Glazba u 1978. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.
 Neil Young with Crazy Horse –  Rust Never Sleeps Tour, 1978.
 Bruce Springsteen and The E Street Band – Darkness Tour, 1978.
 Sex Pistols – American Tour, 1978.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 23. svibnja – Scott Raynor
 7. kolovoza – Vanness Wu
 17. kolovoza –  Vibeke Stene
 23. kolovoza – Julian Casablancas
 2. listopada –  Ayumi Hamasaki
 27. listopada – Vanessa-Mae
 2. prosinca – Nelly Furtado
 2. prosinca – Chris Wolstenholme

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Kandidiranje za europska i svjetska natjecanja
Hrvatski kandidat za Pjesmu Eurovizije na Jugoviziji.

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, udruga, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1978.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1978.


تيماء، منطقة من مناطق محافظة الجهراء في الكويت. معناها الأرض التي لا ماء فيها.

أماكن مأهولة في الكويت

تيماء (الكويت)


Manihoteae, tribus američkog bilja iz Južne i Srednje Amerike i juga Sjedinjenih Država kojmu pripadaju dva roda s preko 240 vrsta grmova ili manjeg drveća.

Tribus je opisan 1890. Tipične vrste su Manihot esculenta i Cnidoscolus hamosus

Rodovi
 Cnidoscolus Pohl
 Manihot Miller, P.

Galerija slika

Izvori

Vanjske poveznice

Crotonoideae

Manihoteae


Wilhelm Freddie er en dansk eksperimentalfilm fra 1971 instrueret af Per Kirkeby efter eget manuskript.

Handling
Interview med Wilhelm Freddie, som fortæller om sit liv og kunst til Per Kirkeby. Freddie fastholdes i én-rulleindstilling uden indklip og med udløbsmarkering.

Medvirkende

 Wilhelm Freddie

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

Wilhelm Freddie (eksperimentalfilm)


Amt Sønder Brarup (tysk: Amt Süderbrarup) er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordøstlige del af Kreis Slesvig-Flensborg. Kreis Slesvig-Flensborg ligger i den nordlige del af delstaten Slesvig-Holsten (i Sydslesvig). Administrationen i amtet er beliggende i købstaden Kappel.

Kommuner i amtet
 Bøl (Böel)
 Borne (Boren)
 Bredbøl (Brebel) (Fra marts 2018 indlemmet i Sønder Brarup)
 Dollerødmark (Dollrottfeld) (Fra marts 2018 indlemmet i Sønder Brarup)
 Løjt (Loit)
 Nørre Brarup (Norderbrarup)
 Notfeld (Nottfeld)
 Rygge (Rügge)
 Savstrup (Saustrup)
 Stenfelt (Steinfeld)
 Sønder Brarup (Süderbrarup)
 Ulsnæs (Ulsnis)
 Vogsrød (Wagersrott)

Eksterne kilder/henvisninger

 Amt Süderbrarup

Sønder Brarup

Amt Sønder Brarup


Kim Leine, nume complet Kim Leine Rasmussen () este un scriitor danez-norvegian.

Biografie
Kim Leine s-a născut din părinții danezi în Norvegia, unde a crescut într-o comunitate a Martorilor lui Iehova. La șaptesprezece ani, a venit la Copenhaga pentru a locui cu tatăl său danez și cu prietenul său. Leine a fost abuzat sexual de tatăl său, pe care l-a folosit în romanul său de debut autobiografic Kalak. În 1982 a absolvit Liceul Sortedam din Copenhaga. Apoi, Leine a urmat o scoală ca asistent medical, pe care a terminat-o în 1987. În 1990, a plecat cu familia sa în Groenlanda pentru a lucra acolo ca asistent medical. A folosit aceste experiențe în romanul său Tunu și, de asemenea, în primul său roman Kalak. Ambele cărți au ca temă și de abuzul său sever de droguri. Baza romanului său Valdemarsdag este adevărata poveste a bunicului său, Erik Rasmussen, care în 1938, în gelozie, și-a ucis intenționat șeful, prietenul și iubitul soției sale, care era despărțită de el. Profeterne i Evighedsfjorden este un roman istoric, cu acțiunea între 1785 și 1815 în Copenhaga, Groenlanda și Norvegia. Prezintă povestea pastorului fictiv Morten Falck, care crește în Norvegia, merge să studieze la Copenhaga și apoi ca misionar în Groenlanda. Cartea a fost deja tradusă în norvegiană, olandeză, germană și italiană  și romană.

Leine scrie în daneză și își traduce cărțile în norvegiană. Locuiește cu a doua sa familie la Copenhaga.

Opere

Romane
 Kalak (2007)
 Valdemarsdag (2008)
 Tunu (2009)
 Profeterne i Evighedsfjorden (2012)
 Afgrunden (2015)
 Skovpigen Skærv (2015)
 De søvnløse (2016)
 Mandat Rød / Mandatare (2018)

Nuvele
 Historien om et venskab, 2009 în revista literară Kulturo, nr. 28
 Leifurs rejse, 2010 în Apparatur, nr. 22

Articole (selecție)
 Greetings from a new country în: New Stateman din 18 decembrie 2008
 Frisøren în serialul Min Far în: Politiken din 28 decembrie 2008
 Løbe til og ikke fra în: Politiken din 3 august 2011

Cărți traduse în limba română
 2015: Profeții din Fiordul Veșniciei (titlul original: "Profeterne i Evighedsfjorden"), editura Polirom, traducere de Carmen Vioreanu, ISBN 978-973-46-5066-8

Premii și burse
 2007 Bodil og Jørgen Munch-Christensen Moștenire culturală pentru scriitori tineri debutanți
 2008 Premiul fundației de artă daneză de stat Statens Kunstfond
 2008 Premiul pentru roman al Danmarks Radio pentru Valdemarsdag
 2009 bursă de trei ani a Statens Kunstfond și un bonus suplimentar
 2012 Weekendavisens litteraturpris al săptămânalului danez <i id="mwcw">Weekendavisen</i> pentru Profeterne i Evighedsfjorden
 2012 De Gyldne Laurbær pentru Profeterne i Evighedsfjorden
 2013 Premiul Literaturii 2012 al cotidianului Politiken
 2013 Premiul de literatură  al Consiliului Nordic pentru Profeterne i Evighedsfjorden
 2017 Lista scurtă a Premiului Internațional Literar DUBLIN cu Profeții eternului fiord
 2018 Kronprinsparrets kulturpris (Premiul Cultural al Coroanei daneze).

Note

Legături externe
 http://www.nzz.ch/lebensart/buchrezensionen/die_noete_im_eismeer_1.10681938.html
 http://www.taz.de/1/archiv/print-archiv/printressorts/digi-artikel/?ressort=ku&dig=2011%2F05%2F14%2Fa0055&cHash=e9fd6fd89a
 http://www.mare.de/index.php?article_id=2454&setCookie=1
 http://www.suhrkamp.de/autoren/kim_leine_8605.html
 Film cu Kim Leine la Proferterne i Evighedsfjorden în daneză
 Viața pe scurt în daneză de Kim Leine însuși

Nașteri în 1961
Scriitori danezi
Scriitori norvegieni
Oameni în viață

Kim Leine


Ophiocytium ist eine Algen-Gattung aus der Klasse der Gelbgrünen Algen (Xanthophyceae).

