George Davis may refer to:

Entertainment
George Davis (actor) (1889–1965), Dutch-born American actor
George Davis (art director) (1914–1998), American art director
George Davis (author) (1939), American novelist
George Davis (editor) (1906–1957), American fiction editor and minor novelist
George S. Davis (1906–1992), aka The Singing Miner, American country singer

Military
George Andrew Davis Jr. (1920–1952), United States Air Force major and Medal of Honor recipient
George B. Davis (1847–1914), Judge Advocate General of the United States Army
George E. Davis (Medal of Honor) (1839–1926), American Civil War officer and Medal of Honor recipient
George Fleming Davis (1911–1945), U.S. Navy commander, Medal of Honor recipient
George Whitefield Davis (1839–1918), American general and military Governor of Puerto Rico
George W. Davis VI (born 1938), U.S. Navy rear admiral

Politics
George Davis (American politician) (1820–1896), 4th Attorney General of the Confederate States
George Davis (Australian politician) (1833–1896), Victorian Legislative Council member, Minister of Defence
George Davis (New Zealand politician) (1873–1937), New Zealand trade unionist and local body politician
George Allen Davis (1857–1920), New York state senator
George Martley Davis (1860–1938), Australian politician
George R. Davis (New York politician) (1788–1867), Speaker of the New York State Assembly 1831 and 1843
George R. Davis (Illinois politician) (1840–1899), U.S. Representative from Illinois
George T. Davis (1810–1877), U.S. Representative from Massachusetts

Sports
George Davis (baseball) (1870–1940), American baseball player and manager
George Davis (footballer, born 1881) (1881–1969), England international footballer
George Davis (footballer, born 1868), English footballer
Iron Davis (George Allen Davis, 1890–1961), American baseball pitcher
Mark Davis (fisherman) (George Mark Davis, born 1963), bass fisherman
George Davis IV (born 1987), American soccer player

Other
George Lawrence Davis (1830–1894), English Christian missionary
George E. Davis (1850–1907), British founding father of chemical engineering
George Francis Davis (1883–1947), New Zealand born industrialist in Australia
George Russell Davis (1861–1933), American jurist on the Arizona Territorial Supreme Court
George Davis (robber) (born 1941), British armed robber
George Harold Davis (born 1958), American spree killer
George Roscoe Davis, Washington, D.C. lawyer
George Davis House (Toronto), a designated house in Toronto

See also
George Davies (disambiguation)
George Davys (1780–1864), tutor to Queen Victoria and bishop
Georgie Davis (born 1969), artist name of Kees Rietveld, Dutch singer

George Davis


The Bridgewater Hall is a concert venue in Manchester city centre, England. It cost around £42 million to build in the 1990s, and hosts over 250 performances a year. It is home to the 165-year-old Hallé Orchestra as well as to the Hallé Choir and Hallé Youth Orchestra and it serves as the main concert venue for the BBC Philharmonic.

The building sits on a bed of 280 springs intended to insulate it from external sound. The hall is named after the Third Duke of Bridgewater who commissioned the eponymous Bridgewater Canal that crosses Manchester, although the hall and waterside frontage is situated on a specially constructed arm of the Rochdale Canal.

History
Proposals to replace the concert venue in the Free Trade Hall were made after it was damaged in the Second World War, but the hall, which was home to The Hallé orchestra was repaired and renovated in the 1950s. Despite being a popular venue, the Free Trade Hall, built in the 1850s, had poor acoustics and outdated audience facilities. Throughout the 1970s and 1980s several schemes to replace it were considered but the project became more likely in 1988 after the creation of the Central Manchester Development Corporation.

In the 1990s, land east of Lower Mosley Street and north of Great Bridgewater Street adjacent to the G-Mex exhibition centre (now Manchester Central Convention Complex) which was occupied by a former bus station and car park near the Rochdale Canal was identified as the site for a new hall. A competition inviting architects to present designs for the new concert hall was launched and a proposal by Renton Howard Wood Levin (RHWL) architects was chosen. The development included the construction of a basin on a specially built short arm of the Rochdale Canal and part of the Manchester & Salford Junction Canal providing a waterfront setting for the hall.

The Bridgewater Hall held its first concert on 11 September 1996 and was officially opened on 4 December by Queen Elizabeth II and the Duke of Edinburgh. The Bridgewater Hall was one of a number of structures built in the 1990s that symbolised the transition to a new and modern Manchester following de-industrialisation and the 1996 bombing.

The Bridgewater was well received and won a number of awards. In November 1996, only months after opening, the concert hall won the RIBA North West award. In 1998 the Hall won the Civic Trust Special Award, which is given to a building which enhanced the appearance of a city centre.

Structure

Construction of the hall was a joint venture between Manchester City Council and the Central Manchester Development Corporation who obtained funding from the European Regional Development Fund. The architects were RHWL and the builders were John Laing. The acoustics were designed by Rob Harris of Arup Acoustics; his colleagues at Arup were the building engineers. The Bridgewater Hall can seat 2341 people over four tiers in the auditorium: the stalls, choir circle, circle, and gallery.

The main auditorium sits on a foundation of earthquake-proof isolation bearings that insulate it from noise and vibration from the adjacent road and Metrolink line. The hall's 26,500 tonne superstructure rests on 280 GERB isolation bearings consisting of rows of steel springs between concrete piers. Bridgewater Hall is the first concert hall built with this technology.

The structure is mostly formed from solid, reinforced concrete, moulded and cast like a vast sculpture. The auditorium has a double-skinned roof with a stainless steel outer shell. The lower part of the hall is built of deep red sandstone from Corsehill Quarry in Annan, the upper walls are clad in aluminium and glass. The interior uses Jura limestone.

Organ
Inside the hall, the focal point is a £1.2 million pipe organ, with 5500 pipes and four manuals, built by Marcussen & Son, which dominates the auditorium, covering the rear wall with wood and burnished metal. At the time of construction, the organ was the largest instrument to be installed in the UK for a century.

Barbirolli Square
On the plaza outside is the "Ishinki Touchstone", a sculpture by Kan Yasuda made of polished Italian Carrara marble which is white streaked with bluish-grey. The stone weighs 18 tonnes and was installed in August 1996. Its £200,000 cost was financed by the Arts Council, Lottery Fund, Manchester Airport and Manchester City Council. To prevent vandalism, the stone is coated with an anti-graffiti solution.

Beside the main entrance is a sculpture of Sir John Barbirolli by Byron Howard (2000).

Usage
Since its opening on 11 September 1996, it has been the home of the Hallé Orchestra, the Hallé Choir and the Manchester Boys Choir, and is a regular venue for concerts by the BBC Philharmonic and Manchester Camerata. From September 2002, it has been home to the Hallé Youth Orchestra and Youth Choir, founded for musicians under the age of nineteen who are not in full-time musical education.

As well as concerts, the Bridgewater Hall hosts conferences and events for external parties such as annual presentation evenings. Manchester Metropolitan University has held its graduation ceremony in the hall in July each year since the early 2000s.  The Open University also holds one of its Graduate Ceremonies at the hall each year.

See also
List of concert halls

References

Sources

External links

Bridgewater Hall, Manchester

Concert halls in England
Music venues in Manchester
Music venues completed in 1996
Recipients of Civic Trust Awards

Bridgewater Hall


දස මහා යෝධයෝ ලෙස සැළකෙන්නේ කාවන්තිස්ස රජතුමා සහ දුටුගැමුණු රජතුමා ළග සිටි සෙනාපතිවරුන් දස දෙනා ය. මොවුන් දුටුගැමුණු රජතුමා හා දකුණු ඉන්දියානු ආක්‍රමණිකයෙකු වන එළාර රජ අතර පැවති යුද්ධයේ දී වැදගත් කාර්‍යභාරයක් ඉටු කරයි. දුටුගැමුණු රජතුමාගේ පිය රජ වූ කාවන්තිස්ස රජතුමාගේ රාජ්‍ය සමයෙහිදී, අනාගතයේදී තරුණ කුමරු හට සේවය කිරීම සඳහා මෙම සෙනාපතිවරුන් දස දෙනා රාජ්‍ය සේවයට තෝරා ගනු ලැබ ඇත. තම කණිටු සොහොයුරු  තිස්ස හා සමග දුටුගැමුණුගේ සටන් අතරතුරදී, දස රණශූරයන් මධ්‍යස්ථ හා අපක්ෂපාතී  පිළිවෙතක් අනුගමනය කර ඇත්තේ දෙබෑයන් අතර හටගැනෙන එවන් වියවුලකදී එසේ අපක්ෂපාතීව සිටින බවට කාවන්තිස්ස රජු හට දිවුරා පොරොන්දු වීම නිසාවෙනි. රජුන් දෙදෙන (එනම් දුටුගැමුණු හා එළාර) අතර විජිතපුර හිදී වූ තීරණාත්මක සංග්‍රාමයෙහිදී නන්දිමිත්‍ර සමග නිර්මලයා (සුරනිමල), පුරයෙහි දක්ෂිණ ද්වාරය අත්පත් කර ගැනීම සඳහා සටන් මෙහෙය වූහ. මහාසෝණ (රිටිගල ජයසේන), ගෝඨයිම්බර හා ථෙරපුත්තාභය පූර්වදිශා ද්වාරය අත්පත් කරගනු වස්ද,  අනෙකුත් රණශූරයින් සතර දෙන උත්තර හා පෑළදිග ද්වාර ගනු වස්ද සටන් වැදුනහ.

නන්දිමිත්ත යෝධයා

එළාර රජහු ගේ මිත්ත නම් සෙනවියෙක් ඇත්තේය. නැගෙනහිරි කඩදොර නම් රට  ඒ සෙනවිය කම්මාන්ත ගම්හි සිත්පව් සමීපයෙහි බුහුනනියන් පුතෙක් වීය. ඒ තෙම කොසෝහිත චත්තුගුය්හ ඇත්තේ,මාමාගේ නම් ඇති විය. දුරද බඩගා යන ඉතා ළදරු ඒ කටියෙහි වරපටින් බැද අබරුම් ගල බන්දෝය. ඔහු අබරුම්ගල ඇද ගෙන බිම බඩගාගෙන යන කල එළිපත වැදීමේදී වරපට බිදී ගිය හෙයින් නන්දි මිත්තයැයි ප්‍රසිද්ද විය. ඇතුන් දස දෙනෙකුගේ බල ඇත්තේද,විය. ඒ නන්දිමිත්ත යෝද තෙමේ කුමරු වෙත විසීය.

නන්දිමිත්ත යොදය පිලිබදව මුලාශ්‍ර වල සදහන් වන තොරතුරු සුලුසුලු වෙනස් කම්වලින් යුක්ත වෙයි.ඔහුගේ ජන්මභූමිය පාචීනඛන්දරාජියේ චිත්ත පබ්බත  අසල වීයයි මහාවංශයේ දැක්වෙයි. එසේම පාලි රසවාහිනියේද මේ විස්තරයම දක්වයි. මේ කරුණු තවත් පැහැදිලි කරන ස්තුපවන්ශයද අනුරපුරයට නැගෙනහිරි දිශාවෙහි සිත්පව් නම් පර්වතය සමීපයෙහි කඩදොර නම් ගම යනුවෙන් දක්වන අතර සමහර පිටපතක සිතුල්පව්ව හා කඩරෙද්ද යනුවෙන් ගම් දෙක නම් කර ඇත. සද්දම්මාලන්කරයේ සිතුල්පව් සමීපයෙහි නැගෙනහිරි දික්භාගයෙහි කඩරෙද්ද නම් ගම යනුවෙන් විස්තරවෙයි. සහස්සවත්තුප්පකරණය මේ මුලාශ්‍ර වලට වඩා පැරණි වුවද එහි මාගම කකුට නම් ගම යනුවෙන් දක්වා තිබේ.සමහර විට එය දෙවන පදිංචිය අරභයා සටහන් කළා විය යුතුය.

ඉහතින් කී ලේඛනවල සදහන් වන චිත්ත පබ්බත හෝ සිත්පව් යනුවෙන් පාලි ග්‍රන්ථ වල දැක්වෙන චිත්තල පබ්බතය හෝ සිංහල ග්‍රන්ථ වල එන සිතුල්පව්ව නොවිය හකිය.ඒ නමින් සදහන් වන්නේ වර්තමානයේ දකුණු දිශාවේ සිතුල්පව්ව නමින් ප්‍රකටව ඇති සුප්ප්‍රසිද්ද පුජා භුමිය හා එය පිහිටි ප්‍රදේශයයි. එය ශිලා ලේඛණවල චිතල පවත ලෙසින් තිබේ. මුලින් දුටු පරිදි නන්දිමිත්ත යෝධයා ගේ උපන් ගම දක්වන මුලාශ්‍ර කිහිපයකම  එය නැගෙනහිරි දිශා භාගයෙහි පිහිටිබව ප්‍රකාශ වී ඇත.

නන්දිමිත්ත යෝධයා ගේ මාපියන්ගේ නම් කිසිදු සාහිත්‍ය මුලාශ්‍රයක සටහන් වී නැත.එළාර රජුගේ සේනාපතියෙකු වූ මිත්තගේසහෝදරියකගේ පුත්‍රයකු ලෙස මහාවංශයේ දැක්වෙතත් සහස්සවත්තුප්පකරණයේ ඒ බව නොදැක්වේ. සහෝදරියගේ කතාව දැක්වෙන රසවාහිනිය හා සද්දර්මාලංකාරය එක කුලපුත්‍රයෙකු යනුවෙන් පිය ගැන සදහන් කරයි. පියාගේ නමින් පුතා හැදින වීමේ පිතෘමුලික ක්‍රමය ලංකාවේ ඉතා අතීතයේ සිටම පවතී බව බ්‍රාහ්මී ලිපි වලින් පෙනෙයි.එහෙත් අනෙක් යෝධයන් ගැන විස්තර කරද්දී ඔවුන් පිතෘමුලිකව හදුන්වා ඇතත්නන්දිමිත්ත යෝධයා මතෘමුලිකව සාහිත්‍ය ලේකනවල දැක්වීමට විශේෂ හේතුවක් තිබිය යුතුය.

