Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi MotoGP za 2006. godinu je osvojio američki vozač Nicky Hayden na motociklu Honda RC211V s momčadi Repsol Honda Team.
Ovo je posljednja sezona u kojoj su se u klasi MotoGP koristili motocikli zapremine do 990 cm3, jer su se za 2007. godinu počeli koristiti motocikli zapremine motora do 800 cm3.

Raspored utrka i osvajači postolja
2006. godine je bilo na rasporedu 17 trkačih vikenda Svjetskog prvenstva, te su na svima vožene utrke u klasi MotoGP.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 80%"
! !! !!staza !! !!width="10%"|službeni naziv utrke !! !! !! !!motocikl !!pobjednik !!motocikl !!drugoplasirani !!motocikl !!trećeplasirani !!motocikl !!
|-
|1 ||<small> 26. ožujka 2006. || Jerez ||VN Španjolske ||<small> Gran Premio betandwin.com de España
| Loris Capirossi ||Ducati || Loris Capirossi ||Ducati
| Loris Capirossi ||Ducati || Dani Pedrosa ||Honda || Nicky Hayden ||Honda
|
|-
|2. ||<small> 8. travnja 2006. || Losail ||VN Katara ||<small> Commercialbank Grand Prix of Qatar
| Casey Stoner ||Honda || Valentino Rossi ||Yamaha
| Valentino Rossi ||Yamaha || Nicky Hayden ||Honda || Loris Capirossi ||Ducati
|
|-
|3 ||<small> 30. travnja 2006. || Istanbul Park ||VN Turske ||<small> Grand Prix of Turkey
| Chris Vermeulen ||Suzuki || Toni Elías ||Honda
| Marco Melandri ||Honda || Casey Stoner ||Honda || Nicky Hayden ||Honda
|
|-
|4 ||<small> 14. svibnja 2006. || Shanghai ||VN Kine ||<small> Polini Grand Prix of China
| Dani Pedrosa ||Honda || Dani Pedrosa ||Honda
| Dani Pedrosa ||Honda || Nicky Hayden ||Honda || Colin Edwards ||Yamaha
|
|-
|5 ||<small> 21. svibnja 2006. || Le Mans - Bugatti ||VN Francuske ||<small> Alice Grand Prix de France
| Dani Pedrosa ||Honda || Valentino Rossi ||Yamaha
| Marco Melandri ||Honda || Loris Capirossi ||Ducati || Dani Pedrosa ||Honda
|
|-
|6 ||<small> 4. lipnja 2006. || Mugello ||VN Italije ||<small> Gran Premio d'Italia Alice
| Sete Gibernau ||Ducati || Loris Capirossi ||Ducati
| Valentino Rossi ||Yamaha || Loris Capirossi ||Ducati || Nicky Hayden ||Honda
|
|-
|7 ||<small> 18. lipnja 2006. || Catalunya (Barcelona) ||VN Katalonije ||<small>  Gran Premi Cinzano de Catalunya
| Valentino Rossi ||Yamaha || Nicky Hayden ||Honda
| Valentino Rossi ||Yamaha || Nicky Hayden ||Honda || Kenny Roberts Jr ||KR211V
|
|-
|8 ||<small> 24. lipnja 2006. || Assen ||VN Nizozemske ||<small> A-Style TT Assen
| John Hopkins ||Suzuki || Nicky Hayden ||Honda
| Nicky Hayden ||Honda || Shinya Nakano ||Kawasaki || Dani Pedrosa ||Honda
|
|-
|9 ||<small> 2. srpnja 2006. || Donnington Park ||VN Britanije ||<small> GAS British Grand Prix
| Dani Pedrosa ||Honda || Dani Pedrosa ||Honda
| Dani Pedrosa ||Honda || Valentino Rossi ||Yamaha || Marco Melandri ||Honda
|
|-
|10 ||<small> 16. srpnja 2006. || Sachsenring ||VN Njemačke ||<small> betandwin.com Motorrad Grand Prix Deutschland
| Dani Pedrosa ||Honda || Dani Pedrosa ||Honda
| Valentino Rossi ||Yamaha || Marco Melandri ||Honda || Nicky Hayden ||Honda
|
|-
|11. ||<small> 23. srpnja 2006. || Laguna Seca ||VN SAD-a ||<small> Red Bull U.S. Grand Prix
| Chris Vermeulen ||Suzuki || Dani Pedrosa ||Honda
| Nicky Hayden ||Honda || Dani Pedrosa ||Honda || Marco Melandri ||Honda
|
|-
|12 ||<small> 20. kolovoza 2006. || Brno ||VN Češke Republike ||<small> Gauloises Grand Prix České republiky
| Valentino Rossi ||Yamaha || Loris Capirossi ||Ducati
| Loris Capirossi ||Ducati || Valentino Rossi ||Yamaha || Dani Pedrosa ||Honda
|
|-
|13 ||<small> 10. rujna 2006. || Sepang ||VN Malezije ||<small> Marlboro Malaysian Motorcycle Grand Prix
| Valentino Rossi ||Yamaha || Loris Capirossi ||Ducati
| Valentino Rossi ||Yamaha || Loris Capirossi ||Ducati || Dani Pedrosa ||Honda
|
|-
|14 ||<small> 1. rujna 2006. || Phillip Island ||VN Australije ||<small> GMC Australian Grand Prix
| Nicky Hayden ||Honda || Valentino Rossi ||Yamaha
| Marco Melandri ||Honda || Chris Vermeulen ||Suzuki || Valentino Rossi ||Yamaha
|
|-
|15 ||<small> 24. rujna 2006. || Twin-Ring Motegi ||VN Japana ||<small> A-Style Grand Prix of Japan
| Loris Capirossi ||Ducati || Valentino Rossi ||Yamaha
| Loris Capirossi ||Ducati || Valentino Rossi ||Yamaha || Marco Melandri ||Honda
|
|-
|16 ||<small> 15. listopada 2006. || Estoril ||VN Portugala ||<small> bwin.com Grande Premio de Portugal
| Valentino Rossi ||Yamaha || Kenny Roberts Jr ||KR211V
| Toni Elías ||Honda || Valentino Rossi ||Yamaha || Kenny Roberts Jr ||KR211V
|
|-
|17 ||<small> 29. listopada 2006. || Valencia (Ricardo Tormo) ||VN Zajednice Valencia ||<small> Gran Premio bwin.com de la Comunitat Valenciana
| Valentino Rossi ||Yamaha || Loris Capirossi ||Ducati
| Troy Bayliss ||'Ducati || Loris Capirossi ||Ducati || Nicky Hayden ||Honda
|
|-
|}

VN Nizozemske - također navedena kao Dutch TT, odnosno TT Assen
VN Britanije - također navedena kao VN Velike Britanije
VN Zajednice Valencia - također navedena kao VN Valencije

 Poredak za vozače
 Sustav bodovanja
Bodove osvaja prvih 15 vozača u utrci.

{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align:center"
|-
!pozicija u utrci
|bgcolor="gold"|1. ||bgcolor="silver"|2. ||bgcolor="goldenrod"|3. ||4. ||5. ||6. ||7. ||8. ||9. ||10. ||11. ||12. ||13. ||14. ||'''15.
|-
!bodovi
|25 ||20 ||16 ||13 ||11 ||10 ||9 ||8 ||7 ||6 ||5 ||4 ||3 ||2 ||1
|-
|}

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!vozač !!konstruktor !! !!momčad (tim) !!motocikl !!bodova
|- bgcolor="gold"
|1. || Nicky Hayden ||Honda ||<center> 69 ||<small> '''Repsol Honda Team ||<small> Honda RC211V ||align="right"|252
|- bgcolor="silver"
|2. || Valentino Rossi ||Yamaha ||<center> 46 ||<small> '''Camel Yamaha Team ||<small> Yamaha YZR-M1 (OWR3) ||align="right"|247
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Loris Capirossi ||Ducati ||<center> 65 ||<small> '''Ducati Marlboro Team ||<small> Ducati Desmosedici GP6 ||align="right"|229
|-
|4. || Marco Melandri ||Honda ||<center> 33 ||<small> Fortuna Honda ||<small> Honda RC211V ||align="right"|228
|-
|5. || Dani Pedrosa ||Honda ||<center> 26 ||<small> Repsol Honda Team ||<small> Honda RC211V ||align="right"|215
|-
|6. || Kenny Roberts Jr ||KR211V  KR ||<center> 10 ||<small> Team Roberts ||<small> KR211V ||align="right"|134
|-
|7. || Colin Edwards ||Yamaha ||<center> 5 ||<small> Camel Yamaha Team ||<small> Yamaha YZR-M1 (OWR3) ||align="right"|124
|-
|8. || Casey Stoner ||Honda ||<center> 27 ||<small> Honda LCR ||<small> Honda RC211V ||align="right"|119
|-
|9. || Toni Elías ||Honda ||<center> 24 ||<small> Fortuna Honda ||<small> Honda RC211V ||rowspan="2" align="right"|116
|-
|10. || John Hopkins ||Suzuki ||<center> 21 ||<small> Rizla Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R
|-
|11. || Chris Vermeulen ||Suzuki ||<center> 71 ||<small> Rizla Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R ||align="right"|98
|-
|12. || Makoto Tamada ||Honda ||<center> 6 ||<small> Konica Minolta Honda ||<small> Honda RC211V ||align="right"|96
|-
|13. || Sete Gibernau ||Ducati ||<center> 15 ||<small> Ducati Marlboro Team ||<small> Ducati Desmosedici GP6 ||align="right"|95
|-
|14. || Shinya Nakano ||Kawasaki ||<center> 56 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki Ninja ZX-RR ||align="right"|92
|-
|15. || Carlos Checa ||Yamaha ||<center> 7 ||<small> Tech 3 Yamaha ||<small> Yamaha YZR-M1 (OWR3) ||align="right"|75
|-
|16. || Randy de Puniet ||Kawasaki ||<center> 17 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki Ninja ZX-RR ||align="right"|37
|-
|17. || Alex Hofmann ||Ducati ||<center> 66 ||<small> Pramac d'Antín MotoGP  Ducati Marlboro Team ||<small> Ducati Desmosedici GP5  Ducati Desmosedici GP6 ||align="right"|30
|-
|18. || James Ellison ||Yamaha ||<center> 77 ||<small> Tech 3 Yamaha ||<small> Yamaha YZR-M1 (OWR3) ||align="right"|26
|-
|19. || Troy Bayliss ||Ducati ||<center> 12 ||<small> Ducati Marlboro Team ||<small> Ducati Desmosedici GP6 ||align="right"|25
|-
|20. || José Luis Cardoso ||Ducati ||<center> 30 ||<small> Pramac d'Antín MotoGP ||<small> Ducati Desmosedici GP5 ||align="right"|10
|-
|21. || Kousuke Akiyoshi ||Suzuki ||<center> 64 ||<small> Team Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R ||align="right"|3
|-
|22. || Garry McCoy ||Ilmor  Ilmor X3 ||<center> 8 ||<small> Ilmor SRT ||<small> Ilmor X3 ||align="right"|2
|-
|}
 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

 Poredak za konstruktore
 Sustav bodovanja
Bodove za proizvođača osvaja najbolje plasirani motocikl proizvođača među prvih 15 u utrci.

{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align:center"
|-
!pozicija u utrci
|bgcolor="gold"|1. ||bgcolor="silver"|2. ||bgcolor="goldenrod"|3. ||4. ||5. ||6. ||7. ||8. ||9. ||10. ||11. ||12. ||13. ||14. ||'''15.
|-
!bodovi
|25 ||20 ||16 ||13 ||11 ||10 ||9 ||8 ||7 ||6 ||5 ||4 ||3 ||2 ||1
|-
|}Honda prvak u poretku konstruktora.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!konstruktor !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. || Honda ||align="right"| 360
|- bgcolor="silver"
|2. || Yamaha ||align="right"| 289
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Ducati ||align="right"|''' 248
|-
|4. || Suzuki ||align="right"| 151
|-
|5. || KR211V    KR   KR-Honda  ||align="right"| 134
|-
|6. || Kawasaki ||align="right"| 109
|-
|7. || Ilmor X3    Ilmor  ||align="right"| 2
|-
|}
 u ljestvici konstruktori koji su osvojili bodove u prvenstvu

 Poredak za momčadi (timove)
 Sustav bodovanja
Bodove za timove (momčadi) osvajaju vozači tima koji su plasirani među prvih 15 u utrci, ujedno i osvajači bodova za poredak vozača.

