A power strip is a block of electrical sockets that attaches to the end of a flexible cable (typically with a mains plug on the other end), allowing multiple electrical devices to be powered from a single electrical socket.  Power strips are often used when many electrical devices are in proximity, such as for audio, video, computer systems, appliances, power tools, and lighting. Power strips often include a circuit breaker to interrupt the electric current in case of an overload or a short circuit. Some power strips provide protection against electrical power surges. Typical housing styles include strip, rack-mount, under-monitor and direct plug-in.

Control

Some power strips include a master switch to turn all devices on and off. This can be used with simple devices, such as lights, but not with most computers, which must use shutdown commands from the software first. Computers may have open files, which may be damaged if the power is simply turned off.

Some power strips have individually switched outlets.

"Master/slave" strips can detect one "master" device being turned off (such as the PC itself in a computer setup, or a TV in a home theatre) and turn everything else on or off accordingly.

Remote control strips are used in data centers, to allow computer systems or other devices to be remotely restarted, often over the Internet (although this leaves them vulnerable to outside attacks).

Indication
Many power strips have a neon or LED indicator light or one per output socket to show when power is on. Better-quality surge-protected strips have additional lights to indicate the status of the surge protection system, however these are not always reliable as an indicator.

Energy-saving features and standby power
Some power strips have energy-saving features, which switch off the strip if appliances go into standby mode. Using a sensor circuit, they detect if the level of power through the socket is in standby mode (less than 30 watts), and if so they will turn off that socket. This reduces the consumption of standby power used by computer peripherals and other equipment when not in use, saving money and energy  Some more-sophisticated power strips have a master and slave socket arrangement, and when the "master" socket detects standby mode in the attached appliance's current it turns off the whole strip.

However, there can be problems detecting standby power in appliances that use more power in standby mode (such as plasma televisions) as they will always appear to the power strip to be switched on.  When using a master–slave power strip, one way to avoid such problems is to plug an appliance with a lower standby wattage (such as a DVD player) into the master socket, using it as the master control instead.

A different power strip design intended to save energy uses a passive infrared (PIR) or ultrasonic sound detector to determine if a person is nearby. If the sensors don't detect any motion for a preset period of time, the strip shuts off several outlets, while leaving one outlet on for devices that should not be powered off.  These so-called "smart power strips" are intended to be installed in offices, to shut down equipment when the office is unoccupied.

It is recommended that appliances that need a controlled shutdown sequence (such as many ink-jet printers) not be plugged into a slave socket on such a strip as it can damage them if they are switched off incorrectly (for example the inkjet printer may not have capped the print head in time, and consequently the ink will dry and clog the print head.)

Within Europe, power strips with energy-saving features are within the scope of the Low Voltage Directive 2006/95/EC and the EMC Directive 2004/108/EC and require a CE mark.

Socket arrangement

In some countries where multiple socket types are in use, a single power strip can have two or more kinds of sockets. Socket arrangement varies considerably, but for physical access reasons there are rarely more than two rows. In Europe, power strips without surge suppression are normally single row, but models with surge suppression are supplied both in single and double row configurations.

If sockets on a power strip are grouped closely together, a cable with a large "wall wart" transformer at its end may cover up multiple sockets. Various designs address this problem, some by simply increasing the spacing between outlets.  Other designs include receptacles which rotate in their housing, or multiple short receptacle cords feeding from a central hub. A simple DIY method for adapting problematic power strips arrangements to large "wall warts" is to use a three-way socket adapter to extend the socket above its neighbors, providing the required clearance.

Surge protection and filtering

Many power strips have built-in surge protectors or EMI/RFI filters: these are sometimes described as surge suppressors or electrical line conditioners.  Some also provide surge suppression for phone lines, TV cable coax, or network cable.  Unprotected power strips are often mistakenly called "surge suppressors" or "surge protectors" even though they may have no ability to suppress surges.

Surge suppression is usually provided by one or more metal-oxide varistors (MOVs), which are inexpensive two-terminal semiconductors. These act as very high speed switches, momentarily limiting the peak voltage across their terminals. By design, MOV surge limiters are selected to trigger at a voltage somewhat above the local mains supply voltage, so that they do not clip normal voltage peaks, but clip abnormal higher voltages.  In the US, this is (nominally) 120 VAC.  It should be borne in mind that this voltage specification is RMS, not peak, and also that it is only a nominal (approximate) value.

Mains electrical power circuits are generally grounded (earthed), so there will be a live (hot) wire, a neutral wire, and a ground wire. Low-cost power strips often come with only one MOV mounted between the live and neutral wires. More complete (and desirable) power strips will have three MOVs, connected between each possible pair of wires. Since MOVs degrade somewhat each time they are triggered, power strips using them have a limited, and unpredictable, protective life. Some power strips have "protection status" lights which are designed to turn off if protective MOVs connected to the live wire have failed, but such simple circuits cannot detect all failure modes (such as failure of a MOV connected between neutral and ground).

The surge-induced triggering of MOVs can cause damage to an upstream device, such as an uninterruptible power supply (UPS), which typically sees an overload condition while the surge is being suppressed.  Therefore, it is recommended not to connect a surge-protected power strip to a UPS, but instead to rely solely on surge protection provided by the UPS itself.

More-elaborate power strips may use inductor-capacitor networks to achieve a similar effect of protecting equipment from high voltage spikes on the mains circuit. These more-expensive arrangements are much less prone to silent degradation than MOVs, and often have monitoring lights that indicate whether the protective circuitry is still connected.

In the European Union, power strips with surge suppression circuits can demonstrate compliance with the (LVD) Low Voltage Directive 2006/95/EC  by complying with the requirements of EN 61643-11:2002+A1. The standard covers both the performance of the surge suppression circuit and their safety. Likewise, power strips with telecoms surge suppression circuits can demonstrate compliance with the LVD by complying with the requirements of EN 61643-21:2001.

Daisy chaining and surge protection

Connecting MOV-protected power strips in a "daisy chain" (in a series, with each power strip plugged into a previous one in the chain)  does not necessarily increase the protection they provide. Connecting them in this manner effectively connects their surge protection components in parallel, in theory spreading any potential surge across each surge protector. However, due to manufacturing variations between the MOVs, the surge energy will not be spread evenly, and will typically go through the one that triggers first.

Daisy chaining of power strips (known in building and electric codes as multi-plug adapters or relocatable power taps), whether surge protected or not, is specifically against most codes. As an example, the International Code Council's International Fire Code 2009 Edition in 605.4.2 states, "Relocatable power taps shall be directly connected to permanently installed receptacles."

Overload protection
Where the current rating of the socket outlet, plug and lead of the power strip is equal to the rating of the circuit breaker supplying the circuit concerned, additional overload protection for the power strip is unnecessary, since the existing circuit breaker will provide the required protection.
However, where the rating of a socket outlet (and, hence, the plug and lead of the power strip) is less than the rating of the circuit breaker supplying the circuit concerned, overload protection for the power strip and its supply cable is necessary.

In the UK, standard BS 1363 plugs and sockets are rated at 13 A but are provided on circuits protected by circuit breakers of up to 32 A.
However, UK Consumer Protection legislation requires that plug-in domestic electrical goods must be provided with plugs to BS 1363, which include a fuse rated at not more than 13 A.
Hence, in the UK and in other countries using BS 1363 plugs, this fused plug provides overload protection for any power strip.  The fuse must be replaced if the power strip is overloaded, causing the fuse to operate.

In Australia and New Zealand the rating for a standard socket outlet is 10 Amperes but these outlets are provided on circuits usually protected by circuit breakers of 16 or 20 A capacity. Also, it is possible to insert an Australian/NZ 10 A plug into socket outlets rated at up to 32 A.
Hence, all power strips sold in Australia and New Zealand with three or more 10A socket outlets are required to have overload protection so that if the total current drawn exceeds 10 A the inbuilt circuit breaker will operate and disconnect all connected devices.
These power strips have a reset button for the circuit breaker, which is used to return the strip to service after an overload has caused it to trip.

On some power strips, the red, lighted rocker switch actually controls a thermal circuit breaker which flips to off when tripped. Resetting is done by flipping the switch back on.

Safety

Electrical overloading can be a problem with any sort of power distribution adapter. This is especially likely if multiple high-power appliances are used, such as those with heating elements, like room heaters or electric frying pans. Power strips may have a circuit breaker integrated to prevent overload. In the UK, power strips are required to be protected by the fuse in the BS 1363 plug. Some also feature a 13A BS1362 fuse in the socket end.

Power strips are generally considered a safer alternative to "double adapters", "two-way plugs", "three-way plugs", or "cube taps" which plug directly into the socket with no lead for multiple appliances. These low-cost adapters are generally not fused (although more modern ones in the UK and Ireland are). Therefore, in many cases the only protection against overload is the branch circuit fuse which may well have a rating higher than the adapter. The weight of the plugs pulling on the adapter (and often pulling it part way out of the socket) can also be a problem if adapters are stacked or if they are used with brick-style power supplies. Such adapters, while still available, have largely fallen out of use in some countries (although two- and three-way adapters are still common in the US, UK, and Ireland).

When plugging a device into a power strip, a buildup of carbon or dust can cause sparking to occur. This generally doesn't pose much of a risk in a non-explosive atmosphere, but explosive atmospheres (for example, near a gasoline refueling station or a solvent cleaning facility) require specialized explosion-proof sealed electrical equipment.

US regulations

 Underwriters Laboratories standard 1363 contains requirements for relocatable power taps. Included in the scope section of the standard is the statement:
 National Electrical Code recognizes power strip as Multioutlet Assembly in Article 380.

EU and UK regulations

In Europe, plugs and sockets without additional control or surge protection circuits are outside the scope of the Low Voltage Directive 2006/95/EC and controlled by National regulations, and therefore must not be CE marked. In the UK the legal requirements for plugs and sockets are listed in Statutory Instrument 1994 No. 1768, The Plugs and Sockets etc. (Safety) Regulations 1994. This regulation lists the requirements for all domestic plugs and sockets; including socket outlet units (power strips), see Electrical Equipment - Requirements for Plugs & Sockets etc. - Guidance notes on the UK Plugs & Sockets etc. (Safety) Regulations 1994 (S.I. 1994/1768).

The regulation requires all socket outlet units to comply with the requirements of BS 1363-2 Specification for 13A switched and unswitched socket-outlets and with the requirements of BS 5733 Specification for General requirements for electrical accessories. Sockets and socket outlets do not require independent approval under the regulations. Any plug fitted to the socket outlet unit must comply with the requirements of BS 1363-1 Specification for rewirable and non-rewirable 13A fused plugs. Plugs must also be independently approved and marked in accordance with the requirements of the regulation.

If a socket outlet unit contains additional control circuits or surge protection circuits they will fall within the scope of the Low Voltage Directive 2006/95/EC and must be CE marked. Socket outlet units with control circuits also fall within the scope of the EMC Directive 2004/108/EC.

History

Outlet multipliers with the same purpose as power strips go back at least to the early 20s. However, these were usually not in a long "strip" like in modern devices. Examples of power strips exist in the U.S. patent system dating back as far as 1929, starting with the creation of Carl M. Peterson's "Table Tap". Another early example was created by Allied Electric Products in 1950.

Perhaps the first modern designs for the power strip were created by the U.S. firm Fedtro, which filed two patents in 1970 for designs that were close to designs used in the modern day.

One early iteration, called a "power board", was invented in 1972 by Australian electrical engineer Peter Talbot working under Frank Bannigan, Managing Director of Australian company Kambrook. The product was hugely successful, however, it was not patented and market share was eventually lost to other manufacturers.

See also

 AC power plugs and sockets
 Extension cord
 Power cord
 Power distribution unit
 Remote power boot switch
 Standby power

Notes

References

Mains power connectors
Australian inventions
energy conservation
fr:Multi-prise

Power strip


Evcara (Evc-ÂrÂ), Klasik Türk müziğinde bir makam.
Irak perdesindeki Hicaz beşlisine Nim Hicaz perdesinde Hicaz dörtlüsünün eklenmesiyle oluşmuş inici bir makamdır. Zirgüleli Hicaz Makamının Irak perdesindeki şeddidir.
Seyir; tiz durak Eviç perdesi civarından seyre başlanır, eviç perdesinde eksik segah çeşnisi ile yarım karar yapılır, Nim Hicaz perdesinde asma karar yapılır. Yeden Acem Aşirandan sonra karar Iraktır.
Evcara Eserler

Evcara Saz Semaisi (Dilhayat Kalfa)

 Açıldı sîneme bir tâze yâre
 Aldı elden gülşen-i bâd-ı hazan
 Bir şuha gönül âşık olup derbeder oldu
 Edeyim ben sana tanburla refâkat güzelim
 Efsûn okur uşşâkına ol gamze-i câdû
 Dene mızrâbını mutrib çal elin vâr olsun
 Gelince hatt-ı muanber o meh cemâlimize
 Gül mevsimi yavrum yine güllerle açıl gez
 Hasretin gönlümde artık bir âteşten perdedir
 Hicrânla solan ufkuma gün doğmasa derdin
 Hüsnüne mâil gönlüm ezelden
 Mecnun koşar Leyla diye efsaneden efsaneye
 Sâkî çekemem vâz-ı zârifhaneyi boş ko
 Söndü yâdımda akisler gibi aşkın seheri
 Yıllarca elim kalbimin üstünde eğildim

