French Open-mesterskabet i herresingle 2020 var den 119. turnering om French Open-mesterskabet i herresingle. Turneringen var en del af French Open 2020 og blev spillet i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig. Hovedturneringen med deltagelse af 128 spillere blev spillet i perioden 27. september - 11. oktober 2020, mens kvalifikationen afvikledes den 21. - 25. september 2020.

Mesterskabet blev vundet af Rafael Nadal, som dermed vandt French Open-mesterskabet i herresingle for fjerde år i træk og 13. gang i alt, og han blev dermed den første spiller i tennishistorien, der vandt 13 grand slam-titler i single ved samme grand slam-turnering, idet han dermed forbedrede sin egen rekord på 12 titler i Paris. Triumfen var Nadals 20. grand slam-titel i karrieren, og han tangerede dermed Roger Federers rekord for flest grand slam-titler i herresingle. I finalen, der for første gang i historien blev afviklet indendørs under anlæggets nyetablerede skydetag, vandt den andenseedede spanier med 6-0, 6-2, 7-5 over topseedede Novak Djokovic, som dermed tabte til Nadal i French Open-finalen for tredje gang.

Nadal spillede sig igennem turneringen uden sættab, og han blev dermed den første spiller i tennishistorien med fire grand slam-mesterkaber i herresingle uden sættab. Indtil da havde han delt rekorden på 3 titler uden sættab med Björn Borg. I en alder af 34 år og 130 dage blev han den næstældste vinder af titlen, kun overgået af Andres Gimeno, der var 34 år og 306 dage ved hans sejr i 1972. Finalesejren var spanierens 100. vundne kamp ved French Open-mesterskabet i herresingle, og han blev dermed den første spiller med et trecifret antal sejre i Paris, og den blot femte spiller i tennishistorien, der passerede 100 vundne kampe ved det samme grand slam-mesterskab i single. Det var samtidig hans 999. vundne kamp på tour-niveau.

Der blev sat ny rekord for længste tiebreak ved French Open-mesterskabet i herresingle, da Lorenzo Sonego i tredje runde vandt tredje sæt (og dermed kampen) mod Taylor Fritz i tiebreak med cifrene 19-17. Tiebreaken alene varede 29 minutter, og det var samtidig den næstlængste tiebreak i en singlekamp i grand slam-historien.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herresingle androg € 16.052.100 (ekskl. per diem), hvilket var et fald på godt 8 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 104 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 17. august 2020 (seks uger før turneringens start).
 8 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 16 spillere, der var gået videre fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Efter starten på kvalifikationen meldte tre af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til tre lucky losere (market med LL).

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på ATP's verdensrangliste pr. 21. september 2020 (en uge før turneringens start) blev seedet:

Wildcards

Otte spillere modtog et wildcard til hovedturneringen.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen.

Lucky losers

Efter starten på kvalifikationen meldte tre af de direkte kvalificerede spillere i hovedturneringen afbud, hvilket gav plads i hovedturneringen til tre lucky losere fra kvalifikationen.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 128 spillere om 16 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde ni spillere har modtaget et wildcard (WC). Kampene blev spillet i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig i perioden 21. - 25. september 2020.

Følgende 16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:

Resultater

Se også
 French Open-mesterskabet i damesingle 2020
 French Open-mesterskabet i herredouble 2020
 French Open-mesterskabet i damedouble 2020
 French Open-mesterskabet i mixed double 2020

Eksterne henvisninger
 French Open

Noter

French Open 2020
2020
ATP Tour 2020


Tumora osoasă cu celule gigante (abreviat TCG), sinonim: osteoclastomul, este una dintre cele mai provocatoare  tumori benigne ale osului, cu dezvoltare centrală osoasă, având originea probabilă în elementele histio-fibroblastice, fiind alcătuită din celule de bază ce tind să fuzioneze în celule gigante multinucleate.

TCG a fost descrisă prima oară în 1818 de către Cooper și Travers.

Elementul caracteristic al TCG, ce o diferențiază de alte leziuni scheletale, neoplazice sau ne-neoplazice, ce conțin celule gigante, este faptul că celulele TCG sunt parte integrantă și constantă a proliferării celulare tumorale. În celelalte leziuni scheletele, celulele gigante sunt elemente reactive ocazionale cu rol de a resorbi efuzia hematică, depozitele de calciu și substanțe cartilaginoase.

Deși este benignă, TCG are agresivitate locală considerabilă, producând distrugere osoasă semnificativă, recurență locală și, ocazional, are capacitate de metastazare.

Un procent redus (1-9%) dintre TCG ale osului metastazează în plămâni. Metastazele se prezintă sub forma unor grămezi de TCG localizate în plămâni. Metastazele de TCG apar în general la 3-5 ani după diagnosticul inițial de leziune primară. Există și cazuri în care metastazele au apărut și după mai bine de 10 ani.

Evoluția metastazelor pulmonare este imprevizibilă: pot regresa spontan, pot rămâne stabile sau pot crește ușor continuu și mai rar, chiar rapid.

Altă caracteristică a TCG este posibilitatea de transformare malignă. Transformarea malignă este rară: mai puțin de 5% dintre TCG. TGC poate deveni sarcom: fibrosarcom, osteosarcom sau histiocitom fibros malign. Transformarea TCG în sarcom este favorizată de terapia cu radiații.

Frecvență, sex, vârstă, localizare

TCG este o tumoră relativ frecventă.

În SUA și Europa, TCG reprezintă aproximativ 5% din toate tumorile primare ale osului și aproximativ 21% din toate tumorile benigne ale osului.
În China, TCG reprezintă 20% din toate tumorile primare ale osului.

TCG predomină la femei, cu un raport femei/bărbați de 1,5/1.

Vârsta: TCG este caracteristică adultului tânăr. Cele mai multe cazuri aparțin perioadei de vârsta 20-40 de ani. Urmează intervalul 40-50 de ani și pe locul 3, intervalul 15-20 de ani. TCG este rară după 50 de ani și excepțional de rară înainte de pubertate, înainte de închiderea cartilajului de creștere (doar 4% din cazuri).

Localizare: TCG este localizată în 90% din cazuri la nivelul oaselor lungi, aproape întotdeauna în segmentul metafizoepifizar. În cazuri excepționale, când tumora se dezvoltă înaintea închiderii cartilajului de creștere, este localizată la nivel metafizar. Doar 1,2% dintre TCG sunt localizate în metafiză sau diafiză fără implicarea epifizei.

La adult, când metafiza și epifiza nu mai sunt separate, TCG se dezvoltă în amândouă, se pare că inițial în metafiză, adiacent epifizei.

Aproximativ 50% dintre TCG sunt localizate în jurul genunchiului. Cea mai frecventă localizare este la nivelul femurului distal, apoi la nivelul tibiei proximale. Pe locul doi ca frecvență a localizării este humerusul proximal iar pe locul trei este radiusul distal.

TCG apare rar la nivelul cotului, la nivelul fibulei proximale, în ulna distală și, mai rar, la nivelul mâinii și al piciorului. Apare rar și la nivelul sacrului, al pelvisului și coloanei. Este extrem de rară în oasele scurte și late. La nivelul craniului, o astfel de tumoră, excepțional de rară, este o complicație a bolii Paget.

TCG multicentrică este excepțional de rară: doar 1% din toate TCG. În aceste cazuri, înainte de a lua în considerare o TCG multicentrică, trebuie exclus un hiperparatiroidism primar.

Tumorile multicentrice tind să fie mai puțin agresive clinic și, spre deosebire de tumorile solitare, tumorile multicentrice au afinitate mai mare pentru oasele mici ale mâinii și piciorului.

Pacienții cu tumori multicentrice sunt ceva mai tineri decât cei cu localizare unică.

Diagnostic clinic

În evaluarea clinică, cele mai importante elemente care trebuie avute în vedere sunt: vârsta, localizarea, durata simptomelor, orice semn de expansiune a osului cortical și invadare a țesuturilor moi.

Durerea: este simptomul principal, cel mai frecvent întâlnit. Este simțită adesea în articulație. În general este de intensitate redusă-medie.

Tumefacția: este caracteristică tumorilor mari. Este o tumefacție moale, dată de expandarea TCG în afara osului, în țesuturile moi vecine. Se produce edem peritumoral și devine evidentă rețeaua venoasă superficială.

La oasele superficiale, expansiunea osului  produce tumefacție.

Fractura patologică: apare îndeosebi la membrele inferioare. Este rezultatul subțierii corticalei prin osteoliza produsă de tumoră. Incidența fracturii patologice în  momentul prezentării la medic este de 11-37%.

Diagnostic radiologic

Aspectul radiologic al TCG este caracteristic. Practic, semnele clinice și radiologice permit adesea punerea diagnosticului de TCG înaintea biopsiei.

Caracteristici radiologice:

- tumoră radiotransparentă în totalitate. Tumora are proprietăți intens osteolitice. Crește relativ încet, circular, în toate direcțiile, forma tumorii fiind rotund-ovalară. Osteoliza este omogenă și nu conține nici calcificări și nici osificări.

- tumora este situată excentric în os, în regiunea metafizo-epifizară. Afectează deopotrivă osul spongios și osul cortical. Limitele tumorii cu osul spongios sunt regulate și clar definite sau doar ușor estompate.

- TCG este lipsită de o scleroză osoasă periferică densă. Mineralizarea tumorii primare este rară. Dar atunci când TCG se întinde în țesuturile moi vecine (metastază sau recurență locală), pe radiografie apar de obicei calificări periferice.

Din cauza reacției osteogenice reduse de la periferia tumorii, este lesne de înțeles de ce TCG este rareori compartimentată radiologic.

- tumora invadează întreaga metafiză și epifiză pe măsură ce crește, osul este expandat progresiv, corticala este roasă neuniform și tumora protruzionează în părțile moi, lipsită de orice delimitare vizibilă radiologic.

- tumora dezvoltată spre cartilajul articular poate trece dincolo de el, în articulație, aspect important în alegerea tehnicii chirurgicale.

Campanacci a propus o clasificare radiologică a gradului de agresiune a TCG în 3 categorii ce corespund stadiilor Enneking pentru tumorile benigne:

1) TCG gradul 1: sunt tumorile "calme" sau "latente", cu corticala intactă și margini bine definite. Corticala nu este lărgită. Osteoliza este bine delimitată și marcată de o ramă de ușoară hiperostoză peritumorală. Tumora nu este foarte mare și nu atinge cartilajul articular. Această varietate este cea mai rară.

2) TCG gradul 2: sunt tumorile "active". Marginile tumorii sunt încă bine delimitate dar mai puțin nete, mai neclare. Ele nu mai sunt radioopace. Corticala este mult subțiată dar tumora rămâne mărginită clar de periost. Corticala poate fi expandată. Adesea tumora este foarte aproape de cartilajul articular sau chiar îl atinge (prodund). Este gradul de TCG cel mai frecvent întâlnit și cel mai caracteristic.

3) TCG gradul 3: sunt tumorile "agresive". Tumora are margini nedefinite și corticala distrusă, cu dezvoltarea ei în afara osului, în părțile moi. Tumora este o masă globuloasă radiotransparentă. Nu are deloc o delimitare radioopacă. Când se fac radiografii succesive, este observată lărgirea rapidă a tumorii, ceea ce sugerează agresivitatea ei. Tumora distruge cea mai mare parte sau chiar toată epifiza și întotdeauna atinge cartilajul articular. Acest tip de tumoră este rar.

Uneori, TCG "agresivă" se poate întinde spre un os vecin. Spre exemplu, spre fibulă, în cazul unei tumori tibiale proximală sau distală sau spre ulnă de la o TCG radială distală. Propagarea se face de-a lungul capsulei articulare, a ligamentelor sau a membranei sinoviale.

Nu există nici o corelație între gradul tumorii și incidența recurenței locale sau a metastazelor.

TCG de gradul 1 (tumora "calmă" sau "latentă") și TCG de gradul 2 (tumora "activă") nu se transformă sarcomatos. Doar TCG de gradul 3 (tumora "agresivă") poate suferi transformare sarcomatoasă. Și asta, destul de rar.

Diagnostic CT

Imaginea CT tipică TCG este absența matricei osoase în leziune, la nivelul spongioasei osului și subțierea corticalei, întreruperi sau chiar dispariția parțială a corticalei acolo unde tumora se extinde în afara osului, în țesuturile moi vecine. Tumora este bine delimitată de osul sănătos din jur.

Diagnostic RMN

În TCG tipică, intensitatea semnalului este omogenă și leziunea este bine circumscrisă. Tumora are semnal de intensitate joasă pe imaginile T1 și semnal de intensitate intermediară pe imaginile T2.

În tumorile de gradul 3, "agresive", imaginile RMN evidențiază distrugerea osoasă locală extensivă, subțierea și întreruperea corticalei și expansiunea în țesuturile moi vecine. De fapt, rolul RMN este important pentru diagnostic în tumorile "agresive " ce se extind în afara osului, în țesuturile moi, pentru indicarea limitelor tumorii în afara osului.

Diagnostic anatomopatologic

 Macroscopic

TCG este o tumoră compactă, uniform parenchimatoasă, roșie-maronie, moale și friabilă, cu suprafață netedă, fără urmă de calcificare sau os în interiorul său. Limitele sale cu osul spongios sau cu corticala osoasă sau cu periostul sunt relativ clare, dar demarcarea este mai degrabă fibroasă decât hiperostotică.

De obicei, țesutul tumoral nu este chiar uniform. Conține în interior arii de fibroză secundară fenomenelor regresive ale celulelor tumorale, ramuri venoase, arii de acumulări lipidice cu aspect galben-portocaliu, arii hemoragice și, cu timpul, arii de necroză. În final, tumora apare ca o cavitate chistică cu conținut hemoragic și necrotic.

În TCG active radiologic, chiar dacă corticala este distrusă complet, tumora este bine delimitată de periost.

În TCG agresive, tumora care se dezvoltă în afara corticalei poate să nu fie delimitată de periost, astfel încât ea se poate dezvolta în țesuturile moi vecine prin mai mulți lobi, delimitați de o pseudocapsulă  subțire, dificil de văzut.

Cu timpul, țesutul tumoral din zona epifizară penetrează capsula articulară, ligamentele, membrana sinovială, mai rar poate depăși cartilajul articular. Uneori, poate chiar să invadeze și osul vecin (exemplu: TCG a tibiei proximale poate invada capul peronier).

TCG cu dezvoltare rapidă, când este expusă chirurgical, este înconjurată de periost și țesut moale vecin intens hiperemice, cu vase lărgite. Dacă este secționată, tumora provoacă o hemoragie considerabilă.

Microscopic

Aspectul histologic caracteristic TCG este dat de prezența unor celule gigante mutinucleate, dispuse într-o rețea de celule stromale, de mărime medie, cu un singur nucleu.

Celulele gigante multinucleate au citoplasmă bogată și numeroși nuclei (50-100) localizați central. Ele sunt distribuite peste tot în tumoră. Concentrația de celule gigante multinucleate din rețeaua de celule stromale variază considerabil de la tumoră la tumoră.

