Málaga Club de Fútbol, İspanya'da Endülüs Özerk Topluluğu içinde bulunan Málaga kentinde kurulmuş olan futbol kulübüdür. 1904 yılında kurulan kulüp İspanya 2. Liginde mücadele etmektedir. Maçlarını 30.044 kişilik La Rosaleda Stadyumu'nda oynamaktadır. Granada CF futbol takımıyla oynadığı maçlar, Doğu Endülüs Derbisi (Derbi Andaluz, Derbi Oriental) olarak geçmektedir.

Kulüp tarihi boyunca 32 sezon La Liga'da, 34 sezon Segunda División'da, 4 sezon Segunda División B'de ve 11 sezon Tercera División'da mücadele etti. Ayrıca 2002 yılında  UEFA Intertoto Kupasını kazanarak kulüp tarihinin ilk Avrupa Kupası zaferini elde ettiler. 2003 yılında UEFA Avrupa Ligi'nde çeyrek finale gelme başarısını göstermiştir.

La Liga'yı 2011-2012 yılında dördüncü olarak bitirmesi bu ligdeki en büyük başarısıdır.

Avrupa Kupaları Tarihi

2002-03 sezonunda Intertoto Kupasında Gent, Willem II ve Villarreal takımlarını eleyerek kupayı kazandı. O sezon kupayı kazanan Fulham ve Stuttgart ile birlikte UEFA Kupası'na katılım hakkı kazandı. İntertoto Kupasını kazanarak 2002-03 sezonunda Uefa Kupasına 1. Turdan başladı. O sezon sırasıyla Željezničar, KS Amica Wronki, Leeds United, AEK Atina takımlarını eleyerek çeyrek finale yükseldi. Bu turda eşleştiği Boavista takımını ilk maçta 1-0 yendi rövanşı 1-0 kaybetti. Penaltılarda 4-1 sonucu ile rakibine elenerek kupaya veda etti.

2012-2013 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale kadar yükselme başarısı göstermiştir. O sezon play-off turunda Panathinaikos'u 2-0 ve 0-0 sonuçları ile eleyen Malaga tarihinde ilk kez Şampiyonlar Ligi gruplarına katılmayı başardı. Gruplarda Milan, Zenit ve Anderlecht ile eşleşti. Grubu 3 galibiyet ve 3 beraberlik ile namağlup lider bitirdi. Son 16 turunda eşleştiği Porto karşısında ilk maçı 1-0 kaybetmesine rağmen rövanşı 2-0 kazanarak tur atladı. Çeyrek finalde Borussia Dortmund kulübüne 3-2 ve 0-0 sonuçları ile elenerek kupaya veda etmiştir.

Tarihçe

1904-1933 Kuruluş

Malaga Futbol Kulübü 3 Nisan 1904 yılında 3000 kişilik bir kalabalığın önünde eski bir sahada ilk maçına çıktı. 1921 yılında Bölgesel Futbol Federasyonu turnuvasında başarı göstererek kulüp hüvviyetini tescil ettirmiş oldu. Bir sahil kenti takımı olan Malaga bu tarihten sonra bir sahil bölgesi olan 'Baños del Carmen''de düzenli olarak turnuvalara katılamaya devam etti.

Malaga futbol kulübünün bazı yöneticileri 1923 yılında yeni bir yapılanmaya giderek Malaga CF'nin temeli olacak "Malagueño FC" adlı kulübü kurdular. Yeni kulüp ilk maçını Calle Cristo de la Epidemia'da Espanyol takımı ile gerçekleştirdi. Bu maçta tüm zamanların en iyi kalecilerinden Ricardo Zamora yer alırken, kendisi aynı zamanda ilerleyen yıllarda Malaga'nın Birinci Lig'deki ilk teknik direktörü olacaktı.

1927 yılında Avusturya Prens ve Prensesine bir teşekkür anlamında özel bir maç düzenlendi ve bu maçın ardından İspanya Kralı XIII. Alfonso, Real Malaga adında yeni bir kulüp kurdular.

1929 yılına gelindiğinde Ulusal Lig'de Malaga kentinin iki takımı bulunuyordu. Bu sırada yaşanan ekonomik kriz nedeniyle Real Malaga, Segalerva'ya taşınmak zorunda kaldı.1930 yılında Malagueño FC kulübünün de girmiş olduğu kriz neticesinde iki kulüpte turnuvada bir süre uzak kaldılar.

1933-1992 CD Malacitano ve Rekorlar

1933 yılında  Malagueño FC ve Malaga Spor Kulübü birleşerek Club Deportivo Malacitano'yu kurdular.Mavi beyazlar ilk maçlarında Deportivo Alavés'i 5-1 mağlup ettiler.Bir yıl sonra CD Malactiano, sahanın küçük ve yetersiz olması nedeniyle belediye kulübe arazi verdi ve La Rosaleda Stadyumu'nun temeli atılmış oldu.
1934-1935 yıllarında CD Malacitano ilk defa Segunda División'a yükselme başarısı gösterdi. İspanya iç savaşı nedeniyle aksayan futbol döneminde CD Malacitano, La Liga 2 ve Endülüs Turnuvasında başarılı performans sergiledi.
CD Malacitano 1941 yılında son kez ismini değiştirerek CD Malaga ismini aldı. Aynı yıl La Rosaleda'da ilk maçını Generalísimo Kupasında Ferroviaria de Madrid takımına karşı yaptı. İlk resmi maçına ise Sevilla karşısında çıkan CD Malaga, 8000 kişi önünde gerçekleşen maçı 3-2 kazandı.

CD Malaga tarihinin en parlak senelerinde biri  olan 1948 yılında bir maçta 9 gol atan Pedro Bazán Malaga tarihinin kolay kırılamayacak bir rekoruna imza attı. Toplamda 301 maçta forma giyen Pedro Bazán atmış olduğu 266 golle Malaga tarihine adını altın harflerle yazdırdı. Pedro Bazán aynı zamanda CD Malaga kulübünün İspanya millî takımına kazandırdığı ilk futbolcu olarak kayıtlara geçti.

CD Malaga La Liga'daki ilk yıllarında bir dönemin efsane İspanyol kalecisi olan Ricardo Zamora'nın teknik direktörlüğünde parlak bir sezon geçirdi.

1973 yılında kulüp tarihinin en büyük başarısı olarak Copa del Rey'de yarı final oynadı. 1992 yılına gelindiğinde kulüp yaşadığı mali krizi atlatamayarak kendisi Segunda División'a düşerken, yedek takımı olan Club Atlético Malagueño'da Tercero Division'a düştü.

1992-1999 Yükseliş

1994 yılında Federico Beltrán'ın başkanlığında kulüp tarihinin ilk anonim ortaklığını gerçekleştirdi. 1995 yılına kadar gelişen iyileştirmeler neticesinde Mavi Beyazlılar Second Division B'ye yükseldi. İki yıl sonra Fernando Puche kulüp başkanlığına geldi ve yapılan iyileştirmeler neticesinde 1997/1998 sezonunda kulüp Fútbol Second Division'a yükseldi.

1999 yılı CD Malaga için rüyalarının gerçek olduğu bir sezondu. Nitekim Joaquín Peirós önderliğindeki CD Malaga tam 10 yıl arada sonra Primera División'a yükseldi.Aynı yıl Brezilyalı futbolcu Catanha ligi 25 golle bitirerek gol kralı oldu. Primera División'daki sezonda ise Catanha 24 gole ulaşarak kulüp tarihinin La Liga'daki en skorer ismi olmayı başardı.

2001-2006 Avrupa'da ilk yıllar

2000/01 sezonunda Serafín Roldán hisselerin çoğunu satın alarak kulüp başkanlığına geldi. 2002 yazında UEFA Intertoto Kupası'na katılmaya hak kazanan CD Malaga, sırasıyla  Gent (Belçika), Willem II (Hollanda) ve Villarreal CF'i eleyerek 27 Ağustos 2002 tarihinde ilk Avrupa Kupasını kazandı. Bu kulübün Avrupa'daki en büyük başarısı olarak tarihe geçti.

2002/03 sezonunda Avrupa'da büyük çıkış sergileyen takım, UEFA Kupası'nda çeyrek finale kadar yükseldi. Burada Portekiz ekibi Boavista ile eşleşen CD Malaga deplasman sahasında uzatmalara giden maçta penaltılar neticesinde elendi.Aynı sezon CD Malaga'nın yedek takımı olan Malaga B Segunda División'a yükseldi. 2003/2004 sezonunda olan bu durum CD Malaga'ya, yedek takımı ikinci ligde olan tek takım unvanını kazandırdı.

2006-2010 Yeniden Doğuş

2006 yılında First Division'da üst üste yedi yılın ardından Second Division'a düştü.Kulübün yaşadığı mali kriz yaklaşık iki yıl sürdü. 2008 Haziran ayında borç yönetimi için alacaklılarıyla örnek gösterilecek bir anlaşma imzalandı.
Aynı yıl Second Division'ı ikinci olarak bitiren kulüp yeniden Primier Division'a yükseldi.

2007/08 sezonunu sekizinci sırada tamamlayan CD Malaga, 16 Mayıs 2010 tarihinde La Rosaleda Stadyumu'nda oynanan maçta Real Madrid ile berabere kalarak ligi 17. sırada bitirdi ve taraftarlarının sevinç gözyaşları arasında ligde kalmayı başardı.

2010 - Günümüz

25 Haziran 2010 tarihinde kulüp yaşadığı mali zorluklar neticesinde hisselerini satışa çıkardı. Katarlı iş insanı olan Şeyh Abdullah ben Nasser Al Thani, 27 Temmuz'da yapılan genel kurul ile kulübün yeni sahibi olarak ilan edildi.Bu tarihten sonra kulüp ciddi bir yenilenmeye gitti. 1 Haziran 2011 tarihinde UNESCO ile imzalanan anlaşmayla CD Malaga, UNESCO'nun barış, eşitlik ve spor elçisi kulübü oldu. Üst düzey oyuncuları takıma kazandırma ve genç yetenekleri keşfetme amacında olan Şeyh Abdullah Al Thani'nin ilk icraatlarından birisi de Malaga Futbol Akademisi'ni kurmak oldu.

2010/11 sezonunda kulübün teknik direktörlüğüne ünlü Şilili teknik direktör Manuel Pellegrini getirildi. Aynı sezon ligi 11. Sırada bitiren CD Malaga'nın ivmesinin korunabilmesi ve koyulan Avrupa'da başarı hedefleri doğrultusunda Martín Demichelis ve  Júlio Baptista gibi oyuncular takıma kazandırıldı. 2011/12 sezonunu için yapılan transferler ise CD Malaga'nın popüleritesini ciddi anlamda arttırdı. Ünlü  Hollandalı oyuncu Ruud van Nistelrooy'u ve Fransız orta saha oyuncusu Jérémy Toulalan'ı renklerine bağladı. Kulüp tarihinin en büyük transfer rekoruyla  21 milyon Euro karşılığında Santi Cazorla'yı Villarreal'den alarak kadrosunu güçlendirdi. Joaquín Sánchez ve geri Nacho Monreal gibi etkili oyuncuları da mavi beyazlı renklere bağlayan kulüp, 2011/12 sezonunda La Liga'yı dördüncü olarak bitirdi.

2012/2013 sezonunda büyük bir sürpriz yaparak UEFA Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale yükselme başarısı gösterdi. Bu turda  Borussia Dortmund ile eşleşen CD Malaga, iki maçta da galip gelemeyerek kupaya veda etti.

Formalar

2012/13 sezonunda yapılan anlaşma gereği UNESCO forma sponsoru olmuştur.

Bağlı Kulüpler

Aşağıdaki kulüpler Malaga CF ile bağlıdır:
  Real Jaén (2011-günümüz)
  Córdoba CF (2011-günümüz)
  C.D. Palestino (2012-günümüz)

Endülüs Derbisi

Doğu Endülüs Derbisi olarak bilinen derbi, aynı bölgenin takımları olan Malaga CF ve Granada CF arasında oynanmaktadır
İlk resmi maçlarını 1933-1934 sezonunda Tercera División'da yaptılar. Maç 3-1 lik Malaga galibiyetiyle sonuçlandı.

Taraftar Grubu (Malaka Hinchas)

Malaka Hinchas, 2001-2002 sezonunda Malaga bölgesindeki farklı taraftar gruplarının bir araya gelmesinden oluşan taraftar topluluğudur. Kendilerine denizanaları, hamsiler ve arjantinliler şeklinde lakap koyan taraftarlar, mavi-beyaz renklerde ortak bir grup oluşturdular.
Genel olarak Peña Malaguista Üniversitesi öğrencileri ve Guiri Ordusu mensupları tarafından oluşan grup gittikçe artan bir şekilde kendisine taraftar çekmektedir.

