Dominic John Romulus Joly (; born 15 November 1967) is an English comedian and writer. He is best known as the star of Trigger Happy TV (2000–2003), a hidden camera prank show that was broadcast in over 70 countries.

Early life

Dominic John Romulus Joly was born in Beirut on 15 November 1967, to British parents John Joly and his second wife, Yvonne. John Joly, a pilot with the Fleet Air Arm during the Second World War, owned banking, insurance and shipping agency Henry Heald & Co., which was managed, and later bought, by Joly's great-grandfather. The family business is now run by Joly's sister. Joly's parents were "quite detached" and he was raised with a nanny; his parents separated when Joly was 18, and for 20 years he had little contact with his father, reconciling in his old age prior to the latter's death in 2011. He has a half-brother and two half-sisters resident in Lebanon and England, to whom he is not close.

Joly attended Brummana High School in Lebanon. He then moved to England, where he was educated at Dragon School in Oxford and Haileybury College near Hertford. He later attended the School of Oriental and African Studies at the University of London. He studied for a degree in politics. Joly speaks Arabic, Czech and French in addition to English.

In 2018 Joly told the Sunday People that when he was at school in Beirut in the 1970s a fellow pupil brought a severed head to show his class.

Career
After university Joly was a diplomat, based in Prague.

Television

Trigger Happy TV

The original series ran for two series on Channel 4 from 2000 to 2003.

In 2003, a new series of Trigger Happy TV was made for an American audience with an altered format that featured a band of different comedians who performed skits without Joly although he cameoed. Joly was not happy with the US version.

Following the success of Trigger Happy TV on Channel 4, Joly was secured by the BBC for a rumoured £5 million.

This is Dom Joly

This is Dom Joly was a spoof chat show presented by Dom Joly, originally shown on BBC Three in 2003.

World Shut Your Mouth

World Shut Your Mouth was a hidden camera television series starring Joly. It ran on Friday nights in 2005 on BBC One.

Dom Joly's Happy Hour

In this series which aired in 2006, Joly and his partner Peter Wilkins travelled the world and tried the unique alcoholic beverages of each country. It ran on BBC One.

Made in Britain
In 2009, Joly fronted a show titled Made in Britain, shown on the Blighty channel in the UK.

Fool Britannia
In 2012–13, Joly made two series of Fool Britannia, a hidden camera show that aired on Saturday evenings on ITV1.

Celebrity Island with Bear Grylls
In 2016 Joly was marooned on a desert island for two weeks for Celebrity Island with Bear Grylls.

Pilgrimage
In 2020 Joly walked the Sultans Trail from Belgrade to Istanbul for the BBC One series Pilgrimage.

Writing
Joly was a columnist for The Independent on Sunday from 2003 until the paper closed in 2016.

He was thought to be the writer of a spoof column in The Independent and then i called "Cooper Brown: He's out there", and later confirmed in his autobiography that this was the case. The column was presented as the work of an American character named Cooper Brown and revolves around his putative adventures as "a garrulous American showbiz type".

In 2010, Joly published a travel book called The Dark Tourist: Sightseeing in the World's Most Unlikely Holiday Destinations, investigating dark tourism. In the book Joly travels to places that witnessed great tragedy and death, including Chernobyl, which he visited on 4 May 2009; his childhood home of Lebanon; North Korea; various spots in the United States including locations of famous assassinations; the Killing Fields of Cambodia; and Iran for a skiing holiday. The book was published on 2 September 2010 in the UK.

Joly published his second travel book, Scary Monsters and Super Creeps, in 2012. In the book, he travels the world in search of six cryptids such as Bigfoot and the Yeti.

In 2019 Joly published the travel book The Hezbollah Hiking Club, in which he documented his walk across Lebanon with two friends.

Joly was a special correspondent for the Independent at the 2008 Summer Olympics in Beijing. While in Beijing, he also appeared daily on the Drive programme on Five Live.

Political career
In the 1997 UK general election, Joly stood in Kensington and Chelsea against Alan Clark. Hiring out hundreds of teddy bear costumes, he staged mock protests at Westminster and came fifth out of nine candidates, receiving 218 votes (0.6%).

Podcast
On 29 June 2018, Joly released the first episode of his comedy podcast, Earworm. In 2020 the second series of the podcast was released by Audible.

Personal life
Joly is married to Canadian graphic designer Stacey MacDougall. Having lived in the Notting Hill area of London, the two later sold their apartment to novelist Salman Rushdie and bought a property in Gloucestershire to raise their children there.

Joly has spoken about his struggles with anxiety and depression.

References

External links
 Joly on Twitch
 Joly at the British Film Institute

 Channel4.com – Trigger Happy TV

1967 births
Living people
Alumni of SOAS University of London
English columnists
English male comedians
English male journalists
English television personalities
English television presenters
Liberal Democrats (UK)
People educated at The Dragon School
People educated at Haileybury and Imperial Service College
Writers from Beirut
The Independent people
HuffPost writers and columnists
20th-century English comedians
21st-century English comedians
21st-century English writers

Dom Joly


Kaizen, belirli bir zaman diliminde müşteri memnuniyetinin arttırılması ve rekabet güçlerinin etkilenmesi amacıyla süreçlere yönelik, çalışan, süreç, zaman ve teknolojide yavaş yavaş; fakat çok sayıda hızlı bir gelişme sağlamayı ve maliyetlerde bir düşmeyi ifade eden bir kavramdır. Japonca bir birleşik sözcük olan kaizeni oluşturan sözcüklerden kai değişim, zen ise daha iyi anlamına gelmektedir.

Uygulanması
Kaizen'in uygulanması 2 ile 5 gün sürebilen, özel olarak oluşturulmuş fonksiyonel bir takım tarafından iyileştirmeleri belli bir sürece veya iş planına uygulamasına dayanır.
İmalatta uygulandığında iyi sonuçlar verebilen Kaizen, hizmet veya teknik alanlarda da uygulanabilmektedir.
Kaizen, sürekli iyileştirmedir. Kaizen(Sürekli İyileştirme), sonuçlardan ziyade süreçlere yöneliktir. Çünkü, eğer sonuçlar iyileştirilmek isteniyorsa bu sonuçları ortaya çıkaran süreçler iyileştirilmelidir. Kaizen çalışan boyutunda, insanın kaynak olarak görülmesini, işletmenin dışında da bu kaynaklara yönelinmesini eğitim, yetiştirme, gelişmeye önem verip uygulamaya girişilmesini ekip oluşturmayı ve çalışanları yalnızca performansları sonucunda ortaya koydukları sonuçlar nedeniyle değil, gelişme sürecindeki katkıları nedeniyle de ödüllendiren bir sistemdir. Süreç boyutunda ise, süreçlerin korunmasını, düzeltici önlemler alınmasını ve süreçlerin iyileştirilmesini; zaman boyutunda, pazardaki değişmelere, gelişmelere hızlı cevap verebilme, hızla yenilik yapma ürün çeşitliliği vb. maliyetleri düşürerek geliştirme ve böylece faaliyetlerin daha kısa sürede yapılmasını hedeflemektedir. Teknoloji boyutunda ise, maliyetleri düşürme, teknolojileri birbirine dönüştürme, basitleştirme vb. uygulamalar ile gerçekleştirilmektedir. Kaizen'in faydalarını ve gerekliliklerini öğrenmeden önce onun işyeri yönetim felsefesine uygunluğunu görmek için,firmaların ve organizasyonların benimsemeleri gereken yalın düşünce'nin önemi kavranmalıdır. Kaizen'in amaçlarından biri de işi birinci elden görenlerin herhangi bir sorunla karşılaştığında çözebilmelerini sağlayabilecek düşünce yapıları oluşturmaktır.Böylece organizasyona PUKÖ(Planla-Uygula-Kontrol et-Ölç) analizi ile çözüm yöntemleri gösterilir. İyi uygulanmış bir Kaizen tahmin bile edilemeyecek bir hızda ve büyüklükte faydalar getirebilir.

Kaizen değer sistemi
Her zaman, her kademede bütün nesnelere yapılacak olan sürekli iyileştirme çalışmalarıdır. Sürekli iyileştirmeler kalite çemberleri, takım çalışmaları, otomasyon ve işçi-üst yönetim işbirliği stratejileriyle elde edilebilir. Şirkette çalışan her işçi kaizenden sorumludur. Sürekli iyileştirmelerin tam anlamıyla yapılabilmesi için iş yerindeki her kademelere gereken sorular sorulur, formlar doldurtulur ve onların fikirleri öğrenilir. Bunlardan elde edilen veriler sonucunda da iyileştirmeler yapılır. Geri beslemelerle süreç sürekli hale getirilir.

Kaizenin 3 ana bölümü

Kaizen olayının planlanması
PUKÖ analizinde de P harfinden belirtildiği gibi Planlama adımında Kaizen için gerekli kaynakların tanımlanmasına, hedeflerin belirlenmesine ve tanıtımların programlandırılmasına karar verilir.Planlama adımı uygulamaya başlamadan en az dört hafta önce tasarlanmaya başlanmalıdır.Genellikle Kaizen'le ilgili tecrübesi olmayanlara  altı haftalık planlama çevrimleri tavsiye edilse de bu konuda tecrübesi olan ve güçlü bir Kaizen takımı olan organizasyonlar dört haftadan kısa bir sürede de planlama yapabilmektedir.

Kaizen olayının uygulanması
Kısa Tanıtımlar
Kaizen metodolojisinin uygulanma süreci boyunca Kaizen takımı tarafından değiştirilmesi istenen bölüme yapılan kısa tanıtımlar her gün sonunda yapılabileceği gibi günde birkaç seferde yapılabilir.Bu tanıtımlar takım üzerinde inanılması güç bir olumlu etki bırakır.Takım bu sayede kendisini ölçebilmekte,yeterliliğini sorguluyabilmekte,mevcut bulgularını tartışıp gelecekle ilgili düşüncelerini geliştirebilmektedir.

Uygulama için seçkin kişilerden oluşan Kaizen takımı görevinin ilk gününde yeni bir işe başlıyormuş gibi kendini olaya uzak hissedebilir.Takım üyelerinin tanışmamış olmasının da vermiş olduğu bu hissiyat rollerinin tam olarak bildirilmemesi ile artabilmektedir. Burada takım liderine önemli görevler düşmektedir.Başarılı bir uygulama için başlangıç önemlidir.Takım lideri saygınlığı ile takıma etkisini ve değişikliklerdeki gücünü sözlü olarak ifade etmelidir.Organizasyonların olgunluğu ile lidere başlangıçta duyulan saygı ters orantılıdır.Kaizen bir organizasyona uyglanması  istenildiğinde düzenli  toplantılar yapılır ve bu toplantılar birkaç saat sürebileceği gibi günlerce sürebilmektedir.Uygulanacak alan şirketin herhangi bir bölümü olabileceği gibi tüm organizasyonu müşterileri ve tedarikçileri de içine alacak şekilde kapsayabilmektedir.
Ayrıca başlangıç toplantısında olayın sponsoru ve en önemli katma değere sahip olan sürecin elemanları hazır bulunmalıdır.Büyük kurumlarda CEO veya eş mevkideki çalışanların başlangıçta olaydan söz etmeleri takım üzerinde pozitif etki bırakmaktadır.
Kaizen olayına aşina olmayan takım üyeleri eğer süreçte bir disiplinsizlik var ise Kaizen Emirleri'ni küçümseyebilmektedirler.Fakat daha sonra bu şartların değerinin farkına varmakta ve onları araştırmaya koyulmaktadırlar.

Sürdürülebilirliği ve genişletilmesi
Kaizen uygulamasına başlanılmadan önce Takım üyelerinin kendilerine güveninin tam olduğundan emin olunmalıdır.Takım üyelerine verilen bu önem Kaizen'in temelinde lider tabanlı bir değişimden ziyade ekip ruhuyla seçilen sürecin değişimini gerçekleştirmektir. Lider, takımının kendisine olan güveninin ancak kendisine yöneltilen soruların başlamasıyla oluştuğunu anlayabilir,sadece güvenilen ve yakınlık duyulan önderlere samimi soruların yönlendirildiği açıktır.

Uygulamanın başlatılması
Etkili bir süreç iyileştirmesi iyi planlanmış bir geziye çok benzer.Süreç analizi yapmak için yola koyulan Kaizen ekibi'ni başlangıç ve bitiş noktalarını belirlemekten daha fazla görevler beklemektedir.Başarılan her ilerleme kaydedilmeli ve belgelenmelidir.Mevcut durumu belgelemek takımın süreç hakkındaki farkındalığını azımsanmayacak derecede iyileştirir.Durumu kaydetmenin faydaları şöyle sıralanabilir;
 Süreçte yer alan tüm fonksiyonları tanımlamak
 İşlem akışı hakkında genel bir anlayış oluşturmak
 Takt zamanı,müşteri çevrim süresi gibi performans konuları hakkında güncel bilgiler edinmek.
 Gelecekte arzu edilen durumu tasarlarken daha etkili kararlar almak.

Uygulama yürütülürken yapılması gereken ana başlıklardan birisi de "İsrafın Tanımı ve Kök Analizi " adımıdır.Bu adımda tüm süreçler incelenir,incelenen işlemle ilgisi olan süreçlere daha fazla önem atfedilerek katma değerli ve katma değersiz süreç analizleri yapılır.Katma değersiz süreç müşteriye ulaşan ürüne herhangi bir değer katmadığından dolayı analistler tarafından elenmesi uygun görülmektedir.Bu adımların diğer adımlara zarar vermeyecek şekilde düzenlenerek elenmesi işletmeye neredeyse her zaman kazanılan zaman,insan bazında faydalı olmaktadır.

Kaizen matematiği
Kaizen metodolojisi, süreç analizlerini yaparken bir kısım matematiksel ifadeleri de beraberinde getirir.Bu sayede projeyi hazırlayacak, uygulayacak, onaylayacak kişilerin Kaizen süreci boyunca daha isabetli kararlar aldığı gözlenecektir. Kaizen,ürün için gerekli hammaddelerin satın alınmasından müşteriye ulaştırılıncaya kadar olan süreci ilgi kapsamına alır ve iyileştirmeyi tüm süreç boyunca gerçekleştirir.

Kaizen metriği
Metrik ifadesi Kaizen kavramına ait bir tanımdır ve bir takım hesaplar içerir.Ürünün hazırlanmasına kadar geçen her işlem incelenir ve departmanına göre ayrılır (Malzeme,Finans,Yöneticiler).İlişki haritası çıkartılan adımlar Katma değerli-değersiz ayrımı yapıldıktan sonra işlem süresi belirtilir.
Tüm işlem süreleri tüm adımlar eklendikten sonra belirlenir ve müşteri çevrim süresi ile her adımda kıyaslanır,bu sayede Pareto Analizi'ne benzer şekilde en verimsiz adım duruma göre elenmeye veya değiştirilmeye çalışılır.

