camil Petrescu
 Adam și Eva (1963), de Aurel Baranga
 Al patrulea anotimp, de Horia Lovinescu
 Alibi (1978), de Ion Băieșu
 Alegeri anticipate, de Tudor Popescu
 Amanta mortului sau Noua și adevărata Casă cu Țoape (1979-2009), de Puși Dinulescu
 America și acustica (2007), de Vlad Zografi
 American Dream, de Nicoleta Esinencu
 Amoruri anormale (1908-1909), de Mihail Sorbul
 Angajare de clovn de Matei Vișniec
 Antidot, de Nicoleta Esinencu
 Anton Pann (1964), de Lucian Blaga
 Apassionata (1974), de Aurel Gheorghe Ardeleanu
 Ape si stele, de Doru Moțoc
 Apostolii (1926), de Liviu Rebreanu
 Apus de soare (Trilogia Moldovei, 1909) de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 Arca lui Noe (1944), de Lucian Blaga
 Arma secretă a lui Arhimede (2003), de Dumitru Solomon
 Ascensiunea unei fecioare de Paul Ioachim
 Asta-i ciudat, de M.R. Paraschivescu
 Ave Maria (1947), de Mircea Ștefănescu
 Avram Iancu (1934), de Lucian Blaga
 Avram Iancu (1978), de Mircea Micu

 B
 Baronulțț, de Mihail Sorbul
 Băiatul cu floarea (1978), de Tudor Popescu
 Băieți buni, de Horia Furtună
 Bălcescu (1948), de Camil Petrescu
 Bani de dus, bani de-ntors (1999-2001), de Puși Dinulescu
 Banii n-au miros, de Pașcu Balaci
 Boală incompatibilă, de Tudor Popescu
 Bogdan Dragoș, de Mihai Eminescu
 Borgia (1936), de Alexandru Kirițescu
 Boul și vițeii, de Ion Băieșu
 Bujoreștii (1913) de Caton Theodorian
 Buna zi de mâine (1981), de Radu F. Alexandru
 Bunicul și Artre cu litere de platină, de Paul Cornel Chitic
 Burtă Verde (1952), de Tudor Mușatescu
 Bushido (1934), de Ion Timuș
 Buzunarul cu pâine, de Matei Vișniec
 Bătrânul (1920), de Hortensia Papadat-Bengescu

 C
 Cadrilul (1919), de Liviu Rebreanu
 Cafeaua domnului ministru (2000), de Horia Gârbea
 Caii la fereastră (1987), de Matei Vișniec
 Cam târziu, domnule Godot!, de Doru Moțoc
 Cantonament buclucaș (1942), de Victor Ion Popa
 Capul de rățoi (1938), de George Ciprian
 Caragiale în vremea lui (1955), de Camil Petrescu
 Casa cu doua fete (1946), de Mircea Ștefănescu
 Casa de la Miezul Nopții sau Paiața sosește la timp (1993), de Fănuș Neagu
 Casa Mare (1967), de Ion Druță
 Cavalerii Mesei Pătrate, de Tudor Popescu
 Căderea – trei moduri de sinucidere (1993), de Viorel Savin
 Călătorie de vis, de Tudor Popescu
 Cântăreața cheală (1950), de Eugen Ionescu
 Cântec de leagăn pentru bunici, de Dumitru Matcovschi
 Căutătorii de aur (1981), de Radu F. Alexandru
 Ce formidabilă harababură (1973), de Eugen Ionescu
 Ce știa satul... (1912), de Ion Valjan
 Ceasul (1916), de Nicolae Iorga
 Celebrul 702 sau Autorul moare azi (1962), de Alexandru Mirodan
 Cele cinci cercuri (1960), de Alexandru Mirodan
 Celuloid (1968), de Iosif Naghiu
 Cer cuvântul (1978/1979) de Dragomir Horomnea
 Cerul înstelat deasupra noastră piesă în două părți (1986), de Ecaterina Oproiu
 Cerul și cârtița (1982), de Ștefan Dumitrescu
 Cetatea Neamțului sau Sobiețchi și plăeșii români (1857), de Vasile Alecsandri
 Cezar, măscăriciul piraților (1968), de Dumitru Radu Popescu
 Chirița în Iași sau două fete ș-o neneacă (1850), de Vasile Alecsandri
 Chirița în provincie (1855), de Vasile Alecsandri
 Chirița în voiagiu (1865), de Vasile Alecsandri
 Chirița în balon (1875), de Vasile Alecsandri
 Cine l-a ucis pe Marx? (1998), de Horia Gârbea
 Cîinele-cîrciumar (1925), de Victor Ion Popa
 Cîntec din fluier (1963), de Paul Everac
 Ciuta (1922), de Victor Ion Popa
 Citadela sfărâmată, de Horia Lovinescu
 Clara si Dinu, de Manase Radnev și Ana Simon
 Clopotul (1987), de Pașcu Balaci
 Cocoșelul neascultător (1956), de Ion Lucian
 Cocoșul negru, de Victor Eftimiu
 Comedia zorilor (1930), de Mircea Ștefănescu
 Comedie cu olteni de Gheorghe Vlad
 Concurs de frumusețe (1979), de Tudor Popescu
 Conu Leonida față cu reacțiunea (1880), de Ion Luca Caragiale
 Coriolan Secundus, de Mihail Sorbul
 Coroană pentru Doja (1972), de Aurel Gheorghe Ardeleanu
 Cotele apelor Dunării de Cornel Udrea
 Crinul vieții, de Victor Eftimiu
 Cronica personală a lui Laonic, de Paul Cornel Chitic
 Cruciada, de Pașcu Balaci
 Cruciada copiilor (1930), de Lucian Blaga
 Cu cuțitul la os (2002), de Dan Lungu
 Cuceritorii, de Ion Valjan
 Cuceritorul (1914), de A. de Herz
 Cuiul lui Pepelea (1935), de Victor Ion Popa
 Cuminecătura (1925), de George Mihail Zamfirescu
 Cameleonul perfect , de Laurențiu Budău
 Carolina și Poneiul. de Laurențiu Budău

 D
 D-ale carnavalului (1885), de Ion Luca Caragiale
 Dansatoarea, gangsterul și necunoscutul (1958), de Victor Bârlădeanu
 Danton (1924-1925), de Camil Petrescu
 Daria (1935), de Lucian Blaga
 Darul Muselor (1912), de Pompiliu Păltănea
 Decebal, de Mihai Eminescu
 Delir în doi, în trei, în câți vrei, de Eugene Ionesco
 Demiurgul (1943), de Vasile Voiculescu
 Descăpățînarea de Alexandru Sever
 Despărțire la marele zbor (1982), de Romulus Bărbulescu și George Anania
 Despot Vodă (1880), de Vasile Alecsandri
 Desu și Kant, de Ion Băieșu
 Destinul – vioara a doua (1975), de Andi Andrieș
 Dezertorul (1917), de Mihail Sorbul
 Dictatorul (1945), de Alexandru Kirițescu
 Divorțul  (1973), de Alexandru Sever Divorț în direct (2005), de Horia Gârbea
 Dresoarea de fantome, de Ion Băieșu
 Doamna Bovary sînt ceilalți (1993), de Horia Gârbea
 Domnișoara Nastasia (1927), de George Mihail Zamfirescu
 Domnița Ruxandra (1907), de A. de Herz
 Domnul notar (1914) de Octavian Goga
 Don Juan moare ca toți ceilalți, de Teodor Mazilu
 Dona Diana, comedie în gustul Renașterii în zece tablouri după Moreto (1938), de Camil Petrescu
 Dona Juana (1947), de Radu Stanca
 Dragostea noastră (1973), de Silvia Andreescu și Teodor Mănescu
 Dragoste la prima vedere (1984), de Lucia Verona
 Drum bun, scumpul meu astronaut (1962), de Victor Bârlădeanu
 Duet (1970), de Andi Andrieș
 Dulcea ipocrizie a bărbatului matur (1980), de Tudor Popescu

 E
 Ecaterina Teodoroiu (1960), de Nicolae Tăutu
 Efecte colaterale (2016), de Alexandru Popa
 Elena Dragoș (1863), de Gheorghe Asachi
 Epoleții cu busolă (2005), de Valentin Busuioc
 Eroii noștri (1906), de Mihail Sorbul
 Eu când vreau să fluier, fluier (1997), de Andreea Vălean
 Eu hoț, tu hoț, ei bandiți!, de Tudor Popescu
 Europa aport - viu sau mort, de Paul Cornel Chitic
 Evangheliștii (en) (2005), de Alina Mungiu-Pippidi
 Evul Mediu întâmplător (1980), de Romulus Guga
 Există nervi, de Marin Sorescu
 Explozie întârziată (1963), de Paul Everac

 F
 Fantomiada, de Ion Băieșu
 Farsa (1994), de Răzvan Petrescu
 Fata ursului (în Duhul pământului), de Vasile Voiculescu
 Fântâna Blanduziei (1884), de Vasile Alecsandri
 Fântânile (1988), de Romulus Bărbulescu și George Anania
 Ferestre deschise (1963), de Paul Everac
 Fericire Loto Pronosport, de Tudor Popescu
 Fii cuminte, Cristofor! (1965), de Aurel Baranga
 Fluierând pe Golgota în sus, de Tudor Popescu
 Florentina  (1925), de Alexandru Kirițescu
 Frumoasa adormită și trezită, (2005), de Alexandra Ares
 Focurile de pe comori (1923), de Tudor Mușatescu
 Frumos este în septembrie la Veneția, de Teodor Mazilu
 Fugind de Charybdis (1912), de Pompiliu Păltănea
 Funcționarul de la domenii, de Petre Locusteanu
Funcționarul destinului (1993), de Horia Gârbea

 G
 Gaițele  (1932), de Alexandru Kirițescu
 Gaudeamus (1911), de Pompiliu Păltănea
 Geamandura (1950), de Tudor Mușatescu
 Gemenii, de Alexandru Macedonski
 Generația de sacrificiu (1933, 1936), de Ion Valjan
 Ghicește-mi în cafea (1938), de Victor Ion Popa
 Gimnastică sentimentală (1972), de Vasile Voiculescu
 Ginere de import (1997), de Viorel Savin
 Gluga pe ochi, de Iosif Naghiu
 Goana de Paul Ioachim
 Goana după fluturi (1933), de Bogdan Amaru
 Grand Hotel Europa (1998), de Lucia Verona
 Grădina cu trandafiri (1963), de Andi Andrieș
 Greșeala (1997), de Viorel Savin

 H
 Hagi-Tudose (1913), de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 Haiducii, de Victor Eftimiu
 Hara-Kiri, de Ion Timuș
 Herscu boccegiu, de Vasile Alecsandri

 I
 Iadul de probă (1988), de Dan Tudor
 Iată femeia pe care o iubesc (1943), de Camil Petrescu
 Iadul și pasărea de Ion Omescu
 Idolul și Ion Anapoda (1935), de George Mihail Zamfirescu
 Iertarea, de Ion Băieșu
 Inspectorul broaștelor, de Victor Eftimiu
 Insula, de Mihail Sebastian și Mircea Ștefănescu
 Irinel (1911/1912), de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 Ioachim - prietenul poporului (1947), de George Ciprian
 Ioana d'Arc (1937), de Mihail Drumeș
 Iona (1968), de Marin Sorescu
 Ion Vodă cel Viteaz, de Dumitru Matcovschi
 Inelul (1921), de Ticu Archip
 Instanța de duminică (1965), de Andi Andrieș
 Interludiu (1973), de Andi Andrieș
 Interviu (1976), de Ecaterina Oproiu
 Isabela, dragostea mea (1996), de Vlad Zografi
 Ispita (1979), de Tudor Popescu
 Ispită și virtute (2006), de Cristian Petru Bălan
 Istoria unui galbîn (1844), de Vasile Alecsandri
 Iubire testată (2016), de Mircea Rotaru
 Iubirile tovarășei Ana Stoica (1980), de Radu F. Alexandru
 Ivanca (1925), de Lucian Blaga

 Î
 În apropierea momentului (1966), de Andi Andrieș
 În căutarea sensului pierdut, de Ion Băieșu
 Încercarea (1936), de Victor Ion Popa
 Îngerul bătrîn (1982), de Alexandru Sever
 Întoarcerea (1973), de Alexandru Sever
 Întors din Singurătate, de Paul Cornel Chitic
 Înșir-te mărgărite, de Victor Eftimiu
 Învierea (1925), de Lucian Blaga
 Învierea lui Ștefan cel Mare (1918), de Nicolae Iorga
 Învinșii  (1910), de Alexandru Kirițescu

 J
 Jocul de-a vacanța (1939), de Mihail Sebastian
 Jocul de dincolo de ploaie (1985), de Viorel Savin
 Jocul ielelor (1918), de Camil Petrescu
 Jocul vieții și al morții în deșertul de cenușă, de Horia Lovinescu
 Jocul Zeilor (1912), de Pompiliu Păltănea
 Jos Tudorache! Sus Tudorache! (1952), de Mircea Ștefănescu

 L
 L-V:8-16 (2008), de Ioana Păun
 La ciorba de potroace (1969), de Sergiu Fărcășan
 La Colorado, aproape de stele (1976), de Doru Moțoc
 Labyrintul (1967), de Eugen Barbu
 Lacrima (1920), de Ion Valjan
 Lamentația fructelor (1994), de Viorel Savin
 La Taverna Roșie (2016), de Mircea Rotaru
 Letopiseți (1914), de Mihail Sorbul
 Lipitorile satelor (1863), de Vasile Alecsandri
 Logodnicul (1978), de Lucia Verona
 Lovitura (1967), de Sergiu Fărcășan
 Luceafărul (Trilogia Moldovei, 1910) de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 Lucruri și ființe (1987), de Viorel Savin
 Lulu Popescu (1921), de Ion Minulescu
 Lumea în inițiale (1968), de Alexandru Mirodan
 Lumina de la Ulmi, de Horia Lovinescu

 M
 M-am jucat într-o zi (1978), de Andi Andrieș
 Macbett (1972), de Eugen Ionescu
 Madona (1947), de Tudor Mușatescu
 Maestrul, de Ion Băieșu
 Magie interzisă (1968), de Maria Banuș
 Mama (1960), de Dumitru Radu Popescu
 Mama s-a îndrăgostit (1971), de Ion Băieșu
 Marcel și Marcel  (1923), de Alexandru Kirițescu
 Marele duhovnic, de Victor Eftimiu
 Mata Hari (O orhidee într-un câmp de gălbenele), de Crista Bilciu
 Matca, de Marin Sorescu
 Matei Millo (Căruța cu paiațe) (1953), de Mircea Ștefănescu
 Mâna de oțel (1961), de Andi Andrieș
 Mârâiala, de Paul Cornel Chitic
 Mephisto (1993), de Horia Gârbea
 Meșterul Manole (1927), de Lucian Blaga
 Meșterul Manole (1925), de Victor Eftimiu
 Michelangelo Buonaroti,  de Alexandru Kirițescu
 Micul infern (1948), de Mircea Ștefănescu
 Mielul turbat, de Aurel Baranga
 Mihai Viteazul (1911), de Nicolae Iorga
 Milionar la minut!, de Tudor Popescu
 Mioara (1926), de Camil Petrescu
 Mira (1867), de Mihai Eminescu
 Mireasa cu gene false, de Dumitru Radu Popescu
 Mironosițele (1938), de Victor Ion Popa
 Mitică Popescu (1925-1926), de Camil Petrescu
 Mlaștina (1992), de Radu F. Alexandru
 Moara de pulbere (1988), de Dumitru Radu Popescu
 Moartea unui artist, de Horia Lovinescu
 Moartea lui Dante Alighieri (1916), de Alexandru MacedonskiMobilă și durere (1980), de Teodor Mazilu
 Mormântul călărețului avar, de Dumitru Radu Popescu
 Morți și vii (2003), de Ștefan Caraman
 Muntele (1977), de Dumitru Radu Popescu
 Muntele osândiților, de Pașcu Balaci
 Mușcata din fereastră (1929), de Victor Ion Popa