Başarıları

İspanya

 La Liga
Dördüncü (1): 2011-12

 Copa del Rey
Yarı-final (1): 1973
Çeyrek-final (1): 1952, 1963, 1969, 1971, 2013

 La Liga 2
Şampiyon (4): 1951-52, 1966-67, 1987-88, 1998-99

 Copa Federación de España
Şampiyon (1): 1947

 Trofeo Costa del Sol
Şampiyon (8): 1963, 1971, 1974, 2005, 2008, 2010, 2011, 2012

 Trofeo Ciudad de Marbella
Şampiyon (6): 1975, 1978, 1982, 1983, 1988, 1991

 Ricardo Zamora Trophy
Şampiyon (1): 1971-72

Avrupa

 UEFA Şampiyonlar Ligi
Çeyrek-final (1): 2013

 UEFA Avrupa Ligi
Çeyrek-final (1): 2003

 UEFA Intertoto Kupası
Şampiyon (1): 2002

Oyuncular

Takım kadrosu

Bonservis ve Kiralık gidenler

Teknik Kadro

Malaga'da Forma Giymiş Ünlü Futbolcular

Ana madde

Kaynakça

Dış bağlantılar
 La Liga Resmi Sitesi

La Liga kulüpleri

Málaga CF


El cantón de Épernay-1 es una división administrativa francesa, situada en el departamento de Marne y la región Champaña-Ardenas.

Geografía
Este cantón es organizado alrededor de Épernay en él distrito de Épernay.

Composición
El Cantón de Épernay-1 agrupa 1 comunas:

 Épernay

Demografía

Véase también
 Marne
 Cantones de Marne

Enlaces externos

Cantón de Épernay-1

Cantón de Épernay-1


Le monastère des Bernardins de Sokal  est un bâtiment classé de la ville de Sokal en Ukraine.

Il y a dans l'enclosure l'église de la Vierge Marie. Un grand incendie le  a détruit une grande partie des bâtiments qui dataient de 1604. Le monastère avait déjà subi un incendie en 1843 puis 1870.

Le monastère est actuellement une colonie pénitencière de haute sécurité. Les religieux ayant été expulsés par le régiment soviétique qui en fit une maison de retraite.

Notes et références

Articles connexes

Sokal
Kropyvnytskyï
Patrimoine classé d'Ukraine

Monastère des Bernardins de Sokal


Almatı (), Kazakistan'ın 2.000.900 nüfuslu ve en büyük şehridir. Almatı (eski adıyla Alma-ata) Kazakistan'ın eski başkentidir.

Kazakistan'ın güney doğusunda yer alan Almatı şehri, 1854 yılında Rusların doğuda sınır kalesi olarak kurduğu bir şehirdir ve bugün ise 2.000.900 nüfusu ile Orta Asya'nın en gelişmiş kozmopolitan şehridir. Birçok alışveriş merkezi, restoranları, otelleri ve gazinoları ile zengin bir yaşam sunar. Eski adı Alma Ata olan şehir Alatau Dağları platosunda kalmaktadır. Kazakistan genelinde olduğu gibi, Almatı'da da ana dil Kazakça ve Rusçadır. Kazakistan'ın 1991 yılında Sovyetler Birliği'nden bağımsızlığını kazanmasından bu yana, Almatı şehri Batı pazarlarına açılıp, çok hızlı bir değişime uğradı. Almatı eski başkent olmasına rağmen (şu anki başkent Astana şehridir) hâlen ülkenin kültürel, ekonomik ve ticari merkezi durumundadır.

Doğal güzellikler

Almatı Şehri kayak yapmak için ideal bir yerdir. Çimbulak kayak telesiyejleri deniz seviyesinden 3163 metreye kadar çıkmaktadır. Çimbulak kayak merkezinin yanında yer alan Büyük Almatı Gölü, görülmeye değer doğal güzelliğe sahiptir.
Ayrıca Almatı yerleşim alanında 16 milyondan fazla ağaç olduğu tahmin edilmektedir.

Müze ve anıtlar

Merkez Müzesinde Kazakistan tarihine ilişkin öğeler bulabilirsiniz. Türkiye'de tarih kitaplarında olan Altın Elbiseli Adam'ın kostümünün bir kopyası da burada bulunmaktadır. Panfilov Parkında, II. Dünya Savaşında yaşamını yitirenler anısına yanan ateş ve anıt görmeye değer, kudretli bir anıttır.

Yerleşim
Almatı merkezinde çok düzgün yol planlaması vardır. Bütün caddeler dikey ve yatay olarak hizalanmıştır. Caddenin bir tarafında binalar tek numaralı, karşı tarafında da çift numaralıdır. Bir adresi söylemenin de kolay yolu, gidilecek yerin dikey ve yatay kesişim caddelerini söylemektir. Almatı Kazakistan'ın en büyük şehridir.

Kardeş Şehirler

 İskenderiye, Mısır
 Bişkek, Kırgizistan
 Cidde, Suudi Arabistan
 Daegu, Güney Kore
 İstanbul, Türkiye
 Malatya, Türkiye
 Modena, İtalya
 Mogadişu, Somali
 Moskova, Rusya
 Rennes, Fransa
 Riga, Letonya
 Rosario, Arjantin
 Sankt-Peterburg, Rusya
 Taşkent, Özbekistan
 Tel Aviv, İsrail
 Tucson, Arizona, Birleşik Devletler
 Urumçi, Çin
 Vilnius, Litvanya

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Voznesensk Katedrali
Almatı Akimat Binası

Almatı


Byen Cimarron ligger i og er county seat for Gray County, Kansas. Cimarron har 2.184 indbyggere.

Historie
Cimarrons navn kommer fra Cimarron River.

Geografi
Cimarron har et areal på 2.95 km².

Byer i Kansas

Cimarron (Kansas)


A Operação Sundevil foi uma repressão nacional do Serviço Secreto dos Estados Unidos em 1990 contra "atividades ilegais de hackers de computador". Envolveu batidas em aproximadamente quinze cidades diferentes e resultou em três prisões e confisco de computadores, o conteúdo de electronic bulletin board systems (BBSes) e disquetes. Foi revelado em um comunicado de imprensa em 9 de maio de 1990. As prisões e os processos judiciais subsequentes resultaram na criação da Electronic Frontier Foundation. A Operação Sundevil também foi vista como um dos ataques preliminares à Legion of Doom e grupos de hackers semelhantes. O ataque a Steve Jackson Games, que levou ao processo judicial Steve Jackson Games, Inc. v. Serviço Secreto dos Estados Unidos, é frequentemente atribuído à Operação Sundevil, mas a Electronic Frontier Foundation afirma que não está relacionado e cita essa atribuição como um erro de mídia.

O nome vem do Estádio Sun Devil da Universidade Estadual do Arizona, perto da sede local do Serviço Secreto, de onde a investigação e as incursões foram coordenadas.

Governo dos Estados Unidos
1990 nos Estados Unidos

Operação Sundevil


III. Kılıç Arslan, (Eski Anadolu Türkçesi: ) Türkiye Selçuklu Sultanı'dır .

II. Süleyman Şah'ın oğludur. 8 ay gibi kısa bir süre (1204-1205) sultanlık yaptı.

III. Kılıç Arslan babasının 1204'te ölümü üzerine çocuk yaşta Konya'da tahta çıktı. Tahta çıktığı sırada Dördüncü Haçlı seferi İstanbul'u ele geçirmiş ve İstanbul'da Latin İmparatorluğu'nu kurmuştu. Babası tarafından tahttan indirilmiş olan amcası I. Gıyaseddin Keyhüsrev o sırada İstanbul'da bulunuyordu. Süleyman Şah'ın ölüm haberini alınca Anadolu'ya geldi; Türkmenlerin desteğiyle başşehir Konya'yı kuşatarak III. Kılıç Arslan'ı tahttan inmeye zorladı; sonunda Konyalılar yeğeni Kılıçarslan'a kötülük yapmaması şartıyla  şehri teslim ettiler (1205) bir menşurla Kılıcarslan'ı Tokat'a tayin etti, fakat Kılıcarslan daha Tokat'a gitmeden kararını değiştirip yakınlarıyla birlikte bir süre Konya yakınlarında bulunan Gevele Kalesi'nde yaşamaya mecbur bıraktı. III. Kılıç Arslan orada öldü.

III. Kılıcarslan'ın kısa süren hükümdarlığı döneminde Danişmendli Türkmenleri Isparta Kalesi'ni fethederek ülkeye katmıştır.

Kaynakça

Anadolu Selçuklu sultanları
13. yüzyılda Türkler

III. Kılıç Arslan


This article is a list of Japanese film directors.

A
 Yutaka Abe
 Masao Adachi
 Kyōko Aizome
 Masatoshi Akihara
 Keita Amemiya
 Tetsurō Amino
 Hiroshi Ando
 Hideaki Anno
 Shinji Aoyama
 Tarō Araki
 Genjiro Arato
 Mari Asato

D
 Masanobu Deme
 Nobuhiro Doi

F

 Kei Fujiwara
 Kinji Fukasaku
 Jun Fukuda
 Yasuo Furuhata
 Tomoyuki Furumaya

G
 Hideo Gosha
 Heinosuke Gosho

H
 Sachi Hamano
 Tsutomu Hanabusa
 Susumu Hani
 Masato Harada
 Yasuharu Hasebe
 Kazuhiko Hasegawa
 Ryusuke Hamaguchi
 Ryōsuke Hashiguchi
 Kaizo Hayashi
 Shinji Higuchi
 Hideyuki Hirayama
 Ryūichi Hiroki
 Ishirō Honda

I
 Jun Ichikawa
 Kon Ichikawa
 Mako Idemitsu
 George Iida
 Takahiko Iimura
 Toshiharu Ikeda
 Kazuo Ikehiro
 Yutaka Ikejima
 Kaoru Ikeya
 Kunihiko Ikuhara
 Tadashi Imai
 Shohei Imamura
 Shinji Imaoka
 Hiroshi Inagaki
 Haruo Inoue
 Umetsugu Inoue
 Isshin Inudo
 Minoru Inuzuka
 Yu Irie
 Katsuhito Ishii
 Sōgo Ishii
 Takashi Ishii
 Teruo Ishii
 Yuya Ishii
 Kyōhei Ishiguro
 Noboru Ishiguro
 Hiroshi Ishikawa
 Itsumichi Isomura
 Juzo Itami
 Mansaku Itami
 Daisuke Itō
 Shunya Itō
 Shunji Iwai
 Yuki Iwata
 Shigeru Izumiya
 Kazuyuki Izutsu

K
 Norimasa Kaeriyama
 Shusuke Kaneko
 Yoshikazu Katō
 Naomi Kawase
 Yūzō Kawashima
 Keisuke Kinoshita
 Teinosuke Kinugasa
 Ryuhei Kitamura
 Takeshi Kitano
 Masaki Kobayashi
 Satoru Kobayashi
 Takashi Koizumi
 Satoshi Kon
 Masaru Konuma
 Hirokazu Koreeda
 Seijirō Kōyama
 Kei Kumai
 Tatsumi Kumashiro
 Minoru Kunizawa
 Kazuo Kuroki
 Akira Kurosawa
 Kiyoshi Kurosawa

M
 Kunitoshi Manda
 Yasuzo Masumura
 Mitsuru Meike
 Mitsuhiro Mihara
 Takashi Miike
 Takahiro Miki
 Kenji Misumi
 Kōki Mitani
 Hayao Miyazaki
 Kenji Mizoguchi
 Yoshimitsu Morita
 Katsuyuki Motohiro
 Kan Mukai
 Ryū Murakami
 Minoru Murata

N
 Kenji Nagasaki
 Shunichi Nagasaki
 Masahiko Nagasawa
 Sadao Nakajima
 Hiroyuki Nakano
 Hideo Nakata
 Mikio Naruse
 Giichi Nishihara
 Katsumi Nishikawa
 Miwa Nishikawa
 Yoshitaro Nomura

O
 Mipo O
 Nobuhiko Obayashi
 Masayuki Ochiai
 Motoyoshi Oda
 Akira Ogata (film director)
 Shinsuke Ogawa
 Naoko Ogigami
 Kōhei Oguri
 Kōyū Ohara
 Kihachi Okamoto
 Eiji Okuda
 Shutaro Oku
 Kazuki Ōmori
 Tatsushi Ōmori
 Hideo Onchi
 Mamoru Oshii
 Nagisa Oshima
 Kentarō Ōtani
 Katsuhiro Otomo
 Keiichi Ozawa
 Yasujirō Ozu

S
 Sabu   (Tanaka Hiroyuki)
 Yoichi Sai  (Choi Yang-il)
 Kōichi Saitō
 Torajiro Saito
 Junji Sakamoto
 Kazuhiro Sano
 Hirohisa Sasaki
 Hisayasu Satō
 Junya Sato
 Shimako Satō
 Toshiki Satō
 Yūichi Satō
 Kōji Seki
 Kazuyoshi Sekine
 Makoto Shinkai
 Yasujirō Shimazu
 Hiroshi Shimizu
 Takashi Shimizu
 Kaneto Shindo
 Kōji Shiraishi
 Masahiro Shinoda
 Tetsuo Shinohara
 Makoto Shinozaki
 Akihiko Shiota
 Shinji Sōmai
 Chūsei Sone
 Masayuki Suo
 Nobuhiro Suwa
 Seijun Suzuki

T
 Yūji Tajiri
 Gō Takamine
 Lisa Takeba
 Tetsuji Takechi
 Tetsuya Takehora
 Yōjirō Takita
 Yuki Tanada
 Eizō Tanaka
 Noboru Tanaka
 Tomotaka Tasaka
 Shūji Terayama
 Hiroshi Teshigahara
 Shirō Toyoda
 Toshiaki Toyoda
 Eiji Tsuburaya
 Yutaka Tsuchiya
 Shinya Tsukamoto

U
 Kenji Uchida
 Tomu Uchida
 Toshiya Ueno
 Kirio Urayama
 Kiyohiko Ushihara

W
 Kōji Wakamatsu
 Mamoru Watanabe

Y
 Takeshi Yagi
 Yamada Yoji
 Kazuhiko Yamaguchi
 Masashi Yamamoto
 Satsuo Yamamoto
 Sadao Yamanaka
 Mitsuo Yanagimachi
 Keisuke Yoshida
 Kōta Yoshida
 Isao Yukisada
 Yumi Yoshiyuki

Z
 Takahisa Zeze

External links
 Japanese Documentary Retrospective at the Punto de Vista Documentary Film Festival of Navarra, Spain

Japan
Film directors

List of Japanese film directors


An Gomesa fischeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Gomesa fischeri in nahilalakip ha genus nga Gomesa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomesa

Gomesa fischeri


San Vigor (en francés, Vigor o Vigeur) (f. 537) fue un obispo francés y misionero cristiano. Es venerado como santo por la Iglesia católica.