Katma değer yüzdesi
%KDY=100*Katma Değerli Adım Sayısı/Adım sayısı
Bu yüzde belirlendikten sonra arttırılmaya çalışılır.

Kök Analizi
Kaizen takımının ana hedefi sadece israfın elenmesi değildir, israfın kök sebebinin ortadan kaldırılmasıdır.Toplam Kalite Yönetimi veya Altı Sigma gibi kavramlara aşina olanlar kök analizi ile benzer kavramlara rastlayacaklardır.Temel araçlar şunlardır;
5 Neden
 Sebep Sonuç Diyagramı
 Kontrol Belgeleri
 Pareto Analizi
Beyin Fırtınası ile İyileştirme Seçeneklerini Belirleme
Tüm analizler önceki adımlarda tam anlamıyla gerçekleştirildikten sonra bu adıma geçilebilir.Analiz ve tanımlama adımlarında yapılacak herhangi bir eksiklik durumu eskisinden daha da kötüye götürebileceğinden dikkatli olunmalıdır.Burada öncelikle yapılacak olan takımın daha kolay biçimde fikir alışverişine imkân vermek ve önerilen fikirleri etkili bir biçimde uygulayabilmek için inovasyon kelimesinin önündeki engelleri kaldırmak ve Kaizen iyileştirme sürecine dahil olan herkesi önerilerin kolay uygulanabilirliğine ikna etmek gerekmektedir.
Beyin fırtınası için şu adımları izlemek süreci hızlandıracaktır;
 Problemi tanımlamak
 Beyin fırtınası ile fikirler üretmek
 Fikirlerin görüşülüp değerlendirilmesi
 Önceliğe sahip olanların belirlenmesi
Burada üçüncü adım en kritik adım olarak da kendini göstermektedir, sadece bu adımda belirlenecek fikirler uygulamada rol oynayabilir.Dolayısıyla fikirlerin hangi değerlerin baz alınarak görüşüleceği önemlidir ve burada birkaç öneri Kaizen takımını işini kolaylaştırabilir;
 Tekrarlayan fikirleri ele.
 Benzer paylar içeren önerileri katma değer bazında birleştir.
 Kanunlara,etiğe,güvenliğe,firma politikasına uymayacak önerileri ele.
 Kaizen sahasının içinde olmayan fikirleri ele.
Kaizen kapsamında geliştirilen bu fikirlerin  öncelik sıraları oluşturulur.Uygulamaya konulmadan önce önemli bir adım daha vardır.Bu da iki boyutlu olarak beklenti-zorluk grafiğinin oluşturulmasıdır. Bu iki kriterden en yüksek puanı alan öneriler uygulamaya konulur.Böylece öneriler, ancak birçok aşamadan geçirildikten sonra firmaya gereken beklentiyi verecek şekilde uygulamaya konulabilir.

Beklenti-Zorluk Grafiği
Aşağıda gösterilen şekil,Kaizen takımı tarafından üretilen fikirlerin zorluk-fayda kriterlerine göre sınıflandırılmış halidir.Bu şekle göre yerleştirilmiş fikirler duyanlara ilginç gelebilecek biçimde elenir.Öncelikle Kolaylık(y) eksenin ortasından x eksenini tam ortadan kesen çizgisinin üst ucuna kadar çeyrek çember çizilir,ve bu yarım çizgi arttırılırak iki sefer daha arttırılır.Böylece çember sınırında kalan fikirler eşdeğer olarak sınıflandırılabilir.

4 günlük Kaizen takvimi
Aşağıda Kaizen sürecinin şirketlere uygulanmasına dayalı örnek bir uygulama süreci geliştirilmiştir.

1.Gün
Kaizen sürecinin görüşülmesi
İleri durumun tasarlanması
İyileştirme için beyin fırtınası
2.Gün
İyileştirmelerin tasarımı
Süreçler için standartların oluşturulması
Oluşturulan standartların test edilmesi
3.Gün
Standartların tasarımına devam edilmesi
İşgücü verimliliğinin incelenmesi
Standart çalışma sürecinin sonlandırılması
4.Gün
İlgili işçilerin eğitimi
Kaizen raporunun tamamlanması
Takım sunumu için hazırlık yapılması

Kaizen emirleri
	Takım güne beraber başlar ve bitirir.
	Takım olmak en önemli unsurdur.
	Vaktinde olmak önemlidir.
	İletişim araçlari etkisiz hale getirilmelidir.
	Takım kendisine ayrılan özel odasında faaliyet gösterir.
	Müdahale edilmemelidir.
	Kaizen hedeflerinden sapılmamalıdır.
	Kişi suçlaması yapılamaz.
	Takımın dışından kimsenin oy hakkı bulunamaz.
	Sessiz biçimde de olsa protesto yasaktır.
	Odada söylenen odada kalır.
	Rütbenin önceliği yoktur.
	Yapamayacağım kelimesi takım lügatinden silinmelidir.

Kaizen'in 13 karakteristik özelliği
Değere göre yönetim
Tüm elemanların katılımı
Fonksiyonel  takımın yeteneği
Tam odaklanma
Kısa sürede tamamlama
Atılgan Hedefler
Üretkenlik
İsrafın temizlenmesi
Hızlı karar verme
Tam ölçekli uygulama
Yeni süreçlerin eğitimi
Sürdürülebilirlik
İşgücünün geliştirilmesi

Kaizen felsefesinin temel prensipleri
 Sorunu kabul edin.
 Çok para gerektirmeyen projeleri seçin.
 Önce "bizim" problemlerimize bakın "Onlarınkine" değil,
 Tek ölçü ekonomik çıkar olmamalıdır.
 Önceliği saptayın. Projeyi kalite, maliyet, dağıtım vs. ilkelerine dayalı olarak yürütün.
 Planla, yap, kontrol et, harekete geç (PDCA) çevrimin izleyin
 Doğru çözüm araçlarını kullanın.

Kaizen'in sorunlara yaklaşımı "Hoş Geldiniz Problemler" şeklindedir. Çünkü;
 Sorun olmayan yerde gelişme de olamaz.
 Sorunlar, büyük kısmı su altında kalmış potansiyel sorunların su yüzene çıkan kısımlarıdır, su yüksekliği azaldıkça daha çok görünür hale gelirler.
 Bölümler (Departmanlar) arası engelleri kaldırmak gerekir.

Hedefler
Kaizenin birden fazla amacı vardır

Ana hedefleri arasında yüksek müşteri memnuniyeti yer almaktadır, çünkü müşteri edinmek müşteri tutmaktan daha pahalıdır. Müşteri memnuniyetini sağlamak için, üç faktör öne çıkmaktadır:

 maliyet azaltma
 kalite güvencesi
 hız (zaman verimliliği)

Kaizen destekleyicileri mevcut bir durumun her zaman daha fazla gelişebileceğine ve bunu için çalışmalara hep devam etmek gerektiğini savunmaktadırlar.

Ayrica personel alanındada değişimler gerekmekte. Böylece çalışanların taahütleri sürekli eğitimle garantilenmeli ve her çalışanın değişiklikler konusunda söz hakki olacak şekilde, iç hiyerarşileri ayarlanıması gerekmektedir.

Kaizen felsefesi bir şirketin tüm bölümlerinin daha iyi bir çalışma ortamı yaratmak amacıyla sürekli bir çaba göstermeleri gerektiğini savunuyor. Bunu da süreç iyileştirmeleri ve en iyi kalitede ürünler sağlayarak garantiliyor. Her alanda sürekli iyileştirme yapmak gerekiyor.

Kaizen ile inovasyon yaklaşımlarının karşılaştırılması
Sürekli iyileştirmenin temelinde; uygulama, geliştirme ve standartlaştırma işlemleri yatmaktadır. Klasik gelişim anlayışı ile yenileşmede ise başkalaşım vardır. Bu daha çok Batılı yaklaşımların düştüğü yanılgının temelini oluşturur. Kaizen felsefesindeki üstünlüğü oluşturan temel öğe insandır. İnsana verdiği önem yanında, birikimlerin değerlendirilerek iyileşme sürecinin geliştirilmesidir.

Daha fazla Kaizen
Kaizen uygulamaları,proje tamamlandıktan sonra sona ermez,çünkü bir defa uygulanıp sonra eren bir olay değildir.İyileştirmeye yönelik esaslı bir yaklaşımdır ve firmanın ömür boyunca devam etmelidir.İlk Kaizen uygulaması gerçekleştirildikten ve otuz günlük hedefler,ödevler atandıktan kısa bir süre sonra yeni bir toplantı gerçekleştirilmelidir.

5S olayı
5S uygulaması birçok Kaizen uygulaması örneğinin bir parçası olarak yerini almıştır.Standart işin ve görsel yönetimin devamı için 5S uygulamasına önem vermek gerekmektedir.

İnovasyon (yenileştirme)
 Yaratıcılık
 Bireysellik
 Uzmanlaşmada merkezcilik
 Büyük hamlelere dikkati verme
 Teknoloji merkezli
 Bilgide kapalı ve mülkiyetçi
 Görevde bireysel uzmanlaşma
 Yeni teknolojileri aramaya yönelme
 Üyeler arası tek yönl iletişim
 Sınırlı bilgi akışı

Kaizen (iyileştirme)
 Uyarlamacılık
 Takım çalışması ile sistemi geliştirme
 Genelleşmede merkezcilik
 Detaylara dikkati verme
 İnsan merkezli
 Bilgide açık ve paylaşımcı
 Görevde iletişim içinde topluca uzmanlaşma
 Mevcut teknoloji üzerinde yoğunlaştırma
 Organizasyon içi karşılıklı iletişim
 Ortaklaşa yararlanılabilen bilgi akışı

Dış bağlantılar
 Selim Koç "Kaizen ile Günlük Hayatta Verimliliği Arttırmak"
 Toyota Neden Bu Kadar Başarılı?
 Sürekli Kişisel Gelişim: Kaizen Felsefesi
 Kaizen Çalışması'na Örnekler
 Belgelendirme

Kaynakça

Kalite
Japonya'da kültür

Kaizen


كلارك جونسون Clark Johnson (ولد عام 1954) هو ممثل ومخرج أمريكي علم في التلفاز والسينما. من أفلامه السينمائية التي أخرجها فيلم سوات عام 2003.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
أمريكيون من أصل ترينيدادي
أمريكيون مهاجرون إلى كندا
خريجو جامعة أوتاوا
خريجو جامعة كونكورديا
كنديون من أصل إفريقي أمريكي
كنديون من أصل ترنيدادي
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو أفلام أمريكيون أفارقة
مخرجو أفلام من تورونتو
مخرجو تلفزيون أمريكيون
مخرجو تلفزيون كنديون
مخرجو تليفزيون أمريكيون أفارقة
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام كنديون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو تلفزيون كنديون
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون كنديون في القرن 20
ممثلون كنديون في القرن 21
ممثلون من تورونتو
ممثلون من فيلادلفيا
مواليد 1954
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)

كلارك جونسون


An Puya silvae-baccae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Robert William Read. An Puya silvae-baccae in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puya

Puya silvae-baccae


Avalon is the eighth and final studio album by English rock band Roxy Music, released on 28 May 1982 by E.G. Records, and Polydor. It was recorded between 1981 and 1982 at Compass Point Studios in Nassau, Bahamas, and is regarded as the culmination of the smoother, more adult-oriented sound of the band's later work. It has been credited with pioneering the sophisti-pop genre.

The first single, "More Than This", preceded the album and was a top 10 hit in Britain, Australia, and several European countries. "Avalon", the second single, reached the top 20; "Take a Chance with Me" reached the top 30. In the United States, "More Than This" and "Take a Chance with Me" reached 103 and 104.

Avalon is Roxy Music's most successful studio album. It stayed at number one on the UK Albums Chart for three weeks, and stayed on the chart for over a year. Although it reached only No. 53 in the US, Avalon endured as a sleeper hit and became Roxy Music's only million-selling US record, ultimately receiving platinum certification. While the band has toured periodically since the album's release, it remains their most recent studio album to date.

Background and production
Bryan Ferry started working on the material for Avalon while staying at Crumlin Lodge on the west coast of Ireland. Ferry was there with his girlfriend, Lucy Helmore, who would become his wife in 1983. The album cover artwork featured the same lough (lake)  that can be seen from the lodge. Phil Manzanera has said about the making of the record "By the time you get to Avalon, 90 per cent of it was being written in the studio. That album was a product of completely changing our working methods," adding "for the last three albums, quite frankly, there were a lot more drugs around as well, which was good and bad. It created a lot of paranoia and a lot of spaced-out stuff." Ferry said "I've often thought I should do an album where the songs are all bound together in the style of West Side Story, but it's always seemed like too much bother to work that way. So instead, I have these 10 poems, or short stories, that could, with a bit more work, be fashioned into a novel. Avalon is part of the King Arthur legend and is a very romantic thing, when King Arthur dies, the Queens ferry him off to Avalon, which is sort of an enchanted island. It's the ultimate romantic fantasy place."

Manzanera has said of the title track, "Avalon", "When we were recording the third or fourth album in London we'd often be working in the same studio as Bob Marley, who'd be downstairs doing all of those famous albums. It just had to rub off somewhere." Rhett Davies recounted the story of how the song got made:

"Ferry had stayed up that Saturday night and composed what would be the lyrics to "Avalon." Then, happenstance would provide "Avalon" with one of its most memorable elements: the interpretive vocal contributions of Yanick Étienne. Sunday was usually a down day at the Power Station, so the studio would let local Haitian bands come in to do demos when there wasn't much happening. It was then that Davies and Ferry, on a coffee break in the hallway, heard Etienne singing.

"Bryan and I could hear this girl from the Haitian band next door singing, and we thought, 'Wow! What a voice! We've got to get her singing some backing vocals on "Avalon."' That was Yanick Étienne, who didn't speak a word of English. She came in with her boyfriend/manager and we described to him what we wanted and she sort of sang the choruses and the [word] 'Avalon' — the great sound that is on there. Then we said, 'Can she try and do something free at the end?' and we ran the end of the track and she did absolutely nothing. So I said, 'No, we want her to sing anything that she would want to sing, totally free.' So the second time we ran the tape, she sang exactly what you hear on the record at the end.

"Bryan then went straight out and re-sang his vocal properly, because he was so inspired by Yanick's singing. I remember Bryan's manager walked in the room and Bryan was just finishing his vocal. We were doing the playback and I'd never seen the look on his eyes before. He went, 'Jesus f**** Christ! That is incredible!' Well, we knew it was a really high point of the evening. I remember going, 'Wow! We have really created something special here.' That is how I felt. Then we mixed it the next day with Bob [Clearmountain].

"It was one of those turnaround things, where the original track was just about to be thrown in the can. And then suddenly, we did a completely different version of the song that just made the record for me," Davies concludes. "I thought, 'That's it. That completes the record!' I remember we had dinner a couple nights later, and I asked Bryan, 'What are you going to call the album?' and he said, 'I'm going to call it Avalon,' and I thought, 'Yeah. Of course.'"

