Sosyalizm, sosyal ve ekonomik olarak toplumsal refahın katılımcı bir demokrasiyle getireceğini ve üretim araçlarının hakimiyetinin topluma ait olduğunu savunan, işçilerin yönetime katılmalarına ağırlık veren, özel üretim yerine kamu bazlı üretimi destekleyen, telkin ve propagandalarını eğitim, tarım ve vergi reformları üzerinde yoğunlaştıran ekonomik ve siyasi bir teoridir. "Sosyal mülkiyet"; kooperatif işletmeler, ortak mülkiyet, devlet mülkiyeti, öz kaynakların yurttaşlık mülkiyeti veya bunların bir karışımı olabilir. Sosyalizmin pek çok çeşidi vardır ve bunların tek bir tanımı yoktur. İdeolojiyi savunanların toplumsal mülkiyet türleri, yönetimi üretken kurumlarla birlikte nasıl şekillendirecekleri ve sosyalizmi oluşturma konusunda devletin rolünün ne olacağı gibi konularda farklı düşünceleri mevcuttur.

Ortaya çıkışı
Sosyalist fikirler tarih boyunca dile getirilmiş olsa da 19. yüzyıla kadar siyasi bir şekil almış değildi. Bu şekilleniş, sanayi kapitalizmine karşı esnafların çıkarlarını dile getirmesiyle başladı. Fakat kısa süre sonra işçilerin sorunlarına odaklandı.

Sosyalizmin çıkış amacı kapitalist ekonomiyi ortadan kaldırmak ve yerine ortak mülkiyet anlayışına dayanan bir ekonomi oluşturmaktı. Bu amaç devrimci, ütopik bir karakter taşıyordu.

Ancak sosyalizm 19. yüzyılın sonlarından itibaren fikirsel ayrılığa uğradı. Bir kısım sosyalist, işçilerin haklarının düzenlenmesinin, ücretlerin arttırılmasının ve çalışma şartlarının iyileştirilmesinin, sendikalar ve siyasi partiler aracılığıyla olmak üzere aşamalı bir şekilde kanunlar ile yapılması gerektiğini düşünüyordu. (Bkz. Robert Owen, Charles Fourier, William Morris) Diğer bir kısım ise devrimci yollardan sosyalizmin sağlanacağına inanıyordu. Böylece sosyalizm, devrimci yolları izleyecek olan komünizm ve devrimci, reformist yolları izleyecek olan sosyal demokrasi olarak ikiye bölündü. (Bu bölünme hem sosyalizme ulaşmak için hangi araçların kullanılması gerektiği, hem de sosyalizmin amacının ne olduğu sorunsalını ortaya çıkardı.)

Marksist teoride sosyalizm, kapitalizmin yerini alacak ve daha sonra sosyalist yapı kendiliğinden söneceğinden komünizme dönüşecek bir topluma işaret eder. Marksizm komünizmin teorik ve felsefi zemini, komünizm sosyalizmin ardılı olarak gelişecek toplumsal sistemdir.

Terimin ilk kullanılışı 19. yüzyılın başına kadar gider. İlk kez 1827'de İngiltere'de, Robert Owen'ın takipçilerini adlandırmak için kullanılmıştır. Fransa'da, yine özgönderimsel olarak, 1832 yılında l'Encyclopédie nouvelle'deki Saint-Simon, ardından Pierre Leroux ve J. Regnaud'un fikirlerinin takipçisi olanlar için kullanılmıştır. Kelimenin kullanımı hızlı bir biçimde yayıldı ve değişik zamanlarda ve yerlerde değişik şekillerde kullanıldı. Farklı kişiler ve gruplar kendilerini sosyalist ve sosyalist karşıtı olarak tanımladılar. Sosyalist gruplar arasında büyük farklılıklar olmakla birlikte, neredeyse hepsi, toplumun seçkin bir azınlığına hizmet etmektense halk çoğunluğuna hizmet eden bir iktisat bilimiyle birlikte, dayanışma prensiplerine göre işleyip, eşitlikçi toplumu savunarak, sanayi ve tarım işçileriyle birlikte mücadele eden, 19. ve 20. yüzyıla dayanan bir ortak tarihle bağlandıklarını kabul edeceklerdir (Köksüzlük).

Ekonomik sistem

Ekonominin küçük bir aristokrat, zenginler sınıfı ya da kapitalist bir sınıf yerine geniş kitlelerin yararına işletilmesi gerektiğini savunan yönetim biçimidir. Sosyalizm, çalışan sınıfın iktidarını savunan sosyoekonomik bir modeldir. Kelime anlamı (Sosio: Toplum, Halk) itibarıyla bakıldığında üretici gücün insan, insan emeği ve dolayısıyla toplum olduğu düşüncesinden yola çıkılarak oluşturulmuş bir sistemdir. Çeşitli sosyalist teorilerde devletçilik prensibi mutlak olarak geçerlidir. Devlet üretime hakim güç olarak ön plana çıkar. Bu modeli savunan iktisatçılar tarafından toplumun esas alındığı iddia edilse de, yetkiyi toplum adına devlet kullandığı için, etkin güç daima devlettir. Kişiler arası eşitlik vurgusu yapılır. Kamu yararı ve toplum ön plandadır. Kolektif (topluluk olarak, kitle halinde) hareket etme ve buna uygun bir biçimde örgütlenme ve çalışma planlanır.

Bir başka deyişle sosyalizm işçi sınıfının, ticari amaçlı üretim araçlarına (fabrikalara, maden ocakları ve yeraltı kaynaklarına, tarım arazilerine, hayvan çiftliklerine ve ayrıca deniz kıyılarına) ve temel tamamlayıcı kurumlarına (bankalar, kooperatifler) mutlak egemen ve sahip olmasıdır. (İşçi sınıfı yani fabrikalar ve maden ocakları çekiç ile, köylü sınıfı yani hayvan çiftlikleri ve tarım arazileri ise orak ile sembolize edilir. Bunlar üretici güç olarak görülen iki toplumsal sınıftır.) Üretim araçlarında özel mülkiyet sosyalist sistemlerin katı biçimde uygulandığı ülkelerde tamamen kaldırılmıştır. Bu kurama göre işverenlerce açılmış özel teşebbüs, üretim araçlarına sahip olamaz. Çünkü Marksizm'e göre bu durum toplumun sınıflara ayrılmasına ve oluşacak egemen sınıfların, ezilen sınıfları sömürmesi ile sonuçlanacaktır. Bu sebeple devlet toplum adına tüm piyasayı kontrolü altında tutar. Serbest Piyasa Ekonomisi geçerli değildir. Bunun yerine çeşitli planlı veya doğal ekonomi teorileri sosyalist gruplarca tercih edilir. Planlı ekonomilerde yıl bazında tüm ülkede ne üretilip ne kadar tüketileceği önce yerel ve bölgesel olarak hesaplanır, daha sonra tek merkezde (yerel başkentte) eş güdümlü olarak değerlendirilir ve düzeltmeler yapılır. Mutual ekonomilerde ise mülke dayalı olmayan, ihtiyaç doğrultusunda oluşan özgür bir ekonomik ortam oluşur.

Özetle merkezi planlı sosyalist ekonomilerin temel prensipleri şunlardır:

1. Üretici güç olarak emek öne çıkar.

2. İşveren faktörünün rolünü işçiler veya kamu kurumları doldurur.

3. Merkezi planlı ekonomi ile çeşitli planlar belirlenir.

4. Kamu Yararının (genel hukukun / kamu hukukunun) ön plana çıkması çok belirgindir.

5. Temsilî demokrasi tercih edilmez, çünkü sınıflı toplumlarda olan burjuva siyasetinde olan siyasal yapının işçileri böldüğü görüşü savunulur.

Marksist felsefeye göre toplumların çeşitli sınıflardan oluştuğu gerçeği dikkate alınır ve hangi sosyal sınıfın yönetime egemen olması gerektiği ve asıl üretici gücün hangi sınıf olduğu sorusundan hareket edilir. Bu yaklaşıma göre tarih, aslında sınıf mücadelelerinin toplamından ibarettir. İşçi Sınıfı (proleterya)'nın egemenliği esastır, halk her yerde (fabrika, okul, çiftlik vb.) kendini yönetmek üstüne yönetim şeklini belirler. İşçi sınıfına özel bir önem verilir, çünkü emeği ile üreten ve toplumu kalkındıran sınıftır. Bankacılık sistemi etkin değildir, çünkü ihtiyaç duyulmaz. Faiz büyük oranda ortadan kalkmıştır.

Sosyalist sistemler kurulduktan sonra değişik aşamalardan geçebilir;

1. Önce üretim araçları kamulaştırılır. Özel sektör üretimden dışlanır.

2. Yabancı sermaye dahil, tüm özel sektör kamu kurumuna dönüştürülmüştür. Özel sektöre gerek yoktur.

3. Daha sonra gayrimenkuller (evler, arsalar, araziler) kamulaştırılır. Sömürüye yol açtığı için özel mülk sahibi olunamaz.

4. Kamu veya sendika evleri ve arazileri yurttaşlarına kullanmaları için verir. Karşılığında kira almaz.

5. Temel hizmetler (elektrik, su, telefon, toplu taşıma, okul, sağlık) ücretsiz hale gelir, çünkü bunlar üzerinden kendini zenginleştirecek bir işveren sınıfına izin verilmez.

6. Zaten kamulaştırılmış olan bu hizmetler kamu yararına ücretsiz kullanılır.

Sosyalizm düşüncesi ilk yükseldiğinde, 19. yy. da, pek çok siyasi düşünce açıkça seçkin sınıfların desteklenmesini savunuyordu. Fakat bugün, açıktan açığa böyle bir destek ifadesi siyasi intiharla eş anlamlı olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle ideolojiler artık, bir zamanlar yalnızca sosyalizm tarafından savunulan büyük kitlelerin iyiliğini istediklerini iddia ederler. Ancak bu ideolojiler zengin sınıfların mülkiyet hakkını hâlâ savunurken, sosyalizm çalışan sınıfların haklarını doğrudan ilgilendiren meselelerin savunuculuğunda başı çeker gibi görünmektedir.

Çoğu sosyalist, sosyalizmin ekonominin demokratik kontrolünü gerektirdiğini söylemekle birlikte, bu demokrasiye has kurumlar üzerinde ve kontrolün nerelerde merkezileşip nerelerde yaygınlaşacağı konusunda fikir ayrılığındadırlar. Benzer şekilde, sosyalist ekonominin bir pazar anlayışı gütmesinin gerekliliği ve eğer güdülecekse, bu pazar anlayışının yalnızca tüketim mallarında mı, yoksa bazı durumlarda üretim araçlarının kendisinde de mi geçerli olup olmayacağı boyutunda da farklılaşırlar. Çünkü üretim araçları mevzubahis olduğunda, mesele ekonominin mülkiyeti ve kontrolü meselesidir.

Sosyalist olmayan birçok kişi, devlet himayesindeki merkezi ekonomik kontrolü ifade etmek için sosyalist ekonomi kelimesini kullanır.

Sosyalistler arasında sosyalist ekonomide özel mülkiyete ait büyük şirketlerin olamayacağı konusunda genel bir fikir birliği vardır; büyük şirketlere doğrudan kendi işçilerinin sahip olması konusunda sosyalistler daha az anlaşırlar. Kendini sosyalist addeden az sayıda kişi arasında, sosyalist olduğunu iddia eden Çin Komünist Partisi'nin bu tutumu yansıttığını söyleyenler vardı. Öyle ki bu sırada Çin Ekonomik Reformu sürüyordu ve bu reform özel mülkiyete ait büyük şirketlerin pazar ekonomisindeki rekabetini destekleyen bir yapıdaydı. Çin'in kapitalist ekonominin özüne kendini böyle adapte ettiği halde, iktidardaki partinin hala (anlamlı bir şekilde) sosyalist olduğunu iddia etmesi, Çin'in içinde ve dışında birçok tartışmalara yol açtı.

Eski Sovyetler Birliği'nin ve Doğu Bloku'nun ekonomileri hem sosyalistler, hem de sosyalist olmayanlar tarafından sosyalist olarak nitelenir. Üretim araçları neredeyse tamamen devlete aittir ve ekonomi ülke çapındaki Komünist Partisi tarafından merkezi olarak idare edilir. Bununla birlikte, birçok sosyalist de buna karşı çıkar; çünkü bu ülkelerdeki insanların devlet yönetimi üzerinde kontrolü olmadığı için ekonomi üzerinde de kontrolü olmadığını iddia ederler. Bu sosyalistler, ekonominin oligarşi olarak anılan, daha sonra devlet kapitalisti, Stalinist ya da bazı Troçkistlerin dediği gibi "yozlaşmış işçi devleti" de denilen zümre tarafından kontrol edildiğini iddia ederler. Troçkistler Stalinist ekonominin, sosyalist ekonominin şartlarından birini yerine getirerek, ekonomiyi devlet kontrolü altına aldığını söylerler, ama onlara göre devletin işçiler tarafından demokratik olarak kontrol edilmesi gerekliliği yerine getirilmemiştir. Birçok sosyalist, bu iddianın genel hatlarına katılır ama ekonominin devlet tarafından idare edilmesi gerektiği yönündeki düşüncenin gözden geçirilmesi gerektiğini söylerler. Dahası, birçok sosyalist Sovyetler Birliği ve ona destek veren devletlerin, sınıfları ortadan kaldırmayı düşünürken, ekonomiyi kendi çıkarlarına göre yönlendiren, en azından yönlendirmeye çalışan yeni bir yönetici sınıf ya da nomenklatura ortaya çıkardıklarını iddia ederler.