Biografía

Nacido en Artois, estudió en Arras bajo el tutelaje de San Vedasto. En contra de la opinión de su padre, se convirtió en sacerdote y escapó de casa. Fue un eremita en Ravières y trabajó como misionero. En 513, fue nombrado obispo de Bayeux.

Fue un gran luchador contra el paganismo, fundando un monasterio después conocido como Saint-Vigor-le-Grand.  En el mismo Bayeux, destruyó un templo pagano y construyó una iglesia sobre los cimientos.

Veneración
Vigor es venerado en Normandía y existen muchas iglesias dedicadas a él. Después de la conquista normanda , su culto se estableció en las Islas británicas, en Fulbourn, Cambridgeshire y Stratton-on-the-Fosse, Somerset.  Su festividad se celebra el día de Todos los santos, y a veces se mueve a otras fechas.  San Vigor es mencionado en el escrito vita de San Paterno.

Galería

Referencias

Enlaces externos
 St. Vigor
 Saints of November 1: Vigor of Bayeux

Nacidos en año desconocido
Fallecidos en 537
Santos católicos de Francia del siglo VI
Obispos de Bayeux
Obispos de Francia del siglo VI
Obispos santos de Francia

Vigor de Bayeux


توأمة المدن هو أساسا الاتفاق بين مدينتين على التعاون في مختلف المجالات والأمور التي تعني التجمعات السكنية المدنية.

نبذة
وهي اتفاقية تعاون بين مدينتين، يوقع عليها عادة صاحب أعلى سلطة في كلا المدينتين. يقوم فريق من كلا المدينتين بإعداد بنود الاتفاقية، ثم في احتفال إما في إحدى المدينتين أو في كليهما بالتناوب، يوقع عن كل مدينة عمدتها أو مدير بلديتها أو أمينها وهو منصب يعرف باللغة الإنجليزية Mayor.

فوائدالتوأمة
عادة تشمل هذه الاتفاقية نقاط تحدد مدى وشكل التعاون بين المدينتين في تبادل المعلومات والخبرات والحلول. كما تكون عادة المدينتان مرتبطتين عبر خطوط الطيران بصور مباشرة رغم أن هذا ليس شرطا ضروريا. ونسبيا يكون السفر بينهما سهلا.

ويعد تاريخ التوقيع على هذه الاتفاقية تاريخ بداية التوأمة. في دول العالم العربي ترعى منظمة المدن العربية اتفاقات التوأمة.

مراجع

وصلات الخارجية

 أمثلة على التوأمة
 European congress on citizenship and twinning
 Germany and the town twinning movement
 Town twinning in Europe's municipalities, towns and regions
 Twinning in Europe
 UK Town Twinning Portal (dead link)

تبادل ثقافي
تقسيمات إدارية
علاقات دولية
مدن حسب النوع
مصطلحات تعاون

توأمة مدن


Anna Veith (nume de fată: Fenninger; ) este o fostă schioară austriacă ce a participat la Cupa Mondială de Schi Alpin. Este campioana la general în sezonul 2015.

A început să participe la toate cele cinci discipline alpine, dar din ianuarie 2012 nu a mai participat la proba de slalom. Primul ei succes major a fost să devină campioană mondială la super combinată în 2011, fără să fi câștigat vreo cursă până atunci. La Jocurile Olimpice de iarnă din 2014 de la Soci, Rusia a câștigat medalia de aur la Super-G, iar la sfârșitul sezonului a câștigat titlul mondial atât la general, cât și la slalom uriaș.

Rezultate Cupa Mondială

Titluri
 4 titluri - (2 la general și 2 la slalom uriaș)

Clasări pe sezoane

Referințe

Legături externe

 Site-ul oficial

Schiori austrieci
Schi alpin
Sportivi austrieci în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2010
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
Sportive din secolul al XXI-lea

Anna Veith


Mehlbek er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Itzehoe-Land under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Mehlbek ligger omkring 8 km nord for Itzehoe. Motorvejen A23 går gennem kommunene. Vandløbene Mühlenau (Stegau) og Pöschendorfer Graben løber i kommunen. Den tidligere lergrav Tongrube Muldsberg er efter indstilling af driften i 2004, blevet til en sø og et rekreativt område.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Mehlbek


El río Psenafa o Psenafo  es un río de la república de Adiguesia y el krai de Krasnodar, en el sur de Rusia, afluente por la izquierda del río Labá, de la cuenca del Kubán.

Tiene 101 km de longitud y 460 km² de cuenca. Nace en las vertientes septentrionales del Cáucaso, al norte de Maikop, en Sovetski, en el raión de Maikop de la república. Discurre en dirección predominantemente y ligeramente noroeste, dejando las siguientes localidades en sus márgenes: Podgorni, Grushovi (Krasnodar) (ya en el raión de Beloréchensk) del krai, Podgorni, Vostochni (en un pequeño afluente por la izquierda), MTF Nº1 koljoza im. Lénina, Shkólnoye, Mali Dukmasov (donde recibe a su principal afluente, en el que se hallan Chernígovski, Berezhnói, Lantratov y Kapustin, Stepnói y Goncharka), Novoalekséyevskoye, Sredni Dukmasov, Bolshói Brodovoi, Mali Brodovoi, Arjípovskoye, Amosov, Verbin, Bolshesidorovskoye (para acabar en el raión de Krasnogvardéiskoye, en Adiguesia) y Dzhambechi, donde desemboca en el Labá, 15 km antes de que este llegue al Kubán.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Псенафа.

Ríos de Adigueya
Ríos del krai de Krasnodar
Ríos de la cuenca del Kubán

Río Psenafa


Execution Guaranteed drugi je studijski album njemačkog heavy metal sastava Rage. Album je 11. svibnja 1987. objavila diskografska kuća Noise Records.

Popis pjesama

Osoblje
Rage
 Peter "Peavy" Wagner – vokali, bas-gitara, akustična gitara, produkcija
 Jochen Schröder – gitara, produkcija
 Rudy Graf – gitara, produkcija
 Jörg Michael – bubnjevi, produkcija

Ostalo osoblje
 Tommy Hansen – miksanje, snimanje
 Karl-U. Walterbach – produkcija
 Phil Lawvere – naslovnica albuma
 Fred Baumgart – fotografije
 Andy Musolf – inženjer zvuka, miksanje
 Def – miksanje, sample
 Marisa Jacobi – grafički dizajn

Izvori

Albumi sastava Rage
Albumi iz 1987.

Execution Guaranteed


A private, non-affiliated institution, the University of the North (), also nicknamed Uninorte, is the main academic center for higher education in northern Colombia. It is located in Barranquilla, Atlántico, the largest city and second largest port in the country's Caribbean region. It was founded in 1966 by a business group led by American entrepreneur Karl C. Parrish. It started academic operation on July 11, 1966, with 58 students and 10 teachers in core courses of business administration and engineering.

According to a recent ranking by Colombian consulting firm BOT SAS, Universidad del Norte is listed among the five best universities in the country.

The university has ten academic divisions, including Engineering, Administrative Sciences, Humanities and Social Sciences, Health Sciences, Legal Sciences, and Basic Sciences. It offers degrees in industrial, mechanical, systems, civil, electrical and electronic engineering. Other degrees include medicine, business administration, law, psychology, international relations, international business, Math, Industrial design, graphic design and architecture. In total, Uninorte offers 28 undergraduate programs, 62 professional specialization programs, 50 master's programs, and 15 doctoral programs. The university also offers some specialization programs in the nearby ports of Santa Marta and Cartagena.

All engineering programs are accredited by the ABET, which is one of the most important international accreditation agencies, located in Baltimore, Maryland, United States.

Uninorte is one of the most important cultural and technological centers in the Caribbean region of Colombia.

Gallery

References

External links
 University website (Spanish version)

Educational institutions established in 1966
Universities and colleges in Colombia
1966 establishments in Colombia

Universidad del Norte, Colombia


Gaziantep Province () is a province and metropolitan municipality in south-central Turkey. It is located in the westernmost part of Turkey's Southeastern Anatolia Region and partially in the Mediterranean Region. Its area is 6,803 km2, and its population is 2,154,051 (2022). Its capital is the city of Gaziantep. It neighbours Adıyaman to the northeast, Şanlıurfa to the east, Syria and Kilis to the south, Hatay to the southwest, Osmaniye to the west and Kahramanmaraş to the northwest.

An important trading center since ancient times, the province is also one of Turkey's major manufacturing zones, and its agriculture is dominated by the cultivation of pistachio nuts.

In ancient times, first under the power of Yamhad, then the Hittites and later the Assyrians controlled the region.  It saw much fighting during the Crusades, and Saladin won a key battle there in 1183. After World War I and the Ottoman Empire's disintegration, it was invaded by the forces of the French Third Republic during the Turkish War of Independence.  It was returned to Turkish control after the Treaty of Lausanne was signed, formally ending hostilities between Turkey and the Allies of World War I.

Originally known as Antep, the title gazi (meaning veteran in Turkish) was added to the province's and the provincial capital's name in 1921, due to its population's actions during the Turkish War of Independence.

Kilis Province was part of Gaziantep Province until it separated in 1994. Turks are the majority in the province.

Geography
Gaziantep is traversed by the northeasterly line of equal latitude and longitude.

Geology
Two major active geological faults meet in western Gaziantep near the border with adjoining Osmaniye Province: the Dead Sea Transform and the East Anatolian Fault.  These represent the tectonic boundary between the northward-moving Arabian Plate to the east, and the converging African and Eurasian Plates to the west.

On February 6, 2023, at 04:17 TRT (01:17 UTC), a  7.8 earthquake occurred in Gaziantep Province on the East Anatolian Fault, which caused widespread damage and loss of life. The epicenter was  west-northwest of the city of Gaziantep. At 13:24, it was followed by a 7.7 earthquake.

Demographics

Districts

There are nine districts as listed below:

The city of Gaziantep encompasses Şahinbey and Şehitkamil districts; İslahiye and Nurdağı districts form the western part of the province, while the remaining districts lie to the east of Gaziantep city.

See also
 List of populated places in Gaziantep Province
 Yesemek Quarry and Sculpture Workshop

References

External links

  Gaziantep weather forecast information
  Gaziantep local newspaper
  All about cultural activities in Gaziantep

Gaziantep Province


Vicente Alberto Álvarez Areces (4 Ağustos 1943- 17 Ocak 2019) İspanyol politikacı. İspanya'nın Asturias özerk bölgesinin 6. devlet başkanı olan Areces, İspanyol Sosyalist İşçi Partisi üyesidir.

Areces Asturias'ın Gijón şehrinde doğdu. 1987-1999 arasında Gijón belediye başkanlığı, 1999'dan 2011'e kadar ise Asturias devlet başkanlığı yaptı. 17 Ocak 2019'da öldü.

1943 doğumlular
20. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
21. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
Asturias
2019 yılında ölenler

Vicente Alberto Álvarez Areces


පුෂ්පගිරි (ඔඩියා: ପୁଷ୍ପଗିରି) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂා හි ජාජ්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ ලංගුඩි කඳුගැටයේ පිහිටි පුරාතන බෞද්ධ මහාවිහාර සංකීර්ණයකි. චීන දේශාටක හියුංසාංගේ () සහ වෙනත් මූලාශ්‍රවල පුෂ්පගිරි විහාරය පිළිබඳ සඳහන් වේ. 1990 දශකය තෙක්ම විශ්වාස කෙරුණේ ජාජ්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි ලලිත්ගිරි-රත්නගිරි-උදයගිරි විහාර සමූහයම හෝ ඉන් එකක් හෝ පුෂ්පගිරි විහාරයට අයත් බවයි. මෙම ස්ථානවල බොහෝ ගොඩනැගිලි, විවිධ ප්‍රමාණවලින් යුත් ස්තූප, ප්‍රතිමා සහ අනෙකුත් කලාකෘති ගණනාවක්ම දක්නට ලැබේ.

