Tratatul de la Eger (în ), numit și Compromisul Principal de la Eger (în ) sau Pacea de la Eger (în ) a fost încheiat la data de 25 aprilie 1459 în orașul imperial Eger (Cheb), reședința administrativă a pionului imediat al Egerland (Reichspfandschaft Eger). Tratatul a stabilit granița dintre Regatul Boemiei și Principatul Saxoniei pe creasta principală a Munților Metaliferi care se întind de la Eger la râul Elba. Granița a rămas în mare parte neschimbată până în prezent, separând Republica Cehă și Germania, și este, astfel, una dintre cele mai vechi frontiere încă existente în Europa.

Context
La acel moment, principele Wettinului Frederick al II-lea al Saxoniei și fratele său Wilhelm al II-lea de Thuringia a rearanjat dominioanele lor la Împărțirea Altenburgului din 1445 și ca urmare a Războiului Fratricid Saxon. În 1432 Frederick a ajuns deja la un acord de pace separat cu husiții din Boemia.

După moartea regelui habsburghez Albert al II-lea al Germaniei, liderul utraquist George de Poděbrady a fost ales regent al Boemiei de catre nobili locali în 1448, În ciuda rezistenței suporterilor catolici ai fiului minor al lui Albert și moștenitorul la tron Ladislau Postumul, conduși de pârcălabul Meinhard de Neuhaus. În războiului fratricid saxon, George l-a susținut fratele mai mic, William. După moartea subită a lui Ladislau, el a fost încoronat rege al Boemiei de către nobilimea utraquistă în 1458, William fiind și el un candidat pentru succesiune.

Acordul
În 1459 frații Wettin au căzut de acord cu George de Poděbrady că orașele, castelele, piețele și satele aflate la sud de Munții Metaliferi, care anterior aparținuseră Coroanei Boemiei (la fel ca Most, Castelul Rýzmburk de la Osek și Duchcov), împreună cu toate organismele seculare și religioase, dobânzile, taxele, etc. aparțineau moșiilor regelui George, în timp ce moșiile și castelele situate pe latura de nord, în regiunea Vogtland și fosta Marcă de Meissen ar trebui să fie lăsate principilor saxoni. Prin acest acord, disputele de frontieră care apăreau în mod constant au fost în cele din urmă încheiate. Acestea fiind spuse, unele locuri și dominioane de la nord de Munții Metaliferi au continuat să fie feude ale coroanei din Boemia.

Urmări
La moartea principelui Frederick al II-lea în 1464, fiul său cel mare Ernest a domnit împreună cu fratele său mai mic Albert. Tărâmul lor cuprindea toate ținuturile Wettin, moment în care unchiul lor, William de Turingia, a murit fără a avea moștenitori de sex masculin, în 1482. Cu toate acestea, prin Tratatul de la Leipzig din 1485, frații au împărțit din nou ținuturile saxone, cu regiunile vestice ale Turingiei și regiunile Vogtland ajungând sub conducerea lui Ernest și estul Meissen sub conducerea lui Albert. George de Poděbrady a trebuit să se confrunte cu rezistența continuă a nobilimii catolice susținută de Papa Paul al II-lea, care l-a desemnat pe Matei Corvin rege al Boemiei în 1469.

Cea mai importantă schimbare la frontiera stabilită prin tratatul 1459 s-a întâmplat în 1546, când ducele Maurice de Saxonia și regele Ferdinand I au împărțit ținutul baronului Schwarzenberg, fosta posesiune a principelui Johann Friedrich, ca parte din prada de război rezultată în urma războiului Schmalkaldic, Boží Dar și Horní Blatná trecînd la Boemia.

Vezi și
 Frontiera între Republica Cehă și Germania

Istoria Cehiei
Istoria Germaniei
Tratate ale Cehiei
Tratate ale Germaniei
Tratate de pace
Schimbări teritoriale

Tratatul de la Eger


Afsked er en dansk kortfilm fra 2004 instrueret af Esben Larsen.

Handling
Michael er taget hjem for at sige farvel til sin døende far.

Medvirkende

 Philippe L. Christiansen, Michael
 Hanne Uldal, Ruth
 Steffen Dalsgaard, Gert

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Afsked (film fra 2004)


Die Lufeng-Formation (; vormals Untere Lufeng-Formation, , der Lufeng-Gruppe/-Serie) ist eine lithostratigraphische Einheit kontinental-sedimentären Ursprunges im Rang einer Formation. Sie ist unterjurassischen Alters und in der Provinz Yunnan im Süden Chinas verbreitet. Benannt ist sie nach dem Kreis Lufeng in Zentral-Yunnan. Die Lufeng-Formation hat weltweit Bedeutung durch ihren Gehalt an fossilen Landwirbeltieren insbesondere an Dinosauriern und frühen Säugetieren.

Stratigraphie und Lithologien
Die Formation ist Teil der Sedimentfüllung des sogenannten Sichuan-Yunnan-Beckens, die eine Abfolge von der Obertrias bis zur Oberkreide umfasst. Die Lufeng-Formation tritt heute im südlichen Teil (Yunnan-Becken) dieses ehemaligen Ablagerungsraumes im Randbereich einiger kleinräumiger tektonischer Senken (Lufeng-Becken, Chuanjie-Becken) zutage. Im Lufeng-Becken erreicht sie eine Mächtigkeit von mehr als 730 Metern, im Chuanjie-Becken ist sie teilweise nur knapp 275 Meter mächtig. Intern wird sie seit dem Jahr 2000 formell in das untere/ältere Shawan-Member und das obere/jüngere Zhangjia'ao-Member gegliedert. Für die "Untere Lufeng-Formation" der traditionellen Stratigraphie ist eine Gliederung in die unteren/älteren "dunkel-/blassvioletten Schichten", engl. "dark/dull purplish beds", und die oberen/jüngeren "tief-/dunkelroten Schichten", engl. "deep/dark red beds", üblich (identisch mit den Members der neuen Nomenklatur).

Die Formation besteht aus einer Wechsellagerung meist rötlicher Silt- und Tonsteine mit Einschaltungen teils arkotischer Sandsteine. Die Basis der Formation ist durch kiesige und konglomeratische Schichten gekennzeichnet. Silt- und Tonsteine sind seinerzeit wahrscheinlich am Grund von Seen und in Schwemmebenen, Sandsteine, Kiese und Konglomerate in fließendem Wasser abgelagert worden.

Basierend auf dem Vorkommen bestimmter fossiler Muscheln und Muschelkrebse (Ostracoden) sowie auf der Zusammensetzung der Wirbeltierfossilfauna (siehe unten) gilt ein frühjurassisches Alter der Lufeng-Formation als gesichert. Dieses wird oft weiter auf den frühen Unterjura (? Hettangium und Sinemurium) eingegrenzt. Die Lufeng-Formation lagert teils der obertriassischen Etouguang-Formation (Kunyang-Gruppe) teils präkambrischem oder altpaläozoischem Grundgebirge auf und wird von der Chuanjie-Formation (vormals die untersten Schichten der "Oberen Lufeng-Formation") überlagert.

Fossilfauna

Die Lufeng-Formation ist die bedeutendste wirbeltierführende Formation des chinesischen Unterjura und eine der bedeutendsten landwirbeltierführenden Formationen des Unterjura weltweit. Erste Grabungen fanden in den 1930er Jahren statt, nachdem beim Straßenbau fossile Knochen zum Vorschein gekommen waren.

Die Wirbeltierfossilfauna wird von Dinosauriern, speziell von basalen Vertretern der Sauropodomorpha ("Prosauropoden" und frühe Sauropoden) dominiert, enthält aber auch frühe Vertreter der Crocodylomorpha und Sphenodontia sowie modernere Therapsiden ("höhere" Cynodontia einschl. basaler Mammaliaformes). Vor Entdeckung von Odontochelys in der Guizhou-Provinz enthielt das Zhangjia'ao-Member der Lufeng-Formation die ältesten, wenngleich nicht auf Gattungsebene klassifizierbare Schildkrötenfossilien in China. Häufigster Vertreter ist der "Prosauropode" Lufengosaurus. Von besonderer stammesgeschichtlicher Bedeutung sind die frühen Mammaliaformes Morganucodon (einschl. "Eozostrodon"), Sinoconodon und Hadrocodium.

Ferner sind aus der Lufeng-Formation seit 2009 auch fossile Trittsiegel und Fährten bekannt. Die ersten Funde wurden als neue Ichnospezies Changpeipus pareschequier beschrieben, gehören zum dreizehigen (tridactylen) Grallator/Eubrontes-Formenkreis und sind wahrscheinlich von den in der Lufeng-Fauna vertretenen coelophysoiden Theropoden ("Dilophosaurus", "Sinosaurus", cf. Megapnosaurus) erzeugt worden. Nachfolgend wurden neben weiteren Theropoden- auch Ornithischierspuren gefunden und der Ichnogattung Shenmuichnus zugeordnet. Verursacher könnten die in der Lufeng-Fauna vertretenen thyreophoren Tatisaurus und Bienosaurus gewesen sein. Trittsiegel, die sich den in der Körperfossilfauna so dominanten Sauropodomorpha zuordnen lassen, sind aus der Lufeng-Formation bislang (Stand: 2016) nicht bekannt. Des Weiteren sind auf Knochenoberflächen des Skelettes eines als cf. Yunnanosaurus identifizierten "Prosauropoden" zahlreiche erhabene lineare Strukturen festgestellt worden, die als diagenetisch verfüllte Fraßspuren aasverwertender Insekten gedeutet und als neue Spurengattung Taotieichnus beschrieben wurden. Zudem kommt in den Sedimenten die wahrscheinlich von Wirbellosen erzeugte Spur cf. Diplocraterion vor.

Einzelnachweise

Yunnan
Lithostratigraphie
Gesteinseinheit des Jura

Lufeng-Formation


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1959 war die siebente Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka. Sie fand in Colombo statt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1959
Badminton 1959
Badmintonwettbewerb in Colombo


Die Liste der meistgesehenen Filme in Portugal 2004 führt die meistgesehenen Spielfilme auf, die im Jahr 2004 in Portugal in die Kinos kamen.

Die 20 meistgesehenen Filme

Vorführungen nach Distrikt/Autonomer Region

Weblinks
 Instituto do Cinema e do Audiovisual (ICA) - Ranking der 20 meistgesehenen Filme 2004 (PDF; 200 kB)
 ICA - Einnahmen, Vorführungen und Zuschauer 2004 (PDF; 252 kB)

!Portugal
!2004


Lockhart Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lockhart Township (Indiana)
 Lockhart Township (Minnesota)

Lockhart Township


Trećesvibanjski (Svibanjski) Ustav prvi je europski i drugi svjetski Ustav koji je 3. svibnja 1791. proglasio Veliki Sejm Poljsko-Litavske Unije u današnjoj Predsjedničkoj palači u Varšavi. Predstavlja prvi Ustav na europskom tlu koji je ukinuo izbornost kralja i staleške povlastice, omogućivši pučanstvu predstavništvo u Sejmu, pravo stjecanja zemljišnog posjeda i stupanja u svećeničku, časničke i činovničke službe. Ustavom je također proglašeno sjedinjenje Poljske i Litve u jedinstvenu državu.

Proglašenjem Ustava kralj Fridrik II. Veliki prekida prusko savezništvo s Poljsko-Litavskom Unijom te se priklanja Targowickoj konfederaciji ruske carice Katarine Velike, s čijom pomoći podiže pobunu. U sukobu državnih vlasti i velikaša Poljsko-Litavske Unije pobjedu odnosi konfederacija te dolazi do Druge podjele Poljske između Pruske i Rusije. Simbolički je Sejm 1793. poništio odredbe Ustava, iako je takva odluka upitne pravne snage zbog pravne nemoći Sejma nakon podjele Poljske. Time je Ustav na snazi bio manje od 19 mjeseci.

Izvori

Vanjske poveznice
 Izvornik Ustava u mrežnoj pismohrani poljske vlade

Povijest Poljske
Povijest Litve

Trećesvibanjski Ustav


(13774) Spurný, denumire internațională (13774) Spurny, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13774 Spurný este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 9,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13774 Spurný


March refererer normalt til en velordnet række af mennesker til repræsentative, demonstrerende eller militære formål. Men selv en længere gåtur eller tur til fods kan beskrives som en march.

Se også
 Yomp
 Hærvejsmarchen
 IML Walking Association

Eksterne henvisninger

Gang
Militær

March (vandring)


The year 1889 in science and technology involved some significant events, listed below.

Biology
 Francis Galton publishes Natural Inheritance, a book which summarizes the results of a number of his papers and inspires Karl Pearson, Raphael Weldon and others to develop the mathematics and statistics of inheritance and biometry.
 Joseph von Mering and Oskar Minkowski at the University of Strasbourg demonstrate that a function of the mammalian pancreas is to produce the hormone insulin, the lack of which leads to diabetes mellitus.
 Hugo de Vries publishes Intracellular Pangenesis, a book which postulates the existence of genes.

Chemistry
 Frederick Abel and James Dewar patent cordite.
 Svante Arrhenius provides a physical explanation for the Arrhenius equation on the reaction rate constant.