Concentrația celulelor gigante multinucleate nu se corelează cu incidența recurenței locale sau a metastazelor. Uneori, la 5% dintre TCG, celulele gigante pot invada vasele mici intratumorale, dar nici această invazie nu se corelează cu prognosticul.

Celulele stromale mononucleate sunt globuloase, rotund-ovalare, mai rar alungite. Nucleul este rotund sau ovalar, bine colorat. Au activitate mitotică evidentă dar atipiile celulare sunt rare. Gradul activității mitotice nu are semnificație prognostică.

Vasele de sânge sunt numeroase, adesea larg sinusoide.

Întregul țesut tumoral are arii întinse de necroză, uneori până la necroză totală. Destul de frecvent este întâlnit și țesut fibros de reparare. Aspectul hemoragic este întâlnit frecvent, cu alură de chist osos anevrismal.

Transformarea sarcomatoasă a TCG se manifestă prin apariția unor arii de celule fuziforme, cu mitoze  multiple, în țesutul tumoral caracteristic.

Diagnosticul histologic diferențial al TCG se face cu tumorile maronii din hiperparatiroidism, cu chistul osos anevrismal și, rareori, cu condroblastomul, osteoblastomul și osteosarcomul.

Diagnostic diferențial

Diagnosticul diferențial radiologic al TCG se face cu:

- condroblastomul: aria osteolitică are limite mai bine definite comparativ cu TCG, marcate de o margine fină hiperostotică. Cu timpul, tumora conține și imagini intratumorale de calcificare/osificare.

- abcesul cronic al osului: este situat mai central în zona metafizoepifizară, are forma mai neregulată și limita sa este marcată de un halou de radioopacitate crescută. Abcesul poate conține imagini radioopace date de mici sechestre. Abcesul cronic al osului nu subțiază niciodată corticala care apare mai degrabă îngroșată.

- tumora maronie din hiperparatiroidism: de obicei, această tumoră este localizată metafizodiafizar. Atunci când implică o epifiză și când este solitară, se aseamănă mult radiologic cu TCG. Și totuși, osul înconjurător tumorii este afectat de osteoporoză lacunară, dată de hiperparatiroidism.

- condrosarcomul central: radiologic, tumora poate să aibă corticala întreruptă sau subțiată. Există radioopacități intratumorale și o reacție osteogenică puternică a periostului. Radiologic, condrosarcomul central poate mima o TCG. Microscopic, pot apărea în țesutul tumoral "celule clare" variate.

- fibrosarcomul: limitele radiologice ale tumorii sunt mai șterse. Fibrosarcomul este mai agresiv, mai invaziv. Diagnosticul diferențial radiologic  între fibrosarcom și TCG este dificil, iar diferențierea unei TCG transformată sarcomatos de fibrosarcom este practic imposibilă și se face exclusiv anatomopatologic.

- osteosarcomul osteolitic: foarte rar, pe radiografii făcute în stadiul de început al unui osteosarcom, acesta poate să nu aibă încă proprietăți osteogenetice, imaginea radiologică sugerând o TCG (osteosarcomul hemoragic).

- metastazele epiteliale: imaginea radiologică de tumoră osteolitică impune diagnosticul diferențial cu TCG. Metastaza epitelială are însă marginile mai șterse și poate  întrerupe corticala chiar de la începutul evoluției, de la dimensiuni foarte mici. Diferențierea se poate face pe baza istoriei bolii și a duratei simptomelor.

- plasmocitomul solitar: este caracterizat prin expansiune și se manifestă radiologic prin aspectul de arie osteolitică de tip "clăbuci de săpun". Sunt cazuri când este foarte distructiv și apare rx ca o zonă de osteoliză cu margini mai puțin nete. Sunt și cazuri rare în care aspectul radiologic este aproape identic cu cel al TCG.

- metastazele osoase date de carcinoame: produc la nivelul oaselor imagini radiologice osteolitice ce pot fi localizate oriunde în os și în orice os. Manifestările clinice (durerea) sunt mult mai zgomotoase la dimensiuni mici ale metastazei osoase. Cele mai frecvente metastaze provin din tiroidă, pancreas, plămâni, sâni, uter.

Evoluție

Este variabilă și imprevizibilă.

Există o corespondență între aspectul radiologic al TCG - liniștită, activă și agresivă - aspectul histologic și evoluție: TCG agresivă are o evoluție mai rapidă iar TCG transformată sarcomatos, mult mai rapidă.

TCG este o tumoră cu evoluție nesigură: poate să crească lent un timp, să staționeze o altă perioadă de timp, apoi să crească rapid, în câteva săptămâni.

Recurența tumorii se manifestă aproape întotdeauna în primii 3 ani postoperator, de obicei după excizie incompletă. Recurența TCG după 3 ani postoperator este excepțională.

Recurența se poate manifesta și extrascheletal, în țesuturile moi, cum este plaga chirurgicală prin care a fost tratată TCG și, excepțional, chiar în locul de unde a fost rezecată anterior grefa osoasă (creasta iliacă).

TCG poate produce la 5% din cazuri metastaze pulmonare. Acestea sunt dezvoltări secundare cu țesut asemănător histologic cu tumora primară. De cele mai multe ori, metastazele au o evoluție blândă chiar dacă nu au fost excizate sau au fost excizate doar parțial, permițând o supraviețuire de durată lungă sau chiar vindecarea. Metastazele pulmonare se tratează prin rezecție chirurgicală.

Metastazele TCG în ganglionii limfatici sunt excepționale.

Transformarea sarcomatoasă a TCG este rară. Mai puțin de 5% din toate TCG se transformă sarcomatos. Cele mai multe cazuri apar după iradierea TCG. Sarcomul de iradiere se manifestă de obicei după 3 ani de la iradiere, la locul unde a evoluat TCG. Riscul de transformare sarcomatoasă este dat de doze mai mari de 3000-4000 r.

Transformarea sarcomatoasă poate să apară foarte rar și prin transformarea spontană a unei TCG lăsată netratată și cu evoluție de lungă durată.

Tratament

TCG se tratează chirurgical.

Terapia medicală este indicată TCG nerezecabile sau cazurilor la care este contraindicat tratamentul chirurgical din cauza comorbidităților severe.

Radioterapia și embolizarea sunt rezervate tot cazurilor la care nu se poate face tratamentul chirurgical.

Tratamentul medical

În  2013, în USA, a fost  introdus tratamentul cu DENOSUMAB pentru tratamentul TCG osoase , nerezecabile, la adulți și la adolescenții cu schelet matur. Indicația de folosire a denosumab s-a bazat pe rezultatele obținute la tratarea TCG recidivate și a celor nerezecabile și pentru cazurile de TCG cu comorbidități severe care au contraindicat tratamentul chirurgical.

Denosumab este un anticorp monoclonal IgG2 uman, produs pe o linie celulară de mamifere (celule ovariene de hamster) prin tehnologia ADN-ului recombinat. El împiedică activarea receptorilor RANK (receptori activatori ai factorului nuclear Kappa B) de pe suprafața preosteoclaștilor, împiedicând transformarea acestora în osteoclaști și inhibă receptorii RANK de pe suprafața osteoclaștilor, inhibând maturarea osteoclaștilor. Denosumab inhibă deci formarea, funcția și supraviețuirea osteoclaștilor, reducând astfel resorbția osoasă atât la nivelul osului cortical, cât și a celui trabecular.

Denosumab a fost folosit din 2009 în tratamentul osteoporozei cu risc crescut de fracturi.

În TCG, denosumab se leagă de receptorii RANK de pe suprafața celulelor gigante, asemănătoare osteoclaștilor, reducând semnificativ sau eliminând chiar celulele gigante. Drept urmare, osteoliza este redusă și stroma tumorală proliferativă este înlocuită cu țesut osos nou, dens, diferențiat, nonproliferativ. Eficacitatea tratamentului cu denosumab în cazul TCG este de 88%.

Indicațiile tratamentului cu denosumab în cazul TCG sunt:

- TCG de stadiul 3: tumori mari, agresive, ce penetrează corticala și invadează țesuturile moi, vecine

- TCG juxtaarticulare care pun probleme tehnice mari de rezecție chirurgicală sau de reconstrucție (exemplu: TCG radială distală agresivă necesită tehnici reconstructive complexe, asociate cu numeroase complicații)

- TCG cu metastaze pulmonare

- după rezecția completă a tumorii, timp de 6 luni postoperator

Modul de administrare a denosumabului în TCG:
Se administrează 120 mg denosumab injectabil subcutanat ca primă doză, urmată de încă 120 mg denosumab injectabil subcutanat după o săptămână și de o altă doza de 120 mg denosumab injectabil subcutanat după încă o săptămână, adică în ziua a 15-a de la începerea tratamentului. Apoi se repetă administrările de denosumab la 4 săptămâni.

Durata tratamentului cu denosumab variază între 9 și 12 luni. Pacienții trebuie evaluați la intervale regulate pentru observarea beneficiului de pe urma tratamentului cu denosumab.

Produsul comercial folosit pentru tratamentul TCG este XGEVA. Sunt flacoane cu 120 mg denosumab în 1.7 ml soluție (70 mg/ml). XGEVA este produs de compania irlandeză de preparate biotehnologice AMGEN. Se administrează un flacon XGEVA injectabil subcutanat, în doza menționată.

În timpul tratamentului cu denosumab este obligatorie suplimentarea zilnică a calciului (500 mg) și a vitaminei D (400 ui).

Denosumab este contraindicat celor cu nivelul sanguin al calciului scăzut.

Dintre cei tratați cu denosumab, aproximativ 50% nu au mai făcut nici o intervenție chirurgicală. Restul, au suferit o intervenție mai puțin invazivă decât cea planificată inițial.

Tratamentul chirurgical

Spre deosebire de trecut, când TCG era tratată prin amputație sau prin rezecție largă și reconstrucție, orientarea actuală de tratament este mai conservatoare. Chiar dacă este agresivă local, tratamentul TCG a devenit în cele mai multe cazuri intralezional.

Opțiunile de tratament indicate TCG sunt următoarele:

1) Chiuretajul intralezional este o tehnică economică care constă în chiuretarea tumorii urmată de grefarea osoasă sau de umplerea cu ciment a cavității rămase, cu rezultate funcționale postoperatorii bune.

Chiuretarea tumorii se face cu chiureta, apoi cu freza cu viteză de rotație mare pentru efectul destructiv al componentei termice asupra celulelor tumorale rămase.
Chiuretajul simplu cu sau fără grefare osoasă este urmat de o rată a recurenței TCG de 27-55%.

Pentru ca curetajul intralezional să fie cât mai eficient, este necesară realizarea unei ferestre corticale mari pentru expunerea întregii tumori și a cavității intraosoase. Acest gest reduce rata recurenței TCG cu 10-15%.

Chiuretajul tumoral trebuie completat cu eradicarea chimică a celulelor tumorale rămase cu fenol 5%, aplicat intralezional sub forma unor tampoane bine îmbibate cu fenol, timp de 1-2 minute. Fenolul este foarte toxic. Omoară celulele tumorale rămase. Este însă foarte toxic și pentru celulele țesuturilor moi vecine, în special pentru structurile nervoase. De aceea, se impune o izolare bună a lor de acțiunea fenolului. După scoaterea tampoanelor îmbibate cu fenol, cavitatea intraosoasă și țesuturile moi vecine vor fi spălate bine cu ser fiziologic. Baia cu fenol poate fi repetată de 2-3 ori.

Chiuretajul este urmat de umplerea cavității intraosoase restante cu grefe osoase morcelizate (allogrefe, autogrefă sau amestec din amândouă). În localizările metafizo-epifizare mari, situate foarte aproape de cartilajul articular, când este folosit amestec de grefe, este indicată grefarea cu autogrefă spre cartilajul articular pentru că autogrefa se integrează mai ușor.

Rata mare a recurenței TCG, a determinat unii chirurgi să renunțe la grefarea osoasă în favoarea umplerii cavității intraosoase restante cu ciment care să distrugă prin necroză termică celulele tumorale rămase. Tehnica cimentării cavității prezintă și alte avantaje:

- stabilizează structural osul imediat

- prin bariul conținut în ciment permite urmărirea în timp a evoluției/recurenței locale a TCG. În mod normal, cimentul umple complet cavitatea intraosoasă restantă. Apariția sau mărirea lizereului de la joncțiunea os-ciment evidențiază timpuriu recurența locală.

- este ușor de folosit

- este ieftină

2) Rezecția primară: asigură rata de recurență cea mai mică deși chiuretajul intralezional rămâne opțiunea de ales pentru cele mai multe TCG. Rezecția poate fi făcută și în cazul TCG expandate în afara osului, prin excizia în bloc a segmentului de os bolnav împreuna cu țesuturile moi vecine invadate, bineînțeles, în țesuturi sănătoase. Rezecția necesită de cele mai multe ori în cazul oaselor lungi reconstrucția cu allogrefă și fixare internă.

În cazul fibulei proximale, poate fi făcută uzual rezecția largă fără reconstrucție.

TCG a radiusului distal este tratată prin rezecția tumorii și reconstrucție cu autogrefă sau allogrefă fibulară, cu artrodeza pumnului. Fixarea auto/allogrefei fibulare se face cu placă lungă cu șuruburi la radiusul rămas și la metatersianul 2, cu compresie dinamică.

3) Amputația: va fi folosită în cazuri excepționale, când TCG invadează larg țesuturile moi și trunchiurile neurovasculare.

TCG localizată vertebral și la nivelul primelor două segmente sacrate poate fi tratată prin chiuretaj și osteosinteză internă. În aceste localizări, chiuretajul nu are acuratețea pe care o are la nivelul membrelor.

Boli ale sistemului osteo-articular
Tumori benigne

Tumoră osoasă cu celule gigante


New Haven est une ville américaine située dans le comté de Nelson, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Nelson (Kentucky)

New Haven (Kentucky)


An Platanthera flava in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Platanthera flava in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. f. flava
 P. f. herbiola

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Platanthera

Platanthera flava


The Bellerophon-class battleship was a group of three dreadnought battleships that were built for the Royal Navy in the first decade of the 20th century.  The sister ships spent most of their careers assigned to the Home and Grand Fleets. Aside from participating in the Battle of Jutland in May 1916, and the inconclusive action of 19 August several months later, their service during the First World War generally consisted of routine patrols and training in the North Sea.

In late 1918,  and  were transferred to the Mediterranean Fleet and supported Allied forces in the Mediterranean and the Black Sea after the war ended in November. The Bellerophons were deemed obsolete by this time and were reduced to reserve in 1919 and were then used as training ships. Superb was used for gunnery experiments in 1920 and then became a target ship in 1922 before being sold for scrap later that year. Bellerophon and Temeraire were sold in late 1921 and subsequently broken up.