Beschreibung
Die Alge lebt einzeln oder in bäumchenförmigen Verbänden, die mit einem Stielchen festsitzen oder im Plankton schweben. Die Zellen sind zylindrisch bis lang schlauchförmig und dann meist schlangenförmig gebogen. Ihr Durchmesser beträgt 3 bis 30 µm, ihre Länge kann bei über 1000 µm liegen. Junge Zellen haben eine länglich ovale Form und enthalten nur einen Zellkern. Ältere Zellen sind sehr lang gestreckt und besitzen viele Zellkerne sowie wandständige, grün gefärbte Plastiden. Reservekohlenhydrate (Chrysolaminarin) werden außerhalb der Plastiden im Cytoplasma abgelagert. An den Zellenden befindet sich oft ein Stachel. Die Zellwand besteht aus zwei ungleich großen Teilen. Ein Teil ist sehr lang, der andere ist kurz und dient bei der Vermehrung als Deckel.

Fortpflanzung
Die ungeschlechtliche Vermehrung erfolgt durch die Bildung von Zoosporen mit ungleich langen Geißeln im Inneren der lang gestreckten Zellen. Selten kommt es zur Bildung von Aplanosporen (unbegeißelte Sporen). Nach der Öffnung des Deckels setzen sich die Zoosporen mancher Arten mit einem Stielchen an der Öffnung fest und bilden so bäumchenförmige Kolonien.

Geschlechtliche Fortpflanzung ist nicht bekannt.

Verbreitung
Ophiocytium lebt im Plankton oder epiphytisch auf Wasserpflanzen und Fadenalgen in stehenden Kleingewässern oder Moortümpeln. Gelegentlich findet man die Gattung auch in eutrophierter Gewässer. Ophiocytium maius lebt in eisenhaltigen Gewässern oft massenhaft.

Arten (Auswahl)
 Ophiocytium apiculatum
 Ophiocytium arbuscula
 Ophiocytium capitatum
 Ophiocytium cochleare
 Ophiocytium lagerheimii
 Ophiocytium parvulum

Quellen

Literatur
 Karl-Heinz Linne von Berg, Michael Melkonian u. a.: Der Kosmos-Algenführer. Die wichtigsten Süßwasseralgen im Mikroskop. Kosmos, Stuttgart 2004, ISBN 3-440-09719-6.

Einzelnachweise

Weblinks
 Ophiocytium bei algaebase.org
 Bilder von Ophiocytium

Stramenopile
Stramenopiles

Ophiocytium


Nenad Ciganović (Bjelovar, 18. svibnja 1935. — Zaječar, 18. svibnja 2003.) bio je srbijanski kazališni, televizijski i filmski glumac.

Rođen je u Bjelovaru 18. svibnja 1935. godine. Kao dijete preselio se u Zaječar u Srbiji. Odlučio se za poziv glumca, nakon što je bio zapažen u kazališnoj predstavi kao dvanaestogodišnjak. U karijeri dugoj skoro pedeset godina, glumio je u oko dvije i pol tisuće kazališnih predstava. Glumio je u velikoj broju filmova i serija od kojih se ističu "Hajde da se volimo" (1987.), "Balkan ekspres 2" (1989.) i "Porodično blago" (1998.)

Preminuo je od srčanog udara 18. svibnja 2003. na svoj rođendan.

Filmografija

|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 1970.-te
|-
| 1972. || Majstori (TV serija) || Službenik
|-
| 1978. || Povratak otpisanih (TV serija) || Kurir
|-
| 1979. || Osvajanje slobode ||
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 1980.-te
|-
| 1980. || Vruć vjetar || gost u brijačnici, koji je pošao na svadbu
|-
| 1981. || Kraljevski vlak || Ložač Ilija
|-
| 1982. || Sablazan || Streljani Židov
|-
| 1983. || Timočka buna ||
|-
| 1983. || Marija, gde si...? ||
|-
| 1984. || Jaguarov skok || Leonid Gurjevič
|-
| 1984. || Dr || Dr. Rajser
|-
| 1985. || Sudbina umjetnika - Đura Jakšić || Đorđe Popović Daničar
|-
| 1986. || Tajna Laze Lazarevića || Kuzman Lazarević
|-
| 1987. || Bolji život || Tihomir Pavlović
|-
| 1987. || Hajde da se volimo || Poslovni tip
|-
| 1987. || Na putu za Katangu ||
|-
| 1988. || Tijesna koža 3 || Čuvar
|-
| 1989. || Balkan ekspres 2 || Barmen
|-
| 1989. || Nedjeljom od devet do pet || Slastičar
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 1990.-te
|-
| 1991. || U ime zakona || Papi
|-
| 1992. || Tijesna koža: Novogodišnji specijal || Zaposlenik u poduzeću
|-
| 1993.—1995. || Sretni ljudi || Dušan Alimpijević
|-
| 1995. || Svadbeni marš || Profesor fakulteta
|-
| 1996. || Sretni ljudi: Novogodišnji specijal || Plesač
|-
| 1996. || Tajna porodičnog blaga || Pijanist Kovačević
|- bgcolor="Lavender" align=center
| colspan="4" | 2000.-te
|-
| 2000. || A sad adio || Pijanist Kovačević
|-
| 1998.—2002. || Porodično blago || Pijanist Kovačević
|}

Izvori

Mrežna mjesta

Srbijanski kazališni glumci
Srbijanski filmski glumci
Srbijanski televizijski glumci
Životopisi, Bjelovar

Nenad Ciganović


Covas Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 3,49 km2 yüzölçümüne sahip, 503 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Covas (Vila Verde)


Neomisin, Streptomyces fradiae isimli bakteri tarafından doğal olarak üretilen bir antibiyotiktir. İlk kez 1949 yılında mikrobiyolog Selman Waksman tarafından keşfedilen neomisin, bir aminoglikozid antibiyotiğidir.

Mekanizma
Diğer aminoglikozit antibiyotikler gibi bakteri ribozomlarının 30S ve 50 S alt birimine bağlanır, protein sentezini inhibe eder (engeller). Hızlı ve güçlü bir bakterisid etkiye yol açar.

Kullanım ve yan etkiler
Gastrointestinal yoldan emilemez. Bu nedenle oral veya lokal kolorektal cerrahi profilaksisinde yaygın olarak kullanılır. Neomisin ototoksik ve nefrotoksik etkileri en yüksek olan aminoglikozid antibiyotiğidir. Ototoksik etkisi yüzünden işitme fonksiyonuna zarar verebilir. Ayrıca çizgili kaslarda nöromüsküler blok yaptığı bilinmektedir. Nörotoksik etkisi en yüksek olan aminoglikozid de yine neomisindir. Çoğunlukla diğer antibiyotiklerle (örneğin eritromisin ile) beraber kullanılır.

Neomisin sadece Gram (-) Aerop bakteriler üzerine etkilidir. Bu yüzden lokal olarak gastrointestinal sistemde ve mesaneyi yıkama amaçlı kullanılabilir. Fakat yüksek toksisite potansiyeli yüzünden insanlarda kullanımı kısıtlıdır. Ayrıca bazı insanların neomisine karşı alerjik reaksiyonlar gösterdikleri bilinmektedir.

Kaynakça

Aminoglikozid antibiyotikler

Neomisin


Demokratski manjak ili demokratski deficit (engl. Democratic deficit) jest osobina pojedinih političkih tijela i totalitarnih sustava da ne odgovaraju za svoje postupke i da su lišena bilo kojeg oblika kontrole u vidu demokracije, čime unutar demokracije krše pravila iste.

Za primjer demokratskog deficita neki učenjaci uzimaju potpisivanje Lisabonskog ugovora i Ugovora iz Nice među članicama EU-a.