{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align:center"
|-
!pozicija u utrci
|bgcolor="gold"|1. ||bgcolor="silver"|2. ||bgcolor="goldenrod"|3. ||4. ||5. ||6. ||7. ||8. ||9. ||10. ||11. ||12. ||13. ||14. ||'''15.
|-
!bodovi
|25 ||20 ||16 ||13 ||11 ||10 ||9 ||8 ||7 ||6 ||5 ||4 ||3 ||2 ||1
|-
|}Repsol Honda Team (tvornička momčad Honde'') osvojila prvenstvo za momčadi.

 u ljestvici momčadi (timovi) koji su osvojili bodove u prvenstvu

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  motorsportstats.com, MotoGP
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, MotoGP World Championship :: Overview
  the-sports.org, Moto - Moto GP - Prize list
  motorsportmagazine.com, World Motorcycle Championship / MotoGP
  motorsporttop20.com, Motorcycle Championships
  progcovers.com, Motor Racing Programme Covers / FIM Grand Prix World Championship Programmes / 500cc Class / MotoGP
  en.wikipedia.org, 2006 Grand Prix motorcycle racing season
  it.wikipedia.org, Motomondiale 2006
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 2006
  es.wikipedia.org, Temporada 2006 del Campeonato del Mundo de Motociclismo

Izvori

  motogp.com, GP Results / 2006 / MotoGP / RAC, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motogp.com, Championship Standings MotoGP™ 2006, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  resources.motogp.com, resources.motogp.com, MotoGP / GP bwin.com DE LA COMUNITAT VALENCIANA / World Championship Classification / (Rider / Constructor / Team) (konačni poredak), objavljeno 29. listopada 2006., preuzeto 29. svibnja 2023.
  motogp.com, Statistics / 2006 / MotoGP / Grand Prix Race Winners, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motogp.com, Statistics / 2006 / MotoGP / Riders stats / Race fastets laps, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motogp.com, Statistics / 2006 / MotoGP / Riders stats / Grand Prix podiums, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motogp.com, Statistics / 2006 / MotoGP / Riders stats / Poles, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP / 2006 / Summary, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP / 2006 / Calendar, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP / 2006 / Standings, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsportstats.com, MotoGP / 2006 / Results, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO - CLASSEMENTS COMPLETS - 2006- MotoGP, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  racingmemo.free.fr, Grille de classement complète, essais et courses. - 2006 - MotoGP, pristupljeno  29. svibnja 2023.
  racingmemo.free.fr, Les Championnats du Monde de Courses sur Route L'année 2006, pristupljeno  29. svibnja 2023.
  jumpingjack.nl, 2006 - GP, wayback arhiva
  motorsportmagazine.com, 2006 World Motorcycle Championship, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  the-sports.org, Moto GP 2006, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  the-sports.org, Moto : Results and calendar for the season 2006, pristupljeno 29. svibnja 2023.
   motorsport-archive.com, MotoGP World Championship 2006 :: Schedule and Standings, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsport-archive.com, MotoGP World Championship 2006 :: Drivers, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  motorsporttop20.com, FICM 500cc GRAND PRIX EUROPEAN CHAMPIONSHIP (1938-39) / FIM 500cc GRAND PRIX WORLD CHAMPIONSHIP (1949-2001) / FIM MOTO GP WORLD CHAMPIONSHIP (since 2002), preuzeto 29. svibnja 2023.
  motorrad-autogrammkarten.de, Grand Prix Motorrad Weltmeisterschaft Podium / 2006, wayback arhiva
  progcovers.com, Motor Racing Programme Covers / 2006 MotoGP (FIM Grand Prix World Championship) Programmes, pristupljeno 29. svibnja 2023.
  pilotegpmoto.com, PROGRAMMES 2006, preuzeto 29. svibnja 2023.
  global.yamaha-motor.com, 2006 - Rossi ranked 2nd, misses consecutive titles, prostupljeno 29. svibnja 2023.

2006 1 MotoGP

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 2006. – MotoGP


An Carex corrugata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Merritt Lyndon Fernald. An Carex corrugata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex corrugata


شعر الحماسة هو شعر الذي يثير الحماس في نفس الشاعر أو في نفس المستمع، ومجالاته كثيرة. وليست فقط ميادين المعارك هي التي تستنبط الحماسة، إذ غالباً ما يتبادر إلى الأرض أن شعر الحماسة هو الشعر المتعلق بالحرب، الذي يصف المعارك ويشيد بالأبطال ويتوعد الاصحاب. ورثاء أبطال المعارك، ومدحهم، أو فخر الشاعر ببطولاته في الحرب. فالشعر الحماسي قد نلحظه في مجال الفخر، ومجال الرثاء، ومجال الهجاء، ومجال الغزل. لأن في كل تلك المجالات يتطلب أن يتصف الشاعر أو السامع بالصبر، والجهاد، وتقوية الجأش.. وما إلى ذلك من تحميس للنفس. كما كان يفعل عنترة في غزله الحماسي، حيث يصور نفسه بالبطل الأوحد بين عشيرته لأجل أن يظفر بحب عبلة (توضيح)عبلة.

خصائص شعر الحماسة
 المبالغة في الفخر.
 الاعتداد بالنفس.
 وصف الخصم وصفاً كريكتورياً. أو وصفه بالقوة الزائدة المفرطة.

كتب الحماسة وشروحها

 شرح حماسة أبي تمام للشنتمري
 شرح ديوان الحمسة للمرزوقي
 شرح ديوان الحماسة للتبريزي
 شرح ديوان حماسة أبي تمام لأبي العلاء المعري
 المبهج في تفسير أسماء شعراء الحماسة، لابن جني
 الحماسة الصغرى المعروف بالوحشيات لأبي تمام

المراجع

أدب عربي
أنواع أدبية
ثقافة عربية
شعر عربي
مصطلحات عربية

حماسة (شعر)


George Kingsley Zipf (7. januar 1901 - 25. september 1950) var en amerikansk lingvist og filolog, der studerede statistiske forekomster i forskellige sprog.

Zipf blev uddannet på Harvard University, hvor han tog bachelor-, master- og doktorgrad; undervejs studerede han også på universiteterne i Bonn og Berlin. Han var leder af tysk-fakultetet på Harvard, men studerede desuden kinesisk og demografi. Meget af hans forskning kan forklare egenskaber ved Internettet, fordeling af indkomster i et land samt mange andre samlinger af data.

Han har givet navn til Zipfs lov, hvormed han i første omgang påviste, at mens kun få ord bruges ofte i et sprog, så anvendes mange eller de fleste kun sjældent. Senere generaliserede han loven til andre discipliner, og specielt påviste han nytten af den til sige noget om indkomstfordelingen inden for en befolkningsgruppe.

Lingvister fra USA
Statistikere fra USA

George Kingsley Zipf


Solaris, ilk olarak Sun Microsystems tarafından geliştirilmiş, UNIX tabanlı bir işletim sistemidir. 1993 yılında halefi olan SunOS işletim sisteminin yerini almıştır. Ocak 2010'da Oracle firmasının Sun firmasını satın almasıyla Oracle Solaris olarak anılmaya başlanmıştır.

Solaris özellikle SPARC sistemler üzerinde sağladığı esnekliği; DTrace, ZFS ve Time Slider gibi yenilikçi buluşları getirmesiyle tanınmaktadır. Solaris SPARC tabanlı sistemleri, x86 tabanlı sistemleri ve Oracle firmasının ya da diğer üreticilerin sağladıkları sunucuları ve iş istasyonlarını desteklemektedir. Solaris Tek Unix Özelliklerine (Single Unix Specification) uygun olarak kayıt edilmiştir.

Solaris tarihsel sürecinde olarak tescilli bir yazılım olarak geliştirilmiştir. Haziran 2005 ayında Sun firması Solaris kodunun çoğunu CDDL lisansıyla yayınlamış, OpenSolaris açık kaynak projesini başlatmıştır. OpenSolaris ile Sun, yazılım etrafında toplamış bir kullanıcı ve geliştirici topluluğu kurmayı amaçlamıştır. Ocak 2010'da Sun Microsystems firmasının satılmasıyla, Oracle firması OpenSolaris dağıtımından ve geliştirme modeline devam etmemeyi tercih etmiştir. Oracle bu kararını çalışanlarına açıklamadan on gün öncesinde karar çalışanlara sızmış, Garrett D'Amore Solaris kernelinin bir çatallaması ve Oracle Solaris'e karşı gelişen bir alternatif olması planlanan illumos projesini duyurmuştur.

Ağustos 2010 ayında Oracle Solaris çekirdek güncellemelerinin kaynak kodunu kamuya açık olarak yayınlanmasını bırakmış, Solaris 11 işletim sistemini kapalı kaynaklı tescilli yazılım yazılım haline dönüştürmüştür. Ancak Oracle Teknoloji Network'ü (Oracle Technology Network - OTN) üzerinden endüstriyel ortaklar geliştirilen kaynak koda erişme olanağına sahiptirler. Solaris 11'in açık kaynak kodlu kısımları Oracle üzerinden indirilebilir durumdadır.

Tarihçe
1987 yılında AT&T ve Sun firmaları markette en fazla popüler olan BSD, System V, Xenix Unix işletim sistemlerini birleştirecek olan bir proje üzerinde ortak çalışmaya başladıklarını duyurdular. Bu sonrasında Unix Sytem V Release 4 (SVR4) oldu.

4 Kasım 1991'de Sun BSD türevli Unix sistemi SunOS4'ü SVR4 tabanlı bir sistemle değiştireceğini duyurdu. Bu içte SunOS5 olarak tanımlansa da, aynı zamanda markette yeni bir adla sürüldü: Solaris 2. Böylece teorik olarak SunOS 4.1.x micro sürümleri Solaris 1 diye adlandırıldı. Solaris ismi özellikle SVR4 türevli SunOS5 ve sonrası sürümleri ifade etmekte kullanılmaktadır.

Yeni aşırı markalaşma düzeltmesi sadece SunOS4'ü kuşatmadı, bunun yanı sıra OpenWindows grafiksel kullanıcı arabirimini ve Oracle Network Computing (ONC) fonksiyonelliğini de değiştirdi. SunOS'in küçük sürümleri Solaris'in yayınlanma numaralarına eklendi. Örnek olarak Solaris 2.4, SunOS 5.4'ten türetilmiştir. Solaris 2.6'dan sonra Sun 2 rakamını düşürdü, böylece Solaris 7 SunOS 5.7'den türetilmiş oldu ve son sürümün market adı Solaris 11.1, SunOS 5.11.1'den türetilmiştir.

Desteklenen Mimariler
Solaris desteklediği SPARC ve i86pc (bu x86 ve x86-64 mimarilerinin ikisini de içerir) aynı kod tabanını kullanır.

Solaris çok geniş sayıda işlemci desteklemesi ve simetrik çok işleme (symmetric multiprocessing) uyumlu olmasıyla ünlüdür. Markette birleşik ürün olarak satıldığı Sun SPARC donanımı (Solaris 7'den itibaren 64 bit SPARC uygulamaları desteğinde kapsayarak) ile tarihinde çok sıkı bir bağlantısı vardır. Bu çok güvenilir sistemlere izin verir ancak bu PC donanımına göre ek bir maliyet getirir.

Solaris 2.1'den itibaren x86 sistemlere, Solaris 10'dan itibaren 64 bit x86 uygulamalarına destek vermekte ve bu da 64 bit işlemcili x86-64 mimarisi donanımları üzerinde Sun'a bir avantaj sağlamaktadır. Sun; Solaris'i Dell, Hewlett-Packard, IBM gibi firmaların üretimi olan x86 tabanlı ürünler için olduğu kadar çoğunlukla AMD Opteron ve Intel Xenon işlemci tabanlı kendi "x64" istasyonları ve sunucuları için pazarlamaktaydı. 2009 olduğunda aşağıda belirtilen üreticiler kendi x86 sunucu ürünleri için Solaris'i destekliyorlardı:

 Dell - openSolaris'i ve Solaris'i kendi rack ve blade sunucularında test etmek, onaylamak ve optimize etmek; Dell yazılım menüsünde bunları seçeneklerden birisi olarak sunmayı istemektedir.
 IBM - Solaris ve Solaris aboneliklerini x86 tabanlı IBM System x ve BladeCenter sunucularında dağıtmaktadır.
 Hewlett-Packard - dağıtım yapmakta, ProLiant sistemler ve blade sunucularındaki Solaris için yazılım teknik desteği sağlamaktaydı.
 Fujitsu Siemens

Temmuz 2010 olduğunda DELL ve HP kendi saygın x86 platformlarında Oracle Solaris, Oracle Enterprise Linux ve Oracle VM'yi onaylayıp satıyorlardı ve IBM x64 kitleri üzerinde doğrudan Solaris desteğini durdurdu.

Diğer platformlar
Solaris 2.5.1 PowerPC platformu için destek içeriyordu, fakat bu port Solaris 2.6'dan önce iptal edildi. Ocak 2006'da Blastwave'deki bir geliştirici topluluğu Polaris olarak adlandırdıkları PowerPC portu üzerinde çalışmaya başladılar. Ekim 2006'da Blastwave'in çabaları ve Sun Labs' Project Pulsar tabanlı - Solaris 2.5.1 ile OpenSolaris'in ilgili kısımlarının tekrar birleştirmesiyle - OpenSolaris topluluk projesi kendilerine ait ilk resmi kaynak kod sürümünün duyurusunu yaptı.

1997'de Solaris'in Intel Itanium'a bir portunun duyurusu yapılmasına karşın asla pazara sürülmedi.

28 Kasım 2007'de IBM, Sun, and Sine Nomine Associates; Sirius (Polaris projesini anımsatması ve Avustralya ulusunun baş öncüsü anısına:1786, HMS Sirius Avustralya'ya ilk adım olarak anılan gemi) olarak adlandırılan IBM System z mainframe üzerinde z/VM'de çalışan System z için OpenSolaris sürümünün gösterimini yaptılar. 17 Ekim 2008'de Sirius'un bir prototip sürümü hazırdı ve aynı yılın Kasım 19'unda IBM'in Siris'u Systemz IFL işlemciler üzerinde kullanma izin verilmişti.

Solaris, x86 platformları üzerindeki yerli Linux derleme uygulamalarına destek veren Linux platform ABI desteğine de sahiptir. Bu özellik Solaris 10 8/07 ile tanıtılmış yalıtılmış bölgeler fonksiyonelliği tabanlı "Linux Uygulamaları için Solaris Taşıyıcıları" (Solaris Containers for Linux Applications - SCLA) olarak anılmaktadır.

Yükleme ve kullanım seçenekleri
Solaris çeşitli derlenmiş yazılım gruplarından tutun küçük "Azaltılmış Network Desteği" (Reduced Network Support)'dan tüm bir "Entire Plus OEM" 'e kadar değişen ortamlardan yüklenebilir. Solaris yüklemesi, bireylerin sistemleri kullanması için gerekli değildir. Apache, MySQL vb. harici yazılımlar sunfreeware, OpenCSW ve Blastwave tarafından paketlenmiş formlarıyla rahatça yüklenebilir.

Masaüstü ortamları
Solaris'in ilk sürümleri OpenWindows'u standart masaüstü ortamı olarak kullanıyordu. Solaris 2.0 ve 2.2'de, OpenWindows NeWS ve X uygulamalarının ikisini birlikte destekliyordu ve Sun'ın eski masaüstü ortamından olan SunView uygulamaları için geriye dönük uyumluluk sunuyordu. NeWS uygulamaların, 1982 yılında yayınlanan PostScript adlı ortak yazdırma dilini kullanarak nesne yönelimli şekilde inşa edilmelerine izin veriyordu. 1984 yılında MIT projesi Athena'dan türetilmiş X Pencere Sistemi, uygulama ekranının çalıştığı bilgisayardan bir network bağlantısı ile ayrılmasına izin verdi. Sun'ın orijinal SunView uygulama paketi, X'e port edildi.

