A temporada de tufões no Pacífico de 1977 foi uma das temporadas de tufões no Pacífico menos ativas já registradas, com apenas 19 tempestades tropicais se formando. Foi também a segunda de três temporadas de tufões conhecidas durante a era dos satélites (desde 1960) a não produzir uma Categoria Supertufão equivalente a 5, espremido entre as temporadas de 1974 e 2017. A primeira tempestade da temporada, a Tempestade Tropical Severa Patsy, formou-se em 23 de março e o último, o Tufão Mary, se dissipou em 2 de janeiro 1978. Com Mary abrangendo dois anos civis, tornou-se o quarto tufão a fazê-lo desde 1945. Desde então, outros dois tufões conseguiram esse feito.

O escopo deste artigo é limitado ao Oceano Pacífico, ao norte do equador e a oeste da Linha Internacional de Data. As tempestades que se formam a leste da linha de data e ao norte do equador são chamadas de furacões; veja a temporada de furacões de 1977 no Pacífico. As tempestades tropicais formadas em toda a bacia do Pacífico Ocidental receberam um nome do Joint Typhoon Warning Center. As depressões tropicais nesta bacia têm o sufixo "W" adicionado ao seu número. As depressões tropicais que entram ou se formam na área de responsabilidade das Filipinas recebem um nome da Administração de Serviços Atmosféricos, Geofísicos e Astronômicos das Filipinas ou PAGASA. Muitas vezes, isso pode resultar na mesma tempestade com dois nomes.

Resumo sazonal

Um total de 54 depressões tropicais foram reconhecidas pelas várias agências de alerta este ano no Pacífico Ocidental, das quais 20 se tornaram tempestades tropicais. Onze tempestades atingiram a intensidade do tufão, das quais três atingiram a força do supertufão.

Sistemas

Depressão Tropical Atring

Nomeado pela PAGASA.

Tempestade Tropical Severa Patsy

Patsy ficou longe da terra.

Depressão Tropical 02W (Bining)

2W teve vida curta.

Tempestade Tropical Severa Ruth (Kuring)

Ruth atingiu a China.

Depressão Tropical 04W (Daling)

4W atingiu o Sul da China.

Tufão Sarah (Elang)

Sarah atingiu a China.

Tufão Thelma (Goring)

Um distúrbio tropical a leste das Filipinas se transformou em uma depressão tropical em 21 de julho. Ele se moveu para o noroeste, tornando-se uma tempestade tropical mais tarde naquele dia e um tufão no dia 22. Depois de passar pelo norte de Lução e deixar cair fortes chuvas, Thelma virou para o norte, onde atingiu um pico de intensidade de 95 ventos de mph. O tufão atingiu o sul de Taiwan no dia 25, cruzou a ilha e se dissipou no sudeste da China no dia 26. Embora não seja uma tempestade particularmente forte, Thelma trouxe fortes rajadas de vento e chuva pesada, ceifando mais de 30 vidas e trazendo danos e destruição não vistos na ilha por mais de 80 anos.

Tufão Vera (Huling)

Apenas 6 dias depois que Thelma atingiu Taiwan, outro tufão estava se formando a leste. O Tufão Vera, que se desenvolveu em 28 de julho, atingiu o leste de Taiwan no dia 31 com . Ele continuou para o oeste e se dissipou no sudeste da China. A tempestade causou 25 mortes adicionais na ilha, com grandes quantidades de colheitas e danos materiais.

Tempestade Tropical Wanda

Wanda manteve-se no mar.

Tempestade Tropical Severa Amy (Ibiang)

Amy atingiu Taiwan.

Tempestade Tropical JMA Oito

Esta tempestade durou pouco.

Supertufão Babe (Miling)

Desenvolvendo-se como uma depressão tropical em 2 de setembro, Babe inicialmente rastreou oeste-noroeste à medida que se intensificava. Em 5 de setembro, uma mudança abrupta nas correntes de direção fez com que o sistema virasse para norte-noroeste. Nos dois dias seguintes, Babe se intensificou rapidamente, atingindo seu pico de intensidade no início de setembro. 8 com ventos de  e uma pressão barométrica de 905 mbar (hPa;  ). Não muito tempo depois de atingir essa força, outra mudança nos padrões de direção fez com que o tufão executasse um arco prolongado no sentido anti-horário, fazendo com que seguisse pelas Ilhas Ryukyu, pois interagia com uma baixa pressão proveniente da Península Coreana. Durante esse período, o sistema enfraqueceu gradualmente e, por fim, atingiu a costa perto de Xangai, na China, em setembro. 11 como um tufão mínimo antes de se dissipar no interior no dia seguinte.

Passando pelas ilhas Ryukyu como um poderoso tufão, Babe causou danos consideráveis na região. mais de 1.000 casas foram destruídas e cerca de 7.000 mais foram danificados ou inundados. Uma pessoa foi morta em Amami Ōshima e 77 outros ficaram feridos em todo o país. As perdas totais atingiram ¥ 6,1 bilhões (US$ 23 milhão). Offshore, mais de 100 emnbsp;inbarcações foram afetadas pela tempestade, incluindo um cargueiro panamenho onde 13 pessoas perderam suas vidas. Na China, mais de 24.000 casas foram destruídas e nove pessoas morreram.

Tempestade Tropical Carla (Luming)

Carla atingiu o Vietname.

Tufão Dinah (Openg)

O vale das monções gerou uma tempestade tropical em 14 de setembro a nordeste do norte das Filipinas. O tufão anterior trouxe o vale mais para o norte, daí a latitude incomumente alta para uma tempestade de monção. A forte alta pressão a noroeste de Dinah forçou a tempestade a sudoeste, onde cruzou o norte de Lução nos dias 15 e 16. As fracas correntes de direção no Mar da China Meridional permitiram que Dinah flutuasse, primeiro para o nordeste e depois de volta para o oeste-sudoeste. Condições geralmente favoráveis permitiram que Dinah atingisse a força do tufão no dia 19, mas uma tempestade tropical em desenvolvimento a nordeste o enfraqueceu. A construção da cordilheira subtropical forçou Dinah para o sudoeste, onde atingiu o sul do Vietnã no dia 23 como uma depressão tropical. Os remanescentes viraram para o norte, cruzaram o Golfo de Tonkin e se dissiparam sobre a China no dia 27.

Dinah trouxe fortes chuvas e inundações para Lução que mataram 54 pessoas e deixou 11 outros desaparecidos.

Depressão Tropical Narsing

A depressão durou dois dias.

Tempestade Tropical Severa Emma

Emma se recuperou do Japão.

Tempestade Tropical Severa Freda (Pining)

A Tempestade Tropical Freda atingiu Hong Kong matando uma pessoa.

Tufão Gilda

Gilda voltou do Japão.

Tempestade Tropical JMA Quinze

Existiu bem longe do Japão.

Depressão Tropical Rubing

A depressão durou pouco.

Tempestade Tropical Harriet (Saling)

Harriet manteve-se no mar.

Tufão Ivy

Ivy também manteve-se no mar.

Tufão Jean

O Tufão Jean foi uma depressão tropical. Rapidamente se tornou uma tempestade tropical e, em 31 de outubro, tornou-se um tufão.

Depressão Tropical Tasing

Esta depressão durou pouco.

Tufão Kim (Unding)

Tufão Kim era um supertufão de  que atingiu o norte das Filipinas em 13 de novembro. As fortes chuvas do tufão causaram inundações repentinas que deixaram 55 mortos com danos generalizados. Outras 47 pessoas morreram quando os andares superiores de um hotel pegaram fogo durante a tempestade.

Tufão Lucy (Walding)

Lucy voltou das Filipinas.

Tufão Mary (Yeyeng)

Mary mudou-se para as Ilhas Marshall.

Nomes das tempestades
Os ciclones tropicais do Pacífico Norte foram nomeados pelo Joint Typhoon Warning Center. A primeira tempestade de 1977 foi batizada de Patsy e a última foi batizada de Mary.

Filipinas

A Administração de Serviços Atmosféricos, Geofísicos e Astronômicos filipinos usa seu próprio esquema de nomenclatura para ciclones tropicais em sua área de responsabilidade. A PAGASA atribui nomes às depressões tropicais que se formam dentro de sua área de responsabilidade e a qualquer ciclone tropical que possa se mover para dentro de sua área de responsabilidade. Caso a lista de nomes para um determinado ano se revele insuficiente, os nomes são retirados de uma lista auxiliar, os primeiros 6 dos quais são publicados todos os anos antes do início da temporada. Os nomes não retirados desta lista serão usados novamente na temporada de 1981. Esta é a mesma lista usada na temporada de 1973. A PAGASA usa seu próprio esquema de nomenclatura que começa no alfabeto filipino, com nomes femininos filipinos terminando com "ng" (A, B, K, D, etc. ). Os nomes que não foram atribuídos/vão ser usados são marcados em .

Aposentadoria
Devido aos seus impactos nas Filipinas, o PAGASA posteriormente aposentou o nome Unding e foi substituído por Unsing na temporada de 1981. No entanto, o nome Unding viria a ser reutilizado na temporada de 2004, apenas para ser novamente aposentado pelo PAGASA devido aos seus efeitos em Lução.

Efeitos sazonais
Esta tabela listará todas as tempestades que se desenvolveram no noroeste do Oceano Pacífico a oeste da Linha Internacional de Data e ao norte do equador durante 1977. Incluirá sua intensidade, duração, nome, áreas afetadas, mortes, pessoas desaparecidas (entre parênteses) e totais de danos. Os valores de classificação e intensidade serão baseados em estimativas realizadas pela JMA. Todos os números de danos serão em 1977 USD. Danos e mortes de uma tempestade incluirão quando a tempestade foi uma onda precursora ou uma baixa extratropical.

|-
|Atring ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Desconhecido ||  Nenhum ||
|-
|Patsy ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Marshall Islands ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|02W (Bining) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Ruth (Kuring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China, Taiwan ||  Desconhecido ||  Desconhecido ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|04W (Daling) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || China meridional ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Sarah (Elang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Palau, Filipinas, China meridional, Vietname ||  Desconhecido ||  Desconhecido ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Thelma (Goring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Taiwan, China ||  Desconhecido ||  ||
|-
|Vera (Huling) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Ryukyu, Taiwan, China ||  Desconhecido ||  ||
|-
|Wanda ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Amy (Ibiang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Taiwan, Ilhas Ryukyu, Japão ||  Desconhecido ||  Desconhecido ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Ryukyu ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Eight ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Carla (Luming) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Vietnam, Laos ||  Desconhecido ||  Nenhum ||
|-
|Babe (Miling) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas, Ilhas Ryukyu, China Oriental || $ ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Dinah (Openg) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Vietnam, Laos, Camboja ||  Desconhecido ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Emma ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas, Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Narsing ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Freda (Pining) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional ||  Nenhum ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Ryukyu ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Gilda ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nonr ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Fifteen ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Rubing ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Harriet (Saling) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Ivy ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Jean ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Tasing ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Desconhecido ||  Desconhecido ||
|-
|Kim (Unding) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas, Filipinas ||  Desconhecido ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Lucy (Walding) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas ||  Nenhum ||  Nenhum ||
|-
|Mary (Yeyeng) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marshall, Ilhas Carolinas, Filipinas ||  Desconhecido ||  Desconhecido ||
|-

Ver também

 Temporada de furacões no Pacífico de 1977
 Temporada de furacões no oceano Atlântico de 1977
 Temporada de ciclones no Índico Norte de 1977
 Ciclone na região da Austrália: 1976–77 1978–79
 Temporadas no Pacífico Sul: 1976–77 1978–79
 Temporada no Oceano Índico Sudoeste: 1976–77 1978–79

Referências

Ligações externas

1977
1977
1977 WPAC

Temporada de tufões no Pacífico de 1977


Thor er en tegneserie skabt af Stan Lee, manden bag Marvel universet samt Larry Lieber og Jack Kirby. Den blev udgivet første gang i Journey into Mystery vol. 1, #83, aug. 1962, og i Danmark i 1973.

Thor er en amerikansk superhelt, baseret delvist på den nordiske mytologi, som dels har optrådt flere gange i sin egen serie, dels været et fremtrædende medlem af superhelte-gruppen Avengers.