Soğuk Savaş sırasında Sovyetler Birliği ve ona destek veren devletler kendi ekonomilerinin "fiilen var olan sosyalizm" (reel sosyalizm) olduğunu öne sürdüler (her hâlde var olan diğer sosyalizm teorilerine karşın, kendi sosyalizmlerini savunmak için). Bu dönemde başkaca sık kullanılan bir diğer terim de reel sosyalist/gerçek sosyalist terimiydi. Bu terimler, bu ülkeleri yöneten partilerin dışında olanlar tarafından kullanıldıklarında genellikle tırnak içinde ve hafif bir ironiyle kullanıldılar.

Sosyalist rejimlerin genel özellikleri

Sosyalist partilerce yönetilen ülkeler
Temsili demokrasinin olduğu ülkelerde kendini sosyalist olarak betimleyen partilerin yönetimde olduğu veya anayasasında sosyalist ilkelerin bulunduğu ülkelerdir. Portekiz, Hindistan, Suriye, Nepal bu ülkelerden bazılarıdır.

Anarşist rejimler
Genellikle sendikalist ve mutualist sosyoekonomik modelleri takip eden, belirli bir kemikleşmiş otoritenin olmadığı sosyalist rejimlerdir. Devrimci Katalonya, Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu ve Kuzey ve Doğu Suriye Özerk Yönetimi bu tarz rejimlere örnek gösterilebilir.

Marksist/Leninist rejimler
Tek partili rejimlerdir. Bu partinin adı çoğu zaman sınıfsız topluma gidecek komünist toplumu hedeflediğinden "Komünist Parti"dir (SSCB gibi). Fakat zaman zaman çeşitli ülkeler değişik isimler kullanmıştır, örneğin "Sosyalist Parti", "İşçi Partisi" (Kuzey Kore gibi) veya "Emek Partisi" (Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti gibi). Devlet ve parti örgütü ayrı ayrı iki koldan en küçük yerleşim birimlerine kadar indirilmiştir ve yönetime üretici güçler nezdinde katılımcılık vardır.

Eleştiriler
Batı parlamenter sistemlerin (sosyalist literatürde bunlara burjuva sistemler denilmektedir) marksist-leninist rejimler üzerinden sosyalizme yaptıkları çeşitli eleştiriler bulunmaktadır. Bunlar genel olarak 3 ana grupta toplanmaktadır:

1. Baskıcı ve antidemokratik uygulamalar bulunduğu iddiası.

İddiaların odağı olan sosyalist sistemler genelde kendilerini şu şekilde savunmaktadır: "Burjuva sistemlerinde parasal güç kadar 'güçlü' birey vardır." Dolayısıyla sosyalist sistemler tarafından da burjuva sistemleri antidemokratik olarak mahkûm edilirler.

2. Dine yönelik uygulamalar olduğu iddiası.

Sosyalist toplumlarda din doğrudan karşıya alınmaktan ziyade, egemen sınıfın bir sömürü aracı haline getirildiği ölçüde karşıya alınmıştır. Sosyalist rejimler de (özellikle SSCB) bu durumu da "Burjuva sistemleri bunu 'komünist sistemler din olgusuna karşılar' şeklinde çarpıtıp, din ile sömürmeye devam etmeye çalışıyorlar. Biz dinlere değil, dinlerin sömürü aracı olması durumuna karşıyız." tezi ile açıklamaktadır. Buna paralel olarak sosyalist toplumlardaki egemen görüş "Din olgusunun egemenlerin elinden alındıktan sonra tarihsel olarak incelenmesi" gerektiğidir.

3. İçe kapalı ekonomiler sebebiyle bilimin gelişmediği iddiası.

Bu da sosyalistler açısından "Emperyalist saldırganlık ve ekonomik ablukaların unutulduğu" şeklinde açıklanan bir iddiadır. Sovyetler Birliği'nin bilimi kullanarak kendi imkanlarıyla uzaya çıkması ve birçok alanda bilimsel keşifler yapması, bu iddiaya cevap niteliğinde kullanılmaktadır.

Geçiş olarak sosyalizm

Marksistler ve diğer sosyalistler genellikle sosyalizm kelimesini yukarıda açıklanan anlamlarda kullanmakla birlikte, bu kelimenin Marksist kullanılışında başka bir özellik daha vardır. Karl Marx, tarihsel materyalizm açıklamasında sosyalizmi toplumun kapitalizmden sonraki, komünizmden önceki aşaması olarak değerlendirir. Marx böyle bir toplumun nasıl özellikler taşıyacağı konusunda net değildir fakat inancında ve komünizme doğru dönüşürken, devrimci sosyalizmin kapitalizm üzerinde kazanacağı zaferde ısrarlıdır.

Marx, analizlerinde 8 tane toplum biçimi saptamıştır. Bunlardan ilki komünal toplum, sonuncusu ise komünist toplumdur. Komünist toplum Marx'a göre ikiye ayrılır: sosyalist toplum ve komünizm. İşte sosyalist toplum, Marx'a göre komünizmin birinci evresi yani alt evresidir. Komünizm ise komünist toplumun üst ve son evresidir.

Marx, sosyalizmi var olan devlet formlarına artık ihtiyaç duyulmadığı, sınıfsız komünist topluma geçiş aşaması olarak düşünür. Engels'e göre, sosyalizmin temsili demokrasisi ortadan kalkar ve yerine komünizmin doğrudan demokrasisi gelirken; ekonomik yaşam özgürlük ve eşitlik temeli üzerinde yeniden düzenlenecek, devlet herhangi bir devrime ihtiyaç duymaksızın kendi kendine sönümlenecektir. Bu sınıfsız, devletsiz toplumu nihai hedef olarak belirlerken, Marksist düşünce ve anarşizm benzeşmektedir. Bununla birlikte, anarşistler devleti bir gecede yok etmek isterlerken, komünistler bunun giderek sönümlenen yavaş ve aşamalı bir süreçte gerçekleşmesini beklerler.

Bu sosyalizm tanımlaması özellikle Çin Halk Cumhuriyeti'nin resmi ideolojisinin anlaşılması açısından önemlidir. Çin Komünist Partisi sınıf çatışmasının Çin'i zaten sosyal gelişimin sosyalist evresine ittiğini iddia etmektedir. Bu yüzden ve Den Xiaoping'in olgulardan gerçeği olgulardan hareketle aramak teorisi nedeniyle, "çalışan" herhangi bir ekonomik sistem kendiliğinden sosyalist bir politika olarak nitelenmektedir; bu nedenle "Çin Tipi Sosyalizm"in ne olduğuna dair herhangi bir çerçeve çizilememektedir.

Sosyalizm ve karma ekonomi

Karma ekonominin en yaygın tanımı, doğal kaynaklar ve kamu hizmetleri üzerindeki kamu mülkiyetinin sınırlandırılmasıdır. Bunun temel mantığı, doğal kaynakların ortak mülkiyet olduğu ve kamu hizmetlerinden bazılarının (ya da hepsinin) doğal tekeller oluşturduğudur. (Örn: Elektrik ve su kaçınılmaz olarak tekeldir)

Kimileri karma ekonomideki sosyalist yaklaşımı genişleterek, kapitalistlerin toplum üzerinde denetim kurmasına yol açabilecek hayati önemi olan herhangi bir sanayi alanından ya da güç dengesizliği yaratabilecek büyük zenginliklerden uzak tutulması gerektiğini düşünürler. Ulusal savunma ya da egemenlik konusunda da benzer düşünceler vardır. Birçok kapitalist ülke en azından geçmişte çelik, otomobil, uçak sanayisi gibi kilit önem taşıyan sanayileri ulusallaştırmıştır. Örneğin Harry S. Truman Kore Savaşı sırasında çelik fabrikalarını ulusallaştırmıştır. Bu fabrikalar ABD Yargıtayı'nın emriyle özel mülkiyete aktarılmıştır.

Tüm sosyalist düşünürler serbest Pazar ekonomisinin bir süre sonra mutlaka belirli bir azınlığın yararına ama çoğunluğun zararına işler hale geldiği konusunda hemfikirdirler. Özellikle komünistler kapitalizmle herhangi bir uzlaşmanın gerçekleşebileceğini reddederler. Onlara göre zenginliğin özel birikimine izin veren herhangi bir ekonomik sistem özünde adaletsizdir ve kapitalistlere (kendi sermayesi olan ve kontrol edenler) eşitsiz gelişim ortamı sağlamaktadır. Kendilerini sosyalist olarak tanımlayanların az bir kısmı, üretim araçlarının planlı bir şekilde özel mülkiyete devredilebileceğini söylerken, diğer sosyalistler bu konuda fikir ayrılığındadırlar. Bazıları zenginliğin daha eşit dağıtılabilmesi için kapitalist piyasa koşullarının işleyişini kullanabileceklerini iddia ederken, diğerleri de bu dağıtımın eşitliğini garanti altına almak için tüm mülkiyetin kamulaştırılması gerektiğini söylerler. Birçok sosyalist özellikle temel ihtiyaç malzemesi olmayan mallarda, arz-talep dengesini ayarlamanın piyasa koşulları mekanizmaları olmadan çok zor olduğunu bilmektedir. Bazıları ılımlı bir piyasa sosyalizmi modeli ortaya koymuşlardır; buna göre bir market vardır, ama üretim araçlarının mülkiyetine sahip bir sınıf yoktur.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Sassoon, Donald. One Hundred Years of Socialism: The West European Left in the Twentieth Century. New Press. 1998. ISBN 1-56584-486-6
 Guy Ankerl, Beyond Monopoly Capitalism and Monopoly Socialism, Cambridge, MA: Schenkman, 1978.
 Beckett, Francis, Clem Attlee, Politico's (2007) 978-1842751923
 Nik Brandal, Øivind Bratberg, Dag Einar Thorsen. The Nordic Model of Social Democracy (2013) Pallgrave MacMillan. ISBN 1137013265
 Gerald Cohen. Why Not Socialism? Princeton University Press, 2009. ISBN 0691143617
 G.D.H. Cole, History of Socialist Thought, in 7 volumes, Macmillan and St. Martin's Press, 1965; Palgrave Macmillan, 2003 yeniden basım; 7. cilt, ciltli, 3160 sayfa, ISBN 1-4039-0264-X.
 Michael Ellman (2014). Socialist Planning. Cambridge University Press; 3. baskı. ISBN 1107427320
 Friedrich Engels, Socialism: Utopian and Scientific, Pathfinder; 2r.e. baskı (Aralık 1989) 978-0873485791
 Friedrich Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Zurich, 1884.
 Albert Fried and Ronald Sanders, eds., Socialist Thought: A Documentary History, Garden City, NY: Doubleday Anchor, 1964. .
 Frances Goldin, Debby Smith, Michael Smith. Imagine: Living in a Socialist USA. Harper Perennial, 2014. ISBN 0062305573
 Élie Halévy, Histoire du Socialisme Européen. Paris: Gallimard, 1948.
 Michael Harrington, Socialism, New York: Bantam, 1972. .
 Michael Harrington. Socialism: Past and Future. Arcade Publishing, 2011. ISBN 1611453356
 Hayes, Carlton J. H. "The History of German Socialism Reconsidered," American Historical Review (1917) 23#1 ss. 62–101 online
 Jesús Huerta de Soto, Socialismo, cálculo económico y función empresarial (Socialism, Economic Calculation, and Entrepreneurship), Unión Editorial, 1992. ISBN 84-7209-420-0.
 Makoto Itoh, Political Economy of Socialism. London: Macmillan, 1995. ISBN 0-333-55337-3.

 Oskar Lange, On the Economic Theory of Socialism, Minneapolis, MN: University of Minnesota Press, 1938. .
 Michael Lebowitz, Build It Now: Socialism for the 21st century , Monthly Review Press , 2006. ISBN 1-58367-145-5.
 Alan Maass. The Case for Socialism. Haymarket Books, 2010 (Güncellenmiş basım). ISBN 1608460738
 Marx, Engels, The Communist Manifesto, Penguin Classics (2002) 978-0140447576
 Marx, Engels, Selected works in one volume, Lawrence and Wishart (1968) 978-0853151814
 Joshua Muravchik, Heaven on Earth: The Rise and Fall of Socialism , San Francisco: Encounter Books, 2002. ISBN 1-893554-45-7.
 Michael Newman, Socialism: A Very Short Introduction, Oxford University Press, 2005. ISBN 0-19-280431-6.
 Bertell Ollman, ed., Market Socialism: The Debate among Socialists, Routledge, 1998. ISBN 0-415-91967-3
 Leo Panitch, Renewing Socialism: Democracy, Strategy, and Imagination. ISBN 0-8133-9821-5.
 Emile Perreau-Saussine, What remains of socialism?, in Patrick Riordan (dir.), Values in Public life: aspects of common goods (Berlin, LIT Verlag, 2007), ss. 11–34
 Richard Pipes, Property and Freedom, Vintage, 2000. ISBN 0-375-70447-7.
 John Barkley Rosser and Marina V. Rosser, Comparative Economics in a Transforming World Economy. Cambridge, MA: MIT Press, 2004. ISBN 978-0-262-18234-8.
 Maximilien Rubel and John Crump, Non-Market Socialism in the Nineteenth and Twentieth Centuries. ISBN 0-312-00524-5.
 Katherine Verdery, What Was Socialism, What Comes Next, Princeton. 1996. ISBN 0-691-01132-X

 James Weinstein, Long Detour: The History and Future of the American Left, Westview Press, 2003, ciltli, 272 sayfa. ISBN 0-8133-4104-3.
 Peter Wilberg, Deep Socialism: A New Manifesto of Marxist Ethics and Economics, 2003. ISBN 1-904519-02-4.
 Edmund Wilson, To the Finland Station: A Study in the Writing and Acting of History, Garden City, NY: Doubleday, 1940. .