Sun daha sonra eski SunView uygulamaları ve News'e olan desteğini, Solaris 2.3 ile beraber satılan ve  daha sonraları Display Postscript desteğiyle beraber X11R5 ile değiştirilen OpenWindows 3.3 ile beraber düşürdü. Grafiksel görünüm ve his OPEN LOOK'da dayalı olarak kalmıştı. OpenWindows 3.6.3, Solaris 8 altındaki son sürümdü. Solaris 9'da OPEN LOOK Pencere Yöneticisi (olwm) OPEN LOOK'a özgü uygulamalarla birlikte düşürüldü, fakat destek kütüphaneleri mevcut uygulamalarla beraber uzun dönem ikili kod geriye dönük uyumluluğu sağlayacak şekilde hâlâ paketleniyor. OPEN LOOK Sanal Pencere Yöneticisi (olvwm), sunfreeware'den Solaris için hâlâ indirilebilir durumda olup, Solaris 10 gibi son sürümlerde çalışabiliyor.

Sun ve diğer Unix satıcıları Unix masaüstlerini standartlaştırmak için bir endüstriyel birlik oluşturdu. COSE'un bir üyesi olarak, Common Open Software Environment (Ortak Açık Yazılım Ortamı) girişiminde, Sun Common Desktop Environment'ın (Ortak Masaüstü Ortamı) geliştirilmesine yardımda bulundu. CDE bir standart Unix masaüstü ortamı yaratmak için girişim oldu. Her satıcı farklı bileşenlere katkı sağladı: IBM dosya yöneticisini sundu, Sun eposta ve takvim olanaklarının yanı sıra sürükle bırak (ToolTalk) desteğini sağladı. Bu yeni masaüstü ortamı Motif görünüm ve hissi tabanlıydı ve eski OPEN LOOK masaüstü ortamı mirası olarak kabul edildi. CDE, Unix masaüstlerini, sayısı çok olan açık sistem satıcısı karşısında birleştirdi. CDE ayrıştırılmış bir eklenti olarak Solaris 2.4 ve 2.5 mevcuttu, Solaris 2.6'dan itibaren 10'a kadar dahili oldu. 2001 yılında Sun Solaris 8 için, GTK+ toolkit tabanlı açık kaynak masaüstü ortamı GNOME 1.4'ü içeren bir önizleme sürümü yayınladı.

Solaris 9 8/03, GNOME 2.0'ı CDE'ye bir alternatif olarak tanıttı. Solaris 10, GNOME tabanlı Sun'ın Java Masaüstü Sistemi (JDS - Java Desktop Environment)'ı içerir ve Sun'ın ofis paketi StartOffice gibi geniş uygulama setleri ile beraber gelir. Sun JDS'i Solaris 10'un önemli bir parçası olarak tanımlar. Java Masaüstü Sistemi, kendisi yerine GNOME'un mevcut sürümü ile satılan Solaris 11'e dahil değildir. Aynı şekilde CDE uygulamaları da Solaris 11'e dahil değildir, fakat pek çok kütüphane ikili kod geriye dönük uyumluluk için kalmıştır.

Açık kaynak masaüstü ortamları KDE ve Xfce, bunlarla birlikte pek çok masaüstü yöneticisi, Solaris'in son sürümünde derlenip çalıştırılabilir durumdadır.

Sun 2003 yılından beri Project Looking Glass adıyla anılan yeni bir masaüstü ortamı geliştiriyordu. Proje 2006'nın sonlarından  beri pasif durumdadır.

Lisans
2005'ten 2010'a kadar, Solaris hâlâ Sun Microsystems tarafından geliştiriliyordu, Solaris'in kaynak kodu birkaç istisna dışında OpenSolaris projesi yoluyla Ortak Geliştirme ve Dağıtım Lisansı (CDDL) altında yayınlandı.

Sun'ın 2010 yılında Oracle tarafından satın alındığında OpenSolaris projesi, Oracle'ın duruşuyla topluluğun rahatsız olmasından ötürü durdu. 2010 Martında önceleri ücretsiz olarak bulunan Solaris 10, işletim sisteminin değiştirilmesi ve dağıtılmasını kısıtlayan bir lisansla yer değiştirildi. Lisans kullanıcıya işletim sistemini Oracle Teknoloji Networ'ü (Oracle Technology Network) üzerinden ücretsiz olarak indirmesine ve 90 günlük deneme periyodu için kullanmasına izin veriyordu. Deneme süresinin bitiminden sonra kullanıcı işletim sistemini kullanmaya devam edebilmek için Oracle'dan bir destek sözleşmesi satın almak zorundaydı.

2011 de Solaris 11 ile beraber lisans şartları tekrar değişti. Yeni lisans Solaris 10 ve Solaris 11'in Oracle Teknoloji Network'ü üzerinden ücretsiz olarak indirilmesine ve herhangi destek sözleşmesi olmadan süresiz olarak kullanıma izin vermesine rağmen kullanıcıya Solaris'i geliştirme platformu olarak kullanmasına izin verip kullanıcının Solaris'i  ticari olarak ve üretimde kullanmasını yasaklıyordu. Solaris'in evde hobici ve eğitim amaçlı kullanılabilirliği konusunda hala kesin olmayan bir durum vardır. Oracle, bu durumu ve ev kullanımı konusunu henüz resmi olarak duyurmadı.

Solaris 10 bir destek sözleşmesi olmadan kullanıldığında yıllık olarak her bir yeni noktasal sürüme yükseltilebilmesine rağmen aylık yayımlanan yamalar ve güncellemelere erişebilmek için bir destek sözleşmesi gerekmektedir.

Dış Başlantılar
 Solaris resmi sayfası
 Açık kaynaklısı Solaris işletim sistemi projesi sayfası
 Sun firmasının geniş doküman sitesi
 Solaris mercek altında: Solaris işletim sistemi ve OpenSolaris projesine dair Türkçe inceleme
 Türkiye OpenSolaris Kullanıcıları Grubu:

İşletim sistemleri
Sun Microsystems
Oracle yazılımları
İnternet sızıntıları

Oracle Solaris


අනාගත අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට හැකි වන පරිදි  පවත්නා සම්පත් කාර්යක්ෂමව උපයෝජනය කල යුතුව ඇත. එහිදී පාරිසරික , සමාජය , ආර්ථික යන පැතිකඩ කෙරෙහි අවදානය යොමු කල යුතුය. නමුදු අප රට තුල මෙම සංකල්පය කොතරම් දුරට ප්‍රායෝගිකව සිදු වන්නේද යන්න සොයා බලමු.
අප රට තුල ඉහත කී අංශයන් හි දියුණුවක් අද වනතුරුත් දැක ගත නොහැක.

නුතන තිරසර සංවර්දනය කොතනටද


الترابط الحر بين الأنظمة  هي مشروع مدعوم من قبل المنظمة الدولية للمعايير يهدف إلى إيجاد مرجع موحد للاتصال في عالم شبكات الحاسوب. العمل بدأ في عام 1977 من قبل المنظمة الدولية للمعايير (ايزو) ، بالتعاون مع ITU-T.

تاريخ
قبل ولادة مفهوم اتصال النظم المفتوحة ، كانت أنظمة الشبكات منتشرة وذات ملكية خاصة، سواء التي كانت ترعاها الحكومة (أربانت ، سيكلاد) أو الشركات ( مثل SNA، Appletalk ، NetWare ...). مشروع اتصال النظم المفتوحة كان جهد من المصنعين والشركات للتوافق على معايير موحدة تسمح بالتبادل بين مختلف أنظمة الشبكات. جاء ذلك بعد المشاكل التي أصبح يلاقيها الزبائن بسبب استحالة ربط الأجهزة إذا اختلف الصانع.

وعندما تم تطوير مقاييس موحدة لاتصال النظم المفتوحة، كان نظام TCP/IP قد أصبح منتشرا والأكثر استعمالا خاصة بعد انتشار شبكة الإنترنت.

مرجع أو إس آي كان تقدما كبيرا في مجال تعليم مفاهيم الشبكة. لقد عزز فكرة نموذج طبقات البروتوكولات، وتحديد المشترك بين الشبكة والأجهزة والبرمجيات.

انتقادات
اعتبرت حزمة برتوكولات أو إس آي، أحد أجزاء المشروع، من طرف العديد على أنها معقدة وغير مفيدة مما أن جزء كبير منها غير قابل للدمج في أنظمة الشبكات

منهج اتصالات النظم المفتوحة حجبته سريعا حزمة برتوكولات الإنترنت لسهولتها وبسطتها. براغماتية منهج حزمة برتوكولات أو إس آي (TCP/IP) في استغلال شبكات الحاسوب إضافة إلى ظهور تطبيقين للحزمة جعل منها معيار موحد عملي.
ومثال ذلك، شرح مبادئ عمل نظام X.400 للبريد الإلكتروني تطلب عدة كتب ضخمة. في حين لم يتطلب نظام SMTP سوى 12 صفحة ضمن .

طالع أيضا

مقالات ذات صلة
 مرجع أو إس آي

كتب
 Marshall T. Rose, The Open Book (Prentice-Hall, Englewood Cliffs, 1990)
 David M. Piscitello, A. Lyman Chapin, Open Systems Networking (Addison-Wesley, Reading, 1993)
 أندرو تانينباوم, Computer Networks, 4th Edition, (Prentice-Hall, 2002) ISBN 0-13-066102-3

وصلات خارجية
 ISO/IEC 7498-1:1994, Information technology—Open Systems Interconnection—Basic Reference Model: The Basic Model
 ITU-T Recommendation X.200 (11/93) [ISO/IEC 7498-1:1994], Open Systems Interconnection - Basic Reference Model.
 Open System Interconnection Protocols

هوامش

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1977
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1979
شبكات الحاسوب
مقاييس
نموذج اتصال معياري

الترابط الحر بين الأنظمة


ديبي رينولدز  (1 أبريل 1932 -28 ديسمبر 2016) ممثلة أمريكية، مغنية، وراقصة اشتهرت بدورها في فيلم لنغني تحت المطر. كان زواجها الأول من المغني الشعبي ايدي فيشر، الذي انجبت منه تود فيشر وكاري فيشر، ولكن انتهى بالطلاق في عام 1959 بعدما وقع فيشر بالحب مع صديقة رينولدز إليزابيث تايلور. ولقد انتهى زواج رينالدر الثاني والثالث أيضاً بالطلاق، وفي كل مرة تتدمر مادياً،
وتوفيت ديبي في التاسع والعشرين من شهر ديسمبر عام 2016 عن عمر ناهز الرابعة والثمانين بسبب سكتة دماغية أصيبت بها بعد يوم على وفاة ابنتها كاري فيشر بشكل مفاجئ.

الحياة المبكرة
ولدت رينولدز باسم ماري فرانسيس رينولدز في إل باسو، تكساس في الولايات المتحدة الأمريكية، وهي من أصل اسكوتلندي-ايرلندي وإنكليزي. وكانت رينولدز فتاة كشافة وأصبحت قائدة فرقة كشفية، ولقد أنتقلت مع عائلتها إلى بربانك، كاليفورنيا، وفازت رينولدز في مسابقة ملكة جمال بربانك.

الوفاة
أعلنت وفاة الممثلة ديبي في ساعة متأخّرة من يوم الأربعاء الثامن والعشرون من شهر ديسمبر عام 2016 حسب ما أكّده ابنها تود فيشر، ورجّحت الصحف أن سبب الوفاة هو سكتة دماغية أصيبت بها قبل ذلك ونقلت بسببها إلى أحد المستشفيات في مدينة لوس أنجلوس، وذلك بعد يوم واحد من وفاة ابنتها كاري فيشر بشكل مُفاجئ على متن طائرة كانت تستقلّها عائدة من مدينة لندن إلى موطنها أمريكا، وقد قال تود أن والدته أرادت أن تكون مع ابنتها.

روابط خارجية

مراجع

أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
جامعات مقتنيات
جامعو مقتنيات أمريكيون
راقصات أمريكيات
راقصون من تكساس
راقصون من كاليفورنيا
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات سيرة ذاتية
كاتبات غير روائيات أمريكيات
كاري فيشر
كتاب سيرة ذاتية أمريكيون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب من تكساس
كتاب من كاليفورنيا
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
متعاقدو مترو غولدوين ماير
مدفونون في منتزه فورست لاون التذكاري
مغنو موسيقى بوب تقليدية
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنيات أمريكيات في القرن 20
مغنيات أمريكيات في القرن 21
مغنيات بوب أمريكيات
ملكات جمال أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أفلام غرب أمريكي
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات مسرح موسيقي أمريكيات
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من إل باسو (تكساس)
ممثلات من بربانك (كاليفورنيا)
ممثلات من بيفرلي هيلز (كاليفورنيا)
ممثلون وممثلات من ولاية تكساس
مواليد 1932
مواليد في إل باسو (تكساس)
موسيقيات أمريكيات في القرن 21
موسيقيون أمريكيون في القرن 21
موسيقيون من إل باسو (تكساس)
موسيقيون من بربانك (كاليفورنيا)
وفيات 2016
وفيات بسبب ارتفاع ضغط الدم
وفيات بسبب مرض دماغي وعائي
وفيات بسبب نزف دماغي
وفيات مرتبطة بالمرض في كاليفورنيا

ديبي رينولدز


Collabieae, tribus kaćunovki, dio potporodice Epidendroideae.

Postoji 21 rod; tipični je Collabium.

Rodovi
 Tribus Collabieae Pfitzer
 Acanthephippium Blume ex Endl. (12 spp.)
 Ancistrochilus Rolfe (2 spp.)
 Styloglossum Breda, Kuhl & Hasselt (47 spp.)
 Calanthe R. Br. (177 spp.)
 Phaius Lour. (46 spp.)
 Cephalantheropsis Guillaumin (5 spp.)
 Preptanthe Rchb. fil. (8 spp.)
 Gastrorchis Thouars (11 spp.)
 Chrysoglossum Blume (4 spp.)
 Eriodes Rolfe (1 sp.)
 Spathoglottis Blume (41 spp.)
 Ipsea Lindl. (3 spp.)
 Pachystoma Blume (3 spp.)
 Plocoglottis Blume (37 spp.)
 Pilophyllum Schltr. (1 sp.)
 Diglyphosa Blume (1 sp.)
 Risleya King & Pantl. (1 sp.)
 Collabium Blume (15 spp.)
 Nephelaphyllum Blume (11 spp.)
 Hancockia Rolfe (1 sp.)
 Tainia Blume (38 spp.)