නන්දිමිත්ත පාචිනඛන්ඩරාජයෙන් ගොස් අනුරාධපුරයේ සිය මලණුවන් වෙත විසුවේය. එවක ඔහුගේ වයස අවුරුදු දොළොසකි. පුජනිය නගරයේ පුදබිම් දුෂණය කරන ආක්‍රමණිකයන් දුටු තරුණ වියට පා තබමින් සිටි නන්දිමිත්ත ගේ ජාතික අභිමානය නැගී ආ බව හා ඔහු ආක්‍රමණිකයන් මර්දනය කළ බවත් පෙනේ. රජරට ආක්‍රමණික පරසතුරන් ගෙන් මුදවා ගැනීමට දුට්ටගාමිණී මහරජතුමා ගත්සටන් කාර්යයේදී නන්දිමිත්ත යෝධයගෙන් මහගු සේවයක් ඉටු විය. විජිතපුර සටනට පෙර දුට්ටගාමිණී රජු නන්දිමිත්ත ගේ බල විමසා සිටියේය.කණ්ඩුල හස්තියාට රා පොවා කෝප ගන්වා නන්දිමිත්ත ඉදිරිපිටට ඇතු මෙහෙයවිය. හඩා ගෙන එන අතුට බියේ මිනිසුන් සීසීකඩ දුවන විට නන්දිමිත්ත ඉදිරියට පැනදළ දෙක ගෙන දෙවුර මත තබා බිම ඇනවීය.මෙයින් මහත් ලෑජ්ජාවට හා බියට පත් ඇතා නන්දිමිත්ත කෙරෙහි වෙර විය. එය සන්සිදුනේ විජිතපුර යටත් කර ගන්න දින ඇතු බිදී යදොර ඇතු වෙතට කඩා එනුදුටු නන්දිමිත්ත යෝධයා එය බාහුවෙන් පැහැර ඉවත දැමීම නිසාවෙනි. මෙහිදී සෝඩය අග තබාගෙන සිටි ගල් කැබැල්ල ඇතු බිම තබා නන්දිමිත්ත යෝධයා කෙරෙහි කරුණාව පහල කර ගත්තේය. සටන් වලින් ජය ගත් දුට්ටගාමිණී රජු යෝධයන්ට සංග්‍රහ කළ අතර නන්දිමිත්ත යෝධයාට මහත් යසස් දුන් බව සහස්සවත්තුප්පකරණයේ සදහන් වේ.

මහාසෝණ යෝධයා

මොහුව රිටිගල ජයසේන යන නමින්ද හදුන්වයි. රිටිගල දැනට උගන්වන රිටිගල විශුද්ධි අංගම් ශාස්ත්‍රය නැත්නම් අපි අහලා පුරුදු සුදලිය අංගම් පොර පරම්පරාවේ ද උරුමක්කාරයා වන්නේ මොහුය. එය රිටිගල පරපුරට ලබා දී ඇත්තේ මේ මහාසෝණ හෙවත් රිටිගල ජයසේන සේනාධිපතියායි. එය අදටත් එම ප්‍රදේශයේ උගන්වනු ලබයි.

කුළුම්බරිකන්නිකාවෙහි හුන්දරීවාපි නම් ගම තිස්ස නම් කෙලෙබියා සෝණ නම් අටවැනි පුතෙක් වීය. සත් හැවිරිදි කල ඒ තෙමේ තල පැළ ඉදිරීය.දස හැවිරිදි කල මහත් බල ඇත්තේය. කල් යාමෙන් ඒ මහාසෝණ තෙමේ දස ඇත් බල ඇති වීය. රජ තෙමේ එබදු වූ ඔහු අසා පියා වෙතින් ගෙන පොසනය කරනු කැමැත්තෙන් ගැමුණු කුමරු හට දුන්නේය .යෝධ තෙමේ ගැමුණු කුමරු වෙත විසීය.

මහාසෝණ යෝධයා පිළිබදව මුලාශ්‍ර වල දැක්වෙන තොරතුරු ද ඉතාම අල්පය. කුලුම්බරිකන්නිකවෙහි හුන්දරිවාපි   ගම්මානයේ ඔහු උපන් බව මහාවංශයේ දැක්වේ. ලක්දිව රෝහණ ජනපදයෙහි කුටුම්බරිකන්නිකාවෙහිඋපන් බව සහස්සවත්තුප්පකරණයේ වාර්තා කරයි. රසවාහිනිය දක්වන්නේ රෝහණ ජනපදයේ කදලුම්කන්නිකාවෙහි හුන්දරිවාපිගාම යනුවෙනි. මෙය තවත් විස්තර කරමින් සද්දම්මාලන්කාරය රුහුණු රට මල්වතු මඩුල්ලෙහි කලබුරුකන උන්දුරු කනවිට යනුවෙන් දක්වන අතර මල්වතු මඩුල්ලෙහි උතුරු කරවිට හෝ කලවිට යනුවෙන් ස්තුපවංශයට එක්වී තිබේ.

මහාසෝණ යෝධයාගේ මාපියන් ගැන විස්තර කල යුතු අවස්ථාවෙහි මහාවංශය බෙහෙවින් අල්පේච්ඡ වී ඇති ,සැටියක් පල කරයි. ඔහු තිස්ස නම් අයකුගේ පුතුන් අතුරින් අටවැන්නා ය.,යනුවෙන් පමණක් එහි දැක්වී ඇත .සහස්ස්සවත්තුප්පකරණයේ ඔහුගේ පියා කුන්දවාලිකතිස්ස යනුවෙන් දක්වයි.

මේ පිළිබදව අප හමුවේ පවතින්නේ ඉතා සුළු තොරතුරකි. සවිස්තරව දැක්විය උතු කරුණු ඉවත් වී ගියා සේ පෙනේ. දෙමල දෙතිස් බලකොටුවලදී කෙරුණු සටන් වලදී ඔහුගේ කාර්රයය බාර්ය කුමක්දැයි කිසිදු මුලාශ්‍රයක දැක්වී නැත. නමුත් විජිතපුර බලකොටුවේදී සිදු වූ සටනේදී මහාසෝණ යෝධයා පවුර කඩා වෙනම විවරයක් කර ඉන ඇතුල්ව තල් රුකක් ගෙන සටන් කළේය."යන විස්තර පාලි සිංහල මුලාශ්‍රය එක සමානව දැක්වෙයි.

 ගෝටයිම්බර යෝධයා

ගිරි නම් දන්නව්වෙහි නිසේල්විටි නම් ගම මහානාග නම් තනත්තෙහුගේ පිත් දසබල ඇත්තෙක් වීය. මිටි සිරුර ඇති බැවින් ගොටක නම් වීය. දෙටු බෑයෝ ඔහුව කෙළියට ගෙන සිනා කරන්නේය. ඔහු ගොස් උදු වපුරනු පිණිස මහවනය කොටා ඔහුගේ බාගය තබා ගොස් ඔවුනට දැන්වීය. ඒ තෙමේ එකිනෙකෙහි ගොස් ඉබුරු ගස් උදුරා බිම සම කොට දැන්වීය. බෑයෝ ගොස් ඔහුගේ අරුම ක්‍රියාව දැක ඔහුගේ කර්ම කීර්තනය කරමින් ඔහු වෙතට ගොස් දැන්වුහ. ඒ නිමිත්ත කරගෙන ඔහු ගෝටයිම්බර විය. රජ තෙමේ ඔහුටද කී පරිද්දෙන් ගැමුණු කුමරු වෙත යැවීය. ගෝටයිම්බර යෝධයා ගිරි නම් ජනපදයේ නිච්චේල විට්ටික ගමේ  උපත ලද බව මහාවංශය දක්වයි. ගොට්යිම්බරගේ පියා ගැන මහාවංශයේ දක්වයි. ඔහු මහානාගයවේ. මහානාග කුකුටුම්බික සහසවත්තුප්පකරනයේද  නාගකුටුම්බික ලෙස රසවාහිනියේ දැක්වෙන අතර මහානාග කෙලෙබි වශයෙන් සද්ධර්මාලන්කාරය හා ස්තුපවංශය විස්තර කරයි.

 ථෙරපුත්තාභය යෝධයා

කොටගල් අසල කාන්ති නම් ගමෙහි ඊශ්වර වූ රෝහණ නම් ගෘහපතියෙකු හට තම හට දාව උපන් පුතෙක් ගොළු අබා රජ හට සමාන නම් කළේය. ඒ දරු තෙමේ බල ඇති වීය.සොළොස් හැවිරිදි වූ ඔහුට පිය තෙමේ සොළොස් රියන් දික්ව අටතිස් ඇති ගදාවක් කර වීය. ඒ තෙමේ එයින් තල් පොල් කද පහර බිම හෙලා එයින්ම ඒ යෝධ තෙමේ ප්‍රකට වීය. එසේද රජ කුමරු තෙමේ ඔහුද ගැමුණු කුමරු වෙත යැවීය. මොහු ගේ පියා  පැවිදි වූ අතර භාවනාවේ යෙ දී රහත් බවට පැමිණියේය .ඒ හේතුවෙන් මේ තෙරුන්ගේ පුත්‍ර තෙමේ ථෙරපුත්තාභය නමින් ප්‍රසිද්ධ  වීය.  ථෙරපුත්තාභය යෝධයා ගේ උපන් ගම කොටිපබ්බතය සමීපයෙහි වූ කිත්තිගම මහාවංශ පිටපතක සදහන් වන අතර සමහරක කොටපබ්බතය සමීපව කන්තිගාම යනුවෙන් දක්නට ලැබේ. රසවාහිනිය මහාවංශය අනුව යැයි. ථෙරපුත්තාභය යෝධයා ගේ මාපියන් ගැන ඇත්තේ ඉතා අල්ප තොරතුරකි. මහාවංශය ඔහුගේ පියා රෝහණ ඉස්සර ලෙසද රසවාහිනිය රෝහණ ගහපති ලෙසද සද්දර්මාලංකාරය රෝහණ සිටානන් ලෙසද දක්වයි.

ථෙරපුත්තාභ යෝධයා සෙසු යෝධයන් සේම දුටුගැමුණු රජතුමාගේ ජාතික මෙහෙවරේ කොටස් කරුවෙක් විය. දෙමල ආක්‍රමණයන් මැඩ විජිතපුර සටන සිදුවෙද්දී ඔහු මහා ගදාවක් ගෙන සටන් කල බව කියැවේ. මොහු ගදායුද පුහුණුව ලද්දෙකි. සොළොස් හැවිරිදි වියේදී ඔහුට පිය තෙමේ සොළොස් රියන් දික්ව අටතිස් ඇති ගදාවක් කර වීය. ඒ තෙමේ එයින් තල් පොල් කද පහර බිම හෙලීය. විජිතපුර සටනේදී යොදාගෙන ඇත්තේ මේ ගදාවයි.

 මහාභරණ යෝධයා

කැපකරු නම් ගම්හි කුමාරයාගේ භරණ නම් පුතෙක් වීය. ඒ තෙමේ කල් යාමෙන් දස දොළොස් හැවිරිදි වුයේ ගම දරුවන් හා වනයට ගොස් බොහෝ සාවුන් ලුහුබැද පයින් පැහැර දෙකඩ කොට බිම ගැසීමය. සොළොස් හැවිරිදි වුයෙන් වනාහී ගම්වැස්නන් හා වලට ගොස් වලට ගොස් එසේම මුවන්,ගෝනුන්,ඌරන් ;වහ පෙරලීය.භරණ නම් ඒ මහා යෝධ තෙමේ එයින් ප්‍රකට විය. රජ තෙමේ ඔහුද යට කී පරිද්දෙන් ගැමුණු කුමරු වෙත යැවුහ. මහාභරණ යෝධයා කප්පකන්දර ග්‍රාමයෙහි උපන් බව මහාවංශයේ දැක්වේ. රෝහණ ජනපදයේ කප්කන්දර ගාමය ලෙස රසවාහිනියද, රුහුණු රට කප්කදුරු ගම යැයි සද්දම්මාලන්කාරයේද සප්පදුරු ගම යැයි ස්තුපවංශයේ දැක්වේ. මහාභරණ යෝධයාගේ පියා කුමාර යැයි මහාවංශය දක්වයි. කුමාර කුටුම්බික ලෙසද රසවාහිනිය ඩ කුමාර කෙලෙබි ලෙසද සද්ධර්මාලංකාරය හා ස්තුපවන්ශයද සදහන් කරයි.

අනිත් යෝධයන් මෙන්ම මහාභරණ යෝධයාද මොහු ගැන මුලාශ්‍රවල සදහන් වී නොතිබීම මහා පුදුමයකි. ඔහුගෙන් විජිතපුර සටනේදී කුමන සේවයක් ඉටුවී ඇත්දයන්න නොදැක්වෙයි. රජු සමග දානමාන පිම්කන් කර මිය පරලොව ගිය බව ඉතිහාසයේ දැක්වේ.

 වේළුසුමන යෝධයා

ගිරි නම් දන්නව්වෙහි කුටුබිය නම් ගම ප්‍රසිද්ද කුටුබි නම් කෙලෙබියෙක් විය. ඒ තෙමේ මෙසේ ප්‍රසිද්ද විය .වේළුසුමන අසු නගී ඒ මඩලේ වහා මෙහෙයි. දුවන්න වුද ,මේ අසු පිට පුරුෂ වල්ලක් සේ හුන්නේය. සැලකිලි නැත්තෙන් උතුරු සළුව මුදැයි. නැවත බදියි. ඒ දැක මිනිසුන් ඔල්වරසන් දුන්නේය. '',,මේ තෙමේ රජ හට සුදුසුයැයි, සතුටු වුයෙන් රජු වෙත යවුයේය. වේළුසුමන යෝධයා ගේ උපන් ගම ගිරුජනපදයේ කුටුම්බියන්ගන නම් වීය. මෙය මහාවංශ පිටපත්වල කුටියන්ගන ලෙසද දැක්වේ. සෙසු යෝධයන්ගේ සේම වේළුසුමන යෝධයා ගේ මාපියන් පිළිබදව ඇත්තේ ඉතා අල්ප තොරතුරකි. එනම් ඔහුගේ පියා වසභ නම් සම්මත අයෙකි.

වේළුසුමන යෝධයා තරුණ වයසේදීම ජාතික මෙහෙවරක නිරත වීමට සුදුසුකම් ඇති අයෙකු බව පෙනේ. ඒ බව කියවෙන්නේ සුමන ගිරිභෝජකයාගේ නිවසේ සිටියදී කිසිවෙකුටත් පිටනගීමට නොදුන් අශ්වයා අරුදව දක්වන ලද විස්කම් මගිනි. වේළුසුමන දැක තමා පිටට නැගීමට සුදුස්සෙකු යැයි සිතා ඔහුගේ මුහුණ බලා හෙශාවර කල බව මුලාශ්‍රවල සදහන්ය. පසු අසුඅසු පිට පුරුෂ වල්ලක් සේ හුන්නේය. සැලකිලි නැත්තෙන් උතුරු සළුව මුදැයි. නැවත බදියි. මේ පිළිබද බොහෝ විස්තර මහාවංශයේ ඇත.

මේවාද බලන්න

 දස මහා යෝධයෝ
 මහාසෝණ
 රිටිගල ජයසේන

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
දස මහ යෝධයෝ

දසමහා යෝධයෝ


José María Irueste Germán (México, 1908- México, década de los 80) autor musical, compositor de cine, actor de revista y supervisor artístico hispano-mexicano.

Biografía

Era hijo de José María Irueste Roda, médico nacido en Granada y de Carmen Germán Beraza, mexicana. De carácter autodidacta, nunca aprendió solfeo. Tarareaba temas musicales con ayuda de un ukelele. Los maestros Sigfredo Rivera, Juan Quintero Muñoz y Fernando García Morcillo los transcribían y orquestaban posteriormente.