Dış bağlantılar
 İnternet üzerindeki en geniş Marksizm arşivlerinden birisi. Pek çok dil seçeneği var

İdeolojik akımlar

Sosyalizm


اللاموس  هو حيوان من القوارض، يعيش بالقرب من الأركتيك وهو ملون الفراء بالبرتقالي والأسود، ويتميز كمعظم القوارض بصغر سن النضج الجنسي وفترة حمل قصيرة للإناث، وهو بذلك يتكاثر بسرعة إلى أعداد كبيرة.

كان يعتقد أنه الحيوان الانتحاري لأن أعداد كبيرة منه ترمي بنفسها في البحر عند الهجرة، وكان يُعتقّد أن اللاموس ينتحر عمداً ليفسح مجال الموارد ومساحة السكن للأجيال الجديدة من اللاموس ولكن الواقع غير ذلك، فما يدفع اللاموس للسقوط في البحر هو الفزع والارتباك الذي يسببه الوصول إلى مناطق جديدة لم يتعود عليها فيخطىء في اندفاعه ويسقط في البحر .

مراجع

أرفيكولاوات
أساطير حضرية
ثدييات جرينلاند
حيوانات القطب الشمالي البرية
قداديات
قوارض

لاموس


Mauro Macario (* 21. Februar 1947 in Santa Margherita Ligure) ist ein italienischer Regisseur und Künstler.

Leben
Macario ist der Sohn des Schauspielers Erminio und war zwischen 1969 und 1971 als Regieassistent bei Bruno Corbucci für sieben Filme tätig. 1975 inszenierte er seinen einzigen Film, Perché si uccidono über die Krise eines mit Drogen konfrontierten jungen Mannes aus gutem Hause, den er nach eigenem Drehbuch inszenierte. Er kam in nur begrenzter Stückzahl zur Aufführung; Macario wandte sich der Theaterarbeit zu, wofür er auch schrieb (Licenza di ridere ist seinem Vater gewidmet). Daneben veröffentlichte er eine Monografie über seine Eltern. Für die RAI war er vor allem für Musikformate verantwortlich. 1980 veröffentlichte er das Musikalbum Amoropolis und zwischen 1990 und 1994 drei Bände mit Gedichten.

Filmografie
 1975: Perché si uccidono

Veröffentlichungen (Auswahl)
 1980: Amoropolis (Durium, ms AI 77409) (Musikalbum)
 1994: Raccolta: Il destino di essere altrove, Campanotto Editore ISBN 88-456-0504-3 (Gedichtbände)
 1998: Macario, un comico caduto dalla luna, Baldini Castoldi Dalai, ISBN 88-8089-527-3 (Monografie)

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Filmregisseur
Drehbuchautor
Autor
Liedermacher
Italiener
Geboren 1947
Mann

Mauro Macario


Inter Cars Učka, hrvatsko automobilističko natjecanje. Od 2013. godine organizira ga AK Opatija Motorsport (suorganizator je i AK Učka Sport). Utrka se bodije za HAKS-ov kup u vožnjama Formula drivera.
Utrku se vozi na Učkoj.
Raspored je da je prvog dana tehnički prijam i verifikacija dokumenata popodne, dok je objava startne liste predviđena za navečer. Dan poslije ujutro je službeni trening a start utrke je nakon svečanog otvorenja kasnije prijepodne. Staza na Učki usporena je s osam šikana na potezu od Veprinca do križanja prema Lanišću. Zbog održavanja utrke zatvoren je dio županijske ceste od centra Veprinca do Poklona. Natjecanje tradicijski privlači natjecatelje iz Hrvatske, Slovenije, Italije i Austrije i Hrvatske. Medijski utrku pokrivaju Kreator TV (prijenos uživo), Novi list, portali PodUckun.net i torpedo.media te Pomorski radio Bakar.

Vidi
Međunarodna brdska auto utrka Učka

Izvori

Hrvatska automobilistička natjecanja
Učka

Inter Cars Učka


Altmelon es un municipio del distrito de Zwettl, en el estado de Baja Austria, Austria.

Enlaces externos

Localidades de Baja Austria

Altmelon


Fiona Elizabeth Ann Jones (née Hamilton; 27 February 1957 – 28 January 2007) was a Labour Party politician in the United Kingdom. She was elected as a Member of Parliament (MP) for Newark in Labour's landslide victory in the 1997 general election.

Jones was accused of fraudulently failing to declare the full amount of her election costs, convicted of election fraud in March 1999, and had the Labour whip withdrawn. She was the first MP to be disqualified from membership of the House of Commons for that offence since it was introduced by the Corrupt and Illegal Practices Prevention Act 1883.  However, the Court of Appeal overturned her conviction within weeks: the disqualification was revoked, and she resumed her place in the House of Commons. However, she lost her seat in the 2001 general election. She later lost a civil case brought against the police for malicious prosecution.

Early life
Jones was born in Liverpool and grew up in Fazakerley. An only child, her father, Fred Hamilton, was a production manager for a pharmaceutical company, and was a friend of Labour MP Eric Heffer. Heffer gave her a copy of The Ragged Trousered Philanthropists when she was young, which inspired her to become an active socialist. She attended Wirral College of Art and Preston College, and joined the Labour Party at the age of 17.

She became a freelance journalist; her future husband, Christopher Jones, was also a journalist, who worked for the BBC. The couple moved to Lincolnshire. They were married in north Wales in 1982. They had two sons; Penri and Huw.

Political career
Jones was elected as a Labour member of West Lindsey District Council, gaining Gainsborough South West ward from the Liberal Democrats in 1990. She served a single term and did not seek re-election in 1994. She was unsuccessful as the Labour Parliamentary candidate in the Conservative stronghold of Gainsborough and Horncastle in the 1992 general election, finishing in third place, and then failed to secure the nomination to fight for the marginal seat of Lincoln and the safe Labour seat of Liverpool Riverside.

In September 1995, she was selected to fight at Newark. Although she presented herself at the selection meetings as a traditional socialist, she was nevertheless a New Labour professional.  After her selection, she presented her New Labour sympathies, much to the consternation of a number of local party activists who had supported her nomination.

She was elected as Member of Parliament for Newark-on-Trent in the 1997 general election, ousting Conservative MP Richard Alexander, who had held the seat since the 1979 general election. She was pictured alongside 96 other women Labour MPs in the "Blair babes" photograph, and seen next to Tony Blair himself.

However, the press labelled her the "parliamentary virgin", as she was the last of the 242 new MPs to make their maiden speech in the Commons. "Having endured through gritted teeth being dubbed a 'Blair's babe', I am grateful at least to have the opportunity to relinquish for ever the title of being the last virgin in the House," she announced upon making the speech in January 1998. A Roman Catholic, Jones campaigned against abortion, and she appeared with Lord Longford at a Labour conference fringe meeting.

After complaints by the Liberal Democrats, the police launched an investigation into her spending at the 1997 election campaign. Although submitting election expenses within the permitted maximum, she was charged with her agent Des Whicher with having fraudulently omitted to declare spending which would have taken her well over it. Although most of the charges collapsed and were withdrawn by the trial Judge, a dispute over whether the rent for a campaign office used also as party headquarters was left to the Jury. The two were convicted on 19 March 1999 of "corrupt practices", under section 82(6) of the Representation of the People Act 1983 and she was sentenced to 100 hours' community service. Prominent members of the local Labour Party gave evidence against her, and much was made at the time of her rivals for the Labour Party candidacy.  At the selection meeting of the Newark Branch Labour Party, the local candidate came in a poor fourth, and withdrew from the contest at that stage. The runner-up, Nick Palmer went on to win the Labour Party candidacy for the Broxtowe constituency. As a result of the conviction, Jones was disqualified from the House of Commons.

However, the Court of Appeal quashed the convictions on 15 April 1999.

The Divisional Court of the Queen's Bench Division held that the effect of the quashing of the conviction was that the disqualification was revoked with no need for a by-election, and she resumed her seat on 29 April.

She contested her seat in the 2001 general election, but lost to the Conservative candidate Patrick Mercer. In the 12 months before the 2001 general election, the local newspaper, The Newark Advertiser restricted reporting of her routine activities after she unsuccessfully demanded that every report concerning her should be submitted for her approval before publication; the newspaper lifted the restriction during the campaign.

Later life
After studying law at the University of Lincoln, Jones brought a civil case against Nottinghamshire Police for malicious prosecution.  The case was dismissed in December 2005, leaving her to bear costs of £45,000. In an interview, she claimed that a government minister had asked her for sex in return for assisting her to secure promotion.

Death
Jones reportedly became reliant on alcohol after she was shunned by her colleagues when she returned to the House of Commons in 1999 - only 34 signed an early day motion welcoming her back to the House of Commons after her conviction was quashed. Her husband said that she refused to attend Alcoholics Anonymous meetings in case she was recognised.

She was found dead at her home in Saxilby by her husband, reportedly surrounded by 15 empty vodka bottles. Her cause of death was reported as alcoholism or alcoholic liver disease.

References

External links

 The "Fiona Jones archive" in the Newark Advertiser.

1957 births
2007 deaths
Councillors in Lincolnshire
English Roman Catholics
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
People from West Lindsey District
Politicians from Liverpool
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
UK MPs 1997–2001
20th-century British women politicians
21st-century British women politicians
Alumni of the University of Lincoln
20th-century English women
20th-century English people
21st-century English women
21st-century English people
Women councillors in England
Alcohol-related deaths in England

Fiona Jones


Abu Iáia Abu Becre ibne Abdalaque  — sultão merínida do
 Abu Iáia Abu Becre Axaíde  — sultão e califa haféssida do
 Abu Iáia Abu Becre II  — sultão e califa haféssida do

Desambiguações de antropônimos

Abu Iáia Abu Becre


Mads Jørgensen kan henvise til forskellige personer:
 Mads Jørgensen (fodboldspiller, født 1979) - dansk fodboldspiller
 Mads Jørgensen (fodboldspiller, født 1998) - dansk fodboldspiller

Mads Jørgensen


Polytrichastrum ist eine Gattung von Laubmoosen aus der Familie Polytrichaceae.

Merkmale
Die mittelgroßen bis kräftigen Pflanzen bilden lockere und oft ausgedehnte Rasen. Die aufsteigenden bis aufrechten, einfachen oder wenig verzweigten Stämmchen entspringen kurzen unterirdischen Rhizomen. Die Blätter bestehen aus einem basalen, dem Stämmchen anliegenden, breiteren und chlorophyllfreien Scheidenteil und einer schmäleren, lanzettlichen und scharf zugespitzten Spreite. Die mehrschichtige Blattrippe ist sehr breit und nimmt – die schmalen Blattränder ausgenommen – den größten Teil der Blattspreite ein. Die Oberseite der Blattrippe ist mit zahlreichen Assimilationslamellen besetzt; diese sind etwa 5 bis 9 Zellen hoch.

Die eigentlichen Moospflanzen (Gametophyten) der Gattung Polytrichastrum weisen die gleichen Merkmale auf wie die der Gattung Polytrichum im engeren Sinn; sie werden durch Merkmale der Sporophyten unterschieden.

Die Sporenkapseln mit 64-fachem Peristom sind im Gegensatz zu Polytrichum-Arten eher stumpf vier- bis sechskantig oder rund, die Apophyse (Kapselhals) ist vom Rest der Kapsel nicht scharf durch eine tiefe Einschnürung getrennt. Die Sporen sind über 10 µm groß.

Verbreitung
Die Gattung Polytrichastrum hat ihr Hauptverbreitungsgebiet in den kühl-gemäßigten bis arktischen und antarktischen Klimazonen, schwerpunktmäßig in der Nordhemisphäre.

Systematik und Arten (Auswahl)
Polytrichastrum-Arten waren ehemals Teil der Gattung Polytrichum und wurden von G. L. Smith 1971 aufgrund von Peristom-Merkmalen abgetrennt. Nach Stech & Frey zählen weltweit 13 Arten zu Polytrichastrum, davon sind in Deutschland, Österreich und der Schweiz die folgenden Arten vertreten:

 Polytrichastrum alpinum
 Polytrichastrum formosum
 Polytrichastrum longisetum
 Polytrichastrum pallidisetum
 Polytrichastrum sexangulare

Quellen
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Wolfgang Frey, Michael Stech, Eberhard Fischer: Bryophytes and Seedless Vascular Plants (= Syllabus of Plant Families. 3). 13th edition. Borntraeger, Berlin u. a. 2009, ISBN 978-3-443-01063-8.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.

 Polytrichastrum in www.efloras.org
 J. P. Frahm: Kommentierte Liste der Laubmoose Deutschlands (PDF; 226 kB)
 Moosflora der Schweiz

Frauenhaarmoose
Polytrichaceae

Polytrichastrum


مصطفى أحمد السيد أحمد محافظ محافظة أسوان في مصر. من مواليد 13 سبتمبر 1948.

تخرج من الكلية الحربية العام 1970. من بين المناصب التي شغلها منصب قائد الجيش الثاني الميداني.

مصادر

وصلات خارجية
 بوابة أسوان الالكترونية

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
قادة الجيش الثاني الميداني (مصر)
عسكريون مصريون
محافظو أسوان
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
خريجو الكلية الحربية (مصر)

مصطفى أحمد السيد


Le site « causse de Savignac » est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) française du département de la Dordogne, en région Nouvelle-Aquitaine.