 N
 Nae Niculae (1928), de George Ciprian
 Năpasta (1890), de Ion Luca Caragiale·
 Năvălirea jidanilor, de Vasile Alecsandri
 Negru și roșu, de Horia Lovinescu
 Nepoții gornistului, de Cezar Petrescu și Mihail Novicov
 Neprihănitul Iov (2006), de Cristian Petru Bălan
 Nero, actorul total de Radu-Maria Constantin
 Neștiuta strălucire (1967), de Andi Andrieș
 Nicolae Bălcescu, de Horia Furtună
 Nimic despre Hamlet (1995), de Radu F. Alexandru
 Noaptea Brâncoveanului de Radu-Maria Constantin
 Noaptea - o comedie albastră (1989), de Lucia Verona
 Noaptea cabotinilor (1978), de Romulus Guga
 Noaptea e parohia mea (1982), de Alexandru Sever
 Noaptea învierii (1909), de A. de Herz
 Nodul gordian (1920), de Ion Valjan
 Noțiunea de fericire, de Dumitru Solomon
 Noul locatar (1955, Le Nouveau Locataire), de Eugen Ionescu
 Nu sunt Turnul Eiffel (1964), de Ecaterina Oproiu
 Nu suntem îngeri de Paul Ioachim
 Nunta lui Puiu (2003-2005), de Puși Dinulescu
 Nuntă la parter (2003), de  Dan Lungu
 Nunta țărănească (1848), de Vasile Alecsandri

O
 O batistă în Dunăre de Dumitru Radu Popescu
 O bunică de milioane, 2018, de Alexandra Ares și Dinu Grigorescu
 O casă onorabilă, de Horia Lovinescu
 O flașnetã numitã Eugène (2016), de Laurențiu Budău
 O inspecție (1941), de Ion Valjan
 O inspecție școlară, de Dumitru D. Pătrășcanu
 O noapte furtunoasă (1879), de Ion Luca Caragiale
 O sărbătoare princiară, de Teodor Mazilu
 O seară la teatru, de Horia Furtună
 O scrisoare pierdută (1884), de Ion Luca Caragiale
 Oaspetele fără nume (1963), de Andi Andrieș
 Occisio Gregorii in Moldavia Vodae tragice expressa (1777-1780), de Samuil Vulcan ?
 Ochiul albastru, de Paul Everac
 Oedip la Delphi (1997), de Vlad Zografi
 Omul care a văzut moartea, de Victor Eftimiu
 Omul care face minuni, de Radu F. Alexandru
 Omul care trebuie să moară, de Ion Minulescu
 Omul cu mârțoaga (1927), de George Ciprian
 Omul cu valize (1975), de Eugen Ionescu
 Omul de noroi de Paul Ioachim
 Omul de zăpadă (1927), de A. de Herz
 Operațiunea Afrodita, de Fred Firea
 Orașul scufundat (1973), de Silvia Andreescu
 Ovidiu (1890), de Vasile Alecsandri
 Ovidiu Șicană (1908), de Ioan A. Bassarabescu

P
 Pană Lesnea Rusalim, de Victor Eftimiu
 Panțarola (1928), de Tudor Mușatescu
 Parada, de Victor Eftimiu
 Paradis de ocazie (1979), de Tudor Popescu
 Paradisul (1965) de Horia Lovinescu, Paradisul e o planetă îndepărtată locuită de adami și de eve, o societate încremenită condusă de Marele Pontif (locțiitorul așa-zisului Demiurg). Există o clasă de aristocrați (kuklanii) și una de subordonați (adamii simpli). Rolul sclavilor revine roboților. Munca, gândirea, dorința de a te apropia de semenii tăi sunt considerate păcate capitale. Copiii se nasc în eprubetă, iar o evă simplă, dacă vrea să devină mamă, e considerată  o criminală. Apariția unui  pământean  face ca mulțimea să-l considere un eliberator, în timp ce tagma asupritorilor e cuprinsă de panică.
 Pasărea Shakespeare (1973), de Dumitru Radu Popescu
 Patima roșie (1916), de Mihail Sorbul
 Paznicul de la depozitul de nisip (1984), de Dumitru Radu Popescu
 Păianjenul (1913), de A. de Herz
Pescărușul din livada de vișini (1993), de Horia Gârbea
 Pescărușul lui Hamlet (2004), de Puși Dinulescu
 Pe jumătate cântec (2015), de Crista Bilciu
 Pește cu mazăre (2004), de Ana Maria Bamberger
 Petru sau petele din soare (2007), de Vlad Zografi
 Petru Rareș (1853), de Gheorghe Asachi
 Petru Rareș, de Horia Lovinescu
 Pisica în noaptea Anului Nou (1971), de Dumitru Radu Popescu
 Piticul din grădina de vară (1973), de Dumitru Radu Popescu
 Pleacă berzele (1921), de Ion Minulescu
 Plicul (1923), de Liviu Rebreanu
 Pluta Meduzei (1980) de Marin Sorescu
 Podul sinucigașilor de Paul Ioachim
 Postul de pe strada Rareș (1959), de Andi Andrieș
 Povârnișul (1915), de Hortensia Papadat-Bengescu
 Poveste despre tatăl meu (2006), de Radu F. Alexandru
 Povești cu zîne si amanți (2000), de Lucia Verona
 Pragul nemuririi: Horea-Cloșca-Crișan: Dramă într-un act-patru tablouri (1985), de Alexandru Voitin
 Praznicul calicilor, de Mihail Sorbul
 Prăpastia (1920), de Mihail Sorbul
 Preșul, de Ion Băieșu
 Pribeaga, de Vasile Voiculescu
 Primăvara la bufet (1995), de Răzvan Petrescu
 Procesul Horia (1967), de Alexandru Voitin
 Prof. dr. Omu vindecă de dragoste (1946), de Camil Petrescu
 Profesorul de franceză (1948), de Tudor Mușatescu
Proștii sub clar de lună (1963), de Teodor Mazilu
  Proximalul (1971) de Romulus Dinu - în CPSF  390-391. Câțiva cercetători caută omul zăpezilor. Urmele adânci pe care le descoperă îi duce într-o peșteră din munți. Dar aici descoperă un proximal și un robotom veniți cu zece mii de ani în urmă din Proxima Centauri pentru a studia fauna bipedă a Terrei.
 Pygmalion sau aripa frântă a țipătului, de Ștefan Dumitrescu

R
 Răceala, de Marin Sorescu
 Rămăieni (1988), de Dan Alexe
 Război între români, de Pașcu Balaci
 Răzbunarea (1918), de Mihail Sorbul
 Răzbunarea pământului (1938), de Nicolae Iorga
 Răzbunarea sufleurului (1937), de Victor Ion Popa
 Răzvan și Vidra (1867), de Bogdan Petriceicu Hasdeu
 Râsul (1981), de Ștefan Dumitrescu
 Reclamație, de Ion Băieșu
 Regele și cadavrul (1998), de Vlad Zografi
 Regina Iocasta (1991), de Constantin Zărnescu
 Repetabila scenă a balconului (1996), de Dumitru Solomon
 Rezervația de pelicani (1983), de Dumitru Radu Popescu
 Richard al III-lea se interzice (2005), de Matei Vișniec
 Rița Crăița (1942) de Gala Galaction
 Romanticii (1957), de Petru Dumitriu
Rosana (1868), de Bogdan Petriceicu Hasdeu

S
 Sam, poveste cu mine, cu tine, cu el (1939), de George Mihail Zamfirescu
 Să nu-ți faci prăvălie cu scară (1959), de Eugen Barbu
 Săptămâna patimilor (1968), de Paul Anghel
 Săru' mâna tanti sau Pe pragul despărțirii, de Puși Dinulescu
 Sburătorul (Sburător cu negre plete, 1923) de Felix Aderca
 Scaunul (1979), de Tudor Popescu
 Scena crimei sau Caruselul ucigașilor de George Arion
 Scoica de lemn (1967), de Fănuș Neagu
 Secătura mahalalei (1947), de Mircea Ștefănescu
 Secretul atomic (1997), de Lucia Verona
 Secretul fericirii (2015), de Alexandru Popa
 Semaforul (2013), de Mihai Donțu
 Seringa, de Tudor Arghezi
 Setea muntelui de sare, trilogie de Marin Sorescu formată din piesele Iona, Paracliserul și Matca
 Sfântul Mitică Blajinul (1965), de Aurel Baranga
 Sgârcitul risipitor (1863), de Vasile Alecsandri
 Shakespeare în infern (1932), de Victor Ion Popa
 Simpaticul Charlie (pamflet dramatic) (1961) de Horia Aramă
 Somnoroasa aventură, de Teodor Mazilu
 Sonet pentru o păpușă (1963), de Sergiu Fărcășan
 Sosesc deseară (1931), de Tudor Mușatescu
 Speranța nu moare în zori (1973), de Romulus Guga
 Stăpânul tăcerii (1993), de Horia Gârbea
 Stâlpul inocenței (2017), de Mircea Rotaru
 Steaua fără nume (1942), de Mihail Sebastian
 Steaua polară (1962), de Sergiu Fărcășan
 Strămoșii, de Victor Eftimiu
 Studiu osteologic asupra scheletului unui cal dintr-un mormânt avar din Transilvania (1979), de Dumitru Radu Popescu
 Suflet de fată (1982), de Puși Dinulescu
 Subprefectul de Duiliu Zamfirescu
 Sub-soul (2017), de Crista Bilciu
 Suflete tari (1921), de Camil Petrescu
 Surorile Boga, de Horia Lovinescu

Ș
 Șeful sectorului suflete (1963), de Alexandru Mirodan
 Și cu violoncelul ce facem? (), de Matei Vișniec
 Și Dumnezeu greșește (2017), de Mircea Rotaru

T
 Take, Ianke și Cadîr (1932), de Victor Ion Popa
 Tata, de Dumitru Matcovschi
 Tanța și Costel, de Ion Băieșu
 Tentația (1982), de Aurel Gheorghe Ardeleanu
 Tipografic Majuscul (2013)
 Titanic-Vals (1932), de Tudor Mușatescu
 Toate mințile mele (2011), de Vlad Zografi
 Trandafirii roșii (1915), de Zaharia Bârsan
Trei generatii, de Lucia Demetrius
 Trei ovrei, de Vasile Alecsandri
 Trenurile mele, de Tudor Mușatescu
 Tristețea vânzătorului de sticle goale, de Ion Băieșu
 Troița, de Dumitru Matcovschi
 Tsunami (2008), de Radu F. Alexandru
 Toboganul, de Fred Firea
 Tulburarea apelor (1923), de Lucian Blaga
 Turnul Butului (1863), de Gheorghe Asachi
 Tunul de cireș (1976), de Aurel Gheorghe Ardeleanu

Ț
Țara fericirii (1946), de Tudor Mușatescu
 Țara lui Abuliu, de Dumitru Solomon
 Terra 2, de  Tudor Popescu
 Țușcă, pușcă, pițigoi (1925), de Victor Ion Popa

U
 Ulise ... și coincidențele, de Mircea Șeptilici și Gheorghe Dumbrăveanu
 Ultima oră, de Mihail Sebastian
 Ultimul mareșal (2017), de Mircea Rotaru
 Umbra (în Duhul pământului), de Vasile Voiculescu
 Un anume loc pe pământ  (1978), de Dorina Bădescu
 Un haiduc în fustă cadrilată, de Tudor Popescu
 Un lup mâncat de oaie (1947), de George Ciprian
 Un pahar de vin (2017), de Mircea Rotaru
 Un timbru rar, de Fred Firea
 Uneori liliacul înflorește spre toamnă, de Tudor Popescu

V
 Vara imposibilei iubiri (1966), de Dumitru Radu Popescu
 Vărul Shakespeare, de Marin Sorescu
 Vârsta zero (1974), de Andi Andrieș
 Vecinii soarelui (1960), de Andi Andrieș
 Verbul galben (1968), de Andi Andrieș
 Veverița (1941-42), de Victor Ion Popa
 Viața unei femei  (1975), de Aurel Baranga
 Vicleimul (1934), de Victor Ion Popa
 Victima și călăul, de Pașcu Balaci
 Viitorul e maculatura (1999), de Vlad Zografi
 Viforul (Trilogia Moldovei, 1910) de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 Vin soldații (1970) de George_Astaloș
 Vis (1968), de Dumitru Radu Popescu
 Vis de secătură (1946), de Mircea Ștefănescu
 Visul unei nopți de iarnă (1937), de Tudor Mușatescu
 Vișinată de afine de Cornel Udrea
 Vlaicu Vodă (1902), de Alexandru Davila
 Vreau să cred și n-am un Dumnezeu, de Tudor Popescu
 Vreau să trăiesc (1937), de Ion Minulescu

WXY
 Weekend la mare, 2022, de Alexandra Ares
 XXI scene din viata lui Ștefan, de Ștefan Caraman
 Youthopia, 2022, de Alexandra Ares

Z
 Zamolxe (1921), de Lucian Blaga
 Zapp (1997), de Ștefan Caraman
 Zăpezile de altă dată(2003), de Dumitru Solomon
 Zbor de noapte (1956), de Nicolae Tăutu
 Zece milioane (1941-42), de Victor Ion Popa
 Zece scene (2016), de Mircea Rotaru
 Zestrea Ilenuței (1953), de Mircea Ștefănescu
 Ziditorul (1974) de Grid Modorcea
 Zodia balanței (1970), de Paul Anghel

Bibliografie
 Istoria literaturii române: dramaturgia, Mircea Ghițulescu, Editura Academiei Române, 2007, ISBN 9732716169, ISBN 9789732716168, 918 pagini
 Aurel Sasu (ed.), Dicționarul biografic al literaturii române, vol. I, p. 721-22. Pitești: Editura Paralela 45, 2004. ISBN 973-697-758-7

Legături externe
 O istorie   on - line a spectacolelor de teatru  din  România

Vezi și

 Listă de dramaturgi români
 Lista operelor lui Ion Luca Caragiale#Teatru
 Listă de dramaturgi
 Paul Everac#Opera
 Tudor Popescu#Inedite
 Matei Vișniec#Piese de teatru
 Alexandru Mirodan#Teatru

Listă
Românești
Piese de teatru

Listă de piese de teatru românești


Davle este un oraș târg în regiunea Boemia Centrală, Republica Cehă. Este situat la mai mult de  sud de Praga, la confluența râurilor Vltava și Sázava.

Istorie
Prima mențiune istorică a orașului Davle este fondarea mănăstirii benedictine a Sf. Ioan Botezătorul de către ducele boemian Boleslaus al II-lea în 999. Când mănăstirea importantă de la Sekanka a fost distrusă în 1278 de Brandenburg, clădirea monahală Davle a fost extinsă. Locul a devenit centrul comunităților religioase din zona Davle.

În 1310 Davle a primit o bulă papală  de la Papa Clement al V-lea, care i-a oferit drepturi de oraș comercial. Aceste privilegii și stema au fost conferite localității Davle de către Premysl Otakar al II-lea al Boemiei în secolul al XIV-lea.