El 3 de febrero de 1932 estrena en Madrid la comedia musical ¡Vamos a empezar! de la que compuso la música junto al maestro Sigfredo Rivera. La letra corrió a cargo de José Luis Sáenz de Heredia y Federico Vázquez Ochando. Al año siguiente participa en Amor a la bayoneta (estrenada el 18 de enero) componiendo la música con Rivera, con letra de los citados Sáenz de Heredia y Vázquez. En esta ocasión supervisa artísticamente y actúa en la obra.

El 14 de marzo de 1941 se estrenó en el teatro Eslava su obra más conocida, Yola, "zarzuela cómica moderna en dos actos", compuesta esta vez junto al maestro Juan Quintero Muñoz, con libreto de los citados José Luis Sáenz de Heredia y Federico Vázquez Ochando y de la que destacó el tema Mírame, que alcanzó el número uno en las listas de éxitos españolas de 1942, según datos de la Sociedad General de Autores.

También fue compositor de cine. En 1943 compone junto con Fernando García Morcillo la banda sonora de la película El pozo de los enamorados dirigida por José H. Gan. En 1945 repetirá con García Morcillo en La ciudad de los muñecos de José María Elorrieta.

Murió en México en los años 80.

Referencias

Irueste, José María
Compositores de zarzuela

José María Irueste Germán


Southeastern Louisiana University (Southeastern) is a public university in Hammond, Louisiana. It was founded in 1925 by Linus A. Sims as Hammond Junior College. Sims succeeded in getting the campus moved to north Hammond in 1928, when it became known as Southeastern Louisiana College. It achieved university status in 1970.

In the fall of 2019 there were 14,298 students enrolled. During the 1990s, Southeastern was one of the fastest-growing colleges in the United States. The university is the third largest in Louisiana, trailing only LSU and the University of Louisiana at Lafayette.

Southeastern's colors are green and gold, and the mascot is a lion named Roomie. Southeastern's sports teams participate in NCAA Division I (FCS for football) in the Southland Conference.

History

Hammond Junior College was created in 1925. It was managed by the Tangipahoa Parish School Board and initially offered only a teaching certificate. The college moved to the Hunter Leake estate in north Hammond in 1927 to accommodate more students. The following year, its name changed to Southeastern Louisiana College and it joined the state's educational system under the state's board of education. The campus grew in the late 1920s and 1930s with the purchase of  and the construction of McGehee Hall and a gymnasium.

Lucius McGehee Hall was built in 1935.  it is the oldest building constructed by the university. McGehee Hall is on the National Register of Historic Places.

The college's curricular offerings increased significantly in 1937 when the college received approval to offer bachelor's degrees. The first ones were awarded two years later.

Although Act 388 in 1938, an amendment to the 1920 Louisiana Constitution, granted the college the same legal status as other four-year colleges in the state, it did not provide for increased funding for the college.

In 1946 the college received initial accreditation from the Southern Association of Colleges and Schools. Subsequent enrollment growth following the end of World War II required additional expansion and construction. This included the use of two steel barracks donated to the college; these were used as dormitories and named McNeely Hall (which was demolished in 2007).

The college's curricular offerings grew again in 1960 when the college established the Division of Graduate Studies. The college awarded its first graduate degree in 1967, the Education Specialist degree. The college completed the War Memorial Student Union in the mid-1960s; it claims to be "the only student union building in the United States dedicated to alumni who died in World War II." In 1970, the institution officially became Southeastern Louisiana University.

After years of planning and fundraising, the Southeastern Louisiana University Center was constructed. An 8000-seat (more if the floor level is used) arena, the University Center hosts all home basketball games and a variety of civic, cultural, and big-name entertainment events.

Fanfare, a festival celebrating the arts, humanities, and sciences, was begun in October 1986 by university faculty. It has grown into a month-long event.

In 1996 SLU joined the University of Louisiana System.

The university began to implement screened admissions standards in the fall of 2000. The following year, Southeastern took ownership of the historic Columbia Theatre for the Performing Arts in downtown Hammond. The theater is operated by a separate foundation and presents a variety of theatrical works, concerts, and dance performances.

Southeastern Louisiana University played an important role in supporting students in the state and region in 2005. The university was not damaged by Hurricane Katrina so it was able to host nearly two thousand students from areas that were effected. A fountain was dedicated in 2007 to the victims of Hurricane Katrina and Hurricane Rita;  it is the only such memorial fountain in existence.

Southeastern offers has its University Center for commencement exercises of high schools throughout the Northshore Region and actively encouraging area high school students to continue on to the university level.

Southeastern owns the Columbia Theatre for the Performing Arts in Hammond's Historic District. First opened in 1928, the Columbia was acquired by the university in the 1990s and renovated in the amount of $5.6 million. The large foyer is dedicated to the late State Senator John Hainkel, who was instrumental in obtaining the funding for the renovation.

Academics

Southeastern Louisiana University is accredited by the Commission on Colleges of the Southern Association of Colleges and Schools (SACS) to award degrees at the Associate, Baccalaureate and Master's levels. Southeastern has been accredited by the Southern Association of Colleges and Schools since 1946.

Southeastern consists of five colleges with 18 academic departments and programs offering over 60 degree programs.

Southeastern's state-of-the-art Sims Library houses several important collections, including the Morrison Room, the Rayburn Collection, the Pineywoods People Exhibits, and the Center for Regional Studies.The Bill Evans archives are housed at the library.

The campus is also home for the state's sole commemoration of the governorship (1936–1939) of Richard W. Leche (1898–1965). It is a large medallion on the north exterior wall of the east side of Strawberry Stadium.</ref>

Southeastern offers nursing curricula in Hammond and Baton Rouge. In a consortium with the University of Louisiana at Lafayette Southeastern offers a master of science in nursing.

Southeastern became a doctoral-granting institution in 2005 with the inauguration of a doctor of education in higher education leadership.

Southeastern's business programs are accredited by the Association to Advance Collegiate Schools of Business (AACSB). The Southeastern Business School is located in Garret Hall. Southeastern was the first institution in Louisiana to achieve AACSB's separate and special accreditation in accounting. Graduates of both the MBA program and the Executive MBA program are serving widely in education and industry.

In the aftermath of Tulane University's post-Katrina decision to close several engineering programs including computer engineering, Southeastern received approval from the Louisiana Board of Regents to develop an undergraduate curriculum in engineering technology within the Department of Computer Science & Industrial Technology.

Campus locations
Southeastern's main campus is located in Hammond in Tangipahoa Parish.
]]
Baton Rouge Center, Baton Rouge. The focus is nursing education.
Livingston Parish Literacy and Technology Center, Walker
Turtle Cove Environmental Research Station, a field research and educational facility located in Manchac, Louisiana, to study the Lake Pontchartrain estuarine ecosystem.

Student life

Fraternities and sororities
There are 19 national or international social Greek letter organizations governed by three councils.

Greek life

Panhellenic Council
Alpha Omicron Pi 1963
Alpha Sigma Tau 1940
Phi Mu
Sigma Sigma Sigma 1964
Theta Phi Alpha 1990

Interfraternity Council
Delta Tau Delta 1969
Kappa Alpha Order 1980 (not recognized by the university)
Kappa Sigma 1989
Pi Kappa Alpha (closed 2022)
Sigma Tau Gamma 1939
Tau Kappa Epsilon 1961 (Reinstalled 2022)
Theta Chi 2000
Theta Xi 1963 (Reinstalled 2023)

National Panhellenic Council
Alpha Kappa Alpha
Alpha Phi Alpha
Delta Sigma Theta 1976
Kappa Alpha Psi
Omega Psi Phi
Phi Beta Sigma
Sigma Gamma Rho
Zeta Phi Beta

Athletics

Southeastern Louisiana sponsors 16 NCAA Division I level varsity teams compete in the Southland Conference.

Southeastern has several state-of-the-art athletic facilities, including an eight-lane all-weather running track completed in 2011 (see inset).

Media
Southeastern's major campus media and publications are the Lion's Roar (newspaper), KSLU (FM radio station), ByLion (weekly online publication), the Southeastern Channel (public access cable television channel), and Le Souvenir (official yearbook).

The Lion's Roar is the official newspaper of the students of Southeastern Louisiana University and has been in continuous publication since 1937. ByLion newsletter is published weekly online for faculty and staff. Le Souvenir is the student yearbook, published annually by students. Le Souvenir (French for "the memory") has been in continuous publication since 1929.

Southeastern's KSLU-FM radio station began operation on November 11, 1974, as a radio club at the university. In 1988, KSLU became the first radio station in the South to install a digital touchscreen operating system. The installation was featured in Broadcast Engineering magazine. In 1993, an emergency-situation room was added using amateur radio equipment purchased with grants from State Farm Insurance and Louisiana Power & Light (a subsidiary of Entergy). During critical times, this room is staffed by local ham operators, members of the Amateur Radio Emergency Service in the Florida Parishes area. In 1996 KSLU began broadcasting globally via the internet. A job at KSLU was the start of the media career of Robin Roberts.

The Southeastern Channel officially began July 9, 2002. It won four Telly Awards in 2007. Staff member Steve Zaffuto won two Bronze Tellys for animation of "Native Sounds" and "Current Events" promotions, and Josh Kapusinski won a first-place Silver Telly for animation and a Bronze Telly for editing the "Florida Parish Chronicles" promo. Josh Kapusinski's "Florida Parish Chronicles" promo won a 2006 Emmy Award in the Suncoast Region.

Notable people

Alumni
Amir Abdur-Rahim, college basketball coach
Robert Alford, professional football player
Wilson Alvarez, professional football player
Christine Amertil, 3 time Olympian and World Championship Silver Medalist
Billy Andrews, professional football player
Kayla Ard, college basketball coach
Horace Belton, professional football player
Bryan Bennett, professional football player
Kirk Bullinger, professional baseball player
Jerry Davis, professional football player
Donald Dykes, professional football player
Bill Evans, jazz pianist
Calvin Favron, professional football player
Gavin Fingleson, South African-born Australian, Olympic baseball player
John Fred Gourrier, lead singer of John Fred & the Playboys (Judy in Disguise)
Kevin Hughes, professional football player
Kyle Keller, professional baseball player
Cole Kelley, professional football player, Walter Payton Award Winner
Nathaniel "Big Easy" Lofton, professional basketball player and member of the Harlem Globetrotters
Wade Miley, professional baseball player
Harlan Miller, professional football player
Kevin Morgan, professional baseball player and executive
Albie Reisz, professional football player
Robin Roberts, television broadcaster
Mac Sceroler, professional baseball player
Carl Schutz, professional baseball player
Charlie Smith, Louisiana lobbyist
Bryan Spears, film and television producer
Lynne Spears, author and mother of Bryan (above), Britney, and Jamie Lynn Spears
Devonte Upson, professional basketball player in the Israeli Basketball Premier League
Jeff Williams, professional baseball player
Maxie Williams, professional football player

Faculty
Rhett Allain, physicist and blogger
Alfred J. Cox
John L. Crain
Barbara Forrest
Tim Gautreaux
Michael L. Kurtz

References

External links

Southeastern Louisiana Lions athletics website

Buildings and structures in Tangipahoa Parish, Louisiana
Education in Livingston Parish, Louisiana
Education in St. Tammany Parish, Louisiana
Education in Tangipahoa Parish, Louisiana
Universities and colleges established in 1925
Hammond, Louisiana
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
Universities and colleges in Baton Rouge, Louisiana
Tourist attractions in Tangipahoa Parish, Louisiana
Zachary Taylor
Public universities and colleges in Louisiana
1925 establishments in Louisiana

Southeastern Louisiana University


Općinska B nogometna liga Daruvar je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1985./86., te drugi stupanj "Općinske lige Daruvar".
Sudjelovalo je ukupno 8 klubova, a prvak je bio klub "Sokol" iz Soklolovca.

Sustav natjecanja
7 klubova je igralo dvokružnu ligu (14 kola, 12 utakmica po klubu).
Kako je nakon prvog dijela odustao klub "Partizan" Veliki Bastaji, njega je u drugom dijelu zamijenio "Jedinstvo" - Miokovićevo, koji je igrao van konkurencije.

Ljestvica
{| class="wikitable" style="text-align: right"
!mj. !!klub !!ut. !!pob !!ner !!por !!gol+ !!gol- !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. ||align="left"|Sokol Sokolovac ||11 ||8 ||2 ||1 ||36 ||14 ||18
|-
|2. ||align="left"|Primjer Miljanovac ||11 ||7 ||0 ||4 ||50 ||24 ||14
|-
|3. ||align="left"|Polet Uljanik ||11 ||6 ||2 ||3 ||42 ||25 ||14
|-
|4. ||align="left"|Mlinar Gornji Sređani ||11 ||4 ||3 ||4 ||27 ||24 ||11
|-
|5. ||align="left"|Imsovac ||11 ||3 ||4 ||4 ||35 ||33 ||10
|-
|6. ||align="left"|Naša Krila Mala Maslenjača ||11 ||2 ||1 ||8 ||9 ||43 ||5
|-
| ||align="left"|Jedinstvo Miokovićevo ||colspan="7"|<center> <small> igrali van konkurencije
|-
| ||align="left"|Partizan Veliki Bastaji ||6 ||0 ||0 ||6 ||10 ||43 ||
|}
 "Jedinstvo" Miokovićevo – u drugom dijelu igrali van konkurencije kao zamjena za "Partizan", u prvom dijelu oddustali od "Općinske A lige
 "Partizan" Veliki Bastaji'' – odustali nakon završetka prvog dijela (7. kolo)
 Mala Maslenjača – tada samostalno naselje, od 2001. dio naselja Maslenjača
 Miokovićevo – tadašnji naziv za Đulovac

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Općinska A liga Daruvar 1985./86.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Jednota : organ Svazu čechu a Slovaku v SR Horvatsku
  library.foi.hr, "Jednota", br. 25/1986 (2159), god. 41, izdano 14. lipnja 1986., str. 17 (posljednje kolo i ljestvica), preuzeto 22. siječnja 2023.
  library.foi.hr, "Jednota", br. 41/1985 (2125), god. 40, izdano 19. listopada 1985., str. 17 (7. kolo i ljestvica sa posljednjom utakmicom "Partizana"), preuzeto 22. siječnja 2023.

1985-86 B
Daruvar-B

Općinska B nogometna liga Daruvar 1985./86.


Amentotaxus argotaenia er tegund af barrtrjám sem vex í Kína og nyrst í Víetnam. Það er hægvaxta runni eða lítið tré (allt að 7m).

Tilvísanir

Barrtré

Amentotaxus argotaenia


Chubby Checker (născut Ernest Evans; ) este un cantautor american de rock and roll. Este cunoscut pentru popularizarea stilului de  muzică și dans .