Situation
Dans le département de la Dordogne, en Périgord central, le site « Causse de Savignac » s'étend sur , sur le territoire de huit communes : Coulaures, Mayac, Négrondes, Saint-Jory-las-Bloux, Saint-Vincent-sur-l'Isle, Sarliac-sur-l'Isle, Savignac-les-Églises et Sorges et Ligueux en Périgord.

En termes de superficie, plus de 80 % de cette ZNIEFF est partagé entre quatre communes : Savignac-les-Églises (30 %), Sorges et Ligueux en Périgord (27 %), Coulaures (14 %) et Saint-Jory-las-Bloux (11 %), le reste étant réparti entre Sarliac-sur-l'Isle (7 %), Négrondes (5 %), Mayac et Saint-Vincent-sur-l'Isle (3 % chacune).

La zone s'étage entre  d'altitude sur les coteaux en rive droite de l'Isle depuis Sarliac-sur-l'Isle au sud-ouest jusqu'à Négrondes et Sorges et Ligueux en Périgord au nord. Elle est proche de trois autres ZNIEFF : « forêt domaniale de Lanmary et alentours » également en rive droite de l'Isle, « causse de Cubjac » en rive gauche de la même rivière, et « vallée de l'Isle en amont de Périgueux ».

Description
Le site « causse de Savignac » est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) de , c'est-à-dire qu'elle représente un ensemble naturel riche ou peu modifié, qui offre des potentialités biologiques importantes. Elle possède un rôle fonctionnel ainsi qu'une cohérence écologique et paysagère.

Elle est composée de coteaux calcaires du Mésozoïque : principalement Jurassique (couches j1 et j2 sur la carte), et Crétacé dans le sud-ouest de la ZNIEFF (couches c1 à c6 sur la carte), ainsi que d'importantes zones de colluvions sur les pentes en bordure de l'Isle de Coulaures à Sarliac-sur-l'Isle (C ou CF sur la carte) dans un secteur en partie boisé ; son intérêt majeur réside dans la présence d'une espèce déterminante de plantes.

Des recensements y ont été effectués au niveau floristique.

Flore
Une espèce déterminante végétale, la Spirée à feuilles de millepertuis (Spiraea hypericifolia subsp. obovata) y a été répertoriée en 2012.

Quarante-trois autres espèces de plantes phanérogames  ont été recensées sur la ZNIEFF : l'Ail à tête ronde (Allium sphaerocephalon), l'Alisier des bois (Sorbus torminalis), l'Ancolie commune (Aquilegia vulgaris), l'Anthyllide vulnéraire (Anthyllis vulneraria) , le Brachypode penné (Brachypodium pinnatum), la Brize intermédiaire (Briza media), la Céphalanthère à feuilles étroites (Cephalanthera longifolia), le Charme commun (Carpinus betulus), le Châtaignier commun (Castanea sativa), le Chêne pédonculé (Quercus robur), le Chêne pubescent (Quercus pubescens), le Cornouiller sanguin (Cornus sanguinea), l'Érable de Montpellier (Acer monspessulanum), , le Fraisier des bois (Fragaria vesca), la Garance voyageuse (Rubia peregrina), le Genévrier commun (Juniperus communis), la Germandrée petit-chêne (Teucrium chamaedrys), la Globulaire commune (Globularia bisnagarica), l'Hélianthème commun (Helianthemum nummularium), l'Hippocrépide à toupet (Hippocrepis comosa), l'Homme-pendu (Orchis anthropophora), l'Inule des montagnes (Inula montana), le Lin sous-arbrisseau (Linum suffruticosum), le Muscari à toupet (Muscari comosum), le Noisetier (Corylus avellana), l'Orchis brûlé (Neotinea ustulata), l'Orchis mâle (Orchis mascula), l'Orchis pourpre (Orchis purpurea), l'Origan (Origanum vulgare), l'Orpin des rochers (Sedum rupestre),
le Panicaut champêtre (Eryngium campestre), la Piloselle (Pilosella officinarum), la Pimprenelle (Sanguisorba minor), le Pin sylvestre (Pinus sylvestris), la Platanthère à deux feuilles (Platanthera bifolia), le Polygale du calcaire (Polygala calcarea), le Prunellier (Prunus spinosa), la Sauge des prés (Salvia pratensis), le Serpolet (Thymus serpyllum), le Tilleul à petites feuilles ( Tilia cordata), la Véronique en épi (Veronica spicata) et la Viorne lantane (Viburnum lantana).

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique de la Dordogne
 Zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique

ZNIEFF de type II en Dordogne

Causse de Savignac


Assigny se poate referi la:
Assigny, localitate în departamentul Cher, Franța
Assigny, localitate în departamentul Seine-Maritime, Franța

Assigny


Dasypogon, manji rod jednosupnica iz porodice Dasypogonaceae, red palmolike. Postoje tri priznate vrste, a sve tri su australski endemi s jugozapada Zapadne Australije.

Vrste
 Dasypogon bromeliifolius R.Br.
 Dasypogon hookeri J.Drumm.
 Dasypogon obliquifolius Lehm. ex Nees

Izvori

Dasypogonaceae

Dasypogon (Plantae)


Swissair (Swiss Air Transport Company Limited) er det tidligere nationale luftfartsselskab i Schweiz. Selskabet blev grundlagt i 1931 efter en fusion mellem Balair og Ad Astra Aero. Swissair var et af de store internationale luftfartsselskaber. Selskabet gik konkurs i 2002.

Selskabet havde frem til konkursen base i Zürich Lufthavn og Genève Internationale Lufthavn.

Mange af selskabets ruter blev efter konkursen overtaget af det nystiftede Swiss International Air Lines.

Se også
 Grounding (film) - Film om Swissairs konkurs

Eksterne henvisninger
 Swissair på Aviation Safety Network
 Seneste Swissair hjemmeside fra the Internet Archive]

Etableret i 1931
Ophørt i 2002
Tidligere flyselskaber fra Schweiz

Swissair


La Iglesia de Aldachildo, también conocida como Iglesia de Jesús Nazareno, es un templo católico situado en la localidad de Aldachildo, en la comuna chilota de Puqueldón en la Isla Lemuy, Región de Los Lagos, Zona Sur de Chile.

Forma parte del grupo de 16 iglesias de madera de Chiloé calificadas como Monumento Nacional de Chile y reconocidas como Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Su construcción se culminó en 1910, está construida de madera y su santo patrón, al igual que el de la Iglesia de Caguach es Jesús Nazareno, cuya fiesta se celebra el 30 de agosto.

Referencias

Enlaces externos

Aldachildo
Monumentos Históricos de la Región de Los Lagos
Aldachildo
Aldachildo
Iglesias dedicadas a Jesucristo
Arquitectura de 1910
Chile en 1910

Iglesia de Aldachildo


Meshullam ben Menahem da Volterra war ein italienisch-jüdischer Kaufmann und Reisender aus dem Florenz des 15. Jahrhunderts. Meshullam entstammte einer jüdischen Familie aus der toskanischen Stadt Volterra und führte in Florenz mit seinem Vater Menahem ben Aaron da Volterra einen bedeutenden Edelsteinhandel.

Die Familie da Volterra zählte zu den wohlhabendsten Familien der Stadt und besaß ausgedehnten Grundbesitz bei Florenz. So wird beispielsweise berichtet, dass Meshullam ein enger Freund des Lorenzo de' Medici (1449–1492) war, mit diesem einen privaten Briefwechsel führte und ihm gelegentlich selbsterlegtes Wild zum Geschenk machte.

Reise nach Palästina

Im Jahr 1481 unternahm Meschullam eine Geschäfts- oder Pilgerreise nach Palästina, die ihn über Rhodos, Alexandria, Kairo, Gaza und Hebron nach Jerusalem führte.

Über seine Reise fertigte Meschullam einen detaillierten und sachlichen Reisebericht an, in dem er die besuchten Städte beschreibt, die Stadtbilder, Häfen, Gebäude und Verteidigungsanlagen, ihre Bevölkerung und wirtschaftlichen Verhältnisse.

So schildert er zum Beispiel die Stadt Rhodos als außerordentlich schöne Stadt und erwähnt ausdrücklich die beeindruckenden Befestigungsanlagen, die in relativ kurzer Zeit errichtet wurden, nachdem sie erst ein Jahr zuvor, während der Belagerung von 1480 durch die osmanische Armee Sultan Mehmeds II., stark beschädigt worden waren.

In Alexandria fasziniert ihn das System der Wasserversorgung und Stadtentwässerung. Er berichtet, dass jedes Wohnhaus zwei Zisternen besäße, eine für Trinkwasser, die durch das jährliche Hochwasser des Nils gespeist würde, und eine weitere für das Abwasser. Die Stadt Alexandria sei durch die große Anzahl von Zisternen gewissermaßen unterhöhlt.

Einen hohen Anteil im Bericht räumt Meschullam der Situation der jüdischen Bevölkerung dieser Städte ein. Er beschreibt die jeweiligen jüdischen Gemeinden, die Zahl der dort wohnenden jüdischen Familien und ihren sozialen Status. Ausführlich vergleicht er den Grad der gesellschaftlichen Integration und die verschiedenen religiösen Praktiken der einzelnen Gemeinden.

Der Reisebericht des Meshullam ben Menahem da Volterra gilt als eine der aufschlussreichsten mittelalterlichen Quellen zum jüdischen Leben in den Ländern des östlichen Mittelmeerraums. Er endet mit der Rückkehr Meshullams nach Italien am 19. Oktober 1481, dem Tag seiner Ankunft in Venedig.

Das Manuskript in hebräischer Sprache befindet sich heute im Bestand der Biblioteca Medicea Laurenziana in Florenz. Erstmals veröffentlicht wurde es 1881 durch den italienischen Judaisten David Castelli. Eine erste kommentierte deutsche Übersetzung des Reiseberichtes ist 2012 erschienen.

Ausgaben
 Daniel Jütte (Übers.): Meshullam da Volterra: Von der Toskana in den Orient: Ein Renaissance–Kaufmann auf Reisen. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 2012, ISBN 978-3-525-30035-0 (deutsch)
 Alessandra Veronese (Übers.): Mesullam da Volterra. Viaggio in Terra d'Israele. Rimini 1989 (italienisch)
 José Ramón Nom de Deu (Übers.): Relatos de viajes y epistolas de peregrinos judíos a Jerusalén (1481–1523). Sabadell 1987, S. 41–94 (spanisch)
 Avraham Yaari (Hg.): Massa Meshullam mi-Volterra be-Eretz Yisraelbi-shenat 1481. Jerusalem 1948.
 Elkan Nathan Adler: Jewish Travellers. New York 1930, Routledge, Abingdon 2004, ISBN 0-415-34466-2, S. 156–208 (englische Teilübersetzung)

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Kaufmann
Person (Republik Florenz)
Literatur (15. Jahrhundert)
Reiseliteratur
Literatur (Hebräisch)
Literatur des Mittelalters
Person des Judentums (Italien)
Jüdische Geschichte (Mittelalter)
Person des Mittelalters
Historische Person (Italien)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 15. oder 16. Jahrhundert
Mann

Meshullam da Volterra


Tasuma, le feu es una película del año 2003.

Sinopsis
Sogo Sanon es un sexagenario, antiguo tirador senegalés que combatió en el ejército francés durante las guerras de Indochina y Argelia. Desmovilizado en 1962, justo después de la independencia de su país, este hombre reconvertido en campesino emprendió gestiones con las autoridades de su país y de Francia para poder obtener una pensión militar de jubilación. Después de largos años de espera, Sogo parte hacia la ciudad, convencido de que por fin va a cobrar su pensión.

Referencias

Tasuma, le feu


6345 Hideo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6345 Hideo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,14 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 7,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

6345 Hideo


Zuliana de Aviación es una desaparecida aerolínea venezolana.  En sus inicios era una aerolínea de carga con centro de operaciones en Maracaibo, pero posteriormente comenzó a presentar servicios de transporte de pasajeros a destinos dentro y fuera del país. Su nombre se derivaba del estado venezolano de Zulia. Durante su servicio, incorporó a su flota aeronaves como Boeing 727 y DC-8, si bien sus últimas aeronaves eran 5 McDonnell-Douglas DC-9-30.  La aerolínea cesó sus operaciones en el año 1997, y su flota fue completamente retirada en 2002.

Destinos

Nacionales

 Barcelona, Estado Anzoátegui / Aeropuerto Internacional General José Antonio Anzoátegui
 Caracas, Distrito Capital / Aeropuerto Internacional de Maiquetía Simón Bolívar
 Las Piedras, Falcón / Aeropuerto Internacional Josefa Camejo
 Maracaibo, Zulia / Aeropuerto Internacional de La Chinita
 Santa Bárbara del Zulia, Zulia / Aeropuerto Miguel Urdaneta Fernández
 Porlamar, Nueva Esparta / Aeropuerto Internacional del Caribe Santiago Mariño
 Puerto Ordaz, Bolívar / Aeropuerto Internacional Manuel Piar
 Valencia, Carabobo / Aeropuerto Internacional Arturo Michelena
 San Antonio del Táchira, Estado Táchira / Aeropuerto Internacional Juan Vicente Gómez

Internacionales

 Bogotá / Aeropuerto Internacional El Dorado
 Medellín / Aeropuerto Internacional José María Córdova
  Estados Unidos
 Miami / Aeropuerto Internacional de Miami

Referencias

Aerolíneas fundadas en 1985
Aerolíneas desaparecidas en 1997
Aerolíneas desaparecidas de Venezuela

Zuliana de Aviación


Ángela Pradelli (* 26. Oktober 1959 in Buenos Aires) ist eine argentinische Schriftstellerin. Ihr Werk umfasst Lyrik, Romane und Essays. Außerdem unterrichtet sie Literatur und ist als Fachautorin für Bildungsfragen tätig.