Ayrıca bakınız
 Eviç

Klasik Türk müziği makamları

Evcara


ميوكي ساواشيرو  هي ممثلة يابانية ولدت في 2 حزيران 1985 في محافظة ناغانو.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 روزن ميدن - شينكو
 روزن ميدن ترويمند - شينكو
 روزن ميدن (2013) - شينكو
 بيرسونا ترينيتي سول - جون كانزاتو، يوكي كانزاتو
 سايونارا زِتسبو سينسيه - تارو ماريا سيكيوتسو
 زوكو سايونارا زِتسبو سينسيه - تارو ماريا سيكيوتسو
 زان سايونارا زِتسبو سينسيه - تارو ماريا سيكيوتسو
 نيغيما!؟ - ناغي سبرينغفيلد، نيكاني سبرينغفيلد، بارون الوردة السوداء، شيتشيمي
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - كال ديفنز/دراي
 موشيشي - يوكي (السمك وحيد العين), غينكو الصغير
 موشيشي: التتمة - غينكو الصغير (طريق الشوك، وسادة العشب)
 لاينباريل الحديدي - ساتورو ياماشيتا
 شوغو كارا! - يورو
 شوغو كارا!! دوكي - يورو
 شوغو كارا! بارتي! - يورو
 ريد غاردن - كلير فورست
 بلاك بلاد براذرز - كاساندرا جيل وارلوك
 باكيمونوغاتاري - سوروغا كانبارو
 نيسيمونوغاتاري - سوروغا كانبارو
 سلسلة مونوغاتاري الموسم الثاني - سوروغا كانبارو
 بازيليسك: لفائف نينجا كوغا - هوتاروبي، أوغين (أيام الشباب)
 فل ميتال بانيك! The Second Raid - شا يو لان
 هيرويك إيج - ليكتي ليكو
 ساندز أوف ديستراكشن - مايا
 طوكيو ماغنيتود 8.0 - إيتسكي
 كانان - كانان
 سولتي راي - مي
 غوست هنت - كورودا
 فايري تايل - فيرغو، يول, يولتير ميلكوفيتش
 كيمي ني تودوكي - أياني يانو
 حداد السيف المقدس - دوريس
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - كانا كاميشيرو
 دورارارا!! - سيلتي سترولسون
 دورارارا!! ×2 المقدمة - سيلتي سترولسون
 دورارارا!! ×2 المنتصف - سيلتي سترولسون
 دورارارا!! ×2 الخاتمة - سيلتي سترولسون
 نبضات الملاك! - إيواساوا
 أراكاوا أندر ذا بريدج - ماريا
 أراكاوا أندر ذا بريدج x بريدج - ماريا
 سترايك ويتشز - بيرين إتش كلوسترمان
 تاتاكاو شيشو The Book of Bantorra - ميريبوك فايندر
 جويلبيت - آوي أريسوغاوا
 هايسكول اوف ذا ديد - سايكو بوسوجيما
 أسطورة الأبطال الأسطوريين - كالني كايويل
 ماريا هوليك - مشرفة المسكن
 ماريا هوليك ألايف - مشرفة المسكن
 غوسيك - كورديليا غالو
 أرشيف دانتاليان - داليان
 بلاك روك شوتر - يومي تاكاناشي
 لاست إكسايل: فام ذات الأجنحة الفضية - ليليانا إل غراتزيو ميرلو توران
 هنتر x هنتر (2011) - كورابيكا
 ديفل سرفايفر 2 ذي أنيميشن - ماكوتو ساكو
 دانغانرونبا ذي أنيميشن - توكو فوكاوا/جينوسايدر شو
 دانغانرونبا 3: نهاية أكاديمية قمة الأمل - توكو فوكاوا
 ديدمان وندرلاند - توتو ساكيغامي
 كيه - سيري أواشيما
 كيه RETURN OF KINGS - سيري أواشيما
 أكاديمية ستيلا للفتيات قسم الثانوية نادي C3 - سونورا كاشيما
 ميداكا بوكس أبنورمال - يوكا نازي/كوجيرا كوروكامي
 باكوجان - شيماء
 عاصفة زيتسوين - هاكازي كوساريبي
 إخوة الفضاء - سيريكا إيتو
 بليزبلو ألتر ميموري - كارل كلوفر
 نوراغامي - بيشامون
 نوراغامي ARAGOTO - بيشامون
 فوؤن إيشين دايشوغن - هوكوين
 سورد آرت أونلاين II - سينون/شينو أسادا
 نوزاكي-كن من مجلة الفتيات الشهرية - يوزوكي سيو
 الوحوش الطفيلية: ثوابت النجاة - كانا كيميوشي
 كايتو جوكر - كوين
 جبهة حاجز الدم - فيفيان
 لوبين الثالث: المرأة المسماة فوجيكو ميني - فوجيكو ميني
 لوبين الثالث (2015) - فوجيكو ميني
 لوبين الثالث: اللعبة الإيطالية - فوجيكو ميني
 جانسلينجر ستراتوس - ريمي أودنر
 أبطال الزهور الستة - الراوية، أدليت ماير (أيام الطفولة)
 كيوس دراغون: حرب التنين الأحمر - إيها
 يامادا-كن و الساحرات السبع - ليونا ميامورا
 فرسان التنكاي - غين
 سنكي زيشو سيمفوجير - ريوكو ساكوراي، فيني
 سنكي زيشّو سيمفوجير G - ريوكو ساكوراي، فيني
 أمراء الغناء 1000% - هاروكا نانامي
 أمراء الغناء 2000% - هاروكا نانامي
 أمراء الغناء ريفولوشنز - هاروكا نانامي
 أمراء الغناء ليجند ستار - هاروكا نانامي
 ون بنش مان - موسكيتو موسومي
 بيلزيباب - بيل الصغير
 بيرسيرك (2016) - لوكا، سلان
 أونميوجي نجم التوأم - سوبارو ميتيجيما
 نحل الرسائل - لاغ سيينغ
 أوكالتيك ناين - أريا كوريناينو
 توقفوا عن الإعجاب بي - شيما نيشينا
 شو باي روك!!# - فيكتورياس
 نو غيم نو لايف - إيزونا هاتسوسي
 ون بيس - شارلوت بودينغ
 فيت/أبوكريفا - سيبر الحمراء
 ري لايف - كوكورو أماتسو
 كاكيغوروي - كيراري موموبامي
 كاكيغوروي xx - كيراري موموبامي، ريريكا موموبامي
 ديفلز لاين - جوليانا لويد
 شارلوت - سارا شين
 الحب صعب على الأوتاكو - هاناكو كوياناغي
 برنسس برنسبل - 7
 غيغيغي نو كيتارو (2018) - كيتارو
 سايكو-باس - شيون كارانوموري
 سايكو-باس 2 - شيون كارانوموري
 كوكورو كونكت - هيميكو إينابي
 بي باتل برست - كرزة
 ديجيمون غوست غيم - غامامون

أنمي الإنترنت
 كويوميمونوغاتاري - سوروغا كانبارو
 وقت حواء - تشيي
 كارثة فتاة الزومبي - ساياكا كاموشيدا

أوفا أنمي
 روزن ميدن أوفرتوري - شينكو
 غوكو سايونارا زِتسبو سينسيه - تارو ماريا سيكيوتسو
 المعلم الساحر نيغيما!: عالم آخر - نيكاني سبرينغفيلد
 دوت هاك كوانتوم - توبياس، إيوري إيكوتا
 بلاك★روك شوتر - يومي تاكاناشي
 آيرون مان: صحوة تكنوفور - الأرملة السوداء
 ملفات المنتقمون السرية: الأرملة السوداء والمعاقب - الأرملة السوداء
 البدلة المتنقلة جاندام ذي أوريجين - كراولي هامون
 حفل الجثث - يوي شيشيدو

أفلام أنمي
 إيفانجيليون: 3.0 أنت (لا) تستطيع الإعادة - ساكورا سوزوهارا
 سلسلة أفلام بيرسونا 3 ذا موفي
 بيرسونا 3 ذا موفي: #1 Spring of Birth - إليزابيث
 قرصان الفضاء كابتن هارلوك (فيلم 2013) - كي
 فيلم سورد آرت أونلاين: أوردينال سكيل - سينون
 هارموني - توان كيريي
 نو غيم نو لايف: زيرو - إيزونا هاتسوسي
 كرايون شين-تشان: غزو! الفضائي شيريري - شيريري
 كيه MISSING KINGS - سيري أواشيما
 ماكيا: عندما تزهر زهرة الوعد - راسين
 سايكو-باس: الفيلم - شيون كارانوموري
 فولي كولي بروغريسيف - جوليا جينيو

أدوارها في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 ستريت فايتر IV - كامي وايت
 سوبر ستريت فايتر IV - كامي وايت
 سوبر ستريت فايتر IV آركيد إديشن - كامي وايت
 ألترا ستريت فايتر IV - كامي وايت، ديكابري
 ستريت فايتر V - كامي وايت، ديكابري
 ستريت فايتر X تيكن - كامي وايت
 بيرسونا 3 - تشيدوري، إليزابيث
 بيرسونا 3 فيس - تشيدوري، إليزابيث
 بيرسونا 3 بورتبل - تشيدوري، إليزابيث
 بيرسونا 4 أرينا - إليزابيث
 بيرسونا 4 أرينا ألتيماكس - إليزابيث
 بيرسونا Q شادو أوف ذا لابيرينث - إليزابيث
 بيرسونا 3 دانسينغ إن مونلايت - إليزابيث
 كاثرين - كاثرين
 موراماسا: ذا ديمون بليد - موموهيمي
 تيلز أوف إينوسنس - سيان تينيبرو
 تيلز أوف إكسيليا - ميلا ماكسويل
 تيلز أوف إكسيليا 2 - ميلا ماكسويل
 تيلز أوف ذا وورلد: ريف يونايتيا - ميلا ماكسويل
 كوربس بارتي - يوي شيشيدو
 دانغانرونبا: تريغر هابي هافوك - توكو فوكاوا
 دانغانرونبا أناذر إيبيسود: ألترا ديسبير غيرلز - توكو فوكاوا
 جوجوز بيزار أدفنتشر: أول ستار باتل - جولين كوجو
 جوجوز بيزار أدفنتشر: آيز أوف هيفن - جولين كوجو
 فاير إمبلم أويكينينغ - أفاتار، مورغان (أنثى)
 فاير إمبلم فيتس - كاميلا
 جاي-ستارز فيكتوري فيرسيس - بيل الصغير
 ديجيمون ستوري: سايبر سلوث - ميري ميكاغورا
 ناين آورز، ناين بيرسونز، ناين دورز - جون
 ياكوزا 0 - ماكوتو ماكيمورا
 مايتي نمبر.9 - دايناترون
 سلسلة ألعاب بليزبلو
 بليزبلو كالاميتي تريغر - كارل كلوفر
 بليزبلو كونتينيوم شيفت - كارل كلوفر
 بليزبلو كرونو فانتازما - كارل كلوفر
 سكالغيرلز - سكويغلي
 سايكو-باس: مانداتوري هابينيس - شيون كارانوموري
 غينشين إمباكت - رايدن شوغن

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 سلسلة أفلام هاري بوتر
 هاري بوتر وكأس النار - بارافاتي باتيل
 هاري بوتر وجماعة العنقاء - بارافاتي باتيل
 ماي ليتل بوني: فرندشيب إز ماجيك - توايلايت سباركل
 وقت المغامرة - أميرة النار
 فيلم ليغو - وايلدستايل، يونيكيتي

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أعلام نينتندو
ممثلات أداء صوتي من طوكيو
ممثلات أداء صوتي من محافظة ناغانو
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات مسرح يابانيات
ممثلات من طوكيو
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
ممثلون من محافظة ناغانو
مواليد 1985
مواليد في طوكيو

ميوكي ساواشيرو


منتخب سلوفاكيا لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة سلوفاكيا في لعبة كرة اليد.

النتائج

بطولة العالم

بطولة أوروبا

مراجع

منتخبات كرة يد وطنية رجالية
فرق رياضية سلوفاكية
كرة يد في سلوفاكيا
سلوفاكيا
منتخبات كرة اليد

منتخب سلوفاكيا لكرة اليد


Konferencija u Wannseeu bio je sastanak visokih vladinih dužnosnika nacističke Njemačke i čelnika Schutzstaffela (SS), održan u berlinskom predgrađu Wannsee 20. siječnja 1942. Svrha konferencije, koju je sazvao Reinhard Heydrich, trebala je osigurati suradnju administrativnih čelnika različitih vladinih odjela u provedbi Konačnog rješenja židovskog pitanja. Time bi većina Židova iz okupirane Europe bila deportirana u okupiranu Poljsku i tamo ubijena. Sudionici konferencije bili su predstavnici nekoliko vladinih ministarstava, uključujući državne tajnike Ministarstva vanjskih poslova, ministarstva pravosuđa, unutrašnjih poslova te predstavnici SS-a.

Sudionici

 Reinhard Heydrich
 Adolf Eichmann
 Josef Bühler
 Roland Freisler
 Otto Hofmann
 Gerhard Klopfer
 Friedrich Wilhelm Kritzinger
 Rudolf Lange
 Georg Leibbrandt
 Martin Luther
 Alfred Meyer
 Heinrich Müller
 Erich Neumann
 Karl Eberhard Schöngarth
 Wilhelm Stuckart

Izvori

Nacizam
Holokaust

Konferencija u Wannseeu


M1 Garand, bir II. Dünya Savaşı yarı otomatik bir Amerikan piyade tüfeğidir. 30 kalibrelik mermi kullanan bu tüfekler 1936'da resmi olarak Birleşik Devletler ordusunun standart servis tüfeği olan sürgülü Springfield M1903 tüfeklerinin yerini almıştır. (M1903'ler keskin nişancı tüfekleri olarak rol üstlenmişlerdir) M1 de 1958'de M14'lerle değiştirilmiştir. M1'lerin geliştirilmiş versiyonu olan M14'ler hala Amerikan ordusu tarafından kullanılmaktadır. 1963'e hala kadar çok sayıda olan M1 kullanımı, 1966 itibarıyla gitgide azaldı.

M1 asıl olarak II. Dünya Savaşı ve Kore Savaşı dönemlerinde kullanıldı, biraz da Vietnam Savaşı'nda rol aldı. Çoğu M1 tüfeği Amerikan askerlerine hizmet etmiştir, bir kısmı da diğer ülkelere verilmiştir.

Tasarım özellikleri
Amerikan yapımı olup barut gazının geri tepmesi icra yayını ileri itmesi ile yarı otomatik olarak çalışan şarjör ile dolan hava ile soğuyan piyadenin atışta ve dürtüşte kullandığı yakın savaş silahıdır. Üst tarafından takılan 8 mermilik bir şarjorü vardır. Şarjör bittiği zaman boş kutu kendini otomatik olarak atar. Tüfek, tek tek mermi sürülmesine de olanak tanımaktadır.

Sökülüp takılması ve bakımı çok kolaydır. 3 parçadan oluşur; "Dipçik ve Kundak Grubu", "Namlu ve Mekanizma Grubu" ve de "Tetik Grubu" dur. Tüfeğin dipçiğinin arkasında metal bir kapakla kapatılmış bir bölmesi vardır. Bu bölmede tüfeğin bakımı için gerekli olan yağı ve fırçası bulunmaktadır.
Suya girip çıksa dahi çalışabilir. Tüfeğin ağırlık merkezi iyi ayarlanmıştır. Bu nedenle hedef almada güçlük çekilmez. Atışlarda geriye tepme uygun düzeydedir. Özellikle gelişmiş bir arpacık mekanizması vardır. Bu mekanizma x-y düzleminde ayarlanmaktadır (hem dikey hem yatay bir yatak bulunur). Bu mekanizma keskin nişancılığa izin verebilmektedir. Yükseklik ve rüzgâr tamburesi nişan almada etkin denetimi sağlamaktadır. 25, 50, 100, 200 metre gibi ayarları bulunmakta olup orijinalleri .30'luk mermi kullanmasına rağmen Amerikan Donanması ve bazı ülkelerdeki varyantları  7.62x51mm çapında NATO mermisi kullanmaktadır.