කෙසේනමුත්, 1996-2006 අතර කාලයේ ලංගුඩි කඳුවල සිදුකළ පුරාවිද්‍යාත්මක කැනීම්වල දී පුෂ්ප සභාර් ගිරිය යනුවෙන් අභිලේඛනවල සඳහන් වන මෙම විහාරය සොයාගැනිණි. මෙය පුෂ්පගිරිය බව වර්තමාන විද්වතුන්ගේ මතයයි. මේ වනවිට මෙම අඩවිය, සංචාරක කර්මාන්තයට විවෘත කොට ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

ඔඩිෂාවේ බෞද්ධ අඩවි
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පුරාතන විශ්වවිද්‍යාල
බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාල සහ කොලීජි
ඔඩිෂාවේ අධ්‍යාපනය
පැරණි බෞද්ධ විහාර
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ නටබුන්
ඉන්දියාවේ ස්තූප
ඔඩිෂාවේ පුරාවිද්‍යා ස්මාරක
ඔඩිෂාවේ බුද්ධාගම

පුෂ්පගිරි විහාරය


La Revue recherches en éducation (REE) est une revue scientifique à comité de lecture éditée par l'université de Nantes jusqu'en 2021, puis Nantes Université, nouvelle identité depuis 2022.

Elle est référencée par la liste de revues de sciences de l'éducation publiées par l'AECSE.

Elle est également considérée comme revue qualifiante en sciences de l'éducation par le CNU et l'HCERES, et elle figure sur les listes de revues établies conjointement par ces deux instances publiées conjointement par ces deux organismes.

Historique
La revue est créée en 1993 sous le titre Cahiers du CREN (Centre de recherche en éducation de Nantes de l'université de Nantes).

Liens externes

Revue scientifique en France

Recherches en éducation


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Cerovo enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Cerovo im Okres Krupina.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Cerovo


Ariana Harwicz, née en  à Buenos Aires en Argentine, est une romancière argentine.

Biographie

Ariana Harwicz naît en 1977 à Buenos Aires. Après des études de cinéma et de dramaturgie en Argentine, elle obtient une licence en arts du spectacle et un master en littérature comparée à l'université Paris-Diderot. Elle s'installe définitivement en France en 2007, et réside entre Paris et un petit village située près de la ville de Sancerre, dans le département du Cher, dans la région du Centre-Val de Loire, en compagnie de l'écrivain argentin Edgardo Scott.

Elle publie en 2012 son premier roman, Crève, mon amour (Matate, amor), qui évoque, dans un long monologue intime, les affres et les douleurs de la maternité vécu par une jeune mère en plein doute. Elle publie ensuite les romans La débil mental, en 2014, et Precoz, en 2015. Ces trois romans forment une trilogie involontaire, parfois nommé trilogie de la passion par la critique et la presse.

En 2018, la traduction anglaise de Crève, mon amour (Matate, amor) est nominée pour le prix international Booker.

En 2019, elle publie son quatrième roman, Degenerado, qui raconte l'histoire d'un pédophile.

En 2020, elle publie Desertar, un essai sur la traduction et la littérature, en collaboration avec le traducteur franco-argentin Mikaël Gómez Guthart.

Œuvre

Romans
 Matate, amor (2012)
 La débil mental (2014)
 Precoz (2015)
 Degenerado (2019)

Essais
 Tan intertextual que te desmayás (2013, avec Sol Pérez)
 Desertar (2020, avec Mikaël Gómez Guthart)

Prix et distinctions notables
 Semi-finaliste du prix international Booker en 2018 avec le roman Crève, mon amour (Matate, amor).
 Finaliste du prix Republic of Consciousness en 2018 avec le roman Crève, mon amour (Matate, amor).

Notes et références

Liens externes

Femme de lettres argentine
Romancière argentine
Écrivain de langue espagnole
Naissance à Buenos Aires
Naissance en 1977

Ariana Harwicz


FK Panevėžys er en litauisk fodboldklub fra Panevėžys.

Holdets farver er grøn og hvid. Klubben har hjemmebane på Aukštaitijos stadionas (kapacitet 4.000).

Titler
 A lyga mesterskab (1): 2023

 Pokalturnering (1): 2020.

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Rød og blå.

Nuværende trup

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Virginijus Liubšys (2015–2017)
  Mantas Savėnas (2017)
  Albertas Klimavičius (2017)
  Alexandru Curteian (2018–2020)
  João Luís Martins (2020-2021)
  Valdas Urbonas (11. december 2021–11. september 2022)
  Gino Lettieri (22. september 2022)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 fk-panevezys.lt/
 Facebook
 A lyga alyga.lt
 soccerway

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2015

FK Panevėžys


Nummer-et hits i Norge i 2006 er en liste over de singler der lå nummer et på den norske singlehitliste i 2006. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og udgives af VG-lista.

Historie

Referencer

Se også
 Musik i 2006

2006
Musik i 2006

Nummer-et hits i Norge i 2006


NGC 7490 je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7490
  Auke Slotegraaf: NGC 7490 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7490 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7450 - 7499

7490

NGC 7490


"Are You Entertained" é uma canção do rapper norte-americano Russ com o músico inglês Ed Sheeran. Foi lançada como um single pela Asylum Records e pela Diemon a 22 de Julho de 2022. A música foi produzida exclusivamente por Fred, que co-escreveu a música com os artistas.

Russ conheceu Sheeran em um restaurante chamado Carbone uma vez, e eles conversaram enquanto comiam macarrão e bebiam vinho, o que levou à colaboração.

Vídeo musical
O videoclipe da música foi lançado a 22 de Julho de 2022. Depois do realizador Jamal Edwards ter morrido no dia anterior à gravação do vídeo, Jake Nava acabaou por assumir esta responsabilidade. Os dois artistas prestam homenagem a Edwards. Russ chega à cidade natal de Sheeran, no Reino Unido, em um jato particular e este o pega quando saem para comemorar seus sucessos.

Desempenho nas tabelas musicais
Tabelas semanais

Ligações externas

Vídeo musical de "Are You Entertained" (em inglês) no YouTube

Canções de R&B
Canções de 2022
Singles de 2022
Canções gravadas por Ed Sheeran
Canções compostas por Ed Sheeran
Canções compostas por Fred again
Canções produzidas por Fred again

Are You Entertained


An Panisea tricallosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Panisea tricallosa in nahilalakip ha genus nga Panisea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panisea

Panisea tricallosa


The End of the Affair is a 1951 novel by British author Graham Greene, as well as the title of two feature films (released in 1955 and 1999) that were adapted from the novel. Set in London during and just after the Second World War, the novel examines the obsessions, jealousy and discernments within the relationships between three central characters: writer Maurice Bendrix; Sarah Miles; and her husband, civil servant Henry Miles.

Graham Greene's own affair with Catherine Walston formed the basis for The End of the Affair. The British edition of the novel is dedicated to "C" while the American version is made out to "Catherine". Greene's own house at 14 Clapham Common Northside was bombed during the Blitz.

The End of the Affair is the fourth and final of Greene's "Catholic novels" tetralogy, following Brighton Rock (1938), The Power and the Glory (1940), and The Heart of the Matter (1948).

Synopsis
The novel focuses on Maurice Bendrix, a rising writer during the Second World War in London, and Sarah Miles, the wife of an impotent civil servant. Bendrix is based on Greene himself, and he reflects often on the act of writing a novel. Sarah is based on Greene's lover at the time, Catherine Walston, to whom the book is dedicated.

Bendrix and Sarah fall in love quickly, but he soon realises that the affair will end as quickly as it began. The relationship suffers from his overt and admitted jealousy. He is frustrated by her refusal to divorce Henry, her amiable but boring husband. When a bomb blasts Bendrix's flat as he is with Sarah, he is nearly killed. After this, Sarah breaks off the affair with no apparent explanation.

Later, Bendrix is still wracked with jealousy when he sees Henry crossing the Common that separates their flats. Henry has finally started to suspect something, and Bendrix decides to go to a private detective to discover Sarah's new lover. Through her diary, he learns that, when she thought he was dead after the bombing, she made a promise to God not to see Bendrix again if He allowed him to live again. Greene describes Sarah's struggles. After her sudden death from a lung infection brought to a climax by walking on the Common in the rain, several miraculous events occur, advocating for some kind of meaningfulness to Sarah's faith. By the last page of the novel, Bendrix came to believe in a God as well.

Critical response

The End of the Affair is  often considered among Greene's best novels. Writer Evelyn Waugh favorably reviewed the novel in a September 6, 1951 piece for The Month magazine. Waugh would later write, "Mr Greene has chosen another contemporary form, domestic, romantic drama of the type of Brief Encounter, and has transformed that in his own inimitable way." Waugh also noted that the story was "a singularly beautiful and moving one". Alex Preston writing for The Independent had similar praise for Greene's book: "'The End of the Affair' is his masterpiece: an astonishing, painfully moving interrogation of the contradictions in a Catholicism he couldn't live without but struggled to live with."

The novel was chosen by Robert McCrum for his list of the '100 Greatest Novels in English'.

Writer Jonathan Franzen said that he considered E. M. Forster and Graham Greene overrated, in particular highlighting The End of the Affair. However, he did also comment that he believed that part of the reason for this was his being American, as he said that many authors' brilliance is lost when it crosses the Atlantic. He said that he believed that the effect may have occurred with David Foster Wallace.

Adaptations

In 1955, the book was made into a film, directed by Edward Dmytryk, with the screenplay adaptation by Lenore J. Coffee. David Lewis was the producer and David E. Rose executive producer. It starred Deborah Kerr as Sarah Miles, Van Johnson as Maurice Bendrix, John Mills as Albert Parkis, and Peter Cushing as Henry Miles.

In 1997, the novel was adapted into a play of the same name by Rupert Goold and Caroline Butler.  It was first produced at the Salisbury Playhouse on 9 October 1997, directed by Goold.  The first production included music played by a pianist at the side of the stage, underscoring the text with some period songs sung by the cast. Goold and Butler removed the music from later productions and the play was published without musical interpolation in 2001.

In 1999, the novel was made into another film, The End of the Affair, directed by Neil Jordan. Jordan also wrote the screenplay and produced the film with Stephen Woolley. It starred American actress Julianne Moore as Sarah Miles, English actor Ralph Fiennes as Maurice Bendrix, and Irish actor Stephen Rea as Henry Miles. Julianne Moore was nominated for an Academy Award for Best Actress for her performance.

In 2004, Jake Heggie composed an opera based on the novel. It premiered at the Houston Grand Opera in March of that year, and was subsequently revised into its final form.

In 2011, the novel was adapted into a play by Karla Boos and had its world premiere at Quantum Theatre.

In 2012, an audio edition performed by Colin Firth and produced by Audible.com was released; the recording was recognized as Audiobook of the Year at the Audies Gala in May 2013.

Cultural Influence
Various websites have suggested that the 2012 Bollywood film Jab Tak Hai Jaan might have drawn inspiration from the novel.

The Italian band Daisy Chains has released an album titled A Story Has No Beginning or End, which is the first line of the novel, and the album's second track is titled "The End of the Affair".

The book also inspired the 2014 song "End of the Affair" by English singer-songwriter Ben Howard, from his album I Forget Where We Were.

The book was the inspiration for the 2020 song "The End of the Affair" by Laura Marling on her album Song for Our Daughter.

References

External links

 Nicolas Tredell's London Fictions article on The End of the Affair

1951 British novels
Novels by Graham Greene
Adultery in novels
Catholic novels
Novels set during World War II
British novels adapted into films
Postmodern novels
Novels set in London
Heinemann (publisher) books
Novels adapted into operas

pl:Koniec romansu

The End of the Affair


An Eriochrysis rangacharii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cecil Ernest Claude Fischer. An Eriochrysis rangacharii in nahilalakip ha genus nga Eriochrysis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriochrysis (Poaceae)

Eriochrysis rangacharii


جوجل تشك أوت  هي خدمة دفع إلكترونية مُقدمة من جوجل تهدف إلى تسهيل عملية الدفع عند الشراء عبر الإنترنت. يقوم المستخدمون بتخزين بيانات بطاقاتهم الائتمانية ومعلومات الشحن في حسابهم على جوجل، حتى يصبح بإمكانهم الشراء من المواقع المشاركة في هذه الخدمة بضغطة زر. يقدم جوجل شيك أوت حماية ضد الاحتيال، بالإضافة إلى صفحة موحدة لتعقب المشتريات وحالتهم.

قبل إطلاق هذه الخدمة، كانت هناك تخمينات مبكرة بأن جوجل تقوم ببناء منتج منافس لخدمة باي بال. بالرغم من هذا، فإن نطاق جوجل شيك أوت مركز على السماح بعمليات الدفع التي تتم بين المشتري والتاجر مرة واحدة. وعلى عكس باي بال فإن جوجل تشك أوت لا يسمح باستخدام الأموال المخزنة أو بعمليات الدفع من شخص لشخص.

أثارت إيباي (التي تملك باي بال) بعض الجدل حينما أضافت جوجل شيك أوت إلى قائمة طرق الدفع الممنوعة، وبهذا تمنع مستخدمي إيباي من استخدام جوجل تشك أوت.

كانت خدمة جوجل تشك أوت متاحة لأول مرة في الولايات المتحدة في 28 يونيو 2006. فيما بعد أصبحت الخدمة متاحة في المملكة المتحدة في 13 أبريل 2007.