Background and description

The Admiralty's 1905 draft building plan envisioned four battleships in the 1906–1907 Naval Programme, but the new Liberal government cut one of these ships in mid-1906. The Bellerophon-class design was a slightly larger and improved version of the revolutionary preceding , with better underwater protection and a more powerful secondary armament.

The Bellerophon-class ships had an overall length of , a beam of , and a normal draught of . They displaced  at normal load and  at deep load. Their crews numbered about 680 officers and ratings upon completion and 840 in 1914.

The Bellerophons were powered by two sets of Parsons direct-drive steam turbines, each of which was housed in a separate engine room. The outer propeller shafts were coupled to the high-pressure turbines and these exhausted into low-pressure turbines which drove the inner shafts. Separate cruising turbines were provided for each shaft. The turbines used steam from eighteen water-tube boilers at a working pressure of . They were rated at  and were intended to give the ships a maximum speed of . Refinements to the hull shape allowed the larger Bellerophon class to match Dreadnoughts speed despite the same horsepower rating. During their sea trials, the ships handily exceeded their designed speed and horsepower. To save weight, they carried slightly less fuel than Dreadnought:  of coal and an additional  of fuel oil that was sprayed on the coal to increase its burn rate. This gave them a range of  at a cruising speed of .

Armament and armour

In the interest of saving time, the Bellerophons retained the same main battery and turret layout as Dreadnought: ten breech-loading (BL)  Mk X guns in five twin-gun turrets, three along the centreline and the remaining pair as wing turrets. The centreline turrets were designated 'A', 'X' and 'Y', from front to rear, and the port and starboard wing turrets were 'P' and 'Q' respectively. The guns could initially be depressed to −5° and elevated to +13.5°, although the turrets were modified to allow 16° of elevation during the First World War. They fired  projectiles at a muzzle velocity of ; at +13.5°, this provided a maximum range of  with armour-piercing (AP) 2 crh shells. Using the more aerodynamic, but slightly heavier, 4 crh AP shells at the same elevation, the range was extended to . The rate of fire of these guns was about two rounds per minute and the ships carried 80 shells per gun.

The 12-pounder () guns with which Dreadnought was equipped to provide protection from torpedo boats were recognised as being insufficiently powerful and sixteen  guns replaced the twenty-eight guns on Dreadnought. These were 50-calibre BL 4-inch Mark VII guns. Pairs of these guns were installed in unshielded mounts on the roofs of 'A', 'P', 'Q' and 'Y' turrets, and the other eight were positioned in single mounts at forecastle-deck level in the superstructure. The guns had a maximum elevation of +15° which gave them a range of . They fired  projectiles at a muzzle velocity of . They were provided with 200 rounds per gun. Four 3-pounder () saluting guns were also carried. The ships were equipped with three 18-inch (450 mm) submerged torpedo tubes, one on each broadside and another in the stern, for which fourteen torpedoes were provided.

In order to accommodate the weight of the enlarged anti-torpedo bulkheads, the thickness of the waterline belt of the Bellerophon-class ships was reduced from  in thickness. The belt consisted of Krupp cemented armour that extended between 'A' and 'Y' barbettes, reducing to a thickness of  forward and  aft before it reached the ships' ends. It covered the side of the hull from the middle deck down to  below the normal waterline where it tapered to  on the bottom edge. Above this was a strake of armour 8 inches thick that had its top edge  above the waterline. An 8-inch oblique bulkhead connected the thickest parts of the waterline and upper armour belts to the rear barbette; there was no forward equivalent.

The three centreline barbettes were protected by armour  thick above the main deck that thinned to  below it, except for the rear barbette which was 9 inches thick for its entire height. The wing barbettes were similar except that they had  of armour on their outer faces. The gun turrets had  faces and sides with 3-inch roofs. The three armoured decks ranged in thicknesses from  to 4 inches. The front and sides of the forward conning tower were protected by 11-inch plates, although the rear and roof were 8 inches and 3 inches thick, respectively. The aft conning tower had 8-inch sides and a 3-inch roof. While Dreadnought had torpedo bulkheads that protected only the magazines, the Bellerophons had complete longitudinal bulkheads, 0.75 to 3 inches thick, that covered the sides of the hull between the fore and aft magazines.

Fire control

Dreadnoughts tripod foremast was positioned behind the forward funnel to allow the vertical leg to serve as a support for the boat-handling derrick. This meant that the hot funnel gases could render the spotting top uninhabitable in conditions of little or no wind. The Bellerophons had the foremast moved forward of the funnels to reduce the problem in the spotting top and a second tripod mast was added to handle the derrick, but it had to be positioned in front of the aft funnel to do that, which rendered the aft spotting top almost useless as it could be exposed to the exhaust plumes from both funnels under certain circumstances.

The control positions for the main armament were located in the spotting tops at the head of the fore and mainmasts. Data from a  Barr and Stroud coincidence rangefinder located at each control position was input into a Dumaresq mechanical computer and electrically transmitted to Vickers range clocks located in the transmitting station located beneath each position on the main deck, where it was converted into range and deflection data for use by the guns. The target's data was also graphically recorded on a plotting table to assist the gunnery officer in predicting the movement of the target. The turrets, transmitting stations, and control positions could be connected in almost any combination. As a backup, 'A' and 'Y' turrets in each ship could take over if necessary.

An experimental fire-control director was fitted in the forward spotting top and evaluated in May 1910. This electrically provided data to the turrets via pointers, which the turret crew were to follow. The director layer fired the guns simultaneously which aided in spotting the shell splashes and minimised the effects of the roll on the dispersion of the shells. The director was subsequently removed, but Superb had a production model installed by May 1915 and both Temeraire and Bellerophon received theirs by May 1916. The latter's director, however, was not fully installed by the date of the Battle of Jutland at the end of the month and she fought without it. Furthermore, they were fitted with Mark I Dreyer Fire-control Tables by early 1916 in the transmission stations. It combined the functions of the Dumaresq and the range clock.

Modifications

The guns on the forward turret roof were transferred to the superstructure in 1913–1914 on Bellerophon and on her sisters in 1914. During the first year of the war, the guns on the wing turrets were moved into the aft part of the superstructure. Sometime around 1915, the guns on the stern turret were removed as were a pair from the superstructure, which reduced their secondary armament to a total of twelve guns. About that time, a pair of 3-inch (76 mm) anti-aircraft (AA) guns were added. Approximately  of additional deck armour were added after the Battle of Jutland in May 1916. By April 1917, the sisters mounted single 4-inch and 3-inch AA guns and the stern torpedo tube had been removed. One additional 4-inch gun was removed from Superb in 1917–1918. In 1918, a high-angle rangefinder was fitted on the forward spotting top and flying-off platforms were installed on the roofs of the fore and aft turrets of Bellerophon. After the war, Temeraire had four 4-inch guns removed to make space for naval cadets and the AA guns were stripped from her and Superb.

Ships

Careers

Upon commissioning, all three ships were assigned to the 1st Division of the Home Fleet and were reviewed by King Edward VII and Tsar Nicholas II of Russia during Cowes Week on 31 July 1909. They participated in the  Coronation Fleet Review for King George V at Spithead on 24 June 1911. Less than a year later, the 1st Division was renamed the 1st Battle Squadron (BS) on 1 May 1912. Superb and Temeraire visited Cherbourg, France, in July 1913. Bellerophon was transferred to the 4th BS in March 1914, followed by Temeraire in July. Each of the sisters underwent a lengthy refit before the First World War began in August.

Between 17 and 20 July 1914, the sisters took part in a test mobilisation and fleet review as part of the British response to the July Crisis. Afterwards, they were ordered to proceed with the rest of the Home Fleet to Scapa Flow to safeguard the fleet from a possible surprise attack by the Imperial German Navy. After the British declaration of war on Germany on 4 August, the Home Fleet was reorganised as the Grand Fleet, and placed under the command of Admiral John Jellicoe. According to pre-war doctrine, the role of the Grand Fleet was to fight a decisive battle against the German High Seas Fleet. This grand battle was slow to happen, however, because of the Germans' reluctance to commit their battleships against the superior British force. As a result, the Grand Fleet spent its time training in the North Sea, punctuated by the occasional mission to intercept a German raid or major fleet sortie. Superb joined her sisters in the 4th BS in November 1915.

Battle of Jutland

In an attempt to lure out and destroy a portion of the Grand Fleet, the German High Seas Fleet departed the Jade Bight early on the morning of 31 May 1916 in support of Rear Admiral Franz von Hipper's battlecruisers which were to act as bait. The Royal Navy's Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans of the operation, so the Admiralty ordered the Grand Fleet to sortie the night before to cut off and destroy the High Seas Fleet.

Once Jellicoe's ships had rendezvoused with the 2nd Battle Squadron, coming from Cromarty, Scotland, on the morning of 31 May, he organised the main body of the Grand Fleet in parallel columns of divisions of four dreadnoughts each. The two divisions of the 2nd BS were on his left (east), the 4th BS was in the centre and the 1st BS on the right. When Jellicoe ordered the Grand Fleet to deploy to the left and form line astern in anticipation of encountering the High Seas Fleet, this naturally placed the 4th and 1st Battle Squadrons in the center and rear of the line of battle, respectively, which meant that the sisters were in the middle of the Grand Fleet once it finished deploying. All three ships fired at the crippled light cruiser , possibly scoring some hits, as well as the battlecruiser . Temeraire was the only one of the sisters to score a hit on the battlecruiser, although it did little damage. Bellerophon and Temeraire also fired at German destroyers, but failed to make any hits. None of the sisters fired more than 62 rounds from their main guns during the battle.

Subsequent activity
The Grand Fleet sortied on 18 August to ambush the High Seas Fleet while it advanced into the southern North Sea, but a series of miscommunications and mistakes prevented Jellicoe from intercepting the German fleet before it returned to port. Two light cruisers were sunk by German U-boats during the operation, prompting Jellicoe to decide to not risk the major units of the fleet south of 55° 30' North due to the prevalence of German submarines and mines. The Admiralty concurred and stipulated that the Grand Fleet would not sortie unless the German fleet was attempting an invasion of Britain or there was a strong possibility it could be forced into an engagement under suitable conditions.

During June–September 1917, Bellerophon served as the junior flagship of the 4th BS while the regular flagship was being refitted. The Grand Fleet sortied on the afternoon of 23 April 1918 after radio transmissions revealed that the High Seas Fleet was at sea after a failed attempt to intercept the regular British convoy to Norway. The Germans were too far ahead of the British, and no shots were fired. In October, Superb and Temeraire were transferred to the Mediterranean Fleet and Superb became the fleet flagship. The ship led an Allied squadron that entered the Ottoman capital, Constantinople, on 13 November, following the Armistice of Mudros. Bellerophon was present at Rosyth, Scotland, when the German fleet surrendered on 21 November and she became a gunnery training ship in March 1919 at the Nore as the class was obsolescent.

Superb and Temeraire returned home the following month after supporting Allied operations in the Eastern Mediterranean and Black Sea and were placed into reserve. Later that year, Temeraire was converted into a cadet training ship and continued on that duty until early 1921 when she was paid off. In the meantime Superb relieved Bellerophon as a gunnery training ship in late 1919 and the latter was reduced to reserve. Superb was relieved in her turn at the end of 1919 and was paid off in early 1920. The ship was used for gunnery trials beginning at the end of the year and was used as a target ship during 1922 before being sold, the last of the sisters still in existence as Temeraire and Bellerophon had been sold for scrap in late 1921.

Notes

Citations

Bibliography

External links

 World War I Naval Combat - HMS Bellerophon
 MaritimeQuest Bellerophon Class Overview
 Dreadnought Project Technical material on the weaponry and fire control for the ships

Battleship classes

Ship classes of the Royal Navy
Bellerophon class battleship

Bellerophon-class battleship


Onthophagus triarmatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1904.

Referências

Ligações externas

triarmatus
Coleópteros descritos em 1904

Onthophagus triarmatus


The Whewell Professorship of International Law is a professorship in the University of Cambridge.

The Professorship was established in 1868 by the will of the 19th-century scientist and moral philosopher, William Whewell, with a view to devising "such measures as may tend to diminish the causes of war and finally to extinguish war between nations".

Incumbents of the Whewell Professorship of International Law
Holders of the Whewell chair include four judges of the International Court of Justice.

1869: Sir William Vernon Harcourt
1887: Sir Henry James Sumner Maine
1888: John Westlake
1908: L. F. L. Oppenheim
1920: Alexander Pearce Higgins
1935: Lord Arnold McNair
1938: Sir Hersch Lauterpacht
1955: Sir Robert Jennings
1981: Sir Derek Bowett
1992: Prof James Crawford
From 2016: Prof Eyal Benvenisti

See also
List of Professorships at the University of Cambridge

References

International Law, Whewell
School of the Humanities and Social Sciences, University of Cambridge
International Law, Whewell
1868 establishments in the United Kingdom

Whewell Professor of International Law


Psorothamnus polydenius  es un arbusto de la familia de las fabáceas. Es originaria de los desiertos del suroeste de los Estados Unidos desde el desierto de Mojave en California a Utah.

Descripción

Psorothamnus polydenius es un arbusto que alcanza una medida superior a un metro de altura. Sus tallos están muy ramificados con ramas recubiertas de pelos suaves, ásperas o sedosas y glándulas visible. Las hojas son pequeñas cada una formada por unos cuantos pares de foliolos ovales o redondeadas de unos pocos milímetros de largo.
La inflorescencia es un denso racimo o agrupación de espigas de flores. Cada flor tiene un color rosado púrpura de alrededor de medio centímetro de largo. El fruto es una pequeña vaina leguminosa que contiene una semilla.

Una variedad de esta especie, Psorothamnus polydenius var. jonesii, es endémica de Utah .

Taxonomía
Psorothamnus polydenius fue descrita por (Torr. ex S.Watson) Rydb. y publicado en North American Flora 24(1): 46, en el año 1919.
Sinonimia
 Dalea polydenia Torr.
 Dalea polydenia S.Watson
 Dalea polydenia var. subnuda S.Watson
 Parosela polydenia (S.Watson) A.Heller
 Parosela polydenia var. subnuda (S.Watson) Parish
 Psorothamnus subnudus (S.Watson) Rydb.

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Photo gallery

polydenius

Psorothamnus polydenius


Olaylar

Doğumlar
 2 Mayıs - Filippo Buonaccorsi, İtalyan hümanist ve yazar (ö. 1496)
 tarihi bilinmeyen
 Elizabeth Woodville, Kral IV. Edward'ın ölümüne kadar İngiltere kraliçesi (ö. 1492)
 İbn Gazi el-Miknasi, Fas'lı İslam hukukçusu ve matematik bilgini (ö. 1513)

Ölümler
 21 Şubat - I. James, İskoçya kralı (d. 1394)
 9 Aralık - Sigismund - Kutsal Roma İmparatoru ve Lüksemburg Hanedanı'nın son imparatoru (d. 1368)

1437


Ludwik Lejzer Zamenhof (Yidiş: ; , doğum ismiyle Eliezer Levi Zamenhof);  – ), Polonya doğumlu Aşkenazi Yahudisi göz doktoru ve dilbilimciydi. Dünyada en yaygın kullanılan ve yapılandırılmış uluslararası yardımcı dil olan Esperanto'nun yaratıcısıdır.