Artwork
The artwork for the album was designed by Peter Saville. Although less visually obvious than it had been with past releases, Avalon continued the tradition for Roxy Music albums to feature images of women on the cover artwork. Bryan Ferry's girlfriend (and soon to be wife) Lucy Helmore appeared on the album cover wearing a medieval helmet with a falcon perched on her gloved hand, evoking King Arthur's last journey to the mysterious land of Avalon.
The artwork design was created on Transparency film with retouching by John Abbott at TRP SLAVIN in Chenies Street, W1, now the RADA Building.

Critical reception

In The Village Voices 1982 Pazz & Jop critics' poll, Avalon was voted the 11th-best album of the year. In 1989, the album was ranked No. 31 on Rolling Stone magazine's list of "The 100 Greatest Albums of the 1980s". In 1993, Entertainment Weekly included the CD as No. 25 in their 100 Greatest CDs A Love-It-Or-Loathe-It Guide to the Essential Disc Library. In 2000 it was voted number 187 in Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums. In 2003, the album was ranked number 307 on Rolling Stone magazine's list of The 500 Greatest Albums of All Time. Avalon is the highest entry of four Roxy Music albums that made the list (Siren at No. 371, Country Life at No. 387 and For Your Pleasure at No. 394 being the others); Avalon and Country Life were dropped from the 2012 revision, but Avalon was re-included on the 2020 revision at No. 336. In 2012, Slant Magazine named the album the 45th best album of the 1980s.

The album has consistently been praised by critics. Reviewing the album in Rolling Stone, Kurt Loder wrote: "Avalon takes a long time to kick in, but it finally does, and it's a good one. Bryan Ferry stars as a remarkably expressive keyboard player and singer whose familiar mannerisms are subsumed in a rich, benevolent self-assurance. And reed man Andy Mackay shines in a series of cameos (his oboe meditation on Ferry's "Tara" is particularly lovely). Ten years after its debut, Roxy Music has mellowed: the occasional stark piano chords in "While My Heart Is Still Beating," for example, recall the stately mood of "A Song for Europe," but the sound is softer, dreamier and less determinedly dramatic now. Ferry's songwriting, however, has seldom seemed stronger."

Mark Coleman in The New Rolling Stone Album Guide gave the record four-and-a-half stars out of five, and wrote; "this austere, beautiful set of songs represents a mature peak. The controlled chaotic edge of the early albums is completely gone, and co-founders Manzanera and Mackay provide only skeletal guitar and sax lines. Ferry fills in the details, creating layered synth landscapes around his tragic scenarios and melodic ruminations. Avalons pervasive influence on the British pop scene of the '80s can't be overstated. Roxy Music's stature is even further enhanced by the absence of a latter-day comeback album. So far, anyway." Spin Alternative Record Guide rated Avalon nine out of ten: "1982's Avalon remains one of the all-time great makeout infernos, a synthesized version of Al Green's Call Me, Van Morrison's Moondance, and João Gilberto's Amoroso."

2003 surround-sound remix

In 2003, Virgin reissued Avalon on Hybrid Super Audio CD with a new 5.1-channel surround sound remix by the original production team of Rhett Davies (the producer) and Bob Clearmountain (the mixing engineer). The original 1982 stereo mix is left intact and is the same for the CD layer and for the HD layer, allegedly being transferred from analogue master tapes to DSD and processed in DSD throughout the process. The surround part of the HD layer includes the full album in the original running order plus the bonus track "Always Unknowing", whose original stereo mix is only available on CD on the 4-CD boxed set The Thrill of It All and in the 2012 Roxy Music Complete Recordings boxed set.

Except for "India", the short instrumental piece whose original multi-track tape had been lost, all tracks in the surround mix were remixed from multi-track sources, as opposed to two-channel stereo mixes being 'upmixed' to 5.1 as in some DVD-Video releases. For "India," the stereo mix is panned clockwise a few times as the track plays, which ends in the rear right channel, from which the saxophone begins the next piece, "While My Heart Is Still Beating," making up for "India" not being a fully-fledged surround recording.

The surround mix has roughly the same running times as the ten tracks present in the stereo mix. The main difference is in the stereo image being 360-degrees wide, as opposed to a front image plus rear ambiance, and the levels at which various tracks from the multi-track are mixed into the multi-channel mix. For instance, the guitar parts in "The Main Thing" and "Take a Chance with Me" are noticeably more prominent in the multi-channel mix than in the stereo mix. Guitar, saxophone, synthesizer, and percussion parts are often placed in the rear part of the sound field, while lead vocals tend to stick to the front centre, as opposed to being mixed in dual-mono in front left and right like in the somewhat traditional 2.0 stereo mixing.

In an interview with Sound on Sound regarding the surround-sound remix of Avalon, Clearmountain stated: "This record probably means more to me than anything I've ever done. I've had more comments and compliments on this album by far than anything else I've ever done."

Track listing

 Personnel
Track numbering refers to CD and digital releases of the album, except where noted.Roxy Music Bryan Ferry – vocals (1, 2, 3, 5-9), keyboards, guitar synthesizer (4), Linn LM-1
 Andy Mackay – saxophones (1-6, 9, 10), oboe (7)
 Phil Manzanera – lead guitar (1-7, 9)Additional personnel Paul Carrack – acoustic piano (8)
 Neil Hubbard – guitars (1-9)
 Jimmy Maelen – percussion (1-3, 5, 7, 9)
 Kermit Moore – cello (8)
 Andy Newmark – drums (1-7, 9)
 Rick Marotta – drums (8)
 Alan Spenner – bass guitar (1, 3-6, 8, 10)
 Neil Jason – bass guitar (2, 6, 7, 9)
 Fonzi Thornton – backing vocals (1-3, 5-7, 9)
 Yanick Étienne – backing vocals (3)Production'
 Rhett Davies – producer
 Roxy Music – producers
 Benjamin Arbiter – assistant producer
 Barry Bongiovi – assistant producer
 Colin Good – assistant producer
 Ian Little – assistant producer
 Peter Revill – assistant producer
 Bob Clearmountain – engineer, mixing
 Michael Boddy – tape archivist
 Bob Ludwig – mastering at Masterdisk (New York, NY)
 Brian Ferry, Neil Kirk, Antony Price and Peter Saville – cover artwork

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

References

External links

Roxy Music albums
1982 albums
Albums produced by Rhett Davies
Warner Records albums
Polydor Records albums
E.G. Records albums
Reprise Records albums
Virgin Records albums

Avalon (Roxy Music album)


Kup Hrvatske u odbojci za muškarce za sezonu 2020./21. je osvojila "Mursa - Osijek".

Rezultati

1. kolo

Četvrtzavršnica (2. kolo)

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 Kup Hrvatske u odbojci
 Superliga 2020./21.

Vanjske poveznice
 natjecanja.hos-cvf.hr, Hrvatska odbojkaška natjecanja
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 odbojka.hr
 crovolleyball.com

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, HRVATSKI ODBOJKAŠKI KUP – seniori (2020./21.), pristupljeno 2. lipnja 2021.
 natjecanja.hos-cvf.hr, HRVATSKI ODBOJKAŠKI KUP – seniori (2020./21.), wayback arhiva

2020-21

Kup Hrvatske u odbojci za muškarce 2020./21.


Kenji steht für:

 Kenji (Ära), eine japanische Ära
 Kenji (Vorname), ein japanischer Vorname

Kenji ist der Künstlername von:

 Alex Kenji (eigentlich Alessandro Bacci), italienischer DJ und Produzent

Kenji


O rio Tapanahoni é um rio importante na parte sudeste do Suriname, América do Sul. O rio nasce na parte sul das montanhas Eilerts de Haan, perto da fronteira com o Brasil . Ele se junta ao rio Maroni em um lugar chamado Stoelmanseiland . A montante, existem muitas aldeias habitadas pelos índios Tiriós, enquanto as aldeias mais a jusante são habitadas pelos ameríndios uaianas e Marrons Ndiuca .

Aldeias ao longo do rio

Habitado por Tiriiós

 Aloepi 1 & 2
 Palumeu
 Pelelu Tepu

Habitado por Ndiuca

 Diitabiki
 Deus Holo
 moitaki
 Poeketi

Habitado por Uaiana

 Apetite

Referências

Bibliografia

Rios do Suriname
!Artigos com coordenadas no Wikidata

Rio Tapanahoni


Zuckschwerdt steht für:
 den W. Zuckschwerdt Verlag, einen deutschen Fachverlag für Medizin und Naturwissenschaften mit Sitz in München

Zuckschwerdt ist der Familienname folgender Personen:
 Adalbert Zuckschwerdt (1874–1945), deutscher Konteradmiral der Kriegsmarine
 Oskar Zuckschwerdt (1883–1965), deutscher evangelischer Theologe und Propst
 Sandra Köppen-Zuckschwerdt (* 1975), deutsche Sumōringerin
 Wilhelm Zuckschwerdt (1852–1931) deutscher Kaufmann und Politiker, Abgeordneter im Preußischen Abgeordnetenhaus
 Wolfgang Zuckschwerdt (* 1949), deutscher Judoka und Sumōtrainer

Zuckschwerdt


Le château d'Étais est un château moderne situé  à Étais (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé rue du Sou à l'entrée sud du chef-lieu en rive est de la RD 980.

Historique

La seigneurie est ancienne : en 1239 les héritiers de Mathieu d'Etais ne parvenant pas à s'accorder, le duc Hugues attribue à Milon et sa femme Alix le village de Puits avec sa forteresse et à Mathieu et Hugues, ses frères, diverses terres dont celle d'Etais avec sa forteresse.

En 1363,  reprend le château aux Anglais qui l'occupent et le fait démolir. En 1416, Jean de La Baume tient en fief de Pierre II de Montagu, sire de Mâlain, les terres de Marigny-le-Cahouët, Bussy et Etais dont le château est toujours en ruine. En 1500, ces fiefs passent à Guy de La Baume, comte de Montrevel, chevalier de la Toison d'Or.

Au  le château actuel est reconstruit sur les ruines du précédent. En 1763, sur la carte de Cassini il est bien localisé au sud du village. Aux débuts du  il est largement remanié : reconstruction du logis, des dépendances et du colombier datés 1810 et 1819, réfection de la chapelle.

Architecture

Il ne reste rien du château fort du . Seuls la chapelle, très remaniée au , et le portail remontent au . Caché dans son parc face à ses communs, le logis de plan régulier en U construit au début du  se compose d'un étage carré avec toit à longs pans, croupe et toits coniques couvert de tuiles plates et d'ardoises. L'escalier en vis est hors-œuvre.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

Étais

Château d'Étais


Locrili Timaios (Yunanca: Τίμαιος ὁ Λοκρός, Timaios ho Lokhrós), Platon'un, Timaos ve Kritias isimli iki farklı diyaloğunda filozof olarak yer alan karakterdir.

Pisagorcu okulun düşünürlerinden biri olarak Sokrates öncesi filozoflar arasında yer verilmektedir ve yaşamışsa yaklaşık MÖ 550'lerde yaşadığı sanılmaktadır. İtalya Locri'den geldiği varsayılmıştır, ancak yaşamıyla ilgili kesin bilgiler yoktur, bu nedenle edebî bir karakter olduğu düşünülmektedir.

Doğum tarihi bilinmeyenler
Ölüm tarihi bilinmeyenler
MÖ 5. yüzyılda Yunanlar
Pisagorcular
İtalyan filozoflar
Platon diyaloglarındaki konuşmacılar

Timeos


Taraful este un film românesc din 1989 regizat de Ion Truică.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1989
Filme de animație

Taraful


Sarajevski progon Srba 1914. bio je progon nad stanovnicima Sarajeva srpske nacionalnosti, koji je bio jedan od progona nad Srbima organiziranih u austrougarskim provincijama Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj povodom Sarajevskog atentata 1914.

1878. godine je u Bosni i Hercegovni bilo 42,8 % (1.159.015) pravoslavaca, koji su se smatrali Srbima, 38,7 % muslimana i 18,1 % katolika. Austrougarska politika je podsticala iseljavanje muslimana i pravoslavaca, a doseljavala je strance, katolike. Kolonisti su bili uglavnom seljaci iz Bavarske, ali i činovnici i industrijski radnici, a pravi broj su vlasti krile umanjujući ga na 30.000, dok je pravi broj bio oko 200.000. Prva kolonija je bila kod Banja Luke Windhorst, a u podrinju Franz Josefs - feld kod Bijeljine. Do 1904. stvorene su 24 ovakve kolonije, a cilj ih je bio rasporediti uglavnom uz rijeku Drinu. Po umanjenom statističkom broju stranca je 1910. godine 6,04% (114.591), jer se nisu računali potomci ranije doseljenih kolonista. Austrougarska je slijedila politiku katoličkog ideologa Cesare Balboa, koji je 1844. godine razvio teoriju da se Rusiji i pravoslavlju mora spriječiti prodor na topla mora i to jačanjem Poljske i Austrije. Gyula Andrássy je 1872. preko austrougarskog konzula u Sarajevu savjetovao turske vlasti da uz rijeku Drinu podižu katolička i muslimanska sela, kako bi se prekinuo srpski etnički kontinuitet. Istu politiku je nastavio Benjamin Kallay, koji je 1893. tvrdio da srpsko stanovništvo treba prošarati drugim elementima. Vlast je gušila srpski nacionalni pokret i pokušala stvoriti bosansku naciju. Pošto je taj pokušaj stvaranja bošnjačke nacije propao, vlast je pribjegla širenju vjerske netrpeljivosti. Hrvatski nacionalizam su suprotstavili srpskom, što je urodilo plodom. Vlada je uspjela odvojiti i muslimane od Srba i vezati ih za Hrvate. Dr Jozo Sunarić, predsjednik Hrvatske narodne zajenice je konstatirao: Skršili smo Srbe! Hrvatsko-muslianski pakt je potpisan 31. ožujka 1911. Takva austrougarska politika huškanja jednih protiv drugih u pravcu svojih političkih interesa je brzo dala svoje krvave plodove.

Ubojstvo austrijskog nadvojvode Franza Ferdinanda i njegove supruge Sofije izazvalo je nasilne antisrpske demonstracije Hrvata i muslimana tijekom večeri 28. lipnja 1914. i većim dijelom sutrašnjeg dana. Ovo je dovelo do duboke međuetničke podijeljenosti. Ivo Andrić je ovaj događaj opisao kao "sarajevsku mahnitost mržnje". Stanovnici Sarajeva usmjerili su svoj bijes prema poslovnim prostorima u vlasništvu znamenitijih Srba, Srpkoj Pravoslavnoj Crkvi, školama, Srpskom kulturnom društvu Prosvjeta, banci i uredništvu novina na srpskom jeziku "Srpska riječ". Tijekom nasilja dva Srbina su ubijena. U Sarajevu je, prema ruskom izvještaju, bilo uništeno više od tisuću kuća i poslovnih objekata. Čak je i konzervativni bečki tisak sutradan izvjestio, da Sarajevo izgleda kao poprište progona.