Izvori

Collabieae


The First Australian Army  was a field army of the Australian Army, during World War II. The formation's headquarters was raised in April 1942 from the existing 1st Australian Corps headquarters, assuming command of all Allied troops in Queensland. Initially, the formation was assigned a defensive role in anticipation of a possible Japanese invasion; however, this threat subsided and eventually the army was deployed to Lae, in New Guinea, in late 1944, where it co-ordinated Australian offensives around Aitape, in New Guinea, on New Britain and Bougainville, and around Madang. The formation was disbanded in February 1946, when it was redesignated as the 8th Military District.

History
The First Australian Army's headquarters was formed at Toowoomba, Queensland, on 15 April 1942 when its headquarters was raised from the former Headquarters (HQ) 1st Australian Corps, which had been formed in January 1940 in Melbourne, before deploying to the Middle East with the Second Australian Imperial Force. Under the command of Lieutenant General John Lavarack, the formation subsumed the previous Northern and Eastern Commands, and was based in Queensland and New South Wales. Split into two corps – 1st and 2nd – initially the First Army had seven Australian divisions: 1st Infantry, 2nd Infantry, 3rd Infantry, 5th Infantry, 7th Infantry, 10th Infantry and 1st Motor.

HQ First Australian Army controlled the 5th Infantry Division in Townsville, Queensland, the new 1st Australian Corps (ex HQ Southern Command) defending South Queensland, and 2nd Australian Corps (ex HQ Eastern Command) defending New South Wales. When the 1st Australian Corps was sent to New Guinea in August 1942 and became known as New Guinea Force, the 2nd Australian Corps moved to Esk, Queensland, and New South Wales came under the Second Australian Army. Two US infantry divisions – the 32nd and 41st – were also assigned to the First Australian Army for periods during this time, having been moved north and transferred from the Second Australian Army earlier in the year; nevertheless, these divisions were transferred to the US I Corps from September 1942, and were increasingly divorced from the First Australian Army's control, with this separation being formalised in February 1943 when the US Sixth Army headquarters was established in Brisbane.

During 1942 and 1943, the units under the formation's command varied, and by August 1943, they controlled the 11th Brigade at Merauke (Dutch New Guinea), Torres Strait Force at Thursday Island, the 4th Infantry Division at Townsville, the 3rd Armoured Division at Murgon, and the 2nd Australian Corps on the Atherton Tablelands, around Barrine, in Queensland. In late 1943, the First Australian Army consisted of 90,784 troops, with a further 41,871 personnel assigned to the Queensland line of communication area within the army's assigned boundary. These troops came under the First Army for operational purposes, but were administered separately by Land Headquarters.

Upon formation, the First Australian Army's role had been focused on defending against a possible Japanese invasion, and assumed the main operational responsibility for this over the Second Army, which over time became focused mainly on training and lesser command roles. But as this threat subsided, a more offensive role developed for the First Army. In May 1944, HQ First Australian Army moved to Mareeba, Queensland, to prepare for a more active role as Australian troops began relieving US troops in New Guinea to free them up for redeployment to the Philippines. While the main elements of the First Australian Army had been deployed forward to Mareeba, the formation had maintained a rear headquarters at Chermside, Queensland. This headquarters administered several minor units in Brisbane until September 1944, when they came under the control of the Second Australian Army. At this time the army's rear headquarters rejoined headquarters main at Mareeba.

In October 1944, the main element of the army's headquarters moved under Lieutenant General Vernon Sturdee, to Lae, in the Australian territory of New Guinea, where it was tasked with undertaking operations across a broad area including Bougainville, New Britain and Aitape. Here they controlled the 2nd Australian Corps on Bougainville, the 5th Infantry Division on New Britain, the 6th Infantry Division at Aitape and the 8th Infantry Brigade at Madang. On Bougainville, New Britain and around Aitape, the Australians undertook limited offensive operations. This saw them secure the northern part of the island up to the Bonis Peninsula, and advance south on Bougainville towards the main Japanese strong hold around Buin, while on New Britain they were able to establish a line across the base of the Gazelle Peninsula, isolating Rabaul. In northern New Guinea, they advanced from Aitape and by the end of the war had secured Wewak.

Meanwhile, a rear headquarters was left behind at Mareeba, where it assumed control of all forces not assigned for operations in the upcoming Borneo Campaign, while the 1st Australian Corps was placed under direct command of Land Headquarters for the operation. The rear headquarters remained in existence until January 1945, when the 11th Division's headquarters assumed its duties. The HQ First Australian Army was disbanded in February 1946 when it was redesignated as the 8th Military District.

Order of Battle
Upon formation in April 1942, the First Australian Army consisted of the following formations:

Headquarters (Toowoomba)
 5th Infantry Division (Townsville)
 1st Australian Corps (Brisbane)
 3rd Infantry Division
 7th Infantry Division
 2nd Australian Corps (New South Wales)
 1st Infantry Division
 2nd Infantry Division
 10th Infantry Division
 1st Motor Division (original logo: )

In October 1944, the First Australian Army's deployed units consisted of the following formations:

Headquarters (Lae)
2nd Australian Corps (Bougainville)
3rd Infantry Division
11th Infantry Brigade
23rd Infantry Brigade
5th Infantry Division (New Britain)
6th Infantry Division (Aitape)
8th Infantry Brigade (Madang)

Commanders
The First Australian Army was commanded by the following officers during the war:
 Lieutenant General John Lavarack (1942–1944)
 Lieutenant General Vernon Sturdee (1944–1945)
 Lieutenant General Horace Robertson (1945–1946)

References

Bibliography

External links
 First Army war diaries, Australian War Memorial

1
1
1
1942 establishments in Australia
1946 disestablishments in Australia

First Australian Army


Joe Coleman (n. Norwalk, Connecticut, 22 de noviembre de 1955) es un pintor, ilustrador y artista estadounidense.

Nacido como Joseph Coleman Jr., sus padres fueron un veterano de la II Guerra Mundial y la hija de un boxeador profesional. Es mejor conocido por sus retratos intrincadamente detallados de sujetos tanto famosos como infames: artistas, personajes fuera de la ley, asesinos seriales, estrellas de cine, amigos, y familiares; pintándolo de manera detallista con un pincel de un solo cabello y el uso de una lupa de joyero, por lo que muchos de los detalles de sus obras no son visibles a simple vista. La mayoría de sus retratos representan al sujeto en el centro de la tela, losanges que contienen escenas biográficas y detalles de la vida de los sujetos en forma de anillo que rodea la imagen central.

Exposiciones
 Civilian Warfare, 1985, Nueva York.
 Wooster Gallery, 1986, Nueva York.
 Chronocide Gallery, 1987, Nueva York.
 New York Academy of Art, 1987, Nueva York.
 New Works, 1988, Todd Capp Gallery, Nueva York.
 La Luz de Jesus Gallery, 1991, Los Ángeles.
 Cult Rapture, Center on Contemporary Art, 1993, Seattle.
 Wild Flees/Proud Flesh, 1996, Haarlem, Países Bajos.
 Deep Inside: The Art of Porno, 1996, Lausanne, Suiza.
 Killer Art, 1997, Barrister's Gallery, Nueva Orleans.
 Selections from Private Collections: A Retrospective, 1998, Ann Nathan Gallery, Chicago.
 Original Sin, 1998, The Horse Hospital, Londres, Inglaterra.
 LOVE, 1998, American Visionary Art Museum, Baltimore
 Joe Coleman: Matrix 139, 1999, The Wadsworth Athenaeum, Hartford.
 Musée Boijmans Van Beuningen, Róterdam, 2001
 War and Peace, 2001, American Visionary Art Museum, Baltimore
 Wormhole, 2002, Franz Hals Museum, Haarlem, Países Bajos.
 Unquiet Voices: English & American Visionary Art 1903 – 2003, 2003, The Horse Hospital, Londres.
 A Kansas Art Sampler, 2004, The Spencer Art Museum, Lawrence, Kansas
 Joe Coleman: 33 Paintings and a Selection from the Odditorium, 2006, Jack Tilton Gallery, Nueva York.
 Joe Coleman, Palais de Tokyo, 2007, París.

Referencias

Enlaces externos

Pintores de Estados Unidos del siglo XX

Joe Coleman (pintor)


الغومازيو هو حبوب السمسم الكاملة مع الملح: إذ يغسل السمسم جيدا ويصفى من الماء ثم يوضع على قماشة في مصفاة مدة 12 ساعة حتى يجف تماما. يحمص السمسم ثم يسحق مع ملعقة الملح البحري في المقلاة الحامية حتى يجف ويسحق ليصبح ناعما ثم تستمر عملية السحق بالتدريج إلى أن تسحق حباب السمسم بمقدار 70 %.

مراجع

أطباق سمسم
توابل
حبوب

غومازيو


Benjamin Schiff Platt (født 24. september 1993) er en amerikansk skuespiller. Blandt de roller, han har spillet, er Elder Arnold Cunningham i teatermusicalen The Book of Mormon og Benji Applebaum i filmene Pitch Perfect og Pitch Perfect 2. Hans seneste rolle er på Broadway som Evan Hansen i musicalen Dear Evan Hansen, for hvilken han vandt prisen "Best Actor in a Musical" ved Tony Awards 2017.

Platt blev født i Los Angeles, Californien, som det fjerde ud af fem børn af Julie og Marc Platt. Hans far er film-, tv- og teaterproducer og har blandt andet produceret musicalen Wicked. Hans familie er jødisk.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien

Ben Platt


Aceasta este o listă de arbori după longevitate (arbori individuali, nu ca specie)

Arbori individuali

Arbori clonali
O colonie clonală sau genet este un grup de indivizi identici genetic care au crescut într-un anumit loc, toți provenind vegetativ, nu sexual, de la un singur strămoș.

Pando  din Pădurea Națională Fishlake, SUA, este o colonie clonală a unui plop tremurător american (Populus tremuloides) care are 80.000 -1.000.000 de ani, se numără printre cele mai vechi organisme vii cunoscute

Jurupa Oak din Comitatul Riverside, California este o colonie clonală a unui stejar care are 13.000 de ani.

Old Tjikko este un molid din Norvegia de 9.560 de ani, situat pe muntele Fulufjället din provincia Dalarna din Suedia. Vechiul Tjikko și-a câștigat inițial faima ca cel mai vechi copac din lume. Vechiul Tjikko este, totuși, un copac clonal care a regenerat mai multe trunchiuri, ramuri și rădăcini de-a lungul mileniilor, mai degrabă decât un arbore individual de vârstă mare.

Galerie de imagini

Note

Referințe

Lista

Arbori
Arbori

Lista celor mai longevivi arbori


ChessCube.com je internetska šahovska zajednica i internetski šahovski poslužitelj s preko 1,400.000 registriranih članova. Osnovan je 2007. i osnovao ga je Mark Levitt. Na stranicama se nudi igra uživo i "ChessCube Cinema". Godine 2009. udomio je prvi na svijetu internetske dvoboje koje je FIDE rangirala, igrani na SA Open 2009., suci su bili nazočni blizu igrača a računala kao nadglednici.

Povijest
Osnivač Mark Levitt bio je u šahovskom izdavaštvu od ranih 1990-ih. Od 1997. do 1998. godine napravio je internetski Chess World za British Telecom-ov GamePlay.com. No, GamePlay.com odbacio je svoje igre za pločom i igre n karte nakon što je izlistan 1999. godine na burzi. Mark je potom lansirao ChessCube kao tržišni pokus 2007. u Južnoj Africi, a međunarodno je bio na ponudi siječnja 2008. godine. Kolovoza 2009. godine imao je više od 650.000 registriranih korisnika iz više od dvjesta zemalja.

SA Open 2009
Srpnja 2009. ChessCube sponzorirao je SA Open održan u Wynberšoj muškoj višoj školi. Nakon pregovaranja s FIDE, nekoliko je dvoboja odigrano na internetu preko ChessCube. Te je dvoboje FIDE rangirala, što je biloprvo takvo neštu u šahu. Sudionici iz Melbournea u Australiji igrali su protiv sudionika iz Cape Towna u Južnoj Africi. Pobijedio je Amon Simutowe.

Nagrade
ChessCube je bio polufinalist na dodjelama nagrada Adobe MAX 2008. godine.
ChessCube je iste godine dobio nagradu WP Sports: medijska nagrada - elektronika.

Vidi
Popis internetskih šahovskih poslužitelja

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice (eng.)

Internetski šahovski poslužitelji

ChessCube


Plava djetelina (sjetvena vija, velika djetelina, bosanska djetelina, lucerna, vija, lat. Medicago sativa), jedna od osamdesetak vrsta lucerni, roda iz porodice mahunarki.

Opčenito
To je zeljasta medonosna biljka uspravne, razgranate stabljike, danas raširena po cijelom svijetu. Uzgajala se još 700. godina prije Krista, a uzgaja se i danas kao krmna biljka.

Korijen je dobro razvijen i dubok, često oko pet metara, a postoje podaci o dužini od 15 metara. Listovi su naizmjenični, cvjetovi dvospolni, a plod spiralno savijrena mahuna. Jestivi su mladi listovi i vrhovi stabljika.

Prema starim Grcima i Rimljanima podrijetlom je iz Mezopotamije.

Opis
Lucerna ili sjetvena vija (Medicago sativa) višegodišnja je djetelina, mahunarka iz porodice Fabaceae, naširoko se uzgaja primarno za sijeno, ispašu i silažu. Lucerna je poznata po svojoj toleranciji na sušu, vrućinu i hladnoću te po izvanrednoj produktivnosti i kvaliteti svoje biljke. Biljka je također cijenjena u poboljšanju tla te se uzgaja kao pokrovni usjev i kao zelena gnojidba.