Izvori

Literatura
 Stefan Berger: Kommunisten, Sozialdemokraten und das Demokratiedefizit in der Arbeiterbewegung. Jahrbuch für Forschungen zur Geschichte der Arbeiterbewegung, Heft II/2006.

Demokracija
Etika

Demokratski manjak


المصوت شبه المغلق مصوت يُنتج واللسان في وضع مرتخ قليلا عن وضعه في المصوت المغلق.

المصوتات شبه المغلقة في الأبجدية الصوتية الدولية هي:
 مصوت شبه أمامي شبه مغلق غير مدور //
 مصوت شبه أمامي شبه مغلق مدور //
 مصوت مركزي شبه مغلق غير مدور //
 مصوت مركزي شبه مغلق مدور //
 مصوت شبه خلفي شبه مغلق //

مراجع

لسانيات
مصوتات

مصوت شبه مغلق


Vila Sônia est un district situé dans la partie ouest de la municipalité brésilienne de São Paulo. C'est l'endroit où se trouve la dernière station de la ligne 4 - Jaune du métro de São Paulo et de ViaQuatro, qui a ouvri le 17 décembre 2021.

Le district de Vila Sônia appartient à la sous-préfecture de Butantã, limitrophe des districts de Rio Pequeno, Butantã, Raposo Tavares, Morumbi, Campo Limpo et Vila Andrade, en plus de la municipalité de Taboão da Serra. Au cours des dernières décennies, il a connu une très forte croissance immobilière, initialement proche de la frontière avec le quartier de Morumbi, avec des développements pour les classes moyennes et moyennes supérieures, dans le quartier il y a quelques zones plus périphériques comme Jardim Jaqueline, où il y a est une favela du même nom. Jardim Colombo est un quartier avec de nombreuses copropriétés, mais il y a une favela dans le quartier du même nom.

Histoire
Les terres de la région appartenaient au docteur Antonio Bueno et Joaquim Manuel da Fonseca, et le nom de Vila Sônia a été donné en l'honneur d'une des filles d'Antonio Bueno. C'est une région relativement nouvelle de la ville de São Paulo, et dans les années 50, elle n'avait même pas d'électricité ni d'eau courante. Le développement de la région n'a véritablement commencé que dans les années 1960.

Le quartier compte deux centres commerciaux, tous deux à la frontière avec d'autres quartiers : Raposo Shopping à la frontière avec le district de Rio Pequeno et Butantã Shopping à la frontière avec le district de Butantã.

Subdivisions
Vila Sonia a les quartiers suivants :

 Conjunto Residencial do Morumbi
 Ferreira
 Jardim Alvorada
 Jardim Celeste (Butantã)
 Jardim Colombo
 Jardim das Vertentes
 Jardim Jaqueline
 Jardim Jussara
 Jardim Leila
 Jardim Leonor (partie)
 Jardim Londrina
 Jardim Monte Kemel
 Jardim Olympia
 Jardim Peri Peri (partie)
 Jardim Taboão
 Jardim Trussardi
 L'Habitare
 Lar São Paulo
 Super Quadra Morumbi
 Vila Albano
 Vila Inah
 Vila Morse
 Vila Sônia
 Vila Susana

Notes et références

Liens externes
 « Vila Sônia Online - Guide de Commerce, Services e Loisir »
 « Encontra Vila Sônia - Guide officiel du Quartier Vila Sônia »
 « Distrito de Vila Sônia, mapa de localização e utilidades » (PDF)

District à São Paulo

Vila Sônia


El Cóndor Pasa, müzikal bir tiyatro oyunu (Zarzuela) ve aynı adı taşıyan ünlü melodisinin adıdır. Müzik, 1913 yılında Perulu besteci Daniel Alomía Robles tarafından bestelenmiş, sözler ise Julio Baudouin tarafından Julio de La Paz mahlası ile kaleme alınmıştır. Peru'da 2004 yılında El Cóndor Pasa milli kültür mirası olarak kabul edilmiştir.

Konusu
Oyun, Cerro de Pasco şehrindeki bir madende geçer ve sosyal şartlardan şikayet eder. Konusu Avrupalı patronlarla (oyunda "sajones" diye geçer), yerli halk arasındaki çatışmalardır. Madenin sahibi sömürücü  Mr. King, Higinio tarafından öldürülür. Yerine Mr. Cup getirilir ve mücadele yeniden başlar. Dağların üzerinde daireler çizerek uçan kondor, özlem duyulan özgürlüğü sembolize eder.

Melodi
Aslen başlangıçta metinsel olmayan El Cóndor Pasa şarkısı, oyunun kapanış sahnesinin bir parçasıdır. Bir Cashua'dır (Huayno benzeri bir dans) ve And müziklerinden ilham almıştır. Quechua dilinde olan sözleri, görkemli And kondorunu çağırır ve Machu Picchu'nun eski İnka Krallığı'na alıp götürmesi için ricada bulunur.

1970 yılında Simon and Garfunkel o zamanlar görece ünlü melodiyi, Paul Simon tarafından yazılmış İngilizce metinle "El Condor Pasa (If I Could)" adı altında yeniden kaydettiler. Parça, ilk olarak Bridge Over Troubled Water adlı albümlerinde yayınlanmıştır.

Dış bağlantılar
 Proyecto Cóndor pasa (İsp.)
 Çeşitli dillere tercümeli metin  (İsp.)
 Dinle  / Dinle  (Twelve Girls Band 女子十二樂坊)

İspanyolca şarkılar
1913 şarkıları

El Cóndor Pasa


Mace Windu este un personaj fictiv din filmele Războiul stelelor, maestru jedi, jucat de actorul Samuel L. Jackson.

Personaje din Războiul Stelelor

Mace Windu


Juncaceele (Juncaceae), numite și joncacee, iuncacee, este o familie de plante monocotiledonate (din ordinul Poales) erbacee, anuale sau perene, răspândite în regiunile temperate și reci ale globului, mai ales pe terenurile umede și mlăștinoase. Juncaceele cuprind 7 genuri și cca 440 specii, dintre care în Europa numai genurile Juncus și Luzula. Au frunze alterne, vaginate, cu limbul (lamina) în formă de jgheab sau plan, uneori îngust cilindrice, neted sau striat, rareori noduros, cele bazale adeseori reduse la vagine sau teci. Tulpina este cilindrică sau sau comprimată, frunzoasă mai ales spre bază, adeseori numai cu vaginile frunzelor; adeseori cu rizomi. Inflorescența cimoasă formată din dihazii sau monohazii, alcătuind o antelă caracteristică pentru această familie. Florile sunt mici, bisexuate (hermafrodite), excepțional unisexuate, trimere, radiar simetrice (actinomorfe), solitare sau reunite în glomerule, adeseori însoțite de bracteole sau profile. Perigonul este sepaloid, solziform, format din 6 foliole mai mult sau mai puțin scarioase, de culoare castanie, rar galbenă, purpurie sau albă, cu marginea membranoasă;  foliole sunt dispuse câte 3 în 2 verticile. Androceul este alcătuit din 6 stamine, rareori 3 (Juncus bulbosus, Juncus inflexus), când ciclul intern este redus la staminodii rudimentare. Anterele sunt biloculare, cu polenul reunit în tetrade. Gineceul cu ovar superior format din 3 carpele (tricarpelar) cu ovule răsturnate (anatrope sau apotrope), numeroase sau numai 3;  stilul cu 3 stigmate filiforme. Formula florală este ⚥✴ P3+3 A3+3; G(3). Polenizarea este anemofilă,  rareori entomofilă. Fructul este o capsulă loculicidă cu semințe mici și numeroase, sau numai cu 3 semințe mari. Placentația este parietală (Juncus) sau centrală (Luzula); tegumentul seminal adeseori transformat într-un organ veziculos plin cu materii de rezervă uleioase (elaiosom).