Earth sciences
 July 28 – 1889 Kumamoto earthquake, recorded as far away as Potsdam, Germany.
 October 6 – Mount Kilimanjaro's summit is first reached, by German geologist Hans Meyer.
 Returning to France from his expedition up the Niger River, Louis Gustave Binger reveals that the Mountains of Kong do not exist.

History of science
 Adolf Erik Nordenskiöld publishes the Facsimile-Atlas to the Early History of Cartography in Stockholm.

Mathematics
 Joseph Louis François Bertrand publishes Calcul des probabilités ("Calculation of probabilities") containing the Bertrand's box paradox in probability theory.
 Giuseppe Peano publishes Arithmetices principia, nova methodo exposita ("The principles of arithmetic presented by a new method") containing the Peano axioms for the natural numbers.

Medicine
 May – Johns Hopkins Hospital opens in Baltimore, Maryland, with senior founding staff comprising pathologist William Henry Welch, surgeon William Stewart Halsted, gynecologist Howard Atwood Kelly and internist William Osler, who originates the concept of a residency for training junior doctors.
 The 1889–1890 flu pandemic originates in Russia.

Paleontology
 First Barosaurus remains excavated in the Morrison Formation of South Dakota by Othniel Charles Marsh and John Bell Hatcher of Yale University.

Psychology
 The Müller-Lyer illusion is devised.

Technology
 January 8 – Herman Hollerith receives a patent in the United States for his electric tabulating machine.
 March 12 – Almon B. Strowger, an undertaker in Topeka, Kansas, files a patent in the United States for an automatic telephone exchange using the Strowger switch.
 May 6–October 31 – Exposition Universelle in Paris, with the Eiffel Tower as its entrance arch. At 300 m, the tower's height exceeds the previous tallest structure in the world by 130 m. The Galerie des machines, designed by architect Ferdinand Dutert and engineer Victor Contamin, at 111 m, spans the longest interior space in the world at this time.
 June 3 – The first long distance electric power transmission line in the United States is completed, running  between a generator at Willamette Falls and downtown Portland, Oregon.
 An early method of high-voltage direct current transmission as developed by Swiss engineer René Thury is implemented commercially in Italy by the Acquedotto de Ferrari-Galliera company, transmitting 630 kW at 14 kV DC over a distance of 120 km.
 Probable date – Car to the design of Siegfried Marcus completed in Vienna.

Awards
 Copley Medal: George Salmon
 Wollaston Medal for Geology: Thomas George Bonney

Births
 January 17 – Ralph H. Fowler (died 1944), English physicist and astronomer.
 March 21 – Frederick Osborn (died 1981), American philanthropist and eugenicist.
 April 21 – Paul Karrer (died 1971), Swiss winner of Nobel Prize in Chemistry.
 May 18 – Thomas Midgley, Jr. (died 1944), American chemist and inventor.
 June 4 – Beno Gutenberg (died 1960), German-born seismologist.
 June 23 – Verena Holmes (died 1964), English mechanical engineer and inventor.
 July 18 – Axel Boëthius (died 1969), Swedish archeologist of Etruscan culture.
 July 30 (O.S. July 17) – Vladimir K. Zworykin (died 1982), Russian-born pioneer of television technology.
 August 1 – Walter Gerlach (died 1979), German physicist.
 August 7 – Léon Brillouin (died 1969), French physicist.
 August 11 – Ross T. McIntire (died 1960), American naval surgeon.
 September 7 – Mary Barkas (died 1959 or 1961), New Zealand psychiatrist.
 September 28 – Hugh Whistler (died 1943), English ornithologist of India.
 November 20 – Edwin Hubble (died 1953), American astronomer.
 November 24 – William Justin Kroll (died 1973), Luxembourgish metallurgist.
 December 21 – Sewall Wright (died 1988), American geneticist.
 December 29 – Vera Fedorovna Gaze (died 1954), Russian astronomer.
 John Ryle (died 1950), English physician and epidemiologist.

Deaths
 January 4 – Mary Philadelphia Merrifield (born 1804), English algologist.
 February 8 – Roberto Duarte Silva (born 1837), Portuguese chemist.
 March 8 – John Ericsson (born 1803), Swedish American mechanical engineer and inventor.
 March 16 – Ernst Wilhelm Leberecht Tempel (born 1821), German astronomer.
 March 22 – Sophia Wilkens (born 1817), Swedish pioneer in the education of students with intellectual disability.
 April 19 – Warren De La Rue (born 1815), British astronomical photographer.
 June 28 – Maria Mitchell (born 1818), American astronomer.
 July 30 – Miles Joseph Berkeley (born 1803), English botanist.
 August 21 (O.S. August 9) – Nikolai Annenkov (born 1819), Russian botanist.
 October 11 – James Joule (born 1818), English physicist.
 October 18 – Antonio Meucci (born 1808), Italian American inventor.

References

19th century in science
1880s in science

1889 in science


Buel del Lovo es una isla italiana en la laguna de Venecia en la parte inferior del canal Mazzorbo.  Su nombre es casi seguro que se refiere al camino difícil  que se tiene que tomar para llegar a ella. La isla tiene una superficie de 0,7 hectáreas (0,007 km²).

Durante mucho tiempo fue sede de puestos militares, que estuvieron ahí desde el , una verdadera fortaleza se mantuvo activa hasta la Primera Guerra Mundial.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Islas de la laguna de Venecia

Buel del Lovo


පූර්වයේ රුසියාව සහ මෝල්ඩෝවා ජැක්සන් -වානික් සමාලෝපනය සහ  සර්ගේයි මැග්නීට්ස්කි නියාම නීති වගකීම් පණත 2012 ලෙසින් හැඳින්වුනු, මැග්නීට්ස්කි පණත,  යනු  නොවැම්බර්–දෙසැම්බර් 2012 දී එ.ජ. කොංග්‍රස් මණ්ඩලය විසින් සම්මත කරගන්නාලද ද්විපක්ෂ පණත් කෙටුම් පතකි. 2012, දෙසැම්බර් 14 දිනදී මෙම පණත ජනාධිපති බැරක් ඔබාමා විසින් අත්සන යොදා නීතිය බවට පත් කෙරිණි.

ඉතිහාසය
2009දී, නීතිඥ සහ විගණක සර්ගේයි මැග්නීට්ස්කි, මොස්කව් සිපිරිගෙයක මියගියේ රුසියානු බදු නිලධාරින් සම්බන්ධ වංචාවක් පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමෙන් පසුවයි.

නීතිය
2012 ජූනි හිදී, මන්ත්‍රී මණ්ඩල විදේශ කටයුතු කාරක සභාව විසින් සර්ගේයි මැග්නීට්ස්කි නියාම නීති වගකීම් පණත 2012 (H.R. 4405) ලෙසින් පණත සම්මත කර ගන්නා ලදි. පණතෙහි ප්‍රධාන අභිලාෂය වූයේ, එක්සත් ජනපදයට ඔවුන් ඇතුළුවීම සහ එක්සත් ජනපදයෙහි ඔවුන්ගේ බැංකු  ගිණුම් භාවිතා කිරීම වැලැක්වීමෙන්, සර්ගේයි මැග්නීට්ස්කිගේ මරණයට වග කිය යුතු යැයි සැලකෙන රුසියානු නිලධාරීන්ට දඬුවම් ලබා දීමය. මෙම පණත් කෙටුම් පත සෙනෙට් මණ්ඩල මඬුල්ලක් විසින් ඊළඟ සතියේදී සාකච්ඡාවට ගැනීමට නියමිතව තිබූ අතර ජාත්‍යන්තර සබඳතාවන්හී උච්ච වෙමින් පැවති ආවේගයන් හමුවේ පුළුල් අවධානයට යොමු වෙමින් පැවතිණි.

ආශ්‍රිත

මැග්නීට්ස්කි පණත


Ndre Mjeda (20 November 18661 August 1937) was an Albanian philologist, poet, priest, rilindas, translator and writer of the Albanian Renaissance. He was a member of the Mjeda family.

He was influenced by the Jesuit writer Anton Xanoni and the Franciscan poet Leonardo De Martino.

Life

From 1880 until 1887, Mjeda studied literature at the Carthusian monastery of Porta Coeli, in Valencia, Spain, rhetoric, Latin and Italian in Croatia at a Jesuit institution, at the Gregorian University in Rome, and at another Gregorian college in Chieri, Italy. During these studies, Mjeda began to write Albanian poetry. Some of his most famous poems include Vaji i Bylbylit (The Nightingale's Lament) (1887) and Vorri i Skanderbegut (Skanderbeg's grave).

Mjeda also taught music in Cremona, Italy, at the College of Marco Girolamo Vida from 1887 to 1891, and translated various religious literature. He published Jeta e sceitit sc' Gnon Berchmans (The Life of St John Berchmans) (1888), and T' perghjamit e Zojs Bekume (Imitation of the Holy Virgin) (1892), a translation from Spanish, Katekizmi i Madh (The Great Catechism), another translation, and Historia e Shejtë (Sacred History).

Mjeda later on studied theology at the Jesuit college in Kraków, Poland, and taught philosophy and philology, as well as served as a librarian at the Gregorian college in Kraljevica, where he was also appointed professor of logic and metaphysics. He was expelled in 1898 after a conflict between Austria-Hungary and the Vatican. In 1899, Mjeda, along with Preng Doçi and Gjergj Fishta founded the Shoqnia e bashkimit të gjuhës shqipe (Society for the Unity of the Albanian Language) literary society, usually known as the Shoqnia Bashkimi (The Union Society), or simply Bashkimi (The Union) of Shkodra for publishing Albanian language books.

In 1901, Mjeda founded the Agimi (Dawn) Society in Shkodër. Mjeda devised the Agimi alphabet based on Latin characters following the principle of one letter for a sound and used diacritic marks for other peculiar sounds in the Albanian language. In Hamburg 1902, Mjeda's alphabet was approved by the International Congress of the Orientalists and in May by most of the Catholic clergy in Shkodër. Books subsidized by Austria-Hungary were published in the Agimi Alphabet which rivaled the Bashkimi Alphabet for writing Albanian. In 1908, Mjeda was a delegate at the Albanian alphabet Congress of Monastir representing the Agimi Society. Mjeda supported the Latin character Istanbul alphabet as it contained the principle of one letter, one sound and its Latin characters were also similar to the rival Bashkimi alphabet. Toward the late Ottoman period, Mjeda supported Austro-Hungarian intervention in Albanian affairs within the Ottoman Empire.

Mjeda served as a member of the Albanian Literary Commission, in Shkodër, under the Austro-Hungarian administration, as well as a deputy in the National Assembly of Albania. He left politics after Fan Noli's defeat, and the rise of King Zog. He then served as a parish priest in Kukël, and taught the Albanian language and literature at the Jesuit college in Shkodër until his death.

See also
Albanian literature
Culture of Albania

References

External links

 Biography at Albanianliterature.com
 Përmbledhje vjershash për fëmijë

1866 births
1937 deaths
Activists of the Albanian National Awakening
20th-century Albanian Roman Catholic priests
Albanian Catholic poets
Albanian Jesuits
Albanian male poets
Albanian translators
Albanian philologists
Albanian male writers
19th-century Albanian Roman Catholic priests
19th-century Albanian poets
20th-century Albanian poets
20th-century Albanian politicians
19th-century Albanian writers
20th-century Albanian writers
Romantic poets
Ndre
Pontifical Gregorian University alumni
Writers from Shkodër
People from Scutari vilayet

Ndre Mjeda


رود لافر (بالإنجليزية:Rod Laver), من مواليد 9 أغسطس 1938, لاعب كرة مضرب أسترالي. وقد سمي الملعب الرئيسي لبطولة أستراليا المفتوحة لكرة المضرب، على اسمه.

وهو اللاعب الوحيد الذي تمكن من الفوز بجميع البطولات الكبرى لكرة المضرب الأربعة في نفس السنة، وهذا الإنجاز يسمى غراند سلام.

نهائيات فردي البطولات الكبرى

فاز (11)

الوصيف (6)

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب من الـ ATP
 معلومات عن اللاعب من الـ TennisFame
 معلومات عن اللاعب من الـ ITF
 معلومات عن اللاعب من الـ DavisCup
 معلومات عن اللاعب من الـ Wimbeldon
 معلومات عن اللاعب من الـ BBC

أبطال الجراند سلام (كرة مضرب) في الزوجي المختلط
أبطال الجراند سلام في زوجي كرة المضرب
أبطال الجراند سلام في كرة المضرب
أبطال بطولة أستراليا المفتوحة
أبطال بطولة أستراليا لكرة المضرب
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا لكرة المضرب
أبطال بطولة ويمبلدون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من روكهامبتون
أشخاص من كارلسباد (كاليفورنيا)
أعضاء قاعة مشاهير الرياضة الأسترالية
أعضاء قاعة مشاهير كرة المضرب الدولية
أعلام كرة مضرب من كوينزلاند
المركز الأول في التصنيف العالمي لكرة المضرب
حاصلون على وسام الرياضة الاسترالية
لاعبو كرة مضرب أستراليون
لاعبو كرة مضرب محترفون قبل الحقبة المفتوحة
مواليد 1938
أستراليون أعضاء في وسام الإمبراطورية البريطانية

رود ليفر


KZ, K-Z eller kz har flere betydninger:

Kunst og media
 KZ, en af de to oprindelige medlemmer i den japanske musikgruppe Livetune.
 KZ Tandingan (født 1992), filippinsk sanger
 K-Z, en italiensk dokumentarfilm fra 1972
 Kuhns Zeitschrift, en af de tidligere navne for tidskriftet Historische Sprachforschung

Steder
 Ka'ba-ye Zartosht - eller Kaabah of Zoroaster, et 5. århundrede BCE tårn ved Naqsh-e Rustam, et arkæologisk sted i Iran.
 Kazakhstan (ISO 3166 kode: KZ)
 Tyske koncentrationslejre - (1933–1945)

Transportation
 Nippon Cargo Airlines (IATA kode: KZ)
 Kramme & Zeuthen - dansk flyvemaskinebygger.
 Kuaizhou - en kinesisk familie af transportraketter
 Toyota KZ engine - en dieselmotor lavet til biler

Andre anvendelser
 .kz - internet landekode for Kazakhstan
 Kz - symbol for Angolan kwanza, Angolas møntfod.