Kullanım alanları

M1'ler II. Dünya Savaşı'nda Amerikalılara savaşı kazandıran en önemli silah olarak görülmüştür. Almanların elindeki sürgülü Kar 98k tüfeklerinin her atışından sonra boş kovanın sürgüsünü çekerek çıkartılması gerekiyordu; ama Amerikan askerleri ardı ardına sekiz tane mermi gönderebiliyordu. Almanlar bu durum yüzünden yarı-otomatik tüfek çalışmalarına girişmişlerdir; ancak bunlar M1 Garand kadar uzun süre kullanılmamıştır.

M1'ler, Kore Savaşı ile birlikte Vietnam Savaşı'na kadar Amerikan ordusu tarafından kullanılmıştır. Günümüzde ise genelde siviller ve keskin nişancılar tarafından kullanılmaktadır.

Türk Silahlı Kuvvetleri'de M1 tüfeklerini 1980'lere kadar kullanmıştır. 1970 yılına kadar 300 binden fazla M1 satın alınmış, bir kısmı ise hibe edilmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'nden sonraki en büyük kullanıcısı Türk Silahlı Kuvvetleri'ydi. M1 hâlen askerî okullarda ve de tören birliklerinde merasim tüfeği olarak kullanılmaktadır. Örneğin günümüzde TSK'da da genelde hava kuvvetlerinin acemi asker eğitiminde olmak üzere eğitim amaçlı tüfek olarak kullanılmaktadır.

Kaynakça

Piyade tüfekleri
II. Dünya Savaşı piyade silahları

M1 Garand


An Cystorchis javanica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ludwig von Blume. An Cystorchis javanica in nahilalakip ha genus nga Cystorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cystorchis

Cystorchis javanica


A cadaver is a dead human body.

Cadaver may also refer to:

 cadaver tomb, tomb featuring an effigy in the form of a decomposing body
 Cadaver (video game), a video game
 Cadaver (WebDAV client), a command-line WebDAV client for Unix
 Cadaver (band), a Norwegian death metal band
 Cadaver (Demonata), a demon in The Demonata
 Cadaver (2020 film), a Norwegian horror, also known as Kadaver
 Cadaver (2022 film), an Indian thriller
 Cadaver, a 2007 South Korean horror film also known as The Cut
 Cadaver, a 2018 film also known as The Possession of Hannah Grace in some countries
 slang for a "dead" B.E.A.M robot
 Cadaver Society, a secret society at Washington and Lee University

See also
Cadavres, a Canadian film
Carcass (disambiguation)
Carrion (disambiguation)
Corpse (disambiguation)
Dead body

Cadaver (disambiguation)


Los  es una serie de galardones otorgados anualmente desde 1978 por la Academia Japonesa de Cine —— a lo mejor del Cine de Japón, siendo el equivalente a los Óscar estadounidenses.

La estatuilla de premiación tiene las siguiente medidas: 27 c x 11 cm x 11 cm.

Categorías a Premiar

Premios Principales

Mejor Película del Año (Filme Excepcional del Año) (最優秀作品賞) desde 1977.
Mejor Animación del Año (Excelencia en Animación) (最優秀アニメーション作品賞) desde 2006.
Mejor Director del Año (Logro Excepcional en Dirección) (最優秀監督賞) desde 1977.
Mejor Guion del Año (Guion Cinematográfico de Ficción Excepcional) (最優秀脚本賞) desde 1977.
Mejor Actor (Mejor desempeño por un actor en un rol estelar) (最優秀主演男優賞) desde 1977.
Mejor Actriz (Mejor desempeño por una actriz en un rol estelar) (最優秀主演女優賞) desde 1977.
Mejor Actor de Reparto (Mejor desempeño de un actor en un rol secundario) (最優秀助演男優賞) desde 1977.
Mejor Actriz de Reparto (Mejor desempeño de una actriz en un rol secundario) (最優秀助演女優賞) desde 1977.
Mejor Banda Sonora (Logro Excepcional en Música) (最優秀音楽賞) desde 1977.
Mejor Fotografía (Logro Excepcional en Cinematografía) (最優秀撮影賞) desde 1979.
Mejor Iluminación (Logro Execional en Dirección de Iluminación) (最優秀照明賞)
Mejor Dirección Artística (Logro Excepcional en Dirección de Arte) (最優秀美術賞) desde 1979.
Mejor Sonido (Logro Excepcional en Grabación de Sonido) (最優秀録音賞) desde 1979.
Mejor Edición (Logro Excepcional en Edición Filmica) (最優秀編集賞) desde 1979.
Mejor Película Extranjera (Película Extranjera Excepcional) (最優秀外国映画賞) desde 1977.

Premios Especiales

Revelación del Año (Al actor o actriz novato) (新人俳優賞)
Premio Especial de la Asociación (協会特別賞)
Premio del Presidente (会長特別賞)
Premio de Honor de la Asociación a la trayectoria profesional- (協会栄誉賞)
Premio Okada Shigeru (岡田茂賞)

Premios a la Popularidad -Elegidos por el Público- (話題賞)

Premio a la Película más Popular del Año  (作品部門) desde 1979.
Premio al actor más Popular del Año (俳優部門) desde 1979.

Resumen de Ceremonias

Listado de películas del año

Referencias

Enlaces externos
 Lista de Premios de la Academia Japonesa en IMDb (en inglés).

Premios de cine de Japón

Premios de la Academia Japonesa


Añalejo es una especie de calendario para los eclesiásticos, que señala el orden y rito del rezo y oficio divino de todo el año, según las rúbricas del misal y breviarios romanos.

En cada diócesis se imprime el suyo distinto uno de otro e igualmente variado en cada uno de los institutos religiosos del reino y aún en sus provincias respectivas. En el reino de Aragón era conocido esta especie de calendario con el nombre de Gallofa, y en otras provincias con distintos nombres.

Su composición es siempre en latín y llena de signos y cifras. Los prelados le confían siempre a eclesiásticos doctos de sus obispados, quienes corren con su impresión y corrección.

Referencias
Diccionario de teología, (Suplemento), Nicolas Bergier, 1857

Calendarios

Añalejo


"Nomos" (νόμος sub formă de plural nómoi νόμοι, de verb némō νέμω -"dispensa", "aloca" sau "adjudeca" - în sens juridic ca formă de justiție , formă care distribuie sau re-distribuie) este cuvânt grecesc , care înseamnă "lege".

Nomos basileus (Νόμος βασιλεύς -"legea este rege") este motto-ul grecesc care sugerează telul de a nu te supune nici unui om, ci doar legii.

În mitologia greacă, Nomos este personificarea legii. Mai mult decat o divinitate obisnuita, Nomos este un . . . altfel de Zeus. Nomos - si-a luat ca femeie pe Eusebeia , sau Eusebia (Εὐσέβεια -Evlavia-), , cu care a avut fiica Dike sau Spune - Vorbește (Δίκη -Justiție-). Imnul orfic nr. 64 este dedicat lui Nomos.

Odată materializat daemon-ul Nomos în chip de umană lege, sofiștii s-au pus pe reflexionat cu privire la starea sa de sacralitatea, sau la relativitatea sa, motivați fiind de contrastul dintre legile grecești ale unui polis, în raport cu alte polis-uri tot grecești (în general), dar si cu cele ale polis-urilor altor popoare ale Antichității, constatând prin verificare că uneori erau similare, uneori diferite, dar nu neapărat mai bune sau mai rele (înțelegându-se prin asa lucru existenta mai mult sau mai puțin adecvate a scopurilor sociale care le puteau justifica).

Distincția dintre natură () și     (nomos) este una din temele majore ale filozofiei grecești; de exemplu, în legenda  (Platon, Republica), sau în misiune pe care și-a auto-impus-o Diogene din Sinope (parajáraxis -un cuvânt care înseamnă atât "falsificarea monedei" cât înseamnă și "modificarea constituției".

Nomos ca organizare teritorială
Același cuvânt, "nomos", servea grecilor antici spre da nume conceptului bază al organizării teritoriale ale Egiptului Antic, nomos care, în egipteană este numit "hesp" sau "sepat".

În Grecia modernă, după obținerea independenței, organizarea teritorială a fost făcută în nomos între 1833 și până în 1836, și din nou între 1845 și 2010.

Științe sociale
În științele sociale contemporane, s-a definit un concept confluent de "nomos", în disciplina numita sociologie, care se extinde dincolo de explicitele legi, la norme, reguli și convenții sociale de toate tipurile.

Mărci comerciale
Printre societățile contemporane, întâlnim mai multe mărci care includ cuvântul "Nomos":
 Nomos Editori, editorial german, fondat de August Lutzeyer de la Berlin (1936).
 NOMOS-BANK, bancă rusă.
 Nomos Glashütte, ceasornicărie germană.

Note

Link-uri externe
 Imnurile orfice, 64: La Nomos.
 Textul în limba engleză pe site-ul Theoi; trad. 1792, Thomas Taylor (1758 – 1835).
 Text în limba engleză: o altă ediție, în site-ul Texte Sacre.

Cuvinte și expresii în limba greacă

Nomos


المحاضرة هي عبارة عن تقديم موضوع وإلقائه شفويًا وشرحهِ من قِبل شخص إلى جمهور مستمع بنية التقاط معلومات.

في إلقاء المحاضرة إبداع، فالإلقاء له مبادئ متعدّدة يعتمد عليها. إتقان مهنة المحاضرة يعتمد على الثقة بالنفس أولويًا، والمؤثر على هذه الثقة، في غالب الأحيان، هو عدد الجمهور المستمع - الذي قد يخيف الملقي للمحاضرة بجمه. كذلك أحد المفاهيم الأخرى المؤثرة على الإلقاء هي النثر.

الأماكن المعتادة للمحاضرات في المجتمع هي الجامعات والمدارس والدوائر العلمية والدينية وكذلك بعض الشركات.

مراجع

أدبيات رمادية
تدريس
تواصل شفهي
علم النفس التربوي
مصطلحات أكاديمية

محاضرة


En mand, syv kvinder (Originaltitel: The Beguiled) er en amerikansk film fra 1971, instrueret af Don Siegel med Clint Eastwood og Geraldine Page i hovedrollerne. Manuskriptet er udarbejdet af Albert Maltz og baseret på en roman fra 1966 af Thomas P. Cullinan med originaltitlen A Painted Devil. Denne film var den tredje af fem samarbejder mellem Siegel og Eastwood.

Plot

Mod slutningen af den Amerikanske borgerkrig bliver den sårede Yankee soldat John McBurney reddet fra døden af en 12 årig pige, som går på kostskole i Louisiana. I begyndelsen er personalet og de kvindelige elever skræmte over at huse ham, men efterhånden som John begynder at restituere, udøver han sin charme mod dem en efter en og den sexuelt spændte atmosfære bliver fyldt med jalousi og intriger, da det bliver klart at to af lærerne og flere af pigerne er stærkt tiltrukket af ham.

McBurney afviser forstanderindens tilnærmelser til fordel for en af skolepigerne, men bliver opdaget af lærerinden Edwina, som i jalousi skubber ham ned af en trappe. Denne Freudske symbolisme føres ud i det ekstreme, da forstanderinden amputerer hans nu stærkt beskadigede ben. Filmen giver ikke noget endeligt svar på, om det er for at undgå en truende koldbrand eller det er en form for hævnakt. Efter at have forført flere af pigerne, erklærer han sit ønske om at gifte sig med en af lærerinderne. Imidlertid har han i en brandert dræbt en af de unge pigers skildpadde, og hun samler derfor giftige svampe, som forstanderinden og nogle af pigerne bruger med henblik på at dræbe ham. Han dør dog forinden af et hjerteanfald.

Medvirkende
 Clint Eastwood som korporal John 'McBee' McBurney
 Geraldine Page som Martha Farnsworth
 Elizabeth Hartman som Edwina Dabney
 Jo Ann Harris som Carol
 Darleen Carr som Doris
 Mae Mercer som Hallie
 Pamelyn Ferdin som Amelia 'Amy'
 Melody Thomas som Abigail
 Peggy Drier som Lizzie
 Pattye Mattick som Janie

Produktion
Producer Jennings Lang viste et eksemplar af romanen til Eastwood, som blev opslugt af plottet og læste den på en enkelt nat. Dette var den første af en række film, hvor Eastwood accepterede et manuskript, i hvilket han var centrum for kvidelige beundrere. Eastwood omtalte sin rolle i filmen som "en kærkommen mulighed for at spille med sande følelser uden at være fuldstændig operationel og uden at skulle tænde kanoner med cigarer.". Albert Maltz, som også havde arbejdet med manuskriptet til Han kom, han så, han skød blev engageret til opgaven, men uoverensstemmelser med Siegel og Eastwood om slutningen medførte, at Claude Traverse reviderede det, skønt ukrediteret, ligesom Maltz blot blev krediteret under pseudonym. Maltz havde givet plottet en happy ending, men både Eastwood og Don Siegel ønskede en slutning, der var tro mod romanens anti -krigsstemning og ønskede derfor, at korporalen skulle dræbes i slutningen af filmen. Ifølge Siegel er filmens scener med temaerne sex, vold og hævngerrighed baseret på "kvinders basale drifter om at kastrere mænd."

Eastwood sagde om sin rolle i filmen:

Universal ønskede oprindelig, at Siegel skulle optage filmen i et studie ved "'Disney Studios Ranch", men instruktøren fik indfriet sit ønske om at optage de fleste scener i nærheden af Baton Rouge i Louisiana. Indendørsoptagelserne fandt sted hos Universal Studios. Optagelserne startede i april 1970 og varede 10 uger.

Eastwood havde kort forinden underskrevet en ny kontrakt med Universal, men blev utilfreds med selskabet, fordi han mente, at det havde nedprioriteret reklameringen for filmen før premieren. Denne film, som var mere "smal" end sædvanligt for Eastwood og samtidig havde en helt anderledes pointe end hans tidligere film, krævede en langt større indsats fra selskabets side, var hans argument. Dette medvirkede til hans brud med selskabet efter Kold hævn i 1975. Bruddet varede indtil 2008, hvor han indgik i selskabet i samarbejde om Changeling.

Modtagelse
Filmen kom på gaden, inden Eastwoods to foregående film var taget af plakaten. Don Siegel mente, at denne disposition samt reklameringen, der lod ane, at dette var endnu en spagettiwestern, var skyld i den økonomiske fiasko, idet filmen blot indtjente en million$. Plakaten, der introducerede filmen viste Eastwood med en revolver i hånden,hvilket skabte indtry af, at det var en film med action.. Filmen blev derimod vel modtaget af de franske kritikere, og der var planer om at fremvise den på filmfestivalen i Cannes, men de blev ikke gennemført. Selv om filmen blev den første egentlige fiasko for Eastwood, fastholdt han senere, at den var et fremskridt i skabelsen af en mere nuanceret figur, end det han tidligere havde præsteret.