Naraste 30-90 cm (1-3 stope) u visinu, nastaje iz razgranate krošnje koja je djelomično ugrađena u površinski sloj tla. Kako se biljka razvija, brojne stabljike koje nose trolisne listove (složeni listovi s tri liske) izrastaju iz krunskih pupova. Racem malih cvjetova nastaju iz gornjih pazušnih pupova stabljike. U sunčanim predjelima s umjerenom vrućinom, suhim vremenom i kukcima oprašivačima, ovo cvijeće može u izobilju proizvesti mahunarke u obliku vadičepa koje sadrže dvije do osam ili više sjemenki. Slično kao i mnogi drugi članovi Fabaceae, biljke lucerne sadrže simbiotske bakterije tla (rhizobia) u svojim korijenskim nodulima kako bi "fiksirale" dušik iz zraka u tlo, čineći ga tako dostupnim drugim biljkama. Kada se uzgaja kao pokrovni usjev ili kao dio plodoreda, lucerna poboljšava razinu hranjivih tvari u tlu i smanjuje potrebu za sintetičkim gnojivima.

Primarni korijen lucerne može doseći velike dubine, što je prilagodba za otpornost na sušu. U poroznom podzemlju zabilježeni su glavni korijeni dugi čak 15 metara (50 stopa) kod biljaka starijih od 20 godina. Korijenje sadnica također brzo raste, dosežući dubinu tla od 90 cm (3 stope) nakon dva mjeseca i 180 cm (6 stopa) nakon pet mjeseci. Novoosnovana polja lucerne često prežive jaku ljetnu sušu i vrućinu kada druge mahunarke s plićim i razgranatim korijenjem podlegnu. Ovi dugi glavni korijeni također poboljšavaju kvalitetu tla smanjujući zbijenost tla.

Lucerna ima izvanrednu sposobnost brze regeneracije novih stabljika i lišća nakon rezanja. Čak 13 usjeva sijena može se požnjeti u jednoj vegetacijskoj sezoni zbog ovog obilnog ponovnog rasta. Učestalost berbe i ukupni sezonski prinosi uvelike ovise o duljini vegetacije, prilagodljivosti tla, obilju sunca, a posebno o količini i rasporedu padalina ili navodnjavanja tijekom vegetacije. Zeleno lisnato sijeno lucerne je vrlo hranjivo i ukusno za stoku, sadrži oko 16 posto proteina i 8 posto mineralnih sastojaka. Također je bogat vitaminima A, E, D i K.

Kao i svi usjevi, lucerna je izložena opasnostima klime, bolesti i insekata. Među ozbiljnijim od njih su zimsko stradanje, bakterijska bolest venuća, lucernin žižak, stjenice, skakavci, pjegave lisne uši i skakavci. U vlažnim područjima i na navodnjavanim područjima, sastojine lucerne stare tri ili više godina često su se jako prorijedile zbog infestacije bakterijskim organizmom venuća koji se prenosi iz tla, Phytomonas insidiosum.

Izvori

Trigonelleae

Plava djetelina


Biblia pierdută este un bestseller scris de Igor Bergler. Este cel mai vândut roman românesc din ultimii 20 de ani
De asemenea, este singura carte scrisă în limba română vândută în 30 de țări, la cele mai importante edituri din fiecare dintre acestea. Conform propriilor declarații, este cel mai încântat de apariția Bibliei pierdute la editura înființată de Umberto Eco, intelectualul său preferat, LA NAVE DI TESEO.

Volumul "Biblia pierdută", de Igor Bergler, s-a vândut în peste 82.000 de exemplare, la un an de la lansare, devenind astfel cea mai vândută carte de ficțiune a unui autor român din ultimii 20 de ani..
Biblia pierdută a luat cel mai important premiu la evenimentul editorial numărul unu al României, Târgul de carte Gaudeamus, fiind desemnată de 125.000 de cititori "Cea mai râvnită și vândută carte a târgului", la două ediții consecutive - 2015 și 2016, ex aequo, alaturi de seria Harry Potter.

Până în prima parte a anului 2018 Biblia Pierdută a fost vândută în peste 130 000 de exemplare.

"Trebuie să nu uităm nici o clipă că în România, arareori o carte a unui autor autohton trece de 5.000 de exemplare. Iar dacă o face, devine bestseller. E foarte greu să facem comparații cu vânzările de dinainte de '89, pentru că atunci cărțile se tipăreau în tiraje uriașe și vânzările erau oarecum controlate. În orice caz, nu putem vorbi despre condiții de piață liberă. Iar în ceea ce privește vânzările din primii câțiva ani de la Revoluție, nu avem cifre controlabile pe care să ne putem baza. De aceea spune că avem de-a face cu cea mai vândută carte românească din ultimii 20 de ani, dar cu rezervele specificate, am putea spune că este una dintre cele mai vândute cărți românești din istorie. În orice caz, atât de multe exemplare, atât de repede, sunt rare și pentru autori celebri de bestselleruri internaționale.", declară Ovidiu Enculescu, director general al editurii RAO.</ref>

Biblia pierdută este cartea care a doborât toate recordurile în România. În numai opt luni a depășit 75.000 de exemplare vândute și a fost prima carte din istoria României care a depășit 10.000 de exemplare precomandate. De asemenea, primul weekend în librării a consemnat vânzări de 3.200 de exemplare. A fost cartea Târgului Gaudeamus, votată de cei 125.000 de vizitatori drept "cea mai râvnită" și a atins 1.600 de exemplare vândute în patru zile la același târg. A fost preluată de una dintre cele mai mari agenții literare din lume, Trident Media Group sau TMG, și a figurat pe "hot listul" acesteia la cel mai important târg de vânzare a drepturilor de autor de pe mapamond, London Book Fest.

A fost descris drept "cel mai bun thriller publicat până acum de un autor român" de către Mihai Iovănel, unul dintre cei mai importanți critici literari din tânăra generație. . În opinia criticilor, cartea îmbină desăvârșit momentele de umor fin, episoade de suspans autentic, mesaje ascunse și coduri secrete minuțios construite. .

Romanul face parte din Colecția Charles Baker. În pregătire sunt următoarele două cărți ale acestei serii: "Minciuna lui Michelangelo" și "Cocoașa pierdută a lui Richard al III-lea".

Jean Harris, traducătoarea în limba engleză a cărții, a făcut următoarea apreciere asupra romanului:

Note

Bibliografie
 Mihai Iovănel, Ideologiile literaturii în postcomunismul românesc, Editura MLR, 2017

Legături externe
Websit roman
Pagina Facebook a romanului
Websit Igor Bergler
Primul trailer de prezentare pentru cartea Biblia Pierdută
Al doilea trailer de prezentare pentru cartea Biblia Pierdută
[Mihai Iovănel, "Ideologiile literaturii în postcomunismul românesc", editura MLR, 2017]
https://darkpassion.ro/biblia-pierduta-de-igor-bergler-recenzie/

Romane din 2015
Romane românești
Cărți românești

Biblia pierdută


O Dia Mundial da Tuberculose ou Dia Mundial de Combate à Tuberculose, celebrado em 24 de março de cada ano, foi criado para conscientizar o público sobre a epidemia global de tuberculose e os esforços para eliminar a doença. Em 2018, 10 milhões de pessoas adoeceram com tuberculose e 1,5 milhão morreram da doença, principalmente em países de baixa e média renda. Isso também a torna a principal causa de morte por doença infecciosa.

O Dia Mundial da Tuberculose é uma das onze campanhas globais oficiais de saúde pública feitas pela Organização Mundial da Saúde (OMS), juntamente com o Dia Mundial da Saúde, Dia Mundial da Doença de Chagas, Dia Mundial do Doador de Sangue, Semana Mundial de Conscientização Antimicrobiana, Semana Mundial de Imunização, Dia Mundial da Malária , Dia Mundial sem Tabaco, Dia Mundial da Hepatite, Dia Mundial da Segurança do Paciente e Dia Mundial da AIDS.

Contexto
O dia 24 de março comemora o dia em que Robert Koch, em 1882, surpreendeu a comunidade científica ao anunciar a um pequeno grupo de cientistas do Instituto de Higiene da Universidade de Berlim que havia descoberto a causa da tuberculose, o bacilo de Koch. De acordo com o colega de Koch, Paul Ehrlich, "Nesta sessão memorável, Koch apareceu perante o público com um anúncio que marcou um ponto de virada na história de uma virulenta doença infecciosa humana. Em palavras claras e simples, Koch explicou a etiologia da tuberculose com força convincente, apresentando muitas de suas lâminas de microscópio e outras evidências". Na época do anúncio de Koch em Berlim, a tuberculose estava se espalhando pela Europa e pelas Américas, causando a morte de uma em cada sete pessoas. A descoberta de Koch abriu caminho para o diagnóstico e cura da tuberculose.

História
Em 1982, no centésimo aniversário da apresentação de Robert Koch, a União Internacional Contra a Tuberculose e Doenças Pulmonares (IUATLD) propôs que 24 de março fosse proclamado o Dia Mundial da Tuberculose. Isso foi parte de um esforço da IUATLD e da Organização Mundial da Saúde (OMS) sob o tema "Derrotar a tuberculose: agora e para sempre". O Dia Mundial da Tuberculose não foi oficialmente reconhecido como uma ocorrência anual pela Assembleia Mundial da Saúde da OMS e pelas Nações Unidas até mais de uma década depois.

No outono de 1995, a OMS e a Royal Netherlands Tuberculosis Foundation (KNCV) organizaram a primeira reunião de planejamento do Dia Mundial da Tuberculose em Haia, Países Baixos; um evento que eles continuariam co-patrocinando nos anos seguintes. Em 1996, a OMS, a KNCV, a IUATLD e outras organizações envolvidas se uniram para realizar uma ampla gama de atividades no Dia Mundial da Tuberculose.

Para o Dia Mundial da Tuberculose de 1997, a OMS realizou uma coletiva de imprensa em Berlim durante a qual o Diretor-Geral da OMS, Hiroshi Nakajima, declarou que "O tratamento diretamente observado (TDO) da tuberculose na atenção básica é o maior avanço na saúde desta década, de acordo com as vidas que poderemos salvar". Arata Kochi, diretor do programa contra a tuberculose da OMS, prometeu que, "hoje a situação da epidemia global de tuberculose está prestes a mudar, porque fizemos um avanço. É o avanço dos sistemas de gerenciamento de saúde que torna possível controlar a tuberculose não apenas em países ricos, mas em todas as partes do mundo em desenvolvimento, onde existem 95% de todos os casos de tuberculose."

Em 1998, quase 200 organizações realizaram atividades de divulgação pública no Dia Mundial da Tuberculose. Durante a coletiva de imprensa do Dia Mundial da Tuberculose de 1998 em Londres, a OMS identificou pela primeira vez os 22 países com a maior carga de tuberculose do mundo. No ano seguinte, mais de 60 principais defensores da tuberculose de 18 países participaram da reunião de planejamento de três dias da OMS/KNCV para o Dia Mundial da Tuberculose de 1999.

O presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, marcou o Dia Mundial da Tuberculose em 2000, administrando o tratamento diretamente observado (TDO) da tuberculose na atenção básica recomendado pela OMS a pacientes no Hospital Mahavir em Haiderabade, Índia. De acordo com Clinton, "essas são tragédias humanas, calamidades econômicas e muito mais do que crises para você, são crises para o mundo. A disseminação de doenças é o único problema global ao qual ... nenhuma nação está imune."

No Canadá, o National Collaborating Centre for Determinants of Health observou no Dia Mundial da Tuberculose de 2014 que 64% dos casos de tuberculose relatados nacionalmente ocorreram entre indivíduos nascidos no exterior e 23% entre os aborígenes, destacando a tuberculose como uma área importante de preocupação com a equidade na saúde.

Hoje, a Parceria das Nações Unidas para o Fim da Tuberculose, uma rede de organizações e países que lutam contra a tuberculose (a IUATLD é membro e a OMS abriga o secretariado da Parceria das Nações Unidas para o Fim da Tuberculose em Genebra), organiza o Dia para destacar o alcance da doença e como preveni-la e curá-la.

Temas por ano
Cada Dia Mundial da Tuberculose aborda um tema diferente. A seguir está uma lista de temas anuais:

 1997: Administrar o tratamento diretamente observado (TDO) da tuberculose na atenção básica mais amplamente
 1998: Histórias de sucesso do TDO
 1999: Pare a tuberculose, use TDO
 2000: Forjando novas parcerias para parar a tuberculose
 2001: TDO: cura da tuberculose para todos
 2002: Pare a tuberculose, lute contra a pobreza
 2003: TDO me curou – vai curar você também!
 2004: Cada respiração conta – Pare a tuberculose agora!
 2005: Prestadores de cuidados de tuberculose da linha de frente: Heróis na luta contra a tuberculose
 2006: Ações pela vida – Rumo a um mundo livre de tuberculose
 2007: Tuberculose em qualquer lugar é tuberculose em todo lugar
 2008–2009: Estou parando a tuberculose
 2010: Inovar para acelerar a ação

 2011: Transformando a luta pela eliminação
 2012: Por uma vida sem tuberculose
 2013: Acabar com a Tuberculose na nossa geração
 2014: Cuidar dos três milhões de pessoas vulneráveis: detectar, diagnosticar e curar a tuberculose
 2015: Cuidar, detectar, diagnosticar e curar a tuberculose
 2016: Unidos pelo fim da tuberculose
 2017: Unidos para acabar com a tuberculose
 2018: Líderes para um mundo livre da tuberculose
 2019: É a hora!
 2020: Chegou a hora
 2021: O tempo está passando
 2022: Investir para acabar com a tuberculose. Salvar vidas
 2023: Sim, podemos pôr fim à tuberculose

Festas de março
Tuberculose
Dias internacionais da Organização das Nações Unidas
Organização Mundial da Saúde

Dia Mundial da Tuberculose


Perleastrild () er en spurvefugl, der lever i Swaziland og nabolandene.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra det sydlige Afrika
Pragtfinker

Perleastrild


Gagae, Antalya il sınırları Kumluca ilçesi yakınlarındaki antik kent.