مراجع

وصلات خارجية

أنظمة دفع
تحويل الأموال إلكترونيا
خدمات جوجل المتوقفة
عملات إلكترونية

جوجل تشك أوت


O'Brother este o trupă americană de rock din Atlanta, Georgia. Au lansat EP-ul de debut In Comparison to Me în 2006. În 2008 s-au alăturat trupei Aaron Wamack și Tanner Merritt. Al doilea EP, The Death of Day, a fost lansat pe 5 mai 2009 de către Favorite Gentlemen Recordings și a avut recenzii pozitive. Trupa a lansat de asemenea cântecul Lay Down, în colaborare cu Sainthood Reps (un proiect secundar al lui Derrick Sherman Brand New), sub formă de vinil, sub egida The Ambitious Guest.

După lansarea albumului The Death of Day, trupa a întreprins un turneu împreună cu Manchester Orchestra și The Features, în perioada februarie-martie 2010. În perioada septembrie-noiembrie 2011, împreună cu Moving Mountains și La Dispute, trupa O'Brother s-a alăturat trupei Thrice în cadrul turneului de promovare a albumului Major/Minor.

Primul lor LP, Garden Window, a fost lansat pe data de 15 noiembrie 2011 și a fost bine primit de critici. Albumul a fost lansat de Triple Crown și a fost co-produs de Andy Hull și Robert McDowell de la Manchester Orchestra. Trupa a înregistrat în cadrul unei sesiuni găzduite de site-ul Daytrotter în noiembrie 2011. În februarie 2012, O'Brother a pornit într-un turneu cu Junius. Aaron Wamack a părăsit trupa înainte de începerea turneului.

Membri
 Tanner Merritt - voce, chitară
 Johnny Dang – chitară
 Jordan McGhin - chitară
 Michael Martens – tobe
 Anton Dang – bas

Foști membri
 Aaron Wamack
 Spencer Ussery
 Kyle Coleman

Discografie

Extended play (EP)
 In Comparison to Me (2006)
 The Death of Day (2009)
 Basement Window (2012)

Long play (LP)
 Garden Window (2011)
 Disillusion (2013)
 Endless Light (2016)

Legături externe

 Pagină oficială O'Brother
 Pagină oficială de Facebook O'Brother

Formații post-hardcore
Muzică experimentală
Formații muzicale fondate în 2006

O'Brother


ملعب فري ستيت أو فوداكوم فارك، هو ملعب مخصص للعبتي الرغبي وكرة القدم وقد بني خصيصاً لاحتضان مباريات كأس العالم للرغبي في 1995 ، ولاحقاً استضاف أربع مباريات ضمن بطولة كأس القارات 2009 وهو أحد ملاعب كأس العالم 2010.

مراجع

مبان ومنشآت في بلومفونتين
ملاعب اتحاد الرغبي في جنوب إفريقيا
ملاعب رياضية اكتملت في 1995
ملاعب رياضية في فري ستيت
ملاعب كأس العالم 2010
ملاعب كأس العالم للرغبي
ملاعب كأس القارات 2009
ملاعب كرة قدم في جنوب إفريقيا
ملاعب كرة القدم في جنوب إفريقيا

ملعب فري ستيت


Ordubad ili  Ordubat je najveće naseljeno mjesto i upravno središte azerbajdžanskog rajona Ordubadskog rajona; drugi po veličini naseljeno mjesto u Nahičevanskoj Autonomnoj Republici (iza grada Nahičevana), oko 88 km jugoistočno od glavnoga i jedinoga grada Nahičevanske Autonomne Republike, Nahičevana, i 94 km sjeverozapadno od Tabriza u Iranu.
Povijesno središte Ordubada je nominirano za upis na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji od 2001. god. kao "planski feudalni grad koji je bio jedan od najvažnijih trgovačkih gradova s karavanima koji su dolazili iz Kine, Europe i Indije".

Zemljopisne odlike

Ordubad se nalazi na nadmorskoj visini od 948 metara, na sjevernoj obali središnjeg dijela rijeke Aras, istočna Zakavkazja, koja je ranije pripadala Perziji, a sada u Azerbajdžanu. Ordubad je podijeljen u pet četvrti: Ambaras, Kurdtatal, Mingis, Sar Šeher i Uč. Ordubad ima veliki broj stabala oraha i duda.

Povijest

Arheološka istraživanja ruskih arheologa u drevnim naseljima Ordubada otkrila su ostatke brončanog doba iz četvrtog stoljeća.
Ordubad je bio važna postaja na putu svile i imao je trgovačke veze s Kinom, Europom i Indijom. Urbano središte je tada bilo na vrhu Ambrasa na lijevoj obali rijeke Ordubadčaj, poznato kao grad Gala. Razvojem Ordubada izgradila su se nove četvrti naselja s desne obale rijeke koje je nazvano Ordubad. To ime je tursko-perzijskog podrijetla i znači "vojni grad" (od turskog ordu, što znači vojska, i perzijskog bad, što znači "grad"), što znači da je grad nastao u vrijeme mongolske ili Il-Khanidske vladavine (1256. – 1335.). Svakako, Hamdalah Mustaufi (pisac iz sredine 14. stoljeća) opisuje ga kao provincijalni grad, jedan od pet gradova koji čine tumān Nahičevan, s finim vrtovima i dobrim grožđem, kukuruzom i pamukom.

Ordubad je strašno stradao u sukobima Osmanlijskog Carstva i Safavidskog Carstva u 16. st.; toliko da su stanovnici bili oslobođeni poreza kako bi se Ordubad obnovio. U 17. i 18. stoljeću na desnoj obali Ordubada uspostavljeni su trgovački centri, što je umanjilo važnost gornjeg grada Gala, a Ordubad je izgrađen u snažno istočnjačkom feudalnom stilu. U svibnju 1829. u Ordubadu je živjelo 644 domaćinstva s populacijom od 2.444 stanovnika. U Ordubadu je bila tržnica, 6 velikih džamija, 6 karavanseraja i most preko rijeke Ordubad. Gospodarstvo Ordubada ovisilo je o trgovini, osobito voća, pšenice i svile, grožđa (40 vrsta), araka, te ponajviše svile koja se izvozila u Veneciju, Marseilles, Amsterdam i mnoga druga mjesta u Europi.

Krajem 18. i početkom 19. st. formiran je Nahičevanski Kanat, koji je nominalno priznavao perzijsku vlast. Nakon Rusko-perzijskog rata (1826.-1828.) Turkmančajskim mirovnim ugovorom 1828. godine ovo područje postaje ruskim posjedom, a Nahičevanski Kanat se ukida.

Godine 1999. zabilježeno je 5.000 stanovnika, od kojih je velika većina pripadala šijitskim muslimanima, jer su Armenci i Rusi činili manjinu.

Znamenitosti

U novom Ordubadu, planiranom u 17. stoljeću, postojalo je pet četvrti s trgovačkim trgovima većih dimenzija, koji su također imali mnoštvo džamija, česama i kupki. Raspored ulica je radijalan i pojavljuje se u obliku lepeze od središta Ordubada. Svaka od ulica ima trg s bunarima kanatima koji su tipično obilježje grada i azerbajdžanske kulture. Srednjovjekovni trg se nalazi u srcu Ordubada, a Džuma džamija (Cümə) je orijentir. Povijesni muzej, smješten na suprotnoj strani, je kupolasta građevina iz 18. stoljeća koja je u prošlosti služila kao trgovina svilom, restoran i zurkhaneh ("kuća snage"). Obližnja zgrada Gejserija je povijesna građevina iz 17. stoljeća koja je danas povijesni i etnografski muzej.

Gospodarstvo

U sovjetskom razdoblju se u Ordubadu pored poljoprivrede razvilo i rudarstvo (bakar, boksit, volfram, kositar). U regiji je u 2015. poslovalo 21 industrijsko postrojenje (npr. prerada mlijeka, proizvodnja sokova od nara), koja su zapošljavala 634 radnika i proizvodili 8469,7 tisuća manata, što je 4,8 puta više od 2005. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Azerbajdžanu
Nahičevanska Autonomna Republika
Gradovi na Svilenom putu

Ordubad


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Železná Breznica enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Železná Breznica im Okres Zvolen.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Zelezna Breznica


La maison Lambrette est une maison classée située dans le centre historique de la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Cette maison est située au 86 de la rue des Raines, une voie de la partie basse et du centre de Verviers. Cette rue est riche en demeures anciennes.

Historique
La demeure a été construite en 1635. Le capitaine Jean Pirotte en a été le premier ou l'un des premiers propriétaires. La maison a été ensuite la propriété de François Franquinet et de sa famille pendant le . Le menuisier Martin Lambrette en a été le locataire au début du  et a laissé son patronyme à cet immeuble. Dans les années 1970, l'immeuble a servi de centre culturel à une association communiste. Devenue propriété de la ville de Verviers, il est prévu que la maison Lambrette fasse l'objet d'une restauration pour y créer des logements d'insertion.

Description
La façade possède quatre travées et trois niveaux (deux étages). Le soubassement est réalisé en pierre calcaire et le reste de la façade est en colombages avec ossature en chêne. Le colombage en sous toiture est constitué de quatorze croix de Saint-André. La porte d'entrée se trouve au-dessus de quatre marches en pierre calcaire bordées par deux murets de pierre sculptés. À l'extrémité droite, une ancienne porte de cave est placée en demi niveau. La façade compte un total de cinquante baies vitrées à croisée groupées par deux, quatre, huit ou douze. Une vitrine a été percée dans la partie gauche du rez-de-chaussée au cours du  quand cet immeuble avait une fonction commerciale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison Vivroux
 Maison Cornet
 Maison des Amis de la Fagne
 Maison Bosard

Bibliographie
 A. PUTERS, Renaissance mosane, p. 197-198
 P.J. RENSONNET, ibidem, p. 107;
 P. BERTHOLET, L'étonnante fortune du marchand-drapier verviétois François Franquinet (1671-1754), dans B.S.V.A.H., t. 61, 1980, p. 142/144.

Patrimoine du XVIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Lambrette
Bâtiment à Verviers
Maison à colombages

Maison Lambrette


Menahem Mendel Diesendruck (Stryi 30 de junho de 1902 – São Paulo 30 de abril de 1974 ), foi rabino da Comunidade Israelita de Lisboa, e rabino de várias comunidades judaicas em São Paulo; cantor barítono, pesquisador e ativista sionista.

Biografia

O rabino Menahem Mendel Diesendruck nasceu em 1902 em Stryi, Galícia, filho de Avraham Hacker e Liba Judith Diesendruck. Em 1911 sua família mudou-se para Viena, onde estudou na Escola Rabínica sob a orientação do rabino Zwi Perez Chajes, rabino de Viena. Estudou também com seu tio, o rabino Dr. Moshe Wundermann, e foi ordenado rabino em 1927. Simultaneamente aos seus estudos rabínicos, adquiriu formação musical em composição e canto no Conservatório de Viena (Universidade de Música e Performances Artísticas de Viena), sob a orientação de Max Klein.

Participou dos movimentos juvenis sionistas em Viena e, entre outros, foi membro da sociedade "Ahavat Zion", onde também conheceu a sua futura esposa, Helena (Elisheva Tzvia) Einhorn. Casaram-se em Antuérpia em 1927.

Entre 1927 e 1930 viveu na Bélgica e em 1928 recebeu sua primeira congregação em Antuérpia, onde estudou tambem com o rabino Avigdor Amiel .

Em Portugal

Em 1930 foi convidado pela comunidade sefardita existente em Lisboa para servir como seu líder espiritual na Sinagoga Shaaré Tikva, ao lado do rabino Abraham Castel, originario de Hebron. Após a morte do rabino Castel em 1944, serviu como rabino da comunidade até 1952. Dotado de um carácter carismático,  exerceu bastante influência sobre a juventude de sua comunidade nas áreas do judaísmo e do sionismo.

Durante a Segunda Guerra Mundial, foi nomeado representante honorário da Agência Judaica, do Keren Hayesod e do Keren Kayemet LeIsrael, para Portugal, Espanha e Marrocos (1940-1945) e presidente da Organização Sionista em Portugal (1940-1944). Nestes cargos, esteve envolvido nos esforços e ações desenvolvidas por aquelas entidades no auxílio dos refugiados judeus que chegavam a Portugal e se instalavam em Lisboa e em outras cidades vizinhas. Trabalhou também em cooperação com as organizações HIAS, Joint, que trabalharam em Portugal para salvar os refugiados.

Recebeu permissão especial para pesquisar os documentos históricos guardados no Arquivo Nacional da Torre do Tombo, relativos à história dos judeus em Portugal, em uma época na qual a consulta áqueles arquivos ainda não era permitida ao público em geral. Com o seu vasto conhecimento da língua hebraica e do judaísmo, contribuiu com investigadores locais que se dedicavam a estas áreas, sendo por isso nomeado membro honorário da Academia das Ciências de Lisboa. Entre outras coisas, participou na pesquisa bibliográfica sobre os livros hebraicos impressos em Portugal antes do século XVI (Incunábulos). Publicou uma série de estudos no campo da música judaica, como "O Judaísmo e a Música" (1937), "As Coplas Sefarditas" (1938) e etc.

No início dos anos 30, quando a cantora lírica e musicóloga Emma Romero da Câmera Reis, promovia shows e recitais nos quais novos compositores interpretavam músicas estrangeiras, Diesendruck colaborou com apresentando-se em uma série de concertos, interpretando canções em hebraico e em iídiche. Destacou-se como cantor de obras clássicas em apresentações que receberam cobertura da mídia nos jornais da época. Foi nomeado membro honorário da Associação Nacional de Música de Câmara e do Conservatório Nacional de Lisboa, onde interpretou as obras dos compositores Schumann, Schubert, Dvožak e Mahler .