În a doua jumătate a secolului al XIII-lea, a fost găsit aur la confluența râurilor și exctracția aurului  a dus la o perioadă de prosperitate pentru zonă. Localitatea a fost, de asemenea, un important punct de oprire pentru plutașii care se foloseau de cele două căi navigabile ca rute comerciale. Cu toate acestea, după ce mănăstirea a fost abandonată în 1517, Davle a decăzut iar la statutul de sat.

În 1848, Davle a fost încorporat într-o municipalitate împreună cu satele din apropiere, Mechenice și Svatý Kilián. În anii 1930, statutul satului a fost din nou revizuit. După încheierea celui de-al doilea război mondial, a fost repartizat districtului Okres Praha-jih. În anii 1950, Svatý Kilián și-a pierdut statutul de cătun. Din 1961, Davle era o municipalitate independentă din Praga-Mechenice.

În 1900, o linie ferată care leagă Davle de Praga a fost terminată. În vara anului 1968, au fost turnate mai multe scene pentru filmul The Bridge at Remagen (Ultimul pod pe Rin) pe vechiul pod Davelský.

Industrii locale
Davle este cunoscut pentru ceramică, pentru prelucrarea metalelor și articole din piele, cum ar fi articole de șelărie și încălțăminte.

Locuri de interes

 Mănăstirea Sf. Ioan Botezătorul lângă Davle.
 Biserica Sf. Kilian (în sudul orașului Davle).
 Capela Neo-Barocă a Vizitei Sfintei Fecioare Maria (construită în 1897).
 Ferma Sázava, care are un stejar protejat - monument al naturii.

În prezent
La 11 martie 2008, Davle a primit statutul de oraș în Republica Cehă.

Zona este populară în rândul pietonilor și excursioniștilor, deoarece mai multe trasee turistice pe distanțe lungi trec prin oraș. Traseul de coastă Vltava-Sázava marcat cu roșu nr. 0001 din Vrané duce prin Libřice, de-a lungul liniei de cale ferată și în amonte de Sázava până la Pikovice. Traseul marcat cu galben nr. 6075 conduce de asemenea spre est, de-a lungul drumului II / 104 spre Chlomek și Petrov și spre Jílové; de-a lungul traseului similar este traseul de ciclism nr. 19 (până acum singurul traseu marcat de ciclism pe teritoriul Davle). Din Libřice, traseul nr. 1037 este marcat cu albastru și merge în est prin valea pârâului Zahořanský. Traseul marcat verde nr. 3041 duce de la Davle spre vest prin Sloup spre Bojov.

În 2006, în apropierea orașului a fost construită o nouă stație de epurare și tratare a apelor reziduale.
Davle are o rețea de magazine, facilități medicale, școală primară, oficiu poștal, sală de sport, centru al comunității, bancă de economii și bibliotecă.

Galerie

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial

Vezi și
Lista orașelor-târguri din Cehia
Vladislav Vančura

Districtul Praga
Orașe din Cehia
Comune din Cehia

Davle


فيليب راستشك ( في كليرمونت)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

لعب راستشك في أندية موناكو (1988-1991) بوردو (1991-1992) كان (1992-1995) ستراسبورغ (1995-1998) سوشو (1998-2004) .

ساهم راستشك في تتويج نادي ستراسبورغ ببطولة كأس الدوري الفرنسي موسم 1996/1997 كما ساهم في تتويج نادي سوشو ببطولة دوري الدرجة الثانية موسم 2000/2001 وببطولة كأس الدوري الفرنسي موسم 2003/2004 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من كليرمون فيران
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
أشخاص على قيد الحياة
فرنسيون من أصل ألماني
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو سوشو
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو موناكو
مواليد 1967
مواليد في كليرمون فيران
رياضيون من كليرمون فيران

فيليب راستشك


Nancy Patricia D'Alesandro Pelosi (d. 26 Mart 1940), Amerikalı siyasetçi ve Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi önceki başkanı. 2007 yılına kadar Temsilciler Meclisi'nde azınlıkta bulunan Demokratların liderliğini yürütmekte olan Pelosi 2006 yılı Kasım ayında yapılan ara seçimlerde Demokratik Parti'nin Temsilciler Meclisi'nde çoğunluğu ele geçirmesi sonucu, Meclis oturumuyla yapılan oylamayı kazanarak ABD tarihinde bu göreve seçilen ilk kadın olmuştur. 4 Ocak 2007 - 5 Ocak 2011 tarihleri arasında Meclis Başkanlığı görevini yürütmüş olan Pelosi, ABD tarihinde devlet kademelerinde en üst düzeye ulaşmış kadındır. Şimdiye kadar Meclis başkanı görevine seçilen ilk Kaliforniyalı ve ilk İtalyan kökenli Amerikalı olma ayrıcalıklarını da elinde tutmaktadır.

2 Ağustos 2022'de Pelosi, 25 yıl sonra Tayvan'ı ziyaret eden ilk üst düzey ABD hükûmet yetkilisi oldu.

Kaynakça

1940 doğumlular
Kaliforniya'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
İtalyan asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
Amerikalı kadın siyasetçiler
Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi başkanları
Yükselen Güneş Nişanı sahipleri
Amerikalı liberaller
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
Amerikalı Roma Katolikleri
Ermeni Soykırımı iddialarını kabul edenler

Nancy Pelosi


Martin Pieter Zandvliet (født 7. januar 1971 i Fredericia) er en dansk filminstruktør, manuskriptforfatter og filmklipper.

Karriere

Han har instrueret den danske film Under Sandet/Land Of Mine. Martin Pieter Zandvliet er uddannet fra Super16.

Udvalgt filmografi

Eksterne henvisninger

Personer fra Fredericia
Filminstruktører fra Danmark
Manuskriptforfattere fra Danmark
Filmklippere fra Danmark
Robertprisen for årets instruktør

Martin Zandvliet


රුවන් චතුරංග (උපත 1989 මැයි 13) ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු 2017 ජනවාරි 20 වන දින 2016-17 ප්‍රිමියර් ලීග් තරඟාවලියේදී මුවර්ස් ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු පන්තියේ මංගල තරඟය ක්‍රීඩා කළේය. ඔහු 2017 මාර්තු 19 වන දින 2016-17 දිස්ත්‍රික්ක එක්දින තරඟාවලියේදී නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු List A තරගය ක්‍රීඩා කලේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1989 උපත්

රුවන් චතුරංග


Fumador de pipa (o El fumador) es una pintura al óleo sobre lienzo realizada en 1891 por el artista francés Paul Cézanne. Se conserva en el Museo del Hermitage de San Petersburgo.

En la década de los años 1890 Cezanne pintaría diferentes obras cuya temática versaría en torno a los aparceros de la residencia de Jas de Bouffan, propiedad de la familia de Cezanne desde 1859, uno de ellos el presente.

El protagonista de la pintura es un joven agricultor, quien accedió a posar por un módico precio.

Hay otra versión del cuadro en el Kunsthalle Mannheim, Alemania.

Referencias

Véase también
 Anexo:Cuadros de Cézanne

Enlaces externos

Colecciones del Museo del Hermitage
Retratos de Paul Cézanne
Cuadros de Francia de los años 1890
Cuadros de 1891
Francia en 1891

Fumador de pipa


An Alinula in uska genus han Liliopsida. An Alinula in nahilalakip ha familia nga Cyperaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Alinula

Alinula


Gare de Paris-Austerlitz, i daglig tale Gare d'Austerlitz, er en af Paris seks store jernbanestationer. Den er beliggende umiddelbart syd for Seinen, i 13. arrondissement. Oprindeligt hed stationen Gare d'Orléans ved sin åbning 20. sept. 1840. Det er en rebroussementsstation (togene kan ikke køre igennem) med 21 perronspor samt fire underjordiske spor.

Fra stationen afgår vanligvis tog, der skal mod syd, eksempelvis til Madrid, Toulouse og rivieraen. Da TGV Atlantique blev etableret, faldt passagerantalet fra denne station kraftigt, idet TGV Atlantique udgår fra Gare de Paris-Montparnasse.

Stationen betjener endvidere Paris metro linje 5 og linje 10, samt RER linje C.

Banegårdsbygningen er tegnet af arkitekten Pierre-Louis Renaud.

Metrostationer i Paris
13. arrondissement
Jernbanetransport i Paris

Gare de Paris-Austerlitz


Osmanlı,  Aksaray ilinin Gülağaç ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, önceleri Düğüz adını taşırken, 2015 yılında Osmanlı adını almıştır.

Coğrafya
Aksaray il merkezine 40 km, Gülağaç ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Gülağaç belde ve köyleri

Osmanlı, Gülağaç


Inter Miami CF je američki nogometni klub iz Miamija. U sezoni 2020./21. su po prvi puta dobili priliku nastupati u najjačoj ligi u SAD-u, MLS-u. Svoje domaće utakmice igraju na stadionu DRV PNK Stadium. Stadion se nalazi u Fort Lauderdaleu, Florida.

Povijest
Klub je osnovan 28. siječnja 2018. godine, jedan od osnivača je bivši proslavljeni engleski nogometaš, David Beckham.

Veliku pažnju javnosti privukli su u ljetnom prijelaznom roku 2020. godine, kada su doveli dva vrhunska igrača Juventusa - Blaise Matuidija i Gonzalo Higuaína.

Navijači
Klub ima tri službene grupe navijača, to su: The Siege, Southern Legion, i Vice City 1896.

Trenutačni sastav

Poznati igrači

Treneri

Izvori

Poveznice
 Dodatak:Popis igrača Inter Miami CF

Vanjske poveznice
Službena stranica

Američki nogometni klubovi

Inter Miami CF


(İtalyanca: , yönetmenliğini Federico Fellini'nin, senaristliğini Fellini'yle beraber Tullio Pinelli, Ennio Flaiano ve Brunello Rondi'nin yaptığı 1963 yapımı İtalyan gerçeküstücü komedi-drama film. Marcello Mastroianni, bir bilimkurgu filmi çekmekle görevlendirildiği sırada bir ilham kriziyle mücadele eden ünlü İtalyan yönetmen Guido Anselmi karakterini canlandırır. Görüntü yönetmeni Gianni Di Venanzo tarafından siyah-beyaz çekilen filmin müzikleri Nino Rota, kostüm ve sahne tasarımları Piero Gherardi tarafından üstlenildi.

, En İyi Uluslararası Film ve En İyi Kostüm Tasarımı (siyah-beyaz) dallarında Akademi Ödülü kazandı. Avangart ve önemli etkiler bırakmış bir klasik olarak kabul edilen film, 2002'de yönetmenlerce seçilen BFI Tüm Zamanların En İyi 50 Filmi listesinde üç numarada kendine yer buldu. Bunun yanında Vatikan'ın, sinemanın 100. yılı olarak kabul edilen 1995'te derlediği Şimdiye Kadarki En İyi 45 Film listesine dahil edildi. Sıklıkla gelmiş geçmiş en iyi filmler arasında gösterilmektedir.

Konu
Ünlü bir İtalyan film yönetmeni olan Guido Anselmi (Marcello Mastroianni), "yazar tıkanıklığı" yaşamaktadır. Sanat ve özel hayatında yaşadığı güçlükler yüzünden, açık otobiyografik göndermeler de barındıran yeni bilimkurgu filminin çekimine karşı isteğini kaybetmiştir. Lüks bir hamamda endişelerinden arınmaya çalışan Guido, tanınan bir eleştirmeni (Jean Rougeul) filmi için hazırladığı fikirleri değerlendirmeye davet eder ancak eleştirmen bu fikirleri güçsüz, entelektüel omurgadan yoksun ve kafa karıştırıcı olarak yaftalar. Bu sırada Guido, kendi hikâyesine anahtar olduğunu düşündüğü İdeal Kadın (Claudia Cardinale) fantezileri kurmaktadır. Hayat dolu metresi Carla (Sandra Milo) Roma'dan kendisini ziyarete gelince Guido onu ayrı bir otele yerleştirerek görmezden gelir. Filmin yapım ekibi, Guido'nun oteline yerleşerek onu çalışmaya teşvik etmeye çalışsa da Guido çalışanlara ve gazetecilere aldırmadığı gibi karar almaktan kaçınır ve oyunculara rollerini anlatmayı reddeder. Çekimlere başlama baskısı gelip çattığında, Guido çocukluk anılarına dalar: anneannesinin villasında geçirdiği geceyi, öğrenciliğinde hayat kadını (Eddra Gale) ile sahilde ettiği dansları ve sonrasında sıkı Katolik okulunda bu sebepten ötürü cezalandırılışını anımsar. Eleştirmen, bu anıları fazla duygusal ve belirsiz bularak, bunların filmde kullanılmasına karşı çıkar.

Kendisiyle bir hamamda başpapazla bizzat görüşme fırsatı verilen Guido (bu sahneleri de bizzat filminde kullanmak istediğini belirtir), burada mutlu olmadığını itiraf eder. Başpapaz kutsal kitaptan alıntılarla cevap vererek yönetmenin ihtiyaç duyduğu öngörüyü sağlayamaz. Guido ayrıldığı karısı Luisa'yı (Anouk Aimée) ve arkadaşlarını yanına davet eder. Tekrar bir araya gelme ihtimalini ima eden dans sahnelerinden sonra Guido, Luisa'yı filmin yapım ekibiyle buluşmak için terk eder. Ekip, filmde kullanılmak üzere bir sahile inşa edilen devasa uzay mekiği inşaatını ziyaret eder ve Guido burada karısının en yakın arkadaşı Rosella'ya (Rossella Falk) saf ve dürüst bir film yapmak istediğini ancak böyle bir şey diyecek durumda olmadığını ifade eder. Guido, Luisa ve Rosella otelin bahçesinde otururken ortaya çıkan Carla ortalığa şüphe tohumları ekse de Guido Carla ile olan ilişkisinin yıllar önce bittiğini iddia eder. Luisa ve Rosella onu yalancılıkla suçlayınca Guido, hayatındaki bütün kadınlardan oluşan bir haremi düşlediği bir hülyaya dalar. Kadınlar onu yıllar önce anneannesinin evindeki gibi yıkayıp pudralarlar ancak terk edilen bir dansçı kız isyan çıkarır. Fantezideki kadınlar Guido'yu kendisi ve seks hayatıyla ilgili acı gerçeklerle suçlamaya başlayınca Guido onları kırbaçla terbiye etmeye koyulur.