Referencer

Bibliografi

Danske udgivelser

 Richard Schickel (1998):Clint Eastwood : en biografi. Bind 1-2

Engelske udgivelser
 Hirsch, Foster (1971-72). "The Beguilded: Southern Gothic revived." Film Heritage, 7, 15-20.
 Kay, Karyn. (1976) "The Beguiled: Gothic Misogyny." Velvet Light Trap, 16, 32-33.

 Tumanov, Vladimir (2013). "One Adam and Nine Eves in Donald Siegel's The Beguiled and Giovanni Boccaccio's 3:1 of the The Decameron."  Neophilologus: An International Journal of Modern and Mediaeval Language and Literature.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1971
Clint Eastwood

En mand, syv kvinder


හැඳින්වීම

වර්ග සංහාරයක් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ යම් රටක, ප්‍රදේශයක හෝ යම් ජාතියක, වාර්ගික කණ්ඩායමක හෝ ආගමික කණ්ඩායමක සාමාජිකයන් මරා දැමීම, ශාරීරික හෝ මානසික හානි සිදු කිරීම, එම කණ්ඩායම තුළ දරු උපත් නැති කිරීම මෙන්ම එම කණ්ඩායම තුළ සිටින ළමුන් වෙනත් කණ්ඩායම් වලට මාරු කිරීම ආදී වූ කරුණුය.
අතීතයේ රුවන්ඩා, කාම්බෝජය, බොස්නියාව ආදී දේශයන්හි දරුණු සමූල ඝාතන දක්නට ලැබුණි.රුවන්ඩා සමූහ මිනිස් ඝාතනයේ 10 වැනි සමරුවේදී, මිනිස් කමට නිගා වන මිනිස් ඝාතන නැවත මිහිතලය මත සිදු නොවීමට වග බලා ගන්නා බවට ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව සපථ කරන ලදී.
ඒ කෙසේ වුවද 21 වැනි සියවසේ අපකීර්තිමත්ම මනුෂ්‍ය සංහාරය හය වසරක් තිස්සේ සුඩානයේ ඩාෆූර් ප්‍රදෙශයේ සිදුවෙමින් පවතී.

කොන් වූ දේශය

භූමි ප්‍රමාණය අනුව අප්‍රිකාවේ විශාලම රාජ්‍යය වන්නේ සුඩානයයි. ඩාෆූර් සුඩානයට අයත් පෙදෙසක් වන අතර බටහිර දේශ සීමාවේ ඇත්තේ චැඩ් රාජ්‍යයයි. ප්‍රමාණයෙන් වර්ග කිලෝමීටර් 493,200 ක් වන ඩාෆූර් ප්‍රදේශයෙහි විවිධ ජන කණ්ඩායම් හා ගෝත්‍ර වාසය කරයි. ජනගහණය මිලියන 6.5 ක් වන මෙහි 52% ක් අප්‍රිකානු වාර්ගික ජනතාව වන අතර 39% ක් අරාබිවරුය. ඉතිරිය සුළු ජන වර්ග වලට අයත් විය. අතීතයේ බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයට නතුව සිටි මොවුන් කාන්තාර ජීවිතයට හැඩගැසුණු එ‍ඬේරුන්ගෙන් හා ගොවින්ගෙන් සමන්විතය.
1917 දී ඩාෆූර් සුඩානයේ පළාතක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වීමත් සමග එය නයිල් නිම්නයේ කාටුම් අගනුවරින් පාලනය විය. ආන්තික දේශයක් ලෙස සැලකූ මෙයට ආර්ථික සංවර්ධන ක්ෂේත්‍රයේදී ලැබෙන්නේ කුඩම්මාගේ සැලකිලිය. යටිතල පහසුකම් ලැබෙන්නේම නැත. ඉඩම් පරිභෝජනය පිළිබඳ ගැටලුවක් ඇති මෙහි ගොවීන්ට වගා බිම් ද, එ‍ඬේරුන්ට තණ බිම් ද අවශ්‍ය වන අතර එක් කණ්ඩායමක් වත් අනෙක් කණ්ඩායම ට සවන් දීමට අකමැතිය.
බටහිර සුඩාන ප්‍රදේශයේ පවතින මෙම ගැටුමෙන් ප්‍රහාරයට ලක් වන්නේ,
ෆර්
මසාලිට්
සගාවා යන සුළු වාර්ගික කොටස්ය.
	මෙම සන්නාහ සන්නද්ධ අරගලයේ එක් පාර්ශවයක් වන්නේ සුඩාන යුධ හමුදාව හා ඒ හමුදාවෙන් යැපෙන ජන්ජාවීඩ්' කණ්ඩායමයි. ජන්ජාවීඩ් යනු අලුතෙන් යුධ පුහුණුව ලබා දී බඳවා ගත් උතුරු රීසෙග් පෙදෙසේ බගරා ගෝත්‍රිකයන්ය. කළු අරාබීන් යනු මොවුන්ය.
	අනෙක් පාර්ශවය වන්නේ රජයට එරෙහි සුඩාන විමුක්ති ව්‍යාපාරය සහ සාධාරණත්වය හා සමානාත්මතාවය වෙනුවෙන් කැප වූ කණ්ඩායමයි.(JEM) තවත් සන්නද්ධ පිරිස් 20ක් පමණ රජයට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වෙ. මූලිකව මොවුන් අරාබි නොවන ෆර්, මසාලිට් සහ සගාවා යන ගෝත්‍රයන්හි ගොවියන්ය. සුඩාන විමුක්ති හමුදාව කොටස් දෙකකට වෙන් වී එක් කොටසක් රජය සමග ද අනෙක් කොටස රජයට එරෙහිව ද ක්‍රියාත්මක වේ.
	දශක ගණනාවක් පවතින දැඩි නියඟය, භූමිය කෙමෙන් වැලි කතරක් බවට පත් වීම සහ ජනගහණයේ වැඩි වීම මෙම අන්‍යොන්‍ය අභ්‍යන්තර ගැටුම නිර්මාණය වීමට හේතු විය. මෙහිදී බිහි වූ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් වලින් එ‍ඬේරුන් පිරිසට රජයේ ද,  ගොවියන් ට චැඩ් වැනි පිටස්තර දේශයන්ගෙන් ද ආධාර ලැබුණු නිසා ඔවුන් ශක්තිමත් විය.
	අතීත සිවිල් යුද්ධය සමනය කිරීමට 2003 දී ඇති කර ගත් සම්මුතිය තුළ ද ඩාෆූරයට තැනක් නොවීය. එය තව දුරටත් නොසලකා හරින ලද රාජ්‍යයක් විය. මේ අතර ඩාෆූර් කැරලි කරුවන් තම භූමියට රජයේ අවධානය යොමු කරවා ගැනීමට 2003 පෙබරවාරි මාසයේදී ඩාෆූර් එල් ෂෆාර් හි සුඩාන ගුවන් හමුදා කඳවුරට ප්‍රහාරයක් එල්ල කළේය. මේ නිසා සුඩාන රජය ඩාෆූර් වැසියන් කෙරේ වෛරයෙන් පසු විය. සිදු වෙමින් පවතින විනාශයට මුල පිරුවේ ඒ සිද්ධියයි.

සංහාරය

කැරලිකාරී ව්‍යාපාරයට එරෙහිව සුඩාන රජය කළේ එය මැඩ පැවැත්වීමට උත්සාහ කිරීම නොව, ඔවුන්ට එරෙහිව රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදය මුදා හැරීමයි. මෙහිදී රජයේ හමුදා පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවුණු හෙයින් ඩාෆූර් හි සාගතයෙන් බැට කන අරාබි එ‍ඬේර කණ්ඩායම, තමාට කියා ආහාර ස්වල්පයක් ඇති අරාබි නොවන මිනිසුන්ට එරෙහිව උසිගැන්වීම ද සිදු විය. තව ද ෆර්, සගාවා හා මසාලිට් යන ගෝත්‍රිකයන් අතුරින් තෝරා ගත් පිරිස් ජන්ජාවීඩ් කණ්ඩායමට බඳවා ගත් රජය ඔවුන් ට මුදල් මෙන් ම යුධ පුහුණුවක් ද ලබා දුනි.
මෙම පිරිස අරාබි නොවන ජනයා වෙසෙන ගම් වලට කඩා වැදී ගෙවල් ගිනි තැබීය. භව භෝග සම්පත් කොල්ල කෑවේය. අපරාධ කළේය. කාන්තාවන් හා ගැහැණු ළමුන් දූෂණය කළේය. සමූහ දූෂණ ද සිදු කරන ලදී. පිරිමින් මැරීය. මෙහිදී මරණයට පත් වූ පිරිස ලක්ෂ 4 කට අධිකය. අතුරුදහන් වූ අවුරුදු 12 - 18 ත් අතර ළමුන් සංඛ්‍යාව ගණන් හිලව් නොමැත.
මේ අතර සුඩාන රජයේ හමුදාව බෝම්බ හෙලමින් සංහාරක ක්‍රියාවලිය ට ආධාර කරයි. මෙය බරපතල මානව අයිතිවාසිකම් කඩ කිරීමකි. මෙම යුද්ධය නිසා සිය රට තුලම අවතැන් වූ පිරිස දෙමිලියනයකට අධික ය. ලක්ෂ දෙක හමාරකට අධික පිරිසක් චැඩ් රාජ්‍යයට පලා ගොසිනි. ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා ඩාෆූර් වැසියන් පමණක් ම  ඉලක්ක කර ගත් එකක් නො වූ අතර එයට එහි රඳවා ඇති සාම සාධක භටයන් ද ඉලක්ක විය.

සරණාගතයින්

මානුෂික ආධාර කණ්ඩායම් වලට ගුවන් තහනමක් පැනවීම හරහා ද පීඩාවට පත් වන්නේ සරණාගතයින් ය. සිය රටින් පලා ආ සරණාගතයින් වැඩි ප්‍රමාණයක් රැඳී සිටින්නේ චැඩ් රාජ්‍යයේ ය. ඩාෆූර් අභ්‍යන්තරයේ ඇති සරණාගත කඳවුරු නිරතුරුවම ජන්ජාවීඩ් කල්ලියේ ප්‍රහාර වලට ලක් වේ. මෙලෙස ප්‍රහාර එල්ල කිරීම ඇරඹුනේ බටහිර ඩාෆූර් හි ඇරෝ ෂැරෝ කඳවුර ට 2005 සැප්තැම්බර් 28 වැනි දා ප්‍රහාරයක් එල්ල කරමිනි. ඉන් පසුව දිගින් දිගට ම විවිධ ප්‍රදේශයන් හි වූ සරණාගත කඳවුරු ප්‍රහාරයට ලක් වන ලදී.

මරණ හා අවතැන් වීම්

2004 ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේදී මිනිසුන් 50,000 - 80,000 ත් පමණ මරා දමා ඇතැයි පැවසේ.මෙම මරණ පිළිබඳව විවිධ පුද්ගලයින් මෙන්ම විවිධ සංවිධාන ද එක් එක් කාල වකවානු වලදී සංඛ්‍යා දත්ත වාර්තා ඉදිරිපත් කරයි.ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ වාර්තා අනුව, 2004 සැප්තැම්බර් මාසය වන විට එනම් ගැටුම ඇති වී මාස 18 ක් තුළ මරණ 50,000 ක් පමණ සිදුව ඇත.මෙම මරණ වලට  කුසගින්න නිසා සිදු වූ මරණ මෙන්ම ලෙඩ රෝග නිසා සිදු වූ මරණ ද ඇතුළත් ය. වෙනත් වාර්තාවක ට අනුව 2004 මාර්තු මාසයේ සිට ඔක්තෝබර් මාසය දක්වා මරණ 70,000 ක් පමණ ප්‍රමාණයක් සිදු වී ඇත.
රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ප්‍රකාශ කරන ආකාරය ට 2004 - 2007 දක්වා කාලයේ විපත් 200,000 සිට 500,000 අතර ප්‍රමාණයකි. එක්සත් ජාතීන් ට අනුව මසකට මරණ 10,000 ක් පමණ සිදු වේ යැයි ගණන් බලා ඇත. නමුත් මෙයට හිංසනය නිසා සිදු වන මරණ අන්තර්ගත නොවේ.
2004 ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ මිලියනයක් පමණ මිනිසුන් ඔවුන්ගේ නිවාස වලින් පලවා හැර ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තා අනුව 2005 ජනවාරි මාසය වන විට ජනතාව මිලියන 1.6 ක් පමණ අභ්‍යන්තරික ව අවතැන් වී ඇත. එසේම 200,000 කට අධික පිරිසක් සරණාගතයින් ලෙස යාබද චැඩ් ප්‍රදේශයට ගොස් ඇත. 2006 ඔක්තෝබර් මාසය වන විට මිලියන 2.5 ක් පමණ අවතැන් වී ඇති බවට වාර්තා වේ.
2004 සිට සාක්ෂිකරුවන් සිර කිරීමෙන් හා මරා දැමීමෙන් සාක්ෂි සැඟවීම පිළිබඳව ත්, සාක්ෂි වටිනාකම් විනාශ කිරීම පිළිබඳව ත් සුඩාන රජය ට චෝදනා එල්ල වේ.එහි පවතින සමූහ මිනී වලවල් මගින් ඒ බව ඔප්පු වේ.පවතින තත්වය අපැහැදිලි කිරීමට ත්, වසන් කිරීමට ත් වාර්තා කරුවන් ට හා මාධ්‍ය වේදීන් ට කරදර කිරීම මෙන්ම ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගැනීම ද රජය විසින් සිදු කරයි.
2006 මැයි මාසයේ දී සුඩාන විමුක්ති ව්‍යාපාරයේ එක් කොටසක් පමණක් සුඩාන රජය සමඟ සාමය සඳහා වූ ගිවිසුම ට එකඟ විය. නමුත් අනෙක් පාර්ශවය මෙයට එකඟ නොවීය. කෙසේ වුව ද මැයි 05 වන දින, එකඟ වූ පාර්ශවය සමඟ සුඩාන රජය මෙම ගිවිසුම අත්සන් කළේ ය. මේ අයුරින් වරින් වර විවිධ ගිවිසුම් වලට අත්සන් තබා ඇත.