KZ


Bode ist ein relativ kleiner Einschlagkrater auf der Mondvorderseite zwischen Sinuis Aestuum und Sinus Medii, nordwestlich von Pallas.
Der Krater ist schüsselförmig mit flachem Boden.
Östlich davon befindet sich ein System von Mondrillen, die Rimae Bode.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Johann Elert Bode offiziell benannt.

Weblinks

 Bode auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Bode (Mondkrater)


Les P7 AL 2301 à 2330 sont des locomotives à tender séparé, affectées à la traction des trains rapides et des express sur le réseau de la compagnie des chemins de fer d'Alsace - Lorraine.

Histoire
Une série de 30 locomotives est commandée par la  Direction générale impériale des chemins de fer d'Alsace-Lorraine (EL), pour assurer la traction des trains rapides Livrées à partir de 1903, Elles sont basées au dépôt de Strasbourg.

En 1912, elles sont numérotées 2301 à 2330. En 1918 après l'armistice, le résau est exploité par la compagnie des chemins de fer d'Alsace Lorraine qui conserve les numéros.

En 1938, lors de la création de la SNCF, elles deviennent les 1-230 C 301 à 330.
Elles disparaissent entre 1950 et 1953 pour les dernières.

La construction
 N° 2301 à 2330, livrées par la SACM en 1902-1903

Description
Ces locomotives correspondent au type P7 des chemins de fer alsaciens. Elles ont un moteur compound à 4 cylindres. Les cylindres à haute pression sont à l'extérieur du chassis. Les cylindres à basse pression à l'intérieur.

Le premier essieu est entrainé par les cylindres BP le second par les cylindres HP.

La chaudière est équipée d'un foyer Belpaire. Le dôme se trouve à laplomb du premier essieu moteur. La distribution est du type Heusinger.

Caractéristiques
Longueur :
Poids à vide:
Poids en charge:
Timbre:
Capacité en charbon du tender:
Surface de grille :
Surface de chauffe:
Diamètre des roues (motrices):
Diamètre des roues (porteuses):
Dimensions des cylindres HP (haute pression), alésage x course: 340 x
Dimensions des cylindres BP (basse pression), alésage x course: 560 x
Vitesse maximum:

Notes et références

Locomotive à vapeur française
Matériel roulant du Réseau d'Alsace-Lorraine

P7 AL 2301 à 2330


O Quilombo Vidal Martins é uma comunidade remanescente de quilombo formada pelos descendentes de Vidal Martins, uma pessoa escravizada nascida no ano 1845 no Rio Vermelho em Florianópolis.

Processo de reconhecimento e titulação do território
Em seu processo de reconhecimento e titulação do território, a comunidade foi reconhecida pela Fundação Cultural Palmares em 25 de outubro de 2013.

Esforços cobrando o andamento das etapas do processo de demarcação e elaboração de documentação foram feitos pela comunidade. Por meio de manifestação pública uma audiência com a reitoria da UFSC cobrando a elaboração do relatório antropológico foi realizada em 20 de março de 2019. Em nota de esclarecimento a equipe responsável pela elaboração do  relatório Sócio-Antropológico informa que todas as etapas que estavam sob sua responsabilidade já haviam sido realizadas e os próximos passos deveriam ser dados pelo INCRA, também se solidarizaram com a comunidade afirmando o apoio a causa quilombola e manifestando a compreensão de que o próprio INCRA estava ameaçado devido as circunstâncias políticas e institucionais daquele momento histórico.

Após obstáculos impostos pela burocracia e esperançosos com a reparação de injustiças históricas, apenas em 14 de novembro de 2019 o esforço da comunidade consegue alcançar o relatório de identificação que havia sido elaborado sob a responsabilidade do INCRA.

Com a abertura de editais de regularização fundiária, ocorridos em 10 de fevereiro de 2020 e 11 de fevereiro de 2020, que buscavam dar andamento ao processo de reconhecimento e titulação do território e balizados pelo Relatório Técnico de Identificação e Delimitação foi delimitado um prazo para possíveis contestações dos limites territoriais da comunidade.

Foi necessária a interferência judicial sob pena de multa diária para o INCRA impondo a conclusão do cronograma de regularização da comunidade em um prazo de 300 dias. Na ocasião a relatoria do caso afirmou que:

Apenas em 21 de julho de 2022  o INCRA publicou a portaria número 1511 que reconhece e declara a área de 961,2893 ha como pertencente a comunidade. Após esses procedimentos todos, restam ainda as fases de demarcação e delimitação física da área e, finalmente, a titulação.

Trabalhos acadêmicos versando sobre a comunidade

 Jéssica Castro Antunes (2021), Quilombo Vidal Martins, caminhos da retomada. TCC. UFSC.

Ver também

 QUILOMBO VIDAL MARTINS NARRATIVAS E MEMÓRIAS

Ligações externas

 Florianópolis – Quilombo Vidal Martins
 Comissão Pró-Índio: Vidal Martins

Comunidades quilombolas de Santa Catarina

Quilombo Vidal Martins


نادي الأنصار هو أحد أندية كرة القدم في ليبيا. تأسس بتاريخ 4 أبريل 1984 في مدينة البيضاء عبر مجموعة من الشباب وتم اعتماده لدى الاتحاد الليبي لكرة القدم رسمياً، يتميز بتخريج المهاجمين الجيدين ذوي القدرة العالية على الوصول للمرمى ولكن إمكانياته لا زالت ضعيفة وهو يطمح للوصول للدرجة الأولى. يرتدي الفريق القمصان البرتقالية. وينافس حاليا ضمن الدرجة الثانية الليبية.

أندية كرة قدم أسست في 1984
أنصار
تأسيسات سنة 1984 في ليبيا

نادي الأنصار (ليبيا)


Pe unde am fost și am colindat este un film românesc din 1982 regizat de Laurențiu Damian.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1982 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1982
Filme regizate de Laurențiu Damian

Pe unde am fost și am colindat


La ligne Soleure – Herzogenbuchsee est une ligne de chemin de fer établie entre Soleure et Herzogenbuchsee en Suisse. La ligne est ouverte en 1857 et fermée au trafic voyageurs en 1992, puis une partie a rouvert en 2004 sur un prolongement de Soleure à Wanzwil. Dans la région, le nom familier de la ligne était Buchsibahn.

Historique

La ligne, à voie unique , d'Herzogenbuchsee à Soleure, avec le prolongement de Soleure à Bienne, est mise en service le  dans le cadre de la ligne du Pied-du-Jura par la Compagnie du Central-Suisse. Depuis le , Herzogenbuchsee possédait une liaison ferroviaire vers Aarburg-Oftringen et le , avec l'ouverture de la ligne vers Berne Wylerfeld, le village devient un nœud ferroviaire, ce qui marque le début d'un important développement économique et conduit à la construction d'un quartier de la gare.

La ligne a connu son essor entre son ouverture et 1876, année de l'ouverture de la ligne entre Olten et Soleure. Avec ce nouveau tracé, le trafic au pied sud du Jura emprunte désormais l'itinéraire le plus court et le plus direct entre Olten et Soleure, et déclasse ainsi la ligne Soleure - Herzogenbuchsee en une ligne secondaire.

Les premières gares de la ligne étaient situées à Inkwil et Subingen, celles de Derendingen et Etziken ont été ajoutées plus tard. En 1944, l'itinéraire est électrifié et le maigre horaire a été quelque peu élargi. Dans les années 1970, la désaffectation de la ligne a été envisagée, puis reportée. Le , le service voyageurs de la ligne est fermé et est remplacé par un service routier en bus. La ligne est désélectrifiée et certains tronçons sont utilisés comme voie d'évitement.

Prolongement Soleure – Wanzwil
Avec la planification de nouvelles lignes dans le cadre du projet Rail 2000, la ligne est apparue à plusieurs reprises à partir des années 1980 comme une variante possible pour le tracé de la nouvelle ligne entre Olten et Berne sur le plateau suisse. Elle faisait partie des quatre variantes finales, le choix de la nouvelle ligne principale retombant finalement sur la nouvelle ligne Mattstetten – Rothrist. La connexion à Soleure, qui n'a pas pu être réalisée directement, a été compensée par une variante sud plus, qui est une branche de la nouvelle ligne Ligne Mattstetten – Rothrist suivant la ligne désaffectée depuis Wanzwil. L'extension de la ligne Soleure – Wanzwil est réalisée en conservant l'ancien tracé entre Soleure et Inkwil et en démolissant le tronçon Inkwil – Herzogbuchsee, à mi-chemin duquel se trouve Wanzwil. A Inkwil, la ligne restée à voie unique se sépare en deux tunnels monotubes, qui mènent à la nouvelle ligne Ligne Mattstetten – Rothrist en direction de Rothrist sans se croiser. L'extension de la ligne a est mise en service en , en même temps que la ligne Mattstetten – Rothrist, et est utilisée exclusivement pour le trafic longue distance, les arrêts historiques ne sont plus desservis. La vitesse maximale entre Soleure et Subingen est de , puis de  à partir de là. L'aiguillage de transition vers la ligne de Mattstetten à Rothrist peut également être utilisé à .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
  Chemins de fer fédéraux suisses

Liens externes
 Ligne Herzogenbuchsee-Inkwil sur eingestellte-bahnen.ch

Ligne ferroviaire du canton de Berne
Ligne ferroviaire du canton de Soleure
Ligne de chemin de fer en Suisse
Fondation en 1857

Ligne Soleure – Herzogenbuchsee


Olaylar
 Guadalete Muharebesi gerçekleşti.
 Endülüs kuruldu: Tarık Bin Ziyad İspanya'ya çıkıp gemilerini yaktı. Vizigot kralı Rodrik'i kendi eliyle öldürerek Vizigot Devleti'ni yıktı. Avrupa'da 1492 senesine kadar sürecek islam hakimiyetini kurdu. Ünlü gemileri yakmak deyimi buradan gelir.
 Bolçu Savaşı gerçekleşti.

Doğumlar

Ölümler
 Aralık - II. Justinianos, Herakleios Hanedanı mensubu son Bizans imparatoru (d. 669)

711


Alþjóðaréttur, alþjóðalög eða þjóðaréttur eru lög, hefðir og staðlar sem eru almennt viðurkennd í samskiptum ríkja. Alþjóðaréttur myndar leiðbeinandi reglur um ýmis ólík svið, eins og stríð, alþjóðasamskipti, alþjóðaviðskipti og mannréttindi. Lagaheimildir alþjóðaréttar skiptast í þjóðréttarvenjur og alþjóðasamninga.

Alþjóðaréttur er aðgreindur frá lagakerfum ríkja að því leyti að hann á aðeins við um ríkin sjálf, og byggist að stórum hluta á samþykki, þar sem enginn aðili getur framfylgt lögunum gegn fullvalda ríkjum. Ríkin geta því kosið að brjóta alþjóðalög og jafnvel samninga. Slíkt getur þó haft afleiðingar og leiðir stundum til þvingandi aðgerða annarra ríkja, eins og slit stjórnmálasambands, efnahagsþvingana eða stríðs.

Alþjóðaréttur


Charles Hartshorne (; June 5, 1897 – October 9, 2000) was an American philosopher who concentrated primarily on the philosophy of religion and metaphysics, but also contributed to ornithology. He developed the neoclassical idea of God and produced a modal proof of the existence of God that was a development of Anselm of Canterbury's ontological argument. Hartshorne is also noted for developing Alfred North Whitehead's process philosophy into process theology.

Early life and education
Hartshorne (pronounced harts-horn) was born in Kittanning, Pennsylvania, and was a son of the Reverend Francis Cope Hartshorne (1868-1950) and Marguerite Haughton (1868-1959), who were married on April 25, 1895, in Bryn Mawr, Montgomery County, Pennsylvania. the Rev. F. C. Hartshorne, who was a minister in the Protestant Episcopal Church, was rector of St. Paul's Episcopal Church in Kittanning from 1897 to 1909, then rector of St. Peter's Episcopal Church in Phoenixville, Pennsylvania for 19 years (from 1909 to 1928). After resigning from the ministry in late 1927 or early 1928, within a few years Francis was appointed pension fund manager of the Protestant Episcopal Diocese of Philadelphia.

Among Charles's brothers was the prominent geographer Richard Hartshorne.