Leben
1999 gewann Ángela Pradelli den ersten Preis des Concurso Interamericano de Cuentos de la Fundación Avón. 2002 gewann sie für ihren Roman Amigas mías den Premio Emecé, 2004 die Auszeichnung «Beca Nacional para Escritores.» Im gleichen Jahr sicherte sich Pradelli für ihr Werk El lugar del padre den Premio Clarín de Novela, einen von der gleichnamigen argentinischen Zeitung ausgeschriebenen Preis. 2005 und 2007 wurden ihre journalistischen Fachartikel von der Asociación de Entidades Periodísticas Argentinas (ADEPA) ausgezeichnet.

Dank Unterstützung des Fondo Nacional de las Artes weilte Pradelli als Writer in Residence am Atlantic Center for the Arts in Florida. 2010 gastierte sie auf Einladung der Stiftung Pro Helvetia als Writer in Residence in der Schweiz. Von Juni bis November 2012 weilte Ángela Pradelli als Writer in Residence des Literaturhauses Zürich und der Stiftung PWG in Zürich.

Werke
Romane
 Amigas mías. Emecé, Buenos Aires 2002, ISBN 950-04-2386-3.
 Übersetzung: Unter Freundinnen. Aus dem Spanischen von Marion Dick. Rotpunktverlag, Zürich 2014.
 Turdera. Emecé, Buenos Aires 2003, ISBN 950-04-2483-5.
 El lugar del padre. Alfaguara, Buenos Aires 2004, ISBN 950-782-513-4.
 Übersetzung: Das Haus des Vaters. Aus dem Spanischen von Marion Dick. Rotpunktverlag, Zürich 2012.
 Combi. Emecé, Buenos Aires 2008, ISBN 978-950-04-3094-4.

Essays
 Libro de lectura. Emecé, Buenos Aires 2006, ISBN 978-950-04-2759-3.
 Un día entero. Ed. del Dock, Buenos Aires 2008, ISBN 978-987-559098-4.
 La búsqueda del lenguaje, Experiencias de transmisión. Paidós, Buenos Aires 2011, ISBN 978-950-12-1530-4.

Anthologien
 La Biblia. Según veinticinco escritores argentinos. Emecé, Buenos Aires 2009, ISBN 978-950-04-3207-8. (Hrsg. Ángela Pradelli und Esther Cross).

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Spanisch)
Argentinische Literatur
Literatur (21. Jahrhundert)
Schriftsteller (Buenos Aires)
Argentinier
Geboren 1959
Frau

Ángela Pradelli


සල්මාන් බින් අබ්දුල්අසීස් අල් සවුද් (, ; උපත 31 දෙසැම්බර් 1935) යනු, සවුදි අරාබියාවෙහි රජ, ශුද්ධවූ මුස්ලිම් දේවස්ථාන දෙකෙහි භාරකරු, සහ සවුද් රජ පෙළපතෙහි ප්‍රධානියා වෙයි.

රියාද් හී නියෝජ්‍ය ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙසින් සහ ඉන්පසුව ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙසින් 1963 වසරෙහි සිට 2011 දක්වා වසර 48 ක් ඔහු සේවය කළේය. ඉන්පසුව, ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා ලෙසින් ඔහු පත් කෙරිණි. ඔහුගේ සොහොයුරු නායිෆ් බින් අබ්දුල්අසීස් අල් සවුද් ගේ මරණයෙන් පසුව, 2012 වසරෙහිදී  ඔටුන්න හිමි කුමාරයා ලෙසින්ද ඔහු නම් කෙරිණි. ඔහුගේ අර්ධ-සහෝදර, අබ්දුල්ලා රජුගේ මරණයෙන් පසුව, 2015 ජනවාරි 23 දිනදී සවුදි අරාබියාවෙහි නව රජු ලෙසින් සල්මාන් ඔටුනු පැළඳීය. ඔහුගේ පාලනාධිකාරී කාලය තුල දැනට සිදුවූ අතිමහත් සංගණ්‍ය සිදුවීම් අතර යේමන සිවිල් යුද්ධයට සවුදි අරාබියාවෙහි හමුදාමය මැදිහත්වීම, හජ් වන්දනාව තුලදී සිදුවූ 2015 මිනා තෙරපුම, සහ 2016 ජනවාරි 2 දිනදී නිමර් අල්-නිමර් සහ  පාලන තන්ත්‍රයට විරුද්ධවාදීන් තවත් 46 දෙනෙකු වෙත   මරණ දණ්ඩනය පැමිණවීම වෙති.

සවුදි අරාබියාවෙහි සල්මාන් රජ


Porto dos Milagres este o telenovelă braziliană care a fost produsă și expusă de Rede Globo în perioada 5 februarie-28 septembrie 2001, în total 203 de capitole, înlocuind Legături de familie și înlocuindu-se cu Clona.

A fost scrisă de Aguinaldo Silva și Ricardo Linhares, pe baza cărților Mar Morto și A Descoberta da América pelos Turcos, atât de scriitorul brazilian Jorge Amado.

Distribuție

Note

Legături externe

Telenovele braziliene

Porto dos Milagres


27922 Mascheroni este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27922 Mascheroni este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

27922 Mascheroni


An Scleria cyathophora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Eric Holttum. An Scleria cyathophora in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria cyathophora


سيرجيو فلوكاري (مواليد 12 نوفمبر 1981 في فيبو فالينتيا - إيطاليا)  لاعب كرة قدم إيطالي عرف مع نادي الدرجة الأولى لاتسيو الإيطالي منذ 2010 في مركز المهاجم يلعب حالياً مع نادي الدرجة الأولى سبال . .

روابط خارجية

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيبو فالينتيا
أعلام سامارينيسي من أصل إيطالي
رياضيون من قلورية
لاعبو أتالانتا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو بولونيا
لاعبو جنوى
لاعبو ساسولو
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم سان مارينيون
لاعبو لاتسيو
لاعبو نادي ريميني
لاعبو نادي سبال
لاعبو نادي مسينا
مواليد 1981
مواليد في فيبو فالينتيا
لاعبو كرة قدم من كالابريا

سيرجيو فلوكاري


An Sacciolepis myuros in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Agnes Chase. An Sacciolepis myuros in nahilalakip ha genus nga Sacciolepis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sacciolepis

Sacciolepis myuros


Nilbar Gures (Estambul, 1977) es una artista turca que vive y trabaja en Viena, Austria.·

Biografía
En sus trabajos Gures explora la identidad femenina, el rol de las mujeres, las relaciones entre las mujeres y sus hogares y los espacios públicos así como las relaciones de las mujeres entre ellas. También focaliza su obra en la imagen de la mujer musulmana en Europa. Sus obras están realizadas en diferentes técnicas, entre ellas destacan los collages, videos, performances, fotografía y objetos.

Exposiciones

 2010: Where do we go from here?
 2010: White Out
 2010: 6th Berlin Biennial
 2017: Nilbar Güres - Overhead, Lentos Kunstmusem Linz - Austria

Notas y referencias

Enlaces externos

 picasaweb.google.com:

Escultores de Turquía en Austria
Artistas de performance
Escultoras de Turquía
Escultores de Austria del siglo XXI
Turcas del siglo XXI
Nacidos en Estambul

Nilbar Gures


The Last Glacial Period (LGP), also known colloquially as the Last Ice Age or simply Ice Age, occurred from the end of the Eemian to the end of the Younger Dryas, encompassing the period  years ago.

The LGP is part of a larger sequence of glacial and interglacial periods known as the Quaternary glaciation which started around 2,588,000 years ago and is ongoing.  The definition of the Quaternary as beginning 2.58 million years ago (Mya) is based on the formation of the Arctic ice cap. The Antarctic ice sheet began to form earlier, at about 34 Mya, in the mid-Cenozoic (Eocene–Oligocene extinction event). The term Late Cenozoic Ice Age is used to include this early phase. The previous ice age, the Saale glaciation, which ended about 128,000 years ago, was more severe than the Last Glacial Period in some areas such as Britain, but less severe in others.

During this last glacial period, alternating episodes of glacier advance, and retreat occurred. Within the last glacial period, the Last Glacial Maximum was approximately 22,000 years ago. While the general pattern of global cooling and glacier advance was similar, local differences in the development of glacier advance and retreat make  comparing the details from continent to continent difficult (see picture of ice core data below for differences). Around 12,800 years ago, the Younger Dryas, the most recent glacial epoch, began, a coda to the preceding 100,000-year glacial period. Its end about 11,550 years ago marked the beginning of the Holocene, the current geological epoch.

From the point of view of human archaeology, the LGP falls in the Paleolithic and early Mesolithic periods. When the glaciation event started, Homo sapiens was confined to lower latitudes and used tools comparable to those used by Neanderthals in western and central Eurasia and by Denisovans and Homo erectus in Asia. Archaeological and genetic data suggest that the source populations of Paleolithic humans survived the LGP in sparsely wooded areas, and dispersed through areas of high primary productivity, while avoiding dense forest cover.

Origin and definition
The LGP is often colloquially referred to as the "last ice age", though the term ice age is not strictly defined, and on a longer geological perspective, the last few million years could be termed a single ice age given the continual presence of ice sheets near both poles. Glacials are somewhat better defined, as colder phases during which glaciers advance, separated by relatively warm interglacials. The end of the last glacial period, which was about 10,000 years ago, is often called the end of the ice age, although extensive year-round ice persists in Antarctica and Greenland. Over the past few million years, the glacial-interglacial cycles have been "paced" by periodic variations in the Earth's orbit via Milankovitch cycles.

The LGP has been intensively studied in North America, northern Eurasia, the Himalayas, and other formerly glaciated regions around the world. The glaciations that occurred during this glacial period covered many areas, mainly in the Northern Hemisphere and to a lesser extent in the Southern Hemisphere. They have different names, historically developed and depending on their geographic distributions: Fraser (in the Pacific Cordillera of North America), Pinedale (in the Central Rocky Mountains), Wisconsinan or Wisconsin (in central North America), Devensian (in the British Isles), Midlandian (in Ireland), Würm (in the Alps), Mérida (in Venezuela), Weichselian or Vistulian (in Northern Europe and northern Central Europe), Valdai in Russia and Zyryanka in Siberia, Llanquihue in Chile, and Otira in New Zealand. The geochronological Late Pleistocene includes the late glacial (Weichselian) and the immediately preceding penultimate interglacial (Eemian) period.

Overview

Northern Hemisphere
Canada was almost completely covered by ice, as was the northern part of the United States, both blanketed by the huge Laurentide Ice Sheet. Alaska remained mostly ice free due to arid climate conditions. Local glaciations existed in the Rocky Mountains and the Cordilleran ice sheet and as ice fields and ice caps in the Sierra Nevada in northern California. In northern Eurasia, the Scandinavian ice sheet once again reached the northern parts of the British Isles, Germany, Poland, and Russia, extending as far east as the Taymyr Peninsula in western Siberia.
The maximum extent of western Siberian glaciation was reached by about 18,000 to 17,000 BP, thus later than in Europe (22,000–18,000 BP) Northeastern Siberia was not covered by a continental-scale ice sheet. Instead, large, but restricted, icefield complexes covered mountain ranges within northeast Siberia, including the Kamchatka-Koryak Mountains.

The Arctic Ocean between the huge ice sheets of America and Eurasia was not frozen throughout, but like today, probably was covered only by relatively shallow ice, subject to seasonal changes and riddled with icebergs calving from the surrounding ice sheets. According to the sediment composition retrieved from deep-sea cores, even times of seasonally open waters must have occurred.

Outside the main ice sheets, widespread glaciation occurred on the highest mountains of the Alpide belt. In contrast to the earlier glacial stages, the Würm glaciation was composed of smaller ice caps and mostly confined to valley glaciers, sending glacial lobes into the Alpine foreland. Local ice fields or small ice sheets could be found capping the highest massifs of the Pyrenees, the Carpathian Mountains, the Balkan mountains, the Caucasus, and the mountains of Turkey and Iran.

In the Himalayas and the Tibetan Plateau, there is evidence that glaciers advanced considerably, particularly between 47,000 and 27,000 BP, but the exact ages, as well as the formation of a single contiguous ice sheet on the Tibetan Plateau, is controversial.

Other areas of the Northern Hemisphere did not bear extensive ice sheets, but local glaciers were widespread at high altitudes. Parts of Taiwan, for example, were repeatedly glaciated between 44,250 and 10,680 BP as well as the Japanese Alps. In both areas, maximum glacier advance occurred between 60,000 and 30,000 BP. To a still lesser extent, glaciers existed in Africa, for example in the High Atlas, the mountains of Morocco, the Mount Atakor massif in southern Algeria, and several mountains in Ethiopia. Just south of the equator, an ice cap of several hundred square kilometers was present on the east African mountains in the Kilimanjaro massif, Mount Kenya, and the Rwenzori Mountains, which still bear relic glaciers today.