Gecikmelerden usanan yapımcı, (Guido Alberti) Guido'yu birçok ekran deneyini yorumlaması için zorlar, ancak Guido halen karar veremez. Ekran deneyleri, da daha önceden gösterilen bazı sahnelerdeki rolleri (Carla, hayat kadını ve başpapaz gibi) kapsamaktadır. Luisa, Guido'nun onu filmde sevimsiz bir rolde gösterdiğini görünce tiyatroyu terk eder ve Guido'yu evliliklerinin bittiği gerçeğini görememekle suçlar. Guido'nun İdeal Kadın'ı Claudia adındaki bir aktris olarak belirir. Guido onu filmde sahne olarak kullanılacak bir yere götürür ve filmin, İdeal Kadın'da kurtuluşu bulan bitap düşmüş bir adam hakkında olduğunu anlatır. Claudia onu içtenlikle dinler ancak ana karakteri, kimseyi sevemeyen antipatik biri olmakla itham eder. İncinen Guido filmi rafa kaldırmaya karar verse de film ekibi tarafından uzay mekiğinin inşa edildiği sahilde bir basın demeci vermeye çağrılır. Guido çılgına dönmüş gazetecilerden kaçmaya yeltenir ve kendisinden bir şeyler denmesi istendiğinde masanın altına girerek kendini başından vurur. Ekip filmin iptalinden sonra inşaatı sökmeye başlar. Eleştirmen Guido'yu akıllıca bir tercih yapmakla över. Guido ise bir sonuca varır: kendi kişisel karmaşasını filmleriyle başkalarına yardım ederek çözmeye çalıştığını fark etmiştir ve artık hayatı olduğu gibi kabul etmesi gerekmektedir. Luisa'ya bu konuda kendisine yardım etmesi ricasında bulunur. Genç bir Guido'nun başını çektiği bir grup müzikal soytarı, uzay mekiğinin olduğu seti sirke çevirirler. Guido'nun hayatındaki erkekler ve kadınlar hep beraber inşaatın merdivenlerinden inerken görülür. Guido megafonla bağırarak kalabalığı sirk ringine yönlendirirken, Carla onun ne demek istediğini sonunda anladığını belirtir: Guido hayatındaki insanlar olmadan yapamıyordur. Erkekler ve kadınlar bir yuvarlak etrafında el ele dönerler. Guido ve Luisa en sonunda onlara katılır.

Oyuncular
 Marcello Mastroianni - Guido Anselmi, bir film yönetmeni
 Anouk Aimée - Luisa Anselmi, Guido'nun karısı
 Rossella Falk - Rossella, Luisa'nın en iyi arkadaşı ve Guido'nun sırdaşı
 Sandra Milo - Carla, Guido'nun metresi
 Claudia Cardinale - Claudia, Guido'nun İdeal Kadın'ı
 Simonetta Simeoni - genç kız
 Guido Alberti - Pace, bir film yapımcısı
 Mario Conocchia - Mario Conocchia, Guido'nun yapım asistanı
 Bruno Agostini - Bruno Agostini, yapım yönetmeni
 Cesarino Miceli Picardi - Cesarino, yapım süpervizörü
 Jean Rougeul - Carini Daumier, bir film eleştirmeni
 Mario Pisu - Mario Mezzabotta, Guido'nun arkadaşı
 Barbara Steele - Gloria Morin, Mezzabotta'nın yeni kız arkadaşı
 Madeleine Lebeau - Madeleine, French aktris
 Caterina Boratto - oteldeki gizemli kadın
 Eddra Gale - La Saraghina, hayat kadını
 Eugene Walter - Amerikalı gazeteci
 Mary Indovino - Maya, kahin
 Ian Dallas - Maurice, Maya'nın asistanı
 Giuditta Rissone - Guido'nun annesi
 Annibale Ninchi - Guido'nun babası
 Edy Vessel - manken

Yapım
Ekim 1960'ta meslektaşı Brunello Rondi'ye yazdığı mektupta Fellini, yazar tıkanıklığı yaşayan bir adam hakkındaki film önerisinin ilk taslağını paylaştı: "O zaman bir adam (bir yazar? herhangi bir profesyonel adam? bir tiyatro yapımcısı?) hayatının rutinine, çok ciddi olmayan bir hastalık sebebiyle iki hafta kadar ara vermek durumunda kalıyor. Bu onun için bir uyarı çanı: kendi sistemindeki bir bozukluğa işaret ediyor." Senaryo, başlık ve ana karakterin mesleği hakkında kesin bir karar vermeden önce, "filmi aramak" ve kafasındaki karışıklığı gidermek adına İtalya çapında yer arayışına girdi. Flaiano, La bella confusione (Türkçe: Güzel Şaşkınlık) önerisiyle geldi. Yapımcılarının baskısı altında, Fellini sonunda da karar kıldı. Bu başlık kendine atfen, o ana kadar yönettiği film sayısına işaret ediyordu.

1962 ilkbaharında filmin yapımına bir başlangıç verildiğinde Fellini, yapımcı Rizzoli'yle anlaşma imzaladı, tarihleri belirledi, çekim yerleri inşa edildi, Mastroianni, Anouk Aimée ve Sandra Milo'nun başrollerde yer alacağına karar verildi ve Roma'daki Scalera Stüdyolarında erkan deneyleri hazırlandı. Görüntü yönetmeni Gianni Di Venanzo'yu da anahtar görevli olarak işe aldı. Buna karşın adına kadar karar verdiği ana karakterin ne iş yaptığı konusunda halen bir fikir sahibi değildi. Nisan ayında Cinecittà ofisinde Rizzoli'ye yazmaya başladığı mektupta "filmi kaybettiğini" ve projeyi bırakacağını söylediğinde, kriz su yüzüne çıktı. Şef makinist,  için kolları sıvaması adına yönetmeni yeniden cesaretlendirince mektup yarıda kaldı ve Fellini çekimlere devam etti. Ekiple kadeh tokuşturduğu sırada şu sözleri söyledi: "Utançtan şaşkına döndüm… Çıkış olmayan bir durumdaydım. Hatırlamadığı bir filmi çekmek zorunda kalan bir yönetmendim. Ama bakın siz şu işe ki, işte tam o an her şey yerli yerine oturdu. Hemen filmin kalbine girdim. Benim başımdan geçen her şeyi anlatacaktım. Çekeceği filmin ne hakkında olduğunu bile bilmeyen bir yönetmen hakkında bir film yapacaktım."

Eugene Walter, 9 Mayıs 1962'de çekimler başladığında Fellini'nin bir parça kahverengi kağıt bandı alıp kamera kadrajı yakınlarına yapıştırdığını hatırlar. Ona göre bu bandın üzerinde Ricordati che è un film comico (Türkçe: "Bunun komik bir film olduğunu kendinize hatırlatın") yazmaktaydı. Setteki görünürde kaotik ve durmak bilmeyen doğaçlamalar karşısında şaşkına dönen Deena Boyer (yönetmenin o zamanki Amerikan basın sözcüsü) mantıklı bir açıklama istedi. Fellini ona "zihnimizin üç çalışma katmanını: geçmiş, şimdi ve koşullar - yani fantezi diyarları"nı açığa vurmayı umduğunu ifade etti.

, 35 milimetrelik film kullanılarak küresel sinematografik işlemle filme alındı ve 1.85:1'lik çerçeve oranıyla sahnelendi. Bu dönemdeki birçok İtalyan filminde olduğu gibi sesler tamamen dublajdır. Oyuncuların çekim sırasında ağzını anlamsızca oynattığı ve çoğu diyaloğun çekim sonrasında yazıldığı bu çalışma biçimi Fellini'ye özgüdür. Otto e mezzo aynı zamanda aktris Claudia Cardinale'nin kendi diyaloglarını dublajlamasına izin verildiği ilk filmdir; daha öncesinde sesinin çok gırtlaklı olduğu ve Tunus aksanının hoş olmadığı düşünülmekteydi. Bu, Fellini'nin son siyah-beyaz filmidir.

Eylül 1962'de, Fellini, filmin sonunu ilk başta yazıldığı gibi çekti: Guido ve karısı Roma'ya giden bir trenin restoran vagonunda oturmaktadırlar. Düşüncelerinde kaybolan Guido, tren tünele girerken yukarı bakarak filmin tüm karakterlerinin ona belli belirsiz gülümsediğini görür. Fellini daha sonra buna alternatif olarak uzay mekiğinin olduğu sahilde alacakaranlıkta çekilen bir kapanış daha kaydetti ancak bunun fragman ve tanıtım amaçlı kullanılması amaçlanmaktaydı. Fellini: I'm a Born Liar adlı belgeselde senaryo yazarlarından Tullio Pinelli, Fellini'yi tren sahnesinin böylesi canlı bir bitiş için fazla intihar teması çağrıştırdığını öne sürerek onu uyardığını anlatır. Fellini tavsiyeyi dinleyerek daha hayat dolu ve uyumlu olan sahildeki versiyonu kullandı.

14 Ekim'de çekimler paketlendiğinde Nino Rota, film için, daha sonraları Fellini sinemasının belirgin ögelerinden olacak olan çeşitli sirk marşları ve fanfarlar besteledi.

Tepki
İtalya'da 14 Şubat 1963'te gösterime giren Otto e mezzo, hemen hemen her çevreden büyük övgü topladı. Eleştirmenler Fellini'yi "fevkalade bir tarzı olan, sihirli dokunuşlara sahip bir dahi," şeklinde değerlendirdi. İtalyan roman yazarı ve eleştirmen Alberto Moravia: "[Guido Anselmi], erotizm tarafından ele geçirilmiş, bir sadist, bir mazoşist, bir öz-mitleştirici, bir aldatan, bir soytarı, bir yalancı ve düzenbaz. Yaşamaktan korkuyor ve annesinin rahmine geri dönmek istiyor ... Bazı yönleriyle James Joyce'un Ulysses romanındaki Leopold Bloom'a benziyor ve Fellini'nin bu romanı okuyup üzerinde düşündüğünü anlıyoruz. Film içe dönük, gerçeğin dokunuşlarının serpildiği bir kişisel monolog .... Fellini'nin rüyaları her zaman şaşırtıcı ve figüratif açıdan orijinal, ancak anıları daha derin ve daha hassas bir duyguyla istila edilmiş. İşte bu yüzden kahramanın çocukluğunun anlatıldığı, Romagna'daki eski köy evinde ve hayat kadınıyla karşılaştığı Rimini'deki sahilde geçen iki bölüm, filmin en iyi kısımları olduğu gibi Fellini'nin bütün işleri arasında en harika detaylardır" şeklinde bir analiz yaptı.

Corriere della Sera için yazan Giovanni Grazzini, "filmin güzelliği barındırdığı 'şaşkınlık'tan... yanlış ve doğrudan, yalan ve gerçekten, biçimsel ve insan değerlerinden, Fellini'nin tam sinematografik diliyle Guido'nun başıboş hayal gücünün tam uyumundan kaynaklanıyor. Fellini'yi kurgusal yönetmenden ayırmak mümkün değil ve Fellini'nin hataları Guido'nun ruhani şüpheleriyle örtüşüyor. Sanat ve hayat arasındaki osmoz harikulade. Bu başarıyı takip etmek zor olacak. Fellini'nin dehası burada, bir filmde nadir görülen bir şekilde, her şeyde parlıyor. Filmde bir set, bir karakter veya bir durum yok ki  sahnesinde net bir anlam ifade etmesin," yorumunu yaptı. Bianco e Nerodan Mario Verdone, "Muhteşem bir doğaçlama ... Film, yönetmenin altından kalktığı en zor hüneri. İp cambazının kalabalığın çok üzerinde yürüdüğü ve sürekli düşüp yere yapışmanın eşiğinde olduğu bir akrobatlar serisi. Ama tam da doğru anda akrobat doğru hamleyi nasıl yapacağını biliyor: bir itişle dikiliyor, kendini kurtarıyor ve kazanıyor" yorumunu yaptı.

, 1963 Cannes Film Festivali'nde gösterildi ve neredeyse herkesten övgü alarak İtalya'nın 3. Moskova Uluslararası Film Festivali'ndeki adayı oldu ve Büyük Ödül'ü kazandı. Fransız film yönetmeni François Truffaut şunları yazdı: "Fellini'nin filmi tam, sade, güzel, dürüst, tıpkı Guido'nun da yapmak istediği gibi". Premier Plan eleştirmenleri André Bouissy ve Raymond Borde, filmin "önemlilik, büyüklük ve teknik ustalık bakımından Yurttaş Kane çizgisinde" olduğunu belirterek şunları yazdı: "Film bir çırpıda avangartta yirmi yıllık bir devinim yarattı çünkü deneysel sinemanın bütün buluşlarını hem dahil ediyor hem de onların ötesine geçiyor". Les Cahiers du cinémadan Pierre Kast şunları yazdı: "Fellini'ye olan takdirim sınırsız değil. Örneğin Sonsuz Sokaklardan hoşlanmadım ama Aylaklar güzeldi. Ancak hepimiz bütün önyargı ve ihtiyatı bir kenara bırakarak kabul etmeliyiz ki  olağanüstü. Harika bir eli açıklık, tedbirin ve iki yüzlülüğün olmayışı, serinkanlı dürüstlük, sanatsal ve ekonomik cesaret, işte bütün bunlar bu mükemmel girişimin özellikleri.".

Filmi hiç görmeden satın alan Joseph E. Levine, 25 Haziran 1963'te filmi ABD'de piyasaya sürdü ve film, Fellini ile Marcello Mastroianni'nin de bulunduğu New York'taki Festival Theatre'da yapılan bir gösteride temsil edildi. Judith Crist, Pauline Kael ve John Simon dışındaki bütün eleştirmenler filmin başarısı konusunda hemfikirdi. Crist "filmin kalbe dokunduğunu veya ruhu hareketlendiğini düşünmediğini" belirtti. Kael filmi "yapısal facia" olarak görürken, Simon filmi "cesaret kırıcı fiyasko" olarak değerlendirdi. Newsweek, filmi savunarak onu "şüphe götürmez biçimde birinci sınıf bir sanat eseri" olarak tanıttı. Bosley Crowther, filmi The New York Timestaki köşesinde överek şu yorumları yazdı: "Sizi oturup düşündürecek bir eğlence, hayran bırakan bir entelektüel oyun meydan okuması bahşedilmiş bir film ... Bay Fellini başka bir şaheser -başka bir ironik, sevimli İtalyan hayatının güçlü teşhiri- yaratmadı, o, yine ironik bir şekilde, sevimli bir adam olarak nitelendirilebilecek birinin tahrik edici bir temaşasını ortaya koydu". New York Posttan Archer Winsten, filmi "Fellini'nin film yapımının bir çeşit incelemesi ve özeti" olarak gösterdi ancak eserin Amerikan halkına üç yıl önceki filmi Tatlı Hayat gibi kendini kabul ettirip ettiremeyeceğinden şüphe duyduğunu ekledi: "Bu daha az göze çarpan, daha yaratıcı, daha az duyusal bir iş. Bu işi afallamış ve afallatan olarak niteleyecek çok insan olacak. Ve bunun ne hakkında olduğunu anladıklarında -bir sanat eseri, beraber mutluca yaşamak felsefesi ve karşılıklı sorumlulukların toptan ortak bir yaratımı- uluslararası bir skandalın teşhirine şahit olduklarındaki kadar tatmin olmayacaklar". Buna karşın, seyirciler filmi o kadar beğendi ki, bir şirket Guido karakterinin siyah yönetmen şapkasının toplu üretme hakkını satın almak için girişimde bulundu.

Fellini'nin biyografi yazarı Hollis Alpert, yayımlanmasını izleyen süreçte  üzerine yapılan eleştirilerin her   yerde olduğunu, çünkü eserin "çiğnenmesi gereken bir entelektüel geviş" olduğunu iddia etti. Örneğin, filozof ve toplum eleştirmeni Dwight Macdonald, filmin "Yurttaş Kaneden beri en muhteşem, çeşitli ve eğlenceli film" olduğunda ısrar etti. 1987'de otuz Avrupalı entelektüel ve film yapımcılarından oluşan bir grup, Otto e mezzoyu Avrupa'da yapılmış en önemli film olarak gösterdi. 1993'te Chicago Sun-Times film eleştirmeni Roger Ebert, film için şu yorumu yaptı: "Aynı konuda birden fazla film yapımcısının konu üzerinde kendi yorumlarını irdeleyen denemeleri olmuş olsa da bu film yazar tıkanıklığı temalı en mutlak film". 2000 yılında Ebert, filmi "Harika Filmler" listesine ekleyerek filmin unutulmaz performanslarını, temaların psikolojik derinliğini, göze çarpan görsellerini ve yenilikçi kamera tekniklerini övdü ve "film yapımı hakkında yapılmış en iyi film" yorumunu getirdi. Sight & Sound Director's Poll kapsamında yapılan 1992 ve 2002 anketlerinin ikisinde de Yurttaş Kanein ardından iki numarada kendine yer bulan , British Film Institute'un Sight & Sound eleştirmenleri tarafından demirbaş olarak görülmektedir. 2010 yılında film Empire dergisinin düzenlediği "Dünya Sinemasının En İyi 100 Filmi" listesinde 62 numarada kendine yer buldu. Yönetmen Martin Scorsese de filmi kendi gözde filmleri arasında gösterdi.