Fortællingen om guden Thor i Marvels univers tager sin begyndelse, da den halte læge Dr. Donald Blake under et ophold i Norge får forvildet sig ind i en hule. Her finder han en gammel stav af træ som, da han slår den imod klipperne, forvandler ham til guden Thor fra den nordiske mytologi.

I sine eventyr kæmper Thor både mod skurke inspireret af den nordiske mytologi og mod skurke som kun hører til i Marvels univers. En lang række af de tidlige historier handler desuden om hvordan Dr. Blake kan holde sin hemmelige identitet skjult for sin sygeplejerske Jane Foster. En yderligere komplikation for ham er, at mens han er forelsket i Jane, er Jane forelsket i Thor.

Amerikaniseret nordisk mytologi
For at passe Thor og de øvrige nordiske guder ind i Marvel-universet, har Marvel været nødt til at tilpasse mytologien en smule. Et af de mere grelle eksempler er den første genfortælling af Balders død, som i Marvel-udgaven ender med at Balder overlever, hvilket så er heldigt for seriens videre forløb, da Balders død ville være en af forløberne for Ragnarok og dermed de nordiske guders undergang.

Selve Thors fremtoning minder også mere om en person der er trådt ud af en Wagner-opera fra 1930'erne og som sådan har han meget lidt til fælles med den version som kendes fra den danske tegneserie Valhalla.

Danske udgivelser
Thor udkom første gang på dansk i perioden 1973-74 som Thor den mægtige på Williams Forlag. I nyere tid er der blevet udgivet flere enkelthæfter med Thor på Egmont Serieforlaget, blandt andet Mega Marvel #23 som indeholder Thor 1-7 og #29 som indeholder Thor 9-12 og Thor Annual 1999. I trade paperback format er også udkommet historien Loke.

Thors genkomst
Thor har i en periode været ude af Marvel-universet. Sammen med de øvrige guder forsvandt han i forbindelse med Ragnarok. I forbindelse med optakten til historien Civil War, dukker Thors hammer imidlertid op igen på Jorden og han ses kortvarigt i Spider-Man #370. Handlingen i #371 afslører dog, at der er tale om en klon udviklet af pro-registrerings sidens videnskabsmænd, Tony Stark, Reed Richards og Hank Pym. Denne klonede udgave af Thor omtales i nogen sammenhænge som Clor, en sammentrækning af det engelske ord clone som betyder klon og navnet Thor. En ny serie som skal relancere Thor i Marvel-universet startede i efteråret 2007.

Filmatisering

Thor optræder i begge de animerede Ultimate Avengers film. Thor har været en af den række selvfinancierede film som Marvel Studios har produceret-. Der var film baseret på tegneserierne Iron Man, Thor og Captain America, som ledede frem til en film med Avengers.

Som instruktør på filmen har Marvel skrevet kontrakt med den berømte Shakespeare fortolker Kenneth Brannagh, mens Chris Hemsworth som tidligere havde arbejdet med Joss Whedon og medvirket i genoplivningen af Star Trek, spillede rollen som Thor. Senere, ved Thor: Ragnarok, tog Taika Watiti instruktørposten.

Film med Thor

 Ultimate Avengers (2006) - Sune Svanekier (stemme)
 Ultimate Avengers 2 (2007) - Sune Svanekier (stemme)
 Next Avengers: Morgendagens Helte (2008) - Sune Svanekier (stemme)
 Hulk Vs. (2009) - Sune Svanekier (stemme)
 Thor (2011) - Chris Hemsworth
 The Avengers (2012) - Chris Hemsworth
 Thor: The Dark World (2013) - Chris Hemsworth
 Avengers: Age of Ultron (2015) - Chris Hemsworth
 Thor: Ragnarok (2017) - Chris Hemsworth
 Avengers: Infinity War (2018) - Chris Hemsworth
 Avengers: Endgame (2019) - Chris Hemsworth
 Thor: Love and Thunder (2021) - Chris Hemsworth/Natalie Portman

Eksterne henvisninger
  hos marvel.com
 Thor (Marvel Comics) på comicwiki.dk, hentet 10. juli 2015
 marveldirectory.com

Superhelte
Thor (Marvel Comics)

Thor (tegneserie)


Alman Telsi Tüylü Puanteri, postu dışında her yönüyle Alman Kısa Tüylü Puanterine benzeyen köpek ırkı.

Alman Telsi Tüylü Puanterinin postu iki tabakalıdır: Yumuşak, sık alt tabaka, düz sert ve telsi tüylerden oluşan üst tabaka, Almanya'da 19. yüzyıl'ın ikinci yarısında, Alman Kısa Tüylü Puanteri ile birkaç cinsin melezleştirilmesiyle elde edilmiştir.

Galeri

Dış bağlantılar
Alman Telsi Tüylü Puanteri Irk Bilgisi

Av köpekleri
Puanterler

Telsi tüylü Alman puanteri


An Thelymitra ixioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Thelymitra ixioides in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thelymitra

Thelymitra ixioides


Dogg Food is the debut studio album by American hip hop duo Tha Dogg Pound, released on October 31, 1995. The album features guest appearances from Snoop Dogg, Nate Dogg, Michel'le, The Lady of Rage, Tray Deee, and Mr. Malik. Two singles were released from the album: "Let's Play House" (featuring Michel'le and Nate Dogg) and "New York, New York" (featuring Snoop Doggy Dogg).

It peaked at #1 on the Billboard 200 chart on November 18, 1995. The album sold 278,000 copies in its first week. It is one of the last high-selling and critically acclaimed releases from the label, preceding only Tha Doggfather and Tupac's releases as an anticipated album, and is the last to be "officially" produced under the G-funk era of hip-hop, with Death Row Records' future releases diverging from the style. Though Dr. Dre was Death Row's top producer, the album was mostly produced by Daz Dillinger, while Dre mixed the album. Dogg Food led the way for Daz to become the top in-house producer for Death Row until his departure in the late 1990s.

The video for the first single, "New York, New York", caused some controversy when Snoop appeared in it kicking down buildings throughout New York. The trailer of Tha Dogg Pound was shot at during the process of making the "New York, New York" video although no one was injured. The song is one of three tracks on the album not produced by Daz, as DJ Pooh provided the beat.

Background
Its controversial lyrics were the subject of shareholder protest. The album was supposed to be released in July 1995, but as a result of the controversy from Time Warner, the release was delayed by three months.

Critical reception
The Encyclopedia of Popular Music wrote that the album "revealed a comparative deftness of touch and a penchant for self-parody largely lacking in [the group's] more esteemed colleagues." The Washington Post opined that Tha Dogg Pound's "variation on what has become a stale formula is less sample-driven than most gangsta funk; instead, it focuses on the formidable verbal flow and rhyme skills of Daz and Kurupt." The Baltimore Sun wrote that "the music here sounds wonderfully fresh, from the growling synth-bass of 'Smooth' to the dreamy, slightly tropical pulse of 'Big Pimpin' 2'." Trouser Press called the album "a low-key, unambitious and only mildly imaginative replay of Doggystyle, rolling over familiar G-funk terrain with the same minimum of venom and violence."

Commercial performance
Dogg Food peaked at #1 on both the US Billboard 200 and the US Top R&B/Hip-Hop Albums charts, selling 278,000 copies in its first week (the week ending on November 5, 1995). The album was certified 2× platinum on January 5, 1996.

Track listing

Notes
"Dogg Pound Gangstaz" features vocals by Snoop Dogg and Big Pimpin
"Respect" features vocals by Nancy Fletcher, Big Pimpin, and Prince Ital Joe with additional vocals by Dr. Dre
"New York, New York" features vocals by Snoop Dogg
"Smooth" features vocals by Val Young, Kevin 'Slow Jammin' James, and Ricky Harris
"Cyco-Lic-No (Bitch Azz Niggaz)" features vocals by Snoop Dogg
"Ridin', Slipin' and Slidin" features vocals by Mz. South 'Sentral and background vocals by Kevin 'K.V.' Varnado
"Big Pimpin 2" features vocals by Big Pimpin and additional vocals by Dr. Dre
"Let's Play House" features vocals by Nate Dogg and additional vocals by Dr. Dre and Snoop Dogg
"I Don't Like to Dream About Gettin Paid" features additional vocals by Stacey Smallie and Rochelle Wright
"If We All Fucc" features vocals by Snoop Dogg
"Some Bomb Azz Pussy" features vocals by Snoop Dogg, Big C-Style, and Joe Cool
"A Doggz Day Afternoon" features vocals by Nate Dogg and Snoop Dogg

Sample credits
"Intro" samples "The Shalimar" by The Last Poets
"Dogg Pound Gangstaz" samples "No Where 2 Hide" by DJ Pooh feat. Threat & Val Young
"Respect" interpolates "Afro Puffs (extended remix)" by The Lady of Rage feat. Dr. Dre & Snoop Dogg and "Flash Light" by Parliament
"New York, New York" samples "You're a Customer" by EPMD, "I Can't Dance" by Genesis and interpolates "New York, New York" by Grandmaster Flash & the Furious Five
"Smooth" samples "Batterram" by Toddy Tee, "Tha Shiznit" by Snoop Dogg, and interpolates "La Di Da Di" by Doug E. Fresh and Slick Rick
"Cyco-Lic-No (Bitch Azz Niggaz)" interpolates "Aqua Boogie (A Psychoalphadiscobetabioaquadoloop)" by Parliament
"Big Pimpin' 2" samples "Big Pimpin'" by Tha Dogg Pound
"I Don't Like to Dream About Gettin' Paid" samples "Love Will Find a Way" by Lionel Richie and interpolates Paid in Full by Eric B. & Rakim

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

See also
1995 in music
List of albums
List of number-one albums of 1995 (U.S.)
List of number-one R&B albums of 1995 (U.S.)

References

External links
[ Billboard]
MusicMatch
Music Video Database

1995 debut albums
Tha Dogg Pound albums
Death Row Records albums
Albums produced by DJ Pooh
Albums produced by Daz Dillinger
Gangsta rap albums by American artists
G-funk albums

Dogg Food


Oeltermann ist der Familienname folgender Personen:

 August Oeltermann (1836–1902), Jurist und Geheimer Oberfinanzrat
 Till Oeltermann (* 1978), deutscher Basketballspieler
Oeltermann steht für:

 Ältermann, gewählter Vorsitzender einer Gemeinschaft von Gleichrangigen

Oeltermann


Kosmos 2236, ruski navigacijski satelit iz programa Kosmos.  Vrste je GLONASS (Uragan br. 57L).
Lansiran je 17. veljače 1993. godine u 20:09 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratama) u Kazahstanu. Lansiran je u srednju orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K82K, razgonski blok DM-2, a s lansirne rampe (startnog kompleksa br. 81L). Orbita mu je 19.096 km u perigeju i 19.163 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,85°. Spacetrackov kataloški broj je 22514. COSPARova oznaka je 1993-010-C. Zemlju je obilazio u 675,71 minutu. Pri lansiranju bio je mase 1400 kg, nazivne snage 1600 W.

GLONASS je izvorno osnovan radi lociranja sovjetskih civilnih zrakoplova, trgovačkih i ribarskih plovila. Signale su mu također koristili brojni američki prijamnici sustava GPS kao dopunu i osiguranje (backup). Sustav je imao 21 satelit u trima orbitnim ravninama, s trima backupima na orbiti. Svaki satelit imao je identifikacijski broj u utoru, koji je određivao njegovu orbitnu ravninu (1-8, 9-16, 17-24) i smještaj na ravnini. Bilo je 120 stupnjeva između svake od triju orbitnih ravnina, i 45 stupnjeva među satelitima unutar iste orbitne ravnine. Orbite su bile ugrubo kružne s nagibom od oko 64,8 stupnjeva, poluosi od 25.440 km te periodom od 11h 15m 44s.

Svaka svemirska letjelica iz ovog programa bila je troosovinski stabilizirana, mase oko 1.400 kg, nešto više od 1.250 kg izvornog modela. Promjer i visina satelitskog busa bila je oko 2,4 metra i 3,7 metara respektivno, s mrežom solarnih panela od 7,2 metra za stvaranje električne struje kapaciteta od 1,6 kW na početku rada. Krmena teretna struktura udomila je 12 primarnih antena za prijenose u pojasu L. Laserski kutno-kockasti reflektori bili su na satelitu radi pomoći u preciznom određenju orbite i geodetskih istraživanja.