Biografie
Ernest Evans s-a născut în Spring Gully, din Carolina de Sud. Părinții săi, Raymond și Eartle Evans, s-au mutat în South Philadelphia împreună cu cei trei copii ai lor. La vârsta de opt ani, Ernest Evans a format un mic grup (street-corner harmony group) cu care cânta în stradă. După ce a intrat la liceu, a luat lecții de pian la Settlement Music School. Adesea își distra colegii de clasă interpretând hiturile din acea perioadă, îndeosebi cele ale lui Jerry Lee Lewis, Elvis Presley și Fats Domino. Unul dintre colegii și prietenii lui de la Philadelphia High School a fost Fabiano Forte, care va deveni un popular interpret al anilor 1950 și începutul anilor 1960 ca .

Cariera
Chubby Checker și-a început cariera de cântăreț înregistrând un single pentru , gazda și prezentatorului show-ului televizat . În show, el interpreta rolul unui profesor care avea o clasă de muzicieni indisciplinați. Checker îi imita pe Fats Domino, The Coasters, Elvis Presley, Cozy Cole, Ricky Nelson, Frankie Avalon și Fabian Forte,  cântând în stilul fiecăruia cunoscutul cântec pentru copii  ("Mary avea un mielușel"). Cu această ocazie și-a luat pseudonimul Chubby Checker. Dick Clark a trimis acest single ca felicitare de Crăciun, popularizându-l astfel. Piesa respectivă a primit reacții favorabile, iar compania de înregistrări Cameo-Parkway Records a încheiat un contract cu Chubby Checker. Intitulat The Class ("Clasa"), single-ul este considerat prima înregistrare comercială făcută de Checker și s-a clasat pe locul 38 în primăvara anului 1959.

În iulie 1960, Chubby Checker a prezentat pentru prima dată versiunea sa de interpretare a hitului The Twist, la Clubul Rainbow din Wildwood, New Jersey. Melodia, compusă în 1959 de  și lansată de acesta împreună cu formația sa, The Midnighters, avusese deja succes, ajungând pe locul 16 în clasamentul Billboard la secțiunea Rhythm and blues, dar în interpretarea lui Chubby Checker a avut un succes răsunător, trecând pe locul 1 în Billboard Hot 100. Între 1960-1965,
s-au vândut peste 15 milioane de exemplare ale discului The Twist înregistrat de Chubby Checker, acesta fiind distins cu mai multe "discuri de aur" de către Recording Industry Association of America.

A urmat o succesiune de piese muzicale de succes bazate pe ritmuri de dans, single-urile respective ocupând locuri de frunte în topuri: "The Hucklebuck" (#14), "The Fly" (#7), "Dance the Mess Around" (#24) și "Pony Time", care a devenit al doilea single al lui Chubby Checker (după The Twist) care a ocupat primul loc în topul Billboard.

În 1961 Chubby Checker a câștigat Premiul Grammy pentru cea mai bună performanță vocală solo la secțiunea Rock and Roll. Duetul său cu Dee Dee Sharp, "Slow Twistin'" (1962), a ajuns pe locul 3 în topurile din SUA. De asemenea, "Limbo Rock" a ajuns pe locul 2, în toamna anului 1962, acesta fiind ultimul single al lui Chubby Checker care a intrat în Top Ten Hit. El a continuat să se situeze în Top 40, cu alte single-uri, până în 1965, dar schimbările din gustul publicului au dus la ieșirea lui din topuri. A petrecut o mare parte din restul anilor '60 făcând înregistrări și concerte în Europa.

În iulie 2008 single-ul său "Knock Down the Walls" a reușit să se claseze pe locul 1 în topul Billboard, la secțiunea Dance.

La 25 februarie 2013 Chubby Checker a lansat balada rock "Changes", prin intermediul iTunes; piesa a fost postată pe YouTube la 28 aprilie 2013, acumulând peste 100.000 de vizualizări. Single-ul a ajuns pe locul 43 în Mediabase Top 100 AC Chart și pe locul 41 în Gospel Chart. Chubby Checker a cântat această piesă muzicală, în direct, la emisiunea Morning Concert de la NBC's Today Show din 5 iulie 2013.

Viața personală
La 12 decembrie 1963, Chubby Checker, deja milionar la vârsta de 22 de ani, a cerut-o în căsătorie pe Catharina Lodders, o olandeză de 21 de ani originară din Haarlem, fotomodel și Miss World în 1962. Căsătoria lor a avut loc la 12 aprilie 1964 în Biserica Luterană din Pennsauken, New Jersey. Primul lor copil, Bianca Johanna Evans, s-a născut la 8 decembrie 1966, în Philadelphia.

De asemenea, Chubby Checker este tatăl lui Mistie Bass, jucătoare profesionistă de baschet.

Premii

În 2008, The Twist, în interpretarea lui Chubby Checker, a fost recunoscut de Billboard ca fiind cel mai mare chart hit din toate timpurile. De asemenea, Chubby Checker a fost onorat de Settlement Music School, la celebrarea centenarului acesteia, prin includerea sa în Settlement 100, o listă a persoanelor notabile având legătură cu această școală.

A primit prestigiosul premiu Sandy Hosey Lifetime Achievement, decernat de Artists Music Guild, la 9 noiembrie 2913. Premiul i-a fost înmânat de către vechiul său prieten Dee Dee Sharp.

Hituri lansate

1959:
 The Class (#38).
1960:
 The Twist (#1)
 The Hucklebuck (#14)
1961:
 Pony Time (#1)
 Dance the Mess Around (#24)
 Twistin' U.S.A. (#68)
 Let's Twist Again (#8)
 The Fly (#7)
 The Twist (#1)
 Jingle Bell Rock (cu Bobby Rydell) (#21)
1962:
 Slow Twisting (cu Dee Dee Sharp) (#3)
 Dancin' Party (#12)
 Twistin Round the World
 Limbo Rock (#2)
 Popeye The Hitchhiker (#10)1963: Twenty Miles (#15)
 Let's Limbo Some More (#20)
 Birdland (#12)
 Twist It Up (#25)
 Loddy Lo (#12)
 Hooka Tooka (#17)1964: Hey, Bobba Needle (#23)
 Lazy Elsie Molly (#40)
 You Stopped Twisting. Why? (#34)1965: Let's Do the Freddie (#40)
 Baby Baby Balla Balla (cu formația olandeză ZZ & the Maskers)
 Stopping in Las Vegas (cu formația olandeză ZZ & the Maskers)1969: Back in the U.S.S.R. (#82)1982: Running (#92)1988: The Twist (Yo, Twist!) (cu Fat Boys) (#16)1989: 20 Twistin' Hits2008: Knock Down the Walls (#1 Dance, #29 Adult Contemporary)2013:'''Changes''

Referințe

Legături externe
 Chubby Checker - The Official Site

Nașteri în 1941
Cantautori rock americani
Cântăreți americani de muzică rock
Cântăreți americani din secolul al XX-lea
Câștigătorii premiilor Grammy

Chubby Checker


Taleleo  (Thalelaeus, Thallelaeus ) (Líbano, ca. 265 - Egea, Macedonia, actual Edessa, Grecia, 284) fue un médico cristiano, muerto como mártir. Es venerado como santo por toda la cristiandad.

Biografía

Nacido en la región del Monte Líbano en Fenicia. Su maestro fue un médico de nombre Macario Arquiatro; dio pleno apoyo a los cristianos y como médico disfrutó de una gran reputación y algunas de sus curaciones fueron considerados milagrosas; especialmente fue caritativo con los pobres, a los que no cobraba su atención.

Vivió en tiempo de los emperadores Carino y Numeriano y en la persecución de esta época fue encarcelado por Tiberio, gobernador de Edessa, y se dice que fue liberado de manera milagrosa; después fue encarcelado por Teodoro, gobernador de Eges en Cilicia, que le torturó y finalmente ejecutó en 284.

Veneración

Las iglesias romana y ortodoxas celebran su memoria el 20 de mayo. Las reliquias fueron llevadas a la iglesia de San Agatónico de Constantinopla, de donde desaparecieron durante la invasión turca. Para la Iglesia ortodoxa forma parte de los santos anárgiros.

Leyenda del martirio

Según la leyenda, fue condenado a la tortura, pero sus torturadores, Alexandro y Asterio no obedecieron la orden y, al ser detenidos, se confesaren también como cristianos y fueron decapitados. También son venerados como mártires, el mismo día que Taleleo.

Después de diferentes intentos de decapitar a Taleleo, fue finalmente ahogado. Cuando los torturadores anunciaron al prefecto que le habían lanzado al mar, Taleleo apareció vivo ante él. Ordenó entonces que fuese lanzado a las bestias salvajes, pero estas no lo atacaron y, al contrario, se sentaron a su pies y le lamían las manos. Al verlo, la multitud comenzó a invocar el Dios de Talelep y le pdidió piedad, y, tomando al torturador, lo lanzaron ellos mismos a les fieras, que sí que le atacaron. Finalmente, el prefecto ordenó matar Taleleo con la espada y murió degollado.

Bibliografía y enlaces

Orthodox Church in America. "Martyr Thallelaeus at Aegae in Cilicia".

Santos de la Comunión anglicana
Santos católicos
Santos de la Iglesia ortodoxa
Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo III
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo III

Talaleo de Egea


Karolína Muchová, nascida em 21 de agosto de 1996, é uma tenista tcheca. Ela alcançou sua melhor posição no ranking mundial de simples no 19º lugar, alcançado em 17 de maio de 2021. Muchová chegou a duas finais no WTA Tour, ganhando um título, o Korea Open de nível internacional em 2019.

Muchová tornou-se oficialmente profissional em 2013. Ela ganhou destaque pela primeira vez no US Open de 2018, derrotando a número 12 do mundo e duas vezes campeã de Grand Slams, Garbiñe Muguruza, na segunda rodada. No ano seguinte, Muchová chegaria às quartas de final em seu primeiro Grand Slam, em Wimbledon ao derrotar a número 3 do mundo e favorita do torneio, Karolína Plíšková. No Australian Open de 2021, ela chegou às semifinais ao derrotar a número 1 do mundo, Ashleigh Barty, mas depois perdeu para Jennifer Brady.

Vida pregressa e antecedentes
Karolína Muchová nasceu em 21 de agosto de 1996 em Olomouc. Seu pai é o ex-jogador de futebol tcheco Josef Mucha. Ele a apresentou ao tênis aos sete anos. Ela também tem um irmão, com quem praticou muitos esportes quando eram crianças. Como havia quadras de tênis perto de sua casa, ela decidiu comprar uma raquete de tênis e, quando tinha cerca de 12 anos, escolheu o tênis em vez do handebol. Ela se mudou para treinar em Praga em 2019. Ela afirmou que seu ídolo do tênis era Roger Federer. Ela lutou contra muitas lesões durante seus primeiros anos.

Carreira profissional

2013–2018
Muchová começou a jogar no Circuito Feminino da ITF em outubro de 2013 aos 17 anos. Seu primeiro torneio foi um evento de US$ 10.000 em Dubrovnik, onde ela alcançou a segunda rodada. Em julho do ano seguinte, ela conquistou seu primeiro título da ITF em Michalovce, na Eslováquia. Ela então começou a ter performances baixas até março de 2016, quando ganhou seu segundo título de simples da ITF em Xarm el-Xeikh, e duas semanas depois outro evento no mesmo local. Em julho de 2017, ela chegou à final do evento de US$ 75k  em Olomouc, perdendo lá para sua compatriota Markéta Vondroušová. Ela então fez sua estreia na chave principal do WTA Tour no Korea Open de 2017 depois de derrotar duas jogadoras de ranking baixo, e então perdeu na primeira rodada da chave principal para .

Ela fez sua estreia na chave principal em um grande evento no US Open de 2018, vencendo três partidas da qualificatória. Depois de vencer sua partida de abertura contra Dayana Yastremska, Muchová derrotou a bicampeã do Grand Slam e 12º cabeça-de-chave Garbiñe Muguruza na segunda rodada para marcar sua primeira vitória entre as 20 primeiras, avançando para a terceira rodada do torneio. Na terceira rodada, ela perdeu para Ashleigh Barty.

2019
Muchová começou a temporada com uma derrota na primeira rodada do Australian Open, perdendo para Karolína Plíšková. Ela então fez sua primeira quarta de final do WTA Tour no Qatar Ladies Open de nível Premier, depois de derrotar Samantha Stosur e Hsieh Su-wei, mas depois perdeu para a número 4, Elina Svitolina. No Miami Open, ela estreou nos torneios de nível "Premier Mandatory", mas foi eliminada na segunda rodada por Angelique Kerber. Sua primeira final em nível de turnê veio no Aberto de Praga, onde perdeu para Jil Teichmann. Seu desempenho foi suficiente para colocá-la pela primeira vez no top 100 do ranking WTA. Em junho, ela venceu Anett Kontaveit para chegar à segunda rodada do Aberto da França, onde perdeu para Irina-Camelia Begu.

Em julho, ela chegou às quartas de final em Wimbledon, derrotando a compatriota Karolína Plíšková, terceira cabeça de chave, por 13 a 11 no "tiebreak" do set final da partida da quarta rodada, que durou mais de três horas. Ela se tornou a primeira jogadora a chegar às quartas de final em sua estreia em Wimbledon desde Li Na em 2006. Nas quartas de final, Muchová perdeu para Elina Svitolina. Ela seguiu com as quartas de final no Bronx Open e a terceira rodada do US Open, onde foi derrotada por Serena Williams. Seu primeiro título do WTA Tour veio no Korea Open, onde ela derrotou Magda Linette na final. Muchová então continuou com bons resultados, chegando às semifinais da Kremlin Cup de nível Premier, na qual perdeu para Anastasia Pavlyuchenkova. No final do ano, ela estreou no WTA Elite Trophy com sucesso em seu grupo round-robin, derrotando duas americanas, Sofia Kenin e Alison Riske, mas depois perdeu para Aryna Sabalenka na semifinal. Ela terminou o ano como nº 21 do mundo.

2020
Em 2020, Muchová produziu resultados bastante diversos. Ela chegou à segunda rodada do Australian Open pela primeira vez em sua carreira. Lá ela perdeu para CiCi Bellis em dois sets. Ela então jogou pela primeira vez no Qatar Open, onde também registrou sua primeira vitória sobre Magda Linette, mas perdeu para a sétima cabeça-de-chave Kiki Bertens na segunda rodada. Após a suspensão de seis meses do WTA Tour devido à pandemia de COVID-19, ela jogou pela primeira vez no Cincinnati Open, onde venceu a vinda da qualificatória  na primeira rodada, antes de perder para Naomi Osaka.

Seu melhor desempenho da temporada veio no US Open, quando ela venceu Venus Williams Anna Kalinskaya e Sorana Cîrstea para chegar à primeira oitava de final, mas depois perdeu para Victoria Azarenka. No final do ano, Muchová alcançou apenas a primeira rodada do Aberto da França e a segunda rodada do Ostrava Open. No entanto, ela passou o ano inteiro entre as 30 primeiras.

2021
Muchová chegou às semifinais do Australian Open, vencendo a número 1 do mundo, Ashleigh Barty, mas perdeu para Jennifer Brady em três sets.