Mavikent Kasabası Aktaş Mevkiinde bulunan Gagae isimli antik kent Akropolis kayalığı ile Deniz arasında kalan bir alanda kurulmuştur. Buradaki yapılar Roma ve Orta Çağ izlerini taşımaktadır. Şehrin duvarları ve bazı Hristiyan Kiliseleri ile birçok kalıntılar hala durmaktadır. Gagae aşağı ve yukarı olarak değerlendirilen bir Akrepolis idi. Gagae'ye Paleopolis'de denilmiştir

Gagae ismi varlığının şu an araştırılmasının mümkün olmadığı,bir tür taş olan Gagates'tin türediği bilinmektedir. Serpentin Porfiritit tuzaklar ve kireçtaşından oluşan çevrenin mineral özellikleri hakkında özel bir araştırma bulunmamaktadır.

Dış bağlantılar
 Kenthaber Gagae Sayfası

Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Kumluca
Türkiye'deki antik kentler
Arkeoloji taslakları
Likya antik kentleri

Gagae


Mændenes trespring under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev holdt på Olympic Stadium i perioden d. 15.-16. august 2016.

Tidsoversigt
Alle tider er i brasiliansk tid (UTC-3)

Resultater

Kvalifikationsrunde
Kvalifikationsregel: Kvalifikationsstandard 16.95 m (Q) eller de 12 bedste kvalificeres (q).

Finale

Referencer

Trespring (herrer)

Atletik under sommer-OL 2016 - trespring (herrer)


Der Chinesische Liguster (Ligustrum sinense) ist ein Strauch oder Baum aus der Familie der Ölbaumgewächse. Sein natürliches Verbreitungsgebiet liegt in China, Laos und Vietnam, er wurde jedoch in Afrika, Australien, Neuseeland und den USA eingebürgert.

Beschreibung

Der Chinesische Liguster ist ein sommergrüner, 2 bis 4, selten bis 7 Meter hoher, dicht verzweigter Strauch oder Baum mit filzig behaarten, gelbgrünen Trieben und aufrechten bis schräg aufsteigenden Zweigen. Die Blätter haben einen 2 bis 8 Millimeter langen Blattstiel. Die Blattspreite ist einfach, papierartig bis ledrig, 2 bis 7 selten bis 13 Zentimeter lang und 1 bis 3 selten bis 5,5 Zentimeter breit, elliptisch bis länglich elliptisch, spitz oder stumpf mit keilförmiger bis gerundeter Basis. Die Blattoberseite ist stumpfgrün, die Unterseite ist heller und am Mittelnerv behaart. Es werden vier bis sechs, selten sieben Nervenpaare gebildet, die auf der Unterseite hervorstehen.

Die Blüten stehen zu 100 bis 500 in behaarten, 4 bis 11 Zentimeter langen und 3 bis 8 Zentimeter breiten Rispen. Die Einzelblüten wachsen an 1 bis 5 Millimeter langen Stielen. Sie haben einen etwa 1 bis 1,5 Millimeter breiten, kahlen oder behaarten Kelch, eine 3,5 bis 5,5 Millimeter breite Blütenkrone und eine Kronröhre, die etwas kürzer als die Kronzipfel ist. Die Staubblätter reichen bis zu den Kronzipfeln oder etwas darüber hinaus, die Staubbeutel sind etwa 1 Millimeter lang.

Die Früchte sind rundliche, 5 bis 8 Millimeter durchmessende, schwarze und etwas "bereifte", beerenartige Steinfrüchte.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 46.

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten bis tropischen Zone Asiens in den chinesischen Provinzen Anhui, Fujian, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, Sichuan, Yunnan, Zhejiang und Hongkong, auf Taiwan, in Laos und Vietnam. Im Süden von Afrika, in Australien, Neuseeland und den USA wurde sie eingebürgert. Die Art wächst in Steppen und Trockenwäldern in Höhen von 200 bis 2700 Metern auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Sie ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik und Forschungsgeschichte
Der Chinesische Liguster (Ligustrum sinense) ist eine Art aus der Gattung der Liguster (Ligustrum) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae), Tribus Oleeae. Die Art wurde von João de Loureiro im Jahr 1790 erstbeschrieben.

Es werden mehrere Varietäten unterschieden:
 Ligustrum sinense var. chayuense  (Syn.: Ligustrum sinense var. rugosulum ): Sie kommt vom südöstlichen Tibet bis Vietnam vor.
 Ligustrum sinense var. concavum : Sie kommt im östlichen Yunnan und im westlichen Guangxi vor.
 Ligustrum sinense var. coryanum : Sie kommt in Sichuan und Yunnan vor.
 Ligustrum sinense var. dissimile : Sie kommt in Yunnan, Guangxi und Guizhou vor.
 Ligustrum sinense var. luodianense : Sie kommt in Yunnan, Guizhou und Guangdong vor.
 Ligustrum sinense var. myrianthum : Sie kommt im zentralen und im südlichen China vor.
 Ligustrum sinense var. opienense : Sie kommt in Sichuan vor.
 Ligustrum sinense var. sinense: Sie kommt vom südlichen China bis Vietnam und in Taiwan vor.

Verwendung
Der Chinesische Liguster wird gern als Bonsai genutzt und selten für andere wirtschaftliche Zwecke.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 372.

Einzelnachweise

Weblinks

Ölbaumgewächse

Chinesischer Liguster


An Bulbine flexicaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Bulbine flexicaulis in nahilalakip ha genus nga Bulbine, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbine

Bulbine flexicaulis


Kačanov este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 450 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kačanov este atestată documentar din 1304.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kačanov


ගෝලීයකරණය නිසා ලෝකයට සිදුවන බලපෑම් බොහෝය.

•	කාර්මීකරණය - නිෂ්පාදන ද්‍රව්‍ය වල ඇති අවශ්‍යතාව හා වෙනතක් රට වලින් ආනයනය කිරීමේ අවශ්‍යතාව
•	මුල්‍යමය - ලොවපුරා ඇති මුල්‍යමය ආයතන හා මුදල් හුවමාරැවේ අවශ්‍යතාව
•	ආර්ථික - වෙළදපොල තත්ත්වය සහ භාණ්ඩ හා මුදල් හුවමාරැව
•	දේශපාලනමය - ගෝලීයකරණය හේතුවෙන සමාජීය හා ආර්ථිකමය හේතූන්ගේ අයිතින් ගැන රජයන් විසින් වගා බලා ගනී. දේශපාලන වශයෙන් ඇමරිකානුවන ආර්ථිකමය ප්‍රභලභාවයක් පෙන්වයි. එමෙන්ම චීනයද පැහැදිලි වර්ධනයක් පෙන්වන්නේ සියලුම තාක්ෂණ හා සම්පත් සතු නිසාය. තවත් අවු. 20 ක් තුල ලෝකයේ බලවත්ම රාජ්‍ය කුමක්දැයි යන්න ප්‍රශ්නයක් විය හැක. යුරෝපාන සංගමය, රැසියාව හා ඉන්දියාවද මේ අතර සිටී.
•	තොරතුරැ ලබා ගැනිම් - දුරස්ථ ප්‍රදේශ වලින් ඉක්මන් තොරතුරැ ලබා ගැනීම
•	සංස්කෘතික මත - විවිධ සංස්කෘතීන් එකතුවන නිසා එක් භාෂාවක් භාවිතය.
•	පාරිසරික - ජාත්‍යන්තර සමාගම් සමග සබදතා අවශ්‍ය වීම, ගෝලීය උණුසුම, පරිසරය දුෂණය වැනි කරැණු වලට පිළියම් සෙවීම.
•	සාමාජීය - ජනතාවගේ ව්‍යාප්තිය සහ ඒ සදහා ඇති අඩු නීති මාලා
•	ප්‍රවාහනනය - යුරෝපය තුල යුරෝපිය වාහන අඩු වීම, තාක්ෂණය ස්ථානගත කිරීම.
•	ජාත්‍යන්තර සංස්කෘතික වෙනස් වීම.
•	බහු සංස්කෘතිකවාදය (multiculturalism) සහ සංස්කෘතික විවිධත්වය
•	ජාත්‍යන්තර ගමනාගමනය හා සංචාරය
•	ආමනය, නීතිවිරෝදී ආගමනය
•	දේශීය භාණ්ඩ ජාත්‍යන්තර යැවීම
•	කාර්මික - ලෝකයේ ගෝලීය සන්නිවේදනයේ, යටිතල පහසුකම් දියුණු කිරීම, ඒ සදහා අන්තර්ජාලය, සැටලයිට්, ජංගම දුරකථන යොදා ගැනිම. එමෙන්ම ලෝකයේ ඇති ප්‍රමිතීන් (Standards) වැඩි කිරීම, පිටපත් කිරීමේ නීති, අයිතිවාසිකම් සහතිකය(Patent)
•	නීති - ජාත්‍යන්තර දුෂණ හා වර්ධන ආයතන පිහිටීම. දුෂණය නැති කිරීම හා දැනුවත් කිරීම. ගෝලීයකරණයේදි විවිධ සංස්කෘතීන් මුණගැසීම සමගාම ලිංගික අසමතුලිතා දැකිය හැක

ගෝලියකරණට එහා ගෝලීය කරණයේ බලපෑම්


හැදින්වීම
මෙය NSAIDs කාන්ඩයට අයත් වේදනා නශකයකි. විශේෂයෙන් කුඩා ප්‍රමාණයේ වේදනා සඳහා යොදා ගනී. තවදුරටත් සැලකුව හොත් එයට එහි ඇති ඇන්ටි-ප්ලේට්ලට් ගුණය නිසා හෘද  රෝග සඳහාත්  බහුලව යොදා ගනී.

ඇස්ප්‍රීන්


The Prague Metro () is the rapid transit network of Prague, Czech Republic. Founded in 1974, the system consists of three lines (A, B and C) serving 61 stations (predominantly with island platforms), and is  long. The system served 568 million passengers in 2021 (about 1.55 million daily).

Two types of rolling stock are used on the Metro: the 81-71M (a completely modernized variant of the original 81-717/714.1), and the Metro M1. All the lines are controlled automatically from the central dispatching, near I.P. Pavlova station. The Metro is operated by the Prague Public Transit Company (, DPP), and integrated in the Prague Integrated Transport (Pražská integrovaná doprava, PID) system.

Basic information

The Prague Metro has three lines, each represented by its own colour on the maps and signs: Line A (green, 17 stations, ), Line B (yellow, 24 stations, ) and Line C (red, 20 stations, ). There are 61 stations in total (three of which are transfer stations) connected by nearly 66 kilometres of mostly underground railways. Service operates from 4–5 am until midnight, with two- to three-minute intervals between trains during rush hours and four to ten minutes between trains at other times. Nearly 600 million passengers use the Prague Metro every year (about 1.6 million daily).

The system is run by the Prague Public Transit Company Co. Inc. (Czech: , DPP), which also manages the other means of public transport around the city, including the trams, buses, five ferries, the funicular to Petřín Hill, and the chairlift inside the Prague Zoo.

Since 1993, the system has been connected to commuter trains and buses, and also to "park-and-ride" parking lots. Together, they form an extensive public transportation network reaching further from the city, called Prague Integrated Transport (Czech: Pražská integrovaná doprava, PID). Whilst the large system is zonally priced, the Metro is entirely inside the central zone.

Many stations are quite large, with several entrances spaced relatively far apart. This can often lead to confusion for those unfamiliar with the system, especially at the central hubs such as Můstek or Muzeum. In general the stations are well signposted even for those unfamiliar with the Czech language. The Prague Metro is very safe.

System layout and stations

The Prague Metro system is laid out as a triangle, with all three lines meeting in the centre of the city at three interchange stations. Each interchange station has two halls, one hall for each line. The depth of the stations (and the connecting lines) varies considerably. The deepest station is Náměstí Míru, located  under the ground. Parts of the tracks in the city centre were mostly bored using a tunnelling shield. Outer parts were dug by a cut-and-cover method, and these stations are only a few metres under the surface. Part of Line B runs in a glassed-in tunnel above the ground.

Most stations have a single island platform in the centre of the station hall (tunnel) serving both directions. The sub-surface stations have a straight ceiling sometimes supported by columns, while the deep-level stations are larger tunnels with the track tunnels on each side. The walls of many stations are decorated using coloured aluminium panels; each station has its own colour. Some stations are considered among the finest in Europe.

Rolling stock

Metro M1
Metro M1 trains have operated on Line C since 2000; they completely replaced older cars on this line in 2003. DPP owns 265 of these cars, which form 53 five-car trains. These cars were developed specially for Prague, and were manufactured there between 2000 and 2003 by a consortium consisting of ČKD Praha, ADtranz and Siemens (during the contract, Siemens acquired ČKD Praha). The total length of the train is , the acceleration is , and the total capacity of the train is 1,464 people (224 sitting, 1,240 standing). This unit was also adapted for use in Venezuela on the Maracaibo Metro.

81-71M
81-71M trains are a modernized variant of the old Soviet 81-717 trains with new traction motors, technical equipment, interiors, and exteriors. They have operated on Lines A and B since 1996. The modernization was conducted by Škoda Transportation and ČKD between 1996 and 2011. DPP owns 465 81-71M cars, which form 93 five-car trains. The total length of the train is , and the acceleration is identical to that of the Metro M1 cars, at . Similar reconstructions were also made on the Tbilisi Metro and Yerevan Metro, as well as a near-identical version exported to Kyiv from Metrowagonmash as part of the Slavutich project, designated 81-553.1, 81–554.1 and 81-555.1.

Previously in service
 81-71, old Soviet trains manufactured by Metrovagonmash were gradually phased out and replaced by the modernized versions. Their service ended on 2 July 2009. One vehicle is stored in the Museum of Prague public transport, while one fully-operational train of five cars stays in the Zličín (B) depot for special occasions.
 Ečs, Soviet trains manufactured by Metrovagonmash, that ran on Line C, in service from 1974 to 1997. One vehicle is also stored in the Museum of Prague public transport, while one fully-operational train of three cars is stored in the Zličín (B) depot.