Lansirana su tri satelita u paketu. Dio dijelova otpao je tijekom misije, blok, prehodnik i sl. Vratili su se u atmosferu iz niske orbite, a blok je još u srednjoj orbiti. Glavni satelit je u orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1993 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2236


Assassin, 2001 yılında tekrar toplanan eski bir Alman Thrash Metal topluluğudur. 1987 tarihli albümü "The Upcoming Terror" ile ismini duyurmuştur. Hemen ardından 1988'de yayınlanan "Interstellar Experience", grubu kült statüsüne taşımıştır. Albümün ardından dağılan topluluk 2001 yılında tekrar toplanmıştır.

Alman thrash metal grupları
1983'te kurulan müzik grupları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Assassin


An Epiblastus torricellensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Epiblastus torricellensis in nahilalakip ha genus nga Epiblastus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epiblastus

Epiblastus torricellensis


"Famine, Affluence, and Morality" is an essay written by Peter Singer in 1971 and published in Philosophy & Public Affairs in 1972. It argues that affluent persons are morally obligated to donate far more resources to humanitarian causes than is considered normal in Western cultures. The essay was inspired by the starvation of Bangladesh Liberation War refugees, and uses their situation as an example, although Singer's argument is general in scope and not limited to the example of Bangladesh. The essay is anthologized widely as an example of Western ethical thinking.

Summary
One of the core arguments of this essay is that, if one can use one's wealth to reduce suffering—for example, by aiding famine-relief efforts—without any significant reduction in the well-being of oneself or others, it is immoral not to do so. Singer introduces the "drowning child" argument or drowning child analogy: According to Singer, inaction is clearly immoral if a child is drowning in a shallow pond and someone can save it but chooses not to; nor does placing greater geographical distance between the person in need and the potential helper reduce the latter's moral obligations:

It makes no moral difference whether the person I can help is a neighbor's child ten yards away from me or a Bengali whose name I shall never know, ten thousand miles away. ... The moral point of view requires us to look beyond the interests of our own society. Previously, ... this may hardly have been feasible, but it is quite feasible now. From the moral point of view, the prevention of the starvation of millions of people outside our society must be considered at least as pressing as the upholding of property norms within our society.

The affluent, says Singer, are consistently guilty of failing to recognize this, having large amounts of surplus wealth that they do not use to aid humanitarian projects in developing nations.

Here is the thrust of Singer's argument:

"Suffering and death from lack of food, shelter and medical care are bad".
"If it is in our power to prevent something bad from happening, without thereby sacrificing anything of comparable moral importance, then we ought, morally, to do it".
"It makes no moral difference whether the person I can help is a neighbor's child ten yards from me or a Bengali whose name I shall never know, ten thousand miles away".
"The principle makes no distinction between cases in which I am the only person who could possibly do anything and cases in which I am just one among millions in the same position".

Reception and criticism
Philosopher Gilbert Harman considered "Famine, Affluence, and Morality" to be one of the most famous articles in ethics. In 1981, philosopher James Rachels said of the article: "one felt intellectual interest in the argument, but also guilt for not having contributed more money to relieve starvation".

A common criticism of Singer's essay is the demandingness objection. For example, the "supposed obligation" of Singer's essay has been criticised by John Arthur in 1982, by John Kekes in 2002, and by Kwame Anthony Appiah in 2006, and Singer's claim of a straight path from commonsense morality to great giving has also been disputed.

Singer's article inspired the writing of Peter Unger's 1996 book Living High and Letting Die.

Philosopher William MacAskill was influenced by the essay, which he encountered in an undergraduate seminar; MacAskill later went on to be a founder of the effective altruism movement. In 2015, The New Republic noted the influence of Singer's essay on effective altruism.

The "drowning child" analogy informs the title of the 2015 book Strangers Drowning by Larissa MacFarquhar, which documents the lives of various extreme altruists, some of whom were influenced by Singer's essay.

In a review for the Financial Times upon the release of the 2016 book version of Singer's essay, Daniel Ben-Ami argued that the key to eradicating poverty lies not only in charitable efforts but also in fostering a sense of agency among the impoverished. He gave the example of how China lifted millions out of poverty by transforming its economy, rather than being dependent on western aid and sympathy. He argued that people who wish to aid famine relief or poverty alleviation should have the freedom to do so. However, it is important to avoid perceiving the impoverished as mere passive beneficiaries of Western charity. Such a perspective should be resisted, as it overlooks their agency and potential to contribute actively to their own betterment.

Quotations

"[N]either our distance from a preventable evil nor the number of other people who, in respect to that evil, are in the same situation as we are, lessens our obligation to mitigate or prevent that evil."
 "[I]f it is in our power to prevent something bad from happening, without thereby sacrificing anything of comparable moral importance, we ought, morally, to do it." This, according to Singer, is a qualified reassertion of the principle that governs his argument.
 "People do not feel in any way ashamed or guilty about spending money on new clothes or a new car instead of giving it to famine relief. (Indeed, the alternative does not occur to them.) This way of looking at the matter cannot be justified. When we buy new clothes not to keep ourselves warm but to look 'well-dressed' we are not providing for any important need."

See also
 Bangladesh famine of 1974
 Lockean proviso
 Doing Good Better by William MacAskill, 2015
 The Life You Can Save by Peter Singer, 2009

Notes

References

  With a foreword by Bill and Melinda Gates and a new preface and two extra essays by Singer.

External links
 Famine, Affluence and Morality essay

Philosophy essays
1971 essays
Essays about effective altruism
Works originally published in American magazines
Peter Singer

Famine, Affluence, and Morality


الاتحاد الشمالي لجوازات السفر تأسس سنة 1954و أصبح نافذا منذ 1 مايو 1958 يسمح لسكان الدول الشمالية (أوروبا) (الدنمارك وجزر فارو منذ 1966 والسويد والنرويج وفنلندا وآيسلندا مند 24 شتنبر 1965 لكن بدون جرينلاند وسفالبارد وجزر أخرى) بالتنقل داخل حدود بلدانهم بحرية تامة بدون جواز سفر. وأيضا يمكن لمواطني دول أخرى التنقل وسط الدول الشمالية بدون التحقق من جواز السفر لكن يجب أن تكون معهم وثيقة هوية.
مند 1996 دخلت هده الدول اتفاقية شينجن التي تتضمن 30 دولة في أوروبا (تم إلغاء نقاط المراقبة على طول الحدود ويكفي حمل وثيقة هوية تشير إلى جنسية الحامل الهوية).
مند 25 ماي 2001 تطبق اتفاقية شينجن داخل الدول الخمسة عدا جزر فارو. ما يميز الاتحاد الشمالي لجوازات السفر عن اتفاقية شينجن هو أن مواطني الدول الخمسة يستطيعون التنقل من دولة لأخرى والسكن أو الإقامة أو حتى التجنس دون أي تعقيدات.

مراجع

إسكندنافيا
تأسيسات سنة 1954
تأسيسات سنة 1954 في أوروبا
حدود
دول الشمال
سياسة أوروبا
سياسة دول الشمال

الاتحاد الشمالي لجوازات السفر


Zachary Burr Abel (* 4. September 1980 in Middletown, Indiana) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Zachary Abel wurde im September 1980 in Middletown im US-Bundesstaat Indiana geboren und wuchs dort auch auf. Danach studierte er Finance und International Business an der Washington University in St. Louis.

Er begann seine Karriere 2007 in einer Episode von der beliebten Krimiserie CSI: Vegas. Danach erhielt er eine Hauptrolle in der Webserie My Alibi als Jonah Madigen. 2009 war er als Max Enriquez in einem mehrteiligen Handlungsbogen von The Secret Life of the American Teenager zu sehen. Danach folgten Gastauftritte in The Big Bang Theory und 90210. Außerdem spielte er 2009 in dem Horrorfilm Forget Me Not mit.

Sein Durchbruch als Schauspieler gelang ihm mit der Rolle des Carter Anderson in der ABC-Family-Jugendserie Make It or Break It, die er seit 2009 verkörperte. Dafür bekam er bei den Teen Choice Awards 2010 eine Nominierung als Bester männlicher Schauspieler in einer Sommerfernsehserie, die er jedoch an Ian Harding verlor. Im Jahr 2011 absolvierte er Gastauftritte in The Secret Circle und Awkward – Mein sogenanntes Leben.

Im April 2012 bekam Abel die männliche Hauptrolle des Mitchell Taylor in der Pilotfolge Shelter des Senders The CW, die von J. J. Abrams und Mark Schwahn erdacht wurde.

Filmografie
 2007: CSI: Vegas (CSI: Crime Scene Investigation, Fernsehserie, Episode 8x07)
 2008: My Alibi (Webserie)
 2009: The Secret Life of the American Teenager (Fernsehserie, vier Episoden)
 2009: Forget Me Not
 2009: The Big Bang Theory (Fernsehserie, Episode 3x06)
 2009–2011: Make It or Break It (Fernsehserie)
 2010: 90210 (Fernsehserie, Episode 3x10)
 2010: Night Club
 2011: Awkward – Mein sogenanntes Leben (Awkward., Fernsehserie, zwei Episoden)
 2011: The Secret Circle (Fernsehserie, zwei Episoden)
 2012: The One 'N Done (Fernsehserie, eine Episode)

Auszeichnungen und Nominierungen
 Teen Choice Awards
 2010 nominiert: Choice Summer TV Star: Male für Make It or Break It

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1980
Mann

Zachary Abel


نادي النجم الأحمر لكرة القدم (بالفرنسية: Red Star Football Club؛ واختصارًا Red Star FC) نادي كرة قدم فرنسي ينشط في دوري الدرجة الثالثة الفرنسي. تأسس عام 1897 في العاصمة الفرنسية باريس ويقع مقره في بلدية سانت-وان-سير-سين الواقعة بسين سان دوني منذ 1909.

شهد النادي تغييرات جذرية كبيرة عبر تاريخه، حيث غُير اسمه مرات عديدة، واندمج مع عديد الأندية، أبرزهم نادي لويمبيك عام 1926 الذي كان غريمه التقليدي آنذاك والذي ورث ألوانه الخضراء، حيث كان يلعب قبل ذلك بقميص مخطط بالأزرق والأبيض. واندمج بعد ذلك مع أندية من بلدية اسنت-وان-سير-سين بعد الحرب العالمية الثانية.

تأسس النادي على يد جول ريميه الذي ترأس لاحقًا الاتحاد الفرنسي لكرة القدم ثم الاتحاد الدولي لكرة القدم (فيفا). يقيم النادي مبارياته على أرضه في ملعب باريس الواقع بسانت-وان، والأشهر باسم ملعب باور، وذلك منذ عام 1909. تُوج النادي بكأس فرنسا في خمس مناسبات ما بين عامي 1921 و1942 فارضًا بذلك نفسه كأحد أبرز النوادي الباريسية والفرنسية في فترة ما بين الحربين.

بدأت نتائج النادي تتذبذب بعد استحداث الاحترافية في فرنسا عام 1932. انضم النادي إلى البطولة الاحترافية الوطنية الجديدة ونقل مقره الباريسي في الدائرة السابعة في باريس بشكل نهائي إلى ملعب سانت-وان. وبعد اندماجٍ لم يدم طويلًا مع نادي فرنسا الباريسي في نهاية الأربعينيات، ظل النادي يتأرجح ما بين الدرجة الأولى والثانية حتى عام 1978 الذي حتَّم عليه فيه الإفلاس الرجوعَ إلى البطولة الإقليمية.

صعد النجم الأحمر مجددًا إلى دوري الدرجة الثانية في عام 1982 وأصبح رسميًّا ناديًّا احترافيًّا في عام 1992. وفي وقت كانت فيه إدارة النادي تمني النفس باتخاذ ملعب فرنسا أرضًا للنادي، بدأ مستوى أدائه مع بداية عقد 2000 يهبط هبوطًا ملحوظًا إلى أن انتهى به المطاف بالنزول مرة أخرى إلى الدرجة الإقليمية في عام 2003. ومنذ ذلك الوقت، بدأ النادي بصعود هرم كرة القدم الفرنسية تدريجيًّا إلى أن أدرك دوري الدرجة الثالثة الفرنسي في عام 2011، ثم بلغ دوري الدرجة الثانية في عام 2015.