U Austrougarskoj je uhićeno i protjerano oko 5,500 Srba, 460 je osuđeno na smrt, a austrougarske vlasti su u Bosni i Hercegovini oformile pretežno muslimansku specijalnu policiju (njem. Schutzkorps) koja je progonila Srbe. Iste noći antisrpski neredi organizirani su u brojnim drugim dijelovima Austrougarske, poput Zagreba i Dubrovnika.

Skoro četini decenije okupatorske vlasti je raspirivana međuvjerska mržnja i tako je dočekan Prvi svjetski rat. Otuda su protusrpske demosntracije u Sarajevu počele već u večernjim satima istog dana kad je Princip izvršio atentat na Ferdinanda. Grupa od 200-300 Hrvata i muslimana, predvođena frankovcima, prvo je uzvikivala protusrpske parole, a potom je demolirala hotel Evropa koji je bio u vlasništvu Grigorija Jetanovića i redakcije lista Srpska riječ. Nakon toga su se prosvjednici razišli, ali su u toku noći za sutra spremili nove rušilačke prosvjede. U toku noći tiskan je plakat kojim se poziva na istrebljenje protudržavnog elementa, što je predstavlajo poziv na obračun sa Srbima. Tako pripremljena rulja se oko 8 sati okupila pred katoličkom katedralom naoružani sjekirama, motkama, kamenjem... Prvo je demolirana srpska škola, potom prostorije srpskih kulturnih i prosvjetnih društava... a na kraju i kuće mnogih uglednijih sarajevskih Srba. Prosvjede su pratile i masovne plačke srpske imovine. Policija i vojska nisu spriječile prosvjednike i pljačkaše. Iste scene su desile i u drugim mjestima gdje su katolici i muslimani bili većina kao u Mostaru, Doboju, Livnu, Travniku, Zenici, Bugojnu, Čapljini, Maglaju... U Opličićima i Klepcima su demolirane i pravoslavne crkve. U Klepcima su bogoslužbene odjeće svećenika i drugi crkveni predmeti uništeni, a netko od prosvjednika je izvršio nuždu u kalež (putir). Frankovci su, kao vjerni sljednenici okupatorkse austrijske politike, pod vidom borbe za hrvatstvo, zapravo ostvarivali politiku okupatora. Oni su svuda bili predvodnici nasilja. U Mostaru je dr Rade Smoljan održao zapaljiv protusrpski govor koji je slušatelje podstakao na uništavanje imanja uglednih mostarskih Srba. U Mostaru je demolirana i pravoslavna crkva kao i palača mitropolita Petra Zimonjića. Alojzije Mišić je bio jedan od rijetkih primjera ljudskosti i dostojanstva koji je pokušao urazumiti svoje vjernike i opomenuti na nekršćansko ponašanje. Zbog opasnosti izbijanja građanskog rata Austrougarska je uvela izvanredno stanje, uvela prijeki sud i nastavila s progonom Srba, koje su s pravom smatrali antidržavnim elementom, jer su ovi okupatore držali za neprijatelje. Vodio se bjesomučni propagandni rat protiv Srba i Srbije. Za atentat je optuživana velikosrpska propaganda. List Hrvatska zajednica je u svom 11. broju od srpnja 1914. reagirao na jednu rezoluciju hrvatske i slovesnke akademske omladine u Pragu, kojom su osuđene protusrpske demonstracije nakon atentata. List je pisao da ako ovaj atentat ne može otvoriti oči našim omladincima - onda će ostati vječno zaslijepljeni. Štadlerov Hrvatski dnevnik se pokazao najrevnosnijim u protusrpskom pisanju pa je čak cenzuriran u nekim brojevima.

Izvori

Sarajevski atentat

Sarajevski pogrom Srba 1914.


Lohrisch ist der Familienname folgender Personen:

 Hans Lohrisch (1912–1971), deutscher Politiker (NDPD)
 Hermann Lohrisch (1922–2015), deutscher Holzbildhauer
 Paul Lohrisch (* 1987), deutscher Volleyballspieler

Lohrisch


De vilde svaner er en tegnefilm i serien Der var engang... (eng. titel The Fairytaler), der blev udsendt i forbindelse med H.C. Andersens 200 års fødselsdag i 2005.

Danske Stemmer
 H.C. Andersen Henrik Koefoed
 Elisa Sofie Lassen-Kahlke
 Dronning Benedikte Hansen
 Gammel konge Kurt Ravn
 Ung konge Laus Høybye
 Mindste prins Frederik Larsen
 Ældste prins Sebastian Jessen
 Ærkebiskop Ole Lemmeke
 Gammel kone Malene Schwartz
 Fe Sonja Richter
 Elisa som barn Signe Lerche

Øvrige stemmer
 Sofus Addington
 Vibeke Dueholm
 Joachim Helvang
 Dick Kaysø
 Flemming Quist Møller
 Jesper Lohmann
 John Hahn-Petersen
 Flemming Jensen
 Søren Madsen
 Steffen Addington

Bagom
 Instruktør: Jørgen Lerdam
 Original musik af: Gregory Magee
 Hovedforfatter: Gareth Williams
 Manuskriptredaktører: Linda O' Sullivan, Cecilie Olrik
 Oversættelse: Jakob Eriksen
 Lydstudie: Nordisk Film Audio
 Stemmeinstruktør: Steffen Addington
 Animation produceret af: A. Film A/S
 Animationsstudie: Wang Film Production

En co-produktion mellem
Egmont Imagination, A. Film & Magma Film

I samarbejde med:
Super RTL & DR TV

Eksterne henvisninger

Der var engang
Film fra Danmark (administrationskategori)

De vilde svaner (Der var engang...)


Koalabjørne er en dansk dokumentarfilm fra 1954, der er instrueret af Hakon Mielche.

Handling
Koala-bjørnen lever i Australien. Den kryber med sindige bevægelser rundt i træerne og bærer sine unger på ryggen. Den lever udelukkende af blade fra eukalyptustræerne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1954

Dokumentarfilm fra Danmark
Film fra Galathea 2

Koalabjørne


An Juncus scirpoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Juncus scirpoides in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus scirpoides


Beate Bartel  (* 1957 in Berlin) ist eine deutsche Musikerin, Produzentin, Remixerin, die in Industrial-, Noise- und Experimentalbands Bass, Gitarre, Synthesizer und diverse elektronische Gadgets spielt.

Biografie
Bevor sie im Mai 1979 mit Gudrun Gut, Karin Luner, Eva Gössling und Bettina Köster die Band Mania D gründete, arbeitete Beate Bartel als Tontechnikerin beim Sender Freies Berlin. Der Name Mania D für das All-Girl-Band-Projekt geht auf ihren Vorschlag zurück. 1980 gehörte Bartel zu den Gründungsmitgliedern der Einstürzenden Neubauten, wo sie ebenfalls Bass spielte, so auch an deren ersten Konzert am 1. April 1980 im Berliner Club Moon. 1981 trennte Beate Bartel sich von Mania D und arbeitete mit Chrislo Haas, der bei DAF ausgestiegen war, in dem Projekt CHBB-ChrisloHaasBeateBartel, die auf dem Düsseldorfer Kassettenlabel Klar! 80 vier zehnminütige Kassetten publizierten. In der Zeitschrift Sounds wurden die Werke besprochen: "kunstvolle Monotonie, die den Arsch trotzdem zur Bewegung reizt".

Im selben Jahr gründete Bartel mit Chrislo Haas die Elektronik-Band Liaisons Dangereuses, die umgehend eine LP mit gleichnamigen Titel herausbrachten. Eine Auskopplung aus dieser LP, der Titel Los niños del parque, gesungen von Krishna Goineau, ist eine der in Deutschland meistverkauften Underground-Singles und wurde vielfach gesampelt. Die 6/4-Aufteilung der Basslinie von Beate Bartel bei Los niños del parque gilt als markante Besonderheit der Komposition. Sie ist gegen den 4/4-Rhythmus gestellt, eine für die Popmusik ungewöhnliche Form der Polyrhythmik. 1982 startete Gudrun Gut zusammen mit Beate Bartel und Manon Pepita Duursma das Experimentalprojekt Matador. 2004 stand Beate Bartel zusammen mit Bettina Köster wieder auf der Bühne, wo sie Kill the 80s spielten.

Beate Bartel und Chrislo Haas wohnten bei dem Tonmeister und Musikproduzenten Conny Plank, in seinem Studio in Neunkirchen-Seelscheid, das auch für die Unterbringung von Musikern eingerichtet war.

Ihre Arbeit für die kanadische Spoken-Word-Künstlerin Myra Davies "Cities & Girls" im Jahre 2008 und die Show "Paradiesisches Tor" von Matador & Myra Davies 2011 führte zur erneuten Zusammenarbeit an "Sirens" und dem Sideprojekt von Bartel/Gut "Instrumental for Sirens", die im Januar 2017 veröffentlicht wurden.

Diskografie
 1980: Mania D – Track 4 (Single, Monogam 002)
 1980: Einstürzende Neubauten – Moon, 1. April (Cassette, Eisengrau)
 1981: CHBB – CHBB 1 – Schwarz (C-10, Klar! 80)
 1981: CHBB – CHBB 2 – Rot (C-10, Klar! 80)
 1981: CHBB – CHBB 3 – Blau (C-10, Klar! 80)
 1981: CHBB – CHBB 4 – Silber (C-10, Klar! 80)
 1981: Liaisons Dangereuses – Liaisons Dangereuses (LP, Teldec 66.22 433-01)
 1982: Liaisons Dangereuses – Los niños del parque (Single)
 1983: Liaisons Dangereuses – Los niños del parque (Maxi-Single)
 1983: Einstürzende Neubauten – Falschgeld (LP, Some Bizzare SBVART 2)
 1987: Matador – A Touch Beyond Canned Love (CD, What's So Funny About SF 40)
 2007: Thomas Wydler – Soul Sheriff (CD, Liaisons Records LiReCD002)
 2008: Myra Davies – Cities & Girls (Moabit Musik 17)
 2017: Myra Davies – Sirens (Moabit Records)
 2017: Bartel/Gut – Instrumental for Sirens (Moabit Records)

Filmografie
 1980: Women in Rock, Regie: Wolfgang Büld ARD, VHS, A Studio K7, Berlin
 1987: Liaisons Dangereuses, VHS, Ikon – IKON 22
 1995: Girls Bite Back – Regie: Wolfgang Büld

Weblinks
 Offizielle Webseite von Beate Bartel

 Liaisons Dangereuses
 Stahlmusik.de – Fanseite über Einstürzende Neubauten, Mitglieder und Nebenprojekte
 Moabit Musik – Infos zu den Projekten Bartel/Gut und Matador
 Groove.de – Interview zu "Instrumentals for Sirens" von Beate Bartel & Gudrun Gut
 guardian.com - 5-star Review von "Sirens"

Einzelnachweise

Musiker (Berlin)
Komponist (Deutschland)
Bassist
Post-Industrial-Musiker
Deutscher
Geboren 1957
Frau

Beate Bartel


RFA Appleleaf (A83) was a Leaf-class tanker of the Royal Fleet Auxiliary in service between 1959 and 1970.

References

Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
Leaf-class tankers
1955 ships

RFA Appleleaf (A83)


landawarijaR je deveti studijski album norveškog black/viking metal sastava Helheim. Album je 20. siječnja 2017. godine objavila diskografska kuća Dark Essence Records.

Popis pjesama

Osoblje
Helheim
 V'gandr – vokali, bas-gitara
 Hrymr – bubnjevi, programiranje bubnjeva
 H'grimnir – vokali, ritam gitara, naslovnica
 Reichborn – solo gitara
Dodatni glazbenici
 William Hut – dodatni vokali
 Morten Egeland – dodatni vokali
 Pehr Skjoldhammer – dodatni vokali
 Bjornar E. Nilsen – dodatni vokali, produkcija
 Ottorpedo – dodatni vokali
Ostalo osoblje
 Herbrand Larsen – mastering

Izvori

Albumi sastava Helheim
Albumi iz 2017.

LandawarijaR


1999 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල (8 වන දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල) එම වසරේදී නේපාලයේ, කත්මණ්ඩු අගනුවර පැවැත්විණි.

ක්‍රීඩා ඉසව්
1999 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල තුල තරඟ ඉසව් 13 ක් පැවැත්විණි.

පදක්කම් සටහන
සටහන

මූලාශ්‍ර

South Asian Games
දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

1999 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල


As competições de ginástica nos Jogos do Sudeste Asiático de 2023 aconteceram em Phnom Penh, Camboja, de 8 a 14 de maio de 2023.

Não foram realizados eventos femininos na ginástica artística, enquanto os eventos masculinos e femininos serão realizados na ginástica aeróbica.

Com exceção dos anfitriões, ginastas artísticos individuais só podem disputar a medalha em dois aparelhos individuais, além das provas por equipe e individual geral.

Calendário
A seguir, o cronograma das competições de ginástica.

Artística
8 a 9 de maio
Aeróbica
13 a 14 de maio

Quadro de medalhas

Medalhistas

Aeróbica

Artística

Resultados

Ginástica artística

Individual geral

Equipes

Referências

2023
Jogos do Sudeste Asiático

Ginástica nos Jogos do Sudeste Asiático de 2023


Die Nationalstraßen Chinas () sind Fernstraßen, auf denen eine allgemeine Geschwindigkeitsbegrenzung von 100 km/h gilt und die anders als die Autobahnen in China meist mautfrei sind. Die Nummerierung beginnt mit dem Buchstaben G, gefolgt von drei Ziffern, z. B. G318. Das G steht für guójiā – , also Nation oder national.

Die Nummerierung stellt sich wie folgt dar:
 Fünf Nord-Süd- und sieben Ost-West-Hauptrouten wurden bislang mit der Null und zwei Ziffern bezeichnet (z. B. G010), diese sind nun jedoch als Autobahnen bezeichnet (z. B. G15).
 Bis auf die Straße G112, die in Tianjin beginnt, beginnen alle Nationalstraßen der 100-er Reihe (z. B. G102, G106) in der Hauptstadt Peking und führen von dort in alle Richtungen.
 Nationalstraßen der 200-er Reihe führen von Nord nach Süd.
 Nationalstraßen der 300-er Reihe führen von Ost nach West.

Liste aller chinesischen Nationalstraßen

Bisherige 000er Reihe
Hinweise:

 Die 000er Reihe der Nationalstraßen wies fünf Nord-Süd-Verbindungen und sieben Ost-West-Verbindungen auf. Straßen, die auf "0" endeten, waren Nord-Süd- und solche, die auf "5" endeten, Ost-West-Routen.
 Diese Straßen werden nun als Autobahn geführt und haben somit eine neue Bezeichnung.
 Wo Straßen mit G0xx-Nummern durch Autobahnen ersetzt wurden, werden auf den Schildern neben den neuen Gxxx-Nummern Nummern mit dem Format GZxx verwendet. So ist z. B. die G109 (alte G025) mindestens in der Provinz Qinghai als GZ25 ausgeschildert.