ජාත්‍යන්තර අවධානය

සුඩාන ප්‍රදේශයේ පවතින මෙම වර්ග සංහාරය පිළිබඳව ජාත්‍යන්තර අවධානය ලැබීම ආරම්භ වූයේ ක්ෂමා සංවිධානය ආදී පක්ෂ වාදී සංවිධාන වල වාර්තා වලින් පසුව ය. සුඩානය සඳහා පත් කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ සාමාජිකයා වන මුකේෂ් කපිල විසින් 2004 මාසයේ දී ඩාෆූර් අර්බුදය යනු ලෝකයේ විශාලතම මනුෂ්‍යත්වයට එරෙහි අර්බුදය යැයි පවසන තෙක් ලෝකය පුරා මේ සම්බන්ධ ව විශාල මාධ්‍ය ප්‍රචාරණයක් සිදු නොවුනි.
සුඩාන රජයේ මෙම සංහාරක ක්‍රියාවන් ට ලෝකයේ සියලුම රාජ්‍යයන් විරෝධය පළ කළ ද, සුඩානය ට චීනයෙන් මනා පිටු බලයක් ලැබේ. චීනය විසින්,
සුඩාන් රජය ට අවි ආයුධ ලබා දෙයි.
සුඩාන් හමුදා පුහුණු කරයි.
සුඩානය ට මුදල් ලබා දෙයි.
එක්සත් ජාතීන්ගේ මානුෂික මෙහෙයුම ට ඍණාත්මක බලපෑමක් කරයි.

ඩාෆූර් වර්ග සංහාරය වැළැක්වීම ට වැදගත් ම කාර්ය භාරයක් ඉටු කරනුයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයයි. වෙනත් සංවිධාන මෙය වර්ග සංහාරයක් ලෙස හැඳින්වුව ද, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මෙය වර්ග සංහාරයක් ලෙස විස්තර කිරීමෙන් වැළකුණි. 2005 එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ  වාර්තා අනුව සුඩාන රජය යුධ අපරාධ හා  මනුෂ්‍යත්වයට එරෙහි අපරාධ වලට දායකත්වය සපයා ඇත.එසේම මානව අයිතිවාසිකම් විනාශ කිරීම හා ජාත්‍යන්තර නීතිය බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කරයි.
එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් 2006 වර්ෂයේදී ඩාෆූර් හි සාමය අාරක්ෂා කිරීම සඳහා UNAMID (United Nations African Mission In Darfur) ආරම්භ කරන ලදී.එක්සත් ජාතීන්ගේ ලෝක ආහාර වැඩසටහන මගින් ඩාෆූර් හි සුඩාන ඉවුරේ සරණාගතයින් මිලියන 1.2 ක පමණ පිරිසකට ආහාර ලබා දෙන ලදී.
2008 ජුලි 14 වැනි දින සුඩාන ජනාධිපති ඕමාර් අල්-බෂීර් ට විරුද්ධ ව ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණයේ පැමිණිලි කරුවන් විසින් චෝදනා 10 ක් ගොනු කරන ලදී.ඉන්
3 ක්  - වර්ග සංහාරය පිළිබඳ
5 ක්  - මනුෂ්‍යත්වය ට එරෙහි අපරාධ පිළිබඳ
2 ක්  - මිනී මැරුම් පිළිබඳ වූ චෝදනාවන් විය.

මෙයට අමතරව
ඇමරිකාව
අප්‍රිකානු සංගමය
ක්ෂමා සංවිධානය
බ්‍රිතාන්‍යය
කෙන්යාව
දකුණු අප්‍රිකාව
ඩාෆූර් බේරා ගැනීමේ ඒකාබද්ධ සංවිධානය
ආදී විවිධ රාජ්‍යයන් හා සංවිධාන මෙම අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් විවිධ කාර්යයන් ඉටු කර ඇති අතර යෝජනා රැසක් ඉදිරිපත් කර ඇත.
දින 30 ක් ඇතුලත සුඩාන රජය ඩාෆූර් ප්‍රදේශයේ  වෙසෙන කළු අප්‍රිකානුවන් ගේ ආරක්ෂාව සැලැස්වීම ට මෙන්ම ගේ දොර අතහැර දමා ගොස් සිටින ලක්ෂ 10 කට අධික ජනතාව ට නැවත තමන් පදිංචි වී සිටින ස්ථාන වලට පැමිණීම සඳහා සුදුසු වැඩ පිළිවෙලක් යෙදිය යුතු වනු ඇත. සුඩාන රජය එසේ කිරීමට අසමත් වුව හොත් එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තියේ 41 වැනි වගන්තිය යටතේ සම්බාධක පැනවීම ට කටයුතු කරනු ඇත.

සමාලෝචනය

බොහෝ විචාරකයන්ට අනුව ඇමරිකාව හා බ්‍රිතාන්‍යය ඩාෆූර් ප්‍රදේශයේ හට ගෙන ඇති තත්වය පිළිබඳ දැඩි උනන්දුවක් දැක්වීමට හේතු වන කරුණ ලෙස සුඩානයේ තෙල් සම්පත දක්වයි. සුඩානය සතු තෙල් සම්පත් ප්‍රමාණය සෞදි අරාබිය හා ඉරාකය යන දෙරටේම ඇති තෙල් සම්පත් වලට වඩා විශාල ය. ඔවුන් ට මෙයට ප්‍රවේශ වීමට ඇති හොඳම ක්‍රමය වන්නේ ඩාෆූර් අර්බුදය යි.
එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාම සාධක හමුදා යැවීමේ තීරණයට ද පාදක වන්නේ  මෙම තෙල් සම්පත යි. නමුත් සුඩාන රජය එවන් සාම සාධක හමුදාවක් භාර ගැනීමට සූදානම් නැත.
චීනය විසින් සුඩානයේ තෙල් සම්පත් සඳහා ගිවිසුමක් අත්සන් කර, ඒවාට සම්බන්ධ වී ඇති බැවින් චීනය විසින් සුඩානය ට විවිධ ආධාර සපයයි.සුඩානය ට එරෙහි ව පියවර ගැනීම ට චීනය විරුද්ධ වන්නේ ද මෙම තෙල් සම්පත හේතුවෙනි.
රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා බටහිර ජනමාධ්‍ය වසර 6 ක් තිස්සේ ඩාෆූර් හි සිදු වන ඝාතන වැළැක්වීම ට, මිනිස් ජීවිත රැකීමට හා ඔවුන් ජීවත් කරවීමට ගෙන ගිය ව්‍යාපාරයෙන් කිසිවක් සිදු ව නොමැති බව පෙන්විය හැක.

පෞද්ගලික වෙබ් පිටුවක සදහන්, සුඩාන රජයට අවාසිදායක ලෙස ඉදිරිපත් කළ ප්‍රවෘත්තියක් නිසා එක්සත් ජාතීන්ගේ සුඩාන විශේෂ නියෝජිත පාන් ප්‍රොන්ක් ට පැය 72 ක් ඇතුලත එරටින් පිටවන්නැයි සුඩාන රජය නිවේදනය කළේය. නමුත් ඔවුන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සමඟ දිගටම සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම ට සූදානම් බව දැක්වීය.
දකුණු සුඩානයේ රඳවා සිටින එක්සත් ජාතීන්ගේ සාම සාධක හමුදාව ට එරෙහි ව විශාල චෝදනා ප්‍රමාණයක් ඇත. එයින් බොහොමයක් ම කාන්තාවන් හා ගැහැණු ළමයින් ලිංගික අපයෝජනය ට ලක් කිරීම සම්බන්ධව ය. ඔවුන් සුඩානය ට පැමිණි පසු එරට ගණිකා වෘත්තිය ආරම්භ වූ බවට ද චෝදනා ඇත.
එක්සත් ජාතීන්ගේ බ්‍රිතාන්‍ය තානාපති සර් එමීර් ජෝන්ස් සුඩානය ට උදව් කිරීමට ත්, සාම ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමට ත් අරමුණු ලෙස සුඩානයේ තෙල් සම්පත් හා බලතල අන්තර් වාර රජය හා ප්‍රාදේශීය පාලන ව්‍යුහයන් සමඟ බෙදා ගැනීම දැක්විය හැක.
සුඩානයේ මෙම මානව ඛේදවාචකය ට විසඳුම් ලබා ගැනීමේ දී ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ප්‍රමාණවත් තරම් අවධානයක් යොමු නොකරන බවට ස්වේච්ඡා සංවිධාන චෝදනා කරයි.

කුමන විසඳුම් ලබා දුන්නද ඩාෆූර් අර්බුදය තවමත් නොවිසඳී ඇති ගැටළුවකි. එම නිසා දැන් සුඩාන් නායකයා සහ ඩාෆූර් කැරලි කණ්ඩායම් අතර සාමකාමී විසඳුමක් ඇති කිරීමේදී බලපෑම් කිරීමෙන් ඔබ්බට යාමේ කාලය උදා වී ඇත. කාටුම් පාලනය දණ ගැස්සවීම සඳහා වඩාත් ප්‍රබල පියවර ගත යුතු ය. උදාහරණ ලෙස,
ඩාෆූර් හි තහනම් ගුවන් කලාපය ක් ප්‍රකාශ කිරීම.
සුඩානයේ වරායවල් අසුරා තැබීම.
නේටෝ මැදිහත් වීම.
එක්සත් ජාතීන්ගේ බලකායක් යැවීම.
සම්බාධක පැනවීම.
ආදී දේ දැක්විය හැකිය.

පින්තූර ගැලරිය

ආශ්‍රිතයන්පුවත්පත් හා සඟරාපෙඩරල් වාදය, 4 වැනි වෙළුම, 1 වැනි කලාපය, 2004 මාර්තු
සාම විමර්ශි, 2006 මාර්තු
රාවය පුවත්පත, 2008.05.25
ලංකාදීප පුවත්පත, 2006.10.27වෙබ් පිටු'
War in darfur

සබැඳි පිටු
 වර්ග සංහාරය
 ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

Genocide in Darfur, Sudan
The Genocide in Darfur - Briefing Paper
Darfur Is Dying

ඩාෆූර් වර්ග සංහාරය


NGC 7057 je eliptična galaktika u zviježđu Mikroskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7057
  Auke Slotegraaf: NGC 7057 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7050 - 7099

7057
Galaksije u Mikroskopu

NGC 7057


San Jorge je rijeka u Kolumbiji, lijeva pritoka Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Vanjske poveznice

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Magdalene

San Jorge (rijeka)


O  Club Luz Y Fuerza,  é  uma agremiação poliesportiva argentina, da cidade de Necochea, com destaque para  o basquetebol e voleibol indoor, entre outros.

Histórico

Basquetebol

O projeto Luz y Fuerza surgiu alguns anos antes de sua grande consagração na história da Liga Nacional de Basquete, teve na representação de Misiones como província e pelo que depois foi transmitido daquela equipa que ficou registado na memória de todos.
Embora seus primórdios tenham se originado em território local, como todo projeto que se inicia, mais tarde o time participou dos Clubes Argentino e então deu o salto de qualidade, quando em 1992 foi promovido a TNA (Torneio Nacional de Acesso).

Assim participou na época 1992-93, na primeira disputa, onde terminou no décimo lugar e depois de perder com o Pico FC no primeiro jogo do playoff (3-2 na reclassificação). No ano seguinte melhorou, terminando em sexto e depois de ser eliminado contra o Siderca de Campana nas quartas de final (3-1). Até então, a equipe era comandada por Dante Collavino.Depois veio a mudança na liderança técnica, com a chegada de Rubén Magnano ao comando. O cordovão já foi campeão com o Atenas e fez parte da comissão técnica da seleção argentina, surgindo o Luz y Fuerza.

O time ganhou o campeonato contra o Atenas,  quando Rubén Magnano era adjunto da seleção e  foram jogar o Mundial no Canadá, mas quando voltou da viagem já não tinha equipe. E desempregado surge a possibilidade, com o mercado já muito avançado e quase fechado, de ir para a TNA dirigir o Luz y Fuerza.

O time foi campeão com o Atenas em 1991-92, mas também, com outros títulos como o de Clubes Sul-Americanos em 1993 e em 1994, também com o grego. Depois do que foi noticiado anteriormente, acabou por ficar com a possibilidade de dirigir o clube missionário durante dois anos, um na TNA onde foi campeão e promovido, e outro já na elite, na Liga Nacional. E com Ale Lotterio saíram campeões. No ano seguinte disputaram a Liga Nacional  porque alcançaram a acesso de 1994-95.

A equipe foi montada com jogadores experientes dentro da categoria. Com Donald Jones como estrangeiro, já podíamos fazer uma referência clara às reivindicações da equipa, sabendo que o americano acabara de ganhar tudo em Atenas e que já tinha experiência na TNA na época anterior quando foi campeão com o Deportivo Valle Inferior (93/94), sendo o artilheiro.

Com Magnano na direção técnica, Lotterio como adjunto e Donald Jones como reforço, somaram-se outros craques como Pablo Hoya e Fernando Posseto, além de outros jovens importantíssimos como Lauro Mercado, Gustavo Monella, jovens Matías Tomatis, Miguel Zandomeni, Carlos Fernando Rodriguez, Raúl Tarnowyk e Matías Caramuto,  um grande time com Nano Posseto, Lauro Mercado, Monella, Matías Tomatis, Ayala um menino da missão, de 3-4 foi Tarnowyk, e Matías Caramuto que também ajudou a equipe.

Tanto que Luz y Fuerza começou a temporada sem encontrar a sua melhor versão ainda, mas de qualquer forma, sendo sempre um dos grandes animadores daquela 1994/95. Ele passou a primeira fase como um dos líderes da área junto com La Unión de Colón e Regatas Mendoza, e enquanto na divisão sul íamos encontrar um candidato Obras. A segunda fase, no TNA 1, o time elétrico terminou acomodado e foi dominante, perdendo apenas um jogo nesse segundo turno e levando 1 a 1 do regular.Depois vieram os playoffs, com o plus do fator casa para os comandados de Magnano. Ultrapassaram o Libertad de Sunchales nas quartas de final (3 a 0), depois enfrentaram uma dura série contra o Obras nas semifinais (3 a 1), para chegar à grande final do título e promoção contra o Regatas Mendoza.

Uma emocionante série contra os homens de Mendoza, onde Luz y Fuerza conseguiu assumir a liderança por 77-69 no primeiro jogo. Surpreendentemente, os missionários renunciaram à sua localidade no segundo jogo, perdendo por 96-89. Com a chave empatada em 1 a 1, a história mudou e tudo parecia a favor do Regatas após vencer o terceiro jogo da final por 106 a 97. No entanto, fez o quarto jogo, contra uma pedra e um lugar difícil, vencendo apenas o suficiente, 72-69, e forçou um quinto ponto para definir tudo.

O último jogo foi uma verdadeira batalha. As duas equipes arriscaram tudo pelo único e grande prêmio da temporada: levar o título da categoria e consequentemente a promoção. Só um ia conseguir, e acabou por ser o Luz y Fuerza, depois de uma árdua disputa que só se definiu na última bola. Aquele 15 de junho de 1995, noite da consagração, foi gravado a fogo.Foi assim que o Luz y Fuerza acabou por se banhar em toda a glória do título e da promoção à Liga Nacional. Acabaria então jogando a temporada 95/96 na elite com alguns dos nomes que foram campeões na TNA (Posseto e Tarnowyk) além de outros jogadores importantes da nossa história como o estrangeiro Jerome Mincy, Mario Milanesio, entre outros.