Depois de chegar às quartas de final do Madrid Open derrotando a segunda cabeça-de-chave Naomi Osaka e a 16ª cabeça-de-chave Maria Sakkari, sua primeira participação nas quartas de final de um WTA 1000, Muchová alcançou o recorde de sua carreira como número 19 do mundo em 17 de maio de 2021. Duas semanas depois, em junho, a boa forma continuou ao chegar à terceira rodada do Aberto da França também pela primeira vez na carreira.

Como 19ª cabeça de chave em Wimbledon, Muchová chegou às quartas de final pela segunda vez, derrotando a 30ª cabeça-de-chave Paula Badosa. Muchová foi apenas a terceira mulher na história de Wimbledon a chegar às quartas de final em suas duas primeiras aparições no evento (2019 e 2021).

Como 22ª cabeça de chave Muchová foi eliminada na primeira rodada do US Open por Sara Sorribes Tormo em dois sets.

2022
Ela não jogou no Australian Open por causa de uma lesão. Como resultado, sua classificação caiu do top 50.

Muchová voltou a Miami sem ser uma cabeça de chave. Na primeira rodada, ela derrotou a companheira Tereza Martincová em dois sets por "tiebreak". Então, ela derrotou a 18ª cabeça-de-chave Leylah Fernandez, antes de desistir de sua partida da terceira rodada contra Naomi Osaka.

Em Madri, ela jogou usando o "ranking protegido", derrotando a adolescente chinesa  antes de perder para a 11ª cabeça de chave Belinda Bencic.

Rankeada em 81º lugar na época do Aberto da França, sua forma melhorou substancialmente ao chegar à terceira rodada, derrotando a quarta cabeça de chave e semifinalista de 2021 Maria Sakkari na segunda rodada, em dois sets, para a maior vitória de sua carreira e sua quarta vitória entre as 5 primeiras.

Apesar dessas melhorias no desempenho, ela terminou o ano fora do top 100, no 149º lugar do mundo.

2023
Usando seu ranking protegido, ela voltou ao Australian Open e chegou à segunda rodada, bem como às quartas de final no Dubai Tennis Championships, derrotando a oitava cabeça de chave Belinda Bencic, mas desistiu da partida das quartas de final, alcançando o top 80 em 27 de fevereiro de 2023 após subir 35 posições.

No BNP Paribas Open também usando o ranking protegido, ela chegou à quarta rodada derrotando Yulia Putintseva, 14ª cabeça de chave Victoria Azarenka e a 23ª cabeça de chave Martina Trevisan. Em seguida, ela derrotou Markéta Vondroušová para chegar às quartas de final da temporada e a segunda no nível WTA 1000 desde Dubai. Como resultado, ela voltou para o top 55 subindo 20 posições no ranking. No Miami Open, desta vez vinda da qualificatória, ela chegou à terceira rodada derrotando Jil Teichmann e a 32º cabeça de chave . Como resultado, ela subiu algumas posições e entrou no top 50 no ranking. Rankeada em 43º lugar na época do Aberto da França ela entrou na chave principal sem ser uma cabeça de chave. Ela derrotou a nº 8 do mundo Maria Sakkari na primeira rodada, sua segunda vitória consecutiva neste Major contra a grega e a oitava vitória entre as 10 primeiras no geral. Em seguida, ela derrotou Nadia Podoroska, Irina-Camelia Begu e a "lucky loser"  para chegar às quartas de final pela primeira vez. Em seguida, ela derrotou Anastasia Pavlyuchenkova para chegar à sua segunda semifinal importante da carreira e à primeira semifinal em Roland Garros. Ela então deu um passo adiante, derrotando a número 2 do mundo Aryna Sabalenka em uma partida de três sets, durando mais de três horas, salvando um match point e se recuperando de 2–5 no set final para chegar à sua primeira final da carreira em um torneio "Major". Ela se tornou a quarta finalista feminina com pior ranking na história do Aberto da França. Ela se tornou também a quinta jogadora tcheca a chegar à final em Roland Garros na "Era Aberta". Na final, ela perdeu para a número 1 do mundo e defensora do título Iga Świątek em três sets. Como resultado, ela alcançou o 16º lugar no ranking da WTA, em 12 de junho de 2023.

Em Wimbledon, ela perdeu na primeira rodada para  em três sets.

De volta às quadras duras, Muchova chegou às oitavas de final do Warsaw Open onde perdeu para  em jogo de três sets. Já na América do norte, em Montreal, ela chegou às oitavas de final onde perdeu para a número um do mundo Iga Swiatek em jogo de três sets. No torneio WTA 1000 seguinte, em Cincinnati, Muchova chegou à final de um WTA 1000 pela primeira vez na carreira derrotando a 12ª cabeça de chave Beatriz Haddad Maia, Petra Martic, a 8ª cabeça de chave Maria Sakkari,  e a 2ª cabeça de chave Aryna Sabalenka no caminho. Ela chegou à final depois de vários jogos intensos de três sets, e acabou perdendo para Coco Gauff em sets diretos. Essa sequência de resultados fez com que ela chegasse ao Top 10 pela primeira vez na carreira.

Estatísticas da carreira

Quadros de linha de tempo

Simples

Ligações externas

Tenistas da Chéquia

Karolína Muchová


Orionov pojas ili Kosci, također poznat kao Tri kralja, Tri sestre ili Jakovljev štap, je asterizam u zviježđu Orion. Sastoji se od tri svijetle zvijezde Alnitak, Alnilam i Mintaka.

Traženje Orionovog pojasa na noćnom nebu najlakši je način pronalaženja Oriona na nebu. Zvijezde su manje-više ravnomjerno raspoređene u ravnoj liniji, pa ih se može vizualizirati kao pojas lovačke odjeće. Najbolje su vidljive na ranom noćnom nebu tijekom sjeverne zime / južnog ljeta, osobito mjeseca siječnja oko 21:00 sat.

Kada bismo liniju pojasa produžili preko Mintake stigli bismo do Aldebarana (najsjajnija zvijezda Bika), a produžimo li je u suprotnu stranu, dolazimo do najsjajnije zvijezde noćnog neba, Siriusa. U okolici zvijezde Alnitak nalazi se maglica oznake IC 434 čiji je najpoznatiji dio tamni stup prašine naziva Konjska glava. Ispod pojasa naziremo još jednu skupinu zvijezda koju nazivamo Orionov mač gdje se nalazi najpoznatije zvjezdano rodilište, Orionova maglica.

Zvijezde komponente
Imena tri zvijezde potječu od arapskog jezika. Alnilam () znači "niz bisera" ili je povezan s riječi nilam ("safir"); pravopisne varijante uključuju Alnihan i Alnitam, pri čemu su sve tri pogreške pogreške u transliteraciji ili pogreške u kopiranju. Što se tiče ostala dva, Mintaka () ima isti korijen kao Alnitak ().

Mintaka
Mintaka (δ Orionis) je jedna je od jačih zvijezda iz Orionovog pojasa: Mintaka je najzapadnija od tri zvijezde iz Orionovog pojasa. To je sustav od više zvijezda, sastavljen od velikoga plavog diva B više masivnih bijelih zvijezda O-tipa. Kroz nju prolazi nebeski ekvator.

Alnilam
Alnilam (ε Orionis)  je srednja od tri zvijezde u Orionovom pojasu, između Mintake i Alnitake. Alnilam je modri supergigant tipa B. Iako je dvaput dalja od našeg Sunca u odnosu na druge dvije zvijezde iz Orionovog pojasa Mintaku i Alnitak, jednako je sjajna zvijezda. Alnilam brzo gubi masu kao posljedica svoje veličine, pa joj je do kraja preostalo još približno oko 4 miliuna godina.

Alnitak
Alnitak (ζ Orionis) je najistočnija zvijezda u Orionovom pojasu i čini njegov istočni rub. To je trostruka zvijezda udaljena oko 800 svjetlosnih godina od Sunca, s glavnom primarnom zvijezdom koja je plavi supergigant, s klasom sjaja O na noćnom nebu.

Ostali objekti

Maglica Plamen

NGC 2024 ili Maglica Plamen je difuzna maglica u zviježđu Oriona. Udaljena je oko 1500 ly. Izvor sjaja maglice je sjajna zvijezda Alnitak (ζOri), najistočnija u Orionovom pojasu. Alnitak je snažan izvor zračenja u ultraljubičastom dijelu spektra. Ovo zračenje izbija elektrone iz velikih oblaka vodika koji čine maglice. Sjaja maglice dolazi od zračenja do kojeg dolazi zbog rekombinacije elektrona i protona. Nekoliko oblaka vodika nalaze se između nas i ovog oblaka i oni se vide kao mreža tamnih silueta u središnjem dijelu maglice.

Galerija

Vidi još

 Orionov mač

Izvori

Orion (zviježđe)

Orionov pojas


Francis Sullivan ist der Name folgender Personen:

* Francis Sullivan, 6. Baronet (1834–1906), britischer Marineoffizier
 Francis Sullivan (Eishockeyspieler) (Francis Cornelius Sullivan; 1917–2007), kanadischer Eishockeyspieler und -trainer
 Francis Gerald Sullivan (1898–1989), kanadischer Eishockeyspieler und -trainer, siehe Frank Sullivan (Eishockeyspieler, 1898)
 Francis L. Sullivan (1903–1956), britischer Schauspieler

Francis Sullivan


In/out The Flat No.5 er en film instrueret af Steen Møller Rasmussen.

Handling
Filmen filmer de to malere Claus Carstensen og Peter Bonde i en spray-proces, der tager sin begyndelse i et farveløst rum og ender i en farvefuldstændighed, således at de enkle figurer vokser ud af rummet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Eksperimentalfilm fra Danmark

In/out The Flat No.5


Conacul Mociornița este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Singureni, comuna Singureni, proprietate a familiei Dușu prin SC LEDA ALBA SRL.

Note

Monumente istorice din județul Giurgiu

Conacul Mociornița


Bukhara-emiratet () var en centralasiatisk stat, som eksisterede fra 1785 til 1920. Den omfattede landområdet mellem floderne Amu-Darja og Syr-Darja, tidligere kendt som Transoxanien. Dens kerneterritorium var landområdet langs nedre del af floden Zeravsjan, og dens urbane centrum var oldtidsbyerne i Samarkand og emiratets hovedstad, Bukhara. Staten eksisterede på samme tid som Khiva-khaganatet i vest, i Khwarezm, og Kokand-khanatet i øst, i Fergana.

Historie

Bukhara-emiratet blev officielt grundlagt i 1785, og staten skulle styres af Manghit-dynastiets emir, Shah Murad. I løbet af det 18. århundrede havde emirerne gradvis taget kontrol over Bukhara-khaganatet, fra deres position som ataliq. Omkring 1740-tallet, da khanatet blev overvundet af Nadir Shah af Persien, stod det tydeligt, at emirerne for alvor sad på magten. I 1747, efter Nadir Shahs død, dræbte ataliq Muhammad Rahim Bi astrakhaniderne Abulfayz Khan og hans søn og satte dermed en stopper for Astrakhanid-dynastiet. Fra da af tillod emirerne, at khanerne "legede" med magten, helt frem til at Shah Murad overtog tronen efter Abu l-Ghazi Khans død.

I 1868 tabte emiratet en krig med det russiske kejserdømme, som havde planer om at kolonisere regionen. Rusland overtog store dele af emiratets territorium, herunder Samarkand. I 1873 blev de resterende dele af emiratets gamle territorium til et russisk protektorat, og blev snart indesluttet af guberniaet Turkestan.

I 1920 blev Bukhara-Emiratet overvundet af bolsjevikkerne og erstattet af den Usbekiske Socialistiske Sovjetrepublik. Reformisterne inden for emiratet havde vendt sig til de russiske revolutionære for at få militær assistance, efter at den konservative emir, Muhammed Alim Khan, nægtede at slippe sit greb om magten. Den røde hær udførte et mislykket angreb i marts 1920 og havde større held med sig i september samme år. I dag udgør det opløste emirats territorium hovedsagelig Usbekistan, med undtagelse af visse dele i Tadsjikistan, Turkmenistan og Kasakhstan.

Kultur
Europæerne kom til Centralasien omkring 1600-tallet, og der så de jøder, som levede i Bukhara-emiratet. De navngav dem de bukhariske jøder. Senere flyttede de bukhariske jøder til lande som blandt andet Tadsjikistan og andre dele af Usbekistan, fordi muslimerne ville tvinge dem til at konvertere til islam eller dø. Store grupper af jøder blev til stadighed nødsaget til at flytte for at holde sig selv og deres religion i live.

Noter

Eksterne henvisninger
 Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind IV (1916), s. 187-188; opslag: Buchara

 O. Olufsen: "Beboelser og Beboelsesforhold i Bukhara, Khiva og Turkestan" (Geografisk Tidsskrift, Bind 17; 1903)
 O. Olufsen: "Muhamedanske Gravminder i Transkaspien, Khiva, Bukhara, Turkestan og Pamir, I" (Geografisk Tidsskrift, Bind 17; 1903)
 O. Olufsen: "Muhamedanske Gravminder i Transkaspien, Khiva, Bukhara, Turkestan og Pamir, II" (Geografisk Tidsskrift, Bind 17; 1903)

Ruslands historie
Tadsjikistan
Usbekistan
Etableret i 1785
Ophørt i 1920
Forhenværende emirater

Bukhara-Emiratet


Beaumesnil may refer to places in France:
Beaumesnil, Calvados
Beaumesnil, Eure

Beaumesnil


ناصر سبحاني، (1951-1990)، داعية مسلم سني، وشيخ كردي إيراني، ولد في قرية (دوريسان) التابعة لمدينة (باوه) في كردستان إيران، مؤسس جمعية الدعوة والإصلاح فرع جماعة الإخوان المسلمين في كردستان الإيرانية وبعد إكمال دراسته المتوسطة تحول إلى دراسة العلوم الشرعية، ودرس على يد العلماء الكبار في إيران، وحصل على الإجازة العلمية، وعندما قامت الثورة الإسلامية في إيران زار سبحاني قادة الثورة عدة مرات وأوصلهم مطالب الشعب الكردي.

ولقد سافر إلى خارج إيران عدة مرات، ومنها سفره إلى تركيا عام 1988، حيث شارك في المؤتمر التأسيسي لمنظمة (الرابطة الإسلامية الكردية) التي عُقِدت في إسطنبول والتي يترأسها حتى الآن علي محيي الدين القرة داغي.

وأعتقل في حزيران 1989 في مدينة سنندج عاصمة إقليم كردستان إيران وبقي في السجن قرابة عام قبل أن يُعدم يوم عيد الأضحى في عام 1990.

ولقد أعتقل بسبب أفكاره وآرائه، ويقال إن التهمة الموجهة إلى الشيخ ناصر سبحاني هي ردّه على كتاب الخميني (الحكومة الإسلامية)، وقيل انه أعدم بسبب كتابه الشهير (الولاية والإمامة).

ولم تسلم جثتهُ ولم يسمح لأحدِِ من أقاربهِ بحضور جنازتهِ أو الصلاة عليه، وابلغ عن إعدام ناصر سبحاني من طرف السيد غاليندو بول الممثل الخاص للجنة الأمم المتحدة لحقوق الإنسان في تقريرهِ عن حالة حقوق الإنسان في إيران في شهر نوفمبر عام 1990.