No Brasil
No final de 1952, o rabino Diesendruck foi chamado a São Paulo, Brasil, para administrar o colégio "Beit-Chinuch" e o ginasio "Yavne".

Entre 1956-1959, atuou como rabino da comunidade sefardita de São Paulo; Entre 1959-1964, foi rabino na Congregação Israelita Paulista, em sua ala ortodoxa. Desde 1964 e até sua morte, foi rabino da Congregação e Beneficência Sefardi Paulista.

Foi membro de vários conselhos, entre outros da Confederação Israelita do Brasil, da Federação Israelita do Estado de São Paulo, da Organização Sionista do Brasil (foi vários anos vice-presidente da Histadrut) e do Movimento "Mizrachi". Participou de varias reuniões que encorajavam o diálogo inter-religioso, nos quais ele representou o judaísmo e a comunidade judaica. Foi co-fundador e consultor permanente do Conselho de Confraternização Cristã-Judaica. Em reconhecimento aos seus serviços prestados e à sua atividade pública, em dezembro de 1963 recebeu da Câmara Municipal de São Paulo o título de "Cidadão Paulistano".

Publicou diversos artigos sobre temas judaicos em periódicos nacionais e internacionais e ministrou palestras em diversos fóruns na área de ética, filosofia e literatura judaica. Pouco antes de sua morte em 1974, completou seu livro de sermões sobre as porcoes semanais da Torá, que foi publicado em português em 1977, sob o nome de Sermões (segunda edição: 2011).

Sua familia
Seu tio, irmão de sua mãe, foi o filósofo Prof. Zvi Diesendruck, de Cincinnati. Outro tio, Dr. Moshe Wundermann, foi rabino da congregacao "Mikedash Me'at" de Viena, um dos fundadores da agência do movimento "Mizrachi" e de uma escola judaica particular em Stryi. Foi tambem um dos primeiros professores em Stryi, que ministoru aulas de hebraico com pronúncia sefardita.

Deixou tres filhos: Arnold Diesendruck (falecido em 2017), empresário e autor de um livro sobre os anusim de Portugal na era moderna;  Lilly Diesendruck, pintora e artista, e Elhanan Diesendruck, empresário, ex-presidente da Walt Disney no Brasil. Seu neto, Gil Diesendruck, é professor titular de psicologia na Universidade Bar-Ilan. Seu bisneto, Charles Diesendruck, é professor associado de química no Technion .

Suas publicações e escritos (seleção)

 M. Diesendruck, O Dia do regresso . Lisboa 1934
 M. Diesendruck, In Memoriam do Exmo. Sr. Rev. Abraham Castel , Lisboa 1944
 M. Diesendruck, Sermões, São Paulo 2011

Publicou varios artigos de opinião, entre outros:

 M. Diesendruck, "A época Dourada da Península Ibérica", Crônica Israelita, 16/8; 31/8; 16/9 1956
 M. Diesendruck, "A Obra de Samuel Schwarz (Célebre historiador dos cristãos-novos de Portugal)", Brasil-Israel, 40 (dezembro 1953), pp. 15-16"

Deixou vários ensaios manuscritos, incluindo:

 A filosofia judaica no período hispano-árabe
 O comércio dos judeus nos períodos bíblicos e talmúdicos
 Dom Isaac Abravanel
 Maimônides e sua Obra
 A eternidade do problema judaico

Para leitura adicional

 Who's Who in World Jewry, New York 1965, p. 191
 Arnold Diesendruck, "Redescobrindo o rabino Diesendruck", Resenha Judaica, Maio 1984, p. 26
 Samuel Levy, "Mendel (Menahem) Diesendruck", Lúcia Liba Mucznik et. Al., eds., Dicionário do Judaísmo Português, Lisboa 2009, pp. 206-207

Notas de rodapé

Rabinos de Portugal

Menahem Mendel Diesendruck


With the Lights Out, Nirvana'nın 2004 çıkışlı, 3 CD ve bir DVD içeren kutu setidir. İçinde şarkıların ilk halleri ,coverlar ev ve stüdyo kayıtları vardır.

Şarkılar

Disk 1
 Heartbreaker (daha önce yayınlanmamış, 1987'den)
 Anorexorcist (daha önce yayınlanmamış, 1987'den)
 White Lace And Strange (daha önce yayınlanmamış, 1987'den)
 Help Me I'm Hungry (daha önce yayınlanmamış, 1987'den)
 Mrs. Butterworth (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 If You Must (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Pen Cap Chew (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Downer (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Floyd The Barber (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Rauncholda / Moby Dick (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Beans (daha önce yayınlanmamış)
 Don't Want It All (daha önce yayınlanmamış)
 Clean Up Before She Comes (daha önce yayınlanmamış)
 Polly (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 About A Girl (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Blandest (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 Dive (daha önce yayınlanmamış, 1988'den)
 They Hung Him On A Cross (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Grey Goose (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Ain't It A Shame (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Token Eastern Song (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Even In His Youth (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Polly (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)

Disk 2
 Opinion (daha önce yayınlanmamış, 1990'dan)
 Lithium (daha önce yayınlanmamış, 1990'dan)
 Been A Son (daha önce yayınlanmamış, 1990'dan)
 Sliver (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Where Did You Sleep Last Night (daha önce yayınlanmamış, 1989'dan)
 Pay To Play (1990'dan)
 Here She Comes Now (1990'dan)
 Drain You (daha önce yayınlanmamış, 1990'dan)
 Aneurysm (1990'dan)
 Smells Like Teel Spirit (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 Breed (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 Verse Chorus Verse (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 Old Age (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 Endless, Nameless (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 Dumb (daha önce yayınlanmamış, 1991'den)
 D-7 (daha önce yayınlanmamış, 1990'dan)
 Oh The Guilt (1992'den)
 Curmudgeon (1992'den)
 Return Of The Rat (1992'den)
 Smells Like Teen Spirit (1991'den)

Disk 3
 Rape Me (daha önce yayınlanmamış, akustik versiyon 1992'den)
 Rape Me (daha önce yayınlanmamış, elektronik version 1992'den)
 Scentless Apprentice (daha önce yayınlanmamış, 1992'den)
 Heart Shaped Box (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 I Hate Myself And I Want To Die (1993'ten)
 Milk It (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Moist Vagina (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Gallons Of Rubbing Alcohol Flow Through The Strip (1993'ten)
 The Other Improv (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Serve The Servants (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Very Ape (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Pennyroyal Tea (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Marigold (1993'ten)
 Sappy (daha önce yayınlanmamış, 1993'ten)
 Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam (daha önce yayınlanmamış, 1994'ten)
 Do Re Mi (daha önce yayınlanmamış, 1994'ten)
 You Know You're Right (daha önce yayınlanmamış, 1994'ten)

Nirvana albümleri
2004 albümleri
DGC Records albümleri

With the Lights Out


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 676 dans le monde.

 Interstate 676 aux États-Unis
 Route régionale 676 en Finlande
 Route nationale 676 en France

Route 676


Vaugirard () is a station on line 12 of the Paris Métro in the 15th arrondissement.

It is named after the nearby rue de Vaugirard, which in turn was named after the former Place de Vaugirard, renamed to Place Adolphe Chérioux in 1935. The station's name is subtitled Adolphe Chérioux (1857-1934), a former mayor of the district. This street also lent its name to Vaugirard on line 4, which was renamed Saint-Placide on 15 November 1913 to prevent confusion.

The station is unusual in that it contains two shops (a newsagent and clothes store) even though it is not an interchange station.

History
The station opened on 5 November 1910 as part of the original section of the Nord-Sud Company's line A between Porte de Versailles and Notre-Dame-de-Lorette. On 27 March 1931, line A became line 12 when It was taken over by the Compagnie du chemin de fer métropolitain de Paris (CMP), incorporating it into the Paris Métro.

Like most stations along the line, the platforms were modernised with the installation of green metal casings on the walls from the 1950s, subsequently repainted in red.

In 2019, the station was used by 3,445,009 passengers, making it the 141st busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 1,709,593 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 145th busiest of the Métro network out of 304 stations.

In 2021, the station was used by 2,482,886 passengers, making it the 136th busiest of the Métro network out of 304 stations.

Passenger services

Access
The station has 3 accesses:

 Access 1: Place Adolphe Chérioux (with an ascending escalator)
 Access 2: rue d'Alleray
 Access 3: rue des Favorites

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. The lower portion of the side walls are vertical instead of elliptical, as are the other stations constructed by the Nord-Sud company (today on lines 12 and 13).

Unlike many other stations on the line, its characteristic Nord-Sud tiling has disappeared: its vault simply painted white and the side walls covered with a metal casing.

Other connections
The station is also served by lines 39, 70, 80, and 88 of the RATP bus network, as well as the Traverse Brancion-Commerce, an electric bus operated by BE Green from parc Georges Brassens to the Pasteur Institute. At night, it is served by lines N13 and N62 of the Noctilien bus network.

Gallery

Nearby

 Église Saint-Lambert de Vaugirard
 Maison et atelier du maître-verrier Barillet (built by French architect Robert Mallet-Stevens for French glassmaker Louis Barillet)
 Square Adolphe-et-Jean-Chérioux
 Square Saint-Lambert
 Town hall of the 15th arrondissement

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 15th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1910
Paris Métro line 12

Vaugirard station


Eyalet askerleri, başlıca topraklı veya tımarlı sipahi olarak adlandırılan süvarilerle; yaya, müsellem, azab ve  akıncılardan oluşan askerî bir sınıftı. Osmanlı ordusunun önemli bir kısmını oluşturan Türk ve Müslüman askerlerden oluşmaktaydı. Bu askerler yeniçerilere göre daha üst düzey sayılmış ve daha fazla gelir elde etmiştir.  Bu sınıfa dahil askerler de gördükleri hizmetlere göre, azablar, sekban ve tüfekçiler, icareliler, lağımcılar ve müsellemler olmak üzere beş gruba ayrılırdı.

Azab
Azab Osmanlı Devleti'nde çoğunlukla garnizon komutanı olarak görev yapan bir askerî birimin adıdır. Sözcüğün anlamı "bekar erkek"tir. Daha evlenmemiş genç erkekler azab yazılabilirlerdi. Tersane ocaklarında çalıştırılan askerî sınıfa bekâr olmaları koşulu ileri sürüldüğünden ötürü Azab denirdi.

Azablar sefer sırasında ordunun en önünde yer alan bölüktür. Genellikle en çok ölü onlardan verilir ve düşmanı ilk karşıladıklarında her şey için azabı onlar çekerler. Hem kendileri yıpranır hem de düşmanı yıpratırlar ve geriye kalan orduya daha az iş kalır.

İcareliler
Sadece sınırlarda bulunan kent ve kalelerde kullanılan yerli topçulardır. Bunların subayları kuşkusuz topçuluk bilgileri bulunması gerektiğinden Eyalet Paşalarının komutasında bulunmak üzere İstanbul'dan gönderilirlerdi.

Lağımcı
Kuşatma altındaki surlarının altından tünel (lağım) kazmak suretiyle yıkan veya düşmanın açtığı tünelleri kapatan askerî sınıf.

Yer altında yollar açarak fitil ve barutla kale bedenlerini yıkan veya lağım açarak berheva eden lağımcılık, Osmanlı ordusunda çok gelişmişti.

Müsellem
Başlangıçta atlı birliklerdi. Daha sonra geri hizmet kıtaları içine alındılar. Savaş zamanında, ordunun önünde giderek yol açmak ve köprü yapmakla görevli askerlerdir.

Serhat kulu
Sınırlar saptanmaya başlandıktan sonra bile, akıncılık tamamen ortadan kaldırılamamıştır. Bunun üzerine hükûmet, düşman tarafından gelebilecek saldırıya karşı koymak ve fırsat düştükçe "çeteye gitmek" üzere sınırlarda "Serhat Kulu" denilen süvari sınıfından askerin sürekli olarak konulmasını ve kullanılmasını gerekli görmüştür.

Deli (Delil)
Savaşırken ayı postu giyerek ordunun önünde bulunurdu ve düşmanları korkuturdu. Düşmana korkusuzca saldırmaları nedeniyle "deli" olarak adlandırılmışlardır. Aslı "delil" olmakla beraber, halk arasında "deli" olarak anılan süvariye denir.

Gönüllü
Gönüllü her yere kendi arzu ettiği gibi  hareket eden ya da kendi isteğiyle yaptığı ya da yaptıran demektir.

Beşliler
Her beş haneden bir kişi alınarak oluşturulan bu birlikler sınırdaki kalelerin korunmasında görevlendirilirdi.

Akıncılar
Akıncılar devlet sınırlarında beklerler ve devleti gelecek dış saldırılara karşı korurlar. Yani devletin siyasi bütünlüğü için bir nevi zırh olurlar. Ve aynı zamanda düşmana vur kaç yapıp zayıflatırlar.

Tımarlı sipahiler

Sipahiler, Kapıkulu Ocağı'na bağlı ve eyaletlerde dirlik sahipleri besledikleri atlı askerlerdir. Tımar sahibi süvariler ordunun en büyük gücünü oluşturmaktaydı. Tımarlı Sipahiler düzenli maaş almaz, belirli hanelerden para toplarlardı.