Voleibol

o início de outubro de 1996, a equipe Luz y Fuerza – Ciudad de Necochea foi convidada a participar daquela que foi a primeira Liga Nacional "A", um inédito torneio federal unificado que buscava lançar as bases para o renascimento da este esporte, emulando a prolífica Liga Nacional de Basquete que surgiu nos anos oitenta. As boas campanhas que a equipa Necochense tem vindo a realizar nos últimos anos a nível nacional motivaram a Associação de Clubes a premiar a equipa com a sua inclusão. Seria a germinação do título histórico conquistado dois anos depois.

Marcelo "Popi" Carabajal é o nome que resume o esforço e a conquista desse reconhecimento. O atuante dirigente foi o primeiro a sonhar com isso e não duvidou que era a melhor forma de captar o trabalho que já vinha realizando há quatro anos no vôlei da cidade. No esporte, o Luz y Fuerza – Ciudad havia perdido uma final de promoção contra o UBT de San Juan alguns meses antes. A perda dos sanjuaninos abriu definitivamente as portas à nossa cidade. A uma equipa de jovens valores que foi mais longe do que o esperado, um prémio pelo trabalho de Hugo Fiorentino e Fernando Esparraguera, responsáveis pela gestão técnica.

Assim que a notícia foi conhecida, falou-se na formação de uma equipa competitiva, com reforços e formação da juventude local. O objetivo era um projeto de longo prazo e impor o nome de Necochea a nível nacional através do esporte. O sinal TyC Sports já tinha adquirido os direitos de transmissão televisiva de alguns jogos da nova Liga. A Prefeitura de Necochea, a Usina Cooperativa Popular e o Sindicato da Luz e do Poder forneceram apoio fundamental.

Em novembro, Carabajal acrescentou mais um pilar fundamental ao projeto. Jorge Bellendier, diretor técnico da seleção juvenil argentina, tornou-se o técnico de Luz y Fuerza para a Liga. Ele veio como assistente do selecionador do major, Daniel Castellani, nos Jogos Olímpicos de Atlanta daquele ano.

O experiente treinador levantou a necessidade de ter um plantel de 14 jogadores e começou a colocar nomes como reforços. Houve até especulações de que o próprio Esteban "Mono" Martínez, do Necochán e medalhista olímpico, então um dos melhores jogadores de vôlei de praia do mundo, entraria na fase de playoffs. Questionado pelo Ecos Diarios, em sua primeira visita à cidade, Bellendier ousou nomear dois atores locais para seguir e projetar, e deu exemplos de Osvaldo Amitrano e Pablo Meana. Logo seriam conhecidos em todo o país.

Após um atraso organizacional, um total de quatorze times finalmente formaram parte da primeira Liga Nacional em dezembro daquele ano, sete da Federação Metropolitana (Boca, Círculo Italiano, River Plate, Club de Amigos, Náutico Hacoaj, Vélez Sarsfield e Gimnasia e Cercas de Buenos Aires) e sete do interior do país (Obras Sanitárias de San Juan, Peñarol de Mar del Plata, União Casildense de Santa Fe, Mendoza de Regatas, Regatas de San Nicolás de los Arroyos, Sol de América de Formosa e equipa necochense).

A estreia histórica foi em casa contra o Mendoza de Regatas, no Piso Esportivo do Clube Rivadavia, palco repleto de tantas histórias gloriosas para o nosso esporte e que começava a escrever a sua com o vôlei. E foi um início vitorioso por um disputado 3-2, com placares parciais de 10-15, 15-8, 6-15, 15-12 e 15-13. Foi uma surpresa, pelo pouco tempo de preparação e pelo desconhecimento dos jogadores. O quadro de público era um tanto escasso, com ingressos gerais que custavam US$ 3. Bem longe daquelas arquibancadas lotadas que menos de dois anos depois explodiram na final contra o Ferro.

O elenco somou vários reforços, que logo abrigaríamos como nossos próprios jogadores, como o oposto Pablo Hebensdreit (do Vélez Sarsfield), o armador Agustín Fernández (ex-Universitário de San Juan), o oposto e central Gastón Álvarez (Pergamino) , o central Oscar Labrada (ex-alunos do Mar de Ajó), o central Javier Soldi (antiga Cidade de Buenos Aires) e o oposto Mauricio Canuto (ex-alunos do Mar de Ajó). A formação inicial da estreia foi Labrada, Fernández, Osvaldo Amitrano, Hebensdreit, Álvarez e Pablo Meana, que na época, como o mundo, nada sabia da posição de líbero que quatro anos depois o levaria à Seleção Argentina. Também entraram Soldi e "Rulo" Leandro García Mónaco, outro jovem da nossa cidade.

O torneio teve formato federal, separado em duas zonas, de um lado os elencos do Metropolitano e do outro os do interior. Luz y Fuerza cumpriu o primeiro objetivo de evitar os playoffs de rebaixamento e acabou avançando para os playoffs pelo título.Nas oitavas de final deu um golpe ao vencer o Club de Amigos por dois jogos a um na série, incluindo um grande triunfo em Buenos Aires.

A campanha culminou nas quartas de final, eliminado pelo Clube Italiano, por dois jogos a um. O primeiro campeão seria o Peñarol de Mar del Plata, que deu a surpresa ao vencer o Boca Juniors na final, disputada em abril de 1997. No ano seguinte, a glória iria para o Necochea, com a mesma base e somando mais a esse time titular, reforços da hierarquia, entre eles os brasileiros Castaldelli e Eloe. Nomes e sobrenomes que ficarão para sempre na história do nosso esporte.

Vinte anos depois daquela primeira Liga, e 18 anos depois da consagração Necochense, o presente bate-nos com a ausência a esse nível, o que sem dúvida dá mais valor a esse feito. Esse projeto não teve continuidade após o sucesso e se esgotou com a descida. Mas, ao mesmo tempo, estamos entusiasmados por voltar a viver algo assim, quando tantos meninos de Necochea nos representam hoje nas categorias de base, com o trabalho realizado pelo Huracán Club, com Pablo Meana como referência, e o Municipal Escola, onde continuam a estudar os meninos, os professores Hugo Fiorentino e Fernando Esparraguera. Nomes que seguem apostando em suas paixões e em Necochea.

Títulos

Basquetebol masculino

 Campeonato Argentino:
Campeão: 1994-95

Voleibol masculino

 Campeonato Argentino:
Campeão: 1997-98

 Liga Sul-Americana de Clubes Campeões:
Terceiro lugar: 1998

Ligações externas

Clubes de voleibol masculino da Argentina
Clubes de basquetebol da Argentina

Club Luz y Fuerza de Necochea


A pluvial lake is a body of water that accumulated in a basin because of a greater moisture availability resulting from changes in temperature and/or precipitation. These intervals of greater moisture availability are not always contemporaneous with glacial periods. Pluvial lakes are typically closed lakes that occupied endorheic basins. Pluvial lakes that have since evaporated and dried out may also be referred to as paleolakes.

Etymology
The word comes from the Latin pluvia, which means "rain".

Geology
Pluvial lakes represent changes in the hydrological cycle: wet cycles generate large lakes, and dry cycles cause the lakes to recede. Accumulated sediments show the variation in water level. During glacial periods, when the lake level is fairly high, mud sediments will settle out and be deposited. At times in between glaciers (interglacial), salt deposits may be present because of the arid climate and the evaporation of lakewater.

Several pluvial lakes formed in what is now the southwestern United States during the glaciation of the late Pleistocene. One of these was Lake Bonneville in western Utah, which covered roughly . When Lake Bonneville was at its maximum water level, it was  higher than the Great Salt Lake.

Fresh water mollusks have been found in mud deposits from Searles Lake in California and suggest that the water temperature was about 7 degrees Fahrenheit (or 4 degrees Celsius) cooler than current temperatures. Radiocarbon dating of the youngest mud beds yield dates from 24,000 to 12,000 years ago.

Formation
When warm air from arid regions meets chilled air from glaciers, cloudy, cool, rainy weather is created beyond the terminus of the glacier. That humid climate was present during the last glacial period in North America and caused more precipitation than evaporation. The increase in rainfall fills the drainage basin and forms a lake.

During interglacial periods, the climate becomes arid once more and causes the lakes to evaporate and dry up.

See also

Lake Bonneville
Lake Eyre, Australia
Lake Lahontan
Lake Manix
Great Salt Lake
Lake Manly
Neopluvial
Proglacial lake
CA-SCR-177 "Lake Cabonera"

References

Lakes by type
Endorheic lakes

Pluvial lake


Elisabethkapelle steht für

 St.-Elisabeth-Kapelle (Asselheim)
 St. Elisabeth (Kallmünz)
 St.-Elisabeth-Kapelle (Tangermünde)
 Elisabethkapelle (Reiterswiesen)
 eine Kapelle auf der Schmittenhöhe im Land Salzburg
 eine Kapelle in der Erfurter Nikolaikirche
 eine Kapelle im Naumburger Dom
 eine Kapelle in der Wiener Franz-von-Assisi-Kirche am Mexikoplatz
 eine zum Mautner Markhof'schen Kinderspital gehörende Kapelle in der Wiener Kleinstraße

Siehe auch:
 Elisabethkirche

Elisabethkapelle


The twenty-third season of British science fiction television series Doctor Who, known collectively as The Trial of a Time Lord, aired in weekly episodes from 6 September to 6 December 1986. It contained four adventures: The Mysterious Planet, Mindwarp, Terror of the Vervoids and The Ultimate Foe; the season also marked the final regular appearance of Colin Baker as the Sixth Doctor.

The idea for the serial stemmed from several production changes to Doctor Who, such as reduced screen time for the season and an instruction from BBC1 controller Michael Grade that the series needed to contain less violence and more humour. Several problems occurred during production, including the death of scriptwriter Robert Holmes and the resignation of script editor Eric Saward. When it ended, Baker was dismissed from the role on the orders of Grade. John Nathan-Turner produced the series.

Synopsis
In the serial, the Sixth Doctor is tried by the High Council of Time Lords for breaking several of the laws of Gallifrey, the Time Lords' home world, including interference with outside worlds and genocide. A mysterious character called the Valeyard acts as prosecutor. In the first two chapters (The Mysterious Planet and Mindwarp) events from the Doctor's past and present are submitted as evidence of his guilt. The third chapter (Terror of the Vervoids) presents future events in the Doctor's defence. In the concluding chapter (The Ultimate Foe) the Doctor's trial is halted, and the Doctor confronts the Valeyard and his old rival, the Master, in order to clear his name and to save the High Council.

Casting

Main cast
 Colin Baker as the Sixth Doctor
 Nicola Bryant as Peri Brown
 Bonnie Langford as Melanie Bush

Colin Baker makes his final appearance as the Doctor in this longest-running serial before being dismissed from the role by the BBC.
Nicola Bryant departs as Peri Brown in Mindwarp.
Bonnie Langford makes her debut as the Doctor's future companion Melanie Bush in Terror of the Vervoids.

Recurring stars
 Michael Jayston as the Valeyard
 Lynda Bellingham as the Inquisitor
 Anthony Ainley as The Master
 Tony Selby as Sabalom Glitz

Michael Jayston and Lynda Bellingham both appeared throughout the whole serial. Tony Selby appeared in The Mysterious Planet and The Ultimate Foe, while Anthony Ainley returned as the Master in The Ultimate Foe.

Serials

The series remained at once-weekly Saturday broadcasts. All episodes were 25 minutes long, with the exception of Part 14, which ran for just under 30 minutes.  This running time was the result of a plea by John Nathan-Turner to his superiors at the BBC that the serial's final episode needed the additional three minutes to conclude the story properly. Although there were now 14 episodes in the season, the total running time was overall reduced since the episodes were just over half as long.

Preproduction

Original Season 23

The change of format that Doctor Who had undergone in Season 22 (45-minute episodes, moving back to one episode per week on Saturday evenings) had been reasonably successful, with ratings around the 6–8 million mark. As such, the production team began preparations for Season 23 in the same format, with a total of 13 episodes spread over six stories, with five 2-episode serials and one of three episodes. A number of storylines were submitted, with six eventually being commissioned between September 1984 and February 1985. However, in the latter month, the BBC announced that, as a cost-cutting measure owing to the costs of several large projects (not least of which was the launch of EastEnders), Season 23 was being put back from its planned transmission in January 1986 to the following September, which would be a different financial year.

Planned serials

Revised Season 23

Although Doctor Who had been recommissioned, it yet again underwent a format change, with episodes reduced in length back to 25 minutes, and the full season running to only 14 episodes (a total of 350 minutes' running time), which worked out at almost half the total of Season 22. As a consequence, the production team were forced to abandon the various serials that had been commissioned for the original Season 23, and instead come up with something new. John Nathan-Turner and Eric Saward eventually came up with the idea of having the various serials linked with an overarching narrative—this led to the conception of a trial story with a Christmas Carol-inspired "past, present, and future" storyline, thereby stretching the length of the season. The planned 14-part serial was intended to be divided into a pair of 4-part stories followed by a 6-part one. By July 1985, the characters of the Valeyard, the Inquisitor and Mel were conceived.

Production
Robert Holmes was commissioned to write the first and final chapters of the serial. His draft of the first chapter, The Mysterious Planet, was criticised by BBC Head of Series and Serials, Jonathan Powell, for its comedic content, contradicting the BBC controller's request for a more humorous series – which took away confidence from Holmes.

The second chapter, Mindwarp, was written by Philip Martin., whose character Sil, introduced in the previous season's Vengeance on Varos, was popular among the production team, who asked Martin to feature the character in the ultimately-cancelled story Mission to Magnus. Nathan-Turner asked Martin to include Sil in his chapter, and asked confidentially for Peri to be killed in accordance with Bryant's wishes to leave the show with a bang.

The third chapter was originally to be interlinked with the fourth. Holmes was originally asked to write it, but declined, citing a dislike of six-part serials. After rejecting submissions by Christopher H. Bidmead and PJ Hammond, Nathan-Turner approached husband-and-wife writing team Pip and Jane Baker to write a studio-based serial, Terror of the Vervoids.

Holmes was unable to finish writing the fourth chapter, originally called Time Inc., before his death from a liver illness and Hepatitis B on 24 May 1986, aged 59. The Bakers were commissioned by Nathan-Turner, at short notice, to write a new version of the episode, after script editor Eric Saward withdrew his permission for his original version of Part 14 to be used: the original ending would have featured a fight to the death in a time vent, between the Doctor and the Valeyard, as part of a cliff-hanger ending to the season, which horrified Nathan-Turner, as he feared that to use such a downbeat ending would have provided an excuse for the BBC management to cancel the series altogether. Subsequently, the title was later changed to The Ultimate Foe.