تاريخ النادي

النجم الأحمر تحت قيادة جول ريميه (1897-1910)
عرفت فرنسا في تسعينيات القرن التاسع عشر اهتمامًا شعبيًّا كبيرًا وغيرَ مسبوق بالرياضة، التي نُظر إليها على أنها فرصة لتربية الشباب. ومن بين الرياضات التي اشتهرت في تلك الآونة، كانت رياضة كرة القدم تبدأ في الإعلان عن نفسها. وأسس اتحاد الجمعيات الفرنسية للرياضة والرياضيين في عام 1894 بطولةَ فرنسا لكرة القدم (1894 – 1914) التي كانت محصورة في بدايتها على النوادي الباريسية.

نشأ بالدائرة السابعة بباريس نادي غرو-كايو الرياضي ذو الصلة بالراديكاليين الاشتراكيين. فقرر الشاب جول ريميه وشقيق زوجته جان دو بيساك وجورج ديلافين، الذين لديهم مساع سياسية بالمنطقة، الرد على هذا التأسيس. فأسسوا بالتعاون مع معارف آخرين من بينهم شارل دو سانت-سير العضو السابق في نادي راسينغ دو فرانس، وإرنيست ويبير أحد مؤسسي النادي الفرنسي الذي كان أول ناد باريسي يديره فرنسيون، بالإضافة إلى موديست ريميه الأخ الأصغر لجول، بتاريخ 12 فبراير 1897، ناديهم متعدد الرياضات الذي سموه نادي النجم الأحمر الفرنسي. واختاروا المقهى الذي عقد فيه الاجتماع، بسترو فييرمي، الواقع عند تقاطع شارعي بوردوني وغرني، مقرًّا للنادي. وعُين موديست سكرتيرًا وجان دو بيساك رئيسًا للنادي. وخلفه جول بعد مدة قصيرة.

كانت بالنادي فروع لرياضات مختلفة إلى جانب كرة القدم، أبرزها ألعاب القوى وركوب الدراجات والمسايفة والمصارعة والرغبي. وقدم ملفه لاتحاد الجمعيات الفرنسية للرياضة والرياضيين بتاريخ 12 مارس 1897. وكان لزامًا على أعضاء النادي، الذي كان يقرب عددهم المائة عضو بعد استيعاب النجم الأحمر لنادٍ آخر هو اتحاد الضفة اليسارية، دفعُ فرنك فرنسي واحد كل شهر. سعى النادي إلى الوفاء بقيم مؤسسيه الإنسانية والمسيحية ففتح أبوابه أمام الشباب القادمين من عائلات فقيرة. كان قادة النادي متأثرين بحركة لو سيون السياسية التي أسسها مارك سانجيير والتي تهدف إلى تقريب الكاثوليكية من الجمهورية وذلك عن طريق منح العمال حركة بديلة عن الحركات اليسارية المادية والمعادية لرجال الدين.

كان ما يشد اهتمام جول ريميه في الرياضة هو أساسًا مميزاتها التربوية، وكان خارجَها مولعًا بالفنون متيمًا بها. ففتح قسمًا أدبيًّا وفنيًّا هدفه تعريف المنتسبين برياضات ألعاب القوى. فتميز النجم الأحمر بنجاحه منطقع النظير في ذلك الوقت في رياضات ركوب الدراجات وألعاب القوى، والتي كانت الرياضات الأبرز والأهم في تلك الحقبة. فسطع نجم رياضيين تابعين للنجم الأحمر كان من أبرزهم الدراج الفرنسي إميل جورجيت الذي فاز بمراحل عديدة من طواف فرنسا في عقد 1900 وكان أول من يفوز في مرتفع كول دو غاليبيه وذلك في عام 1911، وجورج كليمان الذي شارك في سباق الـ400 متر في الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1900.

أما نادي كرة القدم الذي يلعب فريقه بطقم مخطط بالكحلي والأبيض، فقد فشل في فرض نفسه بين الكبار في ذلك الوقت الذي هيمنت فيه مثل ستاندار أتلتيك كلوب ووايت روفرز والنادي الفرنسي على كرة القدم الباريسية. وانتسب فريق النادي الأول في عام 1898 في بطولة باريس للدرجة الثالثة التابعة لاتحاد الجمعيات الفرنسية للرياضة والرياضيين. وأقام مبارياته في ساحة شون دو مارس لكنه سرعان ما دُفع للمغادرة. فتحول إلى بلدة ميدون الواقعة قرابة 10 كيلومترات جنوب باريس والتي يصلها القطار من محطة لا غار دي زينفالد. ومرت سنوات على نادي كرة القدم بالنجم الأحمر دون أن يلقى من يسعفه، فقرر جون ريميه تكريسَ نفسه لهذا القسم. وصعد النادي إلى الدرجة الثانية في عام 1902 ثم الأولى في العام الموالي. أنهى النادي موسمه الأول بالدرجة الأولى في أسفل الترتيب. فتحتم عليه التغلب على نادي كلوب أتلتيك فرانسيه من الدرجة الثانية من أجل المحافظة على مكانه في الدرجة الأولى، لكنه فشل في ذلك. ونجح في الموسم الموالي في العودة للدرجة الأولى، قبل أن يهبط مجددًا في عام 1906، وكان ذلك الموسم الأخيرَ له في الدرجة الأولى من بطولة باريس.

في عام 1907، اتحد النجم الأتحد مع نادي آميكال لكرة القدم الواقع مقرُّه بشون دو مارس ليمسي اسمه ريد ستار آميكال كلوب أو نادي النجم الأحمر آميكال. وغادر ميدون منقلبًا إلى باريس حيث ظفر بموقع ملعبٍ قريب من محطة غرينيل (التي في محلها اليوم محطة بير حكيم) لم يتوان في تجهيزه. ورغم أن النادي كان آنذاك ينشط في الدرجة الثانية من بطولة باريس، إلا أن ذلك لم يحرمه من أن يُمثل في الألعاب الأولمبية الصيفية 1908 وذلك على يد اثنين من لاعبيه هما رينيه فينويير في فريق فرنسا أ وإيتيين مورييون في فريق فرنسا ب.

في عام 1909، باع مالِكو موقع محطة غرينيل ملكيتهم ما اضطر النادي إلى التحول إلى سانت-وان-سير-سين، وهي مدينة صناعية تقع شمال باريس بها مضمار فروسية معروف وتشتهر بسوقها للسلع المستعملة.ولم يقلق إدارةَ النادي وجودُ نادي كرة قدم آخر بسانت-وان (نادي لا جينيس آتلتيك دو سانت-وان) كون النادي يعتبر نفسه ناديًا باريسيًّا. وافتُتح ملعب النادي المسمى «ستاد دو باريس» أي «ملعب باريس»، الواقعُ بمقربة من المدينة، بتاريخ 24 أكتوبر 1909 بمباراةٍ بين النجم الأحمر وأولد ويست مينسترز الإنجليزي.

وكان رئيس النادي جول ريميه في تلك الآونة يشارك بنشاط في التغييرات الجذرية التي أجريت على مؤسسات كرة القدم الفرنسية آنذاك. وفي عام 1907، أُسست اللجنة الفدرالية الفرنسية (Comité français interfédéral) بهدف توحيد الاتحادات الفرنسية المختلفة المسيِّرة لأندية كرة القدم، إلا أن اتحاد الجمعيات الفرنسية للرياضة والرياضيين رفض الانخراط فيها. وبعد عام من هذا التأسيس، قرر اتحاد الجمعيات مغادرة الاتحاد الدولي لكرة القدم (فيفا) جراء خلافاتٍ مع أعضاء آخرين، وحلت محله بالفيفا اللجنة الفدرالية الفرنسية. كان جول ريميه قلقًا بشأن الانعزال الذي شهده اتحاد الجمعيات على المستوى الوطني والدولي عقب رحيله عن الفيفا، فأسس بتاريخ 27 أغسطس 1910 اتحاد الأندية الفرنسية (Ligue de football association) الذي جمع عدة أندية منشقة عن اتحاد الجمعيات من بينها النجم الأجمر، وتولى مهمة رئاسة الاتحاد. لاحظ ريميه أنه قد أصبح منذ فترةٍ بعيدًا عن الشؤون الحالية لنادي النجم الأحمر قليل الانشغال بها، كما أدرك أنه ليس بمقدوره تمثيل كامل أندية كرة القدم الفرنسية والاستمرار في ذات الوقت في رئاسة النجم الأحمر، فقرر التحني عن منصبه رئيسًا للنادي لدى تأسيسه اتحاد الأندية.

حقبة النادي الذهبية (1910-1946)

أربع تتويجات بكأس فرنسا في زمن كرة القدم الهاوية (1910-1932)
ترك جول ريميه مقاليد الحكم لرجل الأعمال جان لاكوم الذي رافق سطوع نجم النادي وارتقاءه ليصبح أحد أقوى أندية كرة القدم بفرنسا. على عكس غالبية قادة أندية كرة القدم الفرنسية آنذاك، فإن لاكوم، كَريميه من قبله، لم يكن يعارض فكرة احترافية لاعبي كرة القدم، الأمر الذي كان غير مسموحٍ به آنذاك. وفي ظل نشأة ظاهرة «الهواية المارونية» (l'amateurisme marron)، وهو شكل من الاحتراف تدفع فيه النوادي بشكل غير قانوني رواتبَ للرياضيين الهواة، قام النادي باستدراج عدة لاعبين ذوي جودة عالية من الأندية الباريسية الأخرى، على رأسهم حارس المرمى بيير شايرغيس، والمدافع ألفريد جندرات، ولاعب الوسط أوجين نيكولاي، والمهاجمون أوجين مايس وجوليان فربرو وجوليان دو ريار، والذين كان معظمهم قد شارك مع المنتخب الفرنسي أو على وشك ذلك. وكان يشرف على الفريق مدربٌ مدفوع، رولاند ريشارد، الأمر الذي كان نادرًا في تلك الفترة، وفاز تحت قيادته قائد الفريق الأيقوني لوسيان غامبلين ورفاقه ببطولة اتحاد الأندية الفرنسية لعام 1912، إلا أنهم خسروا نهائي جائزة فرنسا في وقت لاحق، وهي منافسة كانت تجمع أبطال الاتحادات المختلفة التابعة للجنة الفدرالية الفرنسية. في موسم 1912–1913، تعاقد النجم الأحمر مع عدة لاعبين أجانب. وفي فاتح مايو 1913، استقبل النادي نادي توتنهام هوتسبير الإنجليزي في مباراة ودية معتبرة. أنهى النادي موسمي 1913 و1914 من بطولة الأندية الفرنسية في المركز الثاني. ووضعت الحرب العالمية الأولى فيما بعد حدًّا لأنشطة النادي الذي توفي عديد من لاعبيه على أرض المعركة.

وعادت كرة القدم بعد الحرب، وأُنشئت بقرار من هنري ديلوناي منافسةٌ وطنية سنوية في عام 1997 تحت مسمى كأس فرنسا. وشهدت نسختها الأولى غياب النجم الأحمر الذي كان حينها لم يستفق بعد من فترة الركود التي شهدتها كرة القدم بسبب الحرب. وفي عام 1918، استأنف النادي أنشطته وعاد إلى عادته القديمة بالتعاقد مع أفضل لاعبي الأندية الباريسية. في عام 1919، وبعد ألعاب [[قوات الحلفاء (الحرب العالمية الأولى)
الحلفاء]]، نجح غامبلين في إقناع الهداف الشاب بول نيكولاس، الذي كان يراه الكثيرون أكبر موهبة فرنسية في ذلك الوقت، بالانضمام إلى النجم الأحمر. وتوج النادي، في عام 1919، بآخر نسخة من بطولة الأندية الفرنسية. وفرض النادي نفسه كأقوى أندية فرنسا في بداية العشرينيات. تُوج النادي ببطولة شالانج دو لا رنوميه (1914–1919) في عام 1919، ومن ثم باثنتين من النسخ الخمس الأولى من « ديفيزيون 1 » التابعة لباريس، وهي منافسة إقليمية من تنظيم اتحاد باريس لكرة القدم حديثِ النشأة، وذلك في عامَي 1920 و1922 (حيث فاز في النهائي على نادي لوليمبك بثلاثية نظيفة).