Zamenhof, Esperanto dilini ilk olarak 1873'te, okuldayken geliştirmeye başladı. Savaşsız bir dünya fikrinden büyülenerek büyüdü. Yeni yaratacağı dilin yeni uluslararası yardımcı bir dil olabileceğine inanıyordu. Anadili, ailesinin içinde konuştukları Yidiş'ti; Rusça ve Lehçe'yi ise neredeyse anadili gibi konuşuyordu. Zamanla çok iyi İbranice konuşuru oldu; Latince, Almanca, Fransızca, İngilizce, Yunanca, İtalyanca ve İspanyolca da öğrendi.

Dilbilimle alakalı çalışmalarının yanı sıra Zamenhof, Homaranismo diye adlandırdığı bir dinî felsefe de yayımladı. Bu felsefeye ithafen "Şüphesiz o bütün hayatımın nesnesidir, onun uğruna her şeyimi veririm." demiştir.

Kaynakça

1859 doğumlular
Białystok doğumlular
1917 yılında ölenler
Polonyalı hekimler
Polonya Yahudileri
Dil yaratıcıları
Esperantistler
Göz hastalıkları uzmanları
Esperanto

Ludwik Lejzer Zamenhof


تيانت إحدى بلديات دائرة الغزوات بولاية تلمسان الجزائرية.يقع مقر البلدية على مسافة (مياشرة) 50 كم، ويحدها شمالا بلدية الغزوات وغربا بلدية السواحلية وجنوبا بلدية جبالة و شرقا بلدية ندرومة.

نظرة عن بلدية تيانت
تيانت هي كلمة اغريقية وتعني البرج أو المكان العالي ،إنبتقت عن التقسيم الإداري لسنة 1984 ، وهي تابعة إقليما لدائرة الغزوات وتبعد عنها ب6,5كلم، تتربع على مساحة 21 كلم²،و هي بلدية داث طابع فلاحي إذ أن معظم سكانها هم فلاحون، يحدها شمالا بلدية الغزوات، جنوبا بلدية الجبالة، شرقا بلدية ندرومة و غربا بلدية السواحلية وبذلك فهي تتوسط أربعة بلديات، وهي تتربع على مساحة 21 كلم².

تبلغ مساحة الأراضي الصالحة للفلاحة 1840 هكتار منها 180 هكتار أراضي مسقية ذات خصوبة جيدة مع إحصاء 524 هكتار من الأشجار البورية و 39 هكتار من الأشجار المثمرة.من أهم المنتوجات الحبوب، الفاصوليا، الطماطم وخضر أخرى.إن ارتفاع المنتوج بهذه المنطقة مقرون بمساعدة الفلاحين في التنقيب عن الماء والدعم بالعتاد الفلاحي بصفة عامة.و تجدر الإشارة إلى البرامج الجوارية الريفية (PPRDI) التي استفادت منها البلدية سنة 2007 من خلال تجسيد مشاريع مختلفة بالعالم الريفي نذكر منها تهيئة المسالك وتوفير الماء الشروب.
بلدية تيانت منعدمة الدخل إذ تعتمد على إعانات الدولة والجماعات الإقليمية والمداخيل الجبائية.
إن تموقعها الشبه المنعزل مع عدم وجود أي مؤسسة وانعدام الحركة الاقتصادية هي من أهم الأسباب المؤثرة سلبا على الوضع الاجتماعي والاقتصادي مما أدى إلى عدم نجاح تجربة السوق الأسبوعي.
و من السلبيات أيضا تدهور النقل خاصة على مستوى الخط الرابط بين مدينة الغزوات وتيانت المقر مع قريتي بوقدامة والمحطة.
إن هذه الوضعية أدت إلى تفاقم ظاهرة البطالة خاصة في أوساط فئة الشباب مما عرَّض العديد من السكان للنزوح نحو البلديات المجاورة بحثا عن وضعية أحسن للعمل وتحسين الدخل الشيء الذي أدى كذلك إلى انخفاض في نسبة الكثافة السكانية ولو لا برامج السكن الريفي المساهمة نسبيا في تغيير الوضع الاجتماعي في إبقاء المواطن على تراب البلدية لزادت نسبة النزوح نحو البلديات المجاورة.
إن بلدية تيانت كغيرها من البلديات استفادت من مشاريع تنموية مختلفة خاصة في السنوات الأخيرة قد غيرت نسبيا من الوضعية الاجتماعية للمواطن وتحسين الإطار المعيشي ونلخصها فيما يلي:

I.	المشاريع الممنوحة في إطار المخطط البلدي للتنموية PCD .

سنة 2007

01	إنجاز قناة توزيع المياه الصالحة للشرب بعين زمور والصبابنة
02	دراسة وإصلاح تخطيط الطريق البلدي الرابط بين تيانت وجامع الصخرة "الشطر الأول"
03	تأهيل شبكة المياه الصالحة للشرب بعين زمور
04	تهيئة الطريق الرابط بين سيدي داود والقنادز على مسافة 3 كلم

سنة 2008

01	إنجاز شبكة التطهير ببوقدامة شرقا بلدية تيانت
02	إنجاز معبر مائي بالمحطة بلدية تيانت
03	إصلاحات كبرى بمدرسة صبيان محمد المحطة بلدية تيانت
04 التهيئة الحضارية بجامع الصخرة بلدية تيانت
05	إتمام تهيئة الشارع الرئيسي بتيانت
06	الإنارة العمومية عبر بلدية تيانت
07	إتمام ساحة اللعب بتيانت
08	التهيئة الحضارية عبر البلدية
09	إنجاز ملعب جواري

سنة 2009

01	إصلاحات كبرى لمخلفات سوء الأحوال الجوية
02	إنجاز أشغال تهيئة قاعتي العلاج بتيانت وبوقدامة
03	التهيئة الحضارية (أشغال الطرق) وسط جامع الصخرة
04	التهيئة الحضارية (الطرقات) وسط بوقدامة
05	إتمام تهيئة الشارع الرئيسي بتيانت
06	تهيئة وتغطية الطريق الرابط بين جامع الصخرة وأولاد عبد الرحمان
07	تهيئة وتغطية مختلف مسالك الطرقات ببوقدامة
08	تهيئة وتغطية الطريق المؤدي إلى حي الشهداء
09	تهيئة وتغطية تيانت المركز
10	إتمام أشغال التهيئة عبر البلدية

سنة 2010

01	إصلاح شبكة المياه الصالحة للشرب عبر البلدية
02	إصلاح وتغطية الطريق الرابط بين CW38 و عين زمور على مسافة 1 كلم
03	إتمام التهيئة والتغطية ببوقدامة
04	إتمام التهيئة والتغطية بتيانت المركز

سنة 2011

01	إنجاز شبكة التطهير بحي بوزيتون (الشطر الأول)
02	التهيئة الحضارية ببوقدامة
03	التهيئة الحضارية بالمحطة
04	تهيئة وتغطية الطرقات عبر مختلف الأحياء بتيانت المركز
05	تجديد شبكة المياه الصالحة للشرب بوسط جامع الصخرة
06	إنجاز محطة التصفية بوزيتون
07	دراسة وإنجاز شبكة التطهير بهوارة
08	توسيع شبكة التطهير بتجزئة المحطة
09	إعادة تأهيل ساحة لعب بتيانت
10	إصلاح الطرقات بحي جامع الصخرة
11	تهيئة وتغطية حي بوزيتون
12	تهيئة وتغطية الطرقات عبر بوقدامة
13	تهيئة الساحة العمومية بتيانت
14	تهيئة مقر البلدية

سنة 2012

01	صيانة الطريق البلدي الرابط بين CW08 و تيانت القديم على مسافة 1,200 كلم
02	صيانة الطريق البلدي الرابط بين CW38 و القنادز على مسافة 2,3 كلم
03	توسيع شبكة التطهير بجامع الصخرة
04	تغطية الطريق المؤدي إلى القنادز (الشطر الأول)
05	تهيئة وتغطية مسالك الطرق بالمحطة
06	التهيئة الحضارية عبر البلدية
07	التهيئة الحضارية بتيانت المركز
08	إتمام التهيئة عبر بوقدامة

سنة 2013

01	تهيئة وتغطية الطريق الرابط بين الصدادق وجامع الصخرة
02	إتمام التهيئة الحضارية بالمحطة
03	التهيئة الحضارية بتيانت المقر
04	تجهيز قاعة الاستقبال لمقر بلدية تيانت

II.	المشاريع الممنوحة في إطار الصندوق المشترك للجماعات المحلية.

2007	إنجاز قاعة المطالعة/مجهزة ومفتوحة الأبواب مند 16/04/2011 المصادف ليوم العلم وتظاهرة تلمسان عاصمة الثقافة الإسلامية

2008	صيانة المدارس الابتدائية على مستوى البلدية
	تجهيز المطاعم المدرسية الابتدائية

2009	صيانة المدارس الابتدائية على مستوى البلدية
	الصيانة العادية لفائدة المدارس الابتدائية على مستوى البلدية

2010	دراسة وإنجاز ملحقة إدارية بالوسط الريفي/	فتحت أبوبها بمناسبة 05/07/2012
	صيانة المدارس الابتدائية

2011	تجهيز قاعة المطالعة

2012	صيانة المدارس الابتدائية
	صيانة المدارس الابتدائية

2013	صيانة المدارس الابتدائية/الأشغال متواصلة

III.	البرنامج القطاعي: إضافة إلى المشاريع التنموية المذكورة أعلاه، استفادت البلدية من مشاريع قطاعية أخرى:

أ-	الربط بغاز المدينة: شملت هذه العملية تيانت المقر سنة 2008،بوقدامة سنة 2010 وجامع الصخرة سنة 2013 لكن يبقى ربط القرى المتبقية في انتظار تسجيلها ضمن برامج مستقبلية.هذا ما يطمح إلى تحقيقه المواطن معلقا كل الآمال على ممثليه بالمجلس الشعبي البلدي.

ب-	السكن الاجتماعي: استفادت البلدية من حصة 30سكن فقط مع أن هذا النوع يبقى مفضل لدى المواطنين حاليا في هذه المنطقة إذ تم انطلاق ورشة إنجاز 50 مسكن أخر في انتظار تجسيد مشروع إنجاز حصة 150 سكن اجتماعي إضافي و 130 سكن ترقوي.علما أن عملية اختيار الأرضية قد تمت.

ت-	التعليـم: تتوفر بلدية تيانت على ثلاثة مدارس ابتدائية مع وجود مطاعم بهذه المدارس.و في غياب مؤسسات التعليم المتوسط والثانوي بالبلدية، تلجأ هذه الأخيرة إلى تسخير الحافلات المخصصة للنقل المدرسي في فائدة التلاميذ للالتحاق بالدراسة إلى مدينة الغزوات.و بما أن وسائل النقل الموجودة غير كافية، تضطر البلدية لعقد اتفاقيات النقل المدرسي مع الخواص (03 متعاملين حاليا).
و لتحسين هذه الوضعية تم إنجاز متوسطة بتيانت المقر ستفتح أبوابها في مدى لا يتجاوز الموسم الدراسي القادم
2014/2015.

ث-	الأمـن: نذكر مشروع إنجاز مقر فرقة الدرك الوطني بتيانت المقر والذي هو في طور الانطلاق.

بالرغم من هذه الانجازات يبقى النقص ملحوظا في مجالات البناء، الحركة التجارية، الصحة، تأهيل المرفق العام، السكن ومشاريع أخرى.

و في هذا الإطار نطلب تسجيل المشاريع الآتية:

1-	 مشروع بناء وتعمير منطقة بوسردون:بعد المراجعة الأخيرة للمخطط الرئيسي للتهيئة والتعمير، تم أدراج بعض المساحات منها منطقة - بوسردون- التي تبعد عن مقر البلدية بـ01,5كلم، داث المساحة 30هكتار، يربطها طريق معبد مع وجود كل المرافق الضرورية للحياة(كهرباء، ماء وغاز المدينة....) وأرضيتها صخرية غير صالحة للفلاح وذات قابلية لإنجاز السكنات والمرافق العمومية مما يجلب اهتمام المجلس الشعبي البلدي لاستغلال هذه المنطقة في التعمير وبالتالي القضاء على مشكلتي العزلة والسكن.

أ-	مشكل العزلة: إن تجسيد هذا المشروع ببناء 2000 مسكن مع كل المرافق الضرورية يعطي دفعا قويا للاستقرار الاجتماعي ونفسا جديدا في الحركة التجارية بالبلدية.

ب-	مشكل السكن: من شأن هذا المشروع القضاء على مشكل السكن خاصة ببلديتي الغزوات والسواحلية المجاورتين لعدم كفاية المخزون العقاري المخصص لاحتواء هذه المشاريع ذات الأهمية الكبرى واعتبارا للعدد المتزايد لطلبات السكن المؤثر في الوضع الاجتماعي لهاتين البلديتين.

2-	 انجاز سوق أسبوعي بمنطقة تيانت: بلدية تيانت منطقة فلاحيه اعتبارا لتوفر المنتوج الفلاحي ذو الجودة الرفيعة لكن يبقى مشكل ترويج وتسويق السلع مطروح لدى نقترح مشروع انجاز سوق أسبوعي بالبلدية من شأنه كذلك جلب التجار من البلديات المجاورة وبالتالي خلق حركة تجارية بالمنطقة.

3-	 انجاز قاعة علاج متعددة الخدمات: نظرا لنقص التغطية الصحية بالبلدية مقارنة بعدد السكان حيث لا تتوفر تيانت المقر إلا على قاعة علاج واحدة حجم صغير لا تلبي حاجيات المواطن المختلفة وقاعتين عبر كامل تراب البلدية مع تغطية صحية لطبيب عام وطبيب أسنان ووجود صيدلية واحدة بتيانت المقر مما يؤدي بالمواطن للتنقل إلى المؤسسات الإستشفائية بالغزوات عن بعد 07كيلومترات علما أن النقل غير متوفر.
و عليه نطلب تسجيل وإنجاز قاعة علاج متعددة الخدمات(Polyclinique) تجنبا لمشقة المواطنين في تلقي العلاج.

4-	 توسيع مقر البلدية: إن مقر البلدية أصبح لا يستوعب تعداد المستخدمين المتزايد والمصالح المستحدثة. وعليه نطلب من سيادة والي تلمسان تسجيل مشروع توسيع هذا المقر بما يسمح باحتواء كل المصالح وتوفير العدد اللازم من المكاتب، علما أن هذه العملية تدخل كذلك في إجراءات تحسين المرفق العام.