Specii din România
Flora spontană a României conține 35 de specii, 24 aparținând genului Juncus și 11 genului Luzula, care  vegetează prin mlaștini, pajiști și păduri umede, de la șes până pe vârful munților.
Juncus = Pipirig
Juncus acutiflorus = Pipirig de pădure
Juncus alpinoarticulatus = Pipirig de munte
Juncus articulatus = (Pipirig)
Juncus atratus = Pipirig negru
Juncus bufonius = Iarba broștei, Iarba bivolului
Juncus bulbosus = (Pipirig)
Juncus capitatus = (Pipirig)
Juncus castaneus = (Pipirig)
Juncus compressus = (Pipirig)
Juncus conglomeratus = (Pipirig)
Juncus dudleyi = (Pipirig)
Juncus effusus = Spetează
Juncus filiformis = (Pipirig)
Juncus gerardi = (Pipirig)
Juncus inflexus = Pipirig, Rugină
Juncus littoralis = (Pipirig de mare)
Juncus maritimus = Pipirig de mare
Juncus minutulus = (Pipirig)
Juncus ranarius = (Pipirig)
Juncus subnodulosus = (Pipirig)
Juncus tenuis = Pipirig american
Juncus thomasii = (Pipirig)
Juncus trifidus = Părul porcului
Juncus triglumis = (Pipirig)
Luzula = Horști
Luzula alpinopilosa = Horști
Luzula campestris = Mălaiul cucului
Luzula forsteri = (Horști)
Luzula luzulina = (Horști)
Luzula luzuloides = (Mălaiul cucului)
Luzula multiflora = (Horști)
Luzula pallidula = (Horști)
Luzula pilosa = (Mălaiul cucului)
Luzula spicata = (Horști)
Luzula sudetica = Credei de munte
Luzula sylvatica = (Horști)

Specii din Republica Moldova
Flora Republicii Moldova conține 17 de specii spontane ce aparțin la 2 genuri:
Juncus
Juncus atratus  Krock. = Pipirig оnegrit
Juncus filiformis  L.  = Pipirig
Juncus nastanthus  V.Krecz. et Gontsch. = Pipirig
Juncus ranarius  Song et Perrier ex Billot = Pipirig
Juncus tenageia  Ehrh.et L. Fil. = Pipirig de malaștină
Juncus articulatus  L. = Pipirig articulat
Juncus bufonius  L. = Pipirigul broaștei
Juncus compressus  Jacq. = Pipirig turtit
Juncus effusus  L. = Pipirig efuz, Spetează
Juncus gerardii  Loisel. = Pipirig Jerar, Pipirig gerard
Juncus inflexus  L. = Pipirig inflexat, Rugină
Juncus tenuis  Willd.  = Pipirig subțire
Luzula
Luzula campestris  (L.) DC. = Mălaiul cucului de câmp
Luzula multiflora  (Retz.) Lej. = Păduniță
Juncus conglomeratus  L. = Pipiring conglomerat
Luzula pilosa  (L.) Willd. = Mălaiul cucului pilos
Luzula pallescens  Sw. = Mălaiul cucului palescent

Referințe

Juncacee


An Hierochloe submutica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Hierochloe submutica in nahilalakip ha genus nga Hierochloe, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hierochloe

Hierochloe submutica


Rækjuverksmiðja Ísafjarðar var verksmiðja sem var stofnsett á  kreppuárunum og tók til starfa 23. júní 1936. Hún var í eigu Ísafjarðarbæjar og var í húsnæði í Neðstakaupstað. Þar var rækja pilluð, lögð í dósir og soðin niður. Norðmennirnir Ólsen og Syre veiddu rækjur og seldu til vinnslu í verksmiðjuna en þeir höfðu þá fundið góð rækjumið í Hestfirði. Verksmiðjustjórar í rækjuverksmiðjunni voru Þorvaldur Guðmundsson sem seinna varð þekktur sem Þorvaldur í Síld og Fisk og Tryggvi Jónsson frá Akureyri sem stofnsetti seinna niðursuðuverksmiðjuna Ora. Sumarið 1936 störfuðu 50 manns við rækjuvinnsluna.

Tengt efni
 Rækjuveiðar
 Rækjuvinnsla á Íslandi

Heimild
 Rækjuveiðar og vinnsla við Ísafjarðardjúp, Ægir, 9. Tölublað (01.09.1985), Blaðsíða 495

Tenglar
 Mynd af stúlkum að pilla rækjur  í Rækjuverksmiðju Ísafjarðar
 Mynd af Þorvaldi Guðmundssyni við suðupott Rækjuverksmiðju Ísafjarðar

Ísafjörður

Rækjuverksmiðja Ísafjarðar


Les élections législatives de 1871 dans le Département du Nord (Secteur de Dunkerque) se déroulent le .

Circonscription
Aucune, élection au niveau du département.

Contexte
Ces élections se sont déroulées au scrutin de liste majoritaire départemental à un tour, en reprenant l'essentiel des dispositions de la loi électorale du  : la liste arrivée en tête remporte l'intégralité des sièges à pourvoir dans le département. Les candidatures multiples sont autorisées : un même candidat peut se présenter dans plusieurs départements différents.

 Trois députés seront élus à la suite de ces élections.

Résultats
 Député sortant : Charles Plichon (Centre gauche)

Notes et références

Histoire de Dunkerque
Gravelines
Bergues
Hazebrouck
Élections législatives à Dunkerque
Dunkerque

Élections législatives de 1871 dans le Nord (secteur de Dunkerque)


Fra Franjo Gracić (Kreševo, 1740. – Kreševo, 1799.) bosanski je franjevac i teolog poznat po svom liječničkom djelovanju po Bosni.

Životopis
Rođen je 1740. godine u Kreševu.

Školovanje i liječničko djelovanje
Studij filozofije i teologije završavao je u Habsburškoj monarhiji i Italiji. Zatim je neko vrijeme predavao filozofiju na Hvaru.

U određenom je stupnju bio medicinski izobražen liječnik. Međutim, nema preciznih podataka o njegovu studiju medicine. Ne zna se je li i kada je diplomirao. Nalazio se na granici između pučkog i školovanog liječnika. Bio je širokog interesa na polju medicinskih znanosti. Sam kaže da se latio raznih, u Europi tada najpoznatijih liječničkih djela koje je danju i noću proučavao i na temelju njih i svog dugogodišnjeg iskustva napisao spis na latinskom jeziku koji je tiskao u Padovi 1795. godine pod naslovom Teorijsko-praktična analiza svećenika putnika o djelovanju grozničnog, kužnog i zmijskog otrova, o mnogim drugim bolestima i njihovim glavnim lijekovima, te o nekim drugim stvarima.

Smatra se i botaničarem koji je nesebično savjetovao ljude i preporučivao im uporabu biljnih droga za liječenje.

Mnogo je truda ulagao u liječenje bolesnih, osobito u vrijeme velikih epidemija, što navodi u spomenutom djelu. Spominje i da je prilikom jedne epidemije, liječeći druge, i sam sebe zarazio.

