1. rujna
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Tuđman na konferenciji za novinare u Zagrebu izjavio da je londonska konferencija - kraj velike Srbije.
Hrvatska nema želje da postane stalni član Pokreta nesvrstanih, ali postoje razlozi da se uspostave što bolji odnosi sa zemljama članicama, kazao hrvatski predsjednik dr. Tuđman.
U Dubrovniku počelo suđenje petorici izdajnika i suradnika okupatora koji su dubrovačku općinu htjeli pripojiti tzv. Jugoslaviji.
Nastavljaju se napadi na Tomislavgrad i Mostar.
Bivši poljski premijer Tadeusz Mazowiecki srušio alibi glavnog tajnika UN Boutrosa Ghalija za pasivnost plavih kaciga na području bivše Jugoslavije.

3. rujna
Raketom pogođen talijanski zrakoplov koji je u Sarajevo prevozio humanitarnu pomoć, tvrde svjedoci nesreće. Sva četiri člana posade poginula.
Parlamentarna skupština Zapadnoeuropske unije (WEU) pozvala na potpunu blokadu SR Jugoslavije.
Europska dvanaestorica pojačali trgovinski embargo protiv Srbije i Crne Gore.
Njemački tjednik Stern slikom dokazao kako Makedonija i Grčka krše naftni embargo protiv Srbije.

4. rujna
Pobunjeni hrvatski Srbi oružjem otjerali pripadnike UNPROFOR-a s Peručkog jezera, kad su namjeravali ispustiti višak vode koja je zaprijetila srušiti branu, čime bi bila poplavljena mnoga sela u dolini Cetine.
Ekipa novinara i snimatelja francuske televizije kamerom zabilježila masakr 50 Muslimana u selu Dobošnici, blizu Tuzle.
Na Summitu nesvrstanih u Džakarti Jugoslavija isključena iz rasprave.
Francuski predsjednik Mitterand usprotivio se uspostavi blokade zračnog prometa na prostoru bivše Jugoslavije, odnosno BiH, poput one na jugu Iraka.
Unatoč nesreći talijanskog zrakoplova, slanje humanitarne pomoći u Sarajevo će se nastaviti, zaključeno na konferenciji o bivšoj Jugoslaviji u Ženevi.

5. rujna
Hrvatska se ne može složiti s prijedlogom premijera tzv. SR Jugoslavije Milana Panića da dio vojske SRJ ostane na vrhu Prevlake, rekao u Zagrebu Mavraku Gouldingu, pomoćniku glavnog tajnika UN, hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman.
Čile prekinuo diplomatske odnose s tzv. SR Jugoslavijom

6. rujna
Supredsjedatelji Mirovne konferencije, Vance i Owen zahtijevaju da Srbi u BiH predaju UNPROFOR-u teško naoružanje do 12. rujna 1992.
Stručnjaci talijanskog Ministarstva obrane pronašli dokaze da je zrakoplov koji je prevozio humanitarnu pomoć u Sarajevo pogođen projektilom SAM-7 pod nazivom strijela.
Grupa za sukcesiju država bivše Jugoslavije započela radom u Ženevi.
Nesvrstani na summitu u Džakarti osudili srpsku politiku.
Zaprepašteni smo držanjem UNPROFOR-a, stoji u pismu zadarskih nadbiskupa Marijana Oblaka i Ivana Prenđe vrhovnom zapovjedniku UNPROFOR-a Satishu Nambiaru, u povodu najnovijeg rušenja katoličkih crkava.

7. rujna
Konstituiran novi Sabor Republike Hrvatske, Stjepan Mesić predsjednik Sabora.
Muslimani ne mogu očekivati da će 17 posto Hrvata biti ti koji će osloboditi cijelu Bosnu i Hercegovinu, a onda im predati političku vlast, rekao za Večernji list predsjednik HVO srednje Bosne Dario Kordić.
Muslimanske postrojbe osvojile sarajevsko naselje Stup, naseljeno uglavnom Hrvatima, koje je dosad bilo sarajevska oaza mira.
Mock opominje zapadne zemlje da je isteklo vrijeme za oklijevanje u BiH, jer će, u protivnom, radikalne islamske države vjerojatno same vojno intervenirati.

8. rujna
Sabor Republike Hrvatske izglasao povjerenje novoj Vladi na čelu s Hrvojem Šarinićem.
Srbi u Hrvatskoj - kao građani Hrvatske srpske nacionalnosti, hrvatski državljani - moraju shvatiti da je u njihovu interesu, da sami, što prije i što više, pridonesu normalizaciji odnosa u čitavoj Hrvatskoj, stoji u poslanici predsjednika Republike Hrvatske dr. Franje Tuđmana.
Hrvatska za zbrinjavanje oko 700.000 prognanika i izbjeglica troši oko 20 posto svoga proračuna, rekao u Saboru predsjednik hrvatske Vlade Hrvoje Šarinić.
Slavonski Brod srpski agresor iz Bosne razara i najubojitijim oružjem koje ima - raketama zemlja-zemlja, tzv. lunama.
Glavni tajnik UN Boutros Ghali dao u Parizu načelnu suglasnost prijedlogu zračne zaštite letova za dopremu humanitarne pomoći Sarajevu, uz uvjet da operacija teče pod nadzorom UN.
Vođa bosanskih Srba Radovan Karadžić, u razgovoru s novinarom Reutera, obećao da će i prije postavljenog roka od strane Vancea i Owena staviti pod međunarodni nadzor sve teško oružje.

9. rujna
U Zagrebu hrvatski predsjednik Tuđman razgovarao sa supredsjedateljima Ženevske konferencije Vanceom i Owenom. Zaključeno da UNPROFOR mora poduzeti odlučnije korake u otvaranju prometnica i povratku prognanika, te razoružanju srpske paravojne milicije.
Predstavnici SDA i HDZ dogovorili u Međugorju regionalnu podjelu BiH na četiri konstitutivne jedinice, u kojoj ne dominira isključivo etnički kriterij.
Francuska zatražila hitnu sjednicu Vijeća sigurnosti nakon ubojstva dvojice francuskih vojnika blizu Sarajeva.
Zabrinut sam za sudbinu zarobljenih Muslimana, jer je predstavnik Međunarodnog Crvenog križa protjeran iz srpskog logora Trnopolje pod prijetnjom oružja, izjavio u Londonu sir John Thompson, vođa međunarodne istražne komisije o zarobljeničkim logorima u BiH.

10. rujna
U novom izvještaju glavnog tajnika UN Boutros Ghalija o BiH predviđeni humanitarni koridori za 11 gradova, a snage UN imat će pravo na samoobranu.
U konclogorima diljem okupiranje BiH, prema podacima Vlade BiH, Srbi drže 30-35 tisuća žena i djevojčica, nad kojima se seksualno iživljavaju.
U Zagrebu proslavljena pedeseta godišnjica osnivanja domobranske časničke škole.
Hrvatske prognanici dali Vladi i UNPROFOR-u ultimatum, sa zadanim konkretnim i preciznim datumima povratka, te točno određeni mjestima povratka.
Obični ljudi u tzv. Jugoslaviji potpuno dezinformirani istinama što im ih serviraju režimski mediji.

11. rujna
U Deklaraciji Ministarskog komiteta Europskog savjeta sa zasjedanja u Istanbulu srpske i crnogorske snage proglašene glavnim agresorom na suverenu državu BiH, te najoštrije osuđeno etničko čišćenje.
Srpski zrakoplovi iskorištavaju letove humanitarne pomoći kao zaklon, piše New York Time, citirajući vladine izvore.
Embargo protiv Srbije osuđen na propast, tvrdi njemački TV-novinar i otkriva kako svijet, zajedno sa Srbijom, izigrava ekonomske sankcije protiv tzv. Jugoslavije.

14. rujna
Na udaru srpskog topništva i zrakoplovstva i dalje Bosanska Posavina, Sarajevo, Mostar, Goražde, Bihać...
Ne prestaje granatiranje Slavonske Posavine iz Bosne, Slavonski Brod pretrpio nova razaranja i žrtve.
Hrvatskoj napokon odobren od Visokog komesarijata UN za izbjeglice prvi milijun dolara pomoći za zbrinjavanje prognanika i izbjeglica.
U priopćenju Zajednice srpskog naroda u Republici Hrvatskoj istaknuto da je osnivanju Zajednice pružen otpor iz redova onih snaga koje u tome činu 'prepoznaju' akt priznanja hrvatske države.
Pobunjeni hrvatski Srbi minirali zadarski aerodrom, usprkos tvrdnjama UNPROFOR-a da piste na aerodromu nisu minirane, rečeno na konferenciji za novinare u Zadru.
Cyrus Vance rekao novinarima u Beogradu, u prisutnosti Ćosića i Panića, kratko i jasno: Prevlaka pripada Hrvatskoj.

15. rujna
Vijeće sigurnosti UN prihvatilo rezoluciju kojom odobrava upućivanje novih 6.000 pripadnika Mirovnih snaga u BiH sa zadaćom zaštite humanitarnih konvoja.
Veleposlanik Republike Hrvatske u Ujedinjenih narodima dr. Mario Nobilo predao vjerodajnice glavnom tajniku UN Boutros Ghaliju.
Ustavni sud BiH donio odluku o neustavnosti Hrvatske zajednice Herceg-Bosne.
Srbi prave budalama vas i nas, odgovor je predsjednika Predsjedništva BiH Alije Izetbegovića supredsjedateljima Mirovne konferencije Vanceu i Owenu.
Embargo na uvoz oružja pogodio je sve republike osim Srbije. Ta činjenica, uz jamstva da neće biti vojne intervencije protiv agresora, dala je Srbiji zeleno svjetlo za početak napada - rekao za Večernji list u Washingtonu bivši načelnik yugo-deska u State Departmentu George Kenney.
Britanska vlada zatražila od Odbora UN za sankcije istragu o srpskim trgovačkim aktivnostima na Cipru.
Vance i Owen osudili, u kontaktu s Radovanom Karadžićem, bombardiranje četiriju gradova u BiH.

16. rujna
Američki, hrvatski i bosanskohercegovački veleposlanici u UN odlučno traže isključenje Jugoslavije iz svjetske organizacije, te istaknuli da Srbija i Crna Gora nemaju pravo isključivog nasljeđivanja bivše države.
Specijalci iz Srbije trebali su likvidirati, uoči londonske konferencije, dvadesetak uglednih Srba Gorskog kotara, ali su zapeli u minskim poljima.
HDZ BIH, unatoč teškoćama u ratu, glavna je politička snaga hrvatskog naroda u BiH, izjavili u Ljubuškom predstavnici Crkve u Hrvata u BiH.

17. rujna
Minobacači, mine i granate, umjesto u Angolu, neidentificiranim brodom dopremljeni u jednu crnogorsku luku.
Pobunjeni hrvatski Srbi uvjetuju otvaranje dionice auto-ceste od Nove Gradiške do Novske otvaranjem cijele auto-ceste od Zagreba do Beograda.
U Split iz Sarajeva stigla tri autobusa sa 160 izbjeglica, u organizaciji Židovske općine Sarajevo.
Premijer tzv. SR Jugoslavije Milan Panić, po povratku iz Moskve, izjavio Crnogorskom radiju da poluotok Prevlaka pripada Hrvatskoj.

18. rujna
Za rata nametnuta Hrvatskoj oko 3.600 djece ostalo bez jednog ili oba roditelja, izjavio u susretu s delegacijom UNICEF-a u Zagrebu hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman.
Poslije gotovo pet mjeseci borbe oslobođen je sav teritorij općine Goražde, izjavio predsjednik ratnog predsjedništva te općine Hadžo Efendić.

19. rujna
Novi zločin srpskog zrakoplovstva u BiH: u bombardiranju Brčkog poginule 42 osobe, a 86 ih je ranjeno.
Vijeće sigurnosti UN izglasovalo Rezoluciju 777., kojom isključuje tzv. Jugoslaviju iz rada Generalne skupštine i odriče pravo SRJ da je automatski naslijedi.