Temalar
, yaratıcı süreçte yaşanan teknik ve kişisel zorluklar; sıkı zaman kısıtlamaları ve kitleler önünde kişisel bir eser yaratma kaygısıyla birlikte sanatçının özel hayatındaki ilişkilerde yüzleştiği sorunlar hakkındadır. Daha genel anlamda, zor ve parçalı bir hayat içinde gerçek kişisel mutluluğu bulmayı anlatır. Michelangelo Antonioni'nin eserleri başta olmak üzere dönemin bazı diğer İtalyan filmlerinde olduğu gibi,  modernleşmenin getirdiği yabancılaştırıcı etkileri konu alır.

Filmin başlığı Fellini'nin öz-düşünümsel temasıyla uyumludur: kendi sekiz buçuğuncu filmini yapmak. Önceki altı baş eseri Beyaz Şeyh (1952), Aylaklar (1953), Sonsuz Sokaklar (1954), Kalpazanlar Çetesi (1955), Cabiria'nın Geceleri (1957) ve Tatlı Hayat (1960) filmleridir. Bunların yanında 1950 yılında Alberto Lattuada ile birlikte Varyete Işıklarını yönetti. 1953 çıkışlı antoloji filmi Şehirde Aşktaki Un'agenzia matrimoniale ve 1962 çıkışlı antoloji filmi Boccaccio '70daki Le tentazioni del Dottor Antonio, yönetmenin çektiği diğer iki kısa bölümdür.  filmine ilk önerilen isim, senaryo yazarlarından Ennio Flaiano'nun önerdiği La bella confusione (Türkçe: Güzel Şaşkınlık) idi ancak Fellini daha basit bir şekilde Komedi ismini vermeyi düşündü.

İtalyan yazar Alberto Arbasino'ya göre, Fellini'nin filmi Robert Musil'in 1930 romanı Niteliksiz Adam ile benzer sanatsal yöntemler kullanmış olup ona birtakım benzerlikler içermektedir.

Kalıt
Filmin gösterime girdiği 1963 yılında, bir grup genç İtalyan yazar,  ve Umberto Eco'nun Opera aperta (Türkçe: Açık Eser) makalesinden esinlenerek, içinde roman yazarları, eleştirmenler ve şairler barındıran Gruppo '63 adlı neoavanguardia topluluğunu kurdu.

Fellini'nin biyografi yazarı Tullio Kezich " imitasyonlarının bütün dünyadaki yönetmenler tarafından çekilip durduğu"nu yazdı. Kezich filmin ilham olduğu kayda değer filmler arasında şunları sayar: Mickey One (Arthur Penn, 1965), Alex in Wonderland (Paul Mazursky, 1970), Warnung vor einer heiligen Nutte (Rainer Werner Fassbinder, 1971), Güneşte Gece (François Truffaut, 1974), All That Jazz (Bob Fosse, 1979), Stardust Anıları (Woody Allen, 1980), Sogni d'oro (Nanni Moretti, 1981), Parad planet (Vadim Abdrashitov, 1984), La película del rey (Carlos Sorín, 1986), Manik Depresif (Tom DiCillo, 1995),  Women (Peter Greenaway, 1999),  $ (Grigori Konstantinopolsky, 1999), New York Yanılsamaları (Charlie Kaufman, 2008),  Muhteşem Güzellik, Gençlik (Paolo Sorrentino, 2013/2015) ve Marwen'a Hoş Geldiniz (Robert Zemeckis, 2018).

Uyarlama
Tony Ödülü kazanan 1982 yapımı Broadway müzikali Nine (orkestrasyon: Maury Yeston, libretto: Arthur Kopit) filmden esinlenilerek yazılmış olup Guido'yu tek erkek karakter olarak göstererek karakterin kadın düşkünlüğünün altını çizer. Tommy Tune tarafından yönetilen orijinal yapımdaki oyuncular arasında Raúl Juliá (Guido), Anita Morris (Carla), Liliane Montevecchi (Liliane LaFleur) ve Karen Akers (Luisa) yer alır. 2003 yılı Broadway uyarlamasındaki oyucular arasında Antonio Banderas, Jane Krakowski, Mary Stuart Masterson ve Chita Rivera bulunur. 2009'da müzikal performanslarından kaydedilen aynı isimli bir film yayımlandı. Rob Marshall tarafından yönetilen bu filmde Daniel Day-Lewis, Nicole Kidman, Marion Cotillard, Judi Dench, Kate Hudson, Penélope Cruz ve Sophia Loren oyuncular arasındadır.

Ödüller
, En İyi Uluslararası Film ve En İyi Kostüm Tasarımı (siyah-beyaz) dallarında Akademi Ödülü kazandı. Bunun yanında En İyi Yönetmen, En İyi Özgün Senaryo ve En İyi Yapım Tasarımı (siyah-beyaz) dallarında adaylıklar elde etti. New York Film Critics Circle, filmi en iyi yabancı film olarak seçti. , yönetmen, yapımcı, orijinal hikâye, senaryo, müzik, sinematografi ve yardımcı kadın oyuncu (Sandra Milo) dallarında yedi Gümüş Kurdele ödülü kazanırken en iyi aktör, kostüm tasarımı ve yapım tasarımı alanlarında da aday gösterildi.

Saint Vincent Film Festivali kapsamında Luchino Visconti'nin Leopar filmini geride bırakarak Büyük Ödül'ü elde etti. 1963 Cannes Film Festivali'nde gösterilen film hemen hemen bütün çevrelerden olumlu eleştiriler topladı. Cannes yarışmaya dahil edilen filmlerden sadece Cannes'da yarışıyor olma koşulu getirdiği ve film bir sonraki Moskova Festivali'nde çoktan İtalya'nın adayı olarak gönderildiği için Cannes'da ödül almadı. 18 Temmuz 1963'te Kremlin'in konferans salonunda 8000 kişilik bir izleyici kitlesine sunulan , 3. Moskova Uluslararası Film Festivali'ndeki prestijli Büyük Ödül'ü kazandı. Fellini'nin biyografi yazarı Tullio Kezich'e göre bu filmin beğenilmesi Sovyet festival yetkilileri için endişe vericiydi çünkü alkışlar birer "özgürlük yalvarışı"ydı. Festivaldeki jüri üyeleri arasında Stanley Kramer, Jean Marais, Satyajit Ray ve senaryo yazarı Sergio Amidei bulunmaktaydı.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Notlar

Bibliyografi
 Affron, Charles. : Federico Fellini, Director. New Brunswick: Rutgers University Press, 1989.
 Alpert, Hollis. Fellini: A Life. New York: Paragon House, 1988.
 Bondanella, Peter. The Cinema of Federico Fellini. Princeton: Princeton University Press, 1992.
 Bondanella, Peter. The Films of Federico Fellini. Cambridge: Cambridge University Press, 2002.
 Fava, Claudio and Aldo Vigano. The Films of Federico Fellini. New York: Citadel Press, 1990.
 Fellini, Federico. Comments on Film. Ed. Giovanni Grazzini. Trans. Joseph Henry. Fresno: The Press of California State University at Fresno, 1988.
 Kezich, Tullio. Federico Fellini: His Life and Work. New York: Faber and Faber, 2006.

Dış bağlantılar

 Chicago Sun-Times review  by Roger Ebert
 Guardian.uk review  by Derek Malcolm
8½: A Film with Itself as Its Subject  an essay by Alexander Sesonske at the Criterion Collection

İtalyanca filmler
Film yapımı hakkında filmler
Federico Fellini'nin yönettiği filmler
Nino Rota'nın müziğini yaptığı filmler
En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü kazanan filmler
Kendine göndergeli önerme
Federico Fellini'nin senaryosunu yazdığı filmler
İtalya siyah-beyaz filmleri
1963 çıkışlı dramatik filmler
Anahtarlı filmler
New York Film Eleştirmenleri Birliği Yabancı Dilde En İyi Film Ödülü sahipleri

8½


Región Insular (spanisch für 'Inselregion') bezeichnet:

 Región Insular (Äquatorialguinea), eine der beiden Regionen des Landes
 Región Insular (Kolumbien), eine der Kulturregionen Kolumbiens
 Región Insular (Venezuela), eine der zehn politisch-administrativen Regionen Venezuelas

Región Insular


ESSEC Business School er en europæisk business school med campusser i Cergy, La Défense, Singapore, Rabat og Mauritius. Skolen blev grundlagt i 1907. ESSEC blev placeret på en 16. plads blandt de europæiske business schools i 2015 af Financial Times. I 2016 blev ESSEC Master in Management-program placeret på en 3. plads på verdensplan af Financial Times. ESSEC har ligeledes fået en 45. plads på verdensplan for dens Executive MBA. ESSEC har ligeledes et PhD-program såvel som adskillige Master-programmer inden for specifikke managementområder, såsom marketing, finans eller iværksætteri.
ESSEC programmer har de tre internationale akkrediteringer AMBA, EQUIS og AACSB. Skolen har over 46.000 alumner inden for handel og politik, herunder Tony Estanguet (olympiske mester) og Fleur Pellerin (Minister).

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel website

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig

ESSEC Business School


الدفة أو سُكَّان أو خَدْف  هي أداة تستخدم لإدارة السفن والمراكب والغواصات والطوافات أو أي وسيلة نقل أخرى تتحرك خلال الموائع كالماء والهواء. بالطائرات الدفة تستخدم بالأساس لتعاكس الانحراف ولكنه ليس أداة أساسية لتحريك الطائرة. الدفة تعمل بواسطة إعادة توجيه الموائع المارة خلال جسم الطائرة أو هيكل السفينة، وهكذا تحول أو تنحرف حركة وسيلة النقل. وبصورة مبسطة، الدفة هي قطعة أو صفيحة من مادة خام مسطحة ومتصلة بالمركب بفصالات بمؤخرة السفينة أو بالذيل. الدفة تكون محددة الشكل لتخفف من ضغط إيروديناميكية الهواء أو ضغط ديناميكا الموائع. بالمراكب البسيطة يكون ذراع المقود بأعلى الدفة لكي يتمكن الربان من تحريكها كما يشاء. أما بالسفن الضخمة فتستخدم القضبان وحبال السحب والهيدروليك يكون مرتبطا ما بين المقود والدفة. أما بالطائرات فالدواسات هي التي تتحكم بالدفة خلال توصيلات ميكانيكية.

السُّكَّان في اللغة
السُّكَّانُ: ما تسكَّنُ به السفينةُ وتمنَعُ من الحركةِ والاضطرابِ، وتُعدَّلُ في سيرِها.

تاريخ الدفة

التاريخ المبكر
بدأ وضع المجاديف على جوانب السفن منذ بدايات الألف الثالثة قبل الميلاد في بلاد فارس بما اكتشف من صور ونماذج خشبية وحتى بقايا قوارب. أحد الأمثلة المبكرة على وضع المجداف بالمؤخرة وقد اكتشفت بأحد القبور الفراعنة، كما بالصورة فوق وكانت حوالي 1422-1411 قبل الميلاد. وقد أصبح المجداف الذي يوضع بالمؤخرة (الدفة) مألوفا بالملاحة النهرية عند الرومان كما ثبت من الرسوم المتوفرة بعد ذلك أكثر من ألف عام.

الصين
أحد أقدم الرسوم المعروفة للدفة الموضوعة بالمؤخرة يمكن أن ترى على بعد 2 قدم من ضريح على بقايا الفخار الصيني مؤرخة بالقرن الأول ميلادي خلال حكم أسرة هان (202ق.م - 220 ب.م) في كوانجو جراء حفريات قام بها متحف مقاطعة جواندنج وأكاديمية سينيكا التايوانية عام 1958 الدفات الصينية لاتكون مدعمة بفصالات ومسمار كما هو معمول به بالغرب، ولكنها تكون متصلة بالهيكل بفك ومقبض، في حين ان الأكبر حجما تكون معلقة من فوق بنظام حبل البكرة لذلك يمكنهم رفعها وتنزيلها بالماء، وقد وجدت الكثير من البقايا الفخارية اشكال دفات مخرمة لتسهيل التحكم، وقد اعتمد كابتكار بالغرب عام 1901 لتسهيل المناورة للطوربيدات.

دفة الطائرة

بالطائرة يطلق على الدفة مسمى سطح أو جسم التوجيه (control surface) بالإضافة إلى المصَعد والجنيح، الدفة يكون متصل بزعنفة الذيل أو مايسمى بالتوازن العمودي مما يمكن الطيار من عمل انحراف للطائرة بالمحور العمودي، بمعنى تغيير الإتجاه الأفقي إلى حيث ما تتجه مقدمة الطائرة ويكون اتجاه الدفة. اتجاه الدفة يتأثر مع تغيير اتجاه الدواسات للطيار.
بالمنحى الطبيعي فإن الدفة والجنيح يستخدمان معا لتغيير مسار الطائرة، الجنيح يفعَِل الدوران والدفة تفعَِل الانحراف، وتلك تعوض مايسمى معاكس الانحراف (adverse yaw). معاكس الانحراف يمكن معرفته بسهولة إذا أبسط نوع من الجنيحات يستخدم وحده للميلان. عامل احتكاك الانحراف على الطائرة يعطي اتجاه معاكس للوجهة المطلوبة، لذا نرى أن الدفة وحدها سوف تميل الطائرة التقليدية ثابتة الجناح بدرجة أبطئ بكثير فيما لو عمل معها الجنيح بنفس الوقت. الطائرات الحديثة خاصة طائرات الركاب تستخدم الدفة والجنيح معا لإنتاج ميلان أو انحراف بنفس الوقت، حيث المحور الطولي سيكون وفقا لقوس الميلان فلا انزلاق للأسفل (تحت الدفة) ولا للأعلى (فوق الدفة). تحريك الغير سليم للدفة بالسرعة المنخفضة يمكن أن يسبب بالهبوط السريع وهو خطر جدا بالارتفاعات المنخفضة.

أحيانا يشغل الطيار الدفة والجنيح باتجاهين متعاكسين لبعض وذلك عند حصول رياح متعاكسة مع الطائرة وتطلق على تلك المناورة الانزلاق الأمامي. حتى يتمكن من تخطي تلك الرياح المتعاكسة معه ويبقي اتجاه الطائرة متوازي مع مدرج الهبوط، أو للهبوط السريع وذلك بزيادة الاحتكاك مع الهواء وربما كليهما.