Southern Hemisphere
Glaciation of the Southern Hemisphere was less extensive. Ice sheets existed in the Andes (Patagonian Ice Sheet), where six glacier advances between 33,500 and 13,900 BP in the Chilean Andes have been reported. Antarctica was entirely glaciated, much like today, but unlike today the ice sheet left no uncovered area. In mainland Australia only a very small area in the vicinity of Mount Kosciuszko was glaciated, whereas in Tasmania glaciation was more widespread. An ice sheet formed in New Zealand, covering all of the Southern Alps, where at least three glacial advances can be distinguished. Local ice caps existed in the highest mountains of the island of New Guinea, where temperatures were 5 to 6 °C colder than at present. The main areas of Papua New Guinea where glaciers developed during the LGP were the Central Cordillera, the Owen Stanley Range, and the Saruwaged Range. Mount Giluwe in the Central Cordillera had a "more or less continuous ice cap covering about 188 km2 and extending down to 3200-3500 m". In Western New Guinea, remnants of these glaciers are still preserved atop Puncak Jaya and Ngga Pilimsit.

Small glaciers developed in a few favorable places in Southern Africa during the last glacial period. These small glaciers would have been located in the Lesotho Highlands and parts of the Drakensberg. The development of glaciers was likely aided in part due to shade provided by adjacent cliffs. Various moraines and former glacial niches have been identified in the eastern Lesotho Highlands a few kilometres west of the Great Escarpment, at altitudes greater than 3,000 m on south-facing slopes. Studies suggest that the annual average temperature in the mountains of Southern Africa was about 6 °C colder than at present, in line with temperature drops estimated for Tasmania and southern Patagonia during the same time. This resulted in an environment of relatively arid periglaciation without permafrost, but with deep seasonal freezing on south-facing slopes. Periglaciation in the eastern Drakensberg and Lesotho Highlands produced solifluction deposits and blockfields; including blockstreams and stone garlands.

Deglaciation

Scientists from the Center for Arctic Gas Hydrate, Environment and Climate at the University of Tromsø, published a study in June 2017
describing over a hundred ocean sediment craters, some 3,000 m wide and up to 300 m deep, formed by explosive eruptions of methane from destabilized methane hydrates, following ice-sheet retreat during the LGP, around 12,000 years ago. These areas around the Barents Sea still seep methane today. The study hypothesized that existing bulges containing methane reservoirs could eventually have the same fate.

Named local glaciations

Antarctica
During the last glacial period, Antarctica was blanketed by a massive ice sheet, much as it is today; however, the ice covered all land areas and extended into the ocean onto the middle and outer continental shelf. Counterintuitively though, according to ice modeling done in 2002, ice over central East Antarctica was generally thinner than it is today.

Europe

Devensian and Midlandian glaciation (Britain and Ireland)
British geologists refer to the LGP as the Devensian. Irish geologists, geographers, and archaeologists refer to the Midlandian glaciation, as its effects in Ireland are largely visible in the Irish Midlands. The name Devensian is derived from the Latin Dēvenses, people living by the Dee (Dēva in Latin), a river on the Welsh border near which deposits from the period are particularly well represented.

The effects of this glaciation can be seen in many geological features of England, Wales, Scotland, and Northern Ireland. Its deposits have been found overlying material from the preceding Ipswichian stage and lying beneath those from the following Holocene, which is the current stage. This is sometimes called the Flandrian interglacial in Britain.

The latter part of the Devensian includes pollen zones I–IV, the Allerød oscillation and Bølling oscillation, and the Oldest Dryas,  Older Dryas, and Younger Dryas cold periods.

Weichselian glaciation (Scandinavia and northern Europe)

Alternative names include Weichsel glaciation or Vistulian glaciation (referring to the Polish River Vistula or its German name Weichsel). Evidence suggests that the ice sheets were at their maximum size for only a short period, between 25,000 and 13,000 BP. Eight interstadials have been recognized in the Weichselian, including the Oerel, Glinde, Moershoofd, Hengelo, and Denekamp; however, correlation with isotope stages is still in process. During the glacial maximum in Scandinavia, only the western parts of Jutland were ice-free, and a large part of what is today the North Sea was dry land connecting Jutland with Britain (see Doggerland).

The Baltic Sea, with its unique brackish water, is a result of meltwater from the Weichsel glaciation combining with saltwater from the North Sea when the straits between Sweden and Denmark opened. Initially, when the ice began melting about 10,300 BP, seawater filled the isostatically depressed area, a temporary marine incursion that geologists dub the Yoldia Sea. Then, as postglacial isostatic rebound lifted the region about 9500 BP, the deepest basin of the Baltic became a freshwater lake, in palaeological contexts referred to as Ancylus Lake, which is identifiable in the freshwater fauna found in sediment cores. The lake was filled by glacial runoff, but as worldwide sea level continued rising, saltwater again breached the sill about 8000 BP, forming a marine Littorina Sea, which was followed by another freshwater phase before the present brackish marine system was established. "At its present state of development, the marine life of the Baltic Sea is less than about 4000 years old", Drs. Thulin and Andrushaitis remarked when reviewing these sequences in 2003.

Overlying ice had exerted pressure on the Earth's surface. As a result of melting ice, the land has continued to rise yearly in Scandinavia, mostly in northern Sweden and Finland, where the land is rising at a rate of as much as 8–9 mm per year, or 1 m in 100 years. This is important for archaeologists, since a site that was coastal in the Nordic Stone Age now is inland and can be dated by its relative distance from the present shore.

Würm glaciation (Alps)

The term Würm is derived from a river in the Alpine foreland, roughly marking the maximum glacier advance of this particular glacial period. The Alps were where the first systematic scientific research on ice ages was conducted by Louis Agassiz at the beginning of the 19th century. Here, the Würm glaciation of the LGP was intensively studied. Pollen analysis, the statistical analyses of microfossilized plant pollens found in geological deposits, chronicled the dramatic changes in the European environment during the Würm glaciation. During the height of Würm glaciation,  BP, most of western and central Europe and Eurasia was open steppe-tundra, while the Alps presented solid ice fields and montane glaciers. Scandinavia and much of Britain were under ice.

During the Würm, the Rhône Glacier covered the whole western Swiss plateau, reaching today's regions of Solothurn and Aargau. In the region of Bern, it merged with the Aar glacier. The Rhine Glacier is currently the subject of the most detailed studies. Glaciers of the Reuss and the Limmat advanced sometimes as far as the Jura. Montane and piedmont glaciers formed the land by grinding away virtually all traces of the older Günz and Mindel glaciation, by depositing base moraines and terminal moraines of different retraction phases and loess deposits, and by the proglacial rivers' shifting and redepositing gravels. Beneath the surface, they had profound and lasting influence on geothermal heat and the patterns of deep groundwater flow.

North America

Pinedale or Fraser glaciation (Rocky Mountains)

The Pinedale (central Rocky Mountains) or Fraser (Cordilleran ice sheet) glaciation was the last of the major glaciations to appear in the Rocky Mountains in the United States. The Pinedale lasted from around 30,000 to 10,000 years ago, and was at its greatest extent between 23,500 and 21,000 years ago. This glaciation was somewhat distinct from the main Wisconsin glaciation, as it was only loosely related to the giant ice sheets and was instead composed of mountain glaciers, merging into the Cordilleran ice sheet. The Cordilleran ice sheet produced features such as glacial Lake Missoula, which  broke free from its ice dam, causing the massive Missoula Floods. USGS geologists estimate that the cycle of flooding and reformation of the lake lasted an average of 55 years and that the floods occurred about 40 times over the 2,000-year period starting 15,000 years ago. Glacial lake outburst floods such as these are not uncommon today in Iceland and other places.

Wisconsin glaciation
The Wisconsin glacial episode was the last major advance of continental glaciers in the North American Laurentide ice sheet. At the height of glaciation, the Bering land bridge potentially permitted migration of mammals, including people, to North America from Siberia.

It radically altered the geography of North America north of the Ohio River. At the height of the Wisconsin episode glaciation, ice covered most of Canada, the Upper Midwest, and New England, as well as parts of Montana and Washington. On Kelleys Island in Lake Erie or in New York's Central Park, the grooves left by these glaciers can be easily observed. In southwestern Saskatchewan and southeastern Alberta, a suture zone between the Laurentide and Cordilleran ice sheets formed the Cypress Hills, which is the northernmost point in North America that remained south of the continental ice sheets.

The Great Lakes are the result of glacial scour and pooling of meltwater at the rim of the receding ice. When the enormous mass of the continental ice sheet retreated, the Great Lakes began gradually moving south due to isostatic rebound of the north shore. Niagara Falls is also a product of the glaciation, as is the course of the Ohio River, which largely supplanted the prior Teays River.

With the assistance of several very broad glacial lakes, it released floods through the gorge of the Upper Mississippi River, which in turn was formed during an earlier glacial period.

In its retreat, the Wisconsin episode glaciation left terminal moraines that form Long Island, Block Island, Cape Cod, Nomans Land, Martha's Vineyard, Nantucket, Sable Island, and the Oak Ridges Moraine in south-central Ontario, Canada. In Wisconsin itself, it left the Kettle Moraine. The drumlins and eskers formed at its melting edge are landmarks of the lower Connecticut River Valley.

Tahoe, Tenaya, and Tioga, Sierra Nevada
In the Sierra Nevada, three stages of glacial maxima (sometimes incorrectly called ice ages) were separated by warmer periods. These glacial maxima are called, from oldest to youngest, Tahoe, Tenaya, and Tioga. The Tahoe reached its maximum extent perhaps about 70,000 years ago. Little is known about the Tenaya. The Tioga was the least severe and last of the Wisconsin episode. It began about 30,000 years ago, reached its greatest advance 21,000 years ago, and ended about 10,000 years ago.

Greenland glaciation
In northwest Greenland, ice coverage attained a very early maximum in the LGP around 114,000. After this early maximum, ice coverage was similar to today until the end of the last glacial period. Towards the end, glaciers advanced once more before retreating to their present extent. According to ice core data, the Greenland climate was dry during the LGP, with precipitation reaching perhaps only 20% of today's value.

South America

Mérida glaciation (Venezuelan Andes)

The name Mérida glaciation is proposed to designate the alpine glaciation that affected the central Venezuelan Andes during the Late Pleistocene. Two main moraine levels have been recognized - one with an elevation of , and another with an elevation of . The snow line during the last glacial advance was lowered approximately  below the present snow line, which is . The glaciated area in the Cordillera de Mérida was about ; this included these high areas, from southwest to northeast: Páramo de Tamá, Páramo Batallón, Páramo Los Conejos, Páramo Piedras Blancas, and Teta de Niquitao. Around  of the total glaciated area was in the Sierra Nevada de Mérida, and of that amount, the largest concentration, , was in the areas of Pico Bolívar, Pico Humboldt [], and Pico Bonpland []. Radiocarbon dating indicates that the moraines are older than 10,000 BP, and probably older than 13,000 BP. The lower moraine level probably corresponds to the main Wisconsin glacial advance. The upper level probably represents the last glacial advance (Late Wisconsin).

Llanquihue glaciation (Southern Andes)

The Llanquihue glaciation takes its name from Llanquihue Lake in southern Chile, which is a fan-shaped piedmont glacial lake. On the lake's western shores, large moraine systems occur, of which the innermost belong to the LGP. Llanquihue Lake's varves are a node point in southern Chile's varve geochronology. During the last glacial maximum, the Patagonian ice sheet extended over the Andes from about 35°S to Tierra del Fuego at 55°S. The western part appears to have been very active, with wet basal conditions, while the eastern part was cold-based. Cryogenic features such as ice wedges, patterned ground, pingos, rock glaciers, palsas, soil cryoturbation, and solifluction deposits developed in unglaciated extra-Andean Patagonia during the last glaciation, but not all these reported features have been verified. The area west of Llanquihue Lake was ice-free during the last glacial maximum, and had sparsely distributed vegetation dominated by Nothofagus. Valdivian temperate rain forest was reduced to scattered remnants on the western side of the Andes.

See also

Glacial history of Minnesota
Glacial lake outburst flood
Glacial period
Penultimate Glacial Period
Pleistocene, which includes:
Pleistocene megafauna
Plio-Pleistocene
Quaternary extinction event
Quaternary glaciation
Sea level rise
Stone Age
Timeline of glaciation
Valparaiso Moraine

Notes

References

Further reading

External links
Pielou, E. C.  After the Ice Age: The Return of Life to Glaciated North America (University of Chicago Press: 1992)
National Atlas of the USA: Wisconsin Glaciation in North America: Present state of knowledge

Ice ages
Pleistocene
Pleistocene events
Quaternary events
Glaciology of the United States
Glaciology

Last Glacial Period


Jette Beckmann (kendt som Trafik-Jette) er en dansk journalist, der er uddannet fra Danmarks Journalisthøjskole. Hun har været ansat hos Lolland-Falsters Folketidende, for derefter at komme til DR's regionalradio i Næstved, som hun var med til at starte op. Efterfølgende var hun udenrigskorrespondent for Dagbladet Børsen, hvor hun var udsendt til det østlige Asien. Derefter vendte hun tilbage til DR, hvor hun efter nogle år kom til trafikradioen, hvor hun mellem 2000 og 2014 orienterede billisterne om trafiksituationen i hovedstadsområdet.

I 2010 modtog hun DR's Sprogpris for sit arbejde på trafikradioen, hvor hun fandt på flere ord, der siden er gledet ind i sproget. Blandt disse ord er morgenkys, en genert lyskurv, burkabil og kiggekø. Sidstnævnte har efterfølgende fundet vej til Den Danske Ordbog. Hun forlod den københavnske trafikradio i efteråret 2014.