من مؤلفاته بالعربية
 فتاوای معاصرة حول المستجدات الراهنة في إيران والعالم كله.
 شرح تهذيب مدارج السالكين لابن قيم الجوزية.
 الولاية والإمامة باللغتين العربية والفارسية.
 مذكرة في علوم الحديث.
 رسالة الآلام من أرض البلايا إلى معشر الأنبياء والمرسلين.
 زبدة كتاب الاعتصام للإمام الشاطبي.
 رسالة في علوم الحديث.
 تلخيص التهذيب.
 أسس التصورات والقيم.
 الابتداع في الدين.
 المقدمة في العلوم والفنون
 شرح شذور الذهاب

من مؤلفاته بالكردية
 سيستمی سياسی ئيسلام (النظام السياسي الإسلامي)
 سیستمی ئابووری لە ئیسلامدا (النظام الٳقتصادي في الٳسلام)
 تەفسیری(سورەتی یونس)
 تەفسیری(سورەتی الفرقان)
 نوێژ، حەقیقەت و حیکمەتەکانی (الصلاة ، حقيقتها وحِكَمها)
 حیکمەتەکانی حەج وعومرە (حِكَم الحج والعمرة)
 پێغەمبەری نەخوێندەوار (النبي الأمي)
 پرسە و سەرەخۆشی (التعزية)
 خەلقی ئادەم (خلق آدم)
 بەندایەتی (العبودية)
 دراسات ومقالات آخری باللغة الکردية، وله مؤلفات باللغة الفارسية أيضاً.

المراجع

إخوان مسلمون أكراد
إخوان مسلمون إيرانيون
دارسون أكراد
دارسون إيرانيون
دعاة إيرانيون
سياسيون إسلاميون
علماء دين سنة إيرانيون
مسلمون إصلاحيون
مفكرون إسلاميون
مواليد 1373 هـ
مواليد 1951
وفيات 1410 هـ
وفيات 1990

ناصر سبحاني


An Brachiaria longiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Brachiaria longiflora in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria longiflora


Człuchów County (, ) is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Pomeranian Voivodeship, northern Poland. It came into being on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and largest town is Człuchów, which lies  south-west of the regional capital Gdańsk. The county also contains the towns of Czarne, lying  west of Człuchów, and Debrzno,  south-west of Człuchów.

The county covers an area of . As of 2019 its total population is 56,225, out of which the population of Człuchów is 13,649, that of Czarne is 5,932, that of Debrzno is 5,096, and the rural population is 30,924.

Człuchów County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Człuchów County is bordered by Bytów County to the north, Chojnice County to the east, Sępólno County to the south, Złotów County to the south-west and Szczecinek County to the west.

Administrative division
The county is subdivided into seven gminas (one urban, two urban-rural and four rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

County affiliation
In the years 1945–1999, the area of the Człuchów county exceptionally frequently changed its administrative affiliation:

 1945-1946 was subordinated to Bydgoszcz
 1946-1950 was subordinated to Szczecin
 1950-1975 was subordinated to Koszalin
 1975-1998 was subordinated to Słupsk
 from 1999 was subordinated to Gdańsk

External links

References

Land counties of Pomeranian Voivodeship

Człuchów County


Geoffrey Pole de Lordington, Sussex (c. 1501 ou 1502 - novembre 1558) est un chevalier anglais qui soutient l'Église catholique en Angleterre et au pays de Galles lorsque Henri VIII d'Angleterre établit l'Église d'Angleterre avec lui-même comme chef.

Jeunesse
Il est le quatrième fils du chevalier Richard Pole (mort avant 1505), et de son épouse Margaret Pole,  comtesse de Salisbury, et le frère cadet de Henry Pole (1er baron Montagu) et du cardinal Reginald Pole. Il est l'un des chevaliers faits par Henry VIII à York Place en 1529. Peu de temps après, ou avant le 9 juillet 1528, il épouse Constance Pakenham, l'aînée des deux filles d'Edmund Pakenham, gentilhomme huissier de Catherine d'Aragon, décédée en 1528 et par qui il devient propriétaire des manoirs de Eastcourt et Lordington à Racton dans le Sussex de l'Ouest. À partir de 1531, son nom se retrouve dans des commissions de toutes sortes, comme juge de paix du Hampshire et du Sussex, et député de Wilton à partir de 1529.

Comme le reste de sa famille, il réprouve beaucoup la procédure de divorce d'Henri VIII avec Catherine d'Aragon. En 1532, lorsque le roi se rend à Calais avec Anne Boleyn pour rencontrer François  de France, il traverse la mer déguisé et se tient invisible dans les appartements de son frère, Henry Pole,  baron Montagu, qui est passé avec le roi, s'enfuyant la nuit pour recueillir des nouvelles. Montagu le renvoie en Angleterre pour informer la reine Catherine qu'Henri n'a pas réussi à persuader François d'accepter son projet de mariage avec Anne Boleyn.

L'année suivante, cependant, son nom apparaît inscrit, non de sa propre volonté, parmi les chevaliers nommés « pour être des serviteurs » lors du couronnement d'Anne Boleyn le  juin 1533. Il est payé 40 £ pour ce service. Une semaine après, le jeudi 5 juin, il dîne avec la fille d'Henry, Mary . Quand Anne Boleyn est reine, il rend fréquemment visite à l'ambassadeur impérial espagnol, Eustache Chappuis, pour lui assurer que l'empereur trouverait le cœur du peuple anglais avec lui s'il envahissait l'Angleterre pour réparer le tort fait à l'ancienne reine, Catherine d'Aragon. Il ajoute qu'il désire lui-même se rendre chez l'empereur en Espagne, mais Chapuys l'en dissuade sagement . Geoffrey est également dans la confiance de l'ambassadeur de France et de l'évêque de Londres, John Stokesley. Comme le dit TF Mayer, « En bref, Geoffrey avait une position beaucoup plus élevée dans l'opposition à la politique d'Henri VIII que sa mère ou son frère, Henry Pole, Lord Montagu » .

Pèlerinage de Grâce et emprisonnement
En 1536, lors de la suppression des petits monastères, il achète l'abbaye de Dureford dans le Sussex, près de Lordington. A la fin de cette année-là, on dit qu'il commande une compagnie, sous les ordres du duc de Norfolk, contre les rebelles du nord à Doncaster ; mais ses sympathies sont vraiment pour les rebelles, et il est déterminé d'avance à ne pas agir contre eux. Norfolk, cependant, est conscient que les insurgés sont trop forts pour être attaqués, et Geoffrey n'a aucune occasion d'abandonner l'étendard royal. Une lettre de Lord De la Warr, peut-être égarée dans le « Calendrier » en octobre 1536, raconte qu'il a provoqué une émeute par une entrée forcée dans Slindon Park, qu'il a ensuite reçu l'ordre de quitter immédiatement au nom du roi . En octobre 1537, il se présente à la cour et le roi refuse de le voir. Une lettre de lui au lord chancelier, datée à Lordington, le 5 avril, dans laquelle il espère un retour de la faveur du roi, a probablement été écrite en 1538, bien que placée parmi les papiers de l'État de 1537 . Le 29 août 1538, il est arrêté et envoyé à la Tour de Londres .

Il s'agit d'un coup porté à toute sa famille, que le roi entend depuis longtemps écraser en raison de l'opposition à sa politique de son frère, Reginald, le cardinal. Pendant près de deux mois, Geoffrey reste en prison ; le 26 octobre, une série d'interrogatoires lui sont administrés, d'abord sur les mots laissés par lui-même dans une conversation privée, lorsqu'il a discuté d'une politique religieuse anglaise avec son frère Henry, puis sur des lettres et des messages que lui, sa mère ou d'autres de sa famille ont reçu. Une grande partie des témoignages qu'il fournit contribuent à condamner à la fois son frère et sa mère à l'échafaud, principalement en raison de leur loyauté envers la princesse Mary et l'église catholique . Le 4 décembre 1538, il plaide coupable à son procès pour trahison puis tente à deux reprises de se suicider. Il est gracié le 4 janvier 1539, mais l'expérience semble avoir conduit à un effondrement mental .

Exil
Après l'exécution de sa mère, de nombreuses terres de la famille sont saisies par la couronne, mais certaines sont rendues à Geoffrey en 1544. En 1548, il fuit l'Angleterre et se rend à Rome, auprès de son frère, le cardinal Reginald Pole, disant qu'il est indigne d'être appelé son frère pour avoir causé la mort d'un autre frère. Le cardinal Pole l'amène au pape pour l'absolution et l'envoie ensuite en Flandre chez l'évêque de Liège, lui accordant une allocation de quarante écus par mois. Là, il vit principalement jusqu'à la fin du règne d'Édouard VI. Sa femme et sa famille, cependant, sont toujours à Lordington, et il a un fort désir de retourner en Angleterre. En 1550, il rend visite à John Mason à Poissy, lors d'un voyage à Rouen. En 1552, son fils Arthur est libéré de prison et sert le duc de Northumberland. Geoffrey écrit au duc, demandant un sauf-conduit à la maison. Malgré ces efforts, il est exclu de la grâce générale accordée à la fin du parlement en 1552. Après l'accession de la reine Mary en 1553, il retourne en Angleterre.

Mort et descendance
Il meurt en 1558, quelques jours avant Reginald Pole, et est enterré à l'église Stoughton. Il est assisté dans sa dernière maladie par le Père Peter de Soto. Sa veuve Constance, qui fait son testament le  ou le 2 août 1570 et meurt après le 12 août 1570, désire être enterrée à ses côtés. Il a cinq fils (le fils aîné Arthur) et six filles, dont deux sont mariées, et une religieuse de l'abbaye de Syon. L'une des filles mariées est la mère de John Fortescue, dont la fille Elizabeth Fortescue (décédée le 16 avril 1652) épouse John Beaumont,  baronnet :

 Arthur Pole de Lordington, Sussex (1531 – pari. janvier 1570 et 12 août 1570).
 Thomas Pole de Lordington, Sussex, et de West Stoke, Sussex (entre 1532 et 1540 - entre le 12 août 1570 et le 2 novembre 1570), marié à Mary, décédée vers mars 1576, veuve de John Lewes, qui s'est ensuite marié en troisièmes noces à Francis Coton, sans descendance.
 Edmund Pole de Lordington, Sussex, et de West Stoke, Sussex (?) (1541 - après le 12 août 1570), qui est emprisonné avec son frère Arthur avant le 12 août 1570 dans la Tour de Londres, après avoir conspiré avec lui pour faire avancer ses prétentions ou celles Marie, reine d'Écosse, au trône d'Angleterre.
 Geoffrey Pole de Lordington, Sussex, et de West Stoke, Sussex (1546 - avant le 9 mars 1590/1591), fait ses études au Winchester College, Winchester, Hampshire, emprisonné avec ses frères dans la Tour de Londres en 1570 mais libéré, marié avant 1573 à Catherine Dutton, et meurt après 1608, et a neuf enfants, dont :
 Henry Pole
 Arthur Pole de Lordington, Sussex, et de West Stoke, Sussex (vers 1575 - assassiné, Rome, 23 juin 1605), qui fait ses études au Palais Farnèse, à Rome, Italie, avec le fils d'Alexandre Farnèse, duc de Parme, et devient seigneur du manoir de Walderton, Sussex, et membre de la maison du cardinal Odoardo Farnese, célibataire et sans descendance ; mort à Rome.
 Geoffrey Pole de Lordington, Sussex, et de West Stoke, Sussex (vers 1577 - assassiné, Rome, avant le 7 janvier 1619), qui fait ses études aux séminaires, à Douai, France, et au Collège anglais, à Rome, Italie, célibataire et sans descendance.
 Henri Pole
 Catherine Pole, décédée jeune.
 Catherine Pole, qui épouse Anthony Fortescue.
 Elizabeth Pole, qui épouse William Neville.
 Mary Pole, qui épouse William Cowfeld.
 Margaret Pole, qui épouse Walter Windsor.
 Ann Pole, qui épouse Thomas Hildersham et a au moins un fils, Arthur, né le 6 octobre 1553 à Stetchworth. Après la mort de Hildersham, Anne se remarie avec un homme nommé Ward .

Références

Liens externes

Prisonnier de la tour de Londres
Décès en novembre 1558
Naissance en 1502

Geoffrey Pole


5261 Eureka este un asteroid care a fost descoperit de astronomii  David H. Levy și Henry E. Holt, la data de 20 iunie 1990, la Observatorul Palomar. S-a confirmat că este primul asteroid cunoscut aflat în Punctul Lagrange al planetei Marte, cunoscut ca asteroid troian al lui Marte, adică un asteroid care folosește orbita planetei Marte în jurul Soarelui, în preajma punctelor Lagrange L4 sau L5 ale orbitei acestei planete, situate, în consecință, cu 60° în fața sau în urma lui Marte.

Caracteristici
Asteroidul 5261 Eureka prezintă  o orbită caracterizată de o semiaxă majoră egală cu 1,5235293 u.a. și de o excentricitate de 0,0648414, înclinată cu 20,28177° față de ecliptică.

Asteroidul 5261 Eureka este situat în Punctul Lagrange L5 la o distanță care variază doar cu 0,3 u.a. în cursul fiecărei revoluții (cu o tendință seculară care face să evolueze distanța de la 1,5 la 1,8 u.a. în jurul anului 1850 și de la 1,3 până la 1,6 u.a. în jurul anului 2400). Distanța minimă față de Terra este de , de  față de Venus și de  față de Jupiter. Pe termen lung, simularea pe calculator arată că orbita asteroidului este stabilă.

Numele asteroidului
Numele asteroidului face referire la expresia din limba greacă, utilizată pentru exprimarea bucuriei în urma unei descoperiri: Evrica!

Satelit
La 28 noiembrie 2011, a fost descoperit un satelit al asteroidului 5261 Eureka. Denumirea sa provizorie este S/2011 (5261) 1. Acest mic satelit are diametrul de 0,46 km orbitează la 2,1 km de Eureka. Existența acestui satelit a fost anunțată în septembrie 2014..

Note

Legături externe
  Pagina troienilor marțieni a Minor Planet Center

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000

Asteroizi binari
Asteroizi troieni marțieni
Obiecte astronomice descoperite în 1990
Asteroizi de tip A

5261 Eureka


The national emblem of Oman () is Khanjar Bo Sayfain, an insignia consisting of a khanjar inside its sheath that is superimposed upon two crossed swords. Adopted in the 18th century as the badge of the Omani royal family, it subsequently became the national emblem of the Sultanate of Oman. The emblem is featured at the canton on the Flag of Oman.