Charles attended Haverford College between 1915 and 1917, but then spent two years as a hospital orderly serving in the US Army. He then studied at Harvard University, where he earned the B.A. (1921), M.A. (1922) and PhD (1923) degrees. His doctoral dissertation was on "The Unity of Being". He obtained all three degrees in only four years, an accomplishment believed unique in Harvard's history.

From 1923 to 1925 Hartshorne pursued further studies in Europe. He attended the University of Freiburg, where he studied under the phenomenologist Edmund Husserl, and also the University of Marburg, where he studied under Martin Heidegger. He then returned to Harvard University as a research fellow from 1925 to 1928, where he and Paul Weiss edited the Collected Papers of Charles Sanders Peirce v. 1–6 and spent a semester assisting Alfred North Whitehead.

Career

After Hartshorne worked at Harvard University, he became a professor of philosophy at the University of Chicago (1928 to 1955), and was also a member of the university's Federated Theological Faculty (1943 to 1955). He then taught at Emory University (1955–62), followed by the University of Texas (1962–retirement). He published his last article at age 96 and delivered his last lecture at 98.

In addition to his long teaching career at the previous three universities, Hartshorne was also appointed as a special lecturer or visiting professor at Stanford University, the University of Washington, Yale University, the University of Frankfurt, the University of Melbourne and Kyoto University. He served as president of the Metaphysical Society of America in 1955. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1975.

Intellectual influences
Hartshorne acknowledged that he was greatly influenced by Matthew Arnold (Literature and Dogma), Emerson's Essays, Charles Sanders Peirce, and especially by Alfred North Whitehead. He acknowledged these and other 'giants' in a 1983 lecture. Rufus Jones was his Haverford teacher and continuing mentor. He also found inspiration in the works of Josiah Royce (Problem of Christianity), William James, Henri Bergson, Ralph Barton Perry and Nikolai Berdyaev. He conducted a lengthy correspondence over some twenty-three years with Edgar S. Brightman of Boston University about their respective philosophical and theological views.

In turn Hartshorne has been a seminal influence on the theologians Matthew Fox, Daniel Day Williams, Norman Pittenger, Gregory A. Boyd, Schubert M. Ogden (born March 2, 1928) and John B. Cobb, on the American philosophers Frank Ebersole and Daniel Dombrowski, and on the Australian biologist-futurologist Charles Birch.

Philosophy and theology
The intellectual movement with which Hartshorne is associated is generally referred to as process philosophy and the related area of process theology. The roots of process thinking in Western philosophy can be found in the Greek Heraclitus and in Eastern philosophy in Buddhism. Contemporary process philosophy arose in large measure from the work of Alfred North Whitehead, but with important contributions by William James, Charles Peirce, and Henri Bergson, while Hartshorne is identified as the seminal influence on process theology that emerged after World War Two.

The key motifs of process philosophy are: empiricism, relationalism, process, and events.

The motif of empiricism in process thought refers to the theme that experience is the realm for defining meaning and verifying any theory of reality. Unlike classical empiricism, process thought takes the category of feeling beyond just the human senses of perception. Experiences are not confined to sense perception or consciousness, and there are pre-sensual, pre-conscious experiences from which consciousness and perception derive.

The motif of relationalism refers to both experiences and relationships. Humans experience things and also experience the relationship between things. The motif of process means that all time, history and change are in a dynamic evolutionary process. The final motif of events refers to all the units (organic and inorganic) of the world.

While Hartshorne acknowledges the importance of Whitehead on his own ideas, many of the elements of his philosophy are evident in his dissertation, written in 1923, prior to his encounter with Whitehead. Moreover, Hartshorne was not always in agreement with Whitehead, especially on the nature of possibility. Whitehead construed the realm of possibilities in terms of what he called Eternal Objects. Hartshorne was never happy with this way of speaking and followed Peirce in thinking of the realm of possibility as a continuum which, by definition, has no least member and which can be "cut" in infinitely many ways. Definite qualities, for example, a particular shade of blue, emerge in the creative process.

Another difference between Whitehead and Hartshorne is that the Englishman usually spoke of God as a single actual entity whereas Hartshorne thought it better to think of God as a personally ordered series of actual entities, each exhibiting the abstract character of divinity, as necessarily supreme in love, knowledge and power. In Hartshorne's process theology God and the world exist in a dynamic, changing relationship. God is a 'di-polar' deity. By this Hartshorne meant that God has both abstract and concrete poles. The abstract pole refers to those elements within God that never vary, such as God's self-identity, while the concrete pole refers to the organic growth in God's perfect knowledge of the world as the world itself develops and changes. Hartshorne did not accept the classical theistic claim of creatio ex nihilo (creation out of nothing), and instead held to creatio ex materia (creation out of pre-existent material), although this is not an expression he used.

One of the technical terms Hartshorne used is pan-en-theism, originally coined by Karl Christian Friedrich Krause in 1828. Panentheism (all is in God) must be differentiated from Classical pantheism (all is God). In Hartshorne's theology God is not identical with the world, but God is also not completely independent from the world. God has his self-identity that transcends the universe, but the world is also contained within God. A rough analogy is the relationship between a mother and a fetus. The mother has her own identity and is different from the unborn, yet is intimately connected to the unborn. The unborn is within the womb and attached to the mother via the umbilical cord.

Hartshorne reworked the ontological argument for God's existence as promulgated by Anselm of Canterbury. In Anselm's formula, "God is that than which no greater can be conceived." Anselm's argument used the concept of perfection. While Hartshorne believed that his reformulated ontological argument is sound, he never claimed that it was sufficient unto itself to establish the existence of God. Throughout his career, from the time of his dissertation, he relied upon a multiple argument strategy, commonly called a cumulative case, to establish the rationality of his di-polar theism.

Hartshorne accepts that, by definition, God is perfect. However, he maintains that classical theism, be it Jewish, Christian, or Muslim, has held to a self-contradictory notion of perfection. He argues that the classical concept of a deity for which all potentialities are actualized fails. Hartshorne posited that God's existence is necessary and is compatible with any events in the world. In the economy of his argument Hartshorne has attempted to break a perceived stalemate in theology over the problem of evil and God's omnipotence. For Hartshorne, perfection means that God cannot be surpassed in his social relatedness to every creature. God is capable of surpassing himself by growing and changing in his knowledge and feeling for the world.

Hartshorne acknowledged a God capable of change, as is consistent with pandeism, but early on he specifically rejected both deism and pandeism in favor of panentheism, writing that "panentheistic doctrine contains all of deism and pandeism except their arbitrary negations".

Hartshorne did not believe in the immortality of human souls as identities separate from God, but explained that all the beauty created in a person's life will exist for ever in the reality of God. This can be understood in a way reminiscent of Hinduism, or perhaps Buddhism's Sunyata (emptiness) ontology  namely that a person's identity is extinguished in one's ultimate union with God, but that a person's life within God is eternal.
Hartshorne regularly attended services at several Unitarian Universalist churches, and joined the First Unitarian Universalist Church in Austin, Texas.

By the end of his life, in his late nineties, Hartshorne viewed metaphysics as the most rewarding aspect of philosophy: "the search for necessary truths, truths that are not only true, but they couldn't have been false."

Criticisms
Hartshorne's philosophical and theological views have received criticism from many different quarters. Positive criticism has underscored that Hartshorne's emphasis on change and process and creativity has acted as a great corrective to static thinking about causal laws and determinism. Several commentators affirm that his position offers metaphysical coherence by providing a coherent set of concepts.

Others indicate that Hartshorne has quite properly placed a valuable emphasis on appreciating nature (even evidenced in Hartshorne's hobby for bird-watching). His emphasis on nature and human-divine relationships to the world has goaded reflective work on developing theologies about pollution, resource degradation and a philosophy of ecology. Allied to this has been Hartshorne's emphasis on aesthetics and beauty. In his system of thought science and theology achieve some integration as science and theology provide data for each other.

Hartshorne has also been an important figure in upholding natural theology, and in offering an understanding of God as a personal, dynamic being. It is accepted by many philosophers that Hartshorne made the idea of perfection rationally conceivable, and so his contribution to the ontological argument is deemed to be valuable for modern philosophical discussion.

It has been said that Hartshorne has placed an interesting emphasis on affirming that the God who loves the creation also endures suffering. In his theological thought the centrality of love is very strong, particularly in his interpretation of God, nature and all living creatures. Hartshorne is also appreciated for his philosophical interest in Buddhism, and in stimulating others in new approaches to inter-religious co-operation and dialogue.

Langdon Gilkey questioned Hartshorne's assumptions about human reasoning experiences. Gilkey pointed out that Hartshorne assumes there is an objective or rational structure to the whole universe, and he then assumes that human thought can acquire accurate and adequate knowledge of the universe.

In Hartshorne's theology there is no literal first event in the universe, and the universe is thus regarded as an actually infinite reality. This has led some to point out that as Hartshorne has emphasized that every event has been partly determined by previous events, his thought is susceptible to the fallacy of the infinite regress.

Other critics question the adequacy of panentheism. The point of tension in Hartshorne's theology is whether God is really worthy of worship since God needs the world in order to be a complete being. Traditional theism posits that God is a complete being before the creation of the world. Others find that his argument about God's perfection is flawed by confusing existential necessity with logical necessity.

In classical Protestant and Evangelical thought, Hartshorne's theology has received strong criticism. In these theological networks Hartshorne's panentheist reinterpretation of God's nature has been deemed to be incompatible with Biblical revelation and the classic creedal formulations of the Trinity. Critics such as Royce Gordon Gruenler (born January 10, 1930), Ronald Nash and Norman Geisler argue that Hartshorne does not offer a tripersonal view of the Trinity, and instead his interpretation of Christ (Christology) has some affinities with the early heresy of the Ebionites. It is also argued that Hartshorne's theology entails a denial of divine foreknowledge and predestination to salvation. Hartshorne is also criticized for his denial or devaluing of Christ's miracles and the supernatural events mentioned in the Bible.

Other criticisms are that Hartshorne gives little attention to the classical theological concepts of God's holiness, and that the awe of God is an undeveloped element in his writings. Alan Wayne Gragg (born July 17, 1932) criticizes Hartshorne's highly optimistic view of humanity, and hence its lack of emphasis on human depravity, guilt and sin. Allied to these criticisms is the assertion that Hartshorne over-emphasizes aesthetics and is correspondingly weak on ethics and morality. Others have indicated that Hartshorne failed to understand traditional Christian views about petitionary prayer and survival of the individual in the afterlife.

Personal life

Hartshorne was a vegetarian. He did not own a car and preferred to use his bicycle. He was a supporter of feminism. Hartshorne was interested in bird vocalization. In 1973, he authored Born to Sing: An Interpretation and World Survey of Bird Song which argued that some bird species have evolved to appreciate melody and sing for pleasure.

Works
The Philosophy and Psychology of Sensation, Chicago: Chicago University Press, 1934, reprint Kennikat Press 1968
 Beyond Humanism: Essays in the New Philosophy of Nature, Chicago/New York: Willett, Clark & Co, 1937 (also published as Beyond Humanism: Essays in the Philosophy of Nature by University of Nebraska Press, 1968)
 Man's Vision of God and the Logic of Theism, Willett, Clark & company, 1941, reprint Hamden: Archon, 1964,
 The Divine Relativity: A Social Conception of God, (Terry Lectures), New Haven: Yale University Press, 1948, reprint ed. 1983,
 The Logic of Perfection and other essays in neoclassical metaphysics, La Salle: Open Court, 1962, reprint ed. 1973,
Philosophers Speak of God, edited with William L. Reese, University of Chicago Press, 1963, Amherst: Humanity Books, reprint ed. 2000,  (fifty selections spanning the breadth of both eastern and western thought)
 Anselm's Discovery, La Salle: Open Court, 1965
 A Natural Theology for Our Time, La Salle: Open Court, 1967, reprint ed. 1992,
 Creative Synthesis and Philosophic Method, SCM Press, 1970,
 Reality as Social Process, New York: Hafner, 1971
Whitehead's Philosophy: Selected Essays, 1935-1970, University of Nebraska Press, 1972,
Aquinas to Whitehead: Seven Centuries of Metaphysics of Religion, Marquette University Publications, 1976,
 Whitehead's View of Reality, with Creighton Peden, New York: Pilgrim Press, rev. ed. 1981,
 Insights and Oversights of Great Thinkers: : An Evaluation of Western Philosophy, Albany: State University of New York Press, 1983,
 Creativity in American Philosophy, Albany: State University of New York Press, 1984,
 Omnipotence and Other Theological Mistakes, Albany: State University of New York Press, 1984,
 Wisdom as Moderation, Albany: State University of New York Press, 1987,
 The Darkness and The Light: A Philosopher Reflects upon His Fortunate Career and Those Who Made It Possible, Albany: State University of New York Press, 1990,
Born to Sing: An Interpretation and World Survey of Bird Song, Indiana Univ Press, 1992,
The Zero Fallacy: And Other Essays in Neoclassical Philosophy, edited with Mohammad Valady, Open Court, 1997,
Creative Experiencing: A Philosophy of Freedom, edited by Donald Wayne Viney and Jinceheol O, Albany: State University of New Press, 2011,

See also
 American philosophy
 List of American philosophers
 List of science and religion scholars

References

Sources

Biographical and intellectual
 Randall E. Auxier and Mark Y. A. Davies, eds. Hartshorne and Brightman on God, Process, and Persons: The Correspondence 1922-1945 (Nashville: Vanderbilt University Press, 2001).
 John B. Cobb and Franklin I. Gamwell, eds. Existence and Actuality: Conversations with Charles Hartshorne (Chicago: University of Chicago Press, 1984), , online edition
 William L. Reese and Eugene Freeman, eds. Process and Divinity: The Hartshorne Festschrift (La Salle: Open Court, 1964).