Bisherige Nummerierung:
 G010: Tongjiang (Heilongjiang) – Sanya (Hainan), 5.700 km, auch bekannt als Tongsan Expressway, nun Teil von G11 und G15
 G015: Suifenhe (Heilongjiang) – Manjur (Innere Mongolei), 1.200 km, auch bekannt als Suiman Expressway, nun G10
 G020: Peking – Fuzhou (Fujian), 2.540 km, auch bekannt als Jingfu Expressway, nun G3
 G025: Dandong (Liaoning) – Lhasa (Tibet), 4.590 km, auch bekannt als Danla Expressway, nun G6, teilweise ausgeschildert als GZ25
 G030: Peking – Zhuhai (Guangdong), 2.310 km, auch bekannt als Jingzhu Expressway, nun größtenteils G4
 G035: Qingdao (Shandong) – Yinchuan (Ningxia), 1.610 km, auch bekannt als Qingyin Expressway, nun G20
 G040: Eren Hot (Innere Mongolei) – Hekou (Yunnan), 3.610 km, auch bekannt als Erhe Expressway
 G045: Lianyungang (Jiangsu) – Korgas (Xinjiang), 3.980 km, auch bekannt als Lianhuo Expressway, nun G30
 G050: Chongqing – Zhanjiang (Guangdong), 1.430 km, auch bekannt als Yuzhan Expressway, nun Teil von G15 und G75
 G055: Shanghai – Chengdu (Sichuan), 2.970 km, auch bekannt als Hurong Expressway, nun G42
 G065: Shanghai – Ruili (Yunnan), 4.090 km, auch bekannt als Hurui Expressway, nun Teil der G56
 G075: Hengyang (Hunan) – Kunming (Yunnan), 1.980 km, auch bekannt als Hengkun Expressway, nun Teil von G72 und G80

100er Reihe
 G101: Peking – Shenyang (Liaoning), 909 km
 G102: Peking – Heixiazi Dao, Fuyuan (Heilongjiang), 1.297 km
 G103: Peking – Binhai (Tianjin), 149 km, die kürzeste chinesische Nationalstraße
 G104: Peking – Pingtan (Fujian), 2.420 km
 G105: Peking – Macau, 2.717 km
 G106: Peking – Guangzhou (Guangdong), 2.466 km
 G107: Peking – Hongkong, 2.698 km
 G108: Peking – Kunming (Yunnan), 3.356 km
 G109: Peking – Lhasa (Tibet), 3.901 km, die längste von Peking ausgehende Nationalstraße
 G110: Peking – Qingtongxia (Ningxia), 1.357 km
 G111: Peking – Mohe (Heilongjiang, grenzt an Russland), 2.123 km
 G112: Bazhou – Gaobeidian – Xuanhua – Fengning – Tangshan – Tianjin – Bazhou (Straßenring), 1.228 km

200er Reihe
 G201: Hegang (Heilongjiang) – Dalian (Liaoning), 1.946 km
 G202: Heihe (Heilongjiang) – Dalian (Liaoning), 1.818 km
 G203: Suihua (Heilongjiang) – Shenyang (Liaoning), 720 km
 G204: Yantai (Shandong) – Shanghai, 1.031 km
 G205: Shanhaiguan (Hebei) – Shenzhen (Guangdong), 3.160 km
 G206: Weihai (Shandong) – Shantou (Guangdong), 2.302 km
 G207: Ulanhot (Innere Mongolei) – Hai'an (Guangdong), 3.738 km, die längste Nord-Süd-Nationalstraße in China
 G208: Eren Hot (Innere Mongolei) – Xichuan (Henan), 990 km
 G209: Linkes Sonid-Banner (Innere Mongolei) – Beihai (Guangxi), 3.435 km
 G210: Mandula (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei) – Fangchenggang (Guangxi), 3.097 km
 G211: Yinchuan (Ningxia) – Rongjiang (Guizhou), 645 km
 G212: Lanzhou (Gansu) – Longbang (Guangxi, grenzt an Vietnam), 1.195 km
 G213: Ceke (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei) – Mohan (Yunnan, grenzt an Laos), 2.827 km
 G214: Xining (Qinghai) – Lancang (Yunnan), 3.345 km
 G215: Mazongshan (Gansu, grenzt an Mongolei) – Ning'er (Yunnan), 591 km
 G216: Hongshanzui (Xinjiang, grenzt an Mongolei) – Gyirong (Tibet, grenzt an Nepal), 853 km
 G217: Altay (Xinjiang) – Taxkorgan (Xinjiang), 1.753 km
 G218: Korgas (Xinjiang, grenzt an Kasachstan) – Qakilik (Xinjiang), 1.073 km
 G219: Kanasi (Xinjiang) – Dongxing (Guangxi), 2.279 km
 G220: Dongying (Shandong) – Shenzhen (Guangdong), 570 km
 G221: Tongjiang (Heilongjiang) – Harbin (Heilongjiang), 662 km
 G222: Jiayin (Heilongjiang, grenzt an Russland) – Linjiang (Heilongjiang), 358 km
 G223: Haikou (Hainan) – Ost-Sanya (Hainan), 320 km
 G224: Haikou (Hainan) – Zentral-Sanya (Hainan), 293 km, die kürzeste Nord-Süd-Nationalstraße in China
 G225: Haikou (Hainan) – West-Sanya (Hainan), 427 km
 G226: Chuxiong (Yunnan) – Mojiang (Yunnan), Pläne aufgegeben
 G227: Zhangye (Gansu) – Menglian (Qinghai, grenzt an Myanmar), 338 km
 G228: Dandong (Liaoning) – Dongxing (Guangxi)
 G229: Raohe (Heilongjiang) – Gaizhou (Liaoning)
 G230: Tonghua (Jilin) – Wuhan (Hubei)
 G231: Nenjiang (Heilongjiang) – Shuangliao (Jilin)
 G232: Boketu, Yakeshi (Innere Mongolei) – Siping (Jilin)
 G233: Hexigten (Innere Mongolei) – Huangshan (Hubei)
 G234: Xinglong (Hebei) – Yangjiang (Guangdong)
 G235: Xinyi (Jiangsu) – Haifeng (Guangdong)
 G236: Wuhu (Jiangsu) – Zhelang, Shanwei (Guangdong)
 G237: Jining (Shandong) – Ningde (Fujian)
 G238: Nanchang (Jiangxi) – Huilai (Guangdong)
 G239: Sanggendalai, Zhenglan-Banner (Innere Mongolei) – Yangquan (Shanxi)
 G240: Baoding (Hebei) – Taishan (Guangdong)
 G241: Horinger, Hohhot (Innere Mongolei) – Beihai (Guangxi)
 G242: Ganqimaodu (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei) – Hafen Qinzhou (Guangxi)
 G243: Kai (Chongqing) – Pingxiang (Guangxi)
 G244: Wuhai (Innere Mongolei) – Jiangjin (Chongqing)
 G245: Bazhong (Sichuan) – Lüchun (Yunnan)
 G246: Suining (Sichuan) – Malipo (Yunnan)
 G247: Jingtai (Gansu) – Zhaotong (Yunnan)
 G248: Lanzhou (Gansu) – Maguan (Yunnan)

300er Reihe
 G301: Suifenhe (Heilongjiang) – Manjur (Innere Mongolei, grenzt an Russland), 1.680 km
 G302: Fangchuan, Hunchun (Jilin) – Arxan (Innere Mongolei), 1.028 km
 G303: Ji'an (Jilin) – Abag-Banner (Innere Mongolei), 1.263 km
 G304: Dandong (Liaoning) – Holin Gol (Innere Mongolei), 889 km
 G305: Zhuanghe (Liaoning) – Bayanhua, Westliches Ujimqin-Banner (Innere Mongolei), 816 km
 G306: Hafen Suizhong (Liaoning) – Zhuengadabuqi (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei), 480 km
 G307: Hafen Huanghua (Hebei) – Shandan (Gansu), 1.351 km
 G308: Wendeng (Shandong) – Shijiazhuang (Hebei), 786 km
 G309: Qingdao (Shandong) – Lanzhou (Gansu), 2.372 km
 G310: Lianyungang (Jiangsu) – Gonghe (Qinghai), 1.395 km
 G311: Lianyun, Lianyungang (Jiangsu) – Luanchuan (Henan), 738 km
 G312: Shanghai – Korgas (Xinjiang, grenzt an Kasachstan), 4.967 km
 G313: Guazhou (Gansu) – Qakilik (Xinjiang), 821 km, nicht mehr verwendet
 G314: Ürümqi (Xinjiang) – Kunjirap (Xinjiang, grenzt an Pakistan), 1.948 km, darauf verläuft der chinesische Teil des Karakorum Highway
 G315: Xining (Qinghai) – Torugart (Xinjiang, grenzt an Kirgisistan), 3.048 km
 G316: Zhanggang, Changle (Fujian) – Tongren (Qinghai), 2.678 km
 G317: Chengdu (Sichuan) – Gar (Tibet), 2.028 km
 G318: Minhang, Shanghai – Nyalam (Tibet, grenzt an Nepal), 5.334 km, die längste Ost-West-Nationalstraße in China
 G319: Kaohsiung (Taiwan) – Chengdu (Sichuan), 3.027 km
 G320: Shanghai – Ruili (Yunnan), 3.748 km
 G321: Guangzhou (Guangdong) – Chengdu (Sichuan), 2.168 km
 G322: Rui'an (Zhejiang) – Youyiguan (Guangxi, grenzt an Vietnam), 1.119 km
 G323: Ruijin (Jiangxi) – Qingshuihe (Yunnan, grenzt an Myanmar), 2.926 km
 G324: Fuzhou (Fujian) – Kunming (Yunnan), 2.583 km
 G325: Guangzhou (Guangdong) – Nanning (Guangxi), 831 km
 G326: Xiushan (Chongqing) – Hekou (Yunnan, grenzt an Vietnam), 1.674 km
 G327: Lianyungang (Jiangsu) – Guyuan (Ningxia), 421 km
 G328: Yinyang, Qidong (Jiangsu) – Laohekou (Hubei), 224 km, die kürzeste Ost-West-Nationalstraße in China
 G329: Putuo, Zhoushan (Zhejiang) – Lushan (Henan), 292 km
 G330: Dongtou (Zhejiang) – Feixi, Hefei (Anhui), 331 km
 G331: Dandong (Liaoning) – Aheitubieke, Altay (Xinjiang, grenzt an Kasachstan)
 G332: Luobei (Heilongjiang, grenzt an Russland) – Ebuduge (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei)
 G333: Sanhe (Jilin, grenzt an Nordkorea) – Morin Dawa (Innere Mongolei)
 G334: Kaishantun, Longjing (Jilin, grenzt an Nordkorea) – Östliches Ujimqin-Banner (Innere Mongolei)
 G335: Chengde (Hebei) – Baketu, Tacheng (Xinjiang, grenzt an Kasachstan)
 G336: Binhai, Tianjin – Shenmu (Shaanxi)
 G337: Hafen Huanghua (Hebei) – Yulin (Shaanxi)
 G338: Haixing (Hebei) – Têmqên (Qinghai)
 G339: Hafen Binzhou (Shandong) – Yulin (Shaanxi)
 G340: Hafen Dongying (Shandong) – Zichang (Shaanxi)
 G341: Huangdao (Shandong) – Haiyan (Qinghai)
 G342: Hafen Rizhao (Shandong) – Feng (Shaanxi)
 G343: Dafeng (Jiangsu) – Lushi (Henan)
 G344: Dongtai (Jiangsu) – Lingwu (Ningxia)
 G345: Yinyang, Qidong (Jiangsu) – Nagqu (Tibet)
 G346: Shanghai – Ankang (Shaanxi)
 G347: Nanjing (Jiangsu) – Delhi (Qinghai)
 G348: Wuhan (Hubei) – Dali (Yunnan)
 G349: Markam (Tibet) – Saga (Tibet)
 G350: Lichuan (Chongqing) – Luhuo (Sichuan)
 G351: Hafen Taizhou (Zhejiang) – Dawei, Xiaojin (Sichuan)
 G352: Zhangjiajie (Hunan) – Qiaojia (Yunnan)
 G353: Ningde (Fujian) – Dulongjiang, Gongshan (Yunnan)
 G354: Nanchang (Jiangxi) – Xingyi (Guizhou)
 G355: Fuzhou (Fujian) – Bama (Guangxi)
 G356: Meizhou (Fujian) – Xichang (Sichuan)
 G357: Dongshan (Fujian) – Lushui (Yunnan)
 G358: Shishi (Fujian) – Shuikou (Guangxi, grenzt an Vietnam)
 G359: Foshan (Guangdong) – Funing (Yunnan)
 G360: Longlou, Wenchang (Hainan) – Lingao (Hainan)
 G361: Lingshui (Hainan) – Changhua, Changjiang (Hainan)