20. rujna
Odlazim na zasjedanje Generalne skupštine UN kako bih iznio hrvatska gledišta glede okončanja ratne krize na području bivše Jugoslavije - kazao predsjednik Tuđman u Zagrebu pred put u New York.
Srpski zrakoplovi dvaput bombardirali Novi Travnik, javlja Press-centar Oružanih snaga BiH.
Glavni tajnik UN Boutros Ghali u intervjuu Reuteru izrazio bojazan da bi raspad bivše Jugoslavije mogao postati zastrašujućim uzorom za 21. stoljeće.
Beograd će, ako zatraži primanje u UN, morati poštovati ne samo ljudska prava i prava nacionalnih manjina, nego i međunarodno pravo, a posebno načelo nemijenjanja međunarodnih granica silom, rekao u Beču šef austrijske diplomacije Alois Mock.
Amnesty International upozorava na srpske logore u BiH i poručuje vladama i svjetskoj javnosti: Nemojte reći da nismo znali!
Srbiji valja dati ultimatum da zaustavi ratovanje, rekla u Londonu za CNN bivša britanska premijerka Margaret Thatcher.

21. rujna
Dvadesetičetiri odbornika Skupštine općine Subotica traži trojezične natpise ulica u ovom gradu s mađarskom i hrvatskom većinom.
Od 2.089 brodova koji su kontrolirani u Jadranskom moru, 29 je pod sumnjom da krše embargo protiv Srbije i Crne Gore, priopćilo belgijsko Ministarstvo obrane.

22. rujna
Hrvatska daje odlučnu potporu naporima glavnog tajnika UN za ostvarenje mira i za osnivanje stalnih vojnih snaga UN, iznio dr. Franjo Tuđman u govoru na Generalnoj skupštini UN u New Vorku.
Očekujemo da ćemo se sastati s reis-ul-ulemom Jakubom Selimoskim i gospodinom srpskim patrijarhom Pavlom, izjavio nadbiskup zagrebački kardinal dr. Franjo Kuharić odlazeći na Svjetski ekumenski kongres crkava u Ženevu.
Zbog nemogućnosti smještaja izbjeglica, Hrvatska će, uvažavajući međunarodno humanitarno pravo, strogo kontrolirati granicu prema BiH, odlučila hrvatska Vlada.

23. rujna
Generalna skupština UN prihvatila Rezoluciju kojom utvrđuje da SRJ ne može automatski nastaviti članstvo bivše, sada nepostojeće, Jugoslavije u UN, te da Beograd mora ponovno zatražiti prijam u članstvo Svjetske organizacije.
Hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman, u povodu odluke o uklanjanju SFRJ iz članstva UN, izjavio za HTV da je time definitivno završeno jedno povijesno razdoblje na tlu južnoslavenskih naroda.
Da dr. Franjo Tuđman nije pobijedio na izborima u Hrvatskoj 2. kolovoza, Hercegovine bi nestalo za 24 sata, izjavio predsjednik Hrvatske zajednice Herceg-Bosne Mate Boban u intervjuu Večernjem listu.
Srpski zrakoplovi u pet navrata, u grupama po šest, izveli snažan napad na središte Jajca kasetnim i napalm-bombama, od kojih je najviše palo na gradsku bolnicu, vatrogasni dom, novu školu i dječji vrtić.
U New Yorku, sporazum između Hrvatske i BiH o zajedništvu u obrani potpisali predsjednici dr. Franjo Tuđman i Alija Izetbegović.

25. rujna
Suglasili smo se da se u neka mjesta prognanici mogu vratiti, izjavio dr. Franjo Tuđman nakon razgovora u Zagrebu s Vanceom i Owenom.
Hrvatski Sabor prihvatio Zakon o aboliciji, kojim se uređuju obustave i nepokretanja krivičnog progona i postupka protiv počinitelja krivičnih djela u ratu protiv Hrvatske, počev od 17. kolovoza 1990. do danas, uz izuzeće počinitelja za čiji je progon Hrvatska obvezna međunarodnim pravom.
Vlasti pobunjenih hrvatskih Srba u Belom Manastiru protjerali su iz Brajina Vrha 100 mještana, uglavnom Hrvata, koji su stigli u mađarski pogranični grad Pečuh.
Prezidij Vrhovnog sovjeta Republike Bjelorusije priznao Republiku Hrvatsku.
SAD podnijele Boutrosu Ghaliju popis ratnih zločina koje su učinile srpske snage na području bivše Jugoslavije.
Skupština Međunarodne organizacije civilnog zrakoplovstva (ICAO) isključila tzv. SRJ iz članstva.
Europski savez novinskih agencija primio u svoje članstvo Hrvatsku izvještajnu agenciju (HINA).

26. rujna
Više od tisuću ljudi poubijali su Srbi u ovom kraju, stoji u pismu koje su iz opkoljenog Kotor Varošauputili fra Stipo Marčinković, Neven Marković i Ivica Puškarić hrvatskoj Vladi, Biskupskoj konferenciji u Zagrebu, UNPROFOR-u i Promatračkoj misiji UN, s molbom za najhitniju humanitarnu pomoć uz pratnju plavih kaciga.
Ubio sam 9 ljudi, rekao poljski plaćenik u srpskoj vojsci u BiH, opisujući srpske zločine nad civilima i zarobljenicima u intervjuu bonskom Generalanzeigeru.

27. rujna
Zapovjednik Istočnog sektora UNPROFOR-a Aleksandar Hromčenkov dao tri različite izjave o povratku prognanika: najprije da će ga spriječiti, zatim, da će ga maksimalno zaštititi, pa opet da nema povratka, konstatiraju prognanici u Osijeku i iznose niz negativnih primjera o ponašanju ruskih časnika i vojnika u istočnoj Slavoniji.

28. rujna
Mitropolit bosanski Nikolaj iznio podatke o zločinima u BiH po kojima je vidljivo da su Srbi pogubili 120.000 Muslimana.
Washington objavio svjedočanstva o srpskim pokoljima u BiH.
Hrvatska i BiH zatražile skidanje zastave i pločice s imenom bivše Jugoslavije iz UN.
Ministarstvo obrane Republike Hrvatske opovrglo mogućnost o navodnoj prisutnosti Hrvatske vojske u BiH.
Srpski zrakoplovi razornim krmačama sravnili sa zemljom čitava slavonskobrodska naselja.

29. rujna
U Zagrebu održani razgovori predsjednika Tuđmana i Izetbegovića o pripremi zajedničkog prijedloga o uređenju BiH političko-administrativnom i teritorijalnom smislu.
Prema riječima direktora za civilna pitanja UNPROFOR-a Cedrica Thornberrya, UNPROFOR je protiv preuranjenog povratka prognanika, jer, kako je naglasio, to bi bilo i protivno Vanceovu planu.
Šef francuske diplomacije Ronald Dumas upozorava da zločini srpske stane u BiH podsjećaju na tragediju čovječanstva prije 50 godina.
Predsjednik Predsjedništva BiH Alija Izetbegović spreman pobunjenim Srbima ponuditi prekid vatre tijekom zime, ako Srbi prekinu opsadu gradova.
Sve jača medijska kampanja Sarajeva protiv HVO-a, a sukobe između Muslimana i Hrvata potiče sam vrh Oružanih snaga BiH, ustvrdio Božo Rajić, dopredsjednik HZ Herceg-Bosne.

30. rujna
U Ženevi predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman i predsjednik SR Jugoslavije Dobrica Ćosić potpisali sporazum prema kojem će Jugoslavenska armija napustiti Prevlaku do 20. listopada, u skladu s Vanceovim planom.
U prometnoj nesreći pokraj Severina na Kupi poginuo predsjednik Vrhovnog suda Republike Hrvatske Zlatko Crnić.
U Varaždinu završeno suđenje časnicima bivše JNA optuženima za rušenje helikoptera EZ: potpukovniku Dobrivoju Opačiću i poručniku Emiru Šišću po 20 godina zatvora.
Odgođen najavljeni povratak prognanika na okupirana područja Hrvatske, jer, kako upozorava UNPROFOR, Srbi su spremni ubijati.
Francuski general Philippe Morillon postavljen za zapovjednika UNPROFOR-a za BiH.
U etničkom čišćenju BiH, prema svjedočenju prognanika, sudjeluje i Crveni križ samozvane srpske države.
Parlamentarna skupština Europskog savjeta po hitnom postupku raspravlja o stanju u bivšoj Jugoslaviji.
Srpske paravojne formacije sprečavaju plan UN i unatoč UNPROFOR-u nastavljaju etničko čišćenje, stoji u najnovijem Ghalijevom izvješću o mirovnoj operaciji u Hrvatskoj.
U Neumu obilježena godišnjica napada jugovojske i četnika na Ravno, što je bio i početak agresije na BiH.

Izvori

1992/9

Kronologija Domovinskog rata: rujan 1992.


Maria Niklińska (n. 28 de diciembre de 1983) es una actriz y cantante polaca. En 2003, protagonizó en An Ancient Tale: When the Sun Was a God bajo la dirección de Jerzy Hoffman.

En mayo de 2015 se publicó su primer álbum como cantante, titulado "Maria".

Discografía

Álbumes de estudio

 2015: Maria

Sencillos

 2014: "Na północy"
 2014: "Na północy (Remixy)"
 2015: "Ile jeszcze"
 2016: "Lubisz tak (Space Love Remix)"
 2016: "Red Eyes (Akustycznie)"
 2016: "Dreamin' (Akustycznie)"

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Varsovia
Actrices de Varsovia
Actrices de cine de Polonia

Maria Niklińska


75829 Alyea este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
75829 Alyea este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 75001-76000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

75829 Alyea


USS Ward was laid down as a   (designated DD-139) in the United States Navy during World War I, later converted to a high speed transport (designated APD-16) in World War II. She was responsible for the first American-caused casualties in the Pacific in World War II when she engaged and sank a Japanese midget submarine before Japanese aircraft arrived in the attack on Pearl Harbor, killing both crewmen on board.

Design and construction
Ward was named in honor of Commander James Harmon Ward, USN, (1806–1861), the first U.S. Navy officer to be killed in action during the American Civil War. Ward was built at the Mare Island Navy Yard, California in a record of 17½ days. Under the pressure of urgent World War I needs for destroyers, her construction was pushed rapidly from keel laying on 15 May 1918 to launching on 1 June and commissioning on 24 July 1918.

Service history
Ward transferred to the Atlantic late in the year and helped support the trans-Atlantic flight of the Curtiss NC flying boats in May 1919. She came back to the Pacific a few months later, and remained there until she was decommissioned in July 1921. She had received the hull number DD-139 in July 1920. The outbreak of World War II in Europe brought Ward back into active service. She was recommissioned in January 1941. Sent to Pearl Harbor shortly thereafter, the destroyer operated on local patrol duties in Hawaiian waters over the next year.

Pearl Harbor
On the morning of 7 December 1941, under the command of LCDR William W. Outerbridge, Ward was conducting a precautionary patrol off the entrance to Pearl Harbor when she was informed at 03:57 by visual signals from the coastal minesweeper  of a periscope sighting, whereupon Ward began searching for the contact. At about 06:37, she sighted a periscope apparently tailing the cargo ship  whereupon she attacked the target. Though unconfirmed at the time, her guns holed a Japanese Ko-hyoteki-class, two-man midget submarine.  The death of its two-man crew was the first American-caused casualties in the Pacific Theatre of World War II, occurring a few hours before Japanese carrier aircraft attacked Pearl Harbor. The submarine was attempting to enter the harbor by following Antares through the antisubmarine nets at the harbor entrance. By entering territorial waters of a neutral country without signalling any intent to stop, the submarine was not entitled to "innocent passage" protections and the neutral party had a right to use whatever means to protect its territory. Ward fired several rounds from its main guns, hitting the conning tower of the submarine, and also dropped several depth charges during the attack.