Interpretations and influences
 William A. Beardslee, "Hope in Biblical Eschatology and in Process Theology," Journal of the American Academy of Religion, 38 (September 1970), pp. 227–239.
 Charles Birch, "Participatory Evolution: The Drive of Creation," Journal of the American Academy of Religion, 40 (June 1972), pp. 147–163.
 Charles Birch, On Purpose (Kensington: New South Wales University Press, 1990).
 Delwin Brown, Ralph E. James and Gene Reeves, eds. Process Philosophy and Christian Thought (Indianapolis: Bobbs-Merrill, 1971).
 John B. Cobb, God and the World (Philadelphia: Westminster, 1969).
 Carol P. Christ, She Who Changes: Re-imagining the Divine in the World, Palgrave Macmillan, 2003,
 George L. Goodwin, Ontological Argument of Charles Hartshorne, Scholars Press, 1978, , published dissertation
 Schubert Ogden, The Reality of God and Other Essays (New York: Harper & Row, 1966).
 Norman Pittenger, Christology Reconsidered (London: SCM Press, 1970).
 Donald W. Viney, Charles Hartshorne and the Existence of God, foreword by Charles Hartshorne, State University of New York Press, 1985,  (hardcover),  (paperback)
 Santiago Sia, editor, Charles Hartshorne's Concept of God: Philosophical and Theological Responses, Springer, 1989,
 Santiago Sia, Religion, Reason, and God: Essays in the Philosophies of Charles Hartshorne and A.N. Whitehead, Peter Lang Publisher, 2004,
 Barry L. Whitney, Evil and the Process God, Toronto: Edwin Mellen Press, 1985

Critical assessments
 Gregory A. Boyd, Trinity and Process: A Critical Evaluation and Reconstruction of Hartshorne's di-polar theism towards a Trinitarian Metaphysic (New York: P. Lang, 1992).
 Robert J. Connelly, Whitehead vs. Hartshorne: Basic Metaphysical Issues (Washington: University Press of America, 1981).
 Daniel A. Dombrowski, Hartshorne and the Metaphysics of Animal Rights (Albany: State University of New York Press, 1988).
 Daniel A. Dombrowski, Analytic Theism, Hartshorne, and the Concept of God (Albany: State University of New York Press, 1996).
 Langdon Gilkey, Naming the Whirlwind (Indianapolis:Bobbs-Merrill, 1969).
 Alan Gragg, Charles Hartshorne (Waco: Word Publishing, 1973).
 Royce G. Gruenler, The Inexhaustible God: Biblical Faith and the Challenge of Process Theism (Grand rapids: Baker, 1983).
 Colin Gunton, Becoming and Being: The Doctrine of God in Charles Hartshorne and Karl Barth (Oxford: Oxford University Press, 1978).
 Lewis Edwin Hahn, ed. The Philosophy of Charles Hartshorne (La Salle: Open Court, 1991).
 Bernard M. Loomer, "Process Theology: Origins, Strengths, Weaknesses," Process Studies, 16 (Winter 1987), pp. 245–254.
 Ronald H. Nash, ed. Process Theology (Grand Rapids: Baker, 1987).
 Douglas Pratt, Relational Deity: Hartshorne and Macquarrie on God (Lanham: University Press of America, 2002).
 Edgar A. Towne, Two Types of Theism: Knowledge of God in the thought of Paul Tillich and Charles Hartshorne (New York: P. Lang, 1997).
 Michel Weber and Will Desmond (eds.). Handbook of Whiteheadian Process Thought, Frankfurt / Lancaster, Ontos Verlag, Process Thought X1 & X2, 2008.

External links

 Charles Hartshorne by Dan Dombrowski, from the Stanford Encyclopedia of Philosophy
 Hartshorne's collected papers are archived at the Center for Process Studies
 Hartshorne's ornithological works are housed at Florida Museum of Natural History
 Online biography of Hartshorne from American Philosophers Before 1950, Dictionary of Literary Biography, Volume 270
 Charles Hartshorne: The Einstein of Religious Thought with a short biography, photos and sayings
 Charles Hartshorne Archive at AnthonyFlood.com
 Special Hartshorne Edition  (PDF), Process Perspectives (newsletter of the Center for Process Studies), v. 20, n. 3, spring 1997. Includes reminiscences by Hartshorne.
 Special Hartshorne tribute, Process Studies 25 (1996), (includes 2 new Hartshorne articles)
 Special Focus on Hartshorne, Ed. Barry Whitney and Don Viney, Process Studies 30.2 (2001), (4 Hartshorne articles and discussion)

1897 births
2000 deaths
20th-century American philosophers
20th-century American theologians
American centenarians
United States Army personnel of World War I
Epistemologists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Harvard University alumni
Lay theologians
Men centenarians
20th-century mystics
Ontologists
Panentheists
People from Kittanning, Pennsylvania
Philosophers from Pennsylvania
Philosophers from Texas
Philosophers of mind
Philosophers of religion
Presidents of the Metaphysical Society of America
Process philosophy
Process theologians

Charles Hartshorne


Kirsten Dunst (d. 30 Nisan 1982), Amerikalı oyuncu ve model. Interview with the Vampire, The Virgin Suicides, Marie Antoinette, Bring It On ve Örümcek Adam gibi film serilerinde oynamıştır.

Çocuk sanatçılık dönemi
Kirsten Dunst 30 Nisan 1982'de New Jersey'de dünyaya geldi. Babası tıbbi hizmetler yönetici olarak, annesi de bir uçuş görevlisi olarak Lufthansa'da çalışmıştır. Dunst'un babası aslen Hamburg doğumlu olup bir Alman'dır ve annesi Alman ve İsveç kökenlidir ve New Jersey'de doğmuştur. Kirsten Dunst, kendisine yapılan bir röportajda Almanca'yı biraz bildiğini belirtmiştir. 2011 yılında Alman vatandaşlığını kazandı ve günümüzde hem Almanya hem de Amerika Birleşik Devletleri'nin çifte vatandaşlığına sahiptir.

Kirsten Dunst'un hayatının büyük bölümünü kamera karşısında geçirdi. Daha üç yaşındayken bir Ford reklamı sayesinde kamerayla tanışan Dunst, 1989 yılına kadar mankenlik yapmayı ve reklam filmlerinde rol almayı sürdürdü. 1989'da Woody Allen'ın "New York Stories" filminde aldığı ufak rol sayesinde sinema dünyasına adım atan Dunst, bu rolü sayesinde 1990'da "Bonfire of the Vanities" isimli film için teklif aldı. Tom Hanks'le birlikte rol alan küçük oyuncu filmde Hanks'in kızını canlandırıyordu.

1993 yılında o zaman 11 yaşında olan Dunst'a "Interview with the Vampire"da Claudia'yı canlandırmak üzere elemelere katılması teklifi yapıldı. 5000'in üzerinde adayın katıldığı elemelerde, yönetmen Neil Jordan'ın tercihi Dunst'tan yana oldu. Bazı sinemaseverler, Dunst'un filmdeki abartılı performansından hoşlanmasalar da Dunst, Brad Pitt'le öpüşme sahnesi dışında rolünden son derece hoşnuttu.

"Interview with the Vampire"la yakaladığı başarıya, aynı yıl rol aldığı "Little Women" filmindeki uçarı Amy rolündeki başarısı da eklenince oyuncu kendisini Hollywood'un önde gelen çocuk oyuncuları arasına kabul ettirdi.

1995 yılında, başrolünde Robin Williams'ın de yer aldığı fantastik macera filmi "Jumanji"de Judy Shepherd karakterini canlandıran oyuncu, pek çok çizgi filmde de seslendiricilik yaptı. Bunlar arasında 1997 yılı yapımı "Anastasia" da bulunuyordu.

Aynı yıl Barry Levinson'ın başarılı filmi "Wag the Dog"da önemli bir rol üstlenen Dunst, 1998 yılında da "Small Soldiers" isimli aksiyon-bilimkurgu filminde Christy Fimple rolüyle kamera karşısına geçecekti.

Yetişkinlik dönemi
1999 yılı, Dunst'un kariyerinde önemli bir dönüm noktası oldu. Çünkü artık çocuk rolleri yerine genç kadın rolleri için teklifler almaya başlamıştı. Michael Patrick Jann'ın yönettiği komedi filmi "Drop Dead Gorgeous"ta küçük bir kasabanın güzellik yarışmasına katılan Amber Atkins'i canlandırdıktan sonra, Michelle Williams ile birlikte rol aldığı "Dick"te Watergate Skandalını su yüzüne çıkaran genç kızlardan biri olarak rol aldı.

2000 yılı "Teen People's" dergisinin "21'inin altında 21 ateşli güzel"i arasında gösterdiği Dunst'ın sinema kariyeri için önemli bir yıl oldu. Jeffrey Eugenides'ın bir öyküsünden Sofia Coppola tarafından beyaz perdeye aktarılan "The Virgin Suicides"daki Lux Lisbon performansı pek çok eleştirmenin dikkatini çeken Dunst, "Bring It On" (Gençlik Ateşi) filmindeki rolüyle de başarısını pekiştirdi.

2000 yılı Temmuz ayında Los Angeles'taki Notre Dame Lisesi'nden mezun olan oyuncu, 2001 yılında gösterime giren "Get Over It" (Herkes Onu İster) filminde terk edilmiş aşık Berke Landers'in derdine deva olan küçük kız kardeş Kelly Woods'u canlandırdı. Ardından John Stockwell'in yönettiği "Crazy/Beautiful" isimli romantik film ile Peter Bogdanovich'in "The Cat's Meaw" isimli gerilim filminde rol almıştır.

Spider-Man
Dunst 2002 yılında Marvel Comic'in sevilen çizgi karakteri "Spider Man"in sinema uyarlamasında Örümcek Adam / Peter Parker'ın aşık olduğu Mary Jane Watson rolüyle kamera karşısına geçti.

Sam Raimi'nin yönettiği filmde Tobey Maguire ve Willem Dafoe ile birlikte rol alan oyuncu 2004 yılında gösterime giren "Spider Man 2" de de aynı rolle hayranlarının karşısına çıktı. Sırasıyla 2004 yılında Wimbledon, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, 2005 yılında Elizabethtown ve 2006 yılında Marie Antoinette (film) filmi ile hayranlarınınn karşısına çıkan Dunst; 2007 yılında gösterime giren "Spider Man 3" filminde de serinin ilk iki filminde olduğu gibi Mary Jane Watson rolüyle hayranlarının karşısına çıktı.

Serinin bir sonraki filminde yer alması beklenirken serinin gelecek filmi olan Spider-Man 4 İptal edilmiştir.

Siyasi aktivizm
Dunst, 2004 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri'nde Demokrat aday John Kerry'i destekledi. Dört yıl sonra, 2008 başkanlık seçimleri'nde de Demokrat Barack Obama'yı destekledi. Dunst, başkanlık kampanyasında, "başından itibaren" Obama'ya destek verdiğini ortaya koydu.

2020 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Bernie Sanders'i desteklemiştir.

Özel hayatı
Dunst, 2002'den 2004'e kadar aktör Jake Gyllenhaal ile evli kaldı. Jesse Plemons ile 2016 yılında çıkmaya başladı ve 2017'de nişanlandılar. Oğulları Ennis Howard Plemons, 3 Mayıs 2018'de doğdu. 2001'de Dunst, Kaliforniya'nın Toluca Gölü'nde bir ev satın aldı, ancak sonunda Eylül 2019'da 4,5 milyon dolara sattı. 2010'da ayrıca California'da 1.4 milyon $'a bir mülkünü sattı.

2008'in başlarında Dunst, Utah'daki Cirque Lodge tedavi merkezinde depresyon tedavisi gördü.

Mart 2008'in sonlarında tedavi merkezinden ayrıldı ve All Good Things'ı çekmeye başladı. İki ay sonra, uyuşturucu ve alkol kullandığı ile ilgili söylentilerini ortadan kaldırmak için bu bilgileri halka açarak, "Artık daha güçlü olduğuma göre, bir şeyler söylemeye hazırlandım." ... Depresyon oldukça ciddi ve hakkında dedikodu yapılmaması gerekiyor" şeklinde konuştu.

5 Aralık 2009'da kanser tedavisi ve çocukların rehabilitasyonu konusunda farkındalığı artırmak için Meksika'daki Teletón'a katıldı.

2011 yılında Alman vatandaşlığını kazandı ve bu da "Avrupa'da sorunsuz bir şekilde film çekmesini" sağladı. Artık hem ABD hem de Alman vatandaşlığına sahiptir.