وكان إنجازه الأكبر والأهم تتويجه بكأس فرنسا ثلاث مرات متتالية. في عام 1921، تفوق النجم الأحمر على راسينغ كولومب في نصف النهائي الذي أُقيم بملعب حديقة الأمراء وجمعه النهائي الذي أُقيم بتاريخ 24 أبريل 1921 في ملعب ستاد بيرشينغ في مدينة فانسن بغريمه اللدود لولمبيك. وكان الأداء غير المتوقع لحارس مرمى الفريق الشهير بيير شايرغيس العائدِ من إصابة طويلة العاملَ الفارق في فوز النجم الأحمر بالمباراة بنتيجة 2–1 بهدفَي روبير كلافيل ومارسيل نودين. ووصل الفريق إلى نهائي النسخة التالية من كأس فرنسا بعد تغلبه على ناديَي توركنواز وروان. وبتاريخ 7 مايو 1922، فاز النجم الأحمر في النهائي أمام ستاد رين بنتيجة هدفين نظيفين سجلهما بول نيكولاس وريموند سانتوبيري أمام مرأى من 25،000 متفرج. وأخيرًا، في موسم 1922–23، انتصر النجم الأحمر في نصف النهائي على لولمبيك، وفي النهائي الذي جمعه بنادي سيت، سجل الفريق أربعة أهداف خلال الدقائق العشرين الأولى، ليفوز بذلك بنتيجة 4–2 ويكون قد حقق ثلاثية تاريخية. وعلى الرغم من أن كرة القدم لم تكن قد أُضفيت عليها الصفة الاحترافية رسميًّا بعد، إلا أن مجموعة الفريق لم يكن بها إلا عامل واحد، يشتغل ميكانيكيًّا.

وأصبح النجم الأحمر آنذاك من الفرق القليلة التي جميع أعضائها فرنسيون، وكان عشرة من بينهم قد مثلوا منتخب فرنسا. وكان من أبرز هؤلاء القائد لوسيان غامبلين، الذي شارك في الحرب العالمية الأولى والذي أصبح صحفيًّا في وقت لاحق، وبول نيكولاس، الذي أصبح مدربًّا للمنتخب الفرنسي، وبيير شاريغيس، الذي شارك أيضًا في الحرب والذي أحدث ثورة في حراسة المرمى.

الألقاب

محلي

 الدوري الفرنسي الدرجة الثانية

البطل (2): 1933–34، 1938–39.

 الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة

البطل (2): 2014–15، 2017–18.

 الدوري الفرنسي الدرجة الخامسة

البطل (1): 2006 (المجموعة الأولي)

 باريس إيل دو فرانس

البطل (4): 1920، 1922، 1924، 2005.

 كأس فرنسا

البطل (5): 1921، 1922، 1923، 1928، 1942.

وصيف (1): 1946.

أخري

 بطولة اتحاد كرة القدم (LFA)

البطل (1): 1912.

 تحدي دي لا رينومي

البطل (1): 1919.

 دورة فرنسا

وصيف (1): 1912.

دولية

 بطولة العام الجديد

البطل (2): 1921 (مشاركة)، 1923، 1924 (مشاركة).

 بطولة عيد الفصح

البطل (1): 1923.

الوصيف (2): 1922، 1929.

 بطولة باسكال

البطل (2): 1913، 1924.

 تحدي باريس الدولي

البطل: 1913.

 بطولة عيد العنصرة

الوصيف: 1927.

مراجع

الرياضة في سين سان دوني
أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1897
أندية كرة قدم في باريس
أندية كرة قدم في فرنسا
تأسيسات سنة 1897 في فرنسا
عمليات الدمج والاستحواذ 2022

نادي النجم الأحمر


Riley Patrick McGree (Gawler, 2 de novembro de 1998) é um futebolista australiano que atua como meia-atacante. Atualmente joga pelo Middlesbrough.

Nascido em Gawler, McGree começou sua carreira no Gawler, FFSA NTC e Adelaide United antes de iniciar sua carreira profissional no Adelaide United em 2016. Ele ingressou no Club Brugge da primeira divisão belga em 2017 e passou dois períodos de empréstimo na Austrália com Newcastle Jets e Melbourne City antes de retornar ao Adelaide United.

Inicio da carreira
McGree nasceu e foi criado em Gawler, ao norte de Adelaide. Ele se juntou ao Gawler Eagles FC aos quatro anos de idade.

Carreira no clube

Adelaide United
McGree fez sua estreia pelo Adelaide United na A-League em 19 de março de 2016 em um empate contra o Western Sydney Wanderers. Ele estreou pelo clube na derrota para o Redlands United em partida válida pela FFA Cup de 2016 em 3 de agosto de 2016, tendo sido convocado das categorias de base do clube. Duas semanas depois, McGree assinou um contrato profissional de um ano com Adelaide. McGree marcou seu primeiro gol pelos Reds em sua segunda partida como titular na A-League, em 29 de janeiro de 2017, em um chute da entrada da área no empate contra o o Wellington Phoenix.

Club Brugge
Depois de impressionar no Adelaide United, inclusive sendo convocado para a seleção australiana, McGree deixou a liga nacional australiana em julho de 2017 para ingressar no clube belga Club Brugge.

Empréstimo ao Newcastle Jets
Em 19 de dezembro de 2017, foi anunciado que McGree se juntaria ao Newcastle Jets em um contrato de empréstimo de curto prazo para o restante da temporada 2017–18 da A-League, como um substituto por lesão para Jake Adelson. A transferência seria oficializada em janeiro, sendo que ele deveria ingressar no elenco no final de janeiro, devido aos seus compromissos internacionais no Campeonato da AFC Sub-23 de 2018.

Nas semifinais da A-League daquela temporada, McGree se tornou alvo de atenção internacional após marcar com um chute de escorpião, a qual recebeu indicação ao Prémio FIFA Ferenc Puskás de gol mais bonito do mundo naquele ano.

No final da temporada, McGree voltou ao Club Brugge, embora o Newcastle Jets tentasse contratá-lo por empréstimo mais uma vez.

Empréstimo ao Melbourne City
Em junho de 2018, algumas semanas após o anúncio de que McGree voltou ao Club Brugge, ele voltou à A-League, ingressando no Melbourne City por empréstimo de uma temporada.

Retorno ao Adelaide United
Em 5 de julho de 2019, foi anunciado que McGree retornaria ao Adelaide United por um valor não revelado nas próximas três temporadas. McGree estrelou pelo Adelaide United em sua temporada de volta ao Adelaide United, marcando 10 gols na liga e 3 gols na copa, incluindo um na final da FFA Cup contra o Melbourne City.

Charlotte FC
Em 5 de outubro de 2020, McGree foi vendido para a franquia de expansão da Major League Soccer, Charlotte FC por um valor não revelado.

Empréstimo ao Birmingham City
Imediatamente após ingressar no Charlotte FC, McGree foi emprestado ao Birmingham City. Ele fez sua estreia no Birmingham City em 17 de outubro, como reserva na derrota por 1 a 0 em casa para o Sheffield Wednesday. Duas semanas depois, ele marcou seu primeiro gol dois minutos após o início, fora de casa contra o Preston North End, a partida terminou 2–1 para o Birmingham. McGree terminou a temporada com 15 partidas e seu empréstimo foi renovado até 1º de janeiro de 2022. Ele estreou na liga em 2021-22 em outubro, no lugar do lesionado Tahith Chong e, de acordo com o Birmingham Mail, tornou-se "imprescindível, impressionando com seu ritmo de trabalho, mobilidade, versatilidade e, ultimamente, qualidade." Ele marcou duas vezes e deu duas assistências em 13 partidas da liga antes de seu empréstimo expirar.

Embora se esperasse que McGree retornasse ao Charlotte FC em preparação para sua estreia na MLS, rumores no início de janeiro o vinculavam a uma transferência permanente para o Celtic, comandado por Ange Postecoglou, o técnico que o convocou pela primeira vez para a seleção principal, ou para outro clube da EFL Championship. Ele optou por não ingressar no Celtic, e em 14 de janeiro, assinou pelo Middlesbrough.

Middlesbrough
McGree assinou um contrato de três anos e meio com o Middlesbrough, clube da EFL Championship, em 14 de janeiro de 2022; o valor não foi revelado. McGree fez sua estreia pelo clube em 12 de fevereiro, saindo do banco durante uma vitória por 4–1 contra o Derby County.

Carreira internacional
McGree foi convocado para a seleção sub-17 da Austrália em agosto de 2013 para o campeonato sub-16 da AFF de 2013 em Myanmar. Ele marcou um hat-trick na vitória do time na fase de grupos sobre Brunei.

Em março de 2017, McGree foi convocado pela primeira vez para a seleção australiana, para partidas das eliminatórias da Copa do Mundo FIFA de 2018 contra Iraque e Emirados Árabes Unidos.

Em novembro de 2019, ele foi um dos quatro jogadores suspensos pela seleção australiana de futebol sub-23 devido a "conduta não profissional". Os quatro jogadores supostamente maltrataram uma mulher após um encontro íntimo. Como resultado, McGree foi proibido de jogar no próximo Campeonato da AFC Sub-23 de 2020, mas estava livre para ser convocado para sua equipe na Copa do Mundo se a Austrália se classificasse.

McGree fez sua estreia na seleção principal em 3 de junho de 2021, como substituto na vitória por 3 a 0 sobre o Kuwait nas eliminatórias da Copa do Mundo de 2022. Em uma performance de melhor jogador em sua primeira partida, ele deu duas assistências na vitória por 5–1 contra Taipei Chinês, e foi entrou no final da partida quando a Austrália venceu a Jordânia para completar um recorde perfeito na segunda fase de qualificação das eliminatórias. Ele marcou seu primeiro gol internacional para completar a derrota da Austrália por 4 a 0 sobre o Vietnã em 27 de janeiro de 2022 em uma partida válida pela terceira fase das eliminatórias.

Títulos
Adelaide United
 A-League Premiership: 2015–16
 Copa FFA: 2019

Ligações externas

Pessoas vivas
Nascidos em 1998
Futebolistas da Austrália
Futebolistas do Middlesbrough F.C.
Futebolistas do Birmingham City F.C.
Futebolistas do Melbourne City Football Club
Futebolistas do Newcastle United Jets Football Club
Futebolistas do Club Brugge Koninklijke Voetbalvereniging
Futebolistas do Adelaide United Football Club
Jogadores da Seleção Australiana de Futebol
Futebolistas olímpicos da Austrália
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Riley McGree


Great Pond je slana obalna laguna površine 50 ha  jugoistočnoj obali otoka Saint Croix na Američkim Djevičanskim otocima.

Opis
Laguna je s južne strane odvojena od zaljeva Great Pond obraslom pregradom  dugom oko 1100 metara. i maksimalne širine 105 m. S morem je spojena uskim kanalom na svom jugoistočnom kutu. Rub lagune prekriven je crnim mangrovama, a kada je razina vode niska, izložena su prostrana blatna polja. Salinitet vode u laguni varira između 20 i 40 promila, ovisno o oborinama i otjecanju podzemne vode u slijevu koji je površine 470 ha. U porječju lagune, uglavnom na njenoj sjeveroistočnoj strani, nalazi se malo naselje od oko 100 kuća.

Važno područje za ptice

A 64 Ha područje, koje obuhvaća lagunu i njezino neposredno močvarno okruženje, BirdLife International je prepoznalo kao važno područje za ptice (IBA) jer podržava populacije ptica Patagioenas leucocephala, Eulampis holosericeus, Orthorhyncus cristatus i Elaenia martinica kao kolonija Sternula antillarum.

Izvori

 U.S. Geological Survey Geographic Names Information System: Great Pond, U.S. Virgin Islands

Vodene mase u Američkim Djevičanskim otocima
Jezera u Sjevernoj Americi

Great Pond (Američki Djevičanski otoci)


Mihail Sergeyeviç Gorbaçov (Rusça: Михаи́л Серге́евич Горбачёв, 2 Mart 1931 - 30 Ağustos 2022), Rus siyasetçi ve Sovyetler Birliği'nin son lideri (1985-1991). İdeolojik olarak Gorbaçov başlangıçta Marksizm-Leninizm'e bağlıydı, 1990'ların başında sosyal demokrasiye yöneldi.