Skepticism whether Ward had really sunk a Japanese mini-sub rather than some sort of false alarm incident persisted from the event for decades, until University of Hawaii scientists found the sunken remains of the Japanese vessel on 28 August 2002. The wreck was found in American waters  beneath the sea about  outside Pearl Harbor. The starboard side of the Japanese submarine's conning tower has one shell hole, evidence of damage from Wards number-three gun. Wards depth charges did no apparent structural damage to the ,  craft, which sank due to water flooding in from being holed.

After Pearl Harbor
In 1942, Ward was sent to the West Coast for conversion to a high-speed transport. Redesignated APD-16 in February 1943, she steamed to the South Pacific to operate in the Solomon Islands area. She helped fight off a heavy Japanese air attack off Tulagi on 7 April 1943, and spent most of the rest of that year on escort and transport service. In December, she participated in the Cape Gloucester invasion. During the first nine months of 1944, Ward continued her escort and patrol work and also took part in several Southwest Pacific amphibious landings, among them the assaults on Saidor, Nissan Island, Emirau, Aitape, Biak, Cape Sansapor, and Morotai.

Fate

As the Pacific War moved closer to Japan, Ward was assigned to assist with operations to recover the Philippine Islands. On 17 October 1944, she put troops ashore on Dinagat Island during the opening phase of the Leyte invasion. After spending the rest of October and November escorting ships to and from Leyte, in early December, Ward transported Army personnel during the landings at Ormoc Bay, Leyte. On the morning of 7 December, three years to the day after she fired the opening shot of the Pearl Harbor attack, she came under attack by several Japanese kamikazes while patrolling off the invasion area. One bomber hit her hull amidships, bringing her to a dead stop. When the resulting fires could not be controlled, Wards crew was ordered to abandon ship, and she was sunk by gunfire from , whose commanding officer, William W. Outerbridge, had been in command of Ward during her action in Hawaii three years before.

In early December 2017, Wards wreckage was located by  in 686 ft (209 m) of water.

In the movie Tora! Tora! Tora!, Ward was portrayed by , an Edsall-class destroyer escort.

Awards
 World War I Victory Medal
 American Defense Service Medal with "FLEET" clasp
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with nine battle stars
 World War II Victory Medal
 Philippine Liberation Medal with two stars

Memorial

Wards number-three  4"/50 caliber gun was removed when she was converted to a high speed transport. In 1958, the year of the Minnesota Centennial, it was installed as a memorial at the Minnesota State Capitol in St. Paul, when the men who fired it on 7 December 1941 were members of the Minnesota Naval Reserve. A plaque containing a listing of the naval reservists from Saint Paul who served aboard Ward is now displayed in the St. Paul City Hall on the third floor between the council and mayoral offices, in an area also containing the ship's bell from the cruiser . The last surviving member of the gun crew from the morning of 7 December, Alan Sanford, died in January 2015.

As of 2012, no other ship in the United States Navy has borne this name, although sometimes confusion occurs with the three destroyers named .

References

 Brown, David. Warship Losses of World War Two. Arms and Armour, London, Great Britain, 1990. .

Further reading

External links

 navsource.org: USS Ward
 UH finds sub that led Pearl Harbor attack

1918 ships
Ships built in Vallejo, California
World War II shipwrecks in the Philippine Sea
Ward (DD-139)
Ward (DD-139)
Ward (DD-139)
Ships present during the attack on Pearl Harbor
Ward (DD-139)
Ships sunk by kamikaze attack
Destroyers sunk by aircraft
Maritime incidents in December 1944
Scuttled vessels
Shipwreck discoveries by Paul Allen
2017 archaeological discoveries

USS Ward


Tito Muñoz puede referirse a:
 Tito Muñoz, un escritor y creativo publicitario español.
Tito Muñoz, director de orquesta estadounidense.

Tito Muñoz


Lycoris može označavati:
 Lycoris (Plantae) Herb., biljni rod iz porodice Amaryllidacea
 Lycoris (Animalia) Lamarck, 1818, rod mnogočetinaša iz porodice Nereididae.

Lycoris


Karl Logan (28. travnja 1965.) američki je heavy metal glazbenik, od 1995. godine gitarist heavy metal sastava Manowar.

Diskografija

Manowar

Studijski albumi
 Louder Than Hell (1996.)
 Warriors of Tthe World (2002.)
 Gods of War (2007.)
 Battle Hymns MMXI (2010.)
 The Lord of Steel (2012.)
 Kings of Metal MMXIV (2014.)

Kompilacijski albumi
 Anthology (1997.)
 The Kingdom of Steel (1998.)
 Steel Warriors (1998.)

Albumi uživo
 Hell on Wheels (1997.)
 Hell on Stage (1999.)
 Gods of War Live (2007.)

Izvori

Američki gitaristi heavy metala

Karl Logan


Le Premier du nom est un film français réalisé par Sabine Franel, sorti en 2000.

Synopsis
En septembre 1987, une centaine de cousins se réunit en Alsace, ils ont tous un ancêtre commun, Moïse Blin (1768-1820), un colporteur juif.

Fiche technique
 Titre : Le Premier du nom
 Réalisation : Sabine Franel
 Scénario : Sabine Franel d'après le roman de Nicolas Morel
 Musique : Jean-Pierre Fouquey
 Photographie : Jimmy Glasberg
 Montage : Yannick Kergoat et Anne Weil
 Narration : Gilles Biard
 Production : Humbert Balsan
 Société de production : Canal+, Les Productions JMH et Ognon Pictures
 Pays :  et
 Genre : documentaire
 Durée : 112 minutes
 Dates de sortie :
 :

Accueil
Marie Anne Guerin pour les Cahiers du cinéma estime que le film « élabore avec intelligence et distinction, un espace, certes empesé mais imprévisible, jamais inerte, et qui se convertit, au fil des séquences comme au fil du temps ». Jacques Mandelbaum pour Le Monde évoque « un document tout à la fois riche et passionnant ».

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2000
Film suisse sorti en 2000
Film documentaire français
Film documentaire suisse
Adaptation d'un roman français au cinéma
Film documentaire sur le judaïsme
Film se déroulant dans le Bas-Rhin
Premier long métrage sorti en 2000

Le Premier du nom


أحمد فنّيش (بتشديد النون) (1909 - 1994)
رجل أمن، أصيل جزيرة قرقنة التّونسيّة، كان محافظاً في الأمن الوطني التّونسي ومناضلا أيّام الحركة الوطنيّة الممهّدة لاستقلال تونس، رفقة الزّعماء، الحبيب بورقيبة، ورفيق الدّرب النّقابي الشّهيد فرحات حشاد.

مواليد 1909
وفيات 1994
سياسيون تونسيون

أحمد فنيش


Die Austrian International 2010 fanden vom 24. bis 27. Februar zum 2010 in Wien statt. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem BWF-Level von 4A verhalf. Der Referee war Dirk Kellermann aus Deutschland. Es war die 39. Austragung dieser offenen internationalen Meisterschaften von Österreich im Badminton.

Austragungsort
Wiener Stadthalle B, Vogelweidplatz 14

Finalergebnisse

Weblinks
Homepage
badminton.de

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Wien
BE Circuit 2009/10

Austrian International 2010


Terapia intensiva es como se denomina comúnmente a una Unidad de Cuidados Intensivos, pero también puede referirse a:

Terapia intensiva, álbum de Charly García; o
Terapia Intensiva, serie animada transmitida en México como parte del noticiero de Joaquín López Dóriga.

Terapia intensiva (desambiguación)


Marele Premiu al Principatului Monaco este o cursă organizată anual în Monte Carlo, Monaco, care face parte din calendarul Formulei 1. Este considerată una dintre cele mai importante și prestigioase curse din lume, iar împreună cu Indianapolis 500 și Cursa de 24 de ore de la Le Mans, formează Tripla Coroană a Sporturilor cu Motor.

Istoric

Înainte de Formula 1

Primul Grand Prix a avut loc pe 14 aprilie 1929. După 100 de tururi și aproape 4 ore, englezul William Grover-Williams a ieșit câștigător într-un Bugatti 35B. Ironic, eroul local Chiron nu a putut face parte, el fiind peste ocean concurând în Indianapolis 500.

După competițiile de succes din 1930 și 1931, primele schimbări ale circuitului au avut loc pentru cursa din 1932, fiind începutul sezonului. Liniile de tramvai vechi au fost scoase și adăugate altele cu o suprafață mai lină. Popularitatea cursei a crescut și ea (până la mijlocul anilor 30, aproape 100.000 de spectatori asistau la fiecare cursă). Șicana a fost puțin modificată în 1935, iar cursele s-au ținut până la izbucnirea celui De-al Doilea Război Mondial în 1939.

Când pacea a revenit, italianul Giuseppe Farina a fost primul care a trecut linia de sosire a cursei din 1948. În 1949 nu a fost nicio cursă din cauza moartei Prințului Louis al II-lea.

În Formula 1
Odată cu inaugurarea primului sezon din Formula 1 în 1950, cursa de la Monaco a fost introdusă în calendar ca fiind a doua etapă din campionat, fiind câștigată de Juan Manuel Fangio. În anul următor cursa a fost anulată datorită problemelor financiare și deoarece regulile pentru noile mașini mai rapide nu fuseseră încă elaborate. Grand Prix-ul din 1952 a fost ținut cu mașini sport, deoarece regulamentele internaționale nu fuseseră încă finalizate. S-au făcut revizuiri minore virajului Sainte-Dévote, piloții salutând modificarea, însă întâlnirea a fost umbrită de accidentul lui Luigi Fagioli care s-a izbit de tunel în timpul calificărilor, decedând 18 zile mai târziu din cauza leziunilor.

În 1953 și 1954 cursa nu a avut loc, însă din 1955 și-a recăpătat locul în Campionatul Mondial, de atunci făcând parte în fiecare an din calendar până în prezent.

Câștigătorii Marelui Premiu al Principatului Monaco
Un fundal roz indică faptul că eventul nu a făcut parte din Campionatul Mondial de Formula 1.

Multipli câștigători

Piloți
Piloții îngroșați concurează în sezonul actual de Formula 1.

Constructori
Echipele îngroșate concurează și în sezonul actual de Formula 1.
Fundalul roz indică faptul că eventul nu a făcut parte din Campionatul Mondial de Formula 1.

Referințe

Legături externe

 Automobile Club de Monaco
 Grand Prix de Monaco
 Satellite Map of Monaco Grand Prix track
 Monte Carlo Formula 1 statistics

Mari Premii de Formula 1
Formula 1 în Monaco

Fondări în 1929

Marele Premiu al Principatului Monaco


A série do Império Galáctico (também conhecida como Trilogia do Império) é uma sequencia de ficção científica, dos três primeiros romances de Isaac Asimov e posteriormente estendida através de um conto. Todas estão conectadas através de uma linha temporal que permeia seus principais trabalhos tornando cronologicamente as histórias do Império Galáctico prolegômenos do Universo da Fundação.

A série do Império Galáctico trata da ascensão do Império e está localizada posteriormente a Série dos Robôs e anteriormente a Série Fundação.

Integrantes da Série
A Série Império em ordem cronológica interna:

1- Poeira de Estrelas (The Stars, Like Dust) - 1951

2- As Correntes do Espaço (The Currents of Space) - 1952

3- Pedra no Céu / 827 Era Galáctica (Pebble in the Sky) - 1950 [Primeiro romance de Asimov]

4- Beco Sem Saída (Blind Alley) - 1945 [Conto ambientado entre as séries Robôs e Fundação]

Publicado no Brasil na coleção de contos intitulada O Futuro Começou (The Early Asimov) - 1972

(No entanto, Asimov declarou em 1988 na "Nota do Autor" ao Prelúdio à Fundação que o livro nº 6 era "As Correntes do Espaço" (1952), e que este era "o primeiro de meus romances Império", e que o livro nº 7 foi "The Stars, Like Dust" (1951), que foi "o segundo romance do Império.")