500/600/700er Reihe
 G501: Jixian (Heilongjiang) – Dangbi (Heilongjiang, grenzt an Russland)
 G502: Kedong (Heilongjiang) – Qiqihar (Heilongjiang)
 G503: Wuchang (Heilongjiang) – Tongyu (Jilin)
 G504: Manjiang Fusong (Jilin) – Gongzhuling (Jilin)
 G505: Xifeng (Liaoning) – Naiman-Banner (Innere Mongolei)
 G506: Ji'an (Jilin) – Benxi (Liaoning)
 G507: Changhai (Liaoning) – Changxing (Liaoning)
 G508: Xiaochengzi, Chifeng (Innere Mongolei) – Hafen Caofeidian (Hebei)
 G509: Jingtanggang (Hebei) – Tongzhou (Peking)
 G510: Pailou, Weichang (Hebei) – Hinteres Qahar-Banner des Rechten Flügels (Innere Mongolei)
 G511: Rechtes Sonid-Banner (Innere Mongolei) – Zhangbei (Hebei)
 G512: Wanquan (Hebei) – Dalat (Innere Mongolei)
 G513: Linyi (Shandong) – Dezhou (Shandong)
 G514: Qihe (Shandong) – Handan (Hebei)
 G515: Dingzhou (Hebei) – Xun (Henan)
 G516: Zhanhua (Shandong) – Qingzhou (Shandong)
 G517: Penglai (Shandong) – Laixi (Shandong)
 G518: Hafen Lanshan, Rizhao (Shandong) – Dingtao (Shandong)
 G519: Yushe (Shanxi) – Lucheng (Shanxi)
 G520: Linfen (Shanxi) – Yan'an (Shaanxi)
 G521: Yuncheng (Shanxi) – Tongguan (Shaanxi)
 G522: Yuanqu (Shanxi) – Tongguan (Shaanxi)
 G523: Taizhou (Jiangsu) – Danyang (Jiangsu)
 G524: Changshu (Jiangsu) – Haining (Zhejiang)
 G525: Pinghu (Zhejiang) – Hangzhou (Zhejiang)
 G526: Shengsi (Zhejiang) Verbindungsstraße (Shengsi – Zhoushan)
 G527: Xiangshan (Zhejiang) – Lanxi (Zhejiang)
 G528: Longyou (Zhejiang) – Guangchang (Jiangxi)
 G529: Jinzhai (Anhui) – Yuexi (Anhui)
 G530: Huangshan (Anhui) – Hukou (Jiangxi)
 G531: Duchang (Jiangxi) Verbindungsstraße
 G532: Jiujiang (Jiangxi) – Gongqingcheng (Jiangxi)
 G533: Zhangshu (Jiangxi) – Fenyi (Jiangxi)
 G534: Changle (Fujian) – Wuping (Fujian)
 G535: Dingnan (Jiangxi) – Yizhang (Hunan)
 G536: Pingjiang (Hunan) – Xupu (Hunan)
 G537: Ningyuan (Hunan) – Lianzhou (Guangdong)
 G538: Jiangyong (Hunan) – Zhongshan (Guangxi)
 G539: Jiedong (Guangdong) – Nan'ao (Guangdong)
 G540: Maoyang (Hainan) – Jiusuo (Hainan)
 G541: Shiquan (Shaanxi) – Wuxi (Chongqing)
 G542: Guangyuan (Sichuan) – Wanzhou (Chongqing)
 G543: Shazhou, Qingchuan (Sichuan) – Nanba, Pingwu (Sichuan)
 G544: Jiuzhaigou (Sichuan) – Chuanzhusi (Sichuan)
 G545: Mao (Sichuan) – Deyang (Sichuan)
 G546: Naxi (Sichuan) – Xishui (Guizhou)
 G547: Yibin (Sichuan) – Xingwen (Sichuan)
 G548: Baima (Qinghai) – Wengda, Sêrtar (Sichuan)
 G549: Shimian (Sichuan) – Dêrong (Sichuan)
 G550: Siji, Yuexi (Sichuan) – Lugu, Mianning (Sichuan)
 G551: Qingxi, Zhenyuan (Guizhou) – Fengshan, Fuquan (Guizhou)
 G552: Libo (Guizhou) – Anlong (Guizhou)
 G553: Mengzi (Yunnan) – Yuanjiang (Yunnan)
 G554: Yongsheng (Yunnan) – Xiangyun (Yunnan)
 G555: Shidian (Yunnan) Verbindungsstraße (Yongde – Baoshan)
 G556: Zhen'an, Longling (Yunnan) – Ruili (Yunnan, grenzt an Myanmar)
 G557: Gonjo (Tibet) Verbindungsstraße (Jomda – Zhag'yab)
 G558: Biru (Tibet) – Banbar (Tibet)
 G559: Zayü (Tibet) – Mêdog (Tibet)
 G560: Mainling (Tibet) – Cona (Tibet)
 G561: Damxung (Tibet) – Lhasa (Tibet)
 G562: Jiyaquji, Baingoin (Tibet) – Yadong (Tibet, grenzt an Indien und Bhutan)
 G563: Sa'gya (Tibet) Verbindungsstraße (Lhazê – Sa'gya)
 G564: Burang (Tibet) Verbindungsstraße
 G565: Zanda (Tibet) Verbindungsstraße
 G566: Xiji (Ningxia) – Tianshui (Gansu)
 G567: Li (Gansu) – Kang (Gansu)
 G568: Lanzhou (Gansu) – Luqu (Gansu)
 G569: Mandela (Innere Mongolei) – Datong (Qinghai)
 G570: Yongchang (Gansu) Verbindungsstraße (Jinchang – Yongchang)
 G571: Subei (Gansu) – Bashikuergan, Qakilik (Xinjiang)
 G572: Guinan (Qinghai) – Chahannuo, Ulan (Qinghai)
 G573: Zêkog (Qinghai) – Heka, Xinghai (Qinghai)
 G574: Chidu (Qinghai) Verbindungsstraße
 G575: Laoyemiao (Xinjiang, grenzt an Mongolei) – Kumul (Xinjiang)
 G576: Beitun (Xinjiang) – Shihezi (Xinjiang)
 G577: Jinghe (Xinjiang) – Mongolküre (Xinjiang)
 G578: Künes (Xinjiang) – Nilka (Xinjiang)
 G579: Bay (Xinjiang) Verbindungsstraße
 G580: Aksu (Xinjiang) – Kangxiwar (Xinjiang)
 G581: Kaxgar (Xinjiang) – Irkeschtam (Xinjiang, grenzt an Kirgisistan)
 G601: Fuyuan (Heilongjiang) – Raohe (Heilongjiang)
 G602: Hulin (Heilongjiang) – Dongning (Heilongjiang)
 G603: Heihe (Heilongjiang) – Nenjiang (Heilongjiang)
 G604: Heihe (Heilongjiang) – Jagdaqi (Heilongjiang)
 G605: Huma (Heilongjiang) – Ulanhot (Innere Mongolei)
 G606: Wuchang (Heilongjiang) – Dunhua (Jilin)
 G607: Harbin (Heilongjiang) – Songyuan (Jilin)
 G608: Jalaid-Banner (Innere Mongolei) – Gongzhuling (Jilin)
 G609: Hunchun (Jilin) – Hafen Hunchun (Jilin, grenzt an Russland)
 G610: Hunchun (Jilin) – Shatuozi (Jilin, grenzt an Nordkorea)
 G611: Helong (Jilin) – Nanping (Jilin, grenzt an Nordkorea)
 G612: Manjiang (Jilin) – Linjiang (Jilin)
 G613: Shenyang (Liaoning) – Zhuanghe (Liaoning)
 G614: Chifeng (Innere Mongolei) – Hafen Jinzhou (Liaoning)
 G615: Yudaokou, Weichang (Hebei) – Zhangjiakou (Hebei)
 G616: Langfang (Hebei) – Xiong'an (Hebei)
 G617: Xiong'an (Hebei) – Cangzhou (Hebei)
 G618: Dezhou (Shandong) – Shijiazhuang (Hebei)
 G619: Dezhou (Shandong) – Jinzhong (Shanxi)
 G620: Jingxing (Hebei) – Mount Cangyan (Hebei)
 G621: Moguqi, Zalantun (Innere Mongolei) – Arxan (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei)
 G622: Hulun Buir (Innere Mongolei) – Handagai (Innere Mongolei)
 G623: Manjur (Innere Mongolei) – Neues Linkes Bargu-Banner (Innere Mongolei)
 G624: Westliches Ujimqin-Banner (Innere Mongolei) – Hexigten (Innere Mongolei)
 G625: Östliches Ujimqin-Banner (Innere Mongolei) – Eren Hot (Innere Mongolei)
 G626: Wuliji (Innere Mongolei, grenzt an Mongolei) – Linkes Alxa-Banner (Innere Mongolei)
 G627: Ejin-Banner (Innere Mongolei) – Huluchigute (Innere Mongolei)
 G628: Lankao (Henan) – Wuhai (Innere Mongolei)
 G629: Wuhai (Innere Mongolei) – Xiji (Ningxia)
 G630: Hengshan (Shaanxi) – Ansai (Shaanxi)
 G631: Shangqiu (Henan) – Nanyang (Henan)
 G632: Yeji (Anhui) – Xinyang (Henan)
 G633: Siyang (Anhui) – Fuyang (Anhui)
 G634: Hafen Taicang (Jiangsu) – Pinghu (Zhejiang)
 G635: Wujiang (Jiangsu) – Wuhu (Anhui)
 G636: Wangjiang (Anhui) – Dawu (Hubei)
 G637: Taizhou (Zhejiang) – Shangrao (Jiangxi)
 G638: Qingtian (Zhejiang) – Xiamen (Fujian)
 G639: Mazu (Fujian) – Fuzhou (Fujian)
 G640: Guangchang (Jiangxi) – Changsha (Hunan)
 G641: Lianhua, Pingxiang (Jiangxi) – Xinhua (Hunan)
 G642: Wanning (Hainan) – Yangpu (Hainan)
 G643: Qinyuan (Shanxi) – Huozhou (Shanxi)
 G644: Ergun (Innere Mongolei) – Shiwei (Innere Mongolei, grenzt an Russland)
 G645: Fang (Hubei) – Xingshan (Hubei)
 G646: Badong (Hubei) – Laifeng (Hubei)
 G647: Yizhang (Hunan) – Jianghua (Hunan)
 G648: Qinzhou (Guangxi) – Chongzuo (Guangxi)
 G649: Napo (Guangxi) – Pingmeng (Guangxi)
 G650: Dongzhong (Guangxi) – Hafen Doongzhong (Guangxi, grenzt an Vietnam)
 G651: Dajiu Lake (Hubei) – Chengkou (Chongqing)
 G652: Yunyang (Chongqing) – Lichuan (Hubei)
 G653: Dianjiang (Chongqing) – Duyun (Guizhou)
 G654: Ganlong, Songtao (Guizhou) – Cengong (Guizhou)
 G655: Congjiang (Guizhou) – Libo (Guizhou)
 G656: Tiechang, Guiding (Guizhou) – Pingtang (Guizhou)
 G657: Anshun (Guizhou) – Luodian (Guizhou)
 G658: Yuchong, Dafang (Guizhou) – Puding (Guizhou)
 G659: Guanling (Guizhou) – Anlong (Guizhou)
 G660: Qu (Sichuan) – Huaying (Sichuan)
 G661: Leshan (Sichuan) – Ya'an (Sichuan)
 G662: Li (Sichuan) – Shimian (Sichuan)
 G663: Hongyuan (Sichuan) – Ninglang (Yunnan)
 G664: Dabba (Sichuan) – Shangri-La (Yunnan)
 G665: Pingwu (Sichuan) – Sungqu (Sichuan)
 G666: Jingtai (Gansu) – Lanzhou (Gansu)
 G667: Wuwei (Gansu) – Dingxi (Gansu)
 G668: Xiahe (Gansu) – Zêkog (Qinghai)
 G669: Tongren (Qinghai) – Guide (Qinghai)
 G670: Haidong (Qinghai) – Huangyuan (Qinghai)
 G671: Taibai, Heshui (Gansu) – Huachi (Gansu)
 G672: Wenshan (Yunnan) – Mengzi (Yunnan)
 G673: Jinping (Yunnan) – Jinshuihe (Yunnan, grenzt an Vietnam)
 G674: Yulong Xueshan (Yunnan) – Lijiang (Yunnan)
 G675: Jiuxiang (Yunnan) – Yiliang (Yunnan)
 G676: Donggan, Malipo (Yunnan) – Mengkang (Yunnan, grenzt an Laos)
 G677: Yiwu, Mengla (Yunnan) – Xinchang, Ximeng (Yunnan)
 G678: Fengwei, Zhenkang (Yunnan) – Jietou, Tengchong (Yunnan)
 G679: Wulasitai (Xinjiang, grenzt an Mongolei) – Qitai (Xinjiang)
 G680: Takeshiken (Xinjiang, grenzt an Mongolei) – Koktokay (Xinjiang)
 G681: Altay (Xinjiang) – Kanasi (Xinjiang)
 G682: Karamay (Xinjiang) – Alashankou (Xinjiang, grenzt an Kasachstan)
 G683: Gulja (Xinjiang) – Dulata (Xinjiang, grenzt an Kasachstan)
 G684: Mazha (Xinjiang) – Kunjirap (Xinjiang, grenzt an Pakistan)
 G685: Jeminay (Xinjiang) – Hafen Jeminay (Xinjiang, grenzt an Kasachstan)
 G686: Taxkorgan (Xinjiang) – Kalasu (Xinjiang, grenzt an Tadschikistan)
 G687: Tiemenguan (Xinjiang) – Aral (Xinjiang)
 G688: Tumxuk (Xinjiang) – Kunyu (Xinjiang)
 G689: Aral (Xinjiang) – Nantun (Xinjiang)
 G690: Tekes (Xinjiang) – Kalajun (Xinjiang)
 G691: Fukang (Xinjiang) – Himmlischer See von Tianshan (Xinjiang)
 G692: Shuanghu (Tibet) – Baingoin (Tibet)
 G693: Gêrzê (Tibet) – Baga (Tibet)
 G694: Jiru (Tibet) – Yadong (Tibet)
 G695: Lhünzê (Tibet) – Mazha (Xinjiang)
 G696: Basong Tso (Tibet) – Bahe (Tibet)
 G697: Damxung (Tibet) – Nam Co (Tibet)
 G698: Chun'an (Zhejiang) – Huangshan (Anhui)
 G699: Hongsibao (Ningxia) – Jingchuan (Gansu)
 G700: Lanping (Yunnan) – Fugong (Yunnan)
 G701: Baiyü (Sichuan) – Bomê (Tibet)

Siehe auch
 Liste der Autobahnen in China
 Straßensystem in China

Nationalstrassen China
!Nationalstrassen

Liste der Nationalstraßen in China


is a district located in Gifu Prefecture, Japan.
, the district has an estimated population of 72,109. The total area is 876.65 km2.

The area of the former village of Tokuyama in this district will be flooded by the Tokuyama Dam.

Towns and villages
Ibigawa
Ikeda
Ōno

District Timeline
 April 1, 1987 - The village of Tokuyama merged into the village of Fujihashi.
 January 31, 2005 - The villages of Fujihashi, Kasuga, Kuze, Sakauchi, and Tanigumi merged into the expanded town of Ibigawa.

Notes

Districts in Gifu Prefecture

Ibi District, Gifu


Lavadeira-de-roupas ou simplesmente Lavadeira (com o trabalho de engomar incluído) é uma antiga profissão, em geral reservada às mulheres. Ambos os termos são agora antiquados; trabalho equivalente modernamente é feito por um trabalhador de lavanderia em grandes instalações comerciais, ou um trabalhador de lavanderia, embora a profissão continue existindo em muitos lugares. "Era um serviço pesado, que envolvia não apenas esfregar com sabão ou equivalente, mas torcer e bater com força nas roupas", como registrou Joana de Moraes Monteleone.

Segundo a historiadora Michelle Perrot, ao analisar a profissão no seu país, registra o tempo em que as mulheres se reuniam para lavar roupas e também para conversar e trocar experiências: "É que o lavadouro é, para elas, muito mais que um lugar funcional onde se lava a roupa: um centro de encontro onde se trocam as novidades do bairro, os bons endereços, receitas e remédios, informações de todos os tipos. Cadinhos do empirismo popular, os lavadouros são também uma sociedade aberta de assistência mútua: se uma mulher está no atoleiro, acolhem-na, fazem uma coleta para ela."

No Brasil
A atividade da lavadeira era uma das atribuições que estavam reservadas às escravas da casa dos senhores; junto às mucamas e às costureiras, representaram uma transformação da mulher com uma profissão, no século XIX. No Rio de Janeiro, a capital de então, o serviço de uma lavadeira portuguesa valia a remuneração equivalente a catorze dólares.