Kaynakça

Eyalet askerleri


Sert zar veya kalın zar, beyin dokusunu ve omuriliği çevreleyen beyin zarlarının en kalın ve en dıştaki katmanıdır. Mezoderm tabakasından köken almaktadır. Pia mater ve araknoid zarın arasında bulunan beyin-omurilik sıvısının korunmasından sorumludur.

İki kat halinde bulunmaktadır;
 Superficial (Yüzeyel) kat
 Derin kat.

Dura mater iki yerde beyini bölümlere ayırarak da bir vazife görmektedir. Biri her iki serebral hemisferin ayrıldığı falx cerebri ve diğeri de oksipital lob ve cerebellumun (beyincik) ayrıldığı tentorium cerebri.

Duranın her iki katı nöral dokunun hemen hemen tamamı boyunca beraber seyretmektedirler. Bazı yerlerde iki kat arasında beynin venöz drenajını (kirli kanın geri dönmek için toplandığı alanlar) sağlayan yapılar yer almaktadır ki bunlara venöz sinüsler denmektedir.

Erişkinlerde 1. sakral vertebra seviyesinde son bulur.

Kaynakça

Nöroanatomi
Beyin zarları

Dura mater


Akademmistetchko () est une station terminus de la  Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Sviatochyne de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2003, elle est desservie par les rames de la ligne M1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Akademmistetchko, est un terminus de la Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1) du métro de Kiev. Terminus ouest de la ligne M1 elle est située avant la station Jitomirska, en direction du termius est Lisova.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station terminus Akademmistetchko est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la prolongation depuis l'ancien terminus Svyatochin. La station est due aux architectes T. Tselikovskaya, V. Gnevishev, M. Alyoshkin et A. Krushinsky.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Akademmistetchko est desservie par les rames de la ligne M1.

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Svyatochins'ko-Brovars'ka (M1)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M1 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2003
Terminus d'une ligne du métro de Kiev

Akademmistetchko (métro de Kiev)


Conleth Seamus Eoin Croiston Hill (født 24. november 1964) er en nordirsk skuespiller, der har optrådt på scenen i både britiske og amerikanske forestillinger. Han er bedst kendt i rollen som Varys i tv-serien Game of Thrones.

Udvalgt filmografi

Film
 Mig og Melody (2009) – Brockman
 Perrier's Bounty (2009) – Russ
 Laksefiskeri i Yemen (2011) – Bernard Sugden
 Serena (2014) – Dr. Chaney, ukrediteret
 A Patch of Fog (2015) – Sandy Duffy

Tv-serier
 Game of Thrones (2011–19; 46 afsnit) – Varys
 Suits (2013; 6 afsnit) – Edward Darby
 Kriminalkommissær Foyle (2015; enkelt afsnit) – Sir Ian Woodhead

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Nordirland
Filmskuespillere
Teaterskuespillere
Tv-skuespillere

Conleth Hill


Slaget ved Helsingborg kan henvise til

 Slaget ved Helsingborg (1362)
 Slaget ved Helsingborg (1535)
 Slaget ved Helsingborg (1710)

Slaget ved Helsingborg


A Copa Super 8 de 2021–22 foi um torneio de basquetebol realizado no período entre os dois turnos do Novo Basquete Brasil (NBB) e organizado pela Liga Nacional de Basquete. Esta foi a quarta edição da Copa Super 8, uma competição inaugurada em 2018.

Participantes e regulamento
O torneio foi composto por jogos eliminatórios com chaveamento pré-determinado, nos quais as oito equipes melhores colocadas do primeiro turno do NBB 2021-22 se enfrentam. Nesta edição, os jogos das quartas de final foram Franca e Caxias do Sul, Flamengo e Paulistano, Minas e Unifacisa, além de São Paulo e Bauru.

Confrontos

Negrito - Vencedor do confronto
Itálico - Time com vantagem de mando de quadra

Classificação final
Apesar de ser composta por um sistema eliminatório, o regulamento da competição determinou uma classificação final estabelecida seguindo os critérios de fases alcançadas e posicionamentos do NBB.

Basquetebol de 2021 no Brasil
Basquetebol de 2022 no Brasil

Copa Super 8 de Basquete de 2021–22


Sud Mennucci es un municipio brasileño en el interior del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º41'27" sur y a una longitud 50º55'26" oeste, estando a una altitud de 386 metros, a una distancia de 627 kilómetros de la capital del estado. Su población censada por el IBGE en 2010 es de 7440 habitantes.

Posee un área de 590 km².

Clima
El clima de Sud Mennucci puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Hidrografía
 Río Tietê
 Río São José dos Dourados

Carreteras
 SP-310

Administración
 Prefecto: Celso Torquato Junqueira Franco (2009/2012)
 Viceprefecto: Nelson Gonçalves de Assis
 Presidente de la cámara: Antonio de Araújo Lofego PV (2011/2012)
 Vice-Presidente: Cleonice Luiz Días PSDB
 1º Secretário: Valdir Satin PSDB

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Sud Mennucci (São Paulo)


Hasan i Sabbah Tovar () (Qom, Irán, 1050 - Alamut, 12 de junio de 1124), también conocido como El Viejo de la Montaña, fue un reformador religioso, autor y precursor de la nueva predicación o da'wa de los ismailitas nizaríes que pretendía reemplazar la antigua da'wa de los ismailitas fatimíes de El Cairo.

Hasan-e Sabbah (حسنى صباح) es la variante persa de su nombre. También suele aparecer citado por la forma árabe, Hasan al-Sabbah (حسن الصباح) o sus variantes Hasan ibn al-Sabbah (حسن بن الصباح), Al-Hasan ibn al-Sabbah (الحسن بن الصباح) o el sobrenombre Alauddin (علاء الدين).

Es conocido sobre todo por haber sido el inspirador y jefe de los llamados hashshashín (حشاشين palabra que ha pasado a numerosas lenguas como "asesino") o Secta de los Asesinos, ya que la comunidad que fundó y dirigió utilizaba con frecuencia el homicidio político como estrategia. La mayor parte de los datos sobre Hasan y sus seguidores proceden de sus enemigos, ya que la documentación generada por la secta fue destruida por los mongoles cuando arrasaron la fortaleza de Alamut, sede de la misma.

Rashid al-Din Sinan, uno de sus dos biógrafos, describe a Hasan como descendiente directo de los reyes Himyaríes del Yemen y que su padre llegó procedente de Kufa en el actual Irak. Por el contrario, Ata Malik Juvayni, su otro biógrafo, sugiere que el padre de Hasan vino desde el Yemen, pasando por Kufa.

Primeros años

El propio Hasan escribió una autobiografía de los primeros años de su vida en una obra llamada Sargozašt-e-sayyedna (Aventuras de nuestro Señor), que se encontraba en la biblioteca de Alamut, la cual no ha sobrevivido. Esto se sabe solo por las citas hechas por autores persas posteriores. Tras la toma de la fortaleza en 1256 por el mongol Hulagu Jan, la obra sería destruida.

Hasan también escribió un tratado en persa, sobre la doctrina del ta'līm (las enseñanzas del imán), llamado al-Fusul al-arba'a. El texto tampoco existe ya, pero Al-Shahrastani y varios historiadores persas lo han citado o parafraseado.

De acuerdo con su autobiografía, Hasan-i Sabbāh nació en la ciudad de Qom, en Persia, en una familia chiita duodecimana. Nacido y criado en Persia, su padre era un árabe de origen yemení, que abandonó Kufa (en la actual Irak) para establecerse en Qom.

Más tarde, la familia se trasladó a Rayy, en Irán, ciudad con una historia de pensamiento radical desde el . Aquí desarrolló Hasan un gran interés por cuestiones metafísicas, y se adhirió al código de instrucción duodecimano. Desde los siete años hasta los diecisiete, estudió en casa, llegando a dominar distintas materias, como quiromancia, lenguas, filosofía, astronomía y matemáticas (especialmente la geometría).

Rayy era también el centro de la actividad de misioneros ismailitas en la región. En este tiempo, el ismailismo estaba creciendo en Persia y otros lugares al este de Egipto. Los ismailitas persas apoyaban a la da'wa dirigida por el Califato Fatimí de El Cairo, y reconocían la autoridad del Imán-Califa al-Mustanṣir.

En Rayy, un joven Hasan entró en contacto con Amira Zarrab, un misionero que le introdujo en la doctrina ismailita. Hasan al principio no estuvo muy impresionado, pero su interés creció gradualmente, tras participar en muchos apasionados debates. La convicción de Zarrab convenció a Hasan de profundizar en las doctrinas ismailitas, y en última instancia en cambiar su fe.

Conversión al ismailismo

Una grave enfermedad haría reflexionar a Hasan sobre las enseñanzas de Zarrab. La idea de morir antes de conocer una nueva verdad fue suficiente para abrazarse a la nueva fe. Otro misionero ismaelí, Abu Najm Sarraj, le iniciaría en la adquisición de nuevos y recónditos puntos de vista. Por último, Mu'min, un tercer misionero, le tomó un juramento de fidelidad al califa fatimí de El Cairo, pasando de este modo a formar parte de la secta ismailí, en la cual no tardaría en alcanzar una posición importante.

En 1071, Abd al-Malik ibn at-Tash, jefe de los ismailíes en la región, nombró a Hasan como da'i oficial, ordenándole misionero, y aconsejándole ir a Egipto, para completar sus estudios. Sin embargo, no se dirigió directamente a El Cairo, sino que este fue el inicio de un período de veinte años dedicado a la misión y los viajes, que terminaría cuando Hasan decidió establecerse en Alamut.

La leyenda afirma que en su juventud, Hasan llegó a entablar amistad con dos de los hombres más grandes de su tiempo: el astrónomo y poeta Omar Jayyam y el político Nizam al-Mulk. Este último, años más tarde, mandaría perseguirlo para impedir que siguiera propagando su ideología revolucionaria, y sería ajusticiado por un miembro de la secta.

Sus viajes

Antes de llegar a Egipto en 1078, Hasan estuvo en Azerbaiyán, Mayyafairiqin y Damasco. De su estancia en Egipto durante un año y medio se sabe muy poco, aunque se cree que fue allí donde Hasan comenzó a concebir la futura orden de los asesinos.

Desde Egipto regresó a Isfahán pasando antes por Alepo. Más tarde viajaría durante nueve años por Persia, pasando por Yazd, Kirmán y Juzestán. Después pasaría tres años en Damghán, donde parece ser que se apoderó del castillo de Gerdkuh y estableció un importante Centro de los Asesinos. Desde Damghán enviaría a los primeros misioneros a la región de Alamut.

En sus viajes iba buscando nuevos adeptos a la fe ismailí que le permitieran fundar una comunidad permanente y fuertemente defendida. La búsqueda de un lugar adecuado para tal comunidad hizo que Hasan se fijara en la zona de los Montes Elburz, conocida antiguamente como Tabaristán, que se corresponde con las modernas provincias de Guilán y Mazandarán en la actual Irán. Durante muchos siglos esta zona sirvió de refugio a ismailíes y otros heterodoxos musulmanes.

Alamut

Su búsqueda de una base desde la cual dirigir su misión finalizó en 1088, cuando encontró el castillo de Alamut, en el área de Rudbar (actual Qazvín, Irán). Se trataba de una fortaleza que guardaba un valle de unos cincuenta kilómetros de largo y cinco de ancho. Esta fortaleza había sido construida alrededor del año 865. Según la leyenda, fue construida por un rey que vio a su águila volar hasta posarse sobre una roca, un presagio propicio que este rey, Wah Sudan ibn Marzuban, supo comprender, y por eso llamó al fuerte Aluh Amu(kh)t ("La enseñanza de las águilas").

La adquisición de la fortaleza por Hasan se llevó a cabo sin derramamiento de sangre. Para ello, empleó una paciente y deliberada estrategia, que le llevó dos años. Primero envió a sus Daʻiyyīn y Rafīk para ganarse a los habitantes de los pueblos del valle, y una vez convertidas las personas importantes, los infiltró en la fortaleza, las cuales a su vez intentaron convertir a Alid, su gobernador. Alid fingió convertirse, con lo que consiguió conocer a todos los conversos y expulsarlos del castillo.

Tras este fracaso, Hasan siguió por los alrededores de Daylán convirtiendo a muchos gracias a sus dotes de persuasión y gran ascetismo. Por otro lado, los expulsados de Alamut consiguieron convencer a Alid para que los perdonara y les dejara entrar nuevamente al castillo, lo cual facilitó la entrada clandestina de Hasan. Cuando el gobernador descubrió su existencia ya no pudo hacer nada dado que la mayoría de los residentes de Alamut eran fieles a Hasan, que se hizo con el control de la fortaleza en 1090.

De este modo Hasan tuvo lo que deseaba: una base segura y permanente desde donde enviar dai's a todo el mundo. Al mismo tiempo siguió una política de expansión territorial, apoderándose de castillos o construyendo otros nuevos. Allí comenzaría a desarrollarse la secta de los Asesinos, que pasaron a la historia como encarnizados asesinos.

La vida en Alamut, y probablemente en el resto de fortalezas, era sumamente rígida y austera. La legendaria severidad de Hasan se pone de manifiesto en dos incidentes en los que mandó dar muerte a sus propios hijos. El mayor, Ustad Husain, fue ejecutado tras la que luego sería una falsa acusación de haber estado involucrado en la muerte de un daí. A Muhammad, su segundo hijo, lo mandó ejecutar por contravenir el mandato islámico de abstenerse de probar bebidas alcohólicas (vino).