Gorbaçov'un perestroika (yeniden yapılanma) ve glasnost (açıklık) adını verdiği reform çalışmaları Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin ülkede politik üstünlüğünü kaybetmesine ve sonrasında da Sovyetler Birliği'nin dağılmasına neden oldu. Bunun sonucunda Soğuk Savaş Batı Bloku lehinde sonuçlandı. 1990'da Nobel Barış Ödülünü kazandı. Hakkında en çok eser yazılan ilk 100 kişi listesinde yer almaktadır.

İlk yılları ve gençliği
2 Mart 1931'de Kuzey Kafkasya'nın Stavropol bölgesinde Privolnoye köyünde doğdu. İlk öğrenimini köyünde yaptı. 1952 senesinde Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ne (SBKP) girdi. 1955'te Moskova Üniversitesi Hukuk Fakültesini bitirdi. Stavropol, Genç Komünistler Birliğinde görev aldı. 1970'te Stavropol teşkilatı birinci sekreteri oldu. 1971'de SBKP Merkez Komitesi üyeliğine seçildi. 1978'de tarım sorumlusu olarak sekretaryaya girdi. 1979'da politbüro yedek üyesi, 1980'de de asil üyesi seçildi. Çernenko'nun 1985'te ölümü üzerine SBKP Genel Sekreteri oldu. Glasnost (açıklık) ve perestroika (yeniden yapılanma) politikalarıyla dünyada büyük yankılar uyandırdı. Ekim 1988'de devlet başkanlığı görevini de üstlendi.

Sovyet lideri
Mihail Gorbaçov, ülke ekonomisinde gözle görülür bir ilerleme sağlayamadığı için SBKP'nin reformcu üyeleri tarafından eleştirilmeye başlandı. Ancak çeşitli ülkelere yaptığı gezilerle dıştaki itibarını artırdı. Çin'e giderek bu ülkeyi 30 yıl sonra ziyaret eden ilk Sovyet lideri oldu. Ayrıca Batı Almanya, Birleşik Krallık ve Finlandiya'yı da ziyaret etti.

Gorbaçov iktidara gelince aşırı alkol tüketimine ve yolsuzluklara karşı kampanya başlattı. Halk ve Sovyet yöneticileri ile ilişkileri daha sıklaştırdı. Yönetici kadroyu gençleştirdi. Dış siyasette Batı ile daha yakın ilişkiler kurdu. ABD Başkanı Reagan ile Cenevre'de zirve toplantısı yaptı. Silahsızlanma, bilim, kültür ve eğitim alanlarında bilgi alış verişi için anlaştı (1985).

1986'da Reykjavik'te, yeniden yapılan zirve görüşmesinde, silahların denetimi görüşüldü. Fakat ABD Başkanı Reagan, Yıldız Savaşları projesinden taviz vermediği için silahsızlanma görüşmesinden bir netice alınamadı.

1987'de iktisadi reformlardan ve dış siyasette izlenecek politikalardan bahsetti. Glasnost ve perestroika adı verilen reformlar Yüksek Sovyet meclisinde oy birliğiyle kabul edildi. Temmuz 1987'de Avrupa ve Asya'da yerleştirilmiş olan orta ve kısa menzilli füzelerin imha edilmesini kabul etti. 1987'de yayımladığı kitabında reformları geniş kapsamlı olarak açıkladı. Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nin 70. yıl dönümündeki konuşmasında, Josef Stalin'i ve Lev Troçki'yi eleştirdi. 8 Aralık 1987 tarihinde ABD Başkanı Reagan ile orta menzilli füzelerin imhası anlaşmasını imzaladı.

En önemli meseleleri SSCB'ye bağlı Cumhuriyetlerdeki milliyetçi hareketler ve bağımsızlıklarını ilan etmeleri ile maden işçilerinin grevleri oldu. Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Türkistan'da silahlı çatışmalar oldu. Doğu ve Batı Almanya birleşmesini kabul ederek ses çıkarmadı.

Dağılma süreci

ABD Başkanı George H. W. Bush ile 2-3 Aralık'ta Malta açıklarındaki bir savaş gemisinde görüştü. 9 Eylül 1990'da Helsinki'de Bush ile tekrar görüştü ve Amerika Birleşik Devletleri'nden ekonomik yardım istedi. Aralık 1990'da Nobel Barış Ödülü'nü kazandı.

1990 yılının sonlarında Sovyetler Birliği'nin tüm Cumhuriyetlerine 'Yenilenmiş Birlik Federasyonu' için referandum çağrısında bulundu. Sovyet liderinin bu çağrısına, 9 Cumhuriyet olumlu yanıt verdi. 17 Mart 1991 tarihinde Rusya SFSC, Belarus SSC, Ukrayna SSC, Kazakistan SSC, Kırgızistan SSC, Tacikistan SSC, Türkmenistan SSC, Özbekistan SSC ve Azerbaycan SSC'nde, Sovyetler Birliği'nin korunması konusunda referandum (Sovyetler Birliği Referandumu 1991) düzenlendi. %80 katılımın olduğu referandumda, halkın %77'si Sovyetler Birliği'nin korunması yönünde oy kullandı. Diğer altı Cumhuriyette ise Merkezi Hükûmetler oylamayı reddetmesine rağmen, yerel Sovyet konseyleri seçim sandıkları kurdu ve bu ülkelerde de birlik lehine sonuç çıktı.

Sosyalist rejimi isteyenler ile kapitalist rejimi isteyenler arasında zor günler geçirmekteydi. 19 Ağustos 1991 tarihinde Birliğin dağılmasına karşı KGB ve ordunun desteğini alan en yakın arkadaşı olan Gennadi Yanayev ve 8 arkadaşından meydana gelen İhtilal Komitesi, Gorbaçov'a karşı darbe yaptı. Yapılan darbe başarısızlıkla sonuçlandı. Darbecilerin bazıları yurt dışına kaçtı. Darbe girişimi Mart 1991'de yapılan referanduma göre, 20 Ağustos'ta yapılması planlanan Yenilenmiş Birlik Anlaşmasının iptal edilmesine sebep oldu. 22 Ağustos 1991 tarihinde Gorbaçov, Devlet Başkanlığını tekrar eline geçirdi. Daha önce kendisine karşı en büyük rakip olarak bilinen Rusya'ya seçilen Yeltsin ise, darbede Gorbaçov'u en çok destekleyenlerden olarak darbenin kısa sürede bastırılmasına yardımcı oldu. Ancak bu durum Yeltsin'in güçlenmesine, Gorbaçov'un gücünü kaybetmesine yol açtı. Bu durum 1991 yılı sonuna doğru hız kazandı. Sovyetlerden ayrılan 11 devlet, 8 Aralık'ta bir araya gelerek Bağımsız Devletler Topluluğu'nu (BDT) oluşturdu. Bu durum Gorbaçov'u tamamen yetkisiz bıraktı. Bunun üzerine 25 Aralık 1991 tarihinde televizyona çıkarak; Görevimi kaygı içinde ama umutla bırakıyorum. Herkese iyi şanslar diliyorum. diyerek görevinden istifa etti. Bundan sonra emekliye ayrılarak çeşitli basın yayın organlarında yorumculukla meşgul oldu.

Sosyal-Demokrat Parti'yi kurarak birkaç kez parlamento seçimleri ile devlet başkanlığı seçimlerine katıldıysa da başarılı olamadı.

Ölmeden önce Novaya Gazeta adlı gazetenin sahibiydi.

Kişisel yaşamı

Gorbaçov'un başının üstünde belirgin bir doğum lekesi vardır. 1955'e gelindiğinde saçları seyrelmişti, ve 1960'ların sonunda keldi. 1960'lar boyunca obeziteye karşı mücadele etti. Doder ve Branson onu "tıknaz ama şişman değil" olarak nitelendirmiştir. Güney Rus aksanıyla konuşur, ve hem halk hem de pop şarkıları söylediği bilinir.

Hayatı boyunca modaya uygun giyinmeye çalıştı. Az miktarda içki içerdi ama sert içkilerden hoşlanmazdı. Sigara içmezdi. Özel hayatına karşı korumacıydı ve insanları evine davet etmekten kaçınırdı. Gorbaçov karısına çok değer veriyordu, o da kocasına değer veriyordu. Tek çocuğu olan kızını, siyasetçilerin çocukları için ayrılmış bir okul yerine Stavropol'deki yerel bir devlet okuluna gönderdi. Sovyet yönetimindeki birçok çağdaşının aksine, kadın düşkünü değildi ve kadınlara saygılı davranmasıyla tanınıyordu.

Gorbaçov Rus Ortodoks olarak vaftiz edilmişti ve büyürken büyükanne ve büyükbabası Hristiyanlık inancına sahipti. 2008 yılında, Assisili Fransis'in mezarını ziyaret ettikten sonra basında Hristiyan olduğuna dair bazı spekülasyonlar çıkmış, bunun üzerine ateist olduğunu açıklamıştır. Üniversitede okuduğundan beri Gorbaçov kendisini bir entelektüel olarak görüyordu; Doder ve Branson, Gorbaçov'un çoğu Rus entelijansiyasının aksine "bilim, kültür, sanat veya eğitim dünyasıyla" yakından bağlantılı olmadığına dikkat çekerek, "entelektüelliğinin biraz öz-bilinçli" olduğunu düşündüler. Stavropol'de yaşarken eşiyle birlikte yüzlerce kitap toplamıştır. En sevdiği yazarlar arasında Arthur Miller, Dostoyevski ve Cengiz Aytmatov yer alırken, polisiye okumaktan da hoşlanıyordu. Yürüyüşe çıkmaktan hoşlanırdı, doğal ortamları severdi, ve aynı zamanda futbol hayranıydı. Sovyet yetkilileri arasında yaygın olan büyük, alkollü partiler yerine, toplananların sanat ve felsefe gibi konuları tartıştığı küçük toplantıları tercih etti.

Kişiliği
Gorbaçov'un üniversite arkadaşı Mlynář, onu "sadık ve dürüst" olarak tanımladı. Kendine güvenen, kibar, ve nazikti;  mutlu ve iyimser bir mizacı vardı.  Kendini küçümseyen mizah, ve bazen küfürler, kullandı ve sık sık kendisinden üçüncü şahıs olarak bahsetti. Yetenekli bir yöneticiydi, ve iyi bir hafızası vardı. Çok çalışan ya da işkolik olan  Genel Sekreter olarak sabah 7:00 ya da 8:00'de kalkar ve 1:00 ya da 2:00'ye kadar yatmazdı. Batı banliyölerinden sabah 9 ila 10 arasında işe gidip akşam 8 civarında eve dönüyordu. Taubman, Gorbaçov'u "son derece düzgün bir adam" olarak nitelendirdi; Gorbaçov'un "yüksek ahlaki standartlara" sahip olduğunu düşünüyordu.

Zhores Medvedev onun yetenekli bir hatip olduğunu düşünüyordu ve 1986'da Leon Troçki'den bu yana "Gorbaçov muhtemelen Parti'nin üst kademelerindeki en iyi konuşmacıdır" demişti. Medvedev ayrıca Gorbaçov'u Brejnev, Andropov ve Çernenko'da olmayan "karizmatik bir lider" olarak değerlendirdi. Doder ve Branson onu "şüphecileri entelektüel olarak baştan çıkarabilen, her zaman onları kendi tarafına çekmeye çalışan ya da en azından eleştirilerini köreltmeye çalışan bir büyücü" olarak nitelendirmiştir. McCauley, Gorbaçov'un liderlik döneminin büyük bölümünde sertlik yanlısı Marksist-Leninistler ile liberaller arasında başarılı bir şekilde manevra yaparak "büyük bir taktik beceri" sergilediğini düşünmekle birlikte, kısmen "ayaküstü politika yapmaya yatkın" olduğu için "stratejik, uzun vadeli düşünmekten ziyade taktiksel, kısa vadeli politikada çok daha yetenekli" olduğunu da sözlerine ekledi.