Kirsten Dunst, Fargo'dan rol arkadaşı Jesse Plemons ile 2016'da bir ilişkiye başladı ve 2017'de nişanlandılar. İlk oğulları 3 Mayıs 2018'de doğdu. Uzun süredir birlikte çalıştığı Sofia Coppola'nın yönettiği W dergisine yaptığı bir kapak çekiminde, ikinci çocuğuna hamile olduğunu ve daha sonra Mayıs 2021'de ikinci oğullarını doğurduğunu duyurdu. Dunst ve Plemons, Temmuz 2022'de evlendi.

Filmografi

Film

Televizyon

Video oyunları

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Sinemalar.com profili

1982 doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı çocuk oyuncular
Amerikalı kadın modeller
Alman asıllı Amerikalılar
Almanya vatandaşlığına kabul edilenler
Cannes Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Young Artist Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Amerika Birleşik Devletleri asıllı Almanlar
En İyi Çıkış Yapan Performans MTV Film Ödülü sahipleri
Güncellenmesi gereken filmografiler
En İyi Oyuncu Kadrosu SAG Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
En İyi Kadın Oyuncu Empire Ödülü sahipleri
En iyi Kadın Oyuncu Saturn Ödülü sahipleri
En İyi Genç Oyuncu Performansı Saturn Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri

Kirsten Dunst


Die US-amerikanische Badmintonmeisterschaft 1941 fand Anfang April 1941 in Cleveland statt. Es war die fünfte Auflage der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den USA.

Medaillengewinner

Literatur
 The Spokesman-Review, 6. April 1941, S. 2

1941
Badminton 1941
Sportveranstaltung in Cleveland


Francesco Antonio Baldassare Uttini (Bologna, 1723. – Stockholm, 25. listopada 1795.) je talijanski skladatelj i dirigent, koji je većinu života proveo radeći u Švedskoj.

Skladanje i dirigiranje studirao je u rodnoj Bologni, zajedno s Giovannijem Battistom Martinijem i Giacomom Antoniom Pertijem. Nakon toga odlazi na usavršavanje u London, gdje je boravio do 1754., kada ga švedski kralj Adolf Fridrik, ljubitelj talijanske glazbe i opere, poziva u Stockholm. U desetogodišnjem radu za švedskog kralja, Uttini je napisao desetak opera, među kojima se ističu Nenaseljeni otok, La Galatea, Pastirski kralj i Kineski junak.

Tijekom svog glazbenog stvaralaštva skladao je opere različitih žanrova i vrsta, te je napisao nekoliko sonata i menueta za klavir, čembalo i violinu. Napisao je i pet simfonija za orkestar i jedan flautistički koncert. Opere, svoja najveća i najcjenjenija glazbena ostvarenja, pisao je i na talijanskom i na švedskom jeziku. Zbog svojih doprinosa švedskoj glazbi i popularizaciji opere, 1772. postaje počasni član Švedske kraljevske glazbene akademije, na prijedlog švedskog kralja Gustava III.

Imao je dva braka s opernim pjevačicama: prvi s Rosom Scarlatti, koja mu je rodila baletana Carla, a drugi sa Sofijom Liljegren, švedskom opernom pjevačicom, koja mu je rodila kontrabasista Adolpha Ludovica Uttinija.

Djela
 1743. Alessandro nelle Indie, opera, Genoa
 1748. Astianatte, dramsko djelo, Cesena
 1750. Demofoonte, opera, Ferrara
 1752. Siroe,  opera, Hamburg
 1753. L'olimpiade, opera, Kopenhagen
 1754. Zenobia, opera, Kopenhagen
 1755. La Galatea, opera, Drottningholm
 1755. L'isola disabitata, dramsko djelo, Drottningholm
 1755. Il rè pastore, dramsko djelo, Drottningholm
 1757. L'eroe cinese, opera, Drottningholm
 1757. Adriano in Siria, opera, Drottningholm
 1762. Cythère assiégée, operna komedija, Stockholm
 1764. Il sogno di Scipione, seneradno dramsko djelo, Stockholm
 1765. Soliman II, ou Les trois sultanes, opera, Stockholm
 1766. Le gui de chène, operna komedija, Stockholm
 1766. Psyché, lirska tragedija, Drottningholm
 1768. L'aveugle de Palmyre, operna komedija, Drottningholm
 1773. Thetis och Pelée, opera, Stockholm
 1774. Aeglé, operni balet, Stockholm
 1774. Birger Jarl och Mechtilde, dramsko djelo, Stockholm
 1776. Aline, drottning uti Golconda, opera, Stockholm

Izvori
 Åstrand Hans, Sohlmans musiklexikon, Stockholm: Sohlman, 1979. str. 5,
 Bertil H. van Boer, Martin Tegen; The New Grove Dictionary of Opera, uredio i pripremio: Stanley Sadie, 1992.
 Uttini, Francesco Antonio, članak u švedskoj enciklopediji Nordisk familjebok

Talijanski skladatelji
Operni skladatelji
Talijanski dirigenti

Francesco Uttini


هاليكارناسوس مدينة إغريقية أثرية قديمة تَقع إلى الجنوب الغربي من إقليم كاريا، يَقع مكانها الآن مدينة بودروم. يُعد المؤرخ هيرودوت أشهر من أنجبته المدينة.

التاريخ
في عام 337 ق.م. اتخذ الملك اليوناني القديم موسولوس من مدينة هاليكارناسوس عاصمة لمملكته كاريا التي تقع غرب الأناضول (تركيا حالياً)، وتمتع هذا الملك بشهرة واسعة في عصره حيث كان يميل لحياة البذخ والترف، مما دفعه لأن يشيد لنفسه ضريحاً فخماً وهو على قيد الحياة، والذي سُرعان ما اعتبر من عجائب الدنيا السبع القديمة لضخامته ونقوشه الباهظة التكاليف وزخارفها التي تتسم بالبذخ والعظمة.

أُطلق على هذا البناء في ذلك الوقت (الموسوليوم)، وفي العصر الروماني أصبحت كلمة «موزوول» (موسول) لفظاً عاماً يعني مقبرة ضخمة، حتى أنها أصبحت تُترجم بالعربية في العصر الحالي «ضريح»، حيث يطلق على أي مقبرة ذات تصميمات معمارية ضخمة.

يذهب بعض الباحثين إلى الاعتقاد بأن زوجة الملك موسولوس التي كانت تدعى «آرتميس الثانية» هي التي شيدت لزوجها الضريح بعد وفاته، حيثُ كان عبارة عن بناء مستطيل الشكل، ارتفاعه الكلي يبلغ حوالي 45 متراً، يتكون من ثلاثة أجزاء، المستوى السفلي منه عبارة عن قاعة ضخمة من الرخام الأبيض، يليه المستوى الثاني الذي يوجد به 36 عموداً، موزعة على جميع أجزاء البناء، تحمل تلك الأعمدة سقفاً على شكل هرم مدرج، تعلوه عربة فاخرة ذات أربعة جياد.

ما يميز الضريح هو النقوش البارزة والزخارف المنحوتة والتماثيل المتفاوتة الإحجام على الأعمدة وعلى جميع أركان الضريح، التي كانت تحكي قصصاً مصورة لبعض المعارك الأسطورية، كما يوجد بقاعدته دهليز يؤدي إلى غرفة بها الكثير من الكنوز والتحف الذهبية، كذلك كانت رفاه وعظام موسولوس التي تم حرقها طبقاً للطقوس اليونانية، ملفوفة في قماش مطرز بالذهب، موضوعة داخل تابوت من الرخام الأبيض الفاخر.

عبر الإسكندر الأكبر مضيق الدردنيل سنة 334 ق.م ثم ضرب الحصار على مدينة هاليكارناسوس لتكون بذلك أوّل مدينة يحاصرها، وقد كان الحصار ناجحًا لدرجة أن قائد المرتزقة في المدينة، المدعو «ممنون الرودسي» وحاكم الإقليم الفارسي «أُراندباد» المقيم بالمدينة، اضطرا إلى الانسحاب منها عن طريق البحر. سلّم الإسكندر حكم كاريا إلى «أدا الكاريّة»، وهي حاكمة سابقة للإقليم، أعلنت ولائها لمقدونيا وتبنّت الإسكندر تبنيًا رسميًا حتى يؤول إليه حكم الإقليم شرعًا بعد وفاتها.

يوجد الآن مسجد في نفس المنطقة التي كان يوجد بها التي كان فيها الضريح.

المراجع

أعضاء الاتحاد الديلي
بودروم
تاريخ محافظة موغلا
مدن أخمينية
مدن قديمة
مواقع إغريقية في تركيا
هيكسابوليس دوريي

هاليكارناسوس


Os confrontos em Beirute de 2021 (também conhecidos como Incidente de Tayouneh) foram uma série de confrontos que eclodiram no bairro de Tayouneh em Beirute, capital do Líbano, em 14 de outubro de 2021 entre o Hezbollah e o Movimento Amal, pistoleiros  não identificados e as Forças Armadas Libanesas, resultando na morte de sete pessoas e outras 32 feridas, e na prisão de nove pelas Forças Armadas Libanesas. A violência estourou durante um protesto organizado pelo Hezbollah e seus aliados contra Tarek Bitar, o juiz principal que investigou a explosão de 2020 no porto da cidade, pois o acusam de ser partidário. Os confrontos ocorreram no Palácio da Justiça, localizado no leste de Beirute, ao longo da antiga linha de frente da guerra civil entre as áreas xiitas cristãs e muçulmanas.  Os confrontos foram os piores no país desde o conflito no Líbano em 2008.

História de Beirute
Conflitos em 2021

Confrontos em Beirute em 2021


Allium hollandicum, es una especie de planta bulbosa geófita del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Es originaria de Irán.

Descripción
Es una planta ornamental, con hasta 15 hojas estrechas. La inflorescencia globular densa de color púrpura o de color blanco con un diámetro de 25 cm, que consta de muchas flores como estrellas en tallos largos, se encuentra en un alto pico de hasta 2 metros de altura.

Taxonomía

Allium hollandicum fue descrita por  R.M.Fritsch y publicado en Candollea 48: 422 (1993).
Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

hollandicum: epíteto

Referencias

Enlaces externos

 http://www.pacificbulbsociety.org/pbswiki/index.php/AlliumSpeciesTwo#hollandicum

hollandicum
Flora de Asia occidental
Flora de Asia continental
Plantas descritas en 1993
Plantas descritas por R.M.Fritsch

Allium hollandicum


John Winston Ono Lennon (9 Ekim 1940, Liverpool - 8 Aralık 1980, New York), İngiliz müzisyen ve aktivisttir. The Beatles isimli müzik grubunun üyelerinden biridir. Beatles grubunun kurucusu, ortak söz yazarı, ortak vokalisti ve ritim gitaristi olarak dünya çapında ün kazanmış İngiliz şarkıcı, söz yazarı, müzisyen ve barış aktivistiydi. Lennon'ın çalışmaları, müziğinin, yazılarının ve çizimlerinin, filmlerinin ve röportajlarının isyankâr doğası ve keskin zekâsı ile karakterize edildi. Paul McCartney ile olan şarkı yazarlığı ortaklığı tarihteki en başarılı ortaklık olarak kalmıştır.

Liverpool'da doğan Lennon, gençliğinde skiffle çılgınlığına dahil oldu. 1956 yılında The Quarrymen grubunu kurdu ve bu grup 1960 yılında Beatles'a dönüştü. Bazen "the smart Beatl" olarak da anılan Lennon, başlangıçta grubun fiili lideriydi ve bu rol yavaş yavaş McCartney'e geçti. Lennon kısa süre içinde, aralarında How I Won the Warın da bulunduğu çok sayıda filmde rol alarak ve her ikisi de saçma yazı ve çizimlerden oluşan In His Own Write ve A Spaniard in the Works adlı kitapları yazarak çalışmalarını başka mecralara da taşıdı. "All You Need Is Love" ile başlayan şarkıları, savaş karşıtı hareket ve 1960'lardaki karşı kültür tarafından marş olarak benimsendi. 1969'da ikinci eşi multimedya sanatçısı Yoko Ono ile Plastic Ono Band'i kurdu, iki hafta süren Bed-ins for Peace adlı savaş karşıtı gösteriyi düzenledi ve Beatles'tan ayrılarak solo kariyerine başladı.

1968 ve 1972 yılları arasında Lennon ve Ono, avangart albümlerden oluşan bir üçleme, birkaç film, ilk solo albümü John Lennon/Plastic Ono Band ve "Give Peace a Chance", "Instant Karma!", "Imagine" ve "Happy Xmas (War Is Over)" gibi uluslararası alanda ilk 10'a giren single'lar da dahil olmak üzere birçok çalışmada işbirliği yaptı. 1971'de New York'a taşınan Lennon'ın Vietnam Savaşı'na yönelik eleştirileri, Nixon yönetimi tarafından üç yıl boyunca sınır dışı edilmeye çalışılmasına neden oldu. Lennon ve Ono 1973'ten 1975'e kadar ayrı kaldılar ve bu süre zarfında Harry Nilsson'ın Pussy Cats albümünün yapımcılığını üstlendi. Ayrıca Elton John ("Whatever Gets You thru the Night") ve David Bowie ("Fame") ile liste başı olan işbirlikleri yaptı. Beş yıllık bir aranın ardından Lennon, 1980 yılında Ono ile birlikte Double Fantasy ile müziğe geri döndü. Albümün yayınlanmasından üç hafta sonra bir Beatles hayranı olan Mark David Chapman tarafından öldürüldü.