انظر أيضًا
 طائرة
 محرك نفاث
 حافة خلفية
 جنيح (طيران)
 مقبض الدفة

مراجع

اختراعات قديمة
اختراعات مصرية
التكنولوجيا في مصر القديمة
بناء السفن
توجيه الطائرة
مكونات مائية
نقل مائي

دفة


An Alopecurus apiatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pavel Nikolaevich Ovczinnikov. An Alopecurus apiatus in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alopecurus

Alopecurus apiatus


Opus Dei is the third studio album by Slovenian band Laibach, released in 1987. It features "Geburt einer Nation" ("birth of a nation"), a German language cover version of Queen's "One Vision", and two reworkings of the Austrian band Opus' sole international hit single "Live Is Life". The Opus song became the German language "Leben heißt Leben" and the English language "Opus Dei". "The Great Seal" is the national anthem of the NSK State, the lyrics taken from Churchill's "We shall fight on the beaches" speech. A new arrangement of the song appears on Laibach's album Volk, with the title "NSK". On Volk, the song is credited to Laibach and Slavko Avsenik, Jr.

There are two further connections with Queen's A Kind of Magic album. Although the drum loop in "Trans-National" is nearly identical to that in Queen's "Don't Lose Your Head", it is composed in fact from samples from the introduction musical theme from the movie Battle of Neretva, composed by Bernard Herrmann. The elements of "How the West Was Won" (specifically the rhythm and harmonised guitars) are inspired by Queen's "Gimme the Prize".

The attention this album received from MTV and others led to Laibach's first worldwide tour. The album was included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Track listing
 "Leben heißt Leben" (Live Is Life) (Opus) – 5:28
 "Geburt einer Nation" (Birth of a Nation) (Queen) – 4:22
 "Leben - Tod" (Life - Death) (Laibach) – 3:58
 "F.I.A.T." (Laibach) – 5:13
 "Opus Dei" (Opus) – 5:04
 "Trans-National" (Laibach) – 4:28
 "How the West Was Won" (Laibach) – 4:26
 "The Great Seal" (Laibach) – 4:16

+ On CD editions, 4 tracks from "Baptism":
 "Herz-Felde" (Heartfield) (Laibach) – 4:46
 "Jägerspiel" (Hunters' Game) (Laibach) – 7:23
 "Koža" (Skin) (Laibach) – 3:51
 "Krst" (Baptism) (Laibach) – 5:39

References

External links

Opus Dei (Adobe Flash) at Radio3Net (streamed copy where licensed)

1987 albums
Laibach (band) albums
Mute Records albums

Opus Dei (album)


Hidroxilamina este un compus anorganic cu formula chimică NH2OH. În stare pură, este un compus solid, cristalin, instabil și higroscopic. De aceea, este regăsită sub formă de soluție apoasă și este utilizată ca reactiv pentru obținerea oximelor. De asemenea, este un intermediar al procesului biologic de nitrificare, proces în care oxidarea amoniacului (NH3) la hidroxilamină este mediată de enzima amoniu-monooxigenaza (AMO). Hidroxilamin-oxidaza (HAO) oxidează hidroxilamina la ion nitrit. Hidroxilaminele sunt derivații substituiți ai hidroxilaminei (în acest caz, -NH-OH poate fi considerată a fi o grupă funcțională).

Obținere
HNO3+3H2=>NH2OH+2H2O

Proprietăți
Hidroxilamina reacționează cu electrofili, precum sunt agenții de alchilare, legându-se de atomul de oxigen sau azot al acestora. Se obțin derivați de hidroxilamină:

R-X + NH2OH → R-ONH2 + HX
R-X + NH2OH → R-NHOH + HX

Reacția sa cu aldehide sau cetone conduce la obținerea de oxime (aldoxime și respectiv cetoxime):

R-CH=O + NH2OH∙HCl , NaOH → R-CH=N-OH + NaCl + H2O
R2C=O + NH2OH∙HCl , NaOH → R2C=N-OH + NaCl + H2O

Note

Vezi și
 Amoniac
 Acid hidroxamic

Grupe funcționale

Hidroxilamină


Phebalium stenophyllum, es una especie de arbusto o pequeño árbol perteneciente a la familia de las rutáceas. Es originaria de Nueva Gales del Sur en Australia.

Descripción
Es un arbusto de hojas estrechas que alcanza un tamaño de 1-1,5 m de altura, con tallos ± escamas de color marrón. Las hojas lineales oblongas, ± cilíndricas, de 0,4-2 cm de largo, 0,8-2 mm de ancho, el ápice obtuso, el margen recurvado, la superficie superior ± glabra (con escamas en su juventud), el envés estrellado-escamoso, pero a menudo oscurecida por los márgenes revolutos. Las inflorescencias con 3-10 flores, sésiles; pedicelos delgados, de 3-8 mm de largo. Hemisférica, suave. Pétalos 3,5-4,5 mm de largo, con escamas plateadas y oxidado fuera.

Taxonomía
Phebalium stenophyllum fue descrita por (Benth.) Maiden & Betche y publicado en A Census of New South Wales Plants 116, en el año 1916.
Sinonimia
Phebalium squamulosum var. stenophyllum Benth. basónimo
Eriostemon stenophyllus (Benth.) F.Muell.

Referencias

Enlaces externos

stenophyllum

Phebalium stenophyllum


Commodore 64, tüm zamanların en çok satan kişisel bilgisayar (Home Computer) modeli. Ocak 1982'de Commodore Business Machines tarafından ilk olarak tanıtıldı. İsmindeki 64, 64 kilobyte'lık RAM'inden gelmektedir. Genellikle C64 olarak ifade edilir ve bazen Commodore şirket logosuna benzetmek için C=64 olarak yazılır. CBM 64 (Commodore Business Machines Model number 64) ya da VIC-64 (bu isim bazı kullanıcılar, dergi yazarları, 3. parti reklamlar ve İsveç'teki Commodore tarafından kullanılır) olarak da bilinir. Ağustos 1982'de 595$ fiyat ile piyasaya sunuldu. Fiyatı 1983'ün sonlarında 200$'a kadar indirildi. 64 KB RAM belleğiyle, ses ve görüntü performansıyla o zamanların IBM uyumlu bilgisayarlarına göre daha üstün bir sistem sunuyordu. Commodore 64'ün yaşam süresi boyunca (1982'den 1994'e) toplamda yaklaşık olarak 17 milyon cihaz satıldı.

Commodore 64 için geliştirme araçları, ofis uygulamaları ve oyunları dahil yaklaşık 10.000 tane ticari yazılım hazırlandı. Ayrıca demoscene'in popüler olmasında önemli rol oynamıştır. C64, bugün hâlâ bazı bilgisayar meraklıları tarafından kullanılıyor; ve emülatörler (fonksiyonelliği ve taklit başarı derecesi değişmekle beraber) sayesinde modern bilgisayarlarda (hatta akıllı telefonlarda) bu uygulamaların çalıştırılması sağlıyor.

Genellikle C64, 1980'li yılların bir simgesi olarak görülür. Örneğin Grand Theft Auto: Vice City adlı oyunun tanıtım görüntüsünde C64 ekranı belirir.

Tarihi

Ocak 1981'de MOS Technology Inc. (C64'ün çip tasarımı yapan yan kuruluşu) yeni nesil video oyun konsollarında kullanılacak görüntü ve ses çipleri tasarlamak için bir proje başlattı. Görüntü için MOS Technology VIC-II isimli, ses için MOS Technology SID isimli çiplerin tasarım işlemleri Kasım 1981'de tamamlandı.

Daha sonra Commodore, Yashi Terakura tarafından tasarlanan yeni çipleri (Ultimax, Commodore Max Machine) kullanan bir oyun konsolu projesi başlattı. Sonunda, Japon piyasası için üretilen birkaç makineden sonra bu proje iptal edildi.

O sıralarda Robert Russell (VIC-20'nin sistem programcısı ve mimarı) ve Robert Yannes (SID'in tasarımcısı) bir ürün üzerinde çalışıyorlardı. VIC-20'nin devamı olan bu ürün, Al Charpentier'ın (VIC-II'nin tasarımcısı) ve Charles Winterble'ın (MOS Technology'nin yöneticisi) desteğiyle Commodore CEO'suna (Jack Tramiel) sunuldu. Tramiel, makinenin 64 KB RAM belleğinin olması gerektiği söyledi. Bu büyüklükteki DRAM'in o sıralar 100$ olmasına rağmen, O zamanla bu fiyatın kabul edilebilir bir seviyeye düşüceğini biliyordu. Kasım ayında Tramiel, 1982 elektronik fuarı (Consumer Electronics Show) ile aynı zamana rastlasın diye Ocak'ın ilk haftası için bir teslim tarihi koydu.

VIC-40 kod adlı bu ürün VIC-20'nin varisiydi. Bu çipi yapan takımda Robert Russell, Robert  Yannes and David A. Ziembicki vardı. Takım, Noel ve Şükran Günü'nde bile bıkmadan çalıştıktan sonra dizayn, prototipler ve örnek yazılımlar fuar için zamanında bitirilmişti.

VIC-40 sunulacağı zaman ismi, o zamanki Commodore iş ürünleri ailesinde kullanılan isimlere (P128, B256) uyması için C64 olarak değiştirildi.

C64 etkileyici bir başlangıç yaptı. Üretim mühendisi David A. Ziembicki şöyle diyor : " Atari'ciler standımızda ağızları açık vaziyette duruyorlardı ve bunu 595$'a nasıl yapabildiniz diyorlardı". Cevap, Commodore'un MOS Technology'nin çip üretim tesislerine sahip olmasında saklıydı. Her bir C64'ün tahmini üretim maliyeti 135$ idi. Fakat ucuz üretim teknikleri üretim sorunlarıyla sonuçlandı. İlk zamanlardaki ürünlerin çoğunda bulanıklığa sebep olan görüntü sorunları vardı. Bu, alfanümerik karakterlerin okunmasını zorlaştırıyordu.

Pazar savaşını kazanması

Ağustos 1982'de rakiplerinin karşısına çıktı. Düşük ücreti ve gelişmiş donanımıyla kısa sürede birçok rakibini geride bıraktı. ABD'deki en büyük rakipleri Atari 8bit 400/800, IBM PC ve Apple II idi. Atari 400 ve 800 donanım bakımından C64'e bayağı benziyordu ama üretimi pahalıydı. IBM PC ve Apple II ailesinin en yeni ürünleri C64'ten daha yüksek çözünürlük modlarına sahiptiler. Ama renk desteğinin zayıflığından dolayı nadiren kullanılıyorlardı. Sonuçta, uygulamada C64'ün 16 renkli grafik ve ses yetenekleri diğerlerini geride bıraktı. Ama IBM PC ve Apple II, C64'te olmayan dahili genişletme slotlarına sahiptiler.

1982/83 yıllarında 4 makine de benzer hafıza konfigürasyonuna sahiptiler. Apple II+ 48K, IBM PC 64K, Atari 800 48K hafızaya sahipti. IBM PC ve Apple II 1200$'ın üzerinde, Atari 800 ise 900$ civarındaydı. Commodore'un başarısının anahtarlarından biri de pazarlama taktikleridir.

Commodore, C64'ü sadece yetkili satıcılar üzerinden değil, büyük mağazalarda, indirimli satış mağazalarında, oyuncakçı dükkânlarında da sattı. Kompozit video çıkışına sahip olduğu için özel bir monitöre gereksinim duymuyordu ve doğrudan televizyona bağlanabiliyordu. Bu özellik, Atari 2600 gibi oyun konsollarıyla da yarışabilmesine imkân sağlıyordu.

1984'te Commodore Commodore Plus/4 adlı modeli piyasaya sürdü. Plus/4 daha fazla rengi destekleyen bir görüntü ve BASIC'in daha yeni sürümünü (sürüm 3.5) sunuyordu. Ama Commodore, Plus/4'ü C64 ile uyumsuz yaparak büyük bir stratejik hata yapmıştı.

Birleşik Krallık'ta (UK), C64'ün en büyük rakipleri Sinclair ZX Spectrum ve Amstrad CPC 464 idi. C64'ten birkaç ay önce üretilen Spectrum, düşük ücretiyle kısa sürede pazar lideri oldu. 1983'ün başlarında Spectrum 175£ iken C64 399£ idi. C64'ün Spectrum karşında işi zordu. Ama C64, 1980'lerin ikinci yarısında popülerlikte Spectrum ile rekabet edecekti ve Kasım 1990'da üretimine son verilen Spectrum'dan daha fazla yaşayacaktı.

Commodore birkaç kere C64'ün üretimine son vermeyi düşündü. Ama talepler yüzünden sonlandıramadı. 1988'de dünya çapında 1,5 milyon C64 satıyordu. 1990'da ABD'de taleplerin düşmesine rağmen İngiltere ve diğer Avrupa ülkelerinde popülerliğini korudu. Mart 1994 CeBIT (Hanover, Almanya) fuarında C64'ün üretiminin 1995'te durdurulacağı duyuruldu. Commodore, C64'ün disket sürücünü üretmenin C64'ün kendisini üretmekten daha pahalıya mal olduğunu söylüyordu. Tarihin 1995 olarak planlanmasına rağmen şirket 1 ay sonra Nisan 1994'te iflas etti.

C64 ailesi

1982'de Commodore, Commodore MAX Machine'i Japonya'da üretti. ABD'de buna Ultimax, Almanya'da ise VC-10 dendi. Max, sınırlı hesaplama kapasiteli bir oyun konsolu olarak tasarlanmıştı. Tutulmadığı için piyasaya çıkışından birkaç ay sonra üretimine son verildi.

1984'te C64'ün taşınabilir sürümü SX-64 üretildi. SX-64, ilk tam renkli taşınabilir bilgisayardı. 5 inçlik (127 mm) bir CRT ekrana ve 1541 disket sürücüsüne sahipti. Kaset konnektörü yoktu.

1986 : Commodore 64C (C64C) üretildi. İşlevsellik bakımından C64'ün aynısıydı. Ama kasası yeniden tasarlanmıştı. SID, VIC ve I/O çiplerinin çekirdek voltajı 12'den 5'e düşürülmüş yeni sürümleri kullanılmıştı. Daha sonra daha ufak olan 1541-II ve 800KB 3,5" lik 1581 disket sürücüleri üretildi.

1990 : C64, C64 Games System (C64GS) denen oyun konsolu şeklinde üretildi. C64C'nin anakartına yapılan ufak bir modifikasyonla kartuşları yukarıdan takılabilecek hale getirildi. ROM'da da değişiklik yapılmıştı. Böylece cihaz açıldığında BASIC yorumlayıcısı yerine kullanıcının kartuş takmasını söyleyen uyarı geliyordu. C64GS, Commodore için diğer bir ticari başarısızlıktı. Avrupa'nın dışında hiç piyasa sürülmedi.

C64'ün gelişmiş varisi Commodore 65 (C64DX) projesi başlatıldı. Ama 1991'de Commodore'un yönetici Irving Gould tarafından proje iptal edildi. C65'in teknik özellikleri 8 bitlik bir bilgisayara göre gayet iyiydi. Örneğin OCS tabanlı Amiga'lar sadece 64 renk gösterebilirken, C65 256 renk gösterebiliyordu.

C64 klonları

C64'ün piyasadan çekilmesinden 10 yıl sonra 2004'ün ortalarında PC üreticisi Tulip Computers BV, C64 Direct-to-TV (C64DTV) isimli cihazı duyurdu. ROM'unda 30 oyun bulunan joystick'li bir C64 idi. Jeri Ellsworth tarafından tasarlandı. ABD'de QVC'de 2004 tatil sezonu için tanıtıldı. Bazı kullanıcılar bu ürüne, 1541 disket sürücü, ikinci bir joystick ve klavye takarak C64'e benzettiler.

C64 hayrnaları hâlâ Ethernet kartları, Flash kart arabirimleri gibi yeni donanımlar geliştiriyor.