En sus últimos días, tras caer gravemente enfermo, nombró sucesor a Bozorg'omid y canciller de propaganda a Dehdar Abu Alí, disponiendo que, conjuntamente, con su canciller militar, Kiya Ba Ya'far, dirigieran el gobierno y la administración de la amplia red de fortalezas que constituía su reino en el período de mayor expansión. De este modo dejó garantizada la transmisión de poderes. Poco después moriría.

Referencias

Enlaces externos

Educadores de Irán
Religiosos islámicos
Religiosos de Persia
Ismailismo
Religiosos del siglo XI
Iraníes del siglo XI
Nacidos en Qom
Musulmanes del siglo XI
Musulmanes del siglo XII

Hassan-i Sabbah


Panter, genel olarak Panthera cinsine ait büyük kedilerin; Türkçede ise özellikle Panthera pardus türünün adıdır. Çoğu dilde pars (Panthera pardus), jaguar (Panthera onca) veya puma (Puma concolor) için kullanılabilir. Özellikle melanistik bireyler sıklıkla bu isimle anılırlar.

Kara panter, postunda benek ve lekeleri hâlâ bulunan fakat melanin pigmenti fazlası nedeniyle tamamen siyah görünen pars ve jaguarlara denir; bu renk başkalaşımı ayrı bir tür ya da alt tür göstergesi değildir. Kardeş yavrular arasında benekli ve melanistik postlu bireyler bir arada olabilirler.

Melanistik parslar

Parslarda (Panthera pardus), melanin salgısınından sorumlu alel çekiniktir. Post, mor menevişli kuzgunî renkte olur; yoğun bitki örtüleri ve yağmur ormanları gibi gölgelik habitatlarda postu bu renkte olan bireylerin kriptik avantajı olduğu düşünülmektedir. Örneğin, böyle bir bitki örtüsünün hakim olduğu Güneydoğu Asya, Malezya nüfuslarında melanizm %50 oranında olup, yine Çin, Myanmar, Assam-Nepal ve Güney Hindistan'ın Travankor bölgesinde cengellerde yaşayan parslarda yoğunlukla gözlemlenmiş, Malay Yarımadası'nda melanistik nüfusun benekli nüfustan daha yüksek olduğu kaydedilmiştir. Siyah genin, yağmur ormanlarında yaygın virüslere dirençteki rolü de bu bölgelerdeki yüksek nüfusta etkili olabilir.

Son araştırmalara göre (O'Brien, 1996) Afrika grubunu temsil eden tek alt tür olan Afrika parsında (P. p. pardus) melanizm daha enderdir; Habeşistan, Kenya Dağı'ndaki ormanlar ve Aberdares'te kaydedilmiş az sayıda birey vardır. Kamerun'da istivai ormanlarda şu ana kadar tek bir melanistik birey gözlemlenmiştir. (Turnbull-Kemp, tarih: ?)

Sonuç olarak, pars alt türleri arasında Asya grubu, melanokortin almacı üzerinde etkili ASIP peptidini üreten agouti geni açısından daha zengindir.

Melanistik jaguarlar

Parslardan farklı olarak, jaguarlarda (Panthera onca) melanizm geni başattır. Siyah jaguarlar, benekli jaguarlarla çiftleştiklerinde benekli yavruları olabilir, ama iki siyah jaguarın her zaman siyah yavrusu olur. Başkalaşımın çekinik olduğu parslardan bu şekilde ayrılırlar. Jaguarlarda melanizm geninin başatlık ilişkisi, eksik başatlık olarak tarif edilir: genin iki kopyasını taşıyan bireylerde postun fon rengi daha koyu, genin tek kopyasını taşıyanlarda kahverengili bir is rengidir.

Gabon'un ulusal sembolleri
Jaguar

Panter


المكتب القومي الأبحاث الاقتصادية National Bureau of Economic Research هو مؤسسة لعمل الدراسات والأبحاث الاقتصادية تقع في الولايات المتحدة.

الاعضاء

الفائوزن بجائزة نوبل بالاقتصاد

 كريستوفر ا سيمز 2011
 توماس ج سارجنت 2011
 بيتر دايموند 2010
 ديل مورتنسن 2010
 بول كروغمان 2008
 إدوارد بريسكوت 2004
 فين كيدلاند 2004
 روبرت آنجل 2003
 جوزيف ستيجلز 2001
 جورج أكرلوف 2001
 جيمس هيكمان 2000
 دانييل مكفادين 2000
 روبرت ميرتون 1997

 مايرون سكولز 1997
 روبرت لوكاس جونيور 1995
 روبرت فوغل 1993
 غاري بيكر 1992
 جورج ستيجلر 1982
 ثيودر شولتز 1979
 ميلتون فريدمان 1976
 فاسيلي ليونتييف 1973
 سيمون كوزنتس 1971

المصادر

وصلات خارجية
 الـموقع الرسمي

الاقتصاد في 1920
أبحاث في ماساتشوستس
تأسيسات سنة 1920 في الولايات المتحدة
حائزون على جائزة نوبل في الاقتصاد
دراسات
معاهد أبحاث في الولايات المتحدة الأمريكية
معاهد بحوث اقتصادية
منظمات أسست في 1920
مؤسسات فكر ورأي سياسية واقتصادية في الولايات المتحدة
منظمات غير ربحية مقرها في ماساتشوستس

المكتب القومي للأبحاث الاقتصادية


La batalla de Boju (chino: 柏舉之戰) fue la batalla decisiva de la guerra librada en 506 a. C. entre Wu y Chu, dos reinos principales durante el período de primavera y otoño de la antigua China. Las fuerzas de Wu fueron conducidas por el rey Helü, su hermano Fugai y el exiliado de Chu Wu Zixu. Según el Shiji de Sima Qian, Sun Tzu, el autor de El arte de la guerra, era un comandante principal del ejército de Wu, pero no fue mencionado en el Zuo Zhuan y otros textos históricos anteriores. Las fuerzas de Chu fueron lideradas por Lingyin (primer ministro) Nang Wa (también conocido como Zichang) y Sima (comandante militar en jefe) Shen Yin Shu. Los Wu salieron victoriosos y capturaron y destruyeron la capital de Chu, Ying.

Antecedentes
Wu era originalmente un estado menor al este de Chu, que era una gran potencia del Período de Primavera y Otoño y frecuentemente estaba en guerra con el estado de Jin, la otra gran potencia al norte de Chu. Para controlar la expansión de Chu, Jin hizo una alianza con Wu, entrenó al ejército de Wu y les enseñó a usar carros. Wu gradualmente se hizo más fuerte, y en el año 584 a. C. derrotó a Chu por primera vez y anexó la ciudad de Chu de Zhoulai. En los siguientes 70 años, Chu y Wu pelearon diez guerras, y Wu ganó la mayoría de ellas.

Durante el reinado del rey Ping de Chu, el corrupto oficial Fei Wuji indujo al rey a casarse con la novia del príncipe heredero Jian. Temiendo la venganza del príncipe cuando se convertiría en rey, Fei persuadió al rey Ping para exiliar al príncipe Jian y matar a su consejera Wu She junto con su hijo Wu Shang. El segundo hijo de Wu, Wu Zixu escapó al estado de Wu y juró venganza. Fei Wuji fue ejecutado más tarde por Nang Wa y Shen Yin Shu.

En el reino de Wu, Wu Zixu se convirtió en un consejero de confianza del príncipe Guang y lo ayudó a asesinar a su primo el rey Liao de Wu. El Príncipe Guang ascendió al trono y fue conocido como el Rey Helü de Wu.

Los estados rivales de Wu y Chu estaban en guerra ya desde más de cincuenta años. Las hostilidades terminaron finalmente con esta batalla. Esta guerra es parte del período histórico conocido como las Primaveras y Otoños.

Las fuerzas de Chu estaban dirigidas por Nang Wua, el corrupto Primer Ministro de dicho estado, su plan era conquistar Wu invadiéndolo con su amplia ventaja numérica. Ante estas noticias el rey Helü de Wu nombró como comandante de su ejército al general Sun Tzu, quién rápidamente convirtió las tropas en una fuerza eficiente y disciplinada aunque pequeña.

Considerando que sería un suicidio tomar una actitud defensiva o tratar de enfrentar frontalmente a las fuerzas de Chu Sun Tzu opto por distraer y debilitar al enemigo atacando pueblos y ciudades poco defendidas en la zona fronteriza y finalmente atacó sus territorios desguarnecidos en el interior. El ejército de Chu tuvo que abandonar los planes de invasiones y tuvo que enfocarse en intentar destruir a la pequeña fuerza enemiga que al saber que se aproximaban las tropas de Chu se marchaba a atacar otro punto aprovechando su mayor velocidad.

Finalmente en un intento de forzar a Sun Tzu a una batalla abierta Nang Wa atacó el Cao, un pequeño estado aliado de Wu. El comandante de Wu envió solo un pequeño contingente a apoyar a sus aliados y en su lugar se dirigió a Ying, capital de Chu. Nang Wa fue forzado a detener su ataque e ir a defender la capital de su estado.

La batalla
La batalla final fue planeada en conjunto entre el rey Helü y sus generales Sun Tzu y Wu Zixu. Mientras que el rey Jing de Zhou fue forzado a abandonar Ying por el ataque enemigo las tropas de Wu tomaron una formación muy parecida a la adoptada por Aníbal Barca en la batalla de Cannas. En cuanto las fuerzas de Nang Wa llegaron fueron a socorrer a su capital y detener el ataque, que resultó nada más que una distracción pues fue entonces que se dieron cuenta de que era una trampa. Fueron emboscadas y destruidas por 22.000 soldados enemigos, su capital sufrió el mismo destino poco después.

Consecuencias
El rey Jing regresó a los restos de su capital en 505 a. C. después de la retirada de sus enemigos.

Referencias

Enlaces externos
 Zhou Dynasty 1131 - 221 BC Part VI
 The Art Of War - 7 Great Battlefields

Boju
China en el siglo VI a. C.
Boju
Boju

Batalla de Boju


Çukurören, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Çukurören, Suluova - Amasya ili Suluova ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Çamlıdere - Ankara ili Çamlıdere ilçesine bağlı mahalle
 Çukurören, Güdül - Ankara ili Güdül ilçesine bağlı mahalle
 Çukurören, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
 Çukurören, Gölpazarı - Bilecik ili Gölpazarı ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Bilecik - Bilecik ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Korgun - Çankırı ili Korgun ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Yığılca - Düzce ili Yığılca ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Mihalıçcık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Çukurören, Keçiborlu - Isparta ili Keçiborlu ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Eflani - Karabük ili Eflani ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Gediz - Kütahya ili Gediz ilçesine bağlı köy
 Çukurören, Zonguldak - Zonguldak ili merkez ilçesine bağlı köy

Çukurören


An Restio distichus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christen Friis Rottbøll. An Restio distichus in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio distichus


Silvio d'Anza (Frankfurt, 29. rujna 1974.) je hrvatsko-njemački pjevač (tenor).
D'Anzi se pripisuje Pop-glazbi, pri čemu se u glazbi nalaze i elementi klasične glazbe.

Životopis
Ante Tolić sin je hrvatske iseljeničke obitelji iz Imotskog.
U svojoj mladosti je igrao u raznim mladim nogometnim klubovima. Vrlo rano se je odlučio za glazbu. Prva glazbena iskustva stekao je u crkvenom zboru. Studirao je pjevanje i glasovir na Frankfurtskom sveučilištu za glazbu i izvedbenu umjetnost gdje je diplomirao kao tenor opere.

Započeo je profesionalnu karijeru opernog pjevača s klasičnim paradnim ulogama u zemlji i inozemstvu kao lirski tenor. Također je počeo stvarati vlastite pjesme, a kasnije je prešao iz klasične glazbe u popularnu glazbu. Objavio je pet albuma u Hrvatskoj, Sloveniji, Srbiji, Švicarskoj, Austriji i Njemačkoj. Godine 2008. nastupio je u Njemačkoj na televizijskom programu Winterfest der Volksmusik u gradu Riesa, gdje je predstavio svoj album Heute, morgen.

Diskografija
 Music (2003; Croatia Records)
 The Gentlemen Songs (2005; Prime Records)
 Romances (2006-07; Madem Grüezi)
 Heute, morgen, für immer (2008; Sony Music / 105music)
 Baila, Baila – Singleauskopplung vom Album "Heute, morgen für immer" (2008; Sony Music / 105music)
 Tanze mit mir in den Morgen (2009; Sony Music / 105music)
 SILVIO D'ANZA (2012; Sony Music / Palm Records)
 DA CAPO(2013; BVL MUSIC / EDITION 88)
 Ewig Uns(2016; K-Tel)

Vanjske poveznice
Imoćanin Ante Tolić (Silvio d'Anza) oduševio 50.000 Nijemaca , imotskenovine.hr
Njemački Imoćanin Silvio d'Anza objavio novi album "Ewig uns , crodnevnik.de

Hrvatski operni pjevači

Hrvatski pop pjevači

Silvio d'Anza


Vizinho
 Vizinhos (filme de 2014)
 Vizinhos (filme de 2022)
 Vizinhos (série de televisão)

Desambiguação

Vizinhos