A inglesa Maria Graham registrou de sua estada no Rio de Janeiro no começo do século XIX: "Logo à entrada do Vale, uma pequena planície verde espraia-se para ambos os lados, através da qual corre o riacho sobre seu leito de pedras, oferecendo um lugar tentador para grupos de lavadeiras de todas as tonalidades, posto que o maior número seja de negras (...) Geralmente usam um lenço vermelho ou branco em volta da cabeça, uma manta dobrada e presa sobre um ombro e passando sobre o braço oposto, com uma grande saia. É a vestimenta favorita. Algumas enrolam uma manta comprida em volta delas, como indianos. Outras usam uma feia vestimenta europeia, com um babadouro bem deselegante amarrado adiante".

Representações artísticas
Pinturas retratando lavadeiras eram bastante comuns nas artes, especialmente entre pintores franceses. Jean-Baptiste Debret escreveu que "Uma família rica tem sempre negras lavadeiras e uma mucama encarregada especialmente de passar as peças finas, o que a ocupa pelo menos dois dias por semana, pois uma senhora só usa roupa passada de fresco e renova mesmo sua vestimenta para sair uma segunda vez de manhã". O artista registrou numa de suas obras a profissão, intitulada "Caboclas lavadeiras vivendo na cidade do Rio de Janeiro".

O escritor Aluísio de Azevedo registrara, no livro Casa de Pensão, que a patroa "Tinha (...) a mucama para lavar-lhe e engomar-lhe a roupa (...)". A atriz e dançarina brasileira Eros Volúsia interpretou uma lavadeira no filme de 1943, Caminho do Céu.

Profissões
Lavagem de roupa

Lavadeira


L'epic doom, parfois appelé power doom, est un sous-genre musical qui est apparu à partir du milieu des années 1980 à la suite d'une influence réciproque des genres power metal et doom metal.

Caractéristiques
Pour se distinguer du doom metal, l'epic doom présente de nombreuses caractéristiques qui sont plutôt attribuées au power metal. Un style de chant clair et aigu (parfois en falsetto), une production claire, l'utilisation de claviers ou de synthétiseurs pour créer le son de chœurs et d'instruments symphoniques, ainsi qu'une guitare dominante et moins distordue distinguent l'epic doom du doom metal classique des premiers représentants comme Black Sabbath, Pentagram, Black Widow ou Sorcery. La basse apparaît également de manière moins dominante.

On rattache généralement ce style aux premières publications des groupes Candlemass et Solitude Aeturnus et on le décrit en fonction des caractéristiques musicales des deux groupes. On attribue parfois à Messiah Marcolin, le deuxième chanteur de Candlemass, une importance particulière dans le développement du genre.

Le contenu et donc le lyrisme de l'epic doom se concentre principalement sur un ensemble de thèmes liés à la mythologie et au fantastique.

Histoire

Précurseurs

Avant même que Candlemass ne donne un nom et une orientation au genre avec son premier album, quelques rares groupes de doom metal jouaient avec les liens du NWoBHM, en particulier les fondateurs du genre Black Sabbath ont posé une première pierre pour l'epic doom après leur séparation d'Ozzy Osbourne. Après que Black Sabbath se soit déjà éloigné de plus en plus des éléments du blues rock entre 1975 et 1978, toujours avec Ozzy Osbourne, et ait tenté de perfectionner sa sonorité, le groupe a anticipé des aspects essentiels de l'epic doom après le changement de chanteur et les nouveaux enregistrements avec Ronnie James Dio.

Pagan Altar, qui jouit d'un statut culte dans les cercles de  des années 1980 et 1990, est considéré comme un autre précurseur du genre avec son premier album, . En 1982, Pagan Altar utilisa presque toutes les caractéristiques attribuées plus tard à l'epic doom, mais resta dans un premier temps sans contrat d'enregistrement et ne put donc gagner en popularité que par le biais de cassettes démo.

Naissance du genre
Au début des années 1980, certains interprètes de heavy metal, à l'encontre des styles de jeu plus populaires à l'époque que sont le speed metal et la new wave of British heavy metal, s'inspirent de Pentagram et de Black Sabbath, notamment en termes de tempo et de style de jeu. A côté d'interprètes comme Witchfinder General, Trouble, Saint Vitus ou The Obsessed, le groupe suédois Candlemass a sorti en 1986 son premier album Epicus Doomicus Metallicus, qui a marqué le doom épique. Quelques années plus tard, des groupes correspondant au style de l'album se sont formés, principalement en Europe. Outre Forsaken et While Heaven Wept, les Texans Solitude Aeturnus ont également sorti leur premier album  en 1991, ce qui a contribué à la popularité du genre. Solitude Aeternus a ajouté au son influencé par Candlemass la technique du jeu de double basse, inhabituelle dans le doom metal. En conséquence, on a attribué au groupe dans les années 1990 la capacité de « mêler habilement la puissance paresseuse et visqueuse du doom metal avec des éléments de metal moderne ».

Depuis, le genre est actif et fait partie des plus populaires du doom metal, tout en restant principalement dominé par les Européens.

Notes et références

Genre de heavy metal

Epic doom


Grong Station (Grong stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i Grong kommune i Norge. Stationen består af flere spor, to perroner og en stationsbygning med café, ventesal og toilet. Der er busforbindelse til Rørvik, Brønnøysund og Namsos.

Stationen åbnede 30. november 1929, da banen blev forlænget dertil fra Snåsa. Den fungerede som endestation, indstil det næste stykke videre til Mosjøen åbnede 5. juli 1940. Stationen blev fjernstyret 7. oktober 2010.

1. november 1933 åbnede sidebanen Namsosbanen fra Grong til Namsos. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1978, mens der var godstrafik frem til 2005.

Stationsbygningen blev opført i 1929 efter tegninger af Bjarne Friis Baastad og Gudmund Hoel. Den toetages bygning er opført i træ i laftekonstruktion og rummede oprindeligt ventesal, ekspedition og restaurant i stueetagen og tjenestebolig for stationsforstanderen på første sal. En tilbygning blev benyttet til ilgods. Baastad stod desuden for et pakhus og en tresporet remise. I begyndelsen af 1940'erne blev der endvidere opført et kombineret lager og malerværksted, et snedkerværksted og en smedje samt en spisebarak, der senere blev ombygget til bolig.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Trøndelag
Etableret i 1929

Grong Station


Martin Joensen (født 27. august 1953 i Vestmanna) er en færøsk musiker, sanger, sangskriver og kunstmaler. Han har spillet med i flere forskellige bands, bland andre country bandet Vestmenn i 1980'erne. Han har også digtet sange til andre færøske sangere, f.eks. Eivør Pálsdóttir og Hallur Joensen. I 2006 udgav han en digtsamling med egne digte. Han blev født i Vestmanna, hvor han også voksede op. Hans forældre var Emil Joensen av Heygum, Vestmanna, og Maria Joensen (født Jacobsen) fra Vatnsoyrar. Han var næstældst af fire søskende. Han tog realeksamen i 1970 og gymnasiebevis fra Hoydalar i 1973. Han er uddannet tekniker og grafiker fra Skolen for Brugskunst i 1982. Den første sangtekst, der blev brugt blev udgivet som sang var sangen "Svarti Ravnur", som Kræklingar indspillede i 1975-76. Han blev medlem af bandet Vestmenn i 1982, hvor han var en af forsangerne. Bandet udgav fem albums.

Diskografi

Egne albums
 Morgun, 1986
 Skuggagestir, 1991
 Blátt í støðum, 1993
 Áraløg (opsamlingsalbum), 2002
 Á Brúnni, 2006
 Kvøld, 2010

Albums med Vestmenn
 Brot, 1983
 Kanska í dag, 1985
 Vestmenn 3, 1988

Bibliografi
 Martin Joensen: Lat meg goyma teg - Tekstir, tónar og tekningar 1970 - 2006, Sprotin 2006.

Digte og oversættelser til andre sangere

Eivør Pálsdóttir
Han har digtet sange til Eivør Pálsdóttir:
 Mannabarn
 Kavin kom

Hallur Joensen
Martin Joensen har digtet og oversat flere sange, som Hallur Joensen synger:
 "Kyss ein eingil hvønn morgun" (oversat)
 "Eingin annar" (digtet)
 "Enn stendur hurð mín opin" (digtet sammen med Jákup Zachariassen)
 "Her í bygdini" (oversat. Originaltitel: In a Town This Size)
 "Nú kanst tú hava tað so gott" (digtet)
 "Gyltu Ljósakrúnurnar" (oversat. Originaltitel: Crystal Chandeliers)
 "Tá eg komi fram"

Linda Andrews
 Kavajól (Let it snow) - Martin Joensen har omskrevet sangen. Ord til den originale tekst: Sammy Cahn / Melodi: Jule Styne.
 Jól eru í hondum (happy xmas/war is over) Martin Joensen har oversat efter origianalteksten af John Lennon

Gunnar Justinussen
 Lívið er ov stutt til klandur - Martin Joensen har oversat/omskrevet til færøsk efter "We Believe in Happy Endings" efter Bob McDill.
 Enn eina ferð - Ord: Martin Joensen, 2008 / Melodi: Jákup Zachariasen
 Luossabiddarin (Omkring tiggarn från Luossa) Martin Joensen oversatte efter den originale tekst af Dan Andersson

Hæder
• 2022 - FMA. Ársins Tónleikaheiður
 2007 - Mentanarvirðisløn M. A. Jacobsens
 1981 - Barnamentanarheiðursløn Tórshavnar býráðs (Tórhavn byråds børnekulturpris)

Referencer

Sangere fra Færøerne
Countrymusikere

Martin Joensen (musiker)


Tribanj sv. Marija Magdalena je zaseok Tribnja u općini Starigrad u Zadarskoj županiji.

Zemljopis
Naselje se nalazi zapadno od Starigrada 15.km.  u pravcu Rijeke, na geografskoj širini  44° 21' 9.27" sjeverno  i  geografskoj  dužini  15° 18' 57.43"  južno. U tom kraju mjesto zovu vratima Velebita.

Gospodarstvo
Stanovništvo se uglavnom bavi ovčarstvom i kozarstvom, u novije vrijeme i turizmom. Nekada je u mjestu bilo mnogo više stanovnika, da bi danas bilo samo 18 stanovnika.

Spomenici
U samom mjestu je Crkva sv. Marije Magdalene

Izvori

Naselja u Zadarskoj županiji

Tribanj Sveta Marija Magdalena


Die Pfarrkirche Obritzberg ist die Kirche der römisch-katholischen Pfarre Obritzberg. Sie ist dem hl. Laurentius geweiht (Patrozinium 10. August). Die Pfarre Obritzberg gehört zum Dekanat Göttweig, Diözese St. Pölten. Sie ist neben der Pfarrkirche Kleinhain die zweite Pfarrkirche in der Marktgemeinde Obritzberg-Rust.

Geschichte
Die genaue Entstehungszeit der ersten Kapelle an diesem Ort ist unklar. Sicher ist jedoch, dass bereits im Jahr 888 auf dem heutigen Kirchenberg eine Fliehburg errichtet wurde, zugleich mit einer Kultstätte für die Bewohner der Umgebung. Es handelt sich somit um die älteste urkundliche Erwähnung des Ortes.

Eng mit der Gründung der Pfarre Obritzberg im Jahre 1148 ist ab diesem Zeitpunkt eine eigene Grundherrschaft (in diesem Fall Pfarrherrschaft) verbunden. Die Pfarrer von Obritzberg waren ab diesem Zeitpunkt auch im Landstand vertreten.

Um das Jahr 1280 wurde über einem romanischen Karner ein massiver, sechseckiger Wehrturm, zugleich auch Bergfried, errichtet. In dessen Obergeschoss war ein Pfarrarchiv eingerichtet, das in gefahrenvoller Zeit auch als Kapelle diente.
Von diesem Turm, der später zum Kirchturm umfunktioniert wurde, führte ein Verbindungsgang zur ehemaligen Burg und deren Burgkapelle, die somit die erste Kirche war.
Dem Turm wurde um 1500 ein weiteres Geschoss für eine Glockenstube aufgesetzt, die Glocke 1520 in Krems gegossen. Deren lateinische Aufschrift dispersit, dedit pauperibus – "er teilte aus und gab den Armen" bezieht sich auf den Kirchenpatron Laurentius. Sie dient auch heute noch als Sterbeglocke.
Um das Jahr 1500 wurde das spätgotische Presbyterium mit Netzrippengewölbe und Maßwerkfenstern errichtet, das Gewölbe im Langhaus in gotischer Form erhöht, und die frühere Burganlage in das Kirchenschiff einbezogen. Mit zwei Notausgängen und zusätzlichen Stützmauern wurde der Wehrcharakter beibehalten. Die herannahenden Türken erzwangen den weiteren Ausbau der Wehranlagen: 1526 wurde eine Ringmauer um die Kirche errichtet, die dem Türkenansturm 1529 standhielt.

1683 kamen die Türken ein zweites Mal. Kirche und Pfarrhof wurden ein Raub der Flammen. In diesen Jahren wütete auch die Pest in Obritzberg und der Umgebung. Nach dem Ende dieser Seuche wurden viele Pestmarterln aufgestellt, meist der Dreifaltigkeit geweiht, eines davon am Kirchplatz.

Aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts stammt das saalartige, barockisierte Kirchenschiff. Die Außenmauern wurden über den Resten der alten Kirche errichtet, im Chor gibt es romanische Stilelemente. Die Kirche ist 29 Meter lang, 7 bis 9,5 Meter breit und 6 bis 8,3 Meter hoch.

Altar
Das zentrale Hochaltargemälde der Heiligen Familie in Gestalt des Heiligen Wandels wurde, von vier Säulen flankiert, wurde Mitte des 19. Jahrhunderts angebracht, ebenso die Statuen der hl. Petrus und Paulus über den beiden Opfergangtüren. Auch um diese Zeit entstand die Statue des Kirchenpatrons Laurentius, die sich über dem Hochaltarbild befindet.
Zwei weitere Statuen, die des hl. Florian und des hl. Leopold befinden sich im Bogen zum Hauptschiff.
Aus dem 15. Jahrhundert stammen bemalte Holzstatuen, die an den Seiten des Altarraums aufgestellt sind: hl. Laurentius, hl. Dionysius, hl. Barbara, hl. Katharina.
Im Altarraum steht ein kelchförmiger Taufstein aus dem 17. Jahrhundert.