C64 ve demoscene

C64 üretildiğinde onun grafik ve ses yetenekleriyle boy ölçüşebilecek tek bilgisayar 8 bitlik Atari ailesiydi. O zamanlar IBM bilgisayarlar sadece yazı tabanlı yeşil ekran monitörlere ve biplerden oluşan seslere sahipti.

Dönemin ünlü oyun firmaları ardı arkasına Commodore 64 için oyunlar piyasaya sürmekteyken bazı yetenekli gençler bu büyük firmaların yayınladığı oyun ve programları "crack" edip piyasa sürmeyi başarıyordu. Bu gençler zamanla bir araya gelip gruplar oluşturdular. Oluşturdukları gruplar oyun ve programları kopyalamak dışında programcılık yeteneklerini ve yaratıcılıklarını "demo" denilen kendi yazdıkları görsel işitsel öğeler barındıran programlarla insanlarla paylaşmaya başladılar. Günümüzde Fairlight, Crest, TRSI, Triad gibi demo grupları hâlen aktif olarak C64 platformunda demo yapan gruplar arasındadır. Türkiye'de ise Bronx, Clique gibi gruplar Türkiye'de "demoscene" alt kültürünün oluşmasına yardımcı olmuşlardır.

Gelişmiş grafik ve sesinden dolayı Demoscene isimli bilgisayar alt kültürünün yaratıcısı olarak görülür. 16 bitlik Atari ST ve Commodore Amiga 1985'te çıktığında, C64, demo programcıları arasında zirvedeki yerini kaybetti. Ama 1990'ların başına kadar popülerliğini sürdürdü.

2000'li yıllarda C64 hâlâ bir demo makinesi olarak kullanılıyor. Özellikle müzik için (ses çipi PC'ler için özel ses kartlarında bile kullanıldı). Ne yazık ki PAL ve NTSC modlu C64'ler arasındaki farklar uyumluluk problemi yarattı. Demo'ların büyük çoğunluğu yalnız PAL makinelerde çalışır.

Donanım

Grafik ve ses

C64, 8 bitlik 6510 mikroişlemcisini kullanır. Bu işlemci 6502'den temel farkı 6 bitlik dahili I/O portu eklenmiş olmasıydı.

64KB RAM'e sahiptir. Bunun 38 KB'ını Commodore BASIC 2.0 kullanır. Ancak, istenildiğinde Commodore BASIC 2.0 'ın kullandığı RAM alanını da kullanmak mümkündür.

Grafik çipi VIC-II 16 renk, 8 sprite desteği (yazılım teknikleriyle arttırmak mümkün) ve 2 bitmap grafik modu sunuyordu. Standart text modunda 40 kolon destekleniyordu.

Ses çipi SID, her biri kendi ADSR envelope üreticisine ve çeşitli dalga formları, ring modülasyonu, filtre özelliklerine sahip 3 kanal içeriyordu. Zamanına göre oldukça gelişmiş bir model olan bu çip Bob Yannes tarafından tasarlanmıştı. Yannes diğer bilgisayar ses çiplerini "ilkel...belli ki müzik hakkında hiçbir şey bilmeyenler tarafından tasarlanmış" diyerek eleştiriyordu.

SID çipinin 2 sürümü vardır. İlk sürüm tüm orijinal breadbox C64'lerde, C64C'nin ilk sürümlerinde ve Commodore 128'de bulunan 6581 çipidir. Daha sonra 1987'de 8580 çipiyle değiştirildi. 6581'deki ses daha temizdi. Bu yüzden birçok C64 fanı hâlâ onun sesini tercih ediyor. 6581 ve 8580 arasındaki ana fark voltaj beslemesiydi. 6581 12v kullanırken 8580 9v kullanıyordu.

SID çipinin meraklıları tarafından unutulamayan kendine has bir sesi vardır. 1999'da İsveçli firma Elektron, 6581 çipini kullanan SidStation isimli synthesizer modülünü üretti. Birkaç grup bu cihazı müziklerinde kullanıyor.

Donanımda değişiklikler

Üretim maliyetinin düşürülmesi Commodore'un sıkı rekabet içinde hayatta kalabilmesi için çok önemliydi. C64'ün orijinal anakartında önemli değişiklikler yapıldı. VIC-II, SID ve PLA çiplerinin yerleri değişti. Diyot, direnç gibi devre elemanlarının sayısı azaltılarak maliyet düşürüldü. Böylece devrenin boyutları da ufaldı.

C64 harici bir güç kaynağı kullanıyordu. Bu sayede kasanın ufak olmasını sağlayan güç kaynağı C64'ün güç gereksinimlerini ancak karşılıyordu. Aşırı ısınmadan zarar görebilen bu güç kaynağının yerine bazı kullanıcılar daha güçlü, daha iyi soğutmalı üçüncü parti güç kaynakları satın alıyorlardı. 1541-II ve 1581 disk sürücüleri kendi güç kaynaklarıyla geliyorlardı. Sonraki yıllarda ek RAM üniteleri eklendiğinde üçüncü parti güç kaynakları daha önemli hale geldi.

Teknik özellikler

 Mikroişlemci :
 MOS Technology 6510/8500
 Saat hızı : 1.023 MHz (NTSC), 0.985 MHz (PAL)
 Video :
 MOS Technology VIC-II 6567/8567 (NTSC), 6569/8569 (PAL)
 16 renk
 Yazı modu : 40 sütun 25 satır. 256 kullanıcı tanımlı karakter (8×8 piksel ya da çoklu renk modunda 4×8 piksel)
 Bitmap modu : 320×200 ve 160×200 (Çok renkli modda yatay çözünürlük yarıya düşer)
 8 tane 24×21 piksellik sprite desteği (çoklu renk modunda 12×21 piksellik)
 Ses :
 MOS Technology 6581/8580 SID
 Programlanabilir ADSR üreticili 3 kanal ses sentezleyici
 8 oktav
 4 dalga formu : üçgen, testere dişi, darbe, gürültü.
 Osilatör senkronizasyonu, ring modülasyonu
 Programlanabilir filtreler : Yüksek geçiren, alçak geçiren, ara geçiren, ara durduran
 Giriş/Çıkış :
 2 tane 6526 Kompleks arabirim adaptörü
 16 bit paralel giriş/çıkış
 8 bit seri giriş/çıkış
 RAM :
 38 KB'ı gömülü BASIC için kullanılan 64 KB bellek
 1000 byte renk belleği
 Commodore 1764 256 KB RAM Expansion Unit (REU) ile 320 KB'a kadar genişleme özelliği
 ROM:
 20 KB (8 KB BASIC 2.0; 8 KB KERNAL; 4 KB karakter üretici)
 Giriş/Çıkış portları  :
 8 pinli DIN konnektörü : Kompozit video çıkışı, ayrı Y/C çıkışları ve ses giriş/çıkışları içindir. (Bazı eski C64'lerde 5 pinlik DIN konnektörü bulunur. Bunlarda Y/C çıkışları yoktur)
 Tümleşik RF modülatör, RCA konnektörü üzerinden anten çıkışı
 2 tane DE9M oyun kontrolcü portu. Atari 2600 kontrolcüleriyle uyumludur. Bu port için kullanılan diğer aygıtlar: dijital joystick, analog paddle, light pen, Commodore 1351 mouse.
 Kartuş slotu.
 Teyp ünitesi için PET-type Datassette arabirimi.
 Kullanıcı portu
 CBM yazıcılar ve disket sürücüleri için 6 pinli DIN konnektörü
 Güç Kaynağı :
 Makineye 7 pinlik DIN konnektörü ile bağlanan harici 5V DC ve 9V AC güç kaynağı

C64 Yazılımıyla ilgili notlar

C64'e gömülü olarak gelen BASIC V2 bazı durumlarda çökebiliyordu : PRINT""+-x (x herhangi bir tam sayı) komutunun çalıştırılması, başlangıç satır numarası 350720, 353279 sayıları arasında olan BASIC programlarını yaratma denemeleri.

C64'te sürpriz yumurta (Easter Egg) ya da ekran koruyucu denebilecek bir durum vardı. RUN/STOP ve RESTORE tuşlarına birlikte bastıktan ve POKE781,96:SYS58251 satırını girdikten sonra aktif oluyor.

VIC çipinin ekranın üst,alt ve yanlarında kenarlık göstermesini engellemek donanım register'larında yapılacak değişiklik ile mümkün.

Ayrıca bakınız
 Commodore 64 oyunları listesi

Dış bağlantılar

 C64.COM
 Commodore sitesi(Türkçe)
 C64 Music
 gamebase 64
 Commodore 64 Scene Database
 Teleteknik Commodore Dergisi Arşivi

Commodore 64


Gennaro Manna (Nápoles, 12 de diciembre de 1715 – Nápoles, 28 de diciembre de 1779) fue un compositor italiano que desarrolló su obra a mediados del siglo XVIII, perteneciendo por lo tanto al periodo del barroco tardío de la historia de la música.

Biografía
Hijo de Giuseppe Maria Manna y de Caterina Feo, hermano del compositor Francesco Feo, recibió su primera formación musical en el Conservatorio de San Onofrio de la Puerta Capuana de Nápoles, donde su tío Francesco era profesor.

Su presentación como compositor de óperas se realizó en el Teatro de la Torre Argentina de Roma el 21 de enero de 1742, con la ópera Tito Manlio. Gracias al éxito obtenido con la citada obra, recibió un nuevo encargo para el Teatro San Juan Crisóstomo de Venecia, donde estrenó durante la temporada de carnaval del año 1743 la ópera Siroe, re di Persia.

Tras su regreso a Nápoles, compuso, junto con Nicola Bonifacio Logroscino, una fiesta musical que no consiguió ser estrenada. En 1744 fue nombrado maestro de capilla del Senado de Nápoles, sucediendo en el cargo a Domenico Sarro. En enero de 1745 se representó por primera vez una ópera suya, Achille in Sciro, en el Teatro de San Carlos napolitano, recibiendo críticas muy favorables.

El 1 de octubre de 1755, tras el fallecimiento de Francisco Durante, primer maestro del Conservatorio de Santa María de Loreto de Nápoles, Manna fue contratado como maestro provisional, alcanzando el 13 de febrero del año siguiente la titularidad de la cátedra.

Entre 1760 y 1761 representó la serenata Enea in Cuma y la ópera Temistocle. En enero de 1761 sustituyó a su tío Feo como maestro de capilla de la iglesia Santissima Annuziata, y el 19 de mayo alcanzó el mismo cargo en la Catedral de Nápoles, donde permaneció componiendo música sacra hasta su muerte.

Formas musicales
Manna, a diferencia de sus contemporáneos Nicolo Jommelli, Gaetano Latilla y Girolamo Abos, no cultivó la ópera bufa componiendo únicamente óperas serias, las cuales fueron muy apreciadas en su tiempo. En sus obras pueden apreciarse elementos que anuncian el estilo galante del pre-clasicismo.

Composiciones vocales

Óperas
Anexo: Óperas de Gennaro Manna

Oratorios

Gios re di Giuda (1747, Nápoles)
Sepultra Sarae sive Pietas in mortuos (1748)
Davide (Palermo, 1751)
Rubri maris trajectus (Monte Reale, 1761)
Debora (1769)
Esther (1770)
Il Seraficio Alverna (Nápoles)
Israelis liberato sive Esther (Monte Reale)

Otras composiciones vocales

Festa teatrale per la nascita dell'Infante (serenata, en colaboración con Nicola Bonifacio Logroscino, 1743, Nápoles, no representada)
L'Impero dell'universo con Give (acción dramática, libreto de Ranieri de' Calzabigi, 1745, Nápoles)
Enea in Cuma (serenata, 1760, Nápoles)
Il Sacrificio di Melchisedec (acción dramática, libreto de M. Tarzia, 1776, Nápoles)

Composiciones instrumentales

12 Misas
7 Glorias
 1 Domine ad adiuvantum a 5 voces
2 Credo (liturgia)Credos
2 Magníficat
3 Te Deum
14 Lamentaciones
1 Christus
2 Composiciones para el Nacimiento de Cristo.
3 Jube Domine benedicere a una voz
3 Benedictus Dominus
1 Confitebor a una voz
12 Dixit
2 Laudate Dominum  a una voz
1 Gloria a una voz
2 Veni sponsa
1 Laudaa 5 voces
1 Pange lingua
4 Himnos
1 Tantum ergo a una voz
 1 Coro a 5 voces
35 Motetes con coro
14 Motetes con aria a una voz
1 Pasión según San Juan

Bibliografía
 Catálogo de música impresa publicada entre 1487 y 1800 en el Museo Británico. Squire, William Barclay. Ed.- BiblioBazaar. 2009
 Guía Universal de la Música Clásica. Pascual, Josep. Ed.- Robinbook 2004
 The international cyclopedia of music and musicians. Oscar Thopson y Robert Sabin. Ed.- Dodd, Mead. 1964

Compositores del Barroco de Italia
Compositores de ópera de Italia
Compositores de Italia del siglo XVIII
Nacidos en Nápoles
Fallecidos en Nápoles
Maestros de capilla de la Catedral de Nápoles

Gennaro Manna


Kazein (Latince caseus = peynir). Sütte bulunan bir proteindir. İnsanlarda bebeklik döneminde bu proteini sindiren lap enzimi bulunur ama ileriki dönemlerde bu enzimi üreten gen kapatılır. Sütteki kazein proteini tutkal yapımında da kullanılabilir. Süte alerjisi olmayan birinin kazeine alerjisi olabilir. Proteinlerin bazılarında büyüme, gelişme ve canlılığın sürmesi için gerekli tüm aminoasitler bulunmaktadır. Süt proteini olan kazein de bu nitelikte olan bir proteindir ve yapışkanlık özelliğine sahiptir. Kazein, asitle sütten ayrılabilir.

Proteinler
İlaçlara kıvam veren maddeler

Kazein


Ulearum, biljni rod iz porodice kozlačevki smješten u tribus Caladieae, dio potporodice Aroideae.

To su mali zimzeleni gomoljasti geofiti sa šumskog tla u tropskoj kišnoj šumi Perua, Brazila i Ekvadora. Priznate su dvije vrste.

Vrste
 Ulearum donburnsii Croat & Feuerst.; ekvadorski endem
 Ulearum sagittatum Engl.; Brazil, Peru

Izvori

Caladieae

Ulearum


Onyanko Club (おニャン子クラブ, Onyanko kurabu, también conocidas en USA como Kitten Club) fue un grupo idol japonés, activo en la década de 1980. Estuvo liderado por Yasushi Akimoto, productor en la actualidad del popular grupo ídol AKB48.

Biografía
Onyanko Club nace gracias al concepto de un multi-grupo de idol´s llamadas "All Nighters" (1983), las All Nighters (Okawari Sisters (3 miembros), Oazuke Sisters (2 miembros), Otetsuki Sisters (2 miembros), Onedari Sisters (6 miembros), Yomawari Sisters (2 miembros) y A-Cups) fueron pequeños subgrupos de 2-6 integrantes que se presentaban en el programa "All Night Fuji" y que ocasionalmente reunían a todos los subgrupos juntos en presentaciones especiales. Un grupo llamado "Seventeen Club" (1984) el cual estuvo activo menos de un año pero que una de sus miembros "Shizuka Kudo" se uniría a Onyanko Club meses después, gracias a que este grupo se llamó "Seventeen Club" esa palabra "Club" resonó en los productores de Fuji que quisieron magnificar la palabra a un club real de idol´s y decidieron que del mismo programa "All Night Fuji" se escogería un grupo inicial de 11 adolescentes que iniciarían el proyecto de Onyanko Club, Fuji Tv le otorgó un programa de variedades a Onyanko Club llamado "Yuuyake Nyan Nyan" el cual inicio el lunes 1 de abril de 1985 en Fuji Television. En este mismo programa ellas realizarían cástines de los cuales irían reclutando las demás miembros hasta completar las 52 miembros que tuvieron en total. Se formaron tres subgrupos: Nyangilas (1986), Ushiroyubi Sasaregumi (1986), Ushirogami Hikaretai (1987).