Histórico de Publicação
Os três livros da Série Império: Pedra no Céu, 1950, Poeira de Estrelas, 1951 e As Correntes do Espaço, 1952, foram os três primeiros romances de Isaac Asimov publicados em seu nome. "As Cavernas de Marte" (David Starr Space Ranger) apesar de anterior foi publicado sob o pseudônimo Paul French, e as estórias de Fundação eram coleções de contos interligados, em vez de romances contínuos.

Pebble in the Sky
Pedra no Céu foi originalmente escrito no verão de 1947 sob o titulo "Grow Old with Me" (Envelhecer Comigo), para a revista pulp "Starling Stories" ( a Starling Stories foi publicada entre 1939 até 1955 pela editora  Ned Pines' Standard Magazines ), após o editor Sam Merwin Jr. pedir para Asimov escrever um romance de 40 mil palavras para a revista.

O titulo foi uma citação errada do poema "Rabbi ben Ezra" de Robert Browning.

O poema inicia:

Grow old along with me! The best is yet to be [...]"
Enquanto Asimov cita como "Grow Old With Me". Estas primeiras linhas do poema foram incluídas no final do romance.

A estória foi rejeitada pela revista pela mesma ser mais focada em aventura do que na ficção cientifica, apesar do romance ter sido encomendado pelo editor como um experimento do gênero. Após a primeira rejeição Asimov leva  texto ao se editor de costume John W. Campbell, que também a rejeita. Em 1949 Walter I. Bradbury, editor da editora Doubleday aceita publicar a estória de Asimov através da indicação de Frederik George Pohl Jr. , com a condição de que fosse ampliada para 70 mil palavras e o titulo fosse mudado para algo mais ligado a ficção cientifica. A estória acaba sendo publicada em janeiro de 1950 sob o titulo "Pebble in the Sky' (Pedra no Céu).  A estória "Grow Old With Me" foi posteriormente publicada em sua forma original junto com outros rascunhos de estórias em em The Alternate Asimovs em 1986.

The Stars, Like Dust
Poeira de Estrelas foi publicado originalmente com o titulo Tyrann (Tirano, do alemão)  através de uma série de janeiro até março de 1951 na revista "Galaxy Science Fiction", que saia no "Formato Pato" ou Formatinho, sendo publicado como romance pela Doubleday no final do mesmo ano.

A primeira edição brochura, saiu juntamente com "An Earth Gone Mad" de Roger Dee, em uma edição única pela editora Ace Books, o titulo foi renomeado de "The Stars, Like Dust" (Poeira de Estrelas) para "The Rebellious Stars" (As Estrelas Rebeldes) sem o consentimento de Asimov.

O romance foi reimpresso juntamente com a "Trilogia Fundação" (Foundation Trilogy), "O Sol Desvelado" (The Naked Sun) e "Eu, Robô" (I, Robot) em uma edição de capa dura de trabalhos selecionados pela editora Littlehampton Book Services em 1982.

The Currents of Space
As Correntes do Espaço foi originalmente publicado através de uma série na revista Astounding Science Fiction entre outubro e dezembro de 1952, posteriormente publicado em forma de romance pela Doubleday no mesmo ano.

Blind Alley
Beco Sem Saída é um conto publicado antes de todos os romances. Escrito em 1944 foi aceito pelo editor John W. Campbell e publicado na revista Astounding Science Fiction em março de 1945. Beco Sem Saída foi antologizado por Groff Conklin em The Best of Science Fiction, sendo esta a primeira das estórias de Asimov a ter sido reimpressa, e foi posteriormente incluída em The Early Asimov 1972, The Asimov Chronicles 1989 e no volume 2 de The Complete Stories 1992.

Nunca foi publicado junto com os romances, como é conectado apenas cronologicamente durante o Império Galáctico, após as histórias da Série dos Robôs e antes da Série da Fundação.

Os livros foram reimpressos várias vezes como uma trilogia e também muitas vezes separadamente.

Temas
Essas estórias se passam no mesmo futuro da série Fundação, que havia aparecido nas revistas pulp a partir de 1942. A ligação entre as estórias é efêmera, elas estão apenas vagamente conectadas entre si, cada uma sendo uma história completa em si mesma. Seus principais pontos comuns são a ideia de Asimov de um futuro Império Galáctico, certos aspectos da tecnologia - hiperdrive, pistolas blaster, "chicotes neurônicos", a possível invenção do "Visi-Sonor" - e locais específicos, como o planeta Trantor.

Outra conexão foi posteriormente estabelecida com Robôs e Império (Robots and Empire), onde Asimov conta como a Terra se tornou radioativa, conforme mencionado em todos os três romances. Algumas fontes reforçam este argumento, afirmando que Poeira de Estrelas (The Stars, Like Dust) ocorre cerca de mil anos após os eventos de Robôs e Império (Robots e Empire).  Além disso, o calendário usado em naves espaciais em Poeira de Estrelas é o mesmo em Robôs da Alvorada.

O conto "Beco Sem Saida" (Blind Alley) é a única história ambientada no universo da Fundação a apresentar inteligência de origem não humana; Fundação e Terra (Foundation and Earth) apresenta inteligências não humanas (de Solaria e Gaia), mas elas são descendentes ou criadas por humanos.

Mais tarde, Asimov os integrou em sua abrangente série Fundação (Foundation). Alguma contorção foi necessária para explicar como os robôs da Série Robôs estão quase ausentes dos romances do Império Galáctico. Na realidade, isso ocorre porque Asimov escreveu os contos originais dos Robôs e da Fundação como séries separadas.

Unindo A Série Império Com Outras Séries de Asimov
Asimov publicou um livro infantil intitulado "The Heavenly Host" em 1975, que preenche a lacuna entre a Série Robôs e a Série Império. Uma versão mais curta dessa história foi publicada pela primeira vez na revista Boys 'Life, em dezembro de 1974.

The Heavenly Host acontece quando os humanos estão "se espalhando por centenas de milhares de mundos." Cronologicamente, isso colocaria The Heavenly Host depois de Robôs e Império (Robots and Empire) e antes de Poeira de Estrelas (The Stars, Like Dust). No entanto, como este é um livro infantil e envolve uma espécie inteligente não humana, não se encaixa perfeitamente no universo Robô / Império / Fundação, de Asimov, no qual os humanos são a única espécie inteligente na galáxia.

Asimov posteriormente integrou a Série Robôs em sua série Fundação, fazendo R. Daneel Olivaw aparecer novamente vinte mil anos depois na era do Império Galáctico, em sequelas e prequelas da trilogia Fundação original; e no último livro da série Robôs - Robôs e Império - aprendemos como os mundos que mais tarde formaram o Império foram colonizados e como a Terra se tornou radioativa (o que foi mencionado pela primeira vez em Pedra no Céu).

Poeira de Estrelas afirma explicitamente que a Terra é radioativa por causa de uma guerra nuclear. Asimov mais tarde explicou que a razão dentro do universo para essa percepção foi que ela foi formulada pelos terráqueos muitos séculos depois do evento, e que se tornou distorcida devido à perda de grande parte de sua história planetária.

Poeira de Estrelas é geralmente considerado como parte da Série Império, mas não menciona diretamente Trantor ou os mundos Espaciais. Um personagem é visto com um visi-sonor, o mesmo instrumento musical tocado pelo palhaço Magnifico em Fundação e Império. Com base nos detalhes do romance, como a Terra ainda sendo habitável e a ausência de um governo galáctico unificado, provavelmente cairia durante a formação inicial do Império (antes de se expandir para abranger a galáxia).

Os Romances de Asimov Ambientados No Universo De Robôs / Império / Fundação
O prefácio de Prelúdio à Fundação contém a ordem cronológica dos livros de ficção científica de Asimov. Asimov afirmou que os livros de sua Série Robôs, Império e Fundação "oferecem uma espécie de história do futuro, que talvez não seja completamente consistente, já que eu não planejei consistência para começar". Asimov também observou que os livros em sua lista "não foram escritos na ordem em que (talvez) deveriam ser lidos".

Os seguintes romances estão listados em ordem cronológica por narrativa:

 Eu Robô / I, Robot (1950) - Um romance autônomo de concerto (fix-up - Uma correção (ou correção) é um romance criado a partir de vários contos de ficção que podem ou não ter sido inicialmente relacionados ou publicados anteriormente.) contendo 9 contos sobre robôs.
 O Homem Positrônico / The Positronic Man (1992) - Um romance autônomo co-escrito com Robert Silverberg, baseado na noveleta de Asimov de 1976 O Homem Bicentenario, "The Bicentennial Man".
 Nêmesis / Nemesis (1989) - Um romance autônomo vagamente conectado as série Robôs/Império/Fundação, ambientado nos primeiros dias das viagens interestelares.
 As Cavernas de Aço / The Caves of Steel (1954) - Primeira novela de R. Daneel Olivaw - Primeiro livro da Série Robôs.
 O Sol Desvelado / The Naked Sun (1957) - Segunda novela de R. Daneel Olivaw - Segundo livro da Série Robôs.
 Os Robôs da Alvorada / The Robots of Dawn (1983) - Terceira novela de R. Daneel Olivaw - Terceiro livro da Série Robôs.
 Robôs e Império / Robots and Empire (1985) - Quarta novela de R. Daneel Olivaw - Quarto livro da Série Robôs.
 As Correntes do Espaço / The Currents of Space (1952) - Primeiro romance da Série Império.
 Poeira de Estrelas / The Stars, Like Dust (1951) - Segundo romance da Série Império.
 Pedra no Céu / Pebble in the Sky (1950) - Terceiro romance da Série Império.
 Prelúdio a Fundação / Prelude to Foundation (1988) -Primeiro romance da Série Fundação.
 Origens da Fundação / Forward the Foundation (1993) - Segundo romance da Série Fundação.
 Fundação / Foundation (1951) - Terceiro romance da Série Fundação.
 Fundação e Império / Foundation and Empire (1952) - Quarto romance da Série Fundação.
 Segunda Fundação / Second Foundation (1953) - Quinto romance da Série Fundação.
 Limites da Fundação / Foundation's Edge (1982) - Sexto romance da Série Fundação.
 Fundação e Terra / Foundation and Earth (1986) - Sétimo romance da Série Fundação.
 O Fim da Eternidade / The End of Eternity (1955) - Um romance autônomo vagamente conectado à série Robôs/Império/Fundação, sobre uma organização que altera o tempo.

Séries de livros de ficção científica
Série da Fundação

Império Galáctico (série)


مدينة الصف : هو مركز ومدينة يقع جنوب حلوان بحوالي 30 كيلو متر يشتمل على أكثر من 30 قرية وعرب وكفر و يتبع محافظة الجيزة على الرغم من وقوعه على الشاطئ الشرقي لنهر النيل مقابل مركز العياط ويحد المركز من جهة الشمال منطقة ومدينة التبين ومن الجنوب مركز أطفيح ومن الغرب نهر النيل ومن الشرق صحراء البحر الأحمر، ومما يشتهر به مركز الصف مصانع الطوب الطفلي التي تنتشر فيه بصورة كبيرة فوق منطقة الصف وقرية أسكر والودي وعرب أبو ساعد وكذلك يشتهر المركز بمناطقه الزراعية ومصانعه المتعددة والذي من أشهرها مصنع سورناجا الذي كان يصنع الفخار والقيشاني وجميع أعمال الصيني من أطباق وفناجين مع الرسومات والزخرفة عليها. ومن أشهر المناطق بمركز الصف
  مدينة الصف
  قرية الصف البلد
 قرية غمازه الكبرى
 قربة  الاخصاص
 قرية الشوبك الشرقي
 كفر طرخان
 قرية أسكر
 قرية الودي
 قرية الأقواز والفهميين
 ونزلة عليان
 وقرية الشرفا
وقرية الديسمي
وغيرها من القرى.