5- طلب حصة من برامج السكن الريفي: عرفت بلدية تيانت في السنوات الأخيرة نزوحا نحو البلديات المجاورة قصد البحث عن العمل والحصول على السكن مما أدى إلى نقص الكثافة السكانية حيث ينجر عن هذا تراجع في المنتوج الفلاحي.و الحد من هذه الظاهرة يكمن في توفير السكن خاصة صيغة الإعانات المالية للبناء الريفي التي تعتبر أنجع وسيلة تم تجريبها بالبلدية.

6- ربط قريتي جامع الصخرة وبوقدامة بالهاتف الثابت ( الألياف البصرية) :هاتان القريتان لا تتوفران على الهاتف الثابت، ويسكنها أعداد كبيرة من المواطنين خاصة الشباب منهم المتعطش إلى خدمات الإنترنت إضافتا إلى المزايا الأخرى التي يوفرها الهاتف بصفة عامة.إن ربط هاتين القريتين بالهاتف من شأنه أن يغيّر الإطار المعيشي للمواطن مع الأثر الاجتماعي وتحسين المرفق العام.

7- تهيئة غابة أولاد سليمان لاستراحة العائلات والزوار بصفة عامة:هي منطقة خلابة نطلب تهيئتها بما يليق لجلب الزوار لأخذ الراحة والاستمتاع بالمنظر الطبيعي.و قد ترقى إلى مصف المواقع السياحية نظرا لطبيعة تموقعها في الوسط الفلاحي الريفي إذا ما أخدت بعين الاعتبار في تطوير السياحة بالمنطقة.علما أنه تم غرس 1000 شجيرة أخرى بها في إطار تنظيم حملات التشجير الأخيرة إضافتا إلى وجود ساحة لعب وأخرى مخصصة للعب الأطفال.

8- تنظيم النقل العمومي: من أهم المشاكل التي تعانيه البلدية مشكل النقل إذ أن معظم الناقلين لا يتوفرون على رخص تسمح لهم بمزاولة هذا النشاط مما يؤدي إلى النقص الفادح الذي يسبب المشقة في تنقل المواطن.و عليه نطلب من مصالح مديرية النقل دراسة هذا المشكل وأخده بعين الاعتبار للتسوية.

9- إعادة إنشاء التعاونية الفلاحية للخدمات: كانت هذه التعاونية تقدم كل الخدمات لفلاحي بلدية تيانت والبلديات المجاورة من بذور وأسمدة و أدوية مختلفة إضافة إلى تزويدهم بمادة المازوت لتحريك العتاد الفلاحي.و لأسباب خارجة عن نطاقنا توقفت هذه التعاونية عن النشاط منذ سنة 1999 لتبقى مهجورة إلى يومنا هذا.
ولما لهذا النوع من المؤسسات من فائدة كبيرة في الوسط الفلاحي من خلال تقديم الخدمات للفلاحين واقتناء حاجياتهم الفلاحية بدون مشقة التنقل والبحث، نطلب بعث النشاط من جديد بهذه التعاونية وهو هدف كل الفلاحين لتمكينهم من زيادة الاستثمار في القطاع الفلاحي وبالتالي مضاعفة الإنتاج.

السكان
يبلغ عدد سكانها 4500 نسمة، وهم سكان القرى والمداشر التابعة للبلدية:جامع الصخرة، بوقدامة، أولاد سليمان،المحطة، تيكرات، عين زمور وأولاد سي موسى.

المصادر

تيانت

تيانت


Alfred Louis Olivier Legrand Des Cloizeaux (17 October 18176 May 1897) was a French mineralogist.

Des Cloizeaux was born at Beauvais, in the department of Oise. He studied with Jean-Baptiste Biot at the Collège de France. He became professor of mineralogy at the École Normale Supérieure and afterwards at the Muséum National d'Histoire Naturelle in Paris. He studied the geysers of Iceland, and wrote also on the classification of some of the eruptive rocks.

His main work consisted in the systematic examination of the crystals of numerous minerals, in researches on their optical properties and on the subject of light polarization. He demonstrated the circular polarization of cinnabar.

He wrote especially on the means of determining the different feldspars, and is credited with the discovery of microcline (a triclinic potash-feldspar). He named the minerals montebrasite (1871), binnite (a variety of tennantite) and Christianite (in honor of Christian VIII of Denmark). In 1854, Alexis Damour dedicated the mineral descloizite in honor of Des Cloizeaux.

Des Cloizeaux was elected as a member of the French Academy of Sciences in 1869, and was its President in 1889. He was awarded the Wollaston Medal by the Geological Society of London in 1886. He was elected as a member to the American Philosophical Society in 18178. His best-known books are Leçons de cristallographie (1861) and Manuel de minéralogie (2 vols., Paris, 1862, 1874 and 1893).

References

External links
 Alfred L.O.L. Des Cloizeaux - The Mineralogical Record - Library

1817 births
1897 deaths
People from Beauvais
French mineralogists
Academic staff of the École Normale Supérieure
Wollaston Medal winners
Foreign Members of the Royal Society
Officers of the French Academy of Sciences
Members of the Royal Society of Sciences in Uppsala

Alfred Des Cloizeaux


මායාවරුන්ගේ ලෝකය යනු 2011දී විකාශය වූ චීන රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරන ගිලියන් චුංග් පුරාවිද්‍යාඥයකුගේ දියණියකගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. ඇය කාලයේ ආපස්සට ගමන් කරනඅතර එහි දී ඇය සටන්කාමී පූජකවරියකගේ නැවත උපතක් බව පැහැදිළි වෙයි. ඇය මිනිස්-මකර දෙමුහුම් ජීවියකු සමග එක් වී බිඳුණු මායා බඳුනක් නැවත සෑදීමට උත්සාහ ගනියි. මෙම කතාමාලාව රුමිකෝ තකහෂිගේ ජනප්‍රිය ජපන් චිත්‍රකථා මාලාවක් වන ඉනු යෂා හි නිලනොවන අනුවර්තනයක් ලෙස සැලකෙයි.

සාරාංශය
වසර ගණනාවකට පෙර ටෙංෂේ දෙවගනගේ මිනිම් ස්වරූපයක් වූ මෝ යින්, සිය සොයුරිය වූ ෂියෑන් යුඒගේ ජනප්‍රියත්වය සහ රජු ඇයට පුදකළ ආදරය පිළිබඳ ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළුණා ය. මෝ යින් අසුර අධිපතියකු වූ ෂි යූ මිං සමග එක් වී සිය සොයුරිය මැරවීමට උත්සාහ දරයි. මේ නිසා සුර, මිනිස් සහ අසුර ලොව අතර සමතුලිතතාව බිඳී අසුරයන්ට වැඩි බලයක් හිමි වේ.

වර්තමානයේ ෂියෑන් යුඒගේ නැවත උපත වන දිං යාඕ ඉතිහාසය හදාරන විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යාවකි. පුරාවිද්‍යාඥයකු වූ සිය පියාට උපකාර කරන අතරතුර නව-ග්‍රහ චක්‍රය ක්‍රියාත්මක වී ඇය වසර 3,500ක් ඈතඅතීතයේ වූ නාන්යුඒවෙත ඇදී යයි.

වරක් ඇය සහ ෂියෑන් යුඒ අතර සමානකම දැක නාන් යුඒහි රජු ඇය සමග විවාහ වීමට සැරසෙයි. මේ අතර යක්ෂයන්පාලනය කළ හැකි මායා බඳුන සොයා පැමිණෙන අසුරයින් දිං යාඕ පසුපස හඹා එන අතර දිං යාඕ මාලිගයෙන් පලා යයි. ඇය සොහොන්ගැබක සැගවෙන අතර එහි දී ඇයට සිරකරන ලද අර්ධ රාක්ෂයකු වූ වෙන් තියෑන් හමු වෙයි. ඇය ඔහුව නිදහස් කරන අතර ඔහු ඇයව ආරක්ෂා කරයි. මෙවිට දිං යාඕ සතුව තිබූ කුඩා මැටි රුවකින් හදිසියේම මායා බඳුන මතු වෙයි.

අවාසනාවට දිං යාඕ අතින් මායා බඳුන බිදෙයි. මේ නිසා මිනිස් ලොව මැවූ න්‍යූවා දෙවගනගේ පූජනීය මුතු සොයාගෙන වෙන් තියෑන් සමග එක්ව මායා බඳුන නැවත පිළිසකර කිරීමට ඇයට සිදු වෙයි.

චරිත නිරූපණය
 ගිලියන් චුංග්, දිං යාඕ (丁瑶) ලෙස : සාමාන්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වන ඇය හදිසියේම නව-ග්‍රහ චක්‍රය ක්‍රියාත්මක වීමෙන් අතීතයට ඇදී යයි. චුංග් මීට අමතරව ෂියෑන් යුඒ (仙乐) නම් වූ දිං යාඕගේ පෙර උපත එනම් නාන් යුඒහි ප්‍රධාන පූජකවරියගේ චරිතය ද නිරූපණය කරයි.
 පූර්බා ර්ජියාල්, වෙන් තියෑන් (问天) ලෙස: මිනිස් රුධිරය සහිත අර්ධ මකරෙකි. දිං යාඕ නිදහස් කරන තෙක් ම ඔහුව වසර 20ක් සොහොන් ගැබක සිරකොට තබන ලදී. ෂි යූමිං විසින් උගුලකට හසු කරන තෙක්ම ෂියෑන් යු ඒ සහ වෙන් තියෑන් ප්‍රේමවන්තයෝ වූහ.
 පැට්‍රික් ටෑම්, රොං දි((荣狄) ලෙස: නාන් යුඒ දේශයේ රජුයි. ඔහු ෂියෑන් යුඒට දැඩි ලෙස පෙම් කළ ද ෂියෑන් ඒ බව නොදනී. දිං යාඕ හමු වූ පසු ඔහු ඇයව විවාහ කර ගැනීමට සිතයි..
 ගුවෝ ෂෙනී, මූ ලියෑන් (慕莲) ලෙස: න්‍යූවාගේ සොහොනේ ආරක්ෂිකාවයි. හූ ජි විසින් ඇගේ මුළු ගමම විනාශ කරන ලදී. පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් ඇය දිං යාඕ සහ වෙන් තියෑන් සමග එක් වෙයි. ඇයව බොහෝ වරක් බේරාගත් වූ දාඕ සමග මූ ලියෑන් ප්‍රේමයෙන් බැදෙයි.
 සුන් ෂිං, ෂි යූ මිං ලෙස: ෂියෑන් යුඒට ආශා කළ අසුරයෙකි. ෂියෑන් යුඒගේ මරණයට, වෙන් තියෑන්ගේ සිරදඩුවමට, මූ ලියෑන්ගේ ගම විනාශ කිරීමට හේතු වූයේ ඔහුයි.
 ජියෑං යි, වූ දාඕ (无道) ලෙස: වෙන් තියෑංගේ අර්ධ සොයුරායි. සම්පූර්ණ මකරකු වූ ඔහු මකර වංශයේ නායකයා යි. ඔහු යූ දියේට පෙම් කරයි.
 ලි ක්වියෑන්, යු දියේ (雨蝶) ලෙස: ෂූ දේශයේ කුමරිය වූ ඇය මාලිගයෙන් පලා ආවා ය. වූ දාඕ තුවාල වී සිටිය දී ඇය මුණගැසෙන අතර ඇය ඔහුව සුවපත් කරයි.ඔහු ඇයගේ පසුපස ගමන් කළා ය.
 ලියු ටිංග්යු, මෝ යින් (魔音) ලෙස: නාන් යුඒ දේශයේ නව ප්‍රධාන පූජකවරියයි. ඇය රොං දිට පෙම් කළත්, රොං දි ඇයට පෙම් කළේ නැත. එම නිසා ඇය සිය සොයුරිය වූ ෂියෑන් යුඒට වෛර කළා ය..
 තේ, වෙයි ලියාඕ (卫辽) ලෙස: රොං දි ගේ මලණුවන් වූ මොහු නාන් යුර්හි පැරණි සෙන්පතියායි. හු ජිගේ පෙම්වතා යි.
 ෂු ෂිවෙන්, තිං ක්වින් (听琴) ලෙස: මෝ යින්ගේ ආධුනිකාවයි
 ලියු නැපිං, හූ ජි (胡姬) ලෙස: ෂි යූමිංගේ සේවිකාවක වූ අතර වෙයි ලියාඕගේ පෙම්වතියයි.
 ෂු යාඕෂුවාන්, දිං මියෑන් ලෙස: දිං යාඕගේ පියායි. ප්‍රකට පුරාවිද්‍යාඥයෙකි.
 චෙන් ජියාෂින්, ෆෙං හුවාං (凤凰) ලෙස: ස්වර්ග කඳුමුදුනේ සුර රජුගේ දියණියයි..
 ලි යිෂින්, වුෂාන් ගුයිපෝ ලෙස: වු කන්දේ ආත්මයයි. ෂියෑන් යුඒගේ අවදි වීමටට හේතු විය.

අන්තර්ජාතික විකාශය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 හෝලි පර්ල් at Blog Sina

2011 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2011 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකයේ චීන රූපවාහිනී කතාමාලා
බටහිර හන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ද හෝලි පර්ල්


An Anthurium macarenense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Evans Schultes ngan Idrobo. An Anthurium macarenense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium macarenense


උපත් පාලන කොපු යනු  ලිංගික සංසර්ගය යේ දී මෝචනය වන ශුක්‍රාණු ස්ත්‍රියගේ යොනි මාර්ගයට ඇතුල් වීම වළක්වා ලීම මගින් අනපේක්ෂිත ගැබ් ගැනීම් වළක්වාලීමට හා ලිංගිකව සම්ප්‍රේශනයවන රෝග කාරක වෛරස පැතිරීම වළක්වා ලීමටත් යොදා ගන්නා  රබර් ඇසුරෙන් සාදා ගන්නා ආවරණයකි.මෙම උපත් පාලන කොපු පැළදීම මගින් බොහෝ ලිංගිකව සම්ප්‍රේනය රෝග වලින් ආරක්ෂා විය හැකිය.මෙම කොපු ජල පරිවාරකයක් ලෙස ක්‍රියාකරයි.

නූතනයේ දී උපත්පාලන කොපු රබර් ආශ්‍රීත අමු ද්‍රව්‍ය මගින් නිපදවයි. පුරුෂයන්ට මෙන්ම ස්ත්‍රීන්ටද භාවිත කලහැකි උපත් පාලන කොපු පවතී බොහෝවිට මේවා  පොලියුරෙතේන්වලින් නිර්මාණය කෙරේ. නම් මූලද්‍රව්‍ය ඇසුරින් නිපදවයි මෙමගින් අනව්‍ය ගැබ් ගැනීම් වැළැක්වීම හා ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණයවන රෝග රැසකින් ආරක්ෂාවිය හැක නිවැරදි ආකාරයෙන් පැළදූ උපත් පාලන කොපුවත් සහිතව ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදීමේ දී ගැබ්ගැනීමක් සිදුවීමේ සම්භාවිතාවඉතා අඩුය.