Kişisel eleştirilere karşı duyarlıydı ve kolayca alınabiliyordu. İş arkadaşları, görevlerini yarım bıraktığı için sık sık hayal kırıklığına uğruyorlardı, ve bazen de onun tarafından takdir edilmediklerini ve gözden çıkarıldıklarını hissediyorlardı. Biyografi yazarları Doder ve Branson, Gorbaçov'un "kişisel yaşamında düzene eğilimi olan" bir "püriten" olduğunu düşünüyorlardı. Doder ve Branson, Gorbaçov'un "özünde bir Rus, sadece sınır bölgelerinde yaşayan insanların olabileceği kadar yoğun bir vatansever" olduğunu düşünüyorlardı. Taubman eski Sovyet liderinin "kendini beğenmişlik ve kendini haklı görme duygusu" ile bazı meslektaşlarını rahatsız eden "ilgi ve hayranlık ihtiyacı" olduğunu belirtmiştir. Ayrıca Gorbaçov'un, ülke içindeki popülaritesinin azaldığı 1990'da, Sovyetler Birliği'nde eleştirildiği bir özellik olan "yurtdışında aslanlaştırılmaya psikolojik olarak bağımlı" hale geldiğini düşünüyordu. McCauley, "onun zayıf yönlerinden birinin eylemlerinin sonuçlarını öngörememesi olduğu" görüşündeydi.

Siyasi görüşü
Üniversite arkadaşı Zdeněk Mlynář'a göre, 1950'lerin başında "Gorbaçov, o dönemdeki herkes gibi Stalinistti."  Ancak Mlynář, diğer Sovyet öğrencilerinin çoğunun aksine Gorbaçov'un Marksizmi sadece "ezberlenmesi gereken diğer tüm önermelerin temeli" olarak görmediğini belirtmiştir.  Biyografi yazarları Doder ve Branson, Stalin'in ölümünden sonra Gorbaçov'un "ideolojisinin bir daha asla doktriner olmayacağını",  ancak Sovyet sistemine "gerçek bir inanan" olarak kaldığını belirtmişlerdir.   Doder ve Branson 1986'daki Sovyetler Birliği Komünist Partisi 27. Kongresi'nde Gorbaçov'un ortodoks bir Marksist-Leninist olarak görüldüğünü belirtmiş; o yıl biyografi yazarı Zhores Medvedev "Gorbaçov ne liberal ne de cesur bir reformisttir" demiştir.

Gorbaçov'un iktidara geldiği 1980'lerin ortalarında bazı analistler Sovyetler Birliği'nin bir Üçüncü dünya ülkesi statüsüne gerilediğini savunuyordu. Bu bağlamda Gorbaçov, Lenin'in Karl Marx ve Friedrich Engels'in yazılarını yaratıcı bir şekilde yorumlayıp 20. yüzyılın başlarındaki Rusya'nın durumuna uyarladığı gibi, Komünist Parti'nin de uyum sağlaması ve yaratıcı düşünmesi gerektiğini savundu.  Örneğin, Leninist siyasetin ayrılmaz bir parçası olan dünya devrimi ve burjuvazinin devrilmesi retoriğinin, nükleer savaşın insanlığı yok edebileceği bir çağda çok tehlikeli hale geldiğini düşünüyordu. Siyasi değişimin motoru olarak sınıf mücadelesine olan Marksist-Leninist inançtan uzaklaşmaya başladı, bunun yerine siyaseti tüm sınıfların çıkarlarını koordine etmenin bir yolu olarak gördü. Ancak Gooding'in de belirttiği gibi, Gorbaçov'un önerdiği değişiklikler "tamamen Marksist-Leninist ideolojinin terimleriyle ifade edildi"

Doder ve Branson'a göre Gorbaçov aynı zamanda "yurtiçi askeri masrafları kısmak ve yurtdışına yapılan askeri yardım ve desteği kesmek" istiyordu. Ancak Jonathan Steele, Gorbaçov'un Baltık uluslarının neden bağımsızlık istediğini anlayamadığını ve "özünde bir Rus emperyalisti olduğunu ve olmaya devam ettiğini" savundu. İktidardayken Gorbaçov'un sosyalizmi komünizme giden yolda bir yer olarak değil, kendi içinde bir hedef olarak görmeye başladığını öne sürmüştür.

Gorbaçov'un siyasi görüşü Stavropol'de parti yetkilisi olarak görev yaptığı 23 yıl boyunca şekillenmiştir. Doder ve Branson, genel sekreter olmadan önceki siyasi kariyerinin büyük bölümünde, "kamuya açık olarak ifade ettiği görüşlerinin kişisel felsefesinden ziyade bir siyasetçinin ne söylenmesi gerektiğine dair anlayışını yansıttığı neredeyse kesindir. Aksi takdirde siyasi olarak hayatta kalamazdı." Birçok Rus gibi Gorbaçov da bazen Sovyetler Birliği'nin büyük ölçüde Rusya ile eşanlamlı olduğunu düşünüyor ve çeşitli konuşmalarında onu "Rusya" olarak tanımlıyordu; bir olayda Kiev'de bir konuşma yaparken SSCB'ye "Rusya" dedikten sonra kendini düzeltmek zorunda kalmıştı.

Tarihçi Martin McCauley, perestroyka'nın "anlaşılması zor bir kavram" olduğunu, "zaman içinde gelişen ve sonunda kökten farklı bir anlam ifade eden" bir kavram olduğunu belirtti. McCauley, kavramın başlangıçta Gorbaçov'un işgücünü motive etme ve yönetimi daha etkili hale getirme girişiminin bir parçası olarak "ekonomik ve politik sistemde radikal reform" anlamına geldiğini belirtti. Gorbaçov, ancak bunu başarmaya yönelik ilk önlemlerin başarısız olduğunu anladıktan sonra, devlet sektörü baskın kalsa da piyasa mekanizmalarını ve kooperatifleri oluşturma fikrini dikkate almaya başladı. Siyaset bilimci John Gooding, perestroyka reformları başarılı olsaydı, Sovyetler Birliği'nin "Batılı anlamda demokratik" olmasa da "totaliter kontrolleri daha hafif otoriter kontrollerle yönetileceğini" öne sürdü. Gorbaçov, perestroyka ile mevcut Marksist-Leninist sistemi geliştirmek istedi ancak sonunda onu yok etti. Böylece Sovyetler Birliği'nde devlet sosyalizmine son verdi ve liberal demokrasiye geçişin yolunu açtı.

Siyaset bilimci William Taubman yine de Gorbaçov'un bir sosyalist olarak kaldığını düşünüyordu. Gorbaçov'u "1985'te işlediği (ya da işlemediği) haliyle Sovyet sistemine değil, onun orijinal idealleri olarak gördüğü şeyi yaşama potansiyeline gerçek bir inanan" olarak tanımladı.  "Gorbaçov sonuna kadar sosyalizme olan inancını yineledi ve gerçekten demokratik olmadığı sürece bu isme layık olmadığı konusunda ısrar etti" diye ekledi. Sovyet lideri olarak Gorbaçov radikal bir dönüşümden ziyade aşamalı bir reforma inanıyordu; daha sonra bunu "evrimsel yollarla devrim" olarak adlandırdı. Doder ve Branson, 1980'ler boyunca Gorbaçov'un düşüncesinin "radikal bir evrim" geçirdiğini belirtmiştir.  Taubman, 1989 ya da 1990'da Gorbaçov'un bir sosyal demokrata dönüştüğünü belirtmiştir. McCauley, en azından Haziran 1991'de Gorbaçov'un Marksizm-Leninizm'den "kendini kurtarmış" bir "post-Leninist" olduğunu öne sürmüştür.  Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra, yeni kurulan Rusya Federasyonu Komünist Partisi'nin onunla hiçbir ilgisi olmayacaktı. Ancak 2006'da Lenin'in fikirlerine olan inancının devam ettiğini ifade etti: "O zamanlar ona güveniyordum ve hala güveniyorum." "Lenin'in özünün" "kitlelerin yaşayan yaratıcı faaliyetini" geliştirme arzusu olduğunu iddia etti. Taubman, Gorbaçov'un Lenin'le psikolojik düzeyde özdeşleştiğine inanıyordu.

Ölümü
Mihail Gorbaçov, 30 Ağustos 2022 Salı günü Moskova'da hayatını kaybetmiştir. Moskova Merkez Klinik Hastanesi'ne göre, ölümü "ağır ve uzun süreli bir hastalık" sonrası gerçekleşti. Gorbaçov, Moskova'daki Novodevichy Mezarlığı'na, 1999'da ölen eşi Raisa'nın yanına defnedildi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Sovyetler Birliği'nin dağılması

Dış bağlantılar
 Gorbaçov Vakfı resmi web sitesi  10 Ocak 2015 tarihinde erişilmiştir

1931 doğumlular
2022 yılında ölenler

20. yüzyıl liderleri
Rus komünistler
Rus antikapitalistler
Rus ateistler
Rus Nobel Ödülü sahipleri
Ukrayna asıllı Ruslar
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Soğuk Savaş'ta liderler
Komünist liderler
Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde kişiler
Katyn Katliamı
SSCB Yüksek Sovyeti 8. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 9. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 10. dönem milletvekilleri
SSCB Yüksek Sovyeti 11. dönem milletvekilleri
Rusya doğumlular
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları
SSCB'liler
Moskova'da ölenler
Time Yılın Kişisi
Sosyal demokratlar
Demokratik sosyalistler

Mihail Gorbaçov


Torpilorii (titlul original: în ) este un film dramatic sovietic de război, realizat în 1983 de regizorul Semion Aranovici, după romanul neterminat «Здравствуйте, Мария Николаевна» (ro: Bună ziua, Maria Nikolaevna), al scriitorului Iuri Gherman, continuat de fiul său Aleksei Gherman și Svetlana Karmalita. Protagoniștii filmului sunt actorii Rodion Nahapetov, Aleksei Jarkov, Andreï Boltnev și Tatiana Kravcenko.

Filmul este dedicat piloților de pe bombardierele torpiloare din cel de-al Doilea Război Mondial, ai Regimentului Forțelor Aeriene ale flotei de Nord care era staționat în zona Murmansk, a luptei acestora nu numai cu navele și submarinele germane ci și a luptei cu avioanele de vânătoare care escortau convoaiele maritime.

Conținut

Anul 1944 în toiul războiului, un regiment de aviație navală are ca bază un mic aerodrom în nordul înghețat. Pentru toată lumea aici este și linia întâi dar din cauza izolării par a fi în spatele frontului. Piloții, bombardieri torpilori, pleacă să îndeplinească misiunile de luptă după care se întorc la familiile lor. Dar fiecare zbor poate să fie ultimul. Bombardierul trebuie să atace o navă inamică la mică altitudine și să lanseze torpila sub focul puternic al tunurilor antiaeriene inamice, fără a schimba cursul. Dacă avionul este avariat sau doborât, atunci echipajul nu are nicio șansă de supraviețuire, în apa cu gheață nimeni nu poate rezista mai mult de câteva minute. După terminarea misiunii, se întorc acasă la bucuriile sau dramele și problemele din familie, niciunul neștiind dacă va scăa în următoarea  misiune cu viață...