ومعظم القرى ومناطق المركز تقع على شرق وغرب الطريق الصحراوي للصعيد والذي يربط المركز بالصعيد بالقاهرة وحلوان وكذلك قام الجيش بعمل طريق فوق المركز بحوالي 15 كيلو متر يربط المركز بالقاهرة والطريق الدائري والأوتوستراد فوق القاهرة.
ومما هو مشهور في التاريخ أن النبي موسى ولد بقرية أسكر

وكذلك مما هو مشهور قرية مسجد موسى التي يقال إن بها مسجد كان يتعبد فيها النبي موسى

وكذلك مما هو مشهور أن الصف وبلاده كانت متنزها للملوك والأمراء على مر العصور والأزمان.

مراجع

صف

الصف (الجيزة)


Lamdarbal (en arabe : ) est un tajine originaire de la ville de Rabat au Maroc. Ce plat distingue deux préparations culinaires séparées. D'un côté, la cuisson de la viande, et de l'autre, les aubergines.

Lamdarbal est servi lors des visites familiales.

Préparation et présentation

Composants
 1 kg de viande ovine
 2 kg d'aubergines
 ½ cuillère à café de poivre
 1 cuillère à café de curcuma remplie aux ¾
 ½ cuillère à café de sel ou plus selon le goût
 4 à 5  d'ail écrasés
 ½ verre d'huile d'olive
 2,5 litres d'eau
 1 pincée de safran

Cuisson
 Découper les pédoncules avec les hauts des aubergines rincées. Retirer les parties rugueuses de ces pédoncules. Découper le reste des aubergines en rondelles.
 Faire cuire la viande selon la méthode mqalli (sauté). Ajouter au milieu de la cuisson les pédoncules des aubergines et laisser sur le feu jusqu'à cuisson totale de la viande. Réduise et réserver.
 Pendant ce temps, faire frire à l'huile les rondelles d'aubergine. Égoutter et écraser à la cuillère. Lorsqu'elles sont totalement écrasées, saler et faire dorer sans huile sur une poêle avec une ou deux cuillerées de citron.

Service
Disposer dans un plat de service la viande en forme de couronne, les aubergines écrasées en forme de dôme aplati au sommet. Décorer avec les pédoncules et napper de sauce.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bastila l'horra
 Fdawech leqma
 Kefta hrech
 Qawarma

Cuisine marocaine

Lamdarbal


Godesberg-Villenviertel, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı idari bölge. 20. yüzyılın başında, Bad Godesberg'e bağlı Rüngsdorf ve Plittersdorf-Bonn ile Ren nehri demiryolu hattı ve Ren nehri arasında gelişmeye başladı. Bonn'un 1949 yılında, Batı Almanya'nın başkenti ilan edilmesinin ardından bölgede bulunan pek çok binaya büyükelçilikler taşındı. Bölge, başkentin Berlin'e alınması kararından sonra da muhtelif ülkelerin konsolosluklarına ev sahipliği yapmasıyla önemini korumaya devam etmektedir.

Godesberg-Villenviertel


225076 Vallemare este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
225076 Vallemare este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Vallemare Borbona de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 11,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 225001-226000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

225076 Vallemare


Christoph von Zedtwitz (* 1502; † 1575) war markgräflicher Hauptmann in Hof und verteidigte 1553 bei der Belagerung von Hof die Stadt.

Leben
Christoph stammte aus dem vogtländischen Adelsgeschlecht der von Zedtwitz. Der namensgebende Stammsitz Zedwitz war zur Zeit des Christoph bereits von der Familie aufgegeben worden, Linien der Familie saßen auf Isaar, Töpen, Neuberg und Liebenstein.

Kurt Stiersdorfer identifiziert Hauptmann Christoph von Zedwitz als Besitzer der Herrschaft Liebenstein, die er 1540 vom böhmischen König Ferdinand als Lehen erhalten hatte. Die Zuordnung erschwert der in der Familie häufig vorkommende Vorname "Christoph".

Die Verteidigung Hofs war Teil des Zweiten Markgrafenkrieges, in dem die Kampfhandlungen schließlich auf dem eigenen Territorium von Markgraf Albrecht Alcibiades stattfanden und wichtige Befestigungen und Städte, darunter Kulmbach mit der Plassenburg, belagert und teilweise auch zerstört wurden. Christoph war zunächst mit der Verteidigung von Weismain betraut. In Hof war er im Haus von Georg Prückner unweit des Rathauses untergebracht. Seine militärischen Aktionen in Hof sind detailliert u. a. in der Schlemmer-Chronik dokumentiert. In diesem Zusammenhang wird er bis zum 12. Oktober 1553 erwähnt.

Zu seinen ersten Vorbereitungen in Hof zählte das Niederbrennen der Altstadt, um den Feinden Vorteile wie Deckung oder Unterkunft zu nehmen. Überliefert sind Verhandlungen mit dem Rat der Stadt, den Kriegsleuten und vor allem mit den Gegnern – weiterhin verschiedene militärische Aktionen, wie z. B. mehrere Ausfälle aus der Stadt. Von besonderer strategischer Bedeutung waren die Wassermühlen zur Ernährung der Stadt. Die angeheuerten Kriegsleute auf beiden Seiten verlangten regelmäßig nach ihrer Vergütung und mussten bei besonderen Aktionen z. B. mit dem Sturmgeld erst einmal ausreichend motiviert werden. Schließlich war es auch an Christoph die Bedingungen der Kapitulation auszuhandeln und die Stadt dem Feind zu übergeben.

Sofern Stierstorfers Zuordnung der Person Christophs richtig ist, starb er schließlich im Alter von 72 Jahren. Er war verheiratet mit Margaretha Kressin von Dießfurt (heute Ortsteil von Pressath), die im heutigen oberpfälzischen Raum Besitzungen erbte. Nach dem in Details fehlerhaften Genealogen Johann Gottfried Biedermann war sie die Tochter eines kurpfälzischen Rates und Juliana, einer geborenen Hirschberg von Weißenstadt, die mit Christoph mehrere Kinder hatte. Christoph und seine Frau wurden zusammen in der Kirche von Pressath bestattet.

Weblinks

 Porträt seiner Ehefrau Margaretha Kressin von Dießfurt

Literatur
 Johann Gottfried Biedermann: Geschlechts Register der löblichen Ritterschafft im Voigtlande ... Kulmbach 1752. Tafel CCV.
 Kurt Stierstorfer: Die Belagerung Hofs 1553. Hof 2003. ISBN 3-928626-43-4.

Einzelnachweise

Militärperson (Frühe Neuzeit)
Person (Hof, Saale)
Christoph
Deutscher
Geboren 1502
Gestorben 1575
Mann

Christoph von Zedtwitz


Antônio Vilas-Boas (1934–1991) was a Brazilian farmer (later a lawyer) who claimed to have been abducted by extraterrestrials in 1957. Though similar stories had circulated for years beforehand, Vilas-Boas' claims were among the first alien abduction stories to receive wide attention. Some skeptics today consider the abduction story to be little more than a hoax, although Boas nonetheless reportedly stuck to his account throughout his life.

Vilas-Boas' story
At the time of his alleged abduction, Antônio Vilas-Boas was a 23-year-old Brazilian farmer who was working at night to avoid the hot temperatures of the day. On October 15, 1957, he was ploughing fields near São Francisco de Sales when he saw what he described as a "red star" in the night sky. According to his story, this "star" approached his position, growing in size until it became recognizable as a roughly circular or egg-shaped aerial craft, with a red light at its front and a rotating cupola on top. The craft began descending to land in the field, extending three "legs" as it did so. At that point, Boas decided to run from the scene.

According to Boas, he first attempted to leave the scene on his tractor, but when its lights and engine died after traveling only a short distance, he decided to continue on foot. However, he was seized by a  humanoid, who was wearing grey coveralls and a helmet. Its eyes were small and blue, and instead of speech it made noises like barks or yelps. Three similar beings then joined the first in subduing Boas, and they dragged him inside their craft.

Once inside the craft, Boas said that he was stripped of his clothes and covered from head-to-toe with a strange gel. He was then led into a large semicircular room, through a doorway that had strange red symbols written over it. (Boas claimed that he was able to memorize these symbols and later reproduced them for investigators.) In this room the beings took samples of Boas' blood from his chin. After this he was then taken to a third room and left alone for around half an hour. During this time, some kind of gas was pumped into the room, which made Boas become violently ill.

Shortly after this, Boas claimed that he was joined in the room by another humanoid. This one, however, was female, very attractive, and naked. She was the same height as the other beings he had encountered, with a small, pointed chin and large, blue catlike eyes. The hair on her head was long and white (somewhat like platinum blonde) but her underarm and pubic hair were bright red. Boas said he was strongly attracted to the woman, and the two had sexual intercourse. During this act, Boas noted that the female did not kiss him but instead nipped him on the chin.

When it was all over, the female smiled at Boas, rubbing her belly and gestured upwards. Boas took this to mean that she was going to raise their child in space. The female seemed relieved that their "task" was over, and Boas himself said that he felt angered by the situation, because he felt as though he had been little more than "a good stallion" for the humanoids.

Boas said that he was then given back his clothing and taken on a tour of the ship by the humanoids. During this tour he said that he attempted to take a clock-like device as proof of his encounter, but was caught by the humanoids and prevented from doing so. He was then escorted off the ship and watched as it took off, glowing brightly. When Boas returned home, he discovered that four hours had passed.

He later became a lawyer, married and had four children. He stuck to the story of his alleged abduction for his entire life. Though some sources say he died in 1992, he died on January 17, 1991.

Investigation
Following this alleged event, Boas claimed to have suffered from nausea and weakness, as well as headaches and lesions on the skin which appeared without any kind of light bruising. Eventually, he contacted journalist José Martins, who had placed an ad in a newspaper looking for people who had had experiences with UFOs. Upon hearing Boas' story, Martins contacted Olavo Fontes of the National School of Medicine of Brazil; Fontes was also in contact with the American UFO research group APRO. Fontes examined the farmer and concluded that he had been exposed to a large dose of radiation from some source and was now suffering from mild radiation sickness. Writer Terry Melanson states:

Among [Boas's] symptoms were 'pains throughout the body, nausea, headaches, loss of appetite, ceaselessly burning sensations in the eyes, cutaneous lesions at the slightest of light bruising...which went on appearing for months, looking like small reddish nodules, harder than the skin around them and protuberant, painful when touched, each with a small central orifice yielding a yellowish thin waterish discharge.' The skin surrounding the wounds presented 'a hyperchromatic violet-tinged area.'

According to Researcher Peter Rogerson, the story first came to light in February, 1958, and the earliest definite print reference to Boas' story was from the April–June 1962 issue of the Brazilian UFO periodical SBESDV Bulletin. Rogerson notes that the story had definitely circulated between 1958 and 1962, and was probably recorded in print, but that details are uncertain.

Boas was able to recall every detail of his purported experience without the need for hypnotic regression. Further, Boas' experience occurred in 1957, which was still several years before the famous Hill abduction which made the concept of alien abduction famous and opened the door to many other reports of similar experiences.

Researcher Peter Rogerson, however, doubts the veracity of Boas' story. He notes that several months before Boas first related his claims, a similar story was printed in the November 1957 issue of the periodical O Cruzeiro, and suggests that Boas borrowed details of this earlier account, along with elements of the contactee stories of George Adamski. Rogerson also argues:

One reason why the [Boas] story gained credibility was the prejudiced assumption that any farmer in the Brazilian interior had to be an illiterate peasant who 'couldn't make this up'. As Eddie Bullard pointed out to me, the fact that the Vilas-Boas family possessed a tractor put them well above the peasant class ... We now know that AVB was a determinedly upwardly mobile young man, studying a correspondence course and eventually becoming a lawyer (at which news the ufologists who had considered him too much the rural simpleton to have made the story up now argued that he was too respectable and bourgeois to have done so).