උපත් පාලන කොපු භාවිතයේ ඉතිහාසය වසර 400 දක්වා ඈතට දිවයයි.  19 වන සියවසයේ සිට මෙය ගැබ්ගැනීම් වළක්වන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රචලිතය.  නමුත් වර්තමානයේ උපත් පාලන කොපු භාවිතය පිළිබද විවිධ මතභේද පවතී ඇතැම් ආගමික කණ්ඩායම් මෙහිදී ප්‍රධානය.

ඉතිහාසය

19 වන සියවසයට පෙර
ඉතා ඈත අතීතයේ දී පවා අනවශ්‍ය ගැබ්ගැනීම් වැලැක්වීම සදහා උපත් පාලන කොපු භාවිත කර ඇතිබව ඉතිහාසඥයන් හා පුරා විද්‍යාඥයන් තර්ක කරති. අතීත ඊජිත්තුව ග්‍රීසිය සහ රෝමය යන ශිෂ්ටාචාරවල ගැබ් ගැනීම් වැළැක්වීම සදහා උපාංගයක් භාවිත කරඇත. 15 වන සියවසට පෙර ආසියාවේ ජනයාද ගැබ්ගැනීම් වැළැක්වීම සදහා ලිංගික සංසර්ගයේ දී පුරුෂ ලිංගය ආවරණය වනසේ තෙල් ගැල්වූ සිල්ක් දෙරි කැබැල්ලක් සත්ව අතුණුබහනුවක කොටසක් ඉබි කටුවකින් හෝ සත්ව අගකින් සකසාගත් උපාංගයක් භාවිත කරඇත.

16 වන සියවස දී ගැබ්‍රිලේ ෆැලෝපියෝ නම් ඉතාලි ජාතිකයා මුල්වරට උපදංශය පිළිබද පොතක් ලිවීය.  උපදංශය පිළිබද මුල් ලියමනක් 1490 දී ලියැවී ඇති එහි දැක්වෙන ආතාරයට ඇතමුන් මෙම රෝගයෙන් මියගිය බවත් දැක්වේ.  ෆැලෝපියෝගේ මෙම කෘතිය මුල්ම උපත් පාලන කොපු භාවිතය පිළිබදව ලියැවුන කෘතියයි.මෙම කෘතියේදී ලිනන් වලින් සෑදූ කොපුවක් රසායනික ද්‍රව්‍යයක ගිල්වා වේලෙන්නට තබා එම කොපුවෙන් ශිශ්නය ආවරණය කරගෙන සංසර්ගයේ යෙදීම සිදුකලයුතු බව පෙන්වාදී ඇත.එමගින් උපදංශය බෝවීම වළක්වාගත හැකිබවත් පෙන්වා දෙයි.

මේ සමග ලිංගිකව සංප්‍රේෂණය වන රෝග වළක්වා ගැනීමට ශීශ්නය ආවරණය වනසේ සැකසුන විවිධ නිර්මාණයන් යුරෝපය පුරා බිහිවිය.මෙමගින් ලිංගාශ්‍රිත රෝග වලින් වැළකීමට හා අනවශ්‍ය ගැබ්ගැනීම් වළක්වා ගැනීමට ඔවුන්ට හැකිවිය.පසුව මෙම උපත් පාලන ක්‍රම වළට විරුද්ධව ආගමික සංවිධාන ක්‍රියාත්මකවිය.මෙම ආගමික මැදිහත්වීම් මගින් ඇතිවූ විරෝධය ප්‍රබල බලපෑමක් එවක යුරෝපා සමාජයට ඇතිවිය.දඩුවම දෝෂාරෝපණය පරිභවය යන අදහස දෙන condemn යන වචනයෙන් condom යන වචනය බිහිවිය.

රෙදි වලින් සෑදූ උපත් පාලන කොපු භාවිතය නිසා සත්ව අතුනු බහන් වලින් නිෂ්පාදනය කළ කොපු භාවිතයෙන් ඉවත්විය.දහසයවන සියවසයේදී සම්වලින් නිෂ්පාදිත උපත් පාලන කොපු හඳුන්වා දුන්හ.රෙදි වලින් සැකසූ උපත් පාලන කොපු මුළු ශිශ්නයම අවරණය කලහැකි සේ සකසා තිබිණ.

මෙම උපත් පාලන කොපු මගින් ගැබ්ගැනීම වළැක්වීම හා අනාචාරයන් සිදු කිරීමට නොබියව ඉදිරිපත්වීමේ හැකියාවත් ආගමික සංවිධානවල දැඩි විවේචනයට ලක්විය.තවද එකල පැවති උපත් පාලන කොපුවල පැවති දුර්වලතා නිසා ලිංගාශ්‍රිත රෝග ව්‍යාප්තිය එමගින් සම්පූර්ණයෙන්ම පාලනය කරගත නොහැකිබව වෛද්‍යවරු පෙන්වා දුන්හ.

18වන සියවසයෙන් පසු උපත් පාලන කොපු භාවිතය හා සම්බන්ද වෙළඳපොළ සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය විය.රසායනික ද්‍රව්‍ය පෙඟවා රෙදි වලින් සැකසූ උපත් පාලන කොපු විවිධ වර්ණයන්ගෙන් හා ප්‍රමාණයන්ගෙන් වෙළඳපොළට පැමිණියේය.මෙයට යුරේපය පුරා පැවති වඩවසම් පාලනය බිඳවැටී ධනවාදී අර්ථ ක්‍රමය බිහිවීමත්.ආගම අභිබව විද්‍යාව මුල්තැන ගැනීමත් නිසා සිදුවිය.පසුව මෙම උපත් පාලන කොපු ඇමරිකාව හා වෙනත් ධනවත් රටවල් කරාද ව්‍යාප්තවිය.මධ්‍යම හා ඉහළ පැලැන්තිවල ජනයාගෙන් මේවාට හොද ඉල්ලුමක් ලැබිණ.කෙසේ වෙතත් ඉහළ හා මධ්‍යම පාන්තික ජනයා අතර ලිංගිකව පැතිරෙන රෝග ව්‍යාප්තිය අඩු උවද ඊට සාපේක්ෂව පහළ පංතිවල ජනයා අතර රෝග ව්‍යාප්තීන් පෙර පරිදි සිදුවිය

1800 සිට 1920 දක්වා
දහනමවන සියවසයේදී ප්‍රථම වරට දුප්පත් ජනයා අතරද උපත් පාලන කොපු ජනප්‍රිය කිරීමට කටයුතු කරන ලදී.මෙහිදී වැඩි අවධානය යොමුවූයේ උපත් පාලනය සදහාය.මෙක ජනගහනය ඉතා සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වෙමින් පැවති කාලයකි. ඇතැම් ස්ත්‍රිවාදීන් මෙය පුරුෂයන්ට පමණක් පළදින උපත් පාලන ක්‍රමයක් බවින් ඒ ගැන සැකමුසු අදහස් පළකලෝය.පුරුෂයන් පළදින උපත් පාලන කොපු වෙනුවට ස්ත්‍රීන් සදහා භාවිත කලහැකි ශ්‍රක්‍රාණු නාශක උපක්‍රම හදුන්වා දියයුතු බව ඔවුන් තර්ක කළහ.එසේම උපත් පාලන කොපුව වරක් භාවිත කලපසු එය ඉවත් කිරීමට සිදුවේ.නැවන නැවන භාවිත කල නොහැක..එහෙත් ලිංගාශ්‍රිත රෝග පැතිරීම වැළැක්වීමට ඉතා හොද ප්‍රතිකර්මයකි.

ඇතැම් රටවල් උපත් පාලන ක්‍රම පිළිබද විවිධ කීතිරීති පනවන ලදී.උපත් පාලන කොපු මහජනයා අතර ජනප්‍රිය කිරීමට විවිධ පියවර ගන්නා ලදී.ඇමරිකාව හා යුරෝපා රටවල නිවසේදීම සාදාගතහැකි උපත් පාලන කොපු පිළිබද දැනුවත් කළහ.

ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධ සමය ආරම්භවීමත් සමග රටපුරා ලිංගික රෝග පිළිබද දැනුවත් කිරීම් වැඩිවිය.පළමු වරට ලිංගික ආධ්‍යාපනය සදහා පොදු පාසැල් තුල පංති ඇරඹීය.මෙමගින් ලිංගිකව සංප්‍රේෂණයවන රෝග පිළබදව දැනුමක් දබාදුන්හ.මෙමගින් උපත් පාලන කොපු ප්‍රවර්ධනයක් සිදු නොකල අතර බහු සහකරු සේවනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට උපදෙස් දුන්හ.එක් අයකු සමග පමණක් ලිංගිකව එක්වීම සුදුසු බව පෙන්වා දුන්හ.ලිංගික අනාචාරයට විරුද්ධව දැඩි දඩුවම් දුන්හ.උපදංශ රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කිරීම ඇතැම් රෝහල් ප්‍රතික්ෂේප කළහ.කෙසේ වෙතත් මෙම ක්‍රමය එතරම් සාර්ථක විසදුමක් නොවීය.අවසානයේ ඇමරිකාවටද විසිවන සියවසයෙන් පසු උපත් පාලන කොපු භාවිතයේ වැදගත්කම අවබෝධවිය.ඔවුන් විසිවන ශතවර්ෂයේ පටන් උපත් පාලන කොපු වලට යොමුවීම සිදුවිය.

පළමු වරට උපත් පාලන කොපු ලිංගිකව සංප්‍රේෂණයවන රෝග වැළැක්වීමට යොදා ගත්තේ ජර්මානු හමුදාව විසිණි.පසුව පළමුවන ලෝක යුධ සමයෙදී සෑම බටහිර යුරෝපා ජාතීන්ම ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණයවන රෝග වැළැක්වීමට උපත් පාලන කොපු භාවිතය සිදු කළහ.මෙමගින් ලිංගික රෝග ව්‍යාප්තිය අඩුකර ගැනීමට ඔවුන්ට හැකිවිය.

රබර් උපත් පාලන කොපු
1839 දී චාර්ස් ගුඩ්යර් නම් විද්‍යාඥයා විසින් ස්වාභාවික රබර් නිෂ්පාදනය කරන ආකාරය සොයාහත්තේය.මෙම රබර් වලට තවදුරටත් තාපය ලබාදීමෙන් ඒවා මෘදු හා ඇදෙනසුසු බවට පත්කළහැකි බව සොයාගත්හ.මෙම සොයාගැනීම් රබර් උපත් පාලන කොපු නිපදවීමට පදනම සැකසීය.මීට පෙර පැවති බැටළු අතුණු බහන්වලින් නිෂ්පාදිත උපත් පාලන කොපු වලට වඩා උසස් නිමාවුමක් ලෙස මෙය වෙළද පොලට ඉදිරිපත් කරන ලදී.මෙම රබර් උපත් පාලන කොපු සතු ඇදෙන සුළු බව නිසා ශිශ්නයේ  ප්‍රමාණයට අනුවම උපත් පාලන කොපු තොරා ගැනීම අනවශ්‍ය විය.මේවා ඉක්මනින් ඉරීයෑමක්ද සිදු නොවුනි.1855 දී මුල්වරට රබර් වලින් නිෂ්පාදිත උපත් පාලන කොපු වෙළදපලට ඉදිරිපත් කැරිණි.මුල් යුගයේ වෙළද පොළට පැමිනි මෙම උපත් පාලන කොපු තරමක් ඝනකමින් වැඩිවිය.රබර් මුදුවද තදින් වැඩිවිය.එමනිසා මෙම උපත් පාලන කොපු භාවිත කිරීමේදී අපහසුතා ඇතිවන බව පැමිණිලි ලැබිණ.

පසුව මෙම උපත් පාලන කොපු මෘදුව හා ශක්තිමත්ව නිපදවීමට හැකිවිය.මුල් යුගයේදී උපත් පාලන කොපු නිපදවීම කම්කරුවන් විසින් සිදු කලද පසුව මේ සදහා ස්වංක්‍රීය යන්ත්‍ර නිර්මාණය කැරිණි.

1930 සිට අද දක්වා
දෙවන ලෝක යුද සමයේදී බහුවල පැතිරී ගිය සුදු බිංදුම (ගොනෝරියාව) හා උපදංශය වළක්වා ගැනීම සදහා උපත් පාලන කොපු ජනප්‍රිය කරවීමට රාජ්‍යයන් පියවර ගත්හ.පුවත්පත් දැන්වීම්,දේශන,චිත්‍රපට ආදිය මේ සදහා යොදාගත්හ.ලෝක යුධ සමයෙන් පසු උපත් පාලන ක්‍රමයක් ලෙස මේවා භාවිතය ඉහල ගියේය.කෙසේ වෙතත් 1960 වසරෙන් පමණ පසුව උපත් පාලන පෙති වඩා ජනප්‍රියවීම සිදුවිය.එහෙත් උපත් පාලන කොපු දෙවන ප්‍රධානතම උපත් පාලන ක්‍රමය ලෙස තවදුරටත් පැවතිණ.ඇමරිකාවේ ජාත්‍යන්තර සංවර්ධන ඒජන්සිය මගින් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවලද උපත් පාලන කොපු ජනප්‍රිය කිරීමට පියවර ගත්හ.ජනගහන වර්ධනය ඉතා වැඩි සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් පවුල් සැළසුම් ක්‍රමයක් ලෙස උපත් පාලන කොපු භාවිතය සිදු කළහ.

1980 දශකය වනවිට එඩ්ස් රෝගය ලොවපුරා සීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්තවීම ඇරඹී තිබිණ.මෙම රෝගය ව්‍යාප්තිය වැළැක්වීමට ඉතා සාර්ථක ක්‍රමවේදයක් ලෙස උපත් පාලන කොපු යොදාගතහැකිබව පර්යේෂකයන් පෙන්වාදුන්හ.මෙම මාරාන්තික රෝග ව්‍යාප්තිය හමුවේ ආගමික මතවාද තුල ගිලී සිටි සංස්කෘතීන් පවා උපත් පාලන කොපු භාවිතයේ වැදගත්කම හදුනාගත්හ.මාරාන්තික එ්ඩ්ස් ව්‍යාප්තිය පාලනය කරගැනීමට උපත් පාලන කොපු භාවිතය ඉතා හොද රුකුලක්විය.

සෞඛ්‍යමය භාවිතයන්

උපත් පාලනය
උපත් පාලනය සදහා ඉතා සාර්ථක හා ආරක්ෂාකාරී හා සෞඛමය අවදානම් අඩු ක්‍රමයක් ලෙස උපත් පාලන කොපු යොදාගත හැකිය.සංසර්ගයේදී ශිශ්නයෙන් පිටවන ශුක්‍රාණු යෝනි මාර්ගයට ගමන් කිරීම වැළැක්වීම මගින් ගැබ් ගැනීම් වැළැක්වීම මෙහිදී සිදුවේ.ජනගහණය වර්ධනය සීමා කිරීම, අනවශ්‍ය දරු උපත් වළක්වා ගැනීම,පවුල් සැළසුම් ක්‍රමයක් ලෙස හා අනපේක්ෂිත ගැබ් ගැනීම් වළක්වා ගැනීමට ඉතා සාර්ථක ක්‍රමයක් ලෙස උපත් පාලන කොපු යොදා ගනී.