Filming of the serial began on 7 April 1986 and ended on 14 August that year. For the opening sequence, Nathan-Turner commissioned a 45-second model shot that cost over , which at that time was the highest amount of money spent on a single special-effects sequence in the history of the series. The outdoor sequences in The Mysterious Planet were filmed in mid-April in Queen Elizabeth Country Park, and studio work followed on 24 April and 10 May. Studio work for Mindwarp took place from 27 to 29 May and 11–13 June, and location shots were filmed in Brighton from 15 to 16 June. Terror of the Vervoids and The Ultimate Foe were produced simultaneously; production began with location filming for the latter in late June, before returning to the studio to film scenes for both chapters on 16–17 July. Terror of the Vervoids was the last chapter to be completed, with studio work taking place from 30 July–1 August and from 12 to 14 August.

Reception and analysis
Public reaction to The Trial of a Time Lord was mixed. Although the Audience Appreciation figures had improved since the previous season — the lowest figure was 66% for Parts Seven and Nine and the highest was 72% for Parts One, Four and Eight.— the viewing figures were lower.

Reviews
The Trial of a Time Lord received mixed reviews from Doctor Who critics. Paul Cornell, Martin Day and Keith Topping, co-authors of The Discontinuity Guide, wrote that as a whole, the serial's plot 'hangs together remarkably well'. David J. Howe and Stephen James Walker, authors of Doctor Who: The Television Companion, disagreed, arguing that the serial was a 'monumental wasted opportunity'. They disapproved of the trial storyline, being unconvinced that a prosecutor 'in any reasonable legal system' would be allowed to modify charges and court proceedings mid-trial. However, they did find the meta-humour of 'the Doctor effectively sitting down to watch Doctor Who for fourteen weeks' amusing if repetitive, and praised Baker's acting. Both reviews found that the trial scenes detracted from the chapter story arcs.

Reviews of the individual chapters were also mixed. Although appreciative of the acting of Brian Blessed in Mindwarp, Cornell, Day and Topping argued that the script lacked focus, '[trying] to be comic, grotesque, straight, and farcical all at the same time'. Howe and Walker were more favourable towards the script, citing the re-appearance of Sil as positive, and hailing Peri's off-screen death as 'one of the most dramatic and impressive moments of the entire season' and Bryant's best scene since The Caves of Androzani. Both reviews judged Terror of the Vervoids to be a well-written story, although Cornell, Day and Topping criticised the dialogue, and Howe and Walker were unimpressed by Bonnie Langford in her performance as Melanie Bush.

Broadcast
The Trial of a Time Lord was broadcast from 6 September to 6 December 1986.

Home media

VHS releases

DVD and Blu-ray releases

In print

Notes
 Although the following serial Time and the Rani was the Sixth Doctor's final appearance, Baker declined an offer to return either for the entire story (as originally offered) or solely for a regeneration scene, and the part was instead portrayed by Sylvester McCoy wearing a blond wig.

References

Bibliography

 .
 .
 .
 .

1986 British television seasons
1986 British television episodes
Season 23
Season 23
23
Fiction with unreliable narrators
Television courtroom dramas

Doctor Who (season 23)


Joel Brand (Năsăud, Rumunjska, 25. travnja 1906. – Bad Kissingen, Njemačka, 13. srpnja 1964.) bio je mađarski Židov, koji je spašavao Židove u Drugom svjetskom ratu.

Bio je vodeći član Odbora za pomoć i spašavanje (Va'ada Ezra ve'Hatzalah, ili Va'ada), podzemne cionističke skupina u Budimpešti, koja je spašavala Židove iz dijelova Europe okupiranih od nacista tijekom holokausta, koji su dolazili u Mađarsku, gdje su imali relativnu sigurnost. Kada je Njemačka u ožujku 1944. napala Mađarsku, Brand je postao poznat po svojim naporima da spasi židovsku zajednicu od deportacije u koncentracijski logor Auschwitz u Poljskoj pod okupacijom Njemačke.

U travnju 1944. susreo se s Adolfom Eichmannom, njemačkim časnikom SS-a, koji je stigao u Budimpeštu kako bi organizirao deportacije. Eichmann je predložio da Joel Brand bude posrednik dogovora između SS-a i Sjedinjenih Američkih Država ili Britanije, u kojem bi nacisti zamijenili milijun Židova za 10 000 kamiona za istočni front i velike količine čaja i druge robe. Bio je to najambiciozniji niz takvih dogovora između SS-a i židovskih vođa. Eichmann ga je nazvao "Blut gegen Waren" ("krv za robu").

Ništa nije bilo od prijedloga koji je The Times iz Londona nazvao jednom od najgorih priča o ratu. Povjesničari su smatrali, da su SS-ovci, uključujući i njegovoga zapovjednika Heinricha Himmlera, koristili pregovore kao pokriće za mirovne pregovore sa zapadnim Saveznicima kako bi isključili Sovjetski Savez, a možda čak i Adolfa Hitlera. Bez obzira na svrhu, prijedlog je spriječila britanska vlada. Uhvatili su Joela Branda u Alepu (tada pod britanskom kontrolom), gdje je otišao predložiti Eichmannovu ponudu organizaciji Židovskoj agenciji. Završilo je nakon što su Britanci sve otkrili medijima.

Neuspjeh prijedloga i šire pitanje zašto Saveznici nisu mogli spasiti 435,000 mađarskih Židova deportiranih u Auschwitz između svibnja i srpnja 1944. postali su predmetom ogorčenih rasprava dugi niz godina. Godine 1961. časopis Life naziva Branda "čovjekom koji živi u sjeni sa slomljenim srcem". On je u jednom intervjuu rekao neposredno prije svoje smrti 1964. godine: "Životna nesreća stavila je sudbinu milijun ljudskih bića na moja ramena. Jedem i spavam i mislim samo na njih."

Izvori

Životopisi, Mađarska
Židovi u Mađarskoj
Mađarska u Drugom svjetskom ratu
Mirovni aktivisti

Joel Brand


الجرس أو الناقوس هو أداة موسيقية ذات صوت رنان تستخدم لأغراض موسيقية وللتنبيه في الكنائس والمدارس وللتنبيه من خطر ما في بعض المناطق والمؤسسات. يشبه الجرس الطبلة لكنه مفتوح من الجهة الأسطوانية الواسعة بعكس الطبلة التي تكون مكسوة بالجلد. في داخل الجرس تتدلى مطرقة كروية، وعندما يحرك الجرس تضرب المطرقة جوانب الجرس فيرتج الجرس محدثا صوتا رفيعا عاليا.
الأجراس تتنوع في أحجامها فبعضها لا يتعدى حجمه حبة جوز وبعضا يصل وزنه لعدة أطنان وهي عادة تصنع من المعادن وخاصة النحاس سيما الضخمة منها.

معرض صور

مراجع

آلات موسيقية إيقاعية
آلات موسيقية قيرغيزية
أبراج أجراس
أجراس
اختراعات صينية
رنين الجرس

جرس


A Eparquia de Mavelikara (Latim:Eparchia Mavelikarensis) é uma eparquia pertencente a Igreja Católica Siro-Malancar com rito Siro-Malancar. Está localizada no município de Mavelikara, no estado de Querala, pertencente a Arquieparquia Maior de Trivandrum na Índia. Foi fundada em 2 de janeiro de 2007 pelo Papa Bento XVI. Possui uma população católica de 27.088 habitantes, sendo 1,1% da população total, possui 96 paróquias com dados de 2020.

História

Em 2 de janeiro de 2007 o Papa Bento XVI cria Eparquia de Mavelikara através do território da Arquieparquia Maior de Trivandrum. Desde sua fundação em 2007 pertence a Igreja Católica Siro-Malancar, com rito Siro-Malancar.

Lista de eparcas
A seguir uma lista de eparcas desde a criação da eparquia em 2007.

Ligações externas

Mavelikara
Mavelikara

Eparquia de Mavelikara


El Plan Baruch fue una propuesta realizada por el gobierno de los Estados Unidos, escrita en gran parte por Bernard Baruch pero basada en el Informe Acheson-Lilienthal, a la Comisión de Energía Atómica de las Naciones Unidas (CEANU) en su primera reunión en junio de 1946. Los Estados Unidos, Canadá y el Reino Unido pidieron la creación de un cuerpo internacional encargado de regular la energía atómica y el Presidente Truman respondió pidiendo al Subsecretario de Estado, Dean Acheson, y a David Lilienthal que preparasen un plan.
Dicho plan se presentó en junio de 1946 frente a la ONU, pero en su redacción final Estados Unidos insistió en retener el monopolio atómico. La URSS se opuso y planteó destruir y prohibir en adelante las armas nucleares. Finalmente, en los inicios de la naciente Guerra Fría, el Plan Baruch fracasó.

Texto del plan
El plan proponía:
1.- Extender a todas las naciones el intercambio de información científica básica para fines pacíficos
2.- Implementar controles sobre la energía atómica hasta donde fuese necesario para asegurarse que su uso sea sólo con fines pacíficos
3.- Eliminar las bombas atómicas y otras armas de destrucción masiva de todos los arsenales nacionales
4.- Establecer métodos de resguardo efectivos como inspecciones y otros métodos para proteger a los Estados firmantes contra los peligros de violaciones y evasiones.

Referencias

Política energética
Programa nuclear de Estados Unidos
Organización de las Naciones Unidas
Guerra Fría

Plan Baruch


الصحراء الشِيواويّة  هي صحراء تقع على الحدود الأمريكية المكسيكية وتبلغ مساحتها ما يفوق 360 ألف كيلومتر مربع وهي أكبر صحاري تلك القارة بعد صحراء الحوض الكبير وتغطي شيئا من ولايتي تكساس وأريزونا وكذلك ولاية نيومكسيكو، ترتفع هذه الصحراء فوق سطح البحر بما متوسطه 600 متر إلى 1600 متر وهي أرفع من صحراء سونوران الواقعة غربا. تبلغ درجات الحرارة صيفا في هذه الصحراء ما بين 35 - 40 درجة مئوية ومعدل الهطول فيها يُقارب الـ 250 مللتر لكل سنة.

معرض صور

المراجع

جغرافيا ولاية نويفو ليون
أمريكا الشمالية
المناطق البيئية في الولايات المتحدة
تاريخ شيواوا (ولاية) الطبيعي
تاريخ ولاية دورانجو الطبيعي
تاريخ ولاية زاكاتيكاس الطبيعي
تاريخ ولاية كواهويلا الطبيعي
جغرافيا شيواوا (ولاية)
جغرافيا ولاية دورانجو
جغرافيا ولاية زاكاتيكاس
جغرافيا ولاية كواهويلا
جنوب غرب الولايات المتحدة
صحاري أريزونا
صحاري أمريكا الشمالية
صحاري المكسيك
صحاري تكساس
صحاري نيومكسيكو
صحاري وأراضي جنبات جافة
صحاري وأراضي جنبات جافة في الولايات المتحدة
مناطق بيئية في المكسيك
تاريخ ولاية نويفو ليون الطبيعي

صحراء شيواوية


"Say It" is a single by new wave group ABC, with additional remixing by the team behind house group Black Box. It was released in 1991 as a 7" single, 12" single and CD single.

Critical reception
Upon its release as a single, Stuart Maconie of NME described "Say It" as an "inconsequential House ditty" and added, "I like the guitar, I like the Philly strings. I don't like anything else. But 'I was baked Alaska' must be the bravest lyrical gambit of the decade. A pity this germ of lunacy couldn't have infect more of the song."

Track listing

7" single
 "Say It" (The Black Box Mix)
 "Say It" (The Abracadabra Mix)

12" single
 "Say It" (The Black Box Mix)
 "Say It" (The Black Box Mix Instrumental)
 "Say It" (The Black Box Piano Forte Mix)
 "Say It" (The Abracadabra Mix)

CD single
 "Say It" (The Black Box Mix Edit)
 "Say It" (The Abracadabra Mix)
 "Satori"
 "Say It" (The Black Box Mix)

Charts

References

ABC (band) songs
1991 singles
Songs written by Mark White (musician)
Songs written by Martin Fry
1991 songs
EMI Records singles

Say It (ABC song)


In ice hockey, an assist is attributed to up to two players of the scoring team who shot, passed or deflected the puck towards the scoring teammate, or touched it in any other way which enabled the goal, meaning that they were "assisting" in the goal. There can be a maximum of two assists per goal. The assists will be awarded in the order of play, with the last player to pass the puck to the goal scorer getting the primary assist and the player who passed it to the primary assister getting the secondary assist. Players who gain an assist will get one point added to their player statistics.
Despite the use of the terms "primary assist" and "secondary assist", neither is worth more than the other, and neither is worth more or less than a goal. Assists and goals are added together on a player's scoresheet to display that player's total points.

Special cases
If a player scores off a rebound given up by a goaltender, assists are still awarded, as long as there is no re-possession by that goaltender i.e. they did not gain complete control of the puck.

However, a rule says that only one point can be credited to any one player on a goal scored. This means one player cannot be credited with a goal and an assist for the same goal scored; instead the player would only get credit for a goal and a different player may get credit for an assist, if applicable. It also means that one player cannot be credited with two assists for the same goal scored; instead the player would only get credit for one assist and a different player may get credit for the other assist, if applicable.

Additionally, if a player passes the puck to another player who then completes a give-and-go with a different player for a goal, the player who made the pass that set up the goal gets the primary assist, and the player who passed to the eventual goal scorer before the give-and-go took place gets the secondary assist. This is essentially because assists are to be awarded to the last (up to) two players of the scoring team who had possession of the puck before the eventual goal scorer had possession and ultimately scored, regardless of whether that eventual goal scorer had possession at any time in between the two other players. This also means that possession of the puck can go from and in between the eventual goal scorer and eventual assist getters an unlimited number of times, and this scoring standard will still be applied. The no change in team possession guideline still applies to these particular cases.

See also
List of NHL players with 1,000 assists
Assist (disambiguation)
One timer

References

Notes

External links
 NHL Rulebook, Rule #78 – Goals and Assists

Assist (sport)
Ice hockey statistics
Ice hockey terminology

Assist (ice hockey)


L'Adelaide Fringe (initialement Adelaide Fringe Festival), créé en 1960, est le deuxième plus grand festival artistique du monde (après l'Edinburg Festival Fringe), qui se tient chaque année entre la mi-février et la mi-mars en partie dans la capitale sud-australienne Adélaïde. Plus de 1300 événements sont organisés à travers la ville sous toutes les formes, présentant plus de 7000 artistes. Certains évènements sont gratuits, tandis que d'autres sont payants.

Histoire
Fondé en 1960, il avait d'abord pour vocation de réunir les évènements officiels et non-officiels d'artistes locaux. Initialement considéré comme un complément au Festival des Arts, le Fringe est devenu un évènement à part entière lors de l'édition de 1976.