See also
 Barney and Betty Hill
 List of reported UFO sightings
 UFO sightings in Brazil
 UFO

Notes

References

1934 births
1991 deaths
Alien abduction reports
1957 in Brazil
Brazilian farmers
20th-century Brazilian lawyers
People from São Paulo (state)
UFO sightings in Brazil
20th-century farmers

Antônio Vilas-Boas


කොකා කොලා යනු කාබනිකෘත සිසිල් බීම වර්ගයකි. මෙය ලොව පුරා රටවල් 200 ක වෙළදපලවල් සහ ආපන ශාලා වල අලෙවි වේ. එය ජෝජියා , ඇට්ලන්ට හි පිහිටි කොකා කොලා සමාගම විසින් නිපදවන අතර නිතර "කෝක්" නමින් හැදින්වේ. (1944 මාර්තු 27 දින පටන් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ කොකා කොලා සමාගමේ ලියාපදිංචි වෙළද ලකුණකි.LLl

කාබනිකෘත බීම

කොකා කෝලා


Allan Emrys Blakeney  (September 7, 1925April 16, 2011) was the tenth premier of Saskatchewan from 1971 to 1982, and leader of the Saskatchewan New Democratic Party (NDP).

Early life and career
Born in Bridgewater, Nova Scotia, Blakeney took his law degree at Dalhousie Law School, winning the gold medal. He was a Rhodes Scholar at Queen's College, Oxford, where he played for the Oxford University Ice Hockey Club. He earned a bachelor's degree, second class, in politics and economics.

On returning to Canada, he passed the Nova Scotia bar exam in 1950. He then took a job with the Saskatchewan civil service, eventually becoming a senior civil servant in Saskatchewan, before he entered politics in 1960 and represented part of Regina. He would represent a Regina-based riding without interruption until his retirement in 1988.

Blakeney served as a cabinet minister in the governments of Tommy Douglas and Woodrow S. Lloyd until the government was defeated in 1964. As minister of health, he played a crucial role in the introduction of Medicare.

In 1969, Blakeney was elected national president of the New Democratic Party of Canada, and succeeded James Renwick.

NDP leader
In 1970, Blakeney succeeded Lloyd as leader of the Saskatchewan NDP, which was then in opposition. Historically, his election as leader has been interpreted as a victory of the provincial NDP's "establishment" over the left-wing Waffle faction, because Lloyd was trying to move the party more to the left and supported the Waffle Manifesto at the October 1969 federal NDP convention in Winnipeg. As well, Lloyd backed the Waffle's right to debate issues after the convention, which disturbed many of his MLAs, who eventually forced him to resign in March 1970.

Premier
In the 1971 provincial election, Blakeney led the party to power and defeated Ross Thatcher's Liberal government.

Blakeney's government practiced state-led economic intervention in the economy.

The farmers were a high priority, as globalization began transforming agriculture and weakened the traditional family farm through consolidation,
mechanization, and corporatization. The NDP promised a "revitalized
rural Saskatchewan," and  Blakeney introduced programs to stabilize crop prices, retain transportation links, and modernize rural life. Looking back, he lamented the gradual conversion of Saskatchewan's family farms into larger agricultural ventures: without resorting to the "very high costs" and "billions of dollars" that preserved family farming in Europe and the United States, "[w]e were, it seems, King Canute trying to hold back the tide."

His government created a crown corporation in the potash industry in an attempt to further diversify the province's agrarian economy and threatened the expropriation of private potash mines in the province. Blakeney pointed out that the sums paid for the mines were slightly in excess of their appraised "book" value. However, the mere threat of expropriation created a political firestorm that involved even the US government.

Blakeney also created a state-owned oil and gas corporation, SaskOil, to handle oil exploration and production. The private oil industry had essentially abandoned Saskatchewan after the NDP's policy of imposing extremely-high royalty rates in the early 1970s. Canadian Prime Minister Pierre Trudeau's policies to centralize control in Ottawa outraged Blakeney, and he moved closer to Alberta's position of open hostility.

Blakeney joined Alberta Progressive Conservative Premier Peter Lougheed in a fight for provincial rights over minerals, oil, and gas.

Blakeney played an important role in the federal-provincial negotiations that led to the 1982 patriation of the Canadian constitution.

Later career
Blakeney's government was defeated in the 1982 provincial election, its attempt to win a fourth successive term, being defeated by the Progressive Conservative Party, led by Grant Devine. The NDP lost 35 of its 44 seats, then the third-worst defeat of a sitting government in the province's history. The party was cut down to only nine seats, its smallest presence in the legislature since its first election in 1934 (as the Saskatchewan CCF).

Once in opposition, Blakeney continued to lead the party up to the 1986 provincial election. The NDP not only regained much of what it had lost in its severe beating of four years earlier, but also gained more votes overall than Devine's Progressive Conservatives. However, much of that margin was wasted on landslide margins in Regina and Saskatoon, which left the NDP eight seats short of regaining power. Blakeney resigned in 1987 and was succeeded by Roy Romanow.

On April 30, 1992, he was appointed as an Officer of the Order of Canada for his work as Premier of Saskatchewan, his enormous contribution to the field of public administration, and a key player in introducing the first comprehensive public medical health care plan in Canada. In 2000, he was awarded the Saskatchewan Order of Merit. In 2001, he was made a Fellow of the Royal Society of Canada. Blakeney was also a past president of the Canadian Civil Liberties Association.

As a private citizen, Blakeney served as a consultant to the Romanow government in the 1990s, when it sold the SaskOil to Occidental Petroleum. Blakeney then served on the board of directors of the successor corporation.

Death
Blakeney died on April 16, 2011, at his home in Saskatoon of complications from cancer.

Federal NDP leader Jack Layton dedicated the rest of his federal election campaign to Blakeney, who died about halfway through the campaign. About 600 people attended his memorial, including federal NDP leaders Jack Layton and Ed Broadbent, former provincial premiers Roy Romanow, Lorne Calvert, Peter Lougheed, Ed Schreyer, Bill Davis, and Bob Rae, as well as then Saskatchewan premier Brad Wall.

Notes

References
 Allan Blakeney.  An Honourable Calling: Political Memoirs (University of Toronto Press, 2008) 258 pp. .
 *

1925 births
2011 deaths
Deaths from liver cancer
Canadian Rhodes Scholars
Alumni of The Queen's College, Oxford
Lawyers in Saskatchewan
Canadian King's Counsel
Canadian socialists
Schulich School of Law alumni
Fellows of the Royal Society of Canada
Officers of the Order of Canada
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the Saskatchewan Order of Merit
People from Bridgewater, Nova Scotia
Premiers of Saskatchewan
Saskatchewan Leaders of the Opposition
20th-century King's Counsel
Saskatchewan Co-operative Commonwealth Federation MLAs
20th-century Canadian legislators
Saskatchewan New Democratic Party MLAs
Leaders of the Saskatchewan CCF/NDP
Deaths from cancer in Saskatchewan
Members of the Executive Council of Saskatchewan

Allan Blakeney


فتحيّة مزالي (6 أبريل 1927 - 12 فبراير 2018)، سياسية ومعلمة تونسية وإحدى أول امرأتين تولوا منصب وزاري في تونس وكان ذلك عندما تولت وزارة العائلة والنهوض بالمرأة في حكومة محمد المزالي في عام 1983.

تكوينها
تلقّت فتحية بنت عبد الرحمن المختار تعليمها الابتدائي بمدرسة الفتيات بنهج العلماء بتونس ثم بمدرسة الفتيات بباردو حتى أحرزت على الشهادة الابتداية عام 1939، وانتقلت عامئذ إلى التعليم الثانوي حيث درست بكل من معهد بول كامبون إلى عام 1941 ثم بمعهد مونفلوري إلى عام 1944 مع انقطاع خلال 1942 / 1944 بسبب الحرب العالمية الثانية. وأنهت تعليمها الثانوي بمعهد أرمان فاليار بالحصول على شهادة الباكالوريا بتفوق عام 1947، وقد سمحت لها عائلتها بالانتقال إلى فرنسا لمواصلة دراستها العليا، وقد ختمتها بالإحراز على الإجازة في الفلسفة عام 1952.

حياتها المهنية
عملت فتحية مزالي فيما بين 1950 و1974 بمدرسة ترشيح المعلمات بتونس العاصمة، حيث درّست المواد التالية: علم النفس وعلم نفس الطفل وعلم الاجتماع. وفي عام 1957 أسندت إليها إدارة المدرسة، ثم أصبحت متفقدة للتعليم الابتدائي، كما عينت في الأثناء عامي 1968/ 1969 في اللجنة القومية للتعليم لمراجعة التعليم بعد عشر سنوات من برنامج المسعدي الصادر عام 1958.

حياتها العامة
 كانت فتحية مزالي من مؤسسات الاتحاد القومي النسائي التونسي عام 1956. وباقتراح من الرئيس الحبيب بورقيبة كلّفت بإعادة تنظيم ذلك الاتحاد إلى أن أسندت إليها رئاسته عام 1974 خلفا لراضية الحداد المغضوب عليها، واستمرت فتحية مزالي على رأس الاتحاد النسائي إلى عام 1986.
 كانت مستشارة ببلدية تونس العاصمة فيما بين 1957 و1960.
 حاضرت عام 1959 في نادي عزيزة عثمانة حول موضوع تحديد النسل ثم شاركت في تأسيس الجمعية التونسية للتنظيم العائلي عام 1968 وأسندت إليها مهمة نائبة الرئيس في تلك الجمعية.
 دخلت اللجنة المركزية للحزب الاشتراكي الدستوري عام 1974 وعينت عضوة في الديوان السياسي أعلى هيئة قيادية في نفس الحزب عام 1979.
 انتخبت سنوات 1974، 1979، 1981 عضوة في مجلس النواب، وتولت مسؤولية نائبة رئيس المجلس.
 أسندت إليها عام 1983 وزارة جديدة هي وزارة العائلة والنهوض بالمرأة وكانت بذلك أول امرأة في تونس تتولى الوزارة وكان زوجها محمد مزالي يتولى آنذاك الوزارة الأولى، وقد استمرت في منصبها إلى أن أقيلت في جوان 1986 وألغيت الوزارة التي كانت تشرف عليها مع تنحية زوجها من الوزارة الأولى، وأنهيت مهامها كعضوة في الديوان السياسي للحزب الحاكم.

حياتها العائلية
تعرّفت فتحية المختار على محمد مزالي وهما في باريس، ثم تزوجت منه عام 1950، وقد حضر عقد زفافهما الحبيب بورقيبة. وقد أنجبت منه ستة أبناء: بنتان وأربعة أولاد.

مقتطفات من خطاب
من خطاب فتحية مزالي في المؤتمر الرابع للاتحاد العام للمرأة الفلسطينية المنعقد بتونس فيما بين 30 أفريل و4 ماي 1985، وهو يلقي الضوء على موقفها السياسي والفكري للقضية الفلسطينية:
"وإن عقد مؤتمركن الرابع هذا بتونس أرض الأخوة والاتحاد والتضامن وأرض الجهاد والحوار وبلد النضال والحق والعدل والحرية، ليذكرنا ما بادر به الرئيس الحبيب بورقيبة منذ الاستقلال من رعاية المرأة وحماية حقوقها ومساندة أعمالها والسهر الدائم على حل مشاكل قضاياها بتشجيع دائم لحركة الاتحاد الساهر على بعث الطاقات الكامنة في المرأة وتكثيف قدرتها على العطاء والعمل وإسهامها في تقدم المجتمع وتطويره بالدور الفعال الذي تقوم به المرأة التونسية في مختلف المجالات وما تتحمله من مسؤوليات لتحقيق حياة أفضل لها ورفاه أشمل وتحرر أعمق لمجتمعها.