Naveo je i da je davao medicinske usluge oboljelima od različitih bolesti, uključujući reumatizam, migrenu, glavobolju, upalu očiju, astmu, mehaničke ozljede i sl., a kada bi otkrio neku njemu nepoznatu bolest, onda bi se dao na proučavanje medicinske literature u kreševskoj samostanskoj knjižnici, kako bi otkrio narav bolesti i mogući terapeutski učinak.

Kuga
Uz fra Matu Nikolića (1784. – 1884.), spasio je bosansko stanovništvo od kuge. Njihova ordinacija se nalazila na otvorenom, odnosno na ulazu u špilju. Na tom je mjestu, koje se nalazi na putu iz Kreševa prema Tarčinu, 2003. godine podignuto obilježje nalik onome u Lourdu. Na spomen-ploči stoji tekst: U doba kuge kad puk nije imao nikoga osim svojih franjevaca, na ovome mjestu utemeljiše ordinaciju na otvorenome fra Franjo Gracić (1740. – 1799.) i prvi diplomirani liječnik u Bosni fra Mato Nikolić (1784. – 1844.), uz njihovu i Božju pomoć mnogi ozdraviše, a molitva i zagovor Majci Božjoj ostade do danas u tadiciji kreševskog puka. U Kreševu, 2003. To je mjesto danas nazvano Svetište pod špiljom.

Fra Franjo Gracić djelovao je za vrijeme prvog vala koji je započeo 1782. godine u Sarajevu i tijekom 1783. se proširio na Kreševo, Fojnicu, Kraljevu Sutjesku, Visoko, Zenicu i Travnik.

Djelovanje u Bosni Srebrenoj
Zajedno s fra Augustinom Okićem je u uvodu Pregleda starina Bosanske provincije iz 1776. godine, autora fra Filipa Lastrića, kao teolog dao pristanak za objavu i iznio stav kako se djelo ne kosi s katoličanstvom, već je korisno i vrijedno te ga je potrebno objaviti.

S fra Jurom Zlokovićem je tijekom 5 mjeseci 1779. godine boravio u Beču gdje je tražio pomoć habsburškog dvora za pomoć oko političkih pitanja Bosne Srebrene i Carigrada.

Smrt
Preminuo je u Kreševu 1799. godine u 59. godini života.

Izvori

Franjevci u Bosni i Hercegovini

Franjo Gracić


Le nationalisme britannique affirme que les Britanniques constituent une nation et promeut l'unité culturelle des Britanniques, dans une définition de la britannicité qui peut inclure les personnes d'origine anglaise, écossaise, galloise et nord-irlandaise. Le nationalisme britannique est étroitement associé à l'unionisme britannique, qui cherche à maintenir l'union politique qu'est le Royaume-Uni, ou à renforcer les liens entre les pays du Royaume-Uni.

Histoire
L'identité unificatrice du nationalisme britannique provient des anciens Britanniques qui vivaient sur l'île de Grande-Bretagne. Le nationalisme britannique s'est développé pour inclure des personnes en dehors de la Grande-Bretagne, en Irlande, en raison de la loi de 1542 sur la couronne d'Irlande, qui déclarait que la couronne d'Irlande devait être détenue par le monarque régnant d'Angleterre, ainsi que des appels anglo-irlandais à l'unité avec la Grande-Bretagne.

Moderne
Le nationalisme britannique est caractérisé comme une "force puissante mais ambivalente dans la politique britannique". Dans sa forme modérée, le nationalisme britannique a été un nationalisme civique, mettant l'accent à la fois sur la cohésion et la diversité du peuple du Royaume-Uni, de ses dépendances et de ses anciennes colonies. Cependant, le nationalisme nativiste est né de la crainte de voir la Grande-Bretagne submergée par les immigrants ; ce nationalisme nativiste anti-immigrants s'est manifesté politiquement dans le British National Party (BNP) et d'autres mouvements nationalistes nativistes. Des hommes politiques, comme l'ancien Premier ministre britannique David Cameron, ont cherché à promouvoir le nationalisme britannique comme une cause progressiste.

Notes et références

Nationalisme au Royaume-Uni
Politique au Royaume-Uni

Nationalisme britannique


Fue escribano Mayor de la Nueva Castilla  y secretario de confianza del marqués Pizarro, del presidente Vaca de Castro, de Lorenzo de Aldana y, finalmente, de Pedro de la Gasca.
Era hijo de Alonso de Cazalla y Leonor de León, y era primo de Pedro Cieza de León. En 1560 se convirtió en el primer bodeguero de Perú, ya que el primer vino producido en el Cusco fue elaborado en la hacienda Marcahuasi, que era de su propiedad.

Referencias
https://web.archive.org/web/20111014113210/http://chde.org/index.php?option=com_content&view=article&id=870:pedro-lopez-de-cazalla-secretario-de-francisco-pizarro&catid=46:1990&Itemid=63

https://web.archive.org/web/20110623055244/http://www.artehistoria.jcyl.es/cronicas/contextos/10456.htm

http://www.cervantesvirtual.com/obra/cronistas-coloniales-segunda-parte--0/

Conquista de Perú
Cazalla de la Sierra

Pedro López de Cazalla


Francis Bacon (d. 28 Ekim 1909 – ö. 28 Nisan 1992), İngiliz ekspresyonist ressam.

1909 yılında Dublin'de (İrlanda), İngiliz bir anne-babanın çocuğu olarak doğdu. 1925 yılında Londra'ya taşındı ve oradan Berlin'e, daha sonra ise Paris'e taşındı. 1928/29 yılında Londra'ya temelli taşınarak mobilya tasarımcısı ve iç mimar olarak kendini kabul ettirdi. 1930'da akademik bir resim eğitimi olmaksızın, resim yapmaya başladı. İlk başta fazla başarı kazanamadı ve ilk kişisel sergisinden sonra resme ara verdi. Fritz Lang'ın Metropolis ve Sergey Ayzenştayn'ın Potemkin Zırhlısı Filmlerinden oldukça etkilendi. 1940'larda yeniden resim yapmaya başladı. 1944 yılında yarattığı 'Çarmıha Gerili Figürler Üzerine Üç Çalışma/Three Studies for Figures at the Crucifixion' adlı eserle kendini resim dünyasına kabul ettirdi.

20. yüzyılın en büyük İngiliz ressamı olarak kabul edilir. Dünya sanatında figüratif ekspresyonizm akımının en önemli isimlerindendir. Eserleri, varoluşçuluk düşünce sisteminin derin izlerini taşır; çok nadir istisnalar haricinde, varolmanın ısdırabını, ümitsizliği ve 'insanoğlunun kötü ruhluluğu'nu resmeder. Eserlerinde biraz da Picasso'nun etkileri görülür. Bacon, bir röportajda insanoğlunu doğası henüz gelişememiş hayvan''' olarak nitelemiştir.

Eserlerinde genelde bir figür, kapatılmış/kafeslenmiş olarak bir iç mekanda resmedilir. İnsan tenini derisi soyulmuş, kasap penceresinde asılı hayvan eti ile ilişkilendirerek betimler. Figürler çarpılmış, güçlü bir devinim içinde hapsolmuş, bir girdaba ya da fırtınaya kapılmış gibilerdir. Tuvaller, genelde dini konuları resmeden Orta Çağ resimleri gibi triptik olarak tasarlanır ancak işlenen konu olarak insanoğlunun yozluğu, kötülüğü ve karanlığı mevcuttur.