History

Although the Prague Metro system is relatively new, the idea of underground transport in Prague dates back many years. The first proposal to build a sub-surface railway was made by Ladislav Rott in 1898. He encouraged the city council to take advantage of the fact that parts of the central city were already being dug up for sewer work. Rott wanted them to start digging tunnels for the railway at the same time. However, the plan was denied by the city authorities. Another proposal in 1926, by Bohumil Belada and Vladimír List, was the first to use the term "Metro", and though it was not accepted either, it served as an impulse for moving towards a real solution of the rapidly developing transport in Prague.

In the 1930s and 1940s, intensive projection and planning works took place, taking into account two possible solutions: an underground tramway (regular rolling stock going underground in the city center, nowadays described as a "premetro", "Stadtbahn" or "subway-surface") and a "true" metro having its own independent system of railways. After World War II, all work was stopped due to the poor economic situation of the country, although the three lines, A, B and C, had been almost fully designed.

In the early 1960s the concept of the sub-surface tramway was finally accepted and on 9 August 1967 the building of the first station (Hlavní nádraží) started. However, in the same year, a substantial change in the concept came, as the government, under the influence of Soviet advisers, decided to build a true metro system instead of an underground tramway. Thus, during the first years, the construction continued while the whole project was conceptually transformed. During the construction of the metro, a Czech rolling stock manufacturer, ČKD Tatra Smíchov, was charged with designing the trains. Two prototype two-car units under the name R1 were constructed in 1970 and 1971 and were used for field testing. However, the then-Czechoslovakian government decided instead to order the trains for the underground from the Soviet Union (which would soon become Ečs, part of the Soviet "E" series, standing for "E Czechoslovak"). The R1 rolling stock would later be scrapped in the 1980s, near the end of the Cold War. Regular service on the first section of Line C began on 9 May 1974 between Sokolovská (now Florenc) and Kačerov stations.

Since then, many extensions have been built and the number of lines has risen to three.

On 22 February 1990, 13 station names reflecting mostly communist ideology were changed to be politically neutral. For example, Leninova station, which contained a giant bust of Vladimir Lenin before the Velvet Revolution, was renamed Dejvická after a nearby street and surrounding neighbourhood. Other changes were: Dukelská – Nové Butovice, Švermova – Jinonice, Moskevská – Anděl, Sokolovská – Florenc, Fučíkova – Nádraží Holešovice, Gottwaldova – Vyšehrad, Mládežnická – Pankrác, Primátora Vacka – Roztyly, Budovatelů – Chodov, Družby – Opatov, Kosmonautů – Háje.

In August 2002, the system suffered disastrous flooding that struck parts of Bohemia and other areas in Central Europe (see 2002 European flood). 19 stations were flooded, causing a partial collapse of the transport system in Prague; the damage to the Metro has been estimated at approximately 7 billion CZK (over US$225 million in exchange rate at that time). The affected sections of the Metro stayed out of service for several months; the last station (Křižíkova, located in the most-damaged area – Karlín) reopened in March 2003. Small gold plates have been placed at some stations to show the highest water level of the flood.
Service was suspended between:
 Radlická and Kolbenova on Line B
 Malostranská and Náměstí Míru on Line A
 Hlavní nádraží and Nádraží Holešovice on Line C (before the extension to Ládví in 2004 and to Letňany in 2008)

A number of stations were closed due to flooding in June 2013. Replacement trams ran between Dejvická and Muzeum on Line A and Českomoravská and Smíchovské nádraží on Line B, and replacement buses between Kobylisy and Muzeum on Line C due to closed sections of the track.

Extensions

After regular service on the first section of Line C began in 1974 between Florenc and Kačerov, building of extensions continued quite rapidly. In 1978, Line A was opened, and Line B opened in 1985, thus forming the triangle with three crossing points. Since then, the lines have been extended outwards from the center.

In 1980 and 1990, Line A was extended eastward from Náměstí Míru to Želivského and Skalka. Line B was extended from Nové Butovice to Zličín in 1994 and from Českomoravská to Černý Most in 1998, and the Kolbenova and Hloubětín stations were opened in 2001. Expansion of Line C was carried out in 1980 (Kačerov – Háje) and 1984 (Florenc – Nádraží Holešovice).

A northern extension of Line C was opened on 26 June 2004, with two more stations, Kobylisy and Ládví. New tunnels were built under the Vltava river using a unique "ejecting-tunnels" technology. First, a trench was excavated in the riverbed and the concrete tunnels constructed in dry docks on the riverbank. Then the docks were flooded, and the floating tunnels were moved as a rigid complex to their final position, sunk, anchored, and covered.

Line A was extended to the east on 26 May 2006, when a new terminus, Depo Hostivař, opened. The station was constructed within the railway depot.

Line C was extended to the northeast to connect the city center to the housing blocks at Prosek and a large shopping center at Letňany. Three stations (Střížkov, Prosek, and Letňany) opened on 8 May 2008.

In April 2015, Line A was extended westward from Dejvická to Nemocnice Motol with four new stations: Bořislavka, Nádraží Veleslavín, Petřiny, and Nemocnice Motol. The Nádraží Veleslavín station is also the new terminus of the 119 bus to Václav Havel Airport.

Plans for an extension to the airport have been proposed, but never put into action. According to estimates from 2018 the project would cost about 26.8 billion crowns and take 11 years to complete.

Future plans
Another phase of the extension of Line A was planned from Nemocnice Motol to the Václav Havel Airport, but it is very likely that this extension will not be built and the airport will be serviced by a new railway instead.

Line D

There are plans to build a new line, Line D (blue), which will connect the city centre to southern parts of the city. According to current plans, the line will run for 11 kilometers and start in the city center and lead to Vršovice, Krč, Libuš, and Písnice. There will be 10 stations: Náměstí Míru (transfer to Line A), Náměstí bratří Synků, Pankrác (transfer to Line C), Olbrachtova, Nádraží Krč, Nemocnice Krč, Nové Dvory, Libuš, Písnice and Depo Písnice. Line D is very important for improving the traffic situation in the southern and southeastern part of the city. In the second stage it is planned to extend this line from Pankrác to Náměstí Míru (Peace Square). The first part of Line D is planned to be built between 2022 and 2029.

Line E
There are also plans for Line E, which will probably be circular. The exact route has not yet been determined. In the beginning of the 21st century, there were discussions regarding it in the connection with plans to organise the Summer Olympic Games in Prague, which were however canceled. The Praha sobě list endorsed the idea of a circular metro line during the run-up to the 2022 Prague municipal election.

Features

The name of the Můstek station means "little bridge" and refers to the area around the station. The origin of the area's name was not known until remains of a medieval bridge were discovered during construction of the station. The remains were incorporated into the station and can be seen near the northwestern exit of the station.

The escalators at Náměstí Míru (Peace Square) station in Vinohrady are the longest escalators in the European Union (length 87 m, vertical span 43.5 m, 533 steps, taking 2 minutes and 15 seconds to ascend). Náměstí Míru is also the deepest station in the European Union, at 53 metres.

Between I. P. Pavlova and Vyšehrad stations, Line C runs inside the box structure of the large Nusle Bridge over a steep valley.

The terminal station Depo Hostivař was constructed within the buildings of an existing railway depot. The extension is the first segment of the system to be built above ground and not through a tunnel. There are no reversing tracks in the terminus; trains depart from the same track on which they arrive.

Anděl station was known as Moskevská (Moscow station) until 1990. It opened on the same day in 1985 as the Prazhskaya (Prague) station on the Moscow Metro. It contains several pieces of art promoting Soviet-Czechoslovak friendship. Anděl station, like the Smíchov train station, contains some of the best-preserved examples of Communist-era art remaining in Prague. Works were carried out from 2014-15 to make the station accessible for wheelchair users.

The entrance hall of the Hradčanská station still features the coat of arms of the Czechoslovak Socialist Republic and the motto Všechna moc v Československé socialistické republice patří pracujícímu lidu ("All the power in the Czechoslovak Socialist Republic belongs to the working people"), which were parts of the station's original socialist-realist design.

During the communist period, rumours circulated that large "survival chambers" were being built for high officials of the government in case of a nuclear attack. After the fall of communism such areas were shown indeed to exist, but not on the scale envisioned nor fitted out in luxury.

Tickets

The Prague Metro operates on a proof-of-payment system, as does the rest of the PID network. Passengers must buy and validate a ticket before entering a station's paid area. There are uniformed and plainclothes fare inspectors who randomly check passengers' tickets within the paid area.

Basic single tickets cost 40 CZK (as of 1 August 2021) for a 90-minute ride or 30 CZK for a 30-minute ride. In November 2007 SMS purchase for basic single transfer tickets and day tickets was introduced (available only from Czech mobile phones).

Short-term tourist passes are available for periods of 24 hours (120 CZK) and 3 days (330 CZK). As of 2019, single tickets and short term passes can be purchased online using the PID Lítačka smartphone app. Since April 2019 single and 24hour tickets can be also bought on board of every tram and in all metro stations, using contactless payment, including payment apps like Google Pay or Apple Pay. Such tickets are already validated from the time of purchase.

Longer-term season tickets can be bought on the smart ticketing system Lítačka card, for periods of one month (550 CZK), three months (1480 CZK) or the annual pass for 3650 CZK (10 CZK/day). Students studying in the Czech republic with a valid student license ISIC, children under 18 years old, and seniors over 60 years of age can buy season tickets at reduced prices. Reduced ticket prices are: 130 CZK for 30 days, 360 CZK for 90 days, and 1280 CZK for a year.

Senior citizens aged 65 or older and children up to 14 years old can ride for free.

The tickets are the same for all means of transport in Prague (metro, trams, buses, funiculars and ferries).

Announcements

The announcement made through the public address system when the doors are closing, "Ukončete, prosím, výstup a nástup, dveře se zavírají" ("Please finish exiting and boarding, the doors are closing") has become a symbol of Prague for many tourists, and is possibly the first clear Czech phrase many travelers hear. The announcement has changed little since 1974, when the first line was opened; the original version did not include the word "please". The announcements are voiced by  on Line A, by  on Line B, and by  on Line C.

Other announcements include: "Vystupujte vpravo ve směru jízdy" ("Exit on the right side in the direction of travel"), "Konečná stanice, prosíme, vystupte" ("Terminal station, please exit the train"), and "Přestup na linky S a další vlakové spoje" ("Transfer to S lines and other railway connections").

Gallery

Examples of stations on Line A

Examples of stations on Line B

Examples of stations on Line C

Transfer corridors

Current subway cars

Historic subway cars

Related constructions

Network map

See also
 List of metro systems
 Trams in Prague
 Buses in Prague

Notes

References

External links

 including maps, fare information, etc.

: pages of Czech metrophiles with plenty of information and pictures (in Czech, with some information available in English)
: photogallery

Underground rapid transit in the Czech Republic

Prague Metro


Patagonia, el invierno (El invierno) est un film argentin réalisé par Emiliano Torres, sorti en 2016.

Synopsis
Evans a travaillé toute sa vie dans un ranch isolé de Patagonie. Il est renvoyé et remplacé par le jeune Jara. Quand l'hiver arrive, Evans est désespéré et essaie d'effrayer Jara pour reprendre sa place.

Fiche technique
 Titre : Patagonia, el invierno
 Titre original : El invierno
 Réalisation : Emiliano Torres
 Scénario : Emiliano Torres et Marcelo Chaparro
 Musique : Cyril Morin
 Photographie : Ramiro Civita
 Montage : Alejandro Brodersohn
 Production : Raphaël Berdugo, Ezequiel Borovinsky, Alejandro Israel et Emiliano Torres
 Société de production : Wanka Cine, Ajimolido Films, Cité Films, Orange Studio et Tronco
 Société de distribution : Tamasa Distribution (France)
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 95 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Alejandro Sieveking : Evans
 Cristian Salguero : Jara
 Adrián Fondari : l'entrepreneur
 Pablo Cedrón : le responsable
 Mara Bestelli : Laura
 Violeta Vidal : la femme de Jara
 Eva Jarriau : Anna

Distinctions
Le film a remporté de nombreux prix dont le prix spécial du jury et celui de la meilleure photographie au festival international du film de Saint-Sébastien.

Notes et références

Liens externes

Film argentin sorti en 2016
Film dramatique argentin
Film d'Orange Studio

Patagonia, el invierno


Santa Leocádia adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Santa Leocádia - Baião belediyesinde bucak.
 Santa Leocádia - Chaves belediyesinde bucak.
 Santa Leocádia - Tabuaço belediyesinde bucak.

Ayrıca:

 Santa Leocádia de Geraz do Lima - Viana do Castelo belediyesinde bucak.

Santa Leocádia


Pul Biber este denumirea turcească pentru ardei uscat și pisat ușor iute sau iute, numiți și fulgi de ardei iute. De multe ori este vorba de un amestec de condimente cu aproximativ o cincime sare, parțial completat prin ulei vegetal și extracte de condimente.

Link-uri

Bucătăria turcă

Pul Biber


Alfre Woodard (født 8. november 1952) er en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Woodard har optrådt i over 50 film, bl.a. Crooklyn (1994), Primal Fear (1996), Star Trek: First Contact (1996), Beauty Shop (2005) og Take The Lead (2006). Hun har også produceret filmen Down in the Delta (1998). I de seneste år er hun blevet noteret for sin rolle i tv-serien Desperate Housewives hvor hun spiller Betty Applewhite.

Hun er også en politisk aktivist for demokraterne.

Alfre Woodard er firegange Emmy-vinder i roller Distrikt Hill Street, Advokaterne, Miss Evers' Boys og Forsvarerne.