History
The national emblem was first designed in the mid-18th century, when it was adopted as the royal crest of the Al Said dynasty.  Its usage was expanded when it subsequently became the national emblem of the sultanate.  This occurred during the reign of either Faisal bin Turki (1888–1913) or Taimur bin Feisal (1913–1932).  The emblem was later incorporated onto the canton of the country's national flag in 1970.  Moreover, in order to distinguish "directly royal entities" and create a distinct symbol for these organizations, a crown was added to the top of the national emblem.  This modified insignia is utilized on the badges of all branches of Sultan's Armed Forces, including the Royal Army, Royal Navy, Royal Air Force, Royal Guard, and Royal Oman Police – among many others.

Design

Symbolism
According to the Omani Ministry of Foreign Affairs, the khanjar – along with the two crossed swords – symbolize the historic weapons utilized by the people of Oman.  They are attached together by an embellished [waist belt with its Khanjar at the centre.]  The khanjar itself is a national symbol of the sultanate, and is still worn by Omani men as a "ceremonial dagger" for formal occasions.

Legal protection
Under a Royal Decree issued in 2004, the Ministry of Commerce and Industry is required to give authorization before any merchandise – both domestic and foreign imports – is allowed to depict the national emblem.  Failure to do so may result in the seizure of those products, along with a fine and prosecution.  Furthermore, the decree also forbids the desecration and/or destruction of the emblem.  Offenders are liable to a maximum fine of OMR1,000 and imprisonment of up to three years.

See also

Flag of Oman

References

National symbols of Oman
Oman
Oman
Oman

National emblem of Oman


الغرب الجزائري أوالقطاع الوهراني (لاتينية: Oranie، الوهراني) هي منطقة اجتماعية-ثقافية غرب الجزائر تضم كل الشمال الغربي للجزائر وتتوافق تقريبا مع الولايات التالية: وهران - عين تموشنت - معسكر - مستغانم - غليزان - سعيدة - بلعباس - تلمسان - تيارت وعاصمة القطاع الرمزية هي مدينة وهران.

جغرافيا وتاريخيا تمثل المنطقة جزء من التراث الثقافي والطبيعي الجزائري. حيث يتكلم ساكنو المنطقة لهجة عربية جزائرية يعرفون بها وخاصة استعمالهم لألفاظ مثل «واه» (أي نعم) و«كي راكم» (كيف حالكم). وهذا لا ينفي تميز بعض المدن الكبرى في هذا القطاع بلهجة مختلفة.

القطاع الوهراني يمثل بطبيعة الحال الجزء الغربي من التل الجزائري الذي كان في الماضي مكانا عيش للكثير من القبائل الجزائرية البدوية والأمازيغية. القبائل البدوية الأخرى ترعى بين الصحراء والتل حسب المواسم.

تحد هذه المنطقة الجزائرية من الشرق وادي شلف المتوسط، وغربا (المغرب)، شمالا البحر الأبيض المتوسط وجنوبا الهضاب العليا الغربية، وهي تتميز أيضا بقرب الساحل الإسباني، فالمسافة بين ولاية عين تموشنت وألمرية هي 94 كم إلى 180 كم.

حكمت عدة سلالات المغرب الأوسط مدن القطاع الوهراني مثل (الدولة الرستمية) وتلمسان (إمارة بني زيان). ومن أشهر أبناء المنطقة الأمير عبد القادر رمز المقاومة الجزائرية ضد الاستعمار من معسكر وكذا المناضل القومي مصالي الحاج الشهير من تلمسان.

وفي الآونة الأخيرة، أصبح الراي، الذي كان يعتبر في وقت ما موسيقى إقليمية محددة بالمنطقة، الموسيقى الأكثر شعبية في البلاد كلها، وهي واحدة من الممثلين الرئيسيين للموسيقى والثقافة الجزائرية. على الصعيد الدولي.

مصطلح الوهراني (Oranie) كان يستخدم في الأصل بشكل غير رسمي لتسمية إدارة وهران في الحقبة الاستعمارية في أكبر مدى لها (قبل الإصلاح الإقليمي 1957). وكانت هذه الإدارة تتطابق إلى حد كبير مع إقليم البايلك الغرب في إيالة الجزائر التي كانت موقع قادة متعاقبة في مازونا، معسكر، وهران.

هذا المستحدث (القطاع الوهراني-Oranie) الذي يعود القرن التاسع عشر، والذي كانت مدرج في القواميس القديمة، لم يعد بتلك الشعبية، بينما يظل استخدامه شائعا.

جغرافية

الاسم والمنطقة
في الفرنسية، مصطلح «Oranie» مشتق من اسم مدينة وهران بالفرنسية «Oran».

أما في اللغة العربية، فالمقابل لمصطلح Oranie في معظم الأحيان هو «القطاع الوهراني». وفي وسائل الإعلام الرسمية يستخدم مصطلح «الغرب الجزائري».

التضاريس
لا يشكل الأطلس التلي سلسلة جبلية متصلة بالقطاع الوهراني. حيث يقطع بالقرب من البحر بسلسلة من السهول: سهول وهران وسيق وشلف.

بين هذه السهول ترتفع هضاب صغيرة في الساحل الوهراني، التي ترتطم بالبحر وتشكل ساحل حاد وصخري: الخلجان (وهران، أرزيو) نادرة ومحمية قليلا، مع استثناء ملحوظ بميناء المرسى الكبير.

جنوب هذه التلال من الساحل يوجد سلاسل جبلية صغيرة، أعلى: جبال تسالا، تلمسان، جبال الظهرة. والونشريس، التي تصل إلى ما يقرب من 2000 متر، هي الأكبر.

بين هذه الكتلة تمتد السهول الداخلية: سهول تلمسان، سيدي بلعباس ومعسكر.

المناخ
إن كانت الرياح الجنوبية جافة، فهي ليست نفسها بالنسبة لرياح القطاع الغربي، والتي تهب أحيانا بعنف، خاصة في الشمال الغربي، وهي رياح مفيدة تجلب الأمطار في جميع أنحاء البلاد وخاصة القطاعات الجبلية. ويختلف هذا بشكل غير منتظم من الخريف إلى الربيع، التواريخ والكميات حسب السنة، ولكن دائما بشكل أكبر في الكتلات الجبلية مقارنة بالمناطق المجاورة.

بتمتع القطاع الوهراني بمناخ البحر الأبيض المتوسط الكلاسيكي الذي يتميز بجفاف الصيف، شتاء معتدل، سماء مشرقة وواضحة. خلال أشهر الصيف، تصبح الأمطار نادرة أو غير موجودة، والسماء مشرقة وواضحة. يغطي المناخ المضاد شبه الاستوائي المنطقة لمدة أربعة أشهر تقريبا. وعلى النقيض من ذلك، فإن المنطقة تسقى جيدا خلال فصل الشتاء. كما أن قلة الأمطار (294 ملم الأمطار) وترددها (72.9 يوما في السنة) هو أيضا من سمات وخصائص هذا المناخ، وهو أكثر جفافا من بقية شمال الجزائر..

في الصيف، الشهيلي، رياح جافة وحارة جدا، تصب من الجنوب إلى الشمال.

أما في جنوب المنطقة، فإن المناخ شبه جاف.

الديموغرافية والتوزيع السكاني
القطاع الوهراني منطقة اجتماعية-ثقافية، لا يعترف بها من طرف الدولة الجزائرية كوحدة إدارية. إداريا، ينقسم الوهراني إلى 9 ولايات.

الولايات، مصنفة حسب دلالاتها، هي:

المدن الرئيسية
لدى المنطقة بعض التجمعات الحضرية التي تضم أكثر من .
 وهران، أكبر مدينة في القطاع، وهي مدينة تضم أكثر من مليون نسمة، أكثر من سدس سكان المنطقة، مما يجعلها ثاني أكبر مدينة في الجزائر.
والمدن الهامة الأخرى في القطاع الوهراني، من حيث عدد السكان، والنفوذ الثقافي، والأهمية الاقتصادية أو الأهمية الإدارية هي:
 تلمسان، العاصمة السابقة المغرب الأوسط.
 مغنية (ولاية تلمسان) مدينة الحدود مع المغرب.
 تيارت، العاصمة السابقة للرستميون.
 سعيدة تقع على الحافة الشمالية من الهضاب الجنوبية للقطاع.
 سيدي بلعباس، مركز تجاري وصناعي هام.
 مستغانم، ثاني أكبر مدينة ساحلية في القطاع.
 معسكر، العاصمة السابقة للبايلك الغربي والعاصمة الأولى لدولة عبد القادر.
 أرزيو (ولاية وهران)، وهو ميناء صناعي مهم.
 عين تموشنت وغليزان من المدن الأخرى المتوسطة الأهمية محليا.

فقدت المراكز الحضرية القديمة ما قبل الاستعمار لللمنطقة أهميتها الإقليمية مثل ندرومة (كتلة تارارا) مازونة (الظهرة) وقلعة بني راشد (في جبال بني شقران). ويلحظ أن أنشطتهم الحرفية تراجعت، باستثناء تلمسان، لصالح المدن التي أعطيت امتيازات بسبب الاستيطان الاستعماري مثل وهران أو المدن التي تم تكييفها للسكان الأوروبيين مثل سيدي بلعباس.

سكان ولغات

الاستيطان
تتميز المنطقة بالعديد من المدن الكبيرة. ويقدر حوالي مليوني نسمة تعيش بالمدن الكبيرة تضم أكثر من ، في حين تشمل المدن التي يزيد عدد سكانها عن ، فإن سكان المناطق الحضرية في أورانيا سيمثلون 2.4 مليون شخص من أصل ما يزيد عن 6 ملايين نسمة (14). ولكن وجود ريف خصب بالقرب من الساحل والمرتفعات بما في ذلك تيارت، «دور علوي» حقيقي من وهران، يسمح لوران بالحصول على بعض الاكتفاء الذاتي من الغذاء على بعض المنتجات.

لغات

هذا التجانس موجود أيضا في اللغة. الدارجة الجزائرية هي لغة التواصل المهيمنة في القطاع الوهراني، وهناك العديد من اللكنات أو اللهجات في القطاع مثل المصطلحات الأمازيغية والعربية والإسبانية والفرنسية والإيطالية. اللهجة الوهرانية هي أحد لهجات الدارجة الجزائرية المستعملة في المنطقة، حسب موسوعة الإسلام يشار إلى أنه في القرن السادس عشر، «كانت البربرية لا تزال مستعملة في القطاع الوهراني».

ما يسمى باللهجات الحضرية والقبلية، موجودة في بعض المدن، بما في ذلك تلمسان، حيث الحرف «ق» / قاف ليس واضحا. وقد تأثرت اللهجة التلمسانية بشدة باللهجة الأندلسية، حيث ضمت تلمسان العديد الموريسكيين بعد طردهم. أما اللهجة الندرومية فحرف «ق» / قاف فيها واضح. وبالمثل، أيضا هناك اللهجة المستغانمية المميزة وحتى الريفية لديها خصائص تسمح لمختلف سكان القطاع الوهراني بالتعرف على الاختلافات بينهم.

وهناك أيضا المناطق الناطقة بالأمازيغية، وخاصة على مستوى ولاية الشلف. يتحدث بالشناوية من قبل عشرات الآلاف من السكان، على الرغم من أن جبل شنوة ليست جزءا، في حد ذاته، من القطاع الوهراني، ولكن بالأحرى في غرب الجزائر. ومن ناحية أخرى، يمكن تحديد بعض القرى الناطقة للأمازيغية في بعض المناطق، ولا سيما أرزيو، أو على مستوى جبل بني سنوس، نحو تلمسان. حتى عام 1936، استمرت المانطق الناطقة بالأمازيغية في الوجود في المنطقة (معسكر، مستغانم، تيارت، تموشنت، شلف، تلمسان).

الثقافة

القطاع الوهراني، على غرار غرب الجزائر، منطقة غنية ثقافيا.
من الناحية الثقافية، يمكن اعتبار أن القطاع الوهراني يمتد من وديان شلف إلى الحدود المغربية.

نظرة عامة
ويمكن ملاحظة أن هناك عدة «أقطاب» ثقافية في القطاع الوهراني. أولا وقبل كل شيء، وهران، والتي من حيث أهميتها التجارية كانت مركز الأنشطة الاقتصادية في المنطقة، وبالتالي أثرت على الغرب الجزائري. وهران هي مدينة شعبية جدا، مفترق طرق ثقافي حقيقي، مرتبط ارتباطا وثيقا بتاريخها المضطرب الذي أعطى وهران السحر الذي نعرفه اليوم.

تلمسان مدينة هامة أخرى في القطاع، ولكن ثقافتها أكثر حضرية وأكثر دقة. عاصمة سلالة الزيريين الصنهاجية الأمازيغ، موطن العديد من الآثار التاريخية، تلمسان هي مدينة غنية بالتاريخ الذي يجعلها مدينة ثقافية كبيرة، مثل مدينة الجزائر أو قسنطينة. تلعب الموسيقى الأندلسية دورا هاما في تلمسان، التي لا تزال تضم مدارس الموسيقى التي تديم الفن الأندلسي في المنطقة المغاربية.

الملابس

معرض صور للمنطقة

انظر أيضا
 الراي
 وهران

مصادر

 القطاع الوهراني ما بين 1850 و1919 - books.google.com

جغرافيا الجزائر

القطاع الوهراني


Numan Çürüksu (* 2. Dezember 1984 in Trabzon) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere
Numan Çürüksu begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Erdoğduspor und wechselte von dort aus 2004 in die Jugend von Sürmenespor. 2006 erhielt er hier einen Profi-Vertrag und spielte auf Anhieb im Profi-Team als Stammspieler.

Nach einer Saison beim Profi-Team wechselte er innerhalb der Provinz Trabzon zu Ofspor. Hier spielte er zweieinhalb Jahre durchgängig in der Stammformation.

Zum Frühjahr 2010 wechselte er zum Zweitligisten Orduspor. Hier kam er regelmäßig zu Einsätzen. In seiner zweiten Saison kam er deutlich weniger zum Einsatz, schaffte aber mit seinem Verein den Aufstieg in die höchste türkische Spielklasse, die Süper Lig. In seiner ersten Süper-Lig-Saison kam er auf drei Ligapartien.

Mit dem Beginn der Wintertransferperiode 2012/13 wechselte er zum Zweitligisten Kayseri Erciyesspor.

Im Sommer 2014 wechselte er zum Zweitligisten Osmanlıspor FK und arbeitete wieder mit seinem alten Trainer Osman Özköylü zusammen. Im Sommer 2019 verließ er nach fünf Jahren die Hauptstädter und wechselte innerhalb der Liga zu Giresunspor.

Erfolge
 Mit Kayseri Erciyesspor
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2012/13

 Mit Osmanlıspor FK
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2014/15
 Letzten 16 im Europa League: 2016/17

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Giresunspor)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Ofspor)
Fußballspieler (Orduspor)
Fußballspieler (Osmanlıspor FK)
Fußballspieler (Sürmenespor)
Türke
Geboren 1984
Mann

Numan Çürüksu


Der Distrikt Medak (, ) ist ein Distrikt des indischen Bundesstaats Telangana. Der Verwaltungssitz ist die Stadt Medak.