Konularda, Eadweard Muybridge'in zaman içindeki hareketleri inceleyen fotoğraflarından, Rembrandt, Diego Velázquez, Goya, Van Gogh, Alberto Giacometti ve Nicolas Poussin gibi ressamların eserlerinden etkilenmiştir. Papayı resmeden eserleri hâlâ kilise çevrelerinde olaylar çıkarılmasına sebep olmaktadır.

Konu açısından olduğu kadar teknik olarak da perfeksiyon ile rastlantısallığı birleştirmedeki üstünlüğü ile tanınan ressam, 1992 yılında Madrid'de öldü.

27 Nisan 1992'de hayatı boyunca kendisini rahatsız eden kronik astımı daha şiddetli bir solunum durumuna dönüştü ve çok iyi konuşamamaya nefes alamamaya başladı. Özel bir kliniğe yatırıldı.  Bir gün sonra kalp krizi sonucu öldü. Mülkünü (11 milyon sterlin değerinde) varisi ve tek mirası John Edwards'a bıraktı. Eserlerini çizdiği ilham kaynağı olan stüdyosu revizyona uğradı ve galeride yeniden inşa edildi. Bugün eserlerin çoğu Dublin'deki Hugh Lane Galerisi'ndedir.

 Ayrıca bakınız
 Gilles Deleuze, Francis Bacon. Duyumsamanın Mantığı''', Can Batukan & Ece Erbay (çev.), Norgunk Yayıncılık, 2009.

Dış bağlantılar
 Francis Bacon (ressam)Hakkında Tez

1909 doğumlular
1992 yılında ölenler
Dublin doğumlu sanatçılar
İngiliz ressamlar
İrlandalı ressamlar
LGBT ressamlar
Modern ressamlar
İngiliz ateistler
İrlandalı ateistler
Kalp krizinden ölenler
Birleşik Krallık'ta LGBT kişiler
İrlanda'da LGBT kişiler
Madrid'de ölenler

Francis Bacon (ressam)


The  class was a class of four super-dreadnought battleships built by the German  (Imperial Navy). The class comprised , , , and . Construction started on the ships shortly before World War I;  was laid down in 1913,  and  followed in 1914, and , the final ship, was laid down in 1915. Only  and  were completed, due to shipbuilding priorities changing as the war dragged on. It was determined that U-boats were more valuable to the war effort, and so work on new battleships was slowed and ultimately stopped altogether. As a result,  and  were the last German battleships completed by the .

 and  were commissioned into the fleet in July 1916 and March 1917, respectively. This was too late for either ship to take part in the Battle of Jutland on 31 May and 1 June 1916.  was assigned to the naval force that drove the Imperial Russian Navy from the Gulf of Riga during Operation Albion in October 1917, though the ship was severely damaged by a mine and had to be withdrawn to Kiel for repairs.  replaced  as the flagship of the High Seas Fleet, but saw no combat.

Both  and  were interned at Scapa Flow following the Armistice in November 1918. Rear Admiral Ludwig von Reuter, the commander of the interned German fleet, ordered his ships be sunk on 21 June 1919;  was successfully scuttled, though British guards managed to beach  to prevent her from sinking. The ship was expended as a gunnery target in 1921.  and , both at various stages of completion when the war ended, were broken up for scrap metal.  was raised in 1934 and broken up the following year.

Design

Design work on the class began as early as 1910, with great consideration given to the armament of the new vessels. It had become clear that other navies were moving to guns larger than , and so the next German battleship would also have to incorporate larger guns. The Weapons Department suggested a  gun, but during a meeting on 11 May 1910, Admiral Alfred von Tirpitz, the State Secretary of the  (Imperial Naval Office), decided that budgetary constraints precluded the adoption of larger weapons. The following year, in the aftermath of the Agadir Crisis, Tirpitz quickly seized on public outcry over the British involvement in the crisis to pressure the  (Imperial Diet) into appropriating additional funds for the Navy. This provided the opening for more powerful battleships, so Tirpitz requested funds for ships armed with  guns in mid-1911.

In August that year, the design staff prepared studies for ships armed with , , and  guns; the 40 cm caliber was set as the maximum, since it was (incorrectly) assumed that British wire-wound guns larger than that could not be built. During a meeting the following month, the preferred designs were a ship armed with ten 35 cm guns in five turrets or eight 40 cm guns in four turrets. The Weapons Department advocated the 35 cm gun ship, pointing out that it would have a 25% greater chance of hitting its target. Tirpitz inquired about a mixed battery of twin and triple turrets, but after examining the gun turrets of the Austro-Hungarian dreadnoughts of the , it was determined that the triple gun turrets still had too many problems. Among these deficiencies were increased weight, reduced ammunition supply and rate of fire, and loss of fighting capability if one of the turrets was disabled.

Design studies suggested that the 35 cm ship would displace around  and cost around 59.7 million marks, while the 40 cm proposal would cost approximately 60 million marks and displace , but both of these ships were deemed to be too expensive. The Construction Department proposed a  ship armed with eight 38 cm guns, which reduced the cost to 57.5 million marks per vessel. This design was adopted as the basis for the next class of battleship on 26 September, and the decision to adopt the 38 cm gun was formally taken on 6 January 1912. Work continued on the design into 1912, and included further developing the armor layout that had been adopted in the previous . The ships were originally projected to be armed with eight  anti-aircraft guns, though they were not completed with any. Since the development of diesel engines was proving to be problematic, the design staff adopted traditional steam turbines for the ships, though it was hoped that by the time the third member of the class was ready to begin construction, reliable diesel engines would be available.

Funding for the vessels was allocated under the fourth Naval Law, which was passed in 1912. The Fourth Naval Law secured funding for three new dreadnoughts, two light cruisers, and an increase of an additional 15,000 officers and men in the ranks of the Navy for 1912. The capital ships laid down in 1912 were the s; funding for  and  was allocated the following year. Funding for  was allocated in the 1914 budget, while  was funded in the War Estimates. The last remaining  pre-dreadnought, , was to be replaced, as well as two elderly  pre-dreadnoughts,  and .  was ordered as ,  as , and  as ;  was regarded as an addition to the fleet, and was ordered under the provisional name "T".

General characteristics

 and  were  long at the waterline, and an even  long overall.  and  were slightly longer:  at the waterline and  overall. All four ships had a beam of , and had a draft of between .  and  were designed to displace  at a normal displacement; at full combat load, the ships displaced up to .  and  were slightly heavier, at 28,800 t normal and 32,500 t fully laden. The ships were constructed with transverse and longitudinal steel frames, over which the outer hull plates were riveted. The hull was divided into 17 watertight compartments, and included a double bottom that ran for 88 percent of the length of the hull.

 and  were regarded as exceptional sea boats by the German navy.  and her sisters were stable and very maneuverable. The ships suffered slight speed loss in heavy seas; with the rudders hard over, the ships lost up to 62% speed and heeled over 7 degrees. With a metacentric height of , larger than that of their British equivalents, the vessels were stable gun platforms for the confined waters of the North Sea. The ships of the  class had a standard crew of 42 officers and 1,129 enlisted men; when serving as a squadron flagship, an additional 14 officers and 86 men were required. The vessels carried several smaller craft, including one picket boat, three barges, two launches, two yawls, and two dinghies.