ලිංගික රෝග
උපත් පාලන කොපු භාවිතය මගින් ලිංගික රෝග  බොහෝමයක් ව්‍යප්තවීම වළක්වා ගත හැකිය.ඒ අතර මානව ප්‍රතිශක්තිකරණ ඌනතා වෛරසය,මානව පැපිලෝමා වෛරසය ව්‍යාප්තිය වැළැක්වීම ලිංගික ඉන්නන්,සුදු බිංදුම,උපදංශය,ලැමිඩියා,හර්ෆිස් වැනි බොහෝ ලිංගික රෝග රැසකින් ආරක්ෂාවීමට උපත් පාලන කොපු පැළඳීම මගින් සිදුකලහැක.

වර්ගීකරණය

සමාජය හා සංස්කෘතිය

පර්යේෂණ

මූලාශ්‍ර

උපත් පාලන කොපු


Herzblatt oder Wie sag ich's meiner Tochter? ist ein deutscher Spielfilm von Alfred Vohrer. Er erlebte am 30. September 1969 im Gloria-Palast in München seine Premiere.

Handlung
Paul, genannt "Männchen", lebt mit seiner Tochter, genannt "Herzblatt", zusammen, die er nach dem Tod seiner Frau allein großgezogen hat. Den Anleitungen eines Buches von Dr. Seebauer gemäß hat er Herzblatt beigebracht, ihrem Körper nicht schamhaft gegenüberzustehen. Auch die Nacktheit eines Menschen ist normal, hat Herzblatt schon in jungen Jahren erfahren. Dies führte bei ihr zu einer Fixierung auf den Vater, der ihr Vater, Mutter, Freund und Spielgefährte zugleich ist. Selbst jetzt, wo Herzblatt weit in der Pubertät sein sollte, badet sie noch gemeinsam mit ihrem Vater, wobei beide Spaß am Seifenschaumschlagen haben, und bewegt sich ungeniert nackt in der Wohnung und auf der Dachterrasse, weil sie sich ihrer Wirkung auf Männer nicht bewusst ist. Paul sucht sich Rat bei Dr. Seebauer, der vorschlägt, für Herzblatt einen jungen Mann zu suchen, der ihre Aufmerksamkeit von Paul zu ihrem Partner lenken soll.

Paul wendet sich an Bauunternehmer Max, der bisher unter Herzblatts Reizen indirekt zu leiden hatte: Seine Baustelle liegt gegenüber von Herzblatts Dachterrasse. Die Arbeiter wiederum stürzen regelmäßig von den Gerüsten, wenn sie die nackte Herzblatt sehen wollen. Max hat drei Söhne: Olaf, Otto und Oskar sind jeweils der sportliche, alternative bzw. der wohlerzogene Typ Sohn. Alle drei werden Herzblatt nach und nach vorgestellt und alle drei weist sie irgendwann zurück. Der erste küsst sie und erhält eine Ohrfeige, vom zweiten lässt sie sich entkleiden, empfindet dabei jedoch nichts und der dritte gibt zu, mit ihr schlafen zu wollen, doch sie hat kein Interesse. Ihr Ideal ist eine Szene, die Ernest Hemingway in Wem die Stunde schlägt beschreibt: Hier findet ein Paar zueinander und die Erde bebt – das tatsächliche Erdbeben im Buch nimmt Herzblatt als Ideal der wirklichen Liebe, doch hat sie bei keinem der Söhne von Max ein Beben gespürt.

Zunehmend reagiert Herzblatt genervt, weil alle nur von Sex reden. Das Ministerium hat ein Aufklärungsbuch herausgegeben, das in der Schule für den Aufklärungsunterricht verwendet werden soll. Die Lehrer tun sich jedoch schwer. Als die Schülerzeitungsredakteure nun anfangen, eigene sexuelle Forderungen über das Blatt an den Mann bringen zu wollen, will Herzblatt lieber über Hemingway und romantische Aspekte in seinen Romanen schreiben – sie wird von der Redaktion ausgeschlossen. Sie ahnt jedoch, dass sie langsam erwachsen wird. Auf dem Weg zur Schule trifft sie auf einer Brücke immer wieder auf einen Jugendlichen, der Flyer verteilt. Irgendwann drückt er ihr ein Blatt in die Hand, auf das er "Ich liebe dich" geschrieben hat. Herzblatt reagiert unsicher und fragt schließlich Paul, wie er gemerkt hat, dass er in ihre Mutter verliebt war. Erst spinnt er eine merkwürdige Geschichte zusammen, gibt dann jedoch zu, dass es die einfachen Worte "Ich liebe dich" waren, die er ihr gesagt habe. Herzblatt eilt nun zu dem Flyerverteiler und zeigt ihm sein Blatt. Gemeinsam fahren sie in die Natur und küssen sich auf einer Wiese. Da unweit gerade eine Sprengung stattfindet, bebt zudem zur rechten Zeit kurz die Erde.

Hintergrund
Der Film entstand innerhalb von 26 Drehtagen zwischen dem 28. Juli und dem 29. August 1969 in München und im Atelier der Bavaria Film in Geiselgasteig.

Für die während der Drehzeit 16-jährige Mascha Gonska, die hier mehrfach nackt auftrat, war dies ihr Filmdebüt.

Erwin Gitt hatte die Produktions- und Herstellungsleitung inne, Wolf Englert und Margret Finger entwarfen die Bauten, Ina Stein die Kostüme. Für die Tricktechnik zeichnete Florian "Flo" Nordhoff verantwortlich, der auch eine kleine Rolle als Lehrer übernahm.

Kritik
Für den katholischen film-dienst war Herzblatt oder Wie sag ich's meiner Tochter "ein wenig komischer Versuch, den zeitgenössischen Aufklärungsrummel von pubertären Sexberichten in Schülerzeitschriften bis zum Sexkunde-Atlas zu ironisieren. Platter Lustspiel-Klamauk, nicht frei von spekulativen Szenen, die der Film scheinheilig zu karikieren vorgibt."
Wesentlich besser beurteilt wurde der Film vom Evangelischen Film-Beobachter. Dieser zog folgendes Fazit: Komödie, in der Sex nicht gleich Pornographie ist und die neben manchem Klamauk auch erfrischend wirkt.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1969
Deutscher Film
Filmkomödie

Herzblatt oder Wie sag ich’s meiner Tochter?


Lennoxville ist ein Arrondissement beziehungsweise  ein Borough von Sherbrooke, Québec, Kanada. Es befindet sich an der Mündung des Rivière Massawippi in den Rivière Saint-François und ist etwa 5 Kilometer südlich  von der Innenstadt von Sherbrooke entfernt.

Vor dem 1. Januar 2002 war eine eigenständige Stadt. Am 1. Januar wurde Lennoxville mit einer Reihe weiterer kleinerer Städte zu Sherbrooke hinzugefügt. Ein Referendum am 20. Juni 2004, dass sich gegen die Verflechtung richtete, erreichte nicht die erforderliche Mehrheit.

Geschichte
Obwohl die Familie Mallory bereits 1804 begann, einen Platz innerhalb der Stadtgrenzen zu bebauen, wurde Lennoxville erstmals 1819 besiedelt. Der Name leitete sich von Charles Lennox, 4. Duke of Richmond ab, der zu dieser Zeit Generalgouverneur von Kanada war. Jefferson Davis, Präsident der Konföderierten Staaten von Amerika während des Sezessionskrieges lebte eine kurze Zeit in Lennoxville, nachdem er wegen Verrates festgenommen und 1867 aus der haft entlassen wurde.

Eines der wenigen kanadischen Denkmäler an den Vietnamkrieg befindet sich in Lennoxville. Es erinnert an Daniel Bolduc, einen Einwohner der Stadt, der während des Kriegs in der United States Army diente und 1969 in Vietnam fiel.

Verwaltung
Bürgermeister ist David W. Price. Das Borough hat einen Sitz im Stadtrat von Sherbrooke und zwei Sitze im Gemeinderat.

Sprache
Historisch betrachtet entstand Lennoxville als englische Sprachgemeinschaft mit einem wachsenden Anteil einer französisch sprechenden Minderheit. Heute sind die Sprachen fast gleichmäßig verteilt. Der französische Teil macht etwa 45,3 % aus, während Englisch von 49,9 % der Einwohner gesprochen wird. Damit ist Lennoxville der Stadtteil von Sherbrooke mit der größten Anzahl englischsprachiger Einwohner.

Bildung
Eine ganze Reihe kanadischer Bildungseinrichtungen befinden sich in Lennoxvolle, dazu gehören die Bishop's University, beiden Colleges Champlain Regional College und Bishop's College School, sowie die Alexander Galt Regional High School. Während des Studienbetriebs wächst daher die Anzahl an Einwohnern in der Stadt signifikant an. Bishop's College School hat die älteste  überdachte Eishockey-Arena Kanadas.

Verkehrswege
Die beiden Highways Quebec Route 143 und 108 verbinden Lennoxville mit den umliegenden Gemeinden. Über die Autoroute 10 und Autoroute 55 sind Montreal, Québec und die Vereinigten Staaten zu erreichen. Die Autoroute 410 soll erweitert werden. Sie führt derzeit von der Université de Sherbrooke bis zur Route 108 östlich der Bishop's University. Die Verlängerung soll den Transportverkehr an der Innenstadt vorbei leiten.

Persönlichkeiten
 Archibald C. Hart (1873–1935), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch
 Lennoxville Massacre

Einzelnachweise

Weblinks
Arrondissement Lennoxville (französisch)

Ort in Québec
Sherbrooke
Charles Lennox, 4. Duke of Richmond

Lennoxville


Nogometni kup Federacije Bosne i Hercegovine (također i Kup FBiH) je nogometno kup-natjecanje za seniorske klubove koje organizira Nogometni savez FBiH.

Format natjecanja
Kup Federacije BiH je kup-natjecanje koje se igra u dva kruga, na jednu utakmicu. Nema konačnog pobjednika, nego pobjednici drugog kruga nastavljaju kup-natjecanje u šesnaestini završnice Kupa Bosne i Hercegovine.
U Kupu FBiH nastupaju 32 kluba i to (stanje za 2016./17.):
 16 klubova – članova Prve lige BiH, ulaze u ntjecanje u drugom krugu
 10 pobjednika županijskih (kantonlnih) kupova županija Federacije BiH
 6 finalista županijskih kupova (iz šest županija koje imaju veći broj registriranih klubova)
Županijski kupovi se igraju uglavnom prije samog kupa FBiH – tijekom proljetnog dijela sezone ili u ljeto, a u njima sudjeluju klubovi koji igraju u Drugoj ligi Federacije BiH, županijskim ligama te općinskim ligama.

Kupovi F BiH (1998. – 2001.)
Do 2000. godine na području Federacije BiH su postojala dva kupa – Kup NS BiH (za bošnjačke klubove) i Kup Herceg-Bosne uz Kup Republike Srpske. Kako bi mogl nastupiti u europskim natjecanjima, uvjet je bio održavanje zajedničke završnice kupa, ali su klubovi iz Republike Srpske su odbili sudjelovanje, te je to praktično bio kup F BiH. Za 2000./01. je krenuo kup za Federaciju, ali je došlo do sporazuma sa srpskim klubovima i Nogometnim savezom Republike Srpske, pa je natjecanje dovršeno kao zajedničko za cijelo područje Bosne i Hercegovine.

Poveznice
 Nogometni savez Federacije BiH
 Nogometni kup FBiH 2016./17.
 Nogometni kup FBiH 2017./18.
 Nogometni kup FBiH 2018./19.
 Nogometni kup FBiH 2019./20.
 Nogometni kup Bosne i Hercegovine
 Nogometni kup Herceg-Bosne
 Nogometni kup Republike Srpske
 Kup NS BiH (1994. – 2000.)

Izvori
 rsssf.com, Kupovi Bosne i Hercegovine

F BiH

Nogometni kup Federacije BiH


KiK, legal KiK Textilien und Non-Food GmbH, este o rețea de magazine discount care comercializează textile cu sediul în Bönen, Germania.

KiK este cel mai mare lanț de magazine discount de textile din Germania și operează aproximativ 3.500 de magazine în Germania, Austria (din 1998), Slovenia și Republica Cehă (din 2007), Ungaria și Slovacia (din 2008), Croația (din 2011), Polonia (din martie 2012) și Olanda (2013). În 2017, KiK a deschis primele magazine în Italia, iar în 2018, în România. CEO-ul KiK, Patrick Zahn, a anunțat că va intra pe piața americană începând cu 2019. Primele magazine vor fi deschise în Midwest.

Note

Legături externe

Fondări în 1994
Companii de retail din Germania

KiK


An Evotella rubiginosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Wilhelm Sonder ngan Harry Bolus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hubert Kurzweil och Hans Peter Linder. An Evotella rubiginosa in nahilalakip ha genus nga Evotella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Evotella

Evotella rubiginosa


Peter Carl Rudolph Schmidt (født 25. juli 1836 i København, død 5. april 1899 sammesteds) var en dansk forfatter. Han kendes som Rudolph eller Rudolf Schmidt.

Uddannelse
Schmidt var uddannet boghandler og tog studentereksamen i 1861 på trods af, at Johan Ludvig Heiberg ikke så nytten deraf. Han blev optaget på Københavns Universitet, hvor han studerede filosofi.

Forfatter og debattør
I sin fritid læste han i sin tidlige ungdom meget, især digte, og som ganske ung fik han i 1853 opført skuespillet Frits i sin Lejr på Det Kongelige Teater, uden det dog opnåede større succes. Han fik i 1858 udgivet digtsamlingen Et Ungdomsliv og i 1859 tragedien Alfsol. I sin tid på universitetet deltog han ivrigt i debatten om tro og viden, og han sluttede sig til filosoffen Rasmus Nielsen. I 1863 udgav han Digtninger, men helligede sig derpå striden mellem Nielsen på den ene side og Georg Brandes og Henrik Scharling på den anden side. I den forbindelse skrev han indlæg som "Om Tro og Viden, som absolut uensartede Principper", "Om Selvmodsigelsen i Prof. R. Nielsens Lære" og "R. Nielsens Filosofi og den Grundtvigske Lære af Gs" (alle 1867). 1869-73 var han sammen med Rasmus Nielsen og Bjørnstjerne Bjørnson redaktør på tidsskriftet For Idé og Virkelighed, som han også skrev artikler til.

I 1874 genoptog han sin skønlitterære skrivevirksomhed samtidig med, at han var manuduktør i filosofi. Han udgav i denne periode samlingen Ældre og nyere Digte og fik opført skuespillet Den forvandlede Konge på Det Kongelige Teater i 1876. Stykket opnåede stor succes, mens En Opvækkelse fra samme år ikke blev særlig vel modtaget.