Sanatçı, yazar ya da ortak yazar olarak Lennon'ın Billboard Hot 100 listesinde bir numara olan 25 single'ı bulunmaktadır. En çok satan albümü Double Fantasy, 1981 Yılın Albümü Grammy Ödülü'nü kazandı. Lennon 1982'de Müziğe Üstün Katkı dalında Brit Ödülü'nü kazandı. Lennon 2002'de BBC'nin 100 Greatest Britons anketinde sekizinci seçildi. Rolling Stone onu tüm zamanların en büyük beşinci şarkıcısı ve en büyük 38. sanatçısı seçti. Songwriters Hall of Fame (1997'de) ve Rock and Roll Hall of Fame'e (1988'de Beatles üyesi olarak ve 1994'te solo sanatçı olarak iki kez) kabul edildi.

Hayatı

İlk yıllar: 1940–1956

Lennon, 9 Ekim 1940'ta Liverpool Doğum hastanesinde Julia (kızlık soyadı Stanley) (1914–1958) ve Alfred Lennon (1912–1976)'nın çocuğu olarak dünyaya geldi. Alfred, İrlandalı kökenli bir ticari denizci idi ve oğlunun doğumu sırasında uzaktaydı. Ailesi ona, baba tarafından büyükbabası John "Jack" Lennon ve Başbakan Winston Churchill'den sonra John Winston Lennon adını verdi. Babası genellikle evden uzaktaydı ama maaş çeklerini Lennon'ın annesiyle birlikte yaşadığı Liverpool, 9Newcastle Road, Liverpool'a gönderiyordu; Şubat 1944'te askerlikten firar edince çeklerin gelişi durdu. Altı ay sonra eve geldiğinde ailesine bakmak istedi ama o zamana kadar başka bir adamın çocuğuna hamile olan Julia kendisini reddetti. Kız kardeşi Mimi Smith, Liverpool'un Sosyal Hizmetlerine iki kez şikayette bulunduktan sonra Julia, Lennon'ın velayetini verdi.

Temmuz 1946'da, Lennon'ın babası kendisini ziyaret etti ve gizlice oğluyla Yeni Zelanda'ya göç etme niyetiyle oğlunu Blackpool'a götürdü. Julia, o zamanki birlikte yaşadığı Bobby Dykins ile birlikte onları izledi ve hararetli bir tartışmanın ardından babası, beş yaşındaki çocuğu aralarında seçim yapmaya zorladı. Bu olayın bir anlatımında, Lennon iki kez babasını seçtiği ama annesi uzaklaşırken Lennon'ın ağlamaya başladığı ve annesini takip ettiği söylenir. Ancak yazar Mark Lewisohn'a göre, Lennon'ın ebeveynleri Julia'nın ona bakması konusunda anlaştılar. Olaya tanık olan Billy Hall, genç John Lennon'ın ebeveynleri arasında bir karar vermeye zorlanmasının dramatik tasvirinin yanlış olduğunu söyledi. Lennon, 20 yıla yakın bir süredir Alf ile bir daha görüşmedi.

Lennon, çocukluğunun ve ergenliğinin geri kalanında Mendips, 251 Menlove Avenue, Woolton'da Mimi ve kendi çocukları olmayan kocası George Toogood Smith ile birlikte yaşadı. Teyzesi onun için ciltler dolusu kısa öykü satın aldı ve ailesinin çiftliğinde sütçü olan amcası ona bir melodika aldı ve çapraz bulmaca çözmeyi öğretip bulmaca çözmeye yönlendirdi. Julia düzenli olarak Mendips'i ziyaret etti. John, sık sık Liverpool'daki 1 Blomfield Road'da  onu ziyaret etti, burada annesi ona Elvis Presley plaklarını çaldı, banço öğretti ve Fats Domino'nun "Ain't That a Shame" şarkısını nasıl çalacağını gösterdi. Eylül 1980'de Lennon, ailesi ve asi doğası hakkında şöyle yorum yaptı:

Fleetwood'da yaşayan kuzeni Stanley Parkes'ı düzenli olarak ziyaret eder ve onu yerel sinema gezilerine götürürdü. Okul tatillerinde Parkes, başka bir kuzen olan Leila Harvey ile sık sık Lennon'ı ziyaret ederdi ve üçü, şovları izlemek için haftada iki veya üç kez sık sık Blackpool'a giderlerdi. Blackpool Tower Circus'u ziyaret ederler ve Dickie Valentine, Arthur Askey, Max Bygraves ve Joe Loss gibi sanatçıları görürlerdi. Parkes, Lennon'ın özellikle George Formby'yi sevdiğini hatırlardı. Parkes'ın ailesi İskoçya'ya taşındıktan sonra, üç kuzen okul tatillerini sık sık orada birlikte geçirirdi. Parkes, "John, kuzen Leila ve ben çok yakındık. Edinburgh'dan Durness'teki aile çiftliğine giderdik. Bu, John'un dokuz yaşından 16 yaşına kadar olan bir zamanıydı." diye hatırlardı. Lennon'ın amcası George, 5 Haziran 1955'te 52 yaşında karaciğer kanamasından öldü.

Lennon bir Anglikan olarak yetiştirildi ve Dovedale İlkokulu'na gitti. Eleven-plus sınavını geçtikten sonra, Eylül 1952'den 1957'ye kadar Liverpool'daki Quarry Bank Lisesi'ne gitti ve o sırada Harvey tarafından "şanssız, güler yüzlü, uyumlu, canlı bir delikanlı" olarak tanımlandı. Bununla birlikte, sık sık kavga ettiği, zorbalık yaptığı ve dersleri bozmasıyla da biliniyordu. Buna rağmen kısa sürede sınıfın soytarısı olarak ünlendi. Kendi yaptığı okul dergisi Daily Howl 'da sık sık komik karikatürler çizdi.

1956'da Julia, John'a ilk gitarını aldı. Enstrüman ucuz bir Gallotone Champion akustiğiydi ve gitarın Mimi'nin yerine kendi evine teslim edilmesi şartıyla oğluna beş pound on şilin ödünç verdi. Çünkü kız kardeşinin, oğlunun müzikal özlemlerini desteklemediğini çok iyi biliyordu. Mimi, bir gün ünlü olacağına dair iddiasına fikrine şüpheyle yaklaşıyordu ve müzikten sıkılacağını umarak ona sık sık, "Gitar çok iyi John, ama bundan asla geçimini sağlayamayacaksın." derdi.

15 Temmuz 1958'de Julia Lennon, Smith'lerin evini ziyaret ettikten sonra eve yürürken bir arabanın çarpması sonucu öldü. Annesinin ölümü, sonraki iki yıl boyunca çok içki içen ve sık sık kavga eden, "kör bir öfke" tarafından tüketilen genç Lennon'a travma geçirtti. Julia'nın hatırası daha sonra Lennon için büyük bir yaratıcı ilham kaynağı olacak ve 1968 Beatles şarkısı "Julia" gibi şarkılara ilham verecekti.

Lennon'ın lise yıllarında davranışlarında değişiklikler oldu. Quarry Bank Lisesi'ndeki öğretmenler onu şöyle tanımladılar: "Çok yanlış hırsları var ve enerjisi genellikle boşa gidiyor" ve "İşinde çabalamıyor. Yeteneklerini kullanmak yerine 'serseriliğinden' memnun." Lennon'ın uygunsuz davranışı, teyzesiyle olan ilişkisinde çatlak yarattı.

Lennon O seviyesi sınavlarında başarısız oldu ve teyzesi ile müdürünün araya girmesiyle Liverpool Sanat Koleji'ne kabul edildi. Üniversitede Teddy Boy kıyafetleri giymeye başladı ve davranışlarından dolayı okuldan atılmakla tehdit edildi. Lennon'ın öğrenci arkadaşı ve ardından eşi olan Cynthia Powell "son yılından önce üniversiteden atıldığını" anlatmıştı.

The Quarrymen'den Beatles'a: 1956–1970

Grubun oluşması, şöhreti ve turneleri: 1956–1966

Lennon, 15 yaşındayken Quarrymen adında bir skiffle grubunu kurdu. Adını Quarry Bank Lisesi'nden alan grup, Eylül 1956'da Lennon tarafından kuruldu. 1957 yazında Quarrymen, yarı skiffle ve yarı rock and roll'dan oluşan "canlı birçok şarkı" çaldı. Lennon, Paul McCartney ile ilk kez Quarrymen'in 6 Temmuz'da Woolton'da St Peter's kilisesinin bahçe şenliğinde düzenlenen ikinci performansında tanıştı. Lennon daha sonra McCartney'den gruba katılmasını istedi.

McCartney, Mimi Teyze'nin "John'un arkadaşlarının alt sınıftan olduğunun çok farkında olduğunu" ve Lennon'ı ziyarete geldiğinde ona patronluk tasladığını söyledi. McCartney'nin erkek kardeşi Mike'a göre, babaları da benzer şekilde Lennon'ı onaylamadı ve Lennon'ın oğlunun "başını belaya sokacağını" ilan etti. Yine de McCartney'nin babası, acemi grubun ailenin 20 Forthlin yolundaki ön odasında prova yapmasına izin verdi. Bu süre zarfında Lennon, 1963'te Birleşik Krallık'ta the Fourmost listesinde ilk 10'a giren ilk şarkısı "Hello Little Girl"ü yazdı.

McCartney, arkadaşı George Harrison'ın baş gitarist olmasını tavsiye etti. Lennon, o zamanlar 14 yaşında olan Harrison'ın çok genç olduğunu düşünüyordu. McCartney, bir Liverpool otobüsünün üst katında, Harrison'ın Lennon için "Raunchy" şarkısını çaldığı ve katılmasının istendiği bir seçme ayarladı. Stuart Sutcliffe, Lennon'ın sanat okulundan arkadaşı, daha sonra basçı olarak katıldı.

Lennon, McCartney, Harrison ve Sutcliffe, 1960'ın başlarında "The Beatles" oldu. O yılın Ağustos ayında Beatles, Batı Almanya'daki Hamburg'da 48 gece için anlaştı ve çaresizce bir davulcuya ihtiyaç duyuyordu. Pete Best'in kendilerine katılmasını istediler. Lennon'a geziden bahsettiğinde dehşete düşen teyzesi, onun yerine sanat çalışmalarına devam etmesi için Lennon'a yalvardı. İlk Hamburg ikametgahından sonra grup, Nisan 1961'de bir diğerini ve Nisan 1962'de üçüncü kere kalmayı kabul etti. Diğer grup üyeleri gibi, Lennon da Preludin ile Hamburg'dayken tanıştırıldı ve uzun, gecelik performansları sırasında uyarıcı olarak düzenli uyuşturucu aldı.

Brian Epstein, 1962'den 1967'deki ölümüne kadar Beatles'ı yönetti. Daha önce sanatçı yönetme deneyimi yoktu ancak grubun kıyafet kuralları ve sahnedeki tavrı üzerinde güçlü etkisi vardı. Lennon, onun grubu profesyonel görünüm sergilemeye teşvik girişimlerine başlangıçta direndi ancak sonunda "Biri bana para ödeyecekse kanlı balon giyeceğim" diyerek buna uydu. Sutcliffe Hamburg'da kalmaya karar verdikten sonra bası McCartney devraldı ve Best'in yerine davulcu Ringo Starr getirildi. Böylece grubun 1970'teki dağılmasına kadar kalacak olan dört kişilik kadro tamamlandı. Grubun ilk 45'liği "Love Me Do", Ekim 1962'de yayınlandı ve İngiliz listelerinde 17 numaraya çıktı.

11 Şubat 1963'te, ilk albümleri Please Please Meyi 10 saate yakın, o gün kaydedilen son şarkı vokalinden de belli olan "Twist and Shout" adlı son şarkıyı Lennon'ın soğuk algınlığından muzdarip günde kaydettiler.

Lennon-McCartney şarkı yazarlık ortaklığıyla on dört parçadan sekizi yapılmıştı. Birkaç istisna dışında ki biri albüm adının kendisidir ve Lennon, henüz kelime oyunu sevgisini şarkı sözlerine yansıtmamışken şöyle diyordu: "Biz sadece şarkı yazıyorduk... fazla düşünülmemiş bir ses yaratmak için yazılmış pop şarkıları. Ve kelimeler neredeyse ilgisizde. 1987'deki bir röportajda McCartney, diğer Beatles'ın Lennon'ı idolleştirdiğini söyledi: "O bizim küçük Elvis'imiz gibiydi.... Hepimiz John'a baktık. Daha yaşlı ve büyük liderdi; grubun hızlı zekalısı ve en akıllısıydı."