Weiterer Kirchenschmuck
Die Statuen auf dem rechten Seitenaltar stammen aus dem 16. Jahrhundert und stellen den hl. Sebastian dar, ein Aufsatzbild den hl. Rochus; auf dem linken Seitenaltar eine barocke Muttergottes aus dem 17. Jahrhundert mit Aufsatzbild des Hl. Josef. Gegenüber dem Haupteingang steht eine Statue des hl. Johannes Nepomuk aus dem 18. Jahrhundert, eine Schmerzensmutter-Figur an der linken Kirchenwand stammt auch aus dieser Zeit. An der Säule unter der Orgel steht eine Statue des Hl. Leonhard. Zwei Ölbilder hängen an der Rückwand der Kirche: eine Darstellung des Guten Hirten um 1872 und eine Immaculata, die noch älteren Datums ist.
Ein Kreuzweg aus spätbarocker bäuerlicher Malerei Ende des 18. Jahrhunderts ist an den Seitenwänden des Kirchenschiffs angebracht.
Aus dem Jahr 1841 stammt die Orgel, die zwei Manuale und 14 Register hat. Ein Jahr später entstand die einfache barocke Kanzel auf der rechten Kirchenseite.
Eine Kirchenrenovierung im Jahr 1895, die Einleitung des elektrischen Lichtes 1922, die Weihe einer Herz-Jesu-Statue (über dem Beichtstuhl), und die Innenrenovierung 1936 waren die größeren Neuerungen vor dem Zweiten Weltkrieg.
Dieser zog die Kirche in schwerste Mitleidenschaft, denn die Front wechselte mehrmals über den Kirchenberg: der Turm wurde gesprengt, die Kirche schwer beschädigt, der Pfarrhof zerstört.
Bereits am 2. Juli 1945 wurde mit den Aufräumarbeiten begonnen, die bis Ende Mai 1946 andauerten. Das Dach der Kirche wurde unverzüglich notdürftig repariert, der Schutt von Turm und Pfarrhof weggeräumt, ein provisorischer Glockenstuhl aufgestellt.
Ab Juni 1948 wurden mit den dringendsten Aufbauarbeiten begonnen, abgeschlossen wurde die erste Sanierung am 20. Mai 1950 mit einer Generalvisitation durch Bischof Memelauer.
1960 wurde der Turm wieder in sechseckiger Form, jedoch wesentlich schlanker und höher, aufgebaut. Die Weihe fand am 23. Oktober 1962 statt.
In den Jahren zwischen 1965 und 1979 wurden kleinere Renovierungen und Neuanschaffungen getätigt.
Ein Hagelunwetter am 13. Juli 1984 richtete enorme Schäden in der Dacheindeckung an.
2010 wurde die Kirche einer großen Renovierung unterzogen.

Glocken
Neben der Glocke aus dem Jahr 1520 wurden 1923 zwei weitere Glocken angekauft, da im Zuge der Ablieferung zu Kriegszwecken die alten Glocken aus den Jahren 1848, 1854 und 1856  abgegeben werden mussten. Jedoch wurden auch diese beiden Glocken für Kriegszwecke eingegossen, sodass 1960 wieder vier neue Glocken gekauft werden mussten: die Christus- oder Heldenglocke (969 kg), die Marienglocke (583 kg), die neue Laurentiusglocke (401 kg) – anstelle der alten Laurentiusglocke, und die Josefsglocke (252 kg). Später wurde das Läutwerk elektrifiziert.

Sonstiges

 Zur Pfarrkirche Obritzberg gehört ein Pfarrhof, eine Aufbahrungshalle und ein Friedhof.
 Zur Pfarre gehört auch die Filialkirche "St. Georg" in Großrust, sowie mehrere Kapellen

Literaturnachweis
 Heimatbuch der Gemeinde Obritzberg-Rust, 1988, Autor des Abschnittes: Karl Pasteiner
 Franz Kopfsschlägl: Sammlung von historischen Berichten und Daten über die kirchlichen Verhältnisse und die Ortschaften des Gemeindegebietes Obritzberg-Rust

Weblinks

 http://www.pfarreobritzberg.at/

Obritzberg
Obritzberg
Obritzberg
Obritzberg-Rust
Obritzberg
Obritzberg
Bauwerk im Mostviertel
Obritzberg
Obritzberg

Pfarrkirche Obritzberg


2015 itibarıyla Kanada'nın toplam nüfusu 35.939.927 idi. Nüfus artış hızı %1,04 (2010-2015) olup, 1955'ten beri artmaktadır. Nüfus yoğunluğu 4,0 kişi/km² olup, dünya ortalaması olan 56,5 kişi/km² ile kıyaslandığında oldukça düşüktür ve toplam nüfusun (2015) %81,8'i şehirlerde yaşamaktadır. Ortanca yaş 40,6 ve 2015 yılında yaşlı nüfusun oranı 16,14 olup, yaşlanan bir topluma işaret etmektedir.

2016 yılında yapılan Kanada Nüfus Sayımı'na göre, o sırada Kanada'nın nüfusu 2011 yılına göre yaklaşık %5'lik bir artışla 35.151.728'dir. 2011 ile Mayıs 2016 arasında, Kanada'nın nüfusu yaklaşık 1,7 milyon arttı ve bu artışın yaklaşık üçte ikisi dünyanın dört bir yanından gelen göçmenlere bağlandı. 1990 ve 2008 yılları arasında Kanada, dünyanın her yerinden gelen göçmenleri kabul ederek yaklaşık 5,6 milyon kişi arttı, toplamda yaklaşık %20,4'lük bir artış oldu. Bugün bile, Kanada'daki nüfus artışının ana itici gücü, göç yoluyla nüfus artışıdır.

Kanada, kişi başına en yüksek göç oranına sahip ülkelerden biridir. Kanadalıların ve yerleşik siyasi partilerin çoğunluğu, mevcut göçmenlik sistemi hakkında olumlu olduklarını söylüyor. 2019 itibarıyla, çoğu Asya'dan olmak üzere yılda yaklaşık 341.180 göçmen Kanada'ya girdi. Yeni gelenlerin çoğunlukla Toronto, Montreal ve Vancouver gibi kentsel alanlara yerleştiği bilinmektedir. Basit göçmenlere ek olarak Kanada, dünyanın toplam yıllık mültecilerinin ortalama %10'undan fazlasına denk gelen birçok mülteciyi de kabul etmektedir. Özellikle 2018 yılında yaklaşık 28.000 mülteci kabul edildi.Ancak, bu kadar çok göçmen ve mülteciyi kabul etmesine rağmen, Kanada'nın nüfus yoğunluğu kilometrekare başına yaklaşık 3,7'dir, dünyadaki en düşük orandır. Kanada'nın toprakları 41 derece kuzey enleminden 83 derece kuzey enlemlerine kadar uzanır ve nüfusun %95'i 55 derece kuzey enleminin altında yaşar. Ayrıca, nüfusun beşte dördü ABD sınırından sadece 150 kilometre uzakta yaşıyor. Nüfusun yaklaşık %50'sinin yaşadığı Kanada'nın en yoğun nüfuslu bölgeleri, St. Lawrence Nehri ve tatlı su göllerinin bulunduğu güney Quebec ve güney Ontario'dur . Kalan %30'luk kısım ise Britanya Kolumbiyası veya Alberta'nın ovalarında yaşıyor.

Kanadalıların yaklaşık %67,7'si bir aile ile yaşıyor, %28,2'si yalnız yaşıyor ve sadece %4,1'i aileleri dışında biriyle birlikte yaşıyor. Hanelerin yalnızca %6,3'ü birden çok kuşaktan oluşuyor ve 20-34 yaş arasındaki gençlerin %34,7'si ebeveynleriyle birlikte yaşıyor. Hanelerin %69'u kendi evine sahiptir ve %58,6'sı ipotekli bir ev satın almıştır.

İstatistikler

1831-günümüze
kaynak: Our World In Data, Birleşmiş milletler

1831–1911

1921–1950

1950–günümüz

Kaynakça

 stats.gov.nl.ca tarafından yayınlanan resmi istatistikler   [ arşiv ] .
 2020 nüfus değişim oranı en nüfusa bölünmesiyle 2020 yılında 2020 doğal denge ve net göç toplamıdır 1 st Ocak 2020.
 CIA tarafından yayınlanan World-Factbook'tan   [ arşiv ] göstergeler  .
 2018 yılı toplam doğurganlık hızı (TDH), 2018 yılında gözlemlenen yaşa göre doğurganlık hızlarının toplamıdır. Bu gösterge, hayali bir kadın neslinin doğurgan yaşamları boyunca doğurganlık döneminde sahip olacağı ortalama çocuk sayısı olarak yorumlanabilir. 2018 yılında gözlenen yaşa göre doğurganlık oranları. Kadın başına düşen çocuk sayısı ile ifade edilmektedir. 2018 için yaşa göre doğurganlık oranlarının sentetik bir göstergesidir.
 CIA tarafından yayınlanan World-Factbook'tan   [ arşiv ] göstergeler  .
 2018 doğum oranı, 2018'deki canlı doğumların 2018'deki ortalama toplam nüfusa oranıdır.
 CIA tarafından yayınlanan World-Factbook'tan   [ arşiv ] göstergeler .

Kanada demografisi


دريك والكوت  (23 يناير 1930 في سانت لوسيا - 17 مارس 2017) هو شاعر وكاتب. حصل عام 1992 على جائزة نوبل للآداب.
عمل محاضرًا في عدة جامعات في الولايات المتحدة الأمريكية، عين عام 1981 أستاذًا للغة الإنجليزية في جامعة بوسطن الأمريكية.

طفولته وبداية حياته
ولد والكوت ونشأ في كاستريس، سانت لوسيا، في جزر الهند الغربية، وهو ابن أليكس مارلين ووارويك والكوت. لدى والكوت شقيق توأم، وهو الكاتب المسرحي رودريك والكوت، وأخت اسمها باميلا والكوت. عائلته من أصول إنجليزية وهولندية وأفريقية، تعكس التاريخ الاستعماري المعقد للجزيرة في شعره. كانت والدته معلمةً تحب الفن، وتردد الشعر حول منزلهم كثيرًا. كان والده موظفًا في الخدمة المدنية، ورسامًا موهوبًا. مات عندما كان والكوت وأخوه بعمر سنة واحدة، وتكفلت والدتهما بتربيتهما ورعايتهما. نشأ والكوت في المدارس الميثودية. وفّرت أمه، التي كانت تعمل معلمة في مدرسة ميثودية ابتدائية، لأولادها بيئة تمكنهم من صقل مواهبهم وتنميتها. كانت عائلة والكوت جُزءًا من طائفة ميثودية صغيرة، شعرت بطغيان الثقافة الكاثوليكية المهيمنة في الجزيرة، والتي تأصلت خلال الحكم الاستعماري الفرنسي عليها.

تدرب والكوت في بداية شبابه على الرسم بإشراف هارولد سيمونز، الذي كانت سيرته الفنية الاحترافية محفزة وملهمة لوالكوت. كان والكوت معجبًا جدًا ببول سيزان وجورجوني، وسعى إلى التعلم منهما. عُرضت لوحات والكوت لاحقًا في معرض أنيتا شابولسكي في مدينة نيويورك، وفي معرض عام 2007 بعنوان «فرشاة الكاتب: لوحات ورسومات لكتاب».

مسيرته المهنية
بعد تخرجه، انتقل والكوت إلى ترينيداد في عام 1953، حيث أصبح ناقدًا ومعلمًا وصحفيًا. أسس ورشة مسرح ترينيداد عام 1959 وظل نشطًا مع مجلس إدارتها.

لاقت مجموعته الشعرية بعنوان في ليلة خضراء: قصائد شعرية 1948-1960 (1962) اهتمامًا عالميًا، وفيها استكشف منطقة الكاريبي وتاريخها خلال الاستعمار وما بعده. عُرضت مسرحيته «حلم على جبل القرد» عام 1970 على شاشة إن بي سي في الولايات المتحدة في نفس سنة نشرها، كان مكاك بطل هذه المسرحية، ومثل حالة المستعمَر تحت حكم القوات القمعية للمستعمرين الأقوياء. في عام 1971، أنتجتها شركة نيجرو إينسيمابلي في مدينة نيويورك؛ وفازت بجائزة أوبي في تلك السنة عن فئة «أفضل مسرحية أجنبية». في السنة التالية، حاز والكوت على وسام الإمبراطورية البريطانية عن عمله.

وظفته جامعة بوسطن كمعلم في الولايات المتحدة، حيث أسس مسرح الكتاب المسرحيين في بوسطن عام 1981. في تلك السنة، حصل أيضًا على زمالة مؤسسة ماك آرثر في الولايات المتحدة. درّس والكوت الأدب والكتابة في جامعة بوسطن لأكثر من عقدين، ونشر كتبًا جديدة في الشعر والمسرحيات بشكل منتظم. تقاعد والكوت من منصبه في جامعة بوسطن عام 2007. كون صداقات مع شعراء آخرين، بمن فيهم المغترب الروسي جوزيف برودسكي، الذي عاش وعمل في الولايات المتحدة بعد نفيه عام 1970، والإيرلندي شيموس هيني الذي درّس أيضًا في بوسطن.

حصل والكوت على جائزة نوبل في الأدب عام 1992، وهو ثاني كاتب كاريبي يحصل على هذه الجائزة بعد سان جون بيرس المولود في غوادلوب عام 1960. وصفت لجنة الجائزة عمله بأنه «مسرحية شعرية ذات ألق عظيم، مدعمة برؤية تاريخية، نتيجة الارتباط بثقافات متعددة». فاز بجائزة أنيسفيلد - وولف عام 2004 لإنجازاته الحياتية.

اتهامات التحرش الجنسي
في عام 1982، اتهمت إحدى طالبات السنة الدراسية الثانية في جامعة هارفارد والكوت بالتحرش الجنسي بها في سبتمبر 1981، وادعت أنها بعد أن رفضت فعلًا جنسيًا منه، منحها درجة «سي» لوحدها في الفصل. في عام 1996، رفعت إحدى طالبات جامعة بوسطن دعوىً على والكوت بسبب التحرش الجنسي و«الاتصال الجسدي الجنسي العنيف»، وقد توصل الاثنان إلى تسوية فيما بعد.

في عام 2009، كان والكوت مرشحًا قويًا لمنصب أستاذ الشعر بجامعة أكسفورد، وقد سحب ترشيحه بعد ورود أنباء عن اتهامه بالتحرش الجنسي في عامي 1981 و1996.

روابط خارجية

مراجع

العنف ضد المرأة في الولايات المتحدة
أشخاص توائم
أشخاص من قرية غرينويتش
أعضاء هيئة تدريس جامعة بوسطن
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا
حائزون على جائزة نوبل في الأدب
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو جامعة الهند الغربية
خريجو جامعة لندن
دراميون وكتاب مسرحيون ترنيداديون
زملاء ماكارثر
شعراء الملحمة
شعراء وشاعرات إنجليز
ضباط رتبة الإمبراطورية البريطانية
فائزون بجائزة جوزفين مايلز الأدبية
كتاب دراما ومسرح في القرن 21
كتاب في القرن 20
كتاب في القرن 21
كتاب مسرحيون في القرن 20
مسرحيات مبنية على أعمال هوميروس
مسيحيون حازوا جائزة نوبل
منتسبو وخريجو جامعة هارفارد
مواليد 1930
مواليد في كاستريس
هنود غربيون نالوا جائزة نوبل
وفيات 2017
وفيات في سانت لوسيا
مسرحيات 2002

دريك والكوت