Distribuție
 Rodion Nahapetov – locotenentul Alexandr Belobrov (indicativ "Mac-4")
 Aleksei Jarkov – sergent major Fedor Cerepeț
 Andreï Boltnev – inginerul-căpitan Gavrilov
 Stanislav Sadalski – locotenentul major Dmitrienko
 Tatiana Kravcenko – Marusia
 Vera Glagoleva – Șura, soța lui Veselago
 Nadejda Lukașevici – Nastea
 Aleksandr Sirin – maiorul Plotnikov, comandant de echipaj ("Mac-6")
 Iuri Kuznețov – locotenent-colonelul Fomenko, ("Mac-1")
 Iuri Duvanov – Veselago, navigatorul echipajului Plotnikov
 Vsevolod Șilovski – maistrul Artiuhov, mecanic de aviație
 Vladimir Baranov – Siomușkin, pilot de vânătoare
 Evgeny Artemiev – mitralior al echipajului lui Plotnikov
 Serghei Behterev – inginerul locotenent-colonelul Kourockin
 Aleksandr Filippenko – generalul de aviație (ind. "Strat de flori")
 Edouard Volodarski – căpitanul (indicativ "Mac-5")
 Alexandr Poliakov – un pilot
 Liubov Malinovskaia – Serafima
 Elizaveta Nikișihina – mama Șurei
 Svetlana Kostiukova – asistenta
 Nikolai Dick – pilot
 Leonid Koronov – pilot militar

Premii și nominalizări
 1984 - Al 17 -lea Festivalul Unional de Film (Kiev) în programul de lungmetraje:
 Premiul "Pentru cel mai bun film cu teme militare-patriotice" - pentru filmul "Torpilorii"
 Diploma juriului pentru cea mai bună imagine lui Vladimir Ilin

  1984 Medalia de argint A. P. Dovjenko pentru Svetlana Karmalite, Semion Aranovici, Vladimir Ilin, Isaac Kaplan, Rodion Nahapetov, Aleksei Zharkov
  1984 Diploma Bannerului Roșu Districtul militar Kiev la al XVII-lea Festival de film militar Festivalul Unional de Film (Kiev)
  Premiul de Stat al URSS din 1986.  Laureați: Svetlana Karmalita, Semyon Aranovich, Vladimir Ilin, Isaac Kaplan, Rodion Nakhapetov

Culise
Filmul a fost turnat în localitatea arctică Poliarnîi, la Marea Barenț.

Piloții veterani din al doilea război mondial numesc acest film cel mai realist - nici înainte, nici după, nu s-au realizat filme mai credibile despre piloți militari. Și acest lucru nu este surprinzător, regizorul filmului Semion Aranovici a absolvit Școala Superioară de Aviație Navală și a ocupat funcția de navigator în aviația navală a Flotei de Nord. După un accident, a devenit regizor de film.

Pentru filmări s-au folosit avioane din fondul Muzeului Forțelor Aeriene ale flotei de Nord din Safonovo (regiunea Murmansk). Pentru avionul IL-4, care în film are un rol important, s-au folosit părți de la patru aeronave diferite găsite în Peninsula Kola. Partea centrală a aeronavei a fost descoperită în apropiere de Krasnoșcelie, iar restul, consolele pentru motoare, direcția și echipamentul cabinei, au fost găsite în diferite locații în apropiere de Murmansk. Motoarele ASh-62IR au fost preluate de la avionul bimotor LI-2. Avionul restaurat nu a zburat, dar a reușit să ruleze independent pe aerodrom.

În film apare un Messerschmitt Bf-109 F-4 / Trop ("trop" de la "tropical", W.Nr. 10 132) doborât, care a aparținut asului german Horst Karganiko (60 victorii aeriene). În acest avion Horst la 12 august 1942 a escortat un avion de cercetare, dar interceptați de piloții ruși,  a fost lovit în luptă și a fost nevoit să facă o aterizare forțată în regiunea Murmansk. A doua zi, Horst a fost salvat cu un Fi-156 Storch. Avionul lui Horst a fost găsit accidental în 1980 în Golful Motovsky, iar apoi, cu ajutorul unui elicopter Mi-6, a fost dus la Muzeul Aviației Flotei de Nord din Safonovo, unde a fost restaurat minimal pentru expunere la muzeu. În 1983, a participat la filmările pentru "Torpilorii" unde se pot vedea în fuzelaj urmele originale de gloanțe din timpul luptei aeriene.

Melodii din film
La fel ca și în filmul lui Leonid Bîkov, La luptă merg doar "bătrânii", între două misiuni de luptă se cântă melodii ale acelor timpuri. Iată una din ele, intitulată ["Шоферша"]

Gafă
Văzând posterul românesc fără să vizionezi filmul, poți să crezi că în film este vorba de submarine sau șalupe torpiloare, când de fapt este descrisă viața, pregătirea pentru luptă și ducerea la capăt a acesteia de către piloții torpilori.

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1983
Filme dramatice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Semion Aranovici
Filme de război
Filme sovietice
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme sovietice despre Al Doilea Război Mondial

Torpilorii


La bataille de Chapu (乍浦之战, Battle of Chapu)  oppose les forces britanniques et chinoises le  lors de la première guerre de l'opium.

Après leurs victoires dans la région à Chusan, Chinhai, Ningpo, et Tzeki, les Britanniques poursuivent leur avancée face au refus de la cour impériale chinoise, trompée par les faux rapports reçus de ses généraux, de conclure une paix. Ils capturent ainsi la ville de  sur la rive nord de la baie de Hangzhou.

Pour les Britanniques, cette bataille est l'une des plus coûteuses de la guerre avec treize morts, tandis que les Chinois ont perdu plus de  hommes. Ces « fortes » pertes britanniques sont dues à la résistance de troupes mandchoues retranchées dans un temple, et face à laquelle le colonel  est tué.

Contexte
Après une série de dix-huit mois de défaites militaires, l'empereur Daoguang formule une double stratégie. Après une prochaine victoire militaire, qui doit être remportée par le général , il planifie des négociations de paix, conduites par son plénipotentiaire Keying. Les dirigeants chinois, en particulier Yijing, considèrent le retrait britannique de Ningpo comme leur propre victoire militaire. Il rapporte aussi mensongèrement à l'empereur de fausses victoires près de l'île de Chusan.

Un changement de commandement est imminent du côté britannique, car Charles Elliot doit être remplacé par Henry Pottinger, arrivé depuis peu en Asie. Les officiers d'Elliot, Hugh Gough et William Parker, ont indépendamment planifié une attaque de Chapu afin de ne pas offrir aux adversaires chinois un répit pour se réorganiser. Le but de l'opération est de perturber le commerce maritime et fluvial intérieur en occupant des emplacements côtiers stratégiquement importants.

La petite ville de Chapu est située à l'entrée nord de la baie de Hangzhou, l'entrée maritime de la province du Zhenjiang. Avant la guerre,  soldats Qing étaient stationnés dans la ville en raison de son emplacement stratégique. Comme l'ensemble de l'armée Qing, la garnison de Chapu souffre d'un sous-financement chronique, ce qui oblige de nombreux soldats à gagner un revenu supplémentaire parallèlement à leur poste de militaire. En juillet 1840, un bombardement d'artillerie britannique avait déjà eu lieu près de Chapu, tuant six soldats chinois. À la fin de 1841, toutes les grandes villes portuaires au sud de Chapu avaient été attaquées par les Britanniques.

La seule fortification dont dispose Chapu est son mur d'enceinte lui-même. La garnison est équipée de soixante canons, dont onze en bronze, un stock d'artillerie nettement plus petit que celui des garnisons précédemment attaquées par les Britanniques. Après avoir évacué Ningpo le , les Britanniques envoient une flotte de sept navires de guerre conventionnels et quatre navires à vapeur avec environ  soldats au sol en marche vers le nord. La flotte arrive au large de Chapu le .

Bataille
L'attaque britannique débute le  par un bombardement maritime, comme lors des batailles précédentes, tandis que des forces terrestres sont simultanément débarquées pour attaquer les défenseurs par le flanc. La majorité des troupes chinoises fuient le champ de bataille en conséquence. Cependant, des unités des Huit Bannières stationnées à Chapu opposent une féroce résistance dans la ville et dans un temple voisin, utilisant des armes de mêlée et des armes de poing. Cependant, les défenseurs chinois ne peuvent pas résister à la supériorité de feu des Britanniques.

Conséquences
La bataille est l'un des affrontements les plus coûteux de la première guerre de l'opium pour les Britanniques avec 13 morts et 42 blessés. Des soldats et officiers britanniques rapportent des suicides de masse par des bannerets mandchous et leurs familles vivant dans la ville, craignant le déshonneur de la capture. Des sources chinoises contemporaines décrivent ce grand nombre de morts civiles comme étant le fait d'un massacre britannique. Il n'y a pas de chiffres officiels sur les pertes chinoises pour les militaires ou la population civile. La défaite fait paniquer Yijing, en route pour Chapu au moment de la bataille. Le , les Britanniques évacuent la ville conquise avant de se diriger vers le fleuve  Woosung, près de Shanghai.

Galerie

Notes et références

Bibliographie
 Bulletins of State Intelligence. Westminster: F. Watts. 1842.
 Rait, Robert S. (1903). The Life and Campaigns of Hugh, First Viscount Gough, Field-Marshal. Volume 1. Westminster: Archibald Constable.

1842 en Chine
Chapu
Bataille de 1842
Mai 1842

Bataille de Chapu


Cantabria es una de las 52 circunscripciones electorales utilizadas desde 1977 como distritos electorales en la Cámara Baja de las Cortes Generales de España, el Congreso de los Diputados, y una de las 59 de la Cámara Alta, el Senado, además de la circunscripción única para el Parlamento de Cantabria. Elige 5 diputados en el Congreso y 4 senadores en el Senado.

Ámbito y sistema electoral
En virtud de los artículos 68.2 y 69.2 de la Constitución Española de 1978 los límites de la circunscripción deben ser los mismos que los de la provincia de Cantabria, y en virtud del artículo 140, su ámbito sólo puede modificarse con la aprobación del Congreso. El voto es sobre la base de sufragio universal secreto. En virtud del artículo 12 de la constitución, la edad mínima para votar es de 18 años.

En el caso del Congreso de los Diputados, el sistema electoral utilizado es a través de una lista cerrada con representación proporcionaly con escaños asignados usando el método D'Hondt. Sólo las listas electorales con el 3 % o más de todos los votos válidos emitidos, incluidos los votos «en blanco», es decir, para «ninguna de las anteriores», se pueden considerar para la asignación de escaños. En el caso del Senado, el sistema electoral sigue el escrutinio mayoritario plurinominal. Se eligen cuatro senadores y los partidos pueden presentar un máximo de tres candidatos. Cada elector puede escoger hasta tres senadores, pertenezcan o no a la misma lista. Los cuatro candidatos más votados son elegidos.

Elegibilidad
El artículo 67.1 de la Constitución española prohíbe ser simultáneamente miembro del Congreso de los Diputados y de un parlamento autonómico, lo que significa que los candidatos deben renunciar al cargo si son elegidos para un parlamento autonómico. No existe incompatibilidad similar en el caso de los senadores. El artículo 70 aplica también la inelegibilidad a los magistrados, jueces y fiscales en activo, Defensor del Pueblo, militares en servicio, los agentes de policía en activo y los miembros del tribunal constitucional y juntas electorales.

Número de diputados
Desde las elecciones generales de España de 1977, primeras elecciones celebradas tras la restauración de la democracia, hasta 2016 a Cantabria le corresponde la elección de cinco diputados.

En virtud de la ley electoral española, todas las provincias tienen derecho a un mínimo de 2 escaños con 248 escaños restantes prorrateada de acuerdo a la población. Esta normativa se explica detalladamente en la ley electoral 1985 (Ley Orgánica del Régimen Electoral General).

En 2004 por ejemplo en España había  votantes, lo que da un ratio de  votantes por Diputado. Sin embargo en Cantabria el número de votantes por Diputado fue de .

Parlamento de Cantabria

Diputados obtenidos por partido (1983-2023)

a Los resultados corresponden a los de Coalición Popular: Alianza Popular-Partido Demócrata Popular-Unión Liberal (AP-PDP-UL)..

Congreso de los Diputados

Escaños obtenidos por partido (1977-2023)

a Los resultados corresponden a los de Alianza Popular.
b Los resultados corresponden a los de Alianza Popular-Partido Demócrata Popular (AP-PDP).
c Los resultados corresponden a los de Coalición Popular.
d Los resultados corresponden a la coalición Unidos Podemos, alianza bajo la que Podemos e Izquierda Unida de Cantabria se presentaron a las elecciones de junio de 2016.

Senado

Senadores obtenidos por partido (1977-2023)

En las Elecciones generales de 1977, el Partido Popular se presentó como Alianza Popular (AP).
En las Elecciones generales de 1982, el Partido Popular se presentó como Alianza Popular-Partido Demócrata Popular (AP-PDP).
En las Elecciones generales de 1986, el Partido Popular se presentó como Coalición Popular (CP).

Referencias

Cantabria
Cantabria
Elecciones en Cantabria

Circunscripción electoral de Cantabria