Nommé Focus avant d'être un festival autonome, il prit le nom d'Adelaide Festival Fringe de 1976 à 1992, ou il changea pour l'Adelaide Fringe Festival. Il est ainsi passé de festival communautaire biennal de deux semaines réservé aux artistes locaux à un grand festival international annuel.

Le festival
Les trois principaux lieux d'évènements temporaires sont le Garden of Unearthly Delights, Gluttony et le Royal Croquet Club, mais nombre d'autres manifestations artistiques temporaires ou permanentes sont dispersées partout dans et hors la ville d'Adélaïde, s'étendant jusque dans les banlieues et même dans la région entière. Les habitants appellent le mois de mars Mad March (littéralement « le mois de mars fou ») car d'autres évènements prennent place après le Fringe dans la région : le Festival des arts d'Adélaïde, un autre important festival qui inclut la Semaine des écrivains d'Adélaïde, débute une semaine après, ou encore le festival international musical de quatre jours , ainsi que l', un évènement de sports mécaniques qui se tient dans les rues d'Adélaïde. Des concerts et des animations nocturnes prennent également place tout au long du mois de mars.

Le Fringe attire de nombreux visiteurs internationaux ainsi que bon nombre d'Australiens. L'édition 2019 a généré un volume estimé de 95,1 millions de dollars australiens de revenus touristiques à l'Australie, dont 36,6 millions de dollars australiens directement dépensés par les 2,7 millions de participants. Chaque année, le festival bat un nouveau record de fréquentation.

Le Made in Adelaide Award, prix d'une valeur de dix mille dollars australiens, fut introduit en 2017, et est ouvert aux artistes locaux d'Adealide Fringe qui souhaitent présenter leur travail à l'Edinburg Fringe.

Notes et références

Liens externes

Festival en Australie
Festival de musique
Festival de danse

Adelaide Fringe


Le NI tank (/ˈniː/;  tank NI, abbr. , , littéralement "pour la peur"), est un véhicule militaire blindé artisanal soviétique, fabriqué depuis un tracteur agricole STZ-3, construit à Odessa durant son siège lors de la Seconde Guerre Mondiale.

Développement

Au début de la guerre entre l'Axe et l'URSS, une vaste majorité des usines ont été évacuées, y compris la plupart des installations de l'insurrection de Janvier. Cependant, les machines y ont été laissées et il a été décidé qu'elles seraient utilisées pour la réparation des chars endommagés par les batailles du front.

Lorsque l'armée se battant en périphérie d'Odessa (la ville s'est défendue pendant 72 jours avant que l'Axe ne fasse machine arrière) a commencé à subir des pénuries de chars, les ouvriers restés dans les usines ont décidé de construire leur propre véhicule de combat. Aidés par les ouvriers d'autres usines, les travailleurs des usines de l'insurrection de Janvier ont construit une large coque de métal avant de la monter sur un tracteur. Il a aussi été ajouté une tourelle sur laquelle pouvait être disposé un canon de montagne ou une mitrailleuse lourde. Le blindage artisanal était un assemblage de fin acier naval ou de plaques de chaudière et de feuilles de bois ou de gomme pour améliorer la protection contre les armes de faible calibre. Il en résultat un véhicule de combat improvisé comme bien d'autres développés pendant la guerre; cependant, il n'en restait pas moins que cette machine improvisée se démarquait des autres véhicule contemporains en raison de sa production importante et du bruit généré par son déplacement.

L'armement variait en fonction des disponibilités sur-le-champ, ce qui pouvait inclure des mitrailleuses, le canon ShVAK, des petites tourelles de T-26 modèle 1931, des canons de montagne 37 mm Model 15R ou des canons anti-char de 45 mm.

Histoire de la production
Durant le siège d'Odessa, 69 chars NI ont été produits au total. Ces derniers ont combattu contre l'Axe aux côtzs des forces de l'Armée rouge.

Utilisation en situation réelle
68 chars NI (donc tous sauf un) ont été capturés par des Roumains alliés de l'Axe à la fin du siège, dont 14 toujours en état au  novembre 1942.

Voir aussi

Chars de rôles, performances et époques comparables

 Le char néo-zélandais Bob Semple.
 Le char néo-zélandais Schofield.
 Le véhicule de combat improvisé KhTZ-16.
 L'automitrailleuse polonaise Kubus
 Le camion blindé britannique Bison.

Références

  (in Russian)
 Zaloga, Steven J., James Grandsen (1984). Soviet Tanks and Combat Vehicles of World War Two, p. 142. London: Arms and Armour Press. .

Liens externes

 Bronetraktory — Tracteurs de combat, partie 3 (en russe)
 http://www.tanks-encyclopedia.com/ww2/soviet/soviet_NI_Odessa_tank.php -.

Char soviétique de la Seconde Guerre mondiale

Char NI


Badespot  er en tv-spot i fire afsnit der blev vist efter børnetime i 1990'erne. Tv-spotten handler om en mand (Oliver Zahle) der for første gang skal ud og bade, men han kender ikke de 3 baderegler som er - bad aldrig alene - spørg en voksen om lov - kun til navlen.

Til sidst i udsendelserne, finde han dog ud af reglerne.

Tv-spotten er fra 1992 og er lavet af i samarbejde med DR og Rådet for Større Badesikkerhed.

Afsnit
 Badespot 1
 Badespot 2
 Badespot 3
 Badespot 4

Baderåd
 Du må aldrig bade alene
 Du må kun bade når du har fået lov
 Du må kun gå ud til navlen
 Bad altid sammen med andre
 Hold øje med hinanden
 Gå op af vandet når du begynder at fryse
 Fortæl hvem du skal bade sammen med
 Der skal være voksne med i vandet
 Bad kun fra de strande hvor der er livredder eller redningstrekant
 Bad aldrig alene og gå kun ud til navlen
 Svøm altid langs med stranden
 Husk kun en torsk svømmer langt ud

Referencer

Åbent vand-svømning
Badning
1992

Badespot


طائرة لوكهيد إيه سي-130 هي طائرة مسلحة ثقيلة موجهة للهجوم الأرضى. كانت شركة لوكهيد مارتن مسؤولة عن بناء هيكل الطائرة، بينما كانت شركة بوينغ تتولى تحويلها لطائرة مسلحة وتتولى الدعم أيضا. الطائرة هي تعديل لطائرة النقل سي-130 هيركوليز.

المستخدم الرئيسى للطائرة هي القوات الجوية الأمريكية, وهي مزودة إيه سي-130 بأربع محركات توربينية. تتسلح الطائرة برشاشة غاتلينغ (Gatling gun) عيار 20مم ومدافع هاوتزر عيار 105مم. يتكون طاقمها من 12 أو 13 عنصر منهم 5 ضباط (2 من الطيارين وملاح وضابط الحرب الإلكترونية وآخر لمكافحة النيران) والأفراد المجندين (مهندس طيران، ومشغلي الإلكترونيات والمدفعية الجوية).
 أستخدمت هذه الطائرة في فيلم حركة هو فيلم المتحولون الذي خرج في 2007. كما استخدمن الطائرة في لعبة فيديو اسمها كول أوف ديوتي 4: مودرن وورفير في عملية خاصة. وعادت في الإصدار التالي كول أوف ديوتي: مودرن وورفير 3 بما يسمى kill streak وينبغي لك قتل 11 شخص دون أن تموت لتحصل عليها (10 باستخدام بريك hard line

اقرأ أيضاً
 إيه سي-47 سبوكي
 فيرتشايلد إيه سي-119
 مدفع بوفورز 40 ملم

مراجع

طائرات بأربع محركات جرارة
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات عسكرية 1960–1969
طائرات لوكهيد
طائرات لوكهيد مارتن
طائرات هجومية أمريكية 1960–1969
لوكهيد سي-130 هيركوليز

تاريخ الولايات المتحدة العسكري خلال حرب فيتنام

عتاد حرب فيتنام العسكري
طائرات بأربعة محركات مروحية توربينية

لوكهيد إيه سي-130


Çufut Qale es un monumento nacional y fortín caraíta localizado en Crimea. Hoy en día, el castillo Çufut Qale se encuentra en su gran mayoría en ruinas. En el oeste, en una parte de la ciudad antigua, algunas zonas de la fortaleza se encuentran en estado de conservación, así como las ruinas de una mezquita y un mausoleo que fueron construidos en 1437 por la hija de Kan Toqtamish, Dschanyke-Chanym. También se pueden observar un par de sinagogas caraítas (llamado "Kenessen") y dos edificios de una finca. En la parte de la finca, se encuentra una exposición creada para informar sobre la cultura de los caraítas.

Véase también
 Caraísmo
 Kanato de Crimea
 Castillo
 Monumento

Galería

Notas

Referencias

Bibliografía
 Firkovich M. Y The ancient Karaim town Kale now called "Chufut Kale". - Vilna, 1907
 Крымскотатарско-русско-украинский словарь / Сост. С. М. Усеинов. — Симферополь: Тезис, 2008. — ISBN 978-966-470-005-1
 Меметов А. О так называемых «тюркских народах» Крыма. // Ученые записки Таврического национального университета им. В. И. Вернадского. Серия «Филология. Социальные коммуникации». Том 22 (61). № 3. 2009 г. С. 172—178.
 Енциклопедія українознавства. У 10-х т. / Гол. ред. Володимир Кубійович. — Париж; Нью-Йорк: Молоде Життя, 1954—1989.
 Гайко Г. , Білецький В. , Мікось Т., Хмура Я. Гірництво й підземні споруди в Україні та Польщі (нариси з історії). - Донецьк: УКЦентр, Донецьке відділення НТШ, "Редакція гірничої енциклопедії", 2009. - 296 с

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre la fortaleza

Tártaros de Crimea
Monumentos de Crimea
Antiguas capitales de Ucrania

Çufut Qale


Longfellow Creek is a stream in the Delridge district of West Seattle, in Seattle, Washington. It runs about 3.38 miles (5.4 km) from Roxhill Park north to the Duwamish West Waterway at Elliott Bay. The Duwamish called the creek "Smelt" (Lushootseed: t7áWee), denoting smelt fish (Hypomesus pretiosus). The creek was a traditional fishery dating back to the 14th century.

Longfellow Creek is one of the four largest in urban Seattle, 2,685 acres (1,087 ha). It flows north from the Roxhill Park neighborhood for several miles along the valley of the Delridge neighborhoods of West Seattle, turning east to reach the Duwamish Waterway via a 3,300 ft (1006 m) pipe beneath the Nucor plant (formerly Bethlehem Steel).

Salmon, absent for 60 years, began returning without intervention as soon as toxic input was ended and barriers were removed. Construction of a fish ladder at the north end of the West Seattle Golf Course will allow spawning salmon up along the fairways. Farther upstream the city has been enlarging and building more storm-detention ponds, recreation areas, and an outdoor-education center at Camp Long.

The creek emerges at the 10,000-year-old Roxhill Bog, south of the Westwood Village shopping center. Three acres of open upland, wetland and wooded space just east of Chief Sealth High School in Westwood is the first daylight of Longfellow Creek.

It has seen some plant and tree restoration since 1997.  After more than a decade of preparation by hundreds of neighborhood volunteers, a restoration and 4.2-mile (6.7-km) trail was completed in 2004.  Invasive vegetation is decreasing as native species retake hold. Blue herons and coyotes can be seen.

See also
 Daylighting (streams)
 Stream
 Water resources

Notes and references

== Further reading ==
 "Longfellow Creek: Community Web Site"
 "The Creek"
 Longfellow Creek Watershed Action Project
 Friends of Creeks and Urban Salmon
 Longfellow Creek, City of Seattle Urban Creeks Legacy

Landforms of Seattle
Rivers of Washington (state)
Subterranean rivers of the United States
Rivers of King County, Washington
West Seattle, Seattle

Longfellow Creek


تشيس كراوفورد  ممثل أمريكي من مواليد 18 يوليو 1985.

مواقع خارجية

مراجع

ممثلون من لوبوك (تكساس)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تشيلسي (مانهاتن)
أشخاص من لوبوك
عارضو أزياء أمريكيون
عارضو أزياء من تكساس
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من دالاس
ممثلون من ولاية تكساس
مواليد 1985
مواليد في لوبوك

تشيس كراوفورد


Norbert Lossau (* 24. August 1959 in Solingen) ist ein deutscher Wissenschaftsjournalist.

Werdegang
1979 begann er ein Studium der Physik an der Universität zu Köln. Von 1986 an war er als freier Wissenschaftsjournalist für Zeitungen, Zeitschriften und als Buchautor tätig. 1988 bis 1989 war er zudem Mitarbeiter der Wissenschaftsredaktion des WDR-Fernsehens. 1989 promovierte er an der Universität Köln im Bereich der Festkörperphysik.

Seit 1990 ist er Redakteur der Tageszeitung Die Welt, seit 1994 Leiter des dortigen Ressorts für Wissenschaft. Von 1994 bis 2003 war er Vorstandsmitglied der Wissenschafts-Pressekonferenz (WPK), von 1997 bis 2002 Dozent für Wissenschaftsjournalismus an der Humboldt-Universität zu Berlin.

2008 wurde er mit dem Kulturpreis der Eduard-Rhein-Stiftung ausgezeichnet. 2019 zeichnete ihn die Deutsche  Mathematiker-Vereinigung (DMV) mit dem Journalistenpreis für seinen Artikel über Gravitationswellen und die Physikerin Alessandra Buonanno aus, erschienen in der Die Welt am 2. Mai 2019. Am 13. November 2020 hat die Deutsche Physikalische Gesellschaft Norbert Lossau mit der Medaille für naturwissenschaftliche Publizistik ausgezeichnet. Die DPG würdigte ihn und Manfred Lindinger von der Frankfurter Allgemeinen Zeitung als "herausragende Wissenschaftsjournalisten, die seit Jahrzehnten auf höchstem Niveau die Entwicklungen in der Physik einem breiten Publikum nahebringen".

Veröffentlichungen

 Zwischenvalenz in ternären Europium-Pnictiden. Dissertation. Universität zu Köln, 1989
 Wenn Computer denken lernen. Neuronale Netzwerke. Ullstein, Frankfurt/Berlin 1992, ISBN 3-550-06802-6
 Röntgen. Eine Entdeckung verändert unser Leben. vgs, Köln 1995, ISBN 3-8025-1305-3
 Feuermondnacht, Thriller, Westkreuz-Verlag, Berlin 2021, ISBN 978-3-944836-53-9

Weblinks

 Interview mit Lossau auf ARD-alpha, August 2014, Video

Fußnoten

Journalist (Deutschland)
Wissenschaftsjournalist
Zeitungsjournalist
Sachbuchautor (Physik)
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Person (Die Welt)
Deutscher
Geboren 1959
Mann

Norbert Lossau (Wissenschaftsjournalist)