Referencer

Journalister fra Danmark
Ansatte i DR
Modtagere af DR's Sprogpris

Jette Beckmann


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 II. Behrâm, Sasani kralı
 III. Behrâm, Sasani kralı

293


Ruská Voľa este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 83 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ruská Voľa este atestată documentar din 1357.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ruská Voľa


Taiciçüen (太極拳, pinyin Tàijíquán) genellikle Tai-Chi olarak bilinen Çin Tao öğretisinden ortaya çıkmış evrenle uyumlanma, içrek savaş sanatıdır. Buradaki savaş sözcüğünü çatışma ile ilişkilendirilmemelidir. Dayanma gücü, dirlik, uyumu bulma mücadelesi daha uygun olacaktır. Tai-Chi'nin temel kökleri kadim iki kitaba dayanır. Birincisi, kökleri MÖ 3000'e kadar uzanan Değişimler/Dönüşümler kitabı olarak da bilinen Yi Çing, diğeri ise MÖ 5 yy.a uzanan Lao Zi'nin Dao (Yol) hakkında yazdığı Dao De Çing kitabıdır.

Sonraki yüzyıllarda dövüş sanatlarında kullanılmaya başlanan öğretinin birçok ilk başlatıcısı olduğu ileri sürülmüştür. Bunlar daha çok uygulamacıların geliştirdiği farklı tekniklerdir. Misal Tai-Chi'nin hem dirilik için hem de dövüşme sanatı olarak ilk yapanlardan kabul edilen Çen ailesinden Çen Vang Ting'dir. Günümüze kadar farklı tarzları ulaşmış olan Tai-Chi'de en eski yöntemin Çen tarzı olduğu bilinmektedir. Günümüzdeki diğer tüm tarzlar Çen ailesi tarafından öğretilen düzeneğe dayanır. 19. yüzyıla kadar Çen ailesi içinde korunan sanat 1820'de aile dışından ilk defa Yang Lu Çan tarafından öğrenilmiş ve halka tanıtılmıştır. Yang Lu Çan'ın kendi birikimi ile yorumladığı kendi adıyla anılan Yang tarzı en yaygın kullanılan tarzdır. Yang ailesinden sanatı öğrenen farklı ustalar Wu/Hao, Wu ve Sun tarzlarını geliştirmişlerdir.

Tai-Chi günümüzde çoğunlukla sağlık ve uzun yaşam amacıyla başvurulan bir beden çalışması olarak bilinse de ilk çıkışında yumuşak savaşma sanatı ve uygulamaları olarak kullanılmaktaydı. Hareketler tümüyle gevşeyerek ve yumuşak tavırla uygulanır ve kasların en gergin halde kullanıldığı diğer mücadele sanatlarından ayrılır. Tai-Chi kavramı Çin öğretilerinin evren kuramından gelir. Önce Vu-ci (無極 -wuji) yani hiçlik, kutupsuz hal, devinimsizlik, yokluğun yokluğu durumu vardır. Kutuplaşma ve devinim Yin ile Yang olarak çıkar. İşte bu ilk kutuplaşma ve ilk devinime Tai-Chi denir. Yüce eylem, ulu tetiklenme gibi anlamlar yakıştırılabilir ancak İngilizcesine dayanarak "yüce yumruk" demek Tai-Chi kuramından uzaklaşmak olacaktır. Yin ve Yang imgesinin asıl adı Tai-Chi'dir; evreni, devinimi ve kutupları gösterir. Bu öğretide sonsuz olmanın yolu yumuşak uyum ve biçimsiz olmak; tükenmenin yolu ise sert bozuşma ve kartca biçim almaktır.

Farklı stillerde uygulanan Tai-Chi'de form olarak bilinen rutin hareket serileri sanılanın aksine sanatı öğrenmenin sadece belli bir kısmını oluşturur. Diğer kısımlar ise silahlı formlar, elle itme çalışması, uygulamalar, nefes ve enerji çalışmaları, hızlı Tai-Chi, mücadele setleri ve serbest dövüş çalışmalarıdır.

Günümüzdeki formlar için 3 ana kaynak söz konusudur. Usta-öğrenci ilişkisine dayalı "Geleneksel Tai-Chi" formları, Çin Spor Komitesince 1960'lardan sonra derlenen "Modern Tai-Chi" formları (24 form Yang ve 42 form kombine) ve ne geleneksel ne de modern sınıfa giren 20. yüzyılda Tai-Chi'yi Amerika kıtasına taşıyan ve batı insanına göre modifiye eden 37 hareketlik "Cheng Man Ching" formu. Tai-Chi çevrelerinde en itibarlı kaynak sahip olduğu çeşitlilik ve zenginlik ile geleneksel Tai-Chi'dir. Ancak öğrenilmesindeki zorluk ve müsabakalarda standart gerekliliği daha sportif karakteristiği olan modern Tai-Chi'yi doğurmuştur.

24 formluk Modern Tai-Chi formları her biri sekiz formdan oluşan üç parçada öğretilir. İlk sekiz form sekizlik, ikinci sekiz form on altılık, üçüncü sekiz form ise yirmi dörtlük olarak nitelendirilir. Formlar her bir öğrenciye özel zaman ayrılarak öğretilebilir. Çok sayıda ayrıntısını öğrenmek kolay değildir. İlave olarak, öğrenilenleri seri şekilde uygulayabilmek için yoğun antrenman gerekir. Tai-Chi bilgi ve antrenmanına mutlaka kondisyon ve esneklik egzersizleri eşlik etmelidir. Bu konuda dengeli hareket edilmediği takdirde özellikle eklemlerde ciddi sağlık sorunları ortaya çıkabilir.

Tai-Chi görünürlüğündeki sadelik, akıcılık ve basitliğin aksine öğrenilmesi zor ve belli bir zaman alan, sadece yetkin bir eğitmenin gözetimi altında çalışılarak öğrenilebilen bir sanattır. Sanat hakkında yeterli bilincin ve kültürün olmadığı toplumlarda istismara açık bir konudur. Bu bakımdan Tai-Chi eğitmeninde aranması ve sorulması gereken ilk kriter soy ağacı yani eğitmenin, stilin yaratıcısına değin varması gereken şeceresidir.

Tai-Chi Chuan, yüzyıllar önce Çin'de ortaya çıkmış olan bir sağlık sistemidir. Tai-Chi Chuan üzerine yapılan araştırmalar, bu uygulamanın solunum yolları, kan dolaşım sistemi, kemik ve eklem rahatsızlıkları gibi pek çok rahatsızlığın tedavisinde son derece etkili olduğunu ortaya koymaktadır. Aerobik egzersizlerde olduğu gibi insanın fiziksel kapasitesini zorlamayan bu uygulama, günümüzde bazı üniversite kliniklerinde kalp ve astım hastalıkları gibi birçok rahatsızlığın tedavisinde başarıyla kullanılmaktadır.

Tai-Chi Chuan, aynı zamanda etkili bir savaş sanatıdır. Mantık olarak yumuşak ve dirençsiz olanın, sert ve dirençli olanı yenmesi ilkesi üzerine kurulmuştur. Tai-Chi'ye göre kazanmanızı sağlayan şey boyun eğmektir. Bu denetimli boyun eğiş önce rakibinizin gücüyle uyum sağlamanızı ve ardından da rakibinizi kendi gücüyle yenmenizi sağlar. Bu nedenle de ustalar tarafından söylendiği gibi bir Tai-Chi savaşçısıyla savaşmak, serbestçe asılı duran bir çarşafı yumruklamak gibidir.

Kendine suyu örnek alan Tai-Chi, tıpkı su gibi yumuşak ve dirençsizdir. Tai-Chi sanatçısı tıpkı su gibi hareket ederek rakibinin boşluklarını doldurur ve dirençsizliği sayesinde kendini kavramaya çalışan rakibinin parmakları arasından kayıverir. Tai-Chi klasiklerinde şöyle denmektedir: Eğer rakibiniz sertse, o zaman yumuşayın. Buna boyun eğmek denir. Eğer rakibiniz devinim halindeyse, onunla aynı yöne doğru devinip ona yapışın. Buna yapışmak denir. Düşmanınıza saldırdığınızda, hızla deviniyorsa hızla devinin, yavaşça deviniyorsa yavaşça devinin, bu sayede devinimleri birbiriyle uyumlu hale getirin."

Bir Tai-Chi savaşçısının tek yapması gereken şey rakibiyle içinde zıt kutupları barındıran Yin-Yang bütünlüğü oluşturmaktır. Bu sayede rakibi ne kadar güçlü olursa olsun onu zorlanmadan alt eder.

Tai-Chi Chuan, yer çekimine karşı koymak yerine onunla uyum içinde hareket etmeyi öğreten bir hareket bilimidir. Günümüzde bilimcilerin farkında olmadıkları ama belki de yakın bir gelecekte farkında olacakları çok önemli bir konu da şudur: Taocu öğretiye göre insanın dik vaziyette durması onun gökten gelen enerjiyi doğrudan doğruya başının tepe noktasından bedenine alması sonucu beyin ve ruh yapısında çok olumlu etkiler oluşturmuştur. Zihnin berraklaşıp hafızanın gelişmesi gibi.

Dik duruşun bir başka özelliği de yer çekimine daha az yüzey sunmasıdır. Bu sayede insanoğlu hareket edebilmek için yer çekimine karşı, dört ayağı üzerinde hareket eden hayvanlara oranla daha az enerji harcamaktadır. Ancak duruşlarımızdaki hatalar, yer çekiminin üzerimizdeki etkisi nedeniyle bedenimize zarar vermekte ve normalde harcayacağımızdan daha fazla enerji harcamamıza neden olmaktadır. Tai-Chi Chuan, duruşlarımız ve hareket biçimimiz üzerindeki etkileri sayesinde yer çekimini üzerimizdeki bir yük olarak değil, hareketlerimize yardımcı bir enerji olarak kullanmamızı sağlamaktadır. Bu sayede de hareketlerimiz daha kendiliğinden, zahmetsiz ve akıcı olmakta, tasarruf edilen enerji başka işlevlerde kullanılmak ya da daha sonraki kullanımlar için depolanmak üzere toplam enerjimize katılmaktadır.

Tai-Chi Chuan, evrensel enerji kaynaklarıyla bağlantıya geçmemizi sağlayan kozmik bir enerji dansıdır. Tai-Chi uygulaması, insana kazandırdığı gevşeme, dirençlilik, duyarlılık, ılımlılık gibi nitelikler sayesinde evrensel enerji ile aramızdaki engellerin ortadan kalkmasını sağlar. Gerilimler ve duyarlılığımızdaki azalma, evrensel enerjiler ile bağlantımızı ortadan kaldırıp sağlığımızın bozulmasına ve zamanından önce yaşlanmamıza neden olur. Oysa Tai-Chi uygulaması sırasında derin bir gevşeme düzeyine ulaşan bedenimiz zihnimizi de gevşetir. Zihinsel gevşeme, zihnin ve bedenin üzerindeki örtüleri yavaş yavaş kaldırıp duyarlılığımızı arttırır. Duyarlılıktaki bu artma Tai-Chi uygulayıcısının kendini evrensel bir enerji okyanusunun içinde bulmasını sağlar. Tai-Chi uygulaması aracılığıyla kazanılan bu gevşeme ve duyarlılık sayesinde sürekli olarak evrensel enerjileri hisseder ve her hareketimizde bedenimizi bu enerjilerle doldururuz.

Stiller

Çin Kökeni
Tai chi'nin beş ana stili, onları oluşturan Çinli aileler için adlandırılmıştır:
 Çen stil (陳氏) (Chen Wangting) (1580–1660)
 Yang stil (楊氏) (Yang Luchan) (1799–1872)
 Wu veya Wu/Hao stil Tai Chi Chuan (武氏) (Wu Yuxiang) (1812–1880)
 Wu stil Tai Chi Chuan (吳氏) (Wu Quanyou) (1834–1902) ve oğlu (Wu Jianquan) (1870–1942)
 Sun stil (孫氏) (Sun Lutang) (1861–1932)

Dünyadaki popülerliğine göre sırasıyla şu stiller yaygın olarak çalışılmaktadır: Yang, Wu, Çen, Sun ve Wu/Hao. Stiller temel teoriyi paylaşır, ancak eğitimleri farklıdır.

Aile okulları uluslararası toplum tarafından standart olarak kabul edilse de, bu stilleri düzinelerce yeni stil, karma stil ve dal takip etti. Diğer önemli stiller, Batılı uygulayıcılar tarafından tanınan Çen stilinin yakın kuzeni Zhaobao tàijíquán; Çen, Sun ve Yang stillerinden evrimleşen ve Baguazhang'ın hareketlerini içeren Fu Chen Sung tarafından yaratılan Fu stili; ve Yang stilini basitleştiren Cheng Man-ch'ing stili olarak sıralanabilir.

Mevcut stillerin çoğu, nesiller boyu bir aile sırrı olarak aktarılan Çen tarzından geldi. Çen ailesi günlükleri, bugün tai chi olarak bilinen şeyin mucidi olarak ailenin 9. neslinden Chen Wangting'i kaydeder. Yang Luchan, aile dışında tai chi öğrenen ilk kişi oldu. Savaştaki başarısı ona "Anormal Derecede Büyük" anlamına gelen Yang Wudi takma adını kazandırdı ve şöhreti ve öğretme çabaları, daha sonra tai chi bilgisinin yayılmasına büyük katkıda bulundu. İç veya neijia dövüş sanatları tanımı, Shaolinquan stillerine dayalı dış veya waijia stilleri olarak bilinenleri geniş çapta ayırt etmek için de kullanılır, ancak bu ayrım modern okullar tarafından tartışılabilir. Bu geniş anlamda, tüm tai chi stilleriyle beraber Baguazhang ve Xingyiquan gibi ilgili sanatlar da bu nedenle "yumuşak" veya "içsel" dövüş sanatları olarak kabul edilir.