Geographie und Flora

Der Distrikt liegt im Westen Telanganas in der Hochebene des Dekkan. Die angrenzenden Distrikte sind Kamareddy im Norden, Siddipet im Osten, Medchal-Malkajgiri in einem sehr kurzen Abschnitt im Süden, sowie Sangareddy im Süden und Südwesten. Die Topographie ist durch Ebenen, sowie durch Hügelland gekennzeichnet. Vereinzelt finden sich Felsgruppen und Geröllhalden. Wichtigster Fluss ist der Manjira, ein Zufluss des Godavari. In der Gegend von Medak und Narsapur gibt es größere Flächen von tropischem Trockenwald. Die häufigsten Baumarten sind Terminalia elliptica (maddi), Buchanania lanzan (chirongi), Chloroxylon swietenia ("Seidenholz"), Indischer Butterbaum (mahua), Niembaum (neem) und Diospyros melanoxylon (abnus). Während der Trockenzeit sind die Wälder größtenteils unbelaubt. Der Laubabwurf beginnt etwa im Januar und die Bäume bleiben bis Juni unbelaubt. Immergrüne Baumarten sind Ixora parviflora (korivi), Memecylon edule (alli) und Manilkara hexandra (pala).

Klima
Das Klima ist tropisch und zeichnet sich durch heiße Sommer und Trockenheit aus, außer während der Zeit des Südwest-Monsuns. Es können vier Jahreszeiten unterschieden werden. Die heiße Jahreszeit (Sommer) dauert von März bis Mai. Der Mai ist im Allgemeinen der heißeste Monat des Jahres mit Maximaltemperaturen bis 46 °C. Die Zeit von Juni bis September ist die Südwest-Monsunzeit (SW-Monsun-Regenzeit) und Oktober bis Dezember ist die Nordost-Monsunzeit (NE-Monsun-Regenzeit). Die kalte Jahreszeit (Winter) dauert von Januar bis Februar mit Minimaltemperaturen zwischen 10 und 15 °C im Dezember.

Geschichte

Medak ist Teil der Region Telangana und teilte deren Geschichte. Ältere Namen sind Methukudurgam und Siddapur Medak. Bis zum States Reorganisation Act 1956 gehörte das Gebiet zum Staat Hyderabad, der 1948 an das im Vorjahr unabhängig gewordene Indien angeschlossen worden war. Danach wurde Medak eine Verwaltungseinheit im damals neu geschaffenen Staat Andhra Pradesh. Mit der Bildung des Bundesstaats Telangana im Jahr 2014 kam Medak zu diesem. Am 11. Oktober 2016 erfolgte eine neue Distrikteinteilung Telanganas, wobei 21 neue Distrikte geschaffen, und die vorherigen 10 Distrikte entsprechend deutlich verkleinert wurden. Die Distriktfläche Medaks verkleinerte sich dadurch stark von 9699 km² auf 2771,53 km² und die Einwohnerzahl reduzierte sich von 3.033.288 auf 767.428 (Einwohnerzahlen bezogen auf den Zensus 2011).

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2011 wurden im Distrikt (in den Grenzen ab 2016) 767.428 Einwohner (378.654 männlich, 388.774 weiblich) gezählt. Der Urbanisierungsgrad war mit 7,67 % außerordentlich gering (Durchschnitt Telanganas 38,88 %). Die Alphabetisierungsrate lag mit 56,12 % (Männer 67,51 %, Frauen 45,15 %) ebenfalls unter dem Durchschnitt des Bundesstaats (66,54 %). 127.970 Personen (16,68 %) gehörten zu den scheduled castes, den registrierten unterprivilegierten Kasten, und 72.900 (9,5 %) zu den scheduled tribes, d. h. der registrierten indigenen Stammesbevölkerung (Adivasi).

Wirtschaft
Von den 2011 als arbeitend registrierten 385.810 Personen (50,27 % der Bevölkerung) waren 129.530 (33,57 %) als Bauern (cultivators), 162.827 (42,20 %) als Landarbeiter (agricultural labourers), 15.811 (4,10 %) als in Heimindustrien (household industries) arbeitend und 77.642 (20,12 %) als sonstige Arbeitende klassifiziert. Mehr als drei Viertel der knapp 220.000 landwirtschaftlichen Betriebe umfassten weniger als 1 Hektar Fläche. Hauptsächlich angebaut wurden (in abnehmender Nutzfläche) Reis, Mais, Baumwolle und Gartenbaufrüchte. In der Großtier-Viehzucht wurden überwiegend Schafe, Ziegen, Rinder und Büffel gehalten.

Verwaltung
Der Distrikt Medak umfasst die 20 Mandals (Talukas) Shankarampet (A), Regode, Alladurg, Tekmal, Papannapet, Havelighanpur, Ramayampet, Nizampet, Chegunta, Narsingi, Shankarampet (R), Medak, Kulcharam, Chilipched, Kowdipalle, Narsapur, Shivampet, Yeldurthy, Tupran und Manoharabad.

Besonderheiten
An der Grenze und grenzüberschreitend zum Distrikt Kamareddy befindet sich das insgesamt 120 km² umfassende Pocharam-Naturschutzgebiet. In der Distrikthauptstadt Medak gelten die anglikanische Kathedrale und die Überreste der Befestigungsanlage Medak Fort als sehenswert. Der auf das 12. Jahrhundert zurückgehende Edupayala-Tempel der Hindu-Göttin Durga zieht alljährlich zu Shivaratri Hunderttausende von Pilgern an.

Weblinks

Einzelnachweise

Distrikt in Telangana

Medak (Distrikt)


بيل وسيباستيان مسلسل رسوم متحركة (أنمي) مقتبس من رواية بيل وسيباستيان  للكاتبة الفرنسية سيسيل أوبري .

المسلسل هو إنتاج مشترك لشركتي إم كيه (MK Company) وفيزوال 80 (Visual 80) الفرنسيتين، وشركة توهو اليابانية، وهو مكون من 52 حلقة.

القصة

تدور القصة حول مغامرات بيل وسيباستيان الولد ذو 7 أعوام الذي يعيش في قرية تقع قرب سلسلة جبال البيريني بين فرنسا وإسبانيا مع بيل الكلب الأبيض الكبير. كان سيباستيان يعيش مع الجد سيسيل وحفيدته أنجلوينا حيث أنهما أخبراه عن والدته التي تركته عندهما كان طفل رضيع وسافرت إلى أسبانيا للعمل مع فرقة كارلوس. فيقرر سيباستيان السفر للبحث عن والدته ومعه الكلب بيل الأبيض اللطيف الذي هرب من أهل القرية والشرطة بعد أن طاردوه واعتقدوا أنه كلب شرير. ثم أمر قائد الشرطة في القرية بمطاردة بيل وقتله ووضع جائزة كبيرة لمن يقبض عليه، فهرب بيل إلى التلال وإلتقى بسيباستيان هناك. سافر وسيباستيان ومعه بيل وبوتشي وقطعوا الحدود الفرنسية ودخلو أسبانيا للبحث عن والدته إيزابيل. يتعرف سيباستيان في رحلته على الكثير من الأصدقاد الطيبين كما يواجه هو وبيل الكثير من الأحداث والمتاعب من اللصوص الذين يحاولون سرقة الكلب بيل لبيعه، ويحاولون الهرب والتخفي بعد أن أرسلت الشرطة الفرنسية برسالة إلى الشرطة الإسبانية بضرورة البحث وتسليم كلب البيرنيه الشرير بيل كما يدعون، يطارد قائدي الشرطة في كل مدينة بيل لتسليمه إلى الشرطة الفرنسية للحصول على الجائزة الكبرى والترقية. كما يرافق سيباستيان جرو صغير يدعى بوتشي يضعه في جيبه يقومون بالعديد من المغامرات للبحث عن إيزابيل والدة سيباستيان التي تعمل في فرقة متنقلة غجرية تدعى كارلوس. ويستمر سيباستيان في التنقل من مكان إلى آخر بحثا عن والدته حتى يلتقي بها في الآخير.

الشخصيات
 سيباستيان: وهو طفل شجاع وطيب القلب يحب مساعده الناس فيما يحتاجونه. يغامر ويسافر مع الكلب بيل وبوتشي للبحث عن أمه بعد أن تركته عند جده سيزال وهو رضيع.
 بيل: كلب أبيض كبير وقوي قدم من جبال البيريني يصادف سيباستيان في القرية بعد أن كانت الشرطة تطارده ويقوم سيباستيان بالدفاع عنه ويحاول الإثبات لهم بأنه ليس شريراً ويصبح صديق سيباستيان. وهو مطلوب من قبل الشرطة الفرنسية بعد أن أتهم من أصحاب القرية بأنه كلب شرير ويأكل الماشية إلا أنه كلب لطيف ويساعد الناس. قام بيل بإنقاذ أطفال القرية حتى تأكدو بأنه لطيف ولم يعد أحد يناديه بعد الآن بالكلب الشرير.
 بوتشي: جرو صغير يرافق سيباستيان في رحلته ويساعده في كثير من المواقف.
 إيزابيل: وهي والدة سيباستيان التي تزوجت من شاب وأحبته وراحت لجبال البرينيه لتلد سيباستيان هناك بعد أن أنقذها الجد سيزال من العاصفة الثلجية وولدت سيباستيان ثم ترك طفلها وسافرت بعد لادة سيباستيان عند الجد سيزال في جبال البيرينه. ووعدتهم بأنها ستأتي يوم ما لتأخذه، وذهبت لتعمل مع فرقة كارلوس الغجرية. تقوم بترك الفرقة بعدما علمت بأن سيباستيان يبحث عنها وتترك الفرقة وتبحث عن سيباستيان أيضا.
 الجد سيزال: الرجل الذي وجد والدة سيباستيان ذات يوما ملقية على الأرض أثناء العاصفة الثلجية فقام بإنقاذ حياتها. تكفل في تربية سيباستيان بعد أن قامت إيزابيل والدة سيباستيان بالسفر والرحيل. وذات يوم أخبر سيباستيان بعد أن كبر أن أمه ما زالت حية وهي موجودة في أقصى الجنوب في سيارا نيبادا وتعمل مع فرقة غجرية.
 أنجلوينا: حفيدة الجد سيزال والتي تولت تربية سيباستيان منذ ولادته بعد تركته أمه عندهم، تقلق على سيباستيان كثيرا ودائما ما تغضب عليه عندما لا ينفذ أوامرها، تتزوج من طبيب القرية الدكتور قيوم في نهاية الحلقة.
 لينا: وهي فتاة صغيرة يلتقي بها سيباستيان في رحلته ويصبحا أصدقاء. مرضت لينا مرضا شديدا وراح سيباستيان يبحث عن الدكتور كارلوس لجلبه من فوق الجبل لعلاج لينا.التقى بها سيباستيان عدة مرات أثناء رحلته في البحث عن والدته، قامت لينا بمساعدة سيباستيان بالهرب عدة مرات بعد ملاحقه الشرطة به وبالكلب الأبيض بيل.
 السيد ألبرت: وهو والد الطفلة سارة يحاول مساعدة سيباستيان في كثير من الأحداث التي كانت تصاحب ملاحقة الشرطة ليسابستيان والكلب بيل ويقع في حب والدة سيباستيان.
 هوان : وهو طفل صغير يعيش مع جده يقوم برعي الآغنام يلتقي بسيباستيان ويساعده في معرفه اللصوص بعد آن قاموا بسرقه آغنامه. وفي الآخير يقوم هوان وجده في مساعده سيباستيان في رحلة بحثه عن أمه.
 ريكاردو : وهو طفل يعيش في إحدى القصور الكبيرة وحيدا بعد سفر أبوه. يلتقي به سيباستيان بعدما دخل منزله آثناء تساقط الآمطار الغزيرة ويصبحا آصدقاء. يقوم سيباستيان بمساعدته بعدما قامت العصابة بسرقة الكنز من المنزل وعملوا خدعة الأشباح لتخويف العصابة.
 أدولفو: وهو صديق سيابستيان يلتقي به بعدما ساعده هو والكلب بيل من السقوط في البحر عندما عبث بالسيارة. وأيضا ساعده عندما سقط في الحفرة مع أخته ليزا.
  ليزا : فتاة صغيرة تلتقي بسيباستيان بعدما ساعد آخوها أدولفو، تحب الكلب بوتشي وتقوم بالبحث عن سيباستيان هي وآخوها بعدما خرج من بيتهم، تسقط ليزا في الحفرة أثناء بحثها عن بيل وسيباستيان. يقوم سيباستيان والكلب بيل وبوتشي بمساعدتها بعدما رأوا دميتها واقعة بجانب الحفرة.
 الدكتور قيوم : وهو طبيب القرية التي يعيش بها سيباستيان يقوم بمعالجة والدك سيباستيان بعد أن مرضت وسقطت في العاصفة الثلجية ويقع في حب أنجلوينا ويتزوجها في نهاية الحلقة.
 المفتش قارسيا: وهو مفتش من الشرطة الأسبانية يسعى جاهدا للإمساك بالكلب بيل لتسليمة للشرطة الفرنسية حتى يحصل على الترقية. قام الكلب بيل إنقاذه يوما ما على سفح الجبل، ويندم في الأخير ويساعد سباستيان وبيل في الوصول إلى جبال البيرنيه بعد مطاردة رجال الشرطة لهم.
 مندوزا ومنول: هما لصان هربوا من السجن وشاهدوا الكلب بيل ويحاولان سرقته لبيعه ويلاحقهم المفتش قارسيا. وفي الأخير يصبحان خادمين للسيد ألبرت.

كلمات الأغنية
 غنوا معنا (هيي).. إهتفوا معنا (هيي)
 يحيا يحيا الصديقان بيل وسيباستيان
 لا أحد يعلم من أين جاء بيل يسعى إلينا
 يوم لاقى سيبستيان سار معه في كل مكان
 ما أوفاه (هيي).. ما أحلاه (هيي)
 بيل ينجح في كل ما يفعل بيل وسيباستيان
 إن كنت في خطر داهم يأتي بيل حالا إليك
 يُنقذك ويدور حولك إنه يخشى عليك
 في السهول والتلال.. في الحقول والمروج (هيي)
 يمضي بيل وقتا طويلا باحثا بين الثلوج.. يُنجد الضائعين.. يُرشد التائهين
 ما أوفاه (هيي).. ما أحلاه (هيي)
 بيل ينجح في كل ما يفعل بيل وسيباستيان
 غنوا معنا (هيي).. إهتفوا معنا (هيي)
 يحيا يحيا الصديقان بيل وسيباستيان

انظر أيضا
 شويتشي سيكي

انظر أيضا
 بيل وسيباستيان
 قائمة مسلسلات كرتون

مراجع

وصلات خارجية

أنمي ومانغا تاريخية
أنمي ومانغا مغامرات
برامج تلفزيونية تقع أحداثها في فرنسا
برامج تلفزيونية مبنية على كتب أطفال
عرض إن إتش كاي
مسلسلات أنمي
مسلسلات أنمي متلفزة 1981
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات نكلوديون

بيل وسيباستيان (أنمي)