Han modtog Det anckerske Legat og rejste for det til Paris, og efter denne rejse kastede hans sig over novellegenren. Han fik udgivet en række novellesamlinger og skrev flere skuespil, og sammen med litteraturkritik, oversættelser og introduktioner til fx Walt Whitman gav de ham en vis berømmelse. Imidlertid indtog han ofte egne standpunkter og sammen med en stærk selvfølelse gjorde det, at Schmidt ikke opnåede varig berømmelse.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Rudolf Schmidt på Dansk Forfatterleksikon

Digtere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark
Novelleforfattere fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Personer fra København

Rudolph Schmidt


Izbori za Europski parlament 2019. izbori su za predstavnike Hrvatske u Europskome parlamentu, koji su se održali 26. svibnja 2019. godine.

Hrvatska je birala 12 predstavnika. Izbori za zastupnike u Europskom parlamentu u svim zemljama Europske unije u pravilu se održavaju svakih pet godina, koliko traje zastupnički mandat. Glasači neposrednim glasovanjem biraju zastupnike europskog parlamenta. Prvi europski izbori u Hrvatskoj održali su se 14. travnja 2013. godine, prije hrvatskog pristupanja EU 1. srpnja iste godine. Zastupnicima koji su tada bili izabrani u Europski parlament, mandat je umjesto pet godina trajao godinu dana, jer su se idući europski izbori održali 2014. godine.

Cijela je Hrvatska bila jedna izborna jedinica, a glasači su odlučivali između 30 lista i preko 300 kandidata. Na izborima za Europarlament, bilo je moguće zaokruživanje i imena pojedinog kandidata s odabrane liste, tzv. preferencijalno glasovanje.

Rezultati

Broj europarlamentarnih zastupnika

Izabrane liste i kandidati

Izvori

2019
Europski parlament

Izbori za Europski parlament 2019. (Hrvatska)


An imprint of a publisher is a trade name under which it publishes a work. A single publishing company may have multiple imprints, often using the different names as brands to market works to various demographic consumer segments.

Description
An imprint of a publisher is a trade name—a name that a business uses for trading commercial products or services—under which a work is published. Imprints typically have a defining character or mission. In some cases, the diversity results from the takeover of smaller publishers (or parts of their business) by a larger company. In the case of Barnes & Noble, imprints have been used to facilitate the venture of a bookseller into publishing.

In the video game industry, some game companies operate various publishing labels with Take-Two Interactive credited as "the father of label" in their case the labels are wholly owned incorporated entities with their own publishing and distributing, sales and marketing infrastructure and management teams and their own respective subsidiaries also incorporated (Rockstar North Limited, 2K Vegas, Inc.). This model has influenced rivals including Activision Blizzard, ZeniMax, Electronic Arts from 2008 to 2018, Warner Bros. Interactive, Embracer Group, and Koei Tecmo. Take-Two have had such models in place since 1997–1998, and is seen as "a game holding company with autonomous game publishing and development subsidiaries".
Independently-owned game publishers like Devolver Digital also use the word label to describe itself.

Use
A single publishing company may have multiple imprints, with the different imprints often used by the publisher to market works to different demographic consumer segments. For example, the objective of Viking—an imprint of the Penguin Group—is "[t]o publish a strictly limited list of good nonfiction, such as biography, history and works on contemporary affairs, and distinguished fiction with some claim to permanent importance rather than ephemeral popular interest".

References

Publishing

Imprint (trade name)


غونزاليس  هي إحدى مدن مقاطعة مونتيري، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 14 يناير، 1947.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لغونزاليس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان غونزاليس 7,525 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 1,695 أسرة وعدد العائلات 1,502 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 1,724 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 34.78% من البيض و0.80% من الأمريكيين الأفارقة و1.41% من الأمريكيين الأصليين و2.05% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و55.99% من الأعراق الأخرى و4.81% من عرقين مختلطين أو أكثر و86.03% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 1,695 أسرة كانت نسبة 68.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 68% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 11.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 9.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.42، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.61.

بلغ العمر الوسطي للسكان 24.5 عاماً. وكانت نسبة 37.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 12.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 12.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 5.7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 107.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 107.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 41,582 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 41,773 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 31,743 دولارًا مقابل 27,115 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 12,438 دولارًا. وكانت نسبة 15% من العائلات ونسبة 20.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 27% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 11.5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان غونزاليس 8,187 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 1,906 أسرة وعدد العائلات 1,704 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 1,989 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 42.31% من البيض و0.99% من الأمريكيين الأفارقة و1.51% من الأمريكيين الأصليين و2.32% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و48.34% من الأعراق الأخرى و4.35% من عرقين مختلطين أو أكثر و88.87% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 1,906 أسرة كانت نسبة 65.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 65.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 16.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 10.6% من غير العائلات. تألفت نسبة 8.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.29، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.45.

بلغ العمر الوسطي للسكان 27.0 عاماً. وكانت نسبة 34.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 11.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 18.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 51.1% ذكور و48.9% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغونزاليس:

مراجع

مدن مقاطعة مونتيري (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

غونزاليس (كاليفورنيا)


آمنة عمر (1968) ممثلة ومدبلجة سورية من أصل فلسطيني لها الكثير من الأعمال في مجال الدبلجة وتميزت بصوتها الرائع والمؤثر في هذا المجال منها أدوار الفتيات وأدوار الأولاد الصغار. حيث أنها الأميز بين ممثلات الدوبلاج بتغيير صوتها، فلها تقريبا 17 نبرة تختلف عن الأخرى، حيث أنها في بعض الأعمال أدت جميع أدوار الفتيات والصبيان الصغار. اعتزلت عمل الدوبلاج في عام 2014 وانتقلت إلى عالم إخراج الأفلام الوثائقية.

الدوبلاج

الرسوم المتحركة

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مواليد 1968
فلسطينيو سوريا
ممثلات أداء صوتي سوريات
ممثلو مركز الزهرة
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21

آمنة عمر


Valerij Nikolajevič Kazakov (rus. Валерий Николаевич Казаков, se rodio 26. listopada 1952. godine). Bjeloruski je i ruski književnik, znanstvenik, mecena i javna ličnost.

Biografija
Valerij Кazakov se rodio u Magiljovskoj oblasti, Bjelorusija. Posle svršetka škole radio je u Magiljovskoj fabrici liftova, a nakon toga služio je vojsku u Estoniji i Njemačkoj i svršio višu vojno-političku školu, a zatim Кnjiževni institut imena A.M.Gorkog. Vojni dopisnik novina Crvena zvezda, član Udruženja novinara. Radio je u Ruskom udruženju veterana Afganistana, Savjetu bezbjednosti Ruske Federacije, Administraciji Predsjednika Ruske Federacije, bavio se i znanstvenim radom i bio na aspiranturi na Bjeloruskom državnom sveučilištu. Pukovnik je u penziji. Doktor (kandidat) humanističkih znanosti.

Književni rad
Autor je 28 knjiga proze i poezije, među njima su romani: "Sjen Goblina", "Sluga najstarijeg demokratskog naroda", "Crni mačor" i zbirka poezije "Prašnjavo sunce". Napisao je i zbornike publicistike i proze: "Razbijeno zrcalo Кarabaha", "Asfalt i seni" i "Samoudestrukcija". Piše na ruskom i bjeloruskom jeziku. Кnjige V. Кazakova su prevedene na bjeloruski, poljski, srpski i druge jezike. Član je i Udruženja književnika Srbije i Udruženja književnika Bjelorusije.

Nagrade
Nagrađen je s tri ordena, dvadeset medalja i odlikovanja Ruske Federacije i Bjelorusije, kandidat humanističkih znanosti. Dobitnik državne nagrade Vlade Ruske Federacije u oblasti kulture. Laureat nagrade Pavla Makoviča Adamova.

Kazakov na Balkanu
U izdanju "Pegaza" u Bijelom Polju u Crnoj Gori 2009. godine izašao je Кazakovljev roman "Sjen goblina" u prijevodu s ruskog jezika Slavke Luković. U Beogradu je 2020. godine izašla zbirka pjesama Кazakova "Prašnjavo sunce" u izdanju Udruženja poetskih stvaralaca, u prijevodu s ruskog Dajane Lazarević.

Izvori

Literatura
 Prašnjavo sunce / Прашњаво сунце. Београд, Удружење поетских стваралаца, 2020.
 Sjen Goblina / Сјен гоблина. Бијело Поље, Пегаз, 2009.
 Svet i teni Valerija Kazakova / Свет и тени Валерия Казакова. Красная Звезда, 7.10.2008.
 Tvorcheskij vecher s Valerijem Kazakovym i Sibirskimi obgnjami / Творческий вечер с Валерием Казаковым и Сибирскими огнями, MyCity.by, Могилев, 18.09.2008.
 Sibirskie ogni v Zapadnoj Evrope / Сибирские огни в Западной Европе. Европа-экспресс №22 (534) 26.05. – 01.06.2008.
 Ignatova Elena. Hronika smuty. Zarubezhye zapiski / Игнатова Елена. Хроника смуты. Зарубежные записки, 2009, №19.
 Валерый Казакоў : « У любых абставінах заставацца чалавекам » : [гутарка з В. Казаковым] / Валерый Казакоў ; гутарыла Нэллі Зігуля // Лім. — 2016. — 5 лютага. — С. 9.
 Григорьева, Н. Встреча на малой Родине // Іскра. — 2008. — 16 жніўня. — С. 2.
 Дубровин, В. Валерий Казаков: « Чем дольше живу, тем больше сомневаюсь » // Веснік Магілёва. — 2008. — 12 сакавіка. — С. 7.
 « И это все о нем… » : [Валерий Казаков] // Іскра. — 2016. — 16 студзеня. — С. 6 : фото.
 Казакоў, В. «Лепшы «сюр» жыве ў рэальнасці!» : [Валерый Казакоў і яго творчасць] / Валерый Казакоў ; Маргарыта Дзяхцяр // Лім. — 2017. — 25 жніўня. — С. 12 : фота.
 Ладутько, К. Открыть, узнать — и понять : [о новом романе В. Казакова «Черный кот»] / Кирилл Ладутько // Звязда. — 2016. — 26 красавіка. — С. 16.
 Ладутько, К. Преемственность : традиции и будущее: [Межнународный симпозиум литераторов «Писатель и время» открылся в Минске, в списке приглашенных В. Казаков] / Кирилл Ладутько // Звязда. 2016. — 9 февраля. — С. 7.
 Максимова, Е. Живой портрет современника : [творческая встреча с Валерием Казаковым] / Елена Максимова // Веснiк Магiлёва. — 2016. — 6 января. — С. 10.
 Подарок от именитого земляка // Іскра. — 2018. — 5 ліпеня. — С. 3 : фото.

Bjeloruski književnici
Pjesnici
Bjeloruski novinari
Bjeloruski književni kritičari

Valerij Kazakov


Oliviero De Fabritiis (Roma, 13 de junio de 1902 - Roma, 12 de agosto de 1982) fue un director de orquesta y compositor italiano.

Nacido en Roma, estudió allí con Refice y Setaccialo. Debutó en el Teatro Nazionale en Roma en 1920, y más tarde se cambió al Teatro Adriano. Fue secretario artístico en el Teatro de la Ópera de Roma entre 1932 y 1943. Inauguró las interpretaciones de verano en las Termas de Caracalla en 1937, con Lucía de Lammermoor. Dirigió mucho en Italia, especialmente en Verona desde 1948 hasta 1980. Dirigió muchas óperas con Beniamino Gigli, con quien también hizo grabaciones famosas de Andrea Chénier, Tosca y Madama Butterfly. En 1951 De Fabritiis dirigió una serie de interpretaciones históricas en la Ciudad de México con Maria Callas.  En 1956, dirigió la producción televisiva de Madama Butterfly, que lanzó la carrera de Anna Moffo. Aquel mismo año dirigió la banda sonora de una Tosca filmada con Maria Caniglia (que ponía la voz a Franca Duval que aparecía en pantalla), y Franco Corelli. También dirigió a Leontyne Price en su primer álbum operístico para RCA (una colección de 1960 de arias de Verdi y Puccini, conocida como "El álbum azul"), y Luciano Pavarotti y Montserrat Caballé en grabaciones de Mefistófeles y Andrea Chénier.

Apareció a menudo en Europa, América y Japón, dirigiendo principalmente el repertorio operístico italiano. Fue admirado por su calidez de expresión italianizada, y por su habilidad a la hora de equilibrar la consideración por las voces y detalles instrumentales. También fue compositor de obras vocales.

Falleció en Roma.

Fuentes
 Grove Music Online, Piero Rattalino, julio de 2008.

Enlaces externos

Directores de orquesta de Italia
Músicos clásicos del siglo XX de Italia
Nacidos en Roma
Fallecidos en Roma

Oliviero De Fabritiis


Den skotske singer-songwriter Amy Macdonalds diskografi består af fire studiealbum, 11 singler og 9 musikvideoer. Hendes debutalbum, This Is the Life, blev udgivet den 30. juli 2007 og solgte mere end 3 millioner eksemplarer hovedsageligt i Europa. Albummet toppede UK Albums Chart samt flere andre europæiske lande som Schweiz.

Den første single, "Poison Prince", udkom 7. maj 2007. Andre singler fra debutalbummet tæller "Mr Rock & Roll" og albummets titelnummer, var også succesfulde, og nåede i top 40 på UK Singles Chart og opnåede også succes andre steder i Europa, særligt i Tyskland. "L.A." og "Run" nåede ikke ind på Storbritanniens hitliste, men blev hit i andre lande.

Macdonalds andet studiealbum, A Curious Thing, blev udgivet i marts 2010. Førstesinglen "Don't Tell Me That It's Over" blev et moderat hit i Storbritannien, hvor den nåede nummer 48 på UK Singles Chart, men havde mere succes i det øvrige Europa. Her nåede den nummer 6 i Tyskland og nummer 2 i Belgien. Den anden single, "Spark", kom ikke ind på den britiske hitliste, men formåede det i andre lande. Flere andre singler, der udkom fra albummet, fik også moderat succes i Europa.

Macdonalds tredje album, Life in a Beautiful Light, udkom i juni 2012. Førstesinglen "Slow It Down" blev et moderat hit i Storbritannien, hvor den nåede nummer 45 på UK Singles Chart. Den kom også på hitlisten i Østrig, Belgien, Tyskland og Schweiz.

Hendes fjerde studiealbum, Under Stars, blev udgivet den 17. februar 2017. "Dream On" udkom som førstesingle den 6. januar 2017.

Albums

Studiealbums

Live albums

Singler

Som primær kunstner

Andre optrædender

Musikvideoer

Referencer

Eksterne henvisninger
 Amy Macdonald på Discogs

Diskografi
Macdonald, Amy diskografi

Amy Macdonalds diskografi