Machinery

 and  were equipped with eleven coal-fired Schulz-Thornycroft boilers and three oil-fired Schulz-Thornycroft boilers in nine boiler rooms. Three sets of Parsons turbines drove three-bladed screws that were  in diameter. s and s power plant was designed to run at  at 265 revolutions per minute; on trials the ships achieved  and , respectively. Both ships were capable of a maximum speed of . The first two ships were designed to carry  of coal and  of oil, though the use of additional spaces in the hull increased the total bunkerage to  of coal and  of oil. This enabled a range of  at a speed of . At , the range decreased to , at  the range fell to , and at  the ships could steam for only . The ships carried eight diesel generators; these supplied each ship with a total of 2,400 kilowatts of electrical power at 220 volts.

 and  were intended to be one knot faster than the earlier pair of ships.  received more powerful machinery that would have produced  for a designed speed of 22 knots. On , a MAN diesel engine producing  was to be installed on the center shaft, while steam turbines powered the outboard shafts, but the diesel engine was not ready by the end of the war, and it was only completed in 1919 for testing by the Naval Inter-Allied Control Commission. The combined power plant would have produced  for a designed speed of 22.5 knots.

Armament

The -class battleships were armed with a main battery of eight 38 cm (15 in) SK L/45 guns in four Drh LC/1913 twin gun turrets. These turrets allowed for depression of the guns to −8 degrees and elevation to 16 degrees. The guns had to be returned to 2.5 degrees to reload them. The gun mountings for  were later modified to allow elevation up to 20 degrees, though the changes reduced depression to −5 degrees. As originally configured, the guns had a maximum range of , but s modified guns could reach . Each turret was fitted with a stereo rangefinder. The main battery was supplied with a total of 720 shells or 90 rounds per gun; these were  shells that were light for guns of their caliber. The shell allotment was divided between armor piercing and high explosive versions, with 60 of the former and 30 of the latter. At a range of , the armor-piercing shells could penetrate up to  of steel plate. The guns had a rate of fire of around one shell every 38 seconds. Muzzle velocity was .

Post-war tests conducted by the British Royal Navy showed that the guns on  could be ready to fire again 23 seconds after firing; this was significantly faster than their British contemporaries, the , which took 36 seconds between salvos. While the German guns were faster to reload, the British inspectors found German anti-flash precautions to be significantly inferior to those that had been adopted by the Royal Navy after 1917, though this was to some degree mitigated by the brass propellant cases, which were far less susceptible to flash detonations than the silk-bagged British cordite. The guns that had been constructed for the battleships  and  were used as long-range, heavy siege guns on the Western Front, as coastal guns in occupied France and Belgium, and a few as railway guns; these guns were referred to as Langer Max.

The ships were also armed with a secondary battery of sixteen  SK L/45 quick-firing guns, each mounted in armored casemates in the side of the top deck. These guns were intended for defense against torpedo boats, and were supplied with a total of 2,240 shells. The guns could engage targets out to , and after improvements in 1915, their range was extended to . The guns had a sustained rate of fire of 5 to 7 rounds per minute. The shells were 45.3 kg (99.8 lb), and were loaded with a 13.7 kg (31.2 lb) RPC/12 propellant charge in a brass cartridge. The guns fired at a muzzle velocity of 835 meters per second (2,740 ft/s). The guns were expected to fire around 1,400 shells before they needed to be replaced.  and  were also equipped with a pair of  SK L/45 flak guns, which were supplied with 800 rounds. The guns were emplaced in MPL C/13 mountings, which allowed depression to −10 degrees and elevation to 70 degrees. These guns fired 9 kg (19.8 lb) shells, and had an effective ceiling of  at 70 degrees.

As was customary on capital ships of the period, the -class ships were armed with five 60 cm (24 in) submerged torpedo tubes. One tube was mounted in the bow and two on each broadside. A total of 20 torpedoes were carried per ship. When both  and  struck mines in 1917, the damage incurred revealed structural weaknesses caused by the torpedo tubes and both ships had their lateral tubes removed. The torpedoes were the H8 type, which were  long and carried a 210 kg (463 lb) Hexanite warhead. The torpedoes had a range of  when set at a speed of ; at a reduced speed of , the range increased significantly to .

Armor

The -class ships were protected with Krupp cemented steel armor, as was the standard for German warships of the period. They had an armor belt that was  thick in the central citadel of the ship, where the most important parts of the ship were located. This included the ammunition magazines and the machinery spaces. The belt was reduced in less critical areas, to  forward and  aft. The bow and stern were not protected by armor at all. A -thick torpedo bulkhead ran the length of the hull, several meters behind the main belt. The main armored deck was  thick in most places, though the thickness of the sections that covered the more important areas of the ship was increased to .

The forward conning tower was protected with heavy armor: the sides were  thick and the roof was 170 mm thick. The rear conning tower was less well armored; its sides were only 170 mm thick and the roof was covered with  of armor plate. The main battery gun turrets were also heavily armored: the turret sides were 350 mm thick and the roofs were 200 mm thick. The 15 cm guns had 170 mm thick armor plating on the casemates; the guns themselves had 80 mm thick shields to protect their crews from shell splinters.

s armor layout was modified slightly as a result of the planned diesel engine, which was significantly taller than a turbine. A glacis over the diesel was added that was 200 mm thick on the sides,  thick on either end, and 80 mm thick on top. Her belt was also slightly modified, with  extending past the forward 200 mm thick section all the way to the stem.

Construction

The class was planned to include four ships.  was built by Howaldtswerke in Kiel under construction number 590; she was laid down in 1913, launched on 18 February 1915, and completed on 15 July 1916.  was built by the Schichau shipyard in Danzig, under construction number 913. The ship was launched on 30 October 1915 and commissioned into the fleet on 14 March 1917.  was laid down at the Germaniawerft dockyard in Kiel, under construction number 210. She was launched on 21 November 1916, but not completed.  was by then 9 months from completion.  was constructed by AG Vulcan shipyard in Hamburg under construction number 19. She was launched on 20 June 1917, but she too was not completed and scrapped in 1921. At the time of cancellation,  was approximately 12 months from completion.

Ships

Service history

Fleet sortie of 18–19 August 1916

During the fleet sortie on 18–19 August 1916, I Scouting Group, which was the battlecruiser reconnaissance force of the High Seas Fleet and commanded by Admiral Franz von Hipper, was to bombard the coastal town of Sunderland in an attempt to draw out and destroy Beatty's battlecruisers. As  and  were the only two remaining German battlecruisers still in fighting condition after the Battle of Jutland, three dreadnoughts were assigned to the unit for the operation: , and the two -class ships  and . Admiral Scheer and the rest of the High Seas Fleet, with 15 dreadnoughts of its own, would trail behind and provide cover. The British were aware of the German plans and sortied the Grand Fleet to meet them. By 14:35, Scheer had been warned of the Grand Fleet's approach and, unwilling to engage the whole of the Grand Fleet just 11 weeks after the decidedly close call at Jutland, turned his forces around and retreated to German ports.

Operation Albion

In early September 1917, following the German conquest of the Russian port of Riga, the German navy decided to evict the Russian naval forces that still held the Gulf of Riga. To this end, the  (the Navy High Command) planned an operation to seize the Baltic islands of Ösel, particularly the Russian gun batteries on the Sworbe peninsula. On 18 September, the order was issued for a joint Army-Navy operation to capture Ösel and Moon islands; the primary naval component was to comprise the flagship, the battlecruiser , along with III Battle Squadron of the High Seas Fleet. V Division included the four -class battleships, and was by this time augmented with . VI Division consisted of the five s. Along with nine light cruisers, 3 torpedo boat flotillas, and dozens of mine warfare ships, the entire force numbered some 300 ships, and were supported by over 100 aircraft and 6 zeppelins. The invasion force amounted to approximately 24,600 officers and enlisted men. Opposing the Germans were the old Russian pre-dreadnoughts  and , the armored cruisers , , and , 26 destroyers, and several torpedo boats and gunboats. The garrison on Ösel numbered some 14,000 men.