وكم يحلو لي أن أرحب بكل الأخوات اللاتي عقدن هذا المؤتمر على أرض تونس التي حمل رئيسها الحبيب بورقيبة كل العطف والرعاية للقضية الفلسطينية وساند المناضلين والمناضلات في صفوف المنظمة التي تعمل دوما على تخليص أرضها من أيادي العدو الغاصب وتؤكد الإصرار على الوقوف في وجه الصهيونية وتواصل دعم الصمود ومقاومة الاحتلال والتصدي لعمليات سلب الأراضي وتغيير معالمها وتشتيت أهاليها".

كما جاء في هذا الخطاب أيضا:
«وقد يقال لماذا تقوم المنظمات النسائية ما دامت العاملة تستطيع أن تنضم إلى العمال واتحاداتهم؟ والفلاحة قادرة على الانتساب إلى جمعيات الفلاحين والمجاهدة في استطاعتها أن تنضم إلى صفوف المحاربين وإلى غير ذلك. وإذا كان هذا التساؤل في محله فإن الجواب عليه يفيد ضرورة قيام اتحادات نسائية قوية ونشيطة تضم إليها مختلف الطاقات والكفاءات والخبرات التي تتمتع بعا المرأة في شتى الميادين فتعمل ضمن أخواتها على تحدي المشاكل الخاصة بالمرأة لما لها من دور هام في المجتمع».

وأضافت أيضا:
«إن الارتباط الأخوي الحاصل بين المرأة التونسية وأختها الفلسطينية ليس وليد الصدفة بل يعود إى اقتناع متبادل بحبنا المشترك للنضال ومساهمتنا فيه ورفضنا لأسباب القهر والاستعباد والمهانة. وما ساعد على نمو هذا الشعور لدى التونسيات هو الاهتمام القديم والعطف المستمر الذي يوليه فخامة الرئيس الحبيب بورقيبة للشعب الفلسطيني البطل بكل فئاته، وما تكنّه الماجدة المناضلة وسيلة بورقيبة لأبنائها من ود خالص وحب صادق ولم تكن تونس لتظفر باستقلالها لو لم يقيد الله لها بطلا قائدا وزعيما موجها وحّد الصفوف ووجّه جهود النضال نحو مقاومة المستعمر بعيدا عن التفرقة والتناحر. فما علّمه لنا أيام الكفاح هو وحدة الصف وجمع الكلمة ونبذ الافتراق حتى لا نفشل فتذهب ريحنا وحتى لا تخالنا جميعا وقلوبنا شتى. ونحن لا نجد أروع من هذا التعليم والتوجيه الذي استفدناه من أكبر زعماء هذا القرن نقدمه لأخواتنا الفلسطينيات عربون مساندة وتضامن معهن إن المرأة تستطيع أن تقدم الشيء الكثير ولو كانت ربة أسرة في ميادين التربية والعمل والإنتاج والعلم والفن والسياسة وفي مواطن التجمع».

وجاء في خطابها أيضا:
"فتونس سند دائم للقضية الفلسطينية بحق وصدق ودون قيد ولا شرط ولعله من باب التكرار أن نذكر أن المرأة التونسية متضامنة مع شقيقتها الفلسطيهنية في السراء والضراء في الفرح والترح فكلما قتلت إسرائيل أخوات لنا آلمتنا وكلما تيتم أطفالهن تألمنا. وفي المقابل كلما قامت مناضلة بعملية فدائية صفقت لها، قلوبنا وجوارحنا، وكلما أبلغت أخت فلسطينية صوت بلدها وشعبها في محفل دولي أثنينا وأثنينا عليها. وليس أحق بالحرية من أبناء فلسطين الذين قدموا لها أرواحهم زكية مهرا غاليا ولم يستكثروا مستيقنين أن للحرية الحمراء باب لكل يد مضرجة بدم.
وإذا كان ليل الظلم الذي وقع على فلسطين البطلة قد غطى جمع الأمة العربية بظلامه فإن نهار نصرها سيتجلى على كل أشقائها وفجر نورها سيضيء أرجاء البلاد العربية الإسلامية ناشرا فيها عبر الصمود والتضحية والإباء وسيكون مطلع شمس الحرية الفلسطينية من فلك الاتحاد والانسجام بين وحدات أبنائه المناضلين وتكاتف إخوانهم معهم في المشرق والمغرب".

وصلة خارجية
 حول السيدة فتحية المختار مزالي في موقع الاتحاد الوطني للمرأة التونسية

مراجع

سياسيون من مدينة تونس
أشخاص من مدينة تونس
سياسيات تونسيات في القرن 20
سياسيات في القرن 20
سياسيو الحزب الاشتراكي الدستوري
سياسيون تونسيون في القرن 20
مواليد 1345 هـ
مواليد 1927
مواليد في مدينة تونس
وزراء تونسيون
وزراء شؤون مرأة تونسيون
وزيرات تونسيات
وفيات 1439 هـ
وفيات 2018

فتحية مزالي


පොල් තෙල් යනු  තාල වර්ගයට අයත් පොල් (කොකොස් නුසිෆෙරා) ගසෙන් නෙලා ගන්නා  මේරූ පොල් ගෙඩිවල මදයෙන් හෝ  මාංශයෙන්  හෝ නිස්සාරණය කෙරෙන ආහාරයට සුදුසු තෙල් වර්ගයකි.  එය, පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ,  නිවර්තන කලාපීය ලෝකය පුරාවටම, මිලියන ගණනක ජනයාගේ එදිනෙදා ආහාර වේලෙහි මේද සඳහා ප්‍රාථමික මූලාශ්‍රයව තිබී ඇත. ආහාර, බෙහෙත්, සහ කර්මාන්තයන්හී එය බොහෝ ආකාරයෙන් උපයෝගී වෙයි. අධි තාපජ තත්ත්වයන්හී පවා පොල් තෙල් ස්ථායි භාවයක් පෙන්වන බැවින්, බැදීම වැනි අධික උෂ්ණත්ව ඉවුම් පිහුම් ක්‍රම සඳහා එය සුදුසු වෙයි.  එහි ස්ථායිතාවය නිසා, එය ඔක්සිකරණය වීම සෙමෙන් සිදු වන අතර, එබැවින්, මුඩුවීමට විරෝධනයක් දක්වමින් වසර දෙකක පමණ කාලයක් පැවතිය හැක්කේ සංතෘප්ත මේද අන්තර්ගතය ඉහළ ලෙසින් පවතින බැවිනි. ගව සහ  මස් නිෂ්පාදිත අරභයා මෙන්ම, පොල් තෙල් අරභයාද පරිභෝජනය සැලකිය යුතු පමණින් සීමා කල යුතු බවට එක්සත් ජනපද ආහාර සහ ඖෂධ පරිපාලනය,, ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය, පෝෂණය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර ශාස්ත්‍රාලයය, එක්සත් ජනපද සෞඛ්‍ය හා මානව සේවා දෙපාර්තමේන්තුව, ආහාර පිළිබඳ ඇමරිකානු සංගමය, ඇමරිකානු හෘද සංගමය, බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික සොඛ්‍ය සේවය, සහ කැනඩාවේ ආහාරවේදීන් යන්නන් විසින්  නිර්දේශ කරන්නේ එහි සංතෘප්ත මේදයන් අධික මට්ටමකින් පැවතීම නිසාය.

නිෂ්පාදනය
"වියළි" හෝ "තෙත්" සැකසුම මගින් පොල් තෙල් නිස්සාරණය කළ හැක.  වියළි සැකසුම සඳහා මාංශය කටුවෙන් උලුපා ඉන් අනතුරුව කොප්පරා තනනු වස් ගින්නෙන්, හිරු එළියෙන් හෝ  පෝරණු භාවිතයෙන් වියලීම කළ යුතු වෙයි. කොප්පරා මිරිකීම (තෙරපීම) හෝ ද්‍රාවක තුල දියකිරීම හෝ සිදු කිරීමෙන්, පොල් තෙල් සහ අධි-ප්‍රෝටීන්, අධි-කෙඳි සහිත පල්පයක් නිපැයේ.  මෙම පල්පය මානව පරිභෝජනය සඳහා සුදුසු තත්ත්වයක නොපවතින අතර  ඒ වෙනුවට වමාරා කන සතුන්ට ආහාරයක් ලෙසින් දෙනු ලැබේ; මෙම පල්පයෙන් ප්‍රෝටීන් නිස්සාරණය කිරීමට ක්‍රමයක් නොමැත.

පොල් තෙල්හි ඇති සෞඛ්‍යමය වටිනාකම

 ප්රතික්ෂා රෝග, එඩ්ස්,චර්ම රෝග, සෙංගමාලය, සරම්ප වැනි රෝග මර්දනය කරයි
 බැක්ටීරිය විනාශ කරන අතර එමගින් පිළිකා, උගුරේ අසාදන, මුත්රාශ ප්රදේශයේ ඇති වන ආසාදන,දත්වල කුහර, නියුමෝනියාව හා උපදංෂය වැනි රෝග වලක්වයි.
 පටි පණුවන්, උකුණන් සහ අනෙක් පරපෝෂිත සත්වයන් එලවා දමයි.
 බාහිර හා ශක්තිය ලබාදෙන අහරයක් වේ.බාහිර හා මලල ක්රිඩා ක්රියාකාරකම්  වල නිරත වීමේ හැකියාව වැඩි වේ.
 ආහාර දිරවීම හා පෝෂන ද්රව්ය උරා ගැනීම පහසු කරයි.
 ඉන්සියුලින් වැඩි කර ශරීරයේ ඇති සීනි ප්රමාණය පාලනය කරයි.
 අග්න්යශයේ හා පිත්තාශයේ ආසාදන අවම කරයි.
 දියවැඩියාවෙන් ඇති සෞඛ්යමය අසාදන අවම කර ආසාදනයන් මුදා හැරීමට උදව් කරයි.
 කැල්සියම් හා මැග්නීසියම් උරා ගැනීමෙන් දත් හා අස්ථි ශක්තිමත් කිරීමට හා වර්ධනය කීරීමට උපකාරී වේ.
 ඔස්ටියෝපොරෝසිස් යන රෝගයෙන් අරාක්ෂා කරයි.
 මහා බඩ වැලෙහි ඉදිමීම්, බඩේ අමාරු වැනි ආසාදන වලක්වයි.
 පටක වල උපශමනය හා නැවත සකස් කීරිමට උපකාරී වේ.
 ප්රතිශක්ති පද්ධතිය සදහා උපකාර හා අධාර ලබාදේ.
 මහාබඩවැල සහ පපුව ඇතුලු ශරීරය පිළිකා වලින් අරක්ෂා කරයි.
 කොලොස්ටරොල් ප්රතිශතය වැඩි කර හදවත් රෝග වලින් ඇතිවන අවදානම අඩු කරයි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 පොල්
 කොප්පරා

භාහිර සබැඳි

Vegetable oils
Cooking oils
පොල්

පොල් තෙල්


Sirystes es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Tyrannidae, que agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico), cuyas áreas de distribución se encuentran desde el este de Panamá a través de América del Sur hasta el noreste de Argentina. Sus miembros son conocidos por el nombre popular de mosqueros, y también atrapamoscas o siristes, entre otros. Este género era monotípico hasta que algunas subespecies de Sirystes sibilator fueron separadas y elevadas al rango de especies, com base en significativas diferencias de vocalización y morfológicas estudiadas por diversos autores.

Etimología
El nombre genérico femenino «Sirystes» deriva del griego «suristēs» que significa 'gaitero'.

Características
Las aves de este género son tiránidos distintivos, medianos, miden alrededor de 18 cm de longitud, de colores negro, gris y blanco. Habitan en el dosel y en los bordes de selvas húmedas en ambas pendientes de los Andes.