Amerika Birleşik Devletleri
Yang Chengfu'nun bir öğrencisi olan Choy Hok Pang, 1939'dan itibaren Amerika Birleşik Devletleri'nde açıkça öğretmenlik yapan tai chi'nin bilinen ilk savunucusuydu. Oğlu ve öğrencisi Choy Kam Man, Çin Mahallesi'nde t'ai-chi ch'üan'ı öğretmek için 1949'da Hong Kong'dan San Francisco'ya göç etti. Choy Kam Man, 1994 yılında ölene kadar öğretmenlik yaptı.

Profesyonel bir dansçı ve Ma Yueliang'ın öğrencisi olan Sophia Delza, 1954'te New York City Modern Sanat Müzesi'nde Amerika Birleşik Devletleri'nde bilinen ilk halka açık tai chi gösterisini gerçekleştirdi. 1961'de T'ai-chi üzerine ilk ingilizce kitabı olan "T'ai-chi ch'üan: Uyum İçinde Beden ve Zihin" i yazdı. Carnegie Hall, Aktörler Stüdyosu ve Birleşmiş Milletler'de düzenli dersler verdi.

Zheng Manqing / Cheng Man-ch'ing, 1964'te Tayvan'dan New York'a taşındıktan sonra Shr Jung t'ai-chi okulunu açtı. Eski nesil uygulayıcıların aksine, Zheng Amerikan usulleriyle kültürlendi ve eğitildi ve böylece Yang'ın dikte etmesini, Yang stili için fiili el kitabı haline gelen yazılı bir el yazmasına dönüştürebildi. Zheng, Yang'ın geleneksel 108 hareket biçiminin gereksiz yere uzun ve tekrarlayıcı olduğunu hissetti ve bunun da öğrenmeyi zorlaştırdığına karar verdi. Bu nedenle okullarında öğrettiği kısaltılmış 37 hareketli bir versiyonunu yarattı. Zheng'in formu, 1990'larda diğer öğretmenler göç edene kadar doğu Amerika Birleşik Devletleri'nde baskın form haline geldi. 1975'teki ölümüne kadar öğretmenlik yaptı.

Birleşik Krallık
Norveçli Pytt Geddes, İngiltere'de tai chi öğreten ilk Avrupalıydı ve 1960'ların başında Londra'daki The Place'de dersler veriyordu. Geddes ilk olarak 1948'de Şanghay'da tai chi ile tanıştı ve 1950'lerin sonlarında Hong Kong'da yaşarken Choy Hok Pang ve oğlu Choy Kam Man (her ikisi de Amerika Birleşik Devletleri'nde öğretmenlik yaptı) ile çalıştı.

Sağlığa Faydaları
Tai-Chi'nin sağlığa faydaları geleneksel Çin tıbbının beden ve salkım mekanizmalarına dayalı olarak açıklanmakta ancak söz konusu faydalar modern bilim tarafından ele alınmamakta veya desteklenmemekteydi. Günümüzde bazı Tai-Chi öğretmenleri Tai-Chi'nin Batı'da kabulü açısından bilimsel araştırmaların yapılmasını desteklemektedirler. Araştırmalar uzun dönemli Tai-Chi çalışmalarının istatistiksel bakımdan önemli olmamakla birlikte denge kontrolü, esneklik ve kardiyovasküler fitness alanlarında bazı etkileri olduğunu göstermektedir.

Ayrıca bakınız
 Çigong

Savaş sanatları
Çin'de kültür

Taiciçüen


Ingra Manecke (Ingra-Anne Manecke; * 31. März 1956 in Göttingen) ist eine ehemalige deutsche Diskuswerferin.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften wurde sie 1978 in Prag Zwölfte und 1982 in Athen Zehnte. 1984 kam sie bei den Olympischen Spielen in Los Angeles auf den sechsten Platz.

Von 1977 bis 1984 wurde sie achtmal in Folge Deutsche Meisterin. Ihre persönliche Bestleistung von 67,06 m stellte sie am 29. Mai 1982 in Fürth auf.

Ingra Manecke startete für das LAC Quelle Fürth.

Manecke studierte Medizin in Hannover, wo sie auch 1986 mit einer Arbeit zur Persönlichkeitstypologie von kraftsporttreibenden Hochleistungssportlerinnen promovierte. Sie wurde Ärztin für Allgemeinmedizin, Homöopathie, Sport- und Arbeitsmedizin.

Weblinks

Einzelnachweise

Diskuswerfer (Deutschland)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Sportler (Fürth)
Deutscher
Geboren 1956
Frau

Ingra Manecke


55 (خمسة وخمسون) هو عدد صحيح  يلي العدد 54 ويسبق العدد 56 وهو عدد طبيعي موجب.

في الرياضيات

مراجع

أعداد صحيحة

55 (عدد)


An Shibataea strigosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tai Hui Wen. An Shibataea strigosa in nahilalakip ha genus nga Shibataea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Shibataea

Shibataea strigosa


La nave del tiempo fue un cuaderno de aventuras, obra del guionista José Antonio Vidal Sales y el dibujante Ambrós, editado por Bruguera en 1954, dentro de su colección Suplemento de aventuras de "Pulgarcito". Constó de 10 entregas.

La nave del tiempo fue la primera serie realizada por Ambrós para editorial Bruguera, tras el éxito alcanzado con "Chispita" (Grafidea, 1951). Siguiendo la idea de La máquina del tiempo de H. G. Wells que ya había sido desarrollada en otros cómics como Brick Bradford, Vidal y Ambrós narran los viajes por el tiempo y el espacio que el profesor español Óscar Villar, acompañado de su hija y dos jóvenes, realizan con la máquina de su invención.

Con su variedad de épocas y escenarios, preparó a Ambrós para crear el Capitán Trueno.

Referencias

Bibliografía

Historieta de ciencia ficción de España

La nave del tiempo


Republika Hrvatska i Republika Kamerun održavaju diplomatske odnose od 18. listopada 2002. Sjedište veleposlanstva je u Rabatu.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Kamerunu. Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Kraljevini Maroku pokriva Republiku Tunis, Republiku Senegal, Burkinu Faso, Gabonsku Republiku, Republiku Kamerun, Islamsku Republiku Mauritaniju, Republiku Cote d'Ivoire.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Kamerun na stranici MVEP-a

Izvori

Kamerun

Popis hrvatskih veleposlanika u Kamerunu


João de Citópolis, também conhecido como João Escolástico, foi um clérigo bizantino do  que serviu como bispo de Citópolis (atual Bete-Seã), na Palestina, entre cerca de 536 e 550. Aderente do neocalcedonianismo, tentou reconciliar as afirmações do Concílio da Calcedônia com os ensinamentos de Cirilo de Alexandria, mas foi atacado por um escritor diofisista anônimo, cujo real objetivo não foi revelado. Fócio argumentou que possivelmente o autor foi Basílio da Cilícia, a quem o autor declarou ser um nestorianismo que usou Diodoro de Tarso e Teodoro de Mopsuéstia como sua base para criticar Cirilo. Em resposta, João escreveu um tratado intitulado Contra Aqueles Que Retiraram-se da Igreja, no qual criticou Eutiques, Dióscoro e outros monofisistas. Sua obra, contudo, foi preservada em fragmentos, o que dificulta o entendimento completo da polêmica. João também se envolveria em polêmicas contra Severo de Antioquia e seus seguidores e foi o primeiro escoliasta dos escritos de pseudo-Dionísio, o Areopagita. Seus comentários, traduzidos em siríaco ca. 800, foram preservados junto daqueles de Máximo, o Confessor.

Bibliografia

Bispos do Império Bizantino do século VI
Escritores do Império Bizantino do século VI
Teólogos do Império Bizantino do século VI

João de Citópolis


Chantal Anne Akerman (Fransk: [akɛʁman]; født 6. juni 1950, død 5. oktober 2015) var en belgisk filminstruktør, kunstner og professor ved City College of New York. Hendes mest kendte film er Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975). Ifølge filmteoretiker Gwendolyn Audrey Foster har Akerman haft substantiel indflydelse på feministisk film og avant-garde film.

Barndom og uddannelse
Akerman blev født i Bruxelles, Belgien. Hendes forældre var holocaustoverlevere fra Polen. Moderen Natalia (Nelly) overlevede Auschwitz, mens hendes egne forældre døde i lejren. Som 18-årig påbegyndte hun sin uddannelse ved den belgiske filmskole Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion. Akerman forlod tidligt skolen for at lave filmen Saute ma ville og finansierede filmen ved at handle aktier i diamantfirmaer på Antwerpens børs.

Arbejde

Tidlig karriere
En af Akermans tidlige indflydelser var Jean-Luc Godard hvis film Pierrot le fou (1965) Akerman har nævnt som en afgørende indflydelse på hendes beslutning om at blive filmskaber. I 1971 havde Akermans første film Saute ma ville premiere på kortfilmfestivalen i Oberhausen. Det år flyttede hun til New York, hvor hun boede indtil 1972.

På New Yorks Anthology Film Archives i New York stiftede Akerman bekendtskab med film af instruktører som Stan Brakhage, Jonas Mekas, Michael Snow, Yvonne Rainer og Andy Warhol. Hun har selv nævnt at Snows La Région Centrale introducerede hende til films forhold til tid og energi. [citation needed]

Anerkendelse
Brugen af long-takes i hendes film Hotel Monterey (1972) og kortfilmene  La Chambre 1 og La Chambre 2 viser indflydelsen fra strukturlistisk film. Disse langstrakte skud får billedernes film til at oscillere mellem abstraktion og figuration. Akermans film fra denne periode er også begyndelsen på hendes samarbejde med cinematograf Babette Mangolte, som var director of photography på filmene La chambre (1972), Hôtel Monterey (1972), Hanging Out Yonkers (1973), Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975) and News from Home (1977). I 1973 vendte Akerman tilbage til Belgien, og i 1974 modtog hun kritisk anerkendelse for filmen I, You, He, She.

Akermans mest betydningsfulde film, Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles havde premiere i 1975 og betragtes som en af den feministiske films hovedværker. Filmen er en hypnotisk real-time undersøgelse af en midaldrende enkes kvælende rutiner af husarbejde og prostitution. Efter filmens premiere kaldte New York Times Jeanne Dielman  for "det første hovedværk om det feminine i filmhistorien." Ivone Margulies, som har forsket i Chantal Akerman, har kaldt filmen et filmisk paradigme for dens evne til at forene feminisme og anti-illusionisme. Filmen blev udnævnt til den nittendebedste film i det 20. århundrede af J. Hoberman fra Village Voice og som den bedste film nogensinde 2022 af det britiske blad 'Sight and Sound' hvor kritikere fra hele verden hver 10. år opstiller en liste over de 100 bedste film i verden.

Senere karriere
I 1991 var Akerman jurymedlem på den 41. filmfestival i Berlin. I 2001 blev hun en del af det videnskabelige personale på City College of New York's MFA Program i Media Arts Production.

Identititetspolitik i Akermans film
Selv om Akerman var lesbisk filmskaber undgik hun bevidst dette prædikat og nægtede at få sine film vist på LGBT-filmfestivaler, idet hun udtalte, at hun fandt dem ghettoiserende. Ifølge bogen Images in the Dark af Raymond Murray nægtede hun New York Gay Film Festival retten til at vise I, You, He, She og udtalte, at hun aldrig ville lade en af sine film blive vist ved en festival, hvis hovedtema var homoseksualitet. Ackerman sagde om sin film Je Tu Il Elle: Jeg skrev en historie jeg godt kunne lide. Alle mente, det var en politisk historie, men det var en normal kærlighedshistorie. Det er ikke en feministisk film. Jeg vil [heller] ikke sige, at det er en homoseksuel film. Hvis jeg gjorde, ville du gå til den med forudindfattede meninger.

Udstillinger
Akerman har haft betydningsfulde soloudstillinger på blandt andet Museum for Contemporary Art, Antwerp, Belgium (2012), MIT, Cambridge Massachusetts (2008), Tel Avivs Kunstmuseum, Israel (2006); Princeton University Art Museum, Princeton, NJ (2006) og Centre Georges Pompidou, Paris (2003). Akerman deltog i Documenta XI (2002) og Venedig biennalen (2001). I 2011 blev en retrospektiv film af Akermans arbejde vist på det Østrigs Filmmuseum.

Død
Akerman døde den 5. oktober 2015 i Paris. Avisen Le Monde skrev, at hun havde begået selvmord. Hun blev 65 år.

Filmografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Belgien
Manuskriptforfattere fra Belgien
Filmproducere
Filmfotografer
Filmklippere
Personer fra Bruxelles
Kunstnere der har begået selvmord

Chantal Akerman


تشينو كافيه، مسلسل كوميدي مصري أنتج عام 2008، بطولة خالد النبوي، ودنيا سمير غانم، وعمرو رمزي، وسليمان عيد، ونشوى مصطفى.

قصة المسلسل
يدور المسلسل في إطار كوميدي، حول مقهى راقي تمتلكه دنيا سمير غانم وفي حلقات منفصلة تظهر مشاكل الشباب في حياتهم ومع زبائن الكافيه بشكل كوميدي.

مراجع

روابط خارجية

مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات دنيا سمير غانم

كافيه تشينو (مسلسل)