Filmografi
 Captain America: Civil War - 2 D (2016)
 Captain America: Civil War - 3 D (2016)
 Mississippi Grind (2015)
 Annabelle (2014)
 12 Years a Slave (2013)
 Take the Lead (2006)
 The Forgotten (2004)
 Radio (2003)
 The Core (2003)
 The Singing Detective (2003)
 K-PAX (2001)
 Dinosauerne (2000)
 Primal Fear (1996)
 Star Trek: First Contact (1996)
 Kærlighedens mønster (1995)
 Blue Chips (1994)
 Crooklyn (1994)
 Heart and Souls (1993)
 Passion fish (1993)
 Grand Canyon - i storbyens hjerte (1991)
 Byens skønhed (1989)

Eksterne henvisninger

Personer fra Tulsa
Skuespillere fra Oklahoma
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Alfre Woodard


أحمد مختار (21 أغسطس 1947 - 19 ديسمبر 2010، عسكري وسياسي مصري. شغل سابقاً منصب محافظ الوادي الجديد اعتباراً من 2 يناير 2006 حتى وفاته في 19 ديسمبر 2010.)

هو متزوج ولديه 3 أبناء، ويحمل رتبة لواء، تخرج من الكلية الحربية عام 1969 في سلاح المشاة.

التأهيل العلمي
 بكالوريوس العلوم العسكرية من الكلية الحربية عام 1969
 ماجستير في العلوم العسكرية من كلية القادة والأركان
 زميل أكاديمية ناصر العسكرية العليا
 الدورة العليا لكبار القادة
 دورة إدارة الأزمات

الوظائف القيادية
 قائد كتيبة مشاة
 مخطط بهيئة عمليات القوات المسلحة
 رئيس أركان لواء 12 مشاة
 قائد اللواء السادس مشاة ميكانيكي
 رئيس فرع عمليات الأمانة العامة لوزارة الدفاع
 رئيس أركان الفرقة الثالثة مشاة ميكانيكي
 قائد الفرقة 18 مشاة ميكانيكا
 رئيس أركان المنطقة الشمالية العسكرية
 رئيس أركان الجيش الثالث الميداني
 قائد الجيش الثالث الميداني
 رئيس هيئة تدريب القوات المسلحة

الانتدابات
 مدرس بالكلية الحربية
 ملحق دفاع بالمملكة العربية السعودية والبحرين

المعارك التي شارك فيها
 حرب الاستنزاف.
 حرب أكتوبر.
 حرب تحرير الكويت.

الأنواط والنياشين التي حصل عليها
 نوط الشجاعة العسكري
 نوط التدريب
 نوط الواجب العسكري
 ميدالية تحرير الكويت
 ميدالية الخدمة الطويلة والقدوة الحسنة
 نوط الخدمة الممتازة
 ميدالية العيد الفضي لحرب أكتوبر
 ميدالية 6 أكتوبر 1973

الدول التي سافر إليها
 الولايات المتحدة الأمريكية
 جمهورية الصين الشعبية
 جمهورية ألمانيا
 فرنسا
 إنجلترا
 النمسا
 اليونان
 إيطاليا
 معظم الدول العربية

وفاته
توفي اللواء أحمد مختار بالصين في 19 ديسمبر 2010 بعد إجرائه عملية جراحية لزرع كبد. وقد أقيمت له جنازه عسكريه مهيبه خرجت من مسجد أل رشدان بمصر الجديدة، مرورا بالنصب التذكارى للجندى المجهول وتقدمها رئيس الجمهورية في حينها (محمد حسنى مبارك) وكبار رجال الدولة.

المراجع

الجيش الثالث الميداني
محافظو الوادي الجديد
مصريون شاركوا في حرب أكتوبر
مصريون شاركوا في حرب الاستنزاف
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947
ميدالية الخدمة الطويلة والقدوة الحسنة
ميدالية تحرير الكويت
نوط التدريب
نوط الخدمة الممتازة
نوط الشجاعة العسكري
نوط الواجب العسكري
وفيات 1432 هـ
وفيات 2010
خريجو الكلية الحربية (مصر)

أحمد مختار (محافظ)


The appendicular skeleton is the portion of the skeleton of vertebrates consisting of the bones that support the appendages. There are 126 bones. The appendicular skeleton includes the skeletal elements within the limbs, as well as supporting shoulder girdle and pelvic girdle. The word appendicular is the adjective of the noun appendage, which itself means a part that is joined to something larger.

The organization of the appendicular system

Of the 206 bones in the human skeleton, the appendicular skeleton comprises 126. Functionally it is involved in locomotion (lower limbs) of the axial skeleton and manipulation of objects in the environment (upper limbs).

The appendicular skeleton forms during development from cartilage, by the process of endochondral ossification.

The appendicular skeleton is divided into six major regions:

 Shoulder girdle (4 bones) - Left and right clavicle (2) and scapula (2).
 Arms and forearms (6 bones) - Left and right humerus (2) (arm), ulna (2) and radius (2) (forearm).
 Hands (54 bones) - Left and right carpals (16) (wrist), metacarpals (10), proximal phalanges (10), intermediate phalanges (8) and distal phalanges (10).
 Pelvis (2 bones) - left hip bone and right hip bone (2).
 Thighs and legs (8 bones) - Left and right femur (2) (thigh), patella (2) (knee), tibia (2) and fibula (2) (leg).
 Feet and ankles (52 bones) - Left and right tarsals (14) (ankle), metatarsals (10), proximal phalanges(10), intermediate phalanges (8) and distal phalanges (10).

Through anatomical variation, the skeleton may have an accessory bone. Examples include sutural bones in the skull, cervical ribs, lumbar ribs, and a sixth lumbar vertebrae. Some occurrences are rarer than others.

The appendicular skeleton of 126 bones and the axial skeleton of 80 bones together form the complete skeleton of 206 bones in the human body. Unlike the axial skeleton, the appendicular skeleton is unfused. This allows for a much greater range of motion.

See also
Legs

References

Skeletal system

Appendicular skeleton


Vicente Alves do Ó (* 2. Januar 1972 in Setúbal) ist ein portugiesischer Drehbuchautor und Filmregisseur.

Werdegang
Er wurde zunächst als Drehbuchautor des Portugiesischen Films bekannt. 2010 führte er Regie bei seinem ersten Spielfilm in voller Länge, Quinze Pontos na Alma ("Seele genäht mit 15 Stichen"), dem eine Filmbiografie über die Schriftstellerin Florbela Espanca folgte. Florbela hatte am Weltfrauentag 2012 Premiere. Der Film wurde, angesichts der Krise der Branche in Portugal und angesichts der beschränkten Möglichkeiten seiner Produzenten, ein Publikumserfolg (über 17.000 Besucher in den ersten zwei Wochen, unter den 40 meistgesehenen portugiesischen Filmen seit 2004.) Möglich wurde dies durch eine alternative, zweigleisige Vertriebsidee, die João Botelho bei O Filme do Desassossego erstmals anwandte und die den Film auch in kleineren Städten zur Aufführung brachte, so dass er in 54 Städten gesehen wurde.

In Anlehnung an den Film produzierte er einen weiteren, dreiteiligen Fernsehfilm über Florbela Espanca für den öffentlich-rechtlichen Fernsehsender RTP. Die 2019 ausgestrahlte 26-teilige Abendserie Solteira e Boa Rapariga (dt. etwa: Ledig und ein gutes Mädchen) für den ersten Kanal der RTP, mit Lúcia Moniz in der Titelrolle der männersuchenden Großstadtneurotikerin Carla, war seine nächste Fernsehproduktion.

Nach Florbela erschien mit Al Berto über den Dichter und Maler Al Berto der zweite Film seiner Trilogie über portugiesische Dichter, die er 2021 mit Amadeo über Amadeo de Souza-Cardoso zu vollenden plant. Daneben führte er auch Regie für einige Kinofilme seiner Drehbücher, darunter 2016 die Romantikkomödie O Amor É Lindo... Porque Sim!.

Filmografie (Drehbuch)
 2000: Monsanto (Fernsehfilm); R: Ruy Guerra
 2000: Facas e Anjos (Fernsehfilm); R: Eduardo Guedes
 2001: A Menina dos Meus Olhos (Kurzfilm); R: Isabel Rosa
 2003: A Filha; R: Solveig Nordlund
 2003: Os Imortais; R: António-Pedro Vasconcelos
 2004: Kiss Me; R: António da Cunha Telles
 2005: Amigos Como Dantes (Fernsehfilm); R: Mário Barroso
 2005: Entre o Desejo e o Destino (Kurzfilm, auch Regie)
 2008: Castelos no Ar (Kurzfilm, auch Regie)
 2010: O Inimigo Sem Rosto; R: José Farinha
 2010: A Assassina Passional Está Louca! (Kurzfilm, auch Regie)
 2010: Assalto ao Santa Maria; R: Francisco Manso
 2011: Quinze Pontos na Alma (auch Regie)
 2012: Florbela (auch Regie)
 2012: Perdidamente Florbela (TV-Mehrteiler, auch Regie)
 2016: O Amor É Lindo... Porque Sim! (auch Regie)
 2017: Al Berto – Grenzenlose Liebe (auch Regie)
 2018: Golpe de Sol (auch Regie)
 2019: Quero-te Tanto! (auch Regie)
 2019: Solteira e Boa Rapariga (RTP-TV-Serie, auch Regie)
 2021: Daqui Não se Vê o Mar (Fernsehfilm, auch Regie)
 2022: Paloma; R: Nuno Portugal (Kurzfilm)

Weblinks

 Eintrag zu Vicente Alves do Ó bei CinePT, die filmwissenschaftliche Website der Universität Beira Interior

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Portugiese
Geboren 1972
Mann

Vicente Alves do Ó


Amanita, Amanitaceae familyasından şapkalı mantar cinsi. Bu cinsin en bilinen üyeleri beyaz benekli kırmızı şapkalı ve halüsinojen bir mantar olan Amanita muscaria ve en tehlikeli zehirli mantarlardan olan Amanita phalloides ve Amanita virosadır. Türün bazı üyeleri zehirliyken bazı üyeleri de yenilebilmektedir. Cinsin genel özellikleri, beyaz sporlar ve başlangıçta mantarı kaplayan bir zardır.

Türler

 Amanita brunnescens
 Amanita caesarea
 Amanita calyptrata
 Amanita citrina
 Amanita constricta
 Amanita franchetii
 Amanita fulva
 Amanita lanei
 Amanita magniverrucata
 Amanita muscaria - Sinek mantarı
 Amanita novinupta
 Amanita ocreata
 Amanita pachycolea
 Amanita pantherina
 Amanita phalloides
 Amanita porphyria
 Amanita protecta
 Amanita rubescens
 Amanita spissa
 Amanita vaginata
 Amanita velosa
 Amanita verna
 Amanita virosa

Amanita


Point Hill ist eine Streusiedlung im Landesinneren von Jamaika. Die Stadt befindet sich im County Middlesex im Parish Saint Catherine. Im Jahr 2010 hatte Point Hill eine Einwohnerzahl von 5887 Menschen.

Geografie
Point Hill befindet sich in einer durchschnittlichen Höhe von 600 Meter über dem Meeresspiegel. Der Ort ist sehr weitflächig errichtet und besitzt keinen wirklichen Ortsmittelpunkt. Die höchsten Berge im Umkreis sind unter anderen der Mount Hoyle, Knollis Mountain und der Mount Felix. Die nächste Ortschaft ist das im Norden liegende Lluidas Vale. Von dort hat man Verbindung nach Ewarton, der nächstgrößeren Ortschaft, die sich am Highway A1 befindet.

Siehe auch
 Liste der Städte in Jamaika

Einzelnachweise

Ort in Jamaika
Saint Catherine Parish

Point Hill


Mormaço Queima é o álbum de estreia da cantora e compositora Ana Frango Elétrico, lançado em 26 de fevereiro de 2018 pelo Selo RISCO. Diferentemente de seu sucessor, "Little Electric Chicken Heart", lançado em 2019 e que obteve êxito nacional, "Mormaço Queima" teve sua repercussão restrita ao eixo alternativo do Rio de Janeiro num primeiro momento.

Foi lançado fisicamente pela primeira vez em 2020, em CD.

Lista de faixas

Referências

Mormaço Queima


Campionatul Internațional de Scrimă din 1935 s-a desfășurat în perioada 19–28 iunie la Lausanne, Elveția.

Rezultate

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Note

Referințe

1935
1935 în sport
scrima


L'avenue Pierre Mendès-France est une voie de communication de la ville de Joinville-le-Pont. Elle suit la route départementale 148.

Situation et accès

Partant des bords de la Marne, elle longe d'abord le chemin de halage, où deux passerelles permettent d'atteindre l'île des Saints Pères. Elle suit ensuite le canal de Saint-Maur sur le reste de sa longueur. Passant le carrefour de la rue du Maréchal-Leclerc et de la rue Henri-Barbusse, où  le canal rentre dans sa partie souterraine, elle se termine au carrefour de l'avenue Saint-Maurice-du-Valais et du boulevard de l'Europe. Sa longueur totale, égale à celle de la partie aérienne du canal, s'élève à environ cinq-cents mètres.

Origine du nom

Cette avenue a été nommée en hommage à l'homme politique français Pierre Mendès France (1907-1982).

Historique
Cet ancien chemin était destiné à être un chemin de halage du canal qui fut ouvert à la navigation en 1825.

Il fut par la suite, avec l'urbanisation des environs, appelé quai des Usines.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 Canal de Saint-Maur.
 Île des Saints Pères.
 Emplacement des anciennes Fonderies et tréfileries de Joinville-le-Pont, par la suite Bi-Métal.
 Brigade fluviale.
 Usine de Joinville de la société Eau de Paris.

Voir aussi
 Liste des voies de Joinville-le-Pont

Notes et références

Pierre Mendes-France

Avenue Pierre-Mendès-France (Joinville-le-Pont)


Kazuto Sakamoto (født 24. september 1991) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuto Sakamoto


Everglades, Birleşik Devletler Eyâleti Florida'nın güneyinde tropik sulak bir alandır. Evergrades'in bir kısmı Everglades Milli Parkı olarak koruma altındadır.

Park içerisinde, ABD'deki flamingoların tek doğal dağılım alanını barındırır. Bunun yanında kaşıkçı kuşları Threskiornithidae ve leylekgiller Ciconiidae familyalarından bir dizi kuş türüne ev sahipliği yapar.

Everglades'de ayrıca rakunlar, siyah ayılar, pelikanlar, timsahlar, karabataklar, örümcek türleri, pumalar ve birçok değişik hayvan türleri de yaşar.

Dış bağlantılar

Everglades