Taxonomía
En mayo de 2014, fue aprobada la Propuesta 610 (A) al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) separando la subespecie S. sibilator albogriseus de S. sibilator elevándola al rango de especie Sirystes albogriseus de acuerdo con Ridgely & Greenfield (2001), seguido por Jahn et al. (2002), Hilty (2003), Gill & Wright (2006), Ridgely & Tudor (2009), McMullan & Navarrete (2013) y otros, con base principalmente en diferencias de vocalización discutidas en Ridgely & Tudor (1994).

En la misma propuesta 610 (B), de acuerdo con Donegan (2013), y con base en diferencias de vocalización, las subespecies S. sibilator albocinereus y S. sibilator subcanescens fueron separadas de S. sibilator y elevadas al rango de especies Sirystes albocinereus y Sirystes subcanescens.

Los amplios estudios genético-moleculares realizados por Tello et al. (2009) descubrieron una cantidad de relaciones novedosas dentro de la familia Tyrannidae que todavía no están reflejadas en la mayoría de las clasificaciones. Siguiendo estos estudios, Ohlson et al. (2013) propusieron dividir Tyrannidae en cinco familias. Según el ordenamiento propuesto, Sirystes permanece en Tyrannidae, en una subfamilia Tyranninae , 1825, en una tribu Myiarchini , 1927, junto a Rhytipterna, Casiornis y Myiarchus.

Lista de especies
Según las clasificaciones Clements Checklist/eBird y del Congreso Ornitológico Internacional el género agrupa a las siguientes especies, con el respectivo nombre común:

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Jean Cabanis
Taxones descritos por Ferdinand Heine

Sirystes


O Partido Social-Democrata (em inglês: Social Democratic Party) é um partido político social-democrata da Nigéria fundado em  e oficialmente refundado em . Ao lado da Convenção Nacional Republicana (NRC), foi um dos dois partidos majoritários do período denominado Terceira República, sendo a criação de ambos parte de uma estratégia de abertura política ensaiada pelo governo militar de Ibrahim Babangida, que desejava consolidar um sistema partidário menos tribal e mais capilarizado por todo o país.

Durante este período, o SDP foi visto como um partido moderado com maior apelo eleitoral entre as camadas mais jovens da população, bem como a intelectuais de esquerda. Em seu manifesto eleitoral original, o partido defende cooperação conjunta entre Estado e sociedade para lutar por justiça e bem-estar social.

Histórico
Depois que 13 partidos políticos foram banidos durante o governo ditatorial de Ibrahim Babangida em 1989, algumas legendas decidiram realinhar-se. A Frente Popular da Nigéria, o Partido da Solidariedade Popular e o Partido Trabalhista da Nigéria fundiram-se para fundar o SDP. Babagana Kingibe foi eleito o primeiro presidente do partido em 1990 após superar Mohammed Arzika em eleições internas.

Apesar da cúpula partidária ter sido inicialmente fortemente dominada pelos nigerianos do norte do país, a base eleitoral do partido era o povo ibo dos estados de Imo e Anambra. Nas eleições legislativas de 1992, o SDP obteve 52 dos 91 dos assentos do Senado da Nigéria e 314 dos 593 assentos na Câmara dos Representantes, convertendo-se na primeira força política do país até então.

SDP vs. Babangida
Em seus primórdios, o partido foi financiado mediante subsídios do governo central e por grandes doadores como o ex-vice-presidente da Nigéria Shehu Musa Yar'Adua, Francis Nzeribe e Moshood Abiola. Em suas primeiras primárias internas para a escolha do candidato do partido à eleição presidencial de 1993, Yar'Adua conquistou cerca de 480.000 votos dos filiados, vencendo o oponente Olu Falae logo no primeiro turno de votação. Entretanto, o escrutínio interno foi anulado de maneira controversa por Babangida.

Na segunda eleição primária, outro grande doador do partido, Moshood Abiola, um ex-membro do NCNC e ex-presidente do NPN, partidos dominantes na Primeira e Segunda Repúblicas, respectivamente, venceu as primárias internas em .

Abiola lançou-se candidato à presidência da Nigéria e foi eleito após obter 58,36% dos votos válidos. Entretanto, mais uma vez, o governo de Babangida não reconheceu o resultado eleitoral e anulou o pleito, alegando uma série de irregularidades no processo eleitoral que teriam beneficiado o candidato do SDP em detrimento de Bashir Tofa, candidato do NRC apoiado pelos militares.

Figuras políticas históricas
Entre seus ex-filiados mais famosos encontram-se nomes como o de Atiku Abubakar, Jerry Gana, Abubakar Rimi, Rabiu Musa Kwankwaso, Umaru Yar'Adua, Abdullahi Aliyu Sumaila, Dapo Sarumi, Sule Lamido, Magaji Abdullahi, Tony Anenih, Lamidi Adedibu, Albert Legogie, Iyorchia Ayu, Fidelis Tapgun, Boss Mustapha, Bola Tinubu e Mohammed Arzika. Mais tarde, alguns de seus membros tornaram-se figuras importantes do Partido Democrático do Povo (PDP), um dos dois partidos majoritários do período atual da Quarta República.

Nos dias atuais
Um novo partido homônimo foi fundado após a fusão de um conjunto de 13 partidos minoritários regionais. O novo SDP participou das eleições legislativas de 2015 e para a eleição presidencial apoiou Goodluck Jonathan, candidato à reeleição derrotado por Muhammadu Buhari, candidato do Congresso de Todos os Progressistas (APC), neste referido pleito.

De acordo com seu atual líder, Olu Falae, o SDP foi refundado para combater o bipartidarismo praticado por APC e PDP e fornecer uma alternativa política viável aos nigerianos com base em seu histórico passado de triunfos eleitorais nas eleições que disputou durante o início da década de 1990.

Resultados eleitorais

Eleições presidenciais

Eleições legislativas

S
S

Partido Social-Democrata (Nigéria)


Le raïon de Tikhvine (en ) est une subdivision administrative de l'oblast de Léningrad, dans le nord-ouest de la Russie.
Son centre administratif est la ville de Tikhvine.

Géographie
Le raïon a une superficie de .
Il est situé au sud-est de l'oblast et borde le raïon de Lodeïnoïe Pole au nord, le raïon de Podporojie au nord-est, le raïon de Babaïevo de l'oblast de Vologda à l'est, le raïon de Boksitogorsk au sud-est, le raïon de Lyubytino de l'oblast de Novgorod au sud, le raïon de Kirichi à l'ouest et le Raïon de Volkhov au nord-ouest.

Subdivisions

Population
Recensements (*) ou estimations de la population :

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes

Raïon de Tikhvine

Raïon de Tikhvine


L'école nationale supérieure des biosciences et biotechnologies appliquées (ENSBBA) est un centre universitaire public béninois placé sous l'égide de l'université nationale des sciences, technologies, ingénierie et mathématiques (UNSTIM). Elle est située à Dassa-zoumé dans le département des Collines.

Historique et mission
L'Ensbba a vu le jour par arrêté ministériel en 2018. Cette école est créée dans la perspective de proposer des réponses aux besoins des entreprises et laboratoires qui utilisent les biotechnologies tels que les industries pharmaceutiques et cosmétiques, la santé, l'agroalimentaire et l'environnement.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Université nationale d'agriculture
 Faculté des sciences humaines et sociales (Bénin)

Organisme de recherche
Recherche scientifique
Organisme fondé en 2018

École nationale supérieure des biosciences et biotechnologies appliquées


An Zostera japonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Friedrich August Ascherson ngan Karl Otto Robert Peter Paul Graebner. An Zostera japonica in nahilalakip ha genus nga Zostera, ngan familia nga Zosteraceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zostera

Zostera japonica


Autopsy steht für:

 Autopsy (Band), US-amerikanische Death-Metal-Band
 Autopsy Forensic Browser, grafische Oberfläche der forensischen Software The Sleuth Kit

Filme:
 Autopsy (2000), US-amerikanischer Kurzfilm
 Autopsy (2002), US-amerikanische Filmkomödie
 Autopsy, Originaltitel des französischen Schwulenfilms Autopsy – Bis dass der Tod uns scheidet (2007)
 Autopsy (2008), US-amerikanischer Horrorthriller

Siehe auch:
 Autopsia
 Autopsie

Autopsy


Ornithoglossum, biljni rod iz porodice mrazovčevki smješten u tribus Colchiceae. Postoji devet taksonomski priznatih vrsta iz sušnih regija tropske i južne Afrike

Ove vrste sadrže alkaloide tipa kolhicina koji mogu biti otrovni, a zajednički naziv je »zmijski ljiljan«.

Vrste
 Ornithoglossum calcicola K.Krause & Dinter
 Ornithoglossum dinteri K.Krause
 Ornithoglossum gracile B.Nord.
 Ornithoglossum parviflorum B.Nord.
 Ornithoglossum pulchrum Snijman, B.Nord. & Mannh.
 Ornithoglossum undulatum Sweet
 Ornithoglossum viride (L.f.) Dryand. ex W.T.Aiton
 Ornithoglossum vulgare B.Nord.
 Ornithoglossum zeyheri (Baker) B.Nord.

Sinonimi
 Cymation Spreng.
 Lichtensteinia Willd.

Izvori

Mrazovčevke

Ornithoglossum


Horace Julian Bond (14. januar 1940 - 15. august 2015) var en amerikansk social aktivist, leder i Borgerrettighedsbevægelsen, politiker, professor og forfatter. Mens han studerede ved Morehouse College i Atlanta, Georgia, i de tidlige 1960'ere, hjalp han med at etablere The Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC).

Bond blev valgt som repræsentant fire gange hos Georgia House of Reprensentation og senere seks gange som senator af staten Georgia, han sad sammenlagt i begge kamre i 20 år. Fra 1998 til 2010, var han formand for "National Association for the Advancement of Colored People" (NAACP) og den første præsident fra "The Southern Poverty Law center".

Eksterne henvisninger
 Julian Bond  på NAACP

 Oral History interview med Julian Bond fra Oral Histories of the American South
 Julian Bond på American University
 One Person, One Vote Profile

Politikere fra USA
Afroamerikanere
Borgerrettighedsbevægelsen

Julian Bond


Stadionul Ladislau Bölöni Romanya'nın Târgu-Mureş şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Romanya'nın ASA Târgu Mureş takımının maçlarını yaptığı stadyum, 15.000 seyirci kapasitelidir.

Romanya'daki stadyumlar

Ladislau Bölöni Stadyumu


Salalamnder er en tysk virksomhed, der fremstiller sko, der blev grundlagt i 1885. Navnet og logoet med ildsalamanderen blev registreret som varemærke i Tyskland i 1899, og international i 1904.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodtøjsvirksomheder
Beklædningsvirksomheder fra Tyskland
Etableret i 1885

Salamander (virksomhed)


Eine Teppichstange (auch Klopfstange) ist ein aus Metall gefertigter, meist torähnlicher Rohrrahmen mit einer Breite von ca. 2 bis 3 m zum Aufhängen und Ausklopfen von Teppichen. Teppichstangen wurden im 20. Jahrhundert meist im Hof bzw. Garten von Siedlungs- und Wohnhäusern errichtet. Mit einem Teppichklopfer wurden die über die Teppichstange gehängten Teppiche gereinigt. Durch die Teppichreinigung mit Staubsaugern sind Teppichstangen aus der Mode gekommen und werden heute nicht mehr errichtet. Sie finden sich meist noch in älteren Wohnsiedlungen.

Kulturelle Rolle
Teppichstangen sind vor allem in Mittel- und Osteuropa, aber auch beispielsweise in Finnland und Litauen verbreitet. Die deutschen Schriftsteller Walter Benjamin und Erich Kästner beschrieben Teppichstangen als wichtige Plätze ihrer Kindheit. Kinder nutzen die manchmal als improvisiertes Turngerät oder Musikinstrument, bzw. sind an der Teppichstange Aufhängungen für Schaukeln vorhanden.

Weblinks

Teppichkunde
Arbeitsmittel (Textilpflege)
Wikipedia:Artikel mit Video

Teppichstange