En este punto hay un debate, muchas personas consideran a las "All Nighters" el grupo madre inicial de los grupos a gran escala de idol´s, pero otra parte no se lo atribuye como tal, ya que su enfoque eran subgrupos pequeños que se reunían ocasionalmente, por lo que este último grupo de fanes le da el título de madre inicial a Onyanko Club que si comprendía un grupo total, y que sin el concepto de club que crearon ellas, es probable que grupos como AKB48 o Morning Musume no nacieran nunca o llegaran mucho tiempo después.

El escándalo de las Fumadoras
El escándalo de las fumadoras tuvo lugar en el debut del grupo, cuando diez de las primeras once miembros fueron captadas fumando en una cafetería popular en Japón llamada Kissate (喫茶店), después de abandonar el estudio. Algo estrictamente prohibido en la industria del género Idol japonés. Aunado el hecho, en que en ese momento todas eran menores de edad y estudiantes de enseñanza media. A estas adolescentes, los fanes les darían el nombre The Phantom Kittens (幻のおニャン子, Maboroshi no Onyanko), También se les conoció como (喫煙組, Kitsuen-gumi). Aproximadamente dos semanas después, tras el primer episodio emitido del programa Yuyake Nyan Nyan, la revista Shukan Bunshun, publicó fotos de las siguientes miembros:

Mika Okuda (Miembro número 1)
Michiko Enokida (Miembro número 2)
Kayoko Yoshino (Miembro número 3)
Aki Kihara (Miembro número 6)
Mamiko Tomoda (Miembro número 7)
Mayumi Sato (Miembro número 10)

En el momento del escándalo hubo pocas protestas, debido a que eran entonces poco conocidas. Sin embargo Fuji Television reaccionó inmediatamente, las 6 miembros involucradas fueron retiradas tras la emisión del episodio emitido el viernes 19 de abril de 1985, y despedidas solo una semana después de los echos. Aki Kihara fue la única miembro en volver tras el despido, cabe mencionar que solo se apreciaba el uniforme escolar de Mayumi Sato en la fotografía, pues su rostro no está visible en la misma. Sin embargo ella no volvió al grupo. Por otro lado el programa fue cambiado de horario, para ser transmitido a las 5:00 p.m.. que se consideraba un intervalo pobre de emisión, además se comenzó a emitir de manera local, en lugar de nacional. A pesar de este hecho, el primer single del grupo fue liberado, que lleva por título "Sailor Fuku wo Nugasanaide" haciéndose con este muy popular, y ampliando su transmisión.

Finalmente mantuvieron como un tema tabú lo ocurrido. Las adolescentes expulsadas, aparecieron en uno de los DVD lanzados, en donde se muestra los primeros meses de existencia del grupo.

Relación con Sukeban Deka
En 1986 Akie Yoshizawa (miembro número 25) fue elegida junto a otras idols de la época, como Yoko Minamino, para formar parte del elenco de la película en imagen real Sukeban Deka 2 (segunda temporada).

En 1987, Satomi Fukunaga (miembro número 11), interpretó al personaje Leia en la 3 temporada de la serie de televisión en Live action, Sukeban Deka 3.

Posteriormente, Onyanko Club tuvo una aparición especial en los capítulos 9 al 21 de la 2 temporada.

Separación
El 20 de septiembre de 1987 Onyanko Club, realizó su último concierto de despedida en el Yoyogi National Gymnasium en Shibuya, el 19 realizaron 2 presentaciones y el 20 realizaron 3, parte de la presentación del día 20 fue transmitida en vivo por Fuji Television desde entonces ha habido cuatro reencuentros oficiales, el primero en 1993, realizando el segundo en 1996 el tercero en 2002, el último en 2010. La adolescente que más destacó profesionalmente con la separación del grupo, es Shizuka Kudo.

Segundo reencuentro
El segundo reencuentro de Onyanko Club, tuvo lugar en la década de 1990. Cuando en 1996, se reencontraron 45 miembros del grupo. Esta ha sido hasta el presente, la reunión más numerosa. Las miembros que ser reunieron fueron:

Eri Nitta, (Miembro número 4)
Miharu Nakajima (Miembro número 5)
Aki Kihara (Miembro número 6)
Sayuri Kokusho (Miembro número 8)
Mika Nagoya (Miembro número 9)
Utsumi Kazuko (Miembro número 13)
Harumi Tomikawa (Miembro número 14)
Rika Tatsumi (Miembro número 15)
Sanae Jonouchi (Miembro número 17)
Yukiko Iwai (Miembro número 19)
Mako Shiraishi (Miembro número 22)
Akie Yoshizawa (Miembro número 25)
Mutsumi Yokota (Miembro número 28)
Minayo Watanabe (Miembro número 29)
Susan Kumiko Yamamoto (Miembro número 32)
Takako Okamoto (Miembro número 35)
Shizuka Kudo (Miembro número 38)
Akiko Ikuina (Miembro número 40)
Noriko Kaise (Miembro número 41)
Makiko Saito (Miembro número 42)
Yuriko Yamamori (Miembro número 47)
Kayo Agatsuma (Miembro número 48)

Tercer reencuentro
En 2002 se llevó a cabo, un tercer reencuentro en dos emisiones televisivas distintas, además de liberar un single que se tituló: "Shoumikigen". Cabe destacar que en este encuentro, compartieron escenario con algunas integrantes (de la primera a la quinta generación) del grupo Morning Musume. Las miembros que ser reunieron fueron:

Eri Nitta, (Miembro número 4)
Aki Kihara, (Miembro número 6)
Sayuri Kokusho, (Miembro número 8)
Mika Nagoya, (Miembro número 9)
Utsumi Kazuko, (Miembro número 13)
Harumi Tomikawa, (Miembro número 14)
Rika Tatsumi, (Miembro número 15)
Sanae Jonouchi, (Miembro número 17)
Yukiko Iwai (Miembro número 19)
Mako Shiraishi, (Miembro número 22)
Mutsumi Yokota, (Miembro número 28)
Minayo Watanabe, (Miembro número 29)
Susan Kumiko Yamamoto, (Miembro número 32)
Tomoko Fukawa, (Miembro número 33)

Tercer reencuentro
En 2010 hubo un tercer reencuentro, en esta ocasión las señoras participaron en un comercial de bebidas, junto al actor Atsushi Ito (Densha Otoko). Las miembros que se reunieron en esta ocasión fueron:

Akiko Ikuina, (Miembro número 40)
Tomoko Fukawa, (Miembro número 33)
Sanae Jonouchi, (Miembro número 17)
Rika Tatsumi, (Miembro número 15)
Sayuri Kokusho, (Miembro número 8)
Mako Shiraishi, (Miembro número 22)
Eri Nitta, (Miembro número 4)
Mutsumi Yokota, (Miembro número 28)
Minayo Watanabe, (Miembro número 29)
Miyuki Sugiura, (Miembro número 50)
Kumiko Miyano, (Miembro número 51)

Legado
El concepto de "Graduación" que actualmente se utiliza en el mundo idol se le atribuye originalmente a las "All nighters" , ellas eran despedidas del grupo de una forma similar a como se hace una graduación en colegios secundarios, fue hasta que apareció Onyanko Club que se adoptó el sistema de graduación actual que incluye un concierto de despedida, una de sus miembros fundadoras Miharu Nakajima, cuando estuvo activa en el grupo, estaba pronta a graduarse de secundaria, ella le comunicó a los productores que en cuanto se graduara se iba a retirar del grupo, los productores aceptaron y convirtieron la "Graduación de secundaria" en el equivalente a un acto idol mediante un concierto para reconocer su paso por el grupo y como agradecimiento a los aficionados. Otra miembro Sonoko Kawai ya había anunciado que se retiraba del grupo para dedicarse como solista por lo que los productores decidieron incluirla a ella junto a Miharu para la graduación, los productores crearon la canción "Jaa-Ne" (Nos vemos o Hasta pronto) como una forma de agradecimiento y despedida para sus fanes, el 1 de abril de 1986 se gradúan en un concierto Miharu Nakajima y Sonoko Kawai, siendo las 2 primeras idol´s en la historia en graduarse.

El "love ban" o "prohibición de citas-novios" se implementó en Onyanko Club, el concepto radica en que la idol tiene prohibido tener citas o romances, esto con tal de preservar su "pureza" antes los aficionados. Los siguientes grupos idol de los 90-00´s incluidos, Morning Musume y AKB, implementarían el "love ban" de forma permanente.

En la actualidad Morning Musume y AKB48 le han realizado homenajes cantando la primera canción de Onyako Club, Sailor Fuku wo Nugasanaide. Otro punto a destacar es la canción Joshi Kashimashi Monogatari de Morning Musume, que es similar al tema Kaiin Bango no Uta.

Discografía

Álbumes de estudio

Sencillos

Best Álbumes

Otros álbumes

Compilaciones / Otros

Box Sets

Conciertos/ Videos

Referencias

Enlaces externos
Onyanko Club Archivo (En inglés, de las pocas paginas web que aun funcionan con información del grupo, última actualización 2013)

Grupos de música formados en 1985
Ídolos de Japón
Grupos de pop de Japón
Grupos musicales femeninos
Cantantes en japonés
Grupos de música de nueve o más miembros
Grupos femeninos de Japón

Onyanko Club


Bulbostylis nesiotis é uma espécie de  planta do gênero Bulbostylis e da família Cyperaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1908 por Charles Baron Clarke.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Fimbristylis nesiotis  Hemsl.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo, especificamente na Ilha de Trindade.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos limpos.

Ligações externas
 Bulbostylis nesiotis no projeto Flora e Funga do Brasil

Bulbostylis
Plantas descritas em 1908
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Bulbostylis nesiotis


طارق سليم سليمان مصاروة (29 ديسيمبر 1936- 21 أبريل 2019)، صحفي ووزير أردني سابق. ولد في مادبا

الخبرات العملية
عمل مستشاراً في ملاك رئاسة الوزراء في الفترة 10/8/1995- 9/4/1997. كما شغل منصب وزير الثقافة عام 2011. يعمل في الصحافة منذ حوالي 50 عاماً، إذ يكتب في صحيفة الرأي الأردنية مقالات سياسية يومية.

أما أهم المناصب التي شغلها فهي:
 عضو في مجلس الأعيان العشرون 2003-2005
 محرر ومعلق سياسي في الإذاعة - 1959
 رئيس الدائرة السياسية في وزارة الإعلام - 1965
 مستشار في رئاسة الوزراء في قطر - 1971
 مدير برامج الإذاعة - 1975
 مدير إداري صحيفة الدستور - 1977
 مدير عام ورئيس تحرير صحيفة الشعب - 1985
 مدير عام شركة الإنتاج التلفزيوني -1986
 مساعد ثقافي في أمانة عمان الكبرى - 1989
 مستشار في رئاسة الوزراء/درجة عليا - 1985

المراجع

أعضاء مجلس الأعيان الأردني
صحفيون أردنيون
كتاب سياسيون
مسيحيون أردنيون
وزراء ثقافة الأردن
محررون عرب
رؤساء تحرير أردنيون
مدراء تحرير
رؤساء تحرير عرب
كتاب سياسيون أردنيون
محللون سياسيون
محللون سياسيون عرب
محللون سياسيون أردنيون

طارق مصاروة


Lord Dingwall is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1584 for Andrew Keith, and in 1609 for Sir Richard Preston, with remainder to his heirs whatsoever.  In 1619 he was further honoured when he was made Baron Dunmore and Earl of Desmond in the Peerage of Ireland, with remainder to heirs male.  On his death in 1628 the Irish titles became extinct while he was succeeded in the Scottish lordship by his daughter Elizabeth, the second Lady Dingwall.  She was the wife of James Butler, 1st Duke of Ormonde.  Their eldest son Thomas Butler, Earl of Ossory, was summoned by writ to the English Parliament as Baron Butler, of Moore Park, in 1666.  However, he predeceased his parents who were both succeeded by their grandson, the second Duke and third Lord Dingwall. He had already succeeded his father as second Baron Butler.  However, the Duke was attainted in 1715 and his titles forfeited. In 1871, Francis Cowper, 7th Earl Cowper, managed to obtain a reversal of the attainder of the lordship of Dingwall and barony of Butler and became the fourth Lord Dingwall and third Baron Butler.  He was the great-great-great-grandson of Henrietta d'Auverquerque, Countess of Grantham (wife of Henry de Nassau d'Auverquerque, 1st Earl of Grantham), second daughter of Thomas Butler, Earl of Ossory and 1st Baron Butler, whose second daughter Lady Henrietta de Nassau d'Auverquerque married William Clavering-Cowper, 2nd Earl Cowper.  In 1880 he also succeeded his mother as eighth Baron Lucas of Crudwell.  For later history of the lordship of Dingwall and barony of Butler, see the Baron Lucas of Crudwell.

Lord Dingwall (1584)
Andrew Keith, Lord Dingwall

Lords Dingwall (1609)
Richard Preston, 1st Earl of Desmond, 1st Lord Dingwall (d. 1628)
Elizabeth Preston, Duchess of Ormonde, 2nd Lady Dingwall (1615–1684)
James Butler, 2nd Duke of Ormonde, 3rd Lord Dingwall (1665–1745) (attainted 1715)
Heirs but for the attainder:
Lady Elizabeth Butler (d. 1750)
Charles Butler, 1st Earl of Arran (1671-1758)
Lady Frances Elliot (d. 1772)
George Nassau Clavering-Cowper, 3rd Earl Cowper (1738-1789)
George Augustus Clavering-Cowper, 4th Earl Cowper (1776–1799)
Peter Leopold Louis Francis Nassau Clavering-Cowper, 5th Earl Cowper (1778–1837)
George Augustus Frederick Cowper, 6th Earl Cowper (1806–1856)
Francis Thomas de Grey Cowper, 7th Earl Cowper, 4th Lord Dingwall (1834–1905) (restored 1871)
For further holders see Baron Lucas of Crudwell

See also
Earl of Desmond (1619 creation)
Duke of Ormonde
Baron Butler

References
 https://web.archive.org/web/20120331185943/http://www.cracroftspeerage.co.uk/online/content/Dingwall1609.htm

Lordships of Parliament
Extinct lordships of Parliament
Noble titles created in 1584
1609 establishments in Scotland
Noble titles created in 1609

Lord Dingwall


Olaylar
 Avrupa'da büyük yıkıma yol açan Büyük Veba Salgını başladı.

Doğumlar
 İmparator Go-Kameyama, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 99. imparatoru (ö. 1424)

Ölümler
 11 Ekim - IV. Ludwig, Kutsal Roma imparatoru (d. 1282)
 tarihi bilinmeyen
 I. Hacı, ya da Seyfeddin Hacı, Mısır Memlûk Sultanı
 XIV. İoannis, Ortodoks Patriği (d. y. 1282)
 Fatma Hatun, Osmanlı Devletinin kurucusu olan Osman Bey ile Malhun Hatun'ın tek kızı (d. 1284)
 Ockhamlı William, İngiliz Fransiskan papazı ve skolastik filozof (d. 1287)

1347