The Beatles, 1963'ün başlarında Birleşik Krallık'ta başarıya ulaştı. Lennon, ilk oğlu Julian Nisan ayında doğduğunda turneye çıktı. Kraliçe Anne ve diğer İngiliz kraliyet ailesinin katıldığı Royal Variety performans'larında Lennon seyircilerle şöyle dalga geçti: "Bir sonraki şarkımız için yardımını istiyorum. Ucuz koltuklarda oturanlar elinizi çırpın... ve geri kalanınız, sadece mücevherlerinizi şıngırdatırsanız." Birleşik Krallık'ta bir yıllık Beatlemania'dan sonra, grubun tarihi Şubat 1964'te The Ed Sullivan Show'da ABD'deki ilk çıkışı, uluslararası yıldız olma yolunda atılımlarını işaret etti. Lennon'ın In His Own Write ve A Spaniard in the Works adlı iki kitap yazdığı iki yıllık sürekli turneyi, film yapımı ve şarkı yazarlığı dönemi izledi. 1965 Kraliçe'nin doğum günü onurlarında Beatles, Britanya İmparatorluğu Nişanı'nın (MBE) üyeleri olarak atandığında İngiliz devletinden takdir görmüş oldu.

Lennon, Beatles konserlerine katılan hayranların, hayranların çığlıkları dışında müziği duyamamalarından ve bunun sonucunda grubun müzisyenliğinin zarar görmeye başlamasından endişe duymaya başladı. Lennon'ın "Help!" 1965'te kendi duygularını dile getirdi: "Ciddiydim... 'Help' şarkısını ben söylüyordum". Kilo almıştı (daha sonra buna kendi "Şişman Elvis" dönemi adını verecekti), ve bilinçaltında değişiklik aradığını hissetti. O yılın mart ayında, iki müzisyen ve eşlerinin katıldığı bir akşam yemeği partisine ev sahipliği yapan bir diş hekimi konukların kahvesine uyuşturucu kattığında o ve Harrison bilmeden LSD ile tanıştılar. Ayrılmak istediklerinde, ev sahibi ne aldıklarını açıkladı ve olası etkiler nedeniyle onlara evden çıkmamalarını şiddetle tavsiye etti. Daha sonra, bir gece kulübündeki asansörde, hepsi yandığına inandı; Lennon şöyle hatırladı: "Hepimiz... ateşli ve histerik bir şekilde bağırıyorduk."
Mart 1966'da, Evening Standard muhabiri Maureen Cleave ile yaptığı bir röportajda Lennon, "Hıristiyanlık gidecek. Yok olacak ve küçülecek... Artık İsa'dan daha popüleriz - hangisinin önce gideceğini bilmiyorum, rock and roll veya Hıristiyanlık." Yorum İngiltere'de neredeyse hiç fark edilmedi ancak beş ay sonra oradaki bir dergi tarafından alıntılandığında ABD'de büyük bir saldırıya neden oldu. Bunu izleyen, Beatles plaklarının yakılması, Ku Klux Klan faaliyetleri ve Lennon'a yönelik tehditleri içeren öfke grubun turneyi durdurma kararını etkiledi. Lennon, daha sonra ABD basınına yaptığı açıklamada: "Eğer televizyon İsa'dan daha popüler deseydim muhtemelen yakamı kurtaracaktım. Ben İsa'dan daha iyiyiz, mükemmeliz demiyorum veya karşılaştırmıyorum. Sadece söylediğim şekilde söyledim; ama yanlış bir ifadeydi ya da yanlış algılandı; hepsi bu. Bunun için üzgünüm; din karşıtı bir söylem değildi. Hâlâ bu kadar yanlış ne yapmış olduğumu tam olarak anlamıyorum. Size ne demek istediğimi anlatmaya çalıştım; ama benden mutlaka bir özür bekliyorsanız ve bu sizi mutlu edecekse özür dilerim." şeklinde konuştu.

Stüdyo yılları, ayrılık ve solo çalışma: 1966–1970

Grubun 29 Ağustos 1966'daki son konserinden sonra, Lennon savaş karşıtı kara komedi How I Won the War filmini çekti. Beatles dışı uzun metrajlı bu film, kasımda başlayan uzun süreli kayıt için grup arkadaşlarına yeniden katılmadan önce Lennon'ın tek görünüşüdür.
 Lennon, LSD kullanımını artırmıştı ve yazar Ian MacDonald'a göre, 1967'de sürekli uyuşturucu kullanması onu "kimliğini silmeye yaklaştırdı".

1967 yılında, Time dergisi tarafından "şaşırtıcı yaratıcılığı" ve grubun ilk yıllarındaki basit aşk şarkılarıyla güçlü tezat oluşturan Lennon'ın sözlerini ortaya çıkaran grubun dönüm noktası albümü Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band nedeniyle övülen "Strawberry Fields Forever" yayınlandı.

Haziran sonunda Beatles, Lennon'ın "All You Need Is Love" şarkısını Our World uydu yayınına Britanya'nın katkısı olarak, 400 milyon kadar olduğu tahmin edilen uluslararası izleyici kitlesinin önünde seslendirdi. Verdiği mesajı kasıtlı olarak basit olan şarkı, onun pasifist duruşunu resmileştirdi ve Summer of Love için marş oldu. Beatles, Maharişi Maheş Yogi ile tanıştırıldıktan sonra, grup Ağustos hafta sonu Galler, Bangor'daki Transandantal Meditasyon seminerinde kişisel eğitime katıldı. Seminer sırasında Epstein'ın ölüm haberini aldılar. Lennon daha sonra "O zamanlar başımızın belada olduğunu biliyordum" dedi. "Müzik çalmaktan başka bir şey yapabildiğimiz konusunda hiçbir yanılgım yoktu. Korkmuştum - 'Artık elimizdeydi' diye düşündüm."
 McCartney, grubun ilk Epstein sonrası projesini, kendi yazdığı, yapımcılığını ve yönetmenliğini yaptığı televizyon filmi Magical Mystery Tour 'u düzenledi. O yılın Aralık ayında film gösterime girdi. Filmin kendisi ilk kritik başarısızlıkları olduğunu kanıtlasa da, Lennon'ın Lewis Carroll'dan ilham alan "I Am the Walrus" şarkısını içeren film müziği başarılı oldu.

The Beatles ile dünya çapında başarılar kazanıp bazı eleştirmenler tarafından dünyanın gelmiş geçmiş en iyi grubu olarak nitelendirildi. Aynı zamanda, aykırı tavırlar takınan grup, birtakım problemler de yaşadı. 1966'da Filipinler'e gittikleri bir sırada devlet başkanının grubu davet etmesinin ve Beatles'ın da resmi davetleri kabul etmediğini açıklamasının ardından ülkeden ayrılırken yanlarına koruma verilmedi ve havaalanında saldırıya uğradılar.

1969'da Yoko Ono ile evlenen John Lennon, yine ayni yıl The Beatles'dan ayrıldı. Bu dönemden sonra Lennon'ın hayatında çeşitli iniş ve çıkışlar yaşandı. Beş yıl aradan sonra müziğe dönme hazırlıkları yaptığı dönemde, akli dengesi yerinde olmadığı iddia edilen Mark David Chapman tarafından 1980 yılında New York'ta kaldığı otelin önünde silahla öldürüldü.

Ayrıca, ölümünden bir ay önce son albümü olan Double Fantasy yayınlanmıştır.

Cinayet: 8 Aralık 1980

8 Aralık 1980'de yaklaşık saat 17:00'de Lennon, Record Plant'nde kayıt seansı için Ono ile Dakota apartmanları'ndan ayrılmadan önce Mark David Chapman için Double Fantasy'''nin bir kopyasını imzaladı.

Seanstan sonra Lennon ve Ono saat 22:50 gibi bir limuzinle Dakota apartmanları'na döndüler. Araçtan indiler ve binanın kemerli yolundan geçtiler. Chapman daha sonra Lennon'ı  yakın mesafeden iki kez arkadan ve iki kez de omzundan olmak üzere silahla vurdu. Lennon bir polis aracına bindirilerek Roosevelt Hastanesi'nin acil servisine götürüldü ve orada saat 23:15 'de öğleden sonra öldüğü açıklandı.

Kariyerinde yeniden yükselmeye başladığı bir dönemde, Beatles hayranı olduğunu iddia eden ve akli dengesi yerinde olmadığı öne sürülen Mark David Chapman tarafından kaldığı otelin önünde öldürülmüştü. Lennon vurulduğu anda yanına yaklaşan polis memuru tarafından, aldığı yaranın bilincini etkileyip etkilemediğini kontrol etmek için adı sorulduğunda "Ben John Lennon, The Beatles'in John Lennon'u" yanıtını verdi.

Ono ertesi gün "John için cenaze yok" şeklinde bir açıklama yaptı ve bunu "John insan ırkını sevdi ve dua etti. Lütfen aynısını onun için yapın" sözleriyle bitirdi.

Ölüsü New York, Hartsdale'deki Ferncliff Mezarlığı'nda yakıldı. Ono, küllerini daha sonra Strawberry Fields anıtının yapıldığı New York Central Park'a serpti. Chapman, avukatının tavsiyesini dinlemeyip ikinci derece cinayetten suçunu kabul edince mahkemeye çıkmaktan kaçındı ve 20 yıldan ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.

Cinayeti takip eden haftalarda "(Just Like) Starting Over" ve Double Fantasy Birleşik Krallık ve ABD'de liste başı oldu.  "Imagine", Double Fantasyden ikinci single olan "Woman" İngiltere listesinin zirvesine yerleşti. O yıl, Roxy Music'in Lennon'a bir övgü olarak kaydedilen "Jealous Guy" cover versiyonu da Birleşik Krallık'ta bir numara oldu.

İngiliz olmasına rağmen New York'ta hayatını sürdüren Lennon, Nixon yönetimi sırasında ulusal tehlike olarak hedef gösterilmiş ve sınır dışı edilmek istenmişti. Çünkü Lennon, insanları yazdığı ve bestelediği parçalarıyla; katıldığı televizyon programlarındaki açıklamalarıyla; peşinde dolanan kameralara verdiği cevaplarla ve eylemlerle her daim barışa çağırıp Vietnam Savaşı'nı sorgulatmaktaydı.

 Sinemada John Lennon
1967 yılında Richard Lester'in yönettiği How I Won The War adlı savaş karşıtı komedi filminde başrol oynamıştır. Bunun dışında Beatles üyeleri ile yaptığı filmler A Hard Day's Night, Help, Magical Mystery Tour ve Yellow Submarine'dir.

 John Lennon ile ilgili filmler
Chapter 27
Nowhere Boy
The Hours And Times
Backbeat
Across the Universe
Lennon Naked
Two of Us
Yesterday

 Albümleri
 Double Fantasy - 1980
 Rock 'n' roll - 1975
 Walls and Bridges - 1974
 Mind Games - 1973
 Some Time in New York City - 1972
 Imagine - 1971
 John lennon / Plastic Ono Band - 1970
 Live Peace in Toronto - 1969
 Wedding Album - 1969
 Unfinished Music no. 2: Life with the Lions - 1969
 Unfinished Music no. 1: Two Virgins'' - 1968

Kaynakça

Dış bağlantılar

 John Lennon Resmi Web Sitesi
 John Lennon üzerine güzel bir Türkçe biyografi

1940 doğumlular
Liverpool doğumlular
1980 yılında ölenler
John
20. yüzyılda İngiliz erkek oyuncular
20. yüzyılda İngiliz şarkıcılar
20. yüzyıl piyanistleri
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz şarkıcı-şarkı yazarları
İngiliz deneysel müzisyenler
İngiliz erkek sinema oyuncuları
İngiliz rock gitaristleri
İngiliz rock piyanistleri
İngiliz pasifistler
İngiliz vejetaryenler
Britanyalı feministler
Britanyalı LGBT hakları aktivistleri
İrlanda asıllı İngilizler
Ivor Novello Ödülü sahipleri
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
Capitol Records sanatçıları
Parlophone sanatçıları
The Beatles üyeleri
Ritim gitaristleri
Atco Records sanatçıları
1960'lardaki karşı kültür
Din eleştirmenleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İngiliz göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İngiliz gurbetçiler
Feminist müzisyenler
Geffen Records sanatçıları
Erkek feministler
Şiddet karşıtı aktivistler
Polydor Records sanatçıları
Songwriters Hall of Fame üyeleri
Yoko Ono
Apple Records sanatçıları
Plastic Ono Band üyeleri
The Dirty Mac üyeleri
The Quarrymen üyeleri
Grammy Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ateşli silahtan ölümler
İngiliz cinayet kurbanları
Suikast sonucu ölen İngilizler
Suikast sonucu ölen oyuncular
Öldürülen müzisyenler
Ölüm ile ilgili komplo teorileri
Ateşli silahtan ölenler
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
En İyi Müzik Filmi Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Orijinal Film Müziği Grammy Ödülü sahipleri

John Lennon


Marcus Aurelius-søjlen er en søjle på Piazza Colonna i Rom. Monumentet er udført med Trajanussøjlen som forbillede.

Søjlen, der er 39 m høj, var oprindelig en del af et gravmonument over den romerske kejser Marcus Aurelius, rejst 180 e.Kr. Den er smykket af et relief, der løber i en spiral rundt om søjlen og og skildrer hans kampe mod folkene nord for Donau, der dengang truede Romerriget.

På grund af jordhævningen er en del af søjlens base havnet under jorden. En ny base blev fremstillet i 1587, samtidig som pave Sixtus V lod placere en statue af apostelen Paulus på toppen, med blikket i retning mod Peterskirken.

Eksterne henvisninger
 Uddybende omtale af søjlen og dens historie

Antikke bygninger i Rom

Marcus Aurelius-søjlen


Chikayuki Mochizuki (født 20. maj 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Chikayuki Mochizuki