The operation began on 12 October, when , , and the s began firing on the Russian shore batteries at Tagga Bay. Simultaneously, the s engaged the batteries on the Sworbe peninsula; the objective was to secure the channel between Moon and Dagö islands, which would block the only escape route of the Russian ships in the gulf. Both  and  struck mines while maneuvering into their bombardment positions; damage to the former was minimal, and the ship remained in action.  was severely damaged, and temporary repairs proved ineffective. The ship had to be withdrawn to Kiel for repairs; the return trip took 19 days.

Fleet sortie of 23–24 April 1918

In late 1917, the High Seas Fleet began to conduct anti-convoy raids with light craft in the North Sea between Britain and Norway. On 17 October, the German light cruisers  and  intercepted a convoy of twelve ships escorted by a pair of destroyers and destroyed it; only three transports managed to escape. On 12 December, four German destroyers intercepted and annihilated another convoy of five ships and two escorting destroyers. This prompted Admiral David Beatty, the Commander in Chief of the Grand Fleet, to detach several battleships and battlecruisers to protect the convoys in the North Sea. This presented to Admiral Scheer the opportunity for which he had been waiting the entire war: the chance to isolate and eliminate a portion of the Grand Fleet.

At 05:00 on 23 April 1918, the entire High Seas Fleet, including  and , left harbor with the intention of intercepting one of the heavily escorted convoys. Wireless radio traffic was kept to a minimum to prevent the British from learning of the operation. At 05:10 on 24 April, the battlecruiser  suffered severe mechanical problems and had to be towed back to Wilhelmshaven. By 14:10, the convoy had still not yet been located, and so Scheer turned the High Seas Fleet back towards German waters. In fact, there was no convoy sailing on 24 April; German naval intelligence had miscalculated the sailing date by one day.

Wilhelmshaven mutiny

In October 1918, Admiral Hipper, now the commander of the entire High Seas Fleet, planned for a final battle with the Grand Fleet. Admiral Reinhard Scheer, the Chief of the Naval Staff, approved the plan on 27 October; the operation was set for the 30th. When the fleet was ordered to assemble in Wilhelmshaven on 29 October, war-weary crews began to desert or openly disobey their orders. Crews aboard the battleships , , and  demonstrated for peace. The crew aboard  was the first to openly mutiny;  and  joined as well. By the evening of the 29th, red flags of revolution flew from the masts of dozens of warships in the harbor. In spite of this, Hipper decided to hold a last meeting aboard —his flagship—to discuss the operation with the senior officers of the fleet. The following morning, it was clear the mutiny was too far gone to permit a fleet action. In an attempt to suppress the revolt, he ordered one of the battle squadrons to depart for Kiel. By 5 November, red flags had been raised on every battleship in the harbor except , though it too was commandeered by a sailors' council on 6 November.

Fate

Following the armistice with Germany in November 1918, the majority of the High Seas Fleet was to be interned in the British naval base at Scapa Flow.  was listed as one of the ships to be handed over, though  initially was not. The battlecruiser , which the British believed to be completed, was requested instead. When it became apparent to the Allies that  was still under construction,  was ordered to replace it. On 21 November 1918, the ships to be interned, under the command of Rear Admiral Ludwig von Reuter, sailed from their base in Germany for the last time. The fleet rendezvoused with the light cruiser , before meeting a massive flotilla of some 370 British, American, and French warships for the voyage to Scapa Flow.  arrived at Scapa Flow separately on 14 December 1918.

When the ships were interned, they had their guns disabled through the removal of their breech blocks. The fleet remained in captivity during the negotiations that ultimately produced the Versailles Treaty. It became apparent to Reuter that the British intended to seize the German ships on 21 June, which was the deadline for Germany to have signed the peace treaty. To prevent this, he decided to scuttle his ships at the first opportunity. On the morning of 21 June, the British fleet left Scapa Flow to conduct training maneuvers; at 11:20 Reuter transmitted the order to his ships.  sank at 14:30, but  was run aground by British guards; she was the only capital ship that was not sunk. After being refloated and thoroughly examined,  was expended as a gunnery target, finally being sunk on 16 August 1921 to the southwest of Portsmouth.  was raised for scrapping on 1 September 1934 and broken up over the following year in Rosyth.

The uncompleted  and  were stricken from the German Navy under the terms of Article 186 of the Versailles Treaty.  was sold for scrapping in 1920 to ship breakers at the Kiel Arsenal.  was sold the following year, and broken up in Hamburg.

Notes

Footnotes

Citations

References

Further reading

Battleship classes

World War I battleships of Germany

Bayern-class battleship


Sorbopirus (lat. ×Sorbopyrus), monotipski rod ružovki u podtribusu Malinae čija je jedina vrsta hibrid  ×S. auricularis, nastao u Francuskoj još prije 1610 godine između vrsta Sorbus aria (L.) Crantz. i Pyrus communis L..

×S. auricularis je listopadno drvo koje naraste do 12 metra visine, hermafrodit s muškim i ženskim organima koje oprašuju kukci. Danas se uzgaja ali samo po arboretumima ili botaničkim vrtovima diljem svijeta.

Plodovi su kruškolikog oblik, jestivi, a sazrijevaju sredinom kolovoza.

Izvori

Vanjske poveznice
Plants For A Future

Maleae

Sorbopirus


is a district located in Okinawa Prefecture, Japan.  The district covers all of the Yaeyama Islands except Ishigaki and the disputed Senkaku Islands.

As of 2003, the district has an estimated population of 5,579 and the density of 15.37 persons per km2. The total area is 362.89 kilometers2.

Towns and villages
 Taketomi
 Yonaguni

Transportation
Two airports, Hateruma Airport on Hateruma island in Taketomi and Yonaguni Airport in Yonaguni serve the district.

External links
 Beach Guide for Yaeyama

Districts in Okinawa Prefecture

Yaeyama District, Okinawa


Cheech and Chong's Next Movie est un film comique américain réalisé par Tommy Chong et sorti en 1980.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Cheech and Chong's Next Movie
 Réalisation : Tommy Chong
 Scénario : Tommy Chong et Cheech Marin
 Musique : Mark Davis
 Décors :
 Costumes : Joe Tompkins
 Photographie : King Baggot et Nick McLean
 Montage : Thomas K. Avildsen et Scott Conrad
 Production : Howard Brown
 Coproducteur : Peter MacGregor-Scott
 Sociétés de production : Universal Pictures
 Société de distribution : Universal Pictures
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Comédie
 Durée : 94 minutes
 Dates de sortie :
 Canada :
 États-Unis :

Distribution
 Cheech Marin : Cheech et Dwayne Mendoza
 Tommy Chong : Chong
 Evelyn Guerrero : Donna
 Paul Reubens : le réceptionniste et Pee-Wee Herman
 Betty Kennedy : Candy
 Sy Kramer : M. Neatnik
 Rikki Marin : Gloria
 Edie McClurg : la mère de Gloria
 Bob McClurg : Charlie
 John Paragon : le réalisateur
 Jake Steinfeld : Wamba
 Cassandra Peterson et Rita Wilson : les otages
 Michael Winslow : le comédien du Welfare
 John Steadman : l'ivre du Welfare
 Faith Minton : Lady Bouncer
 Ben Powers : le noir du Welfare
 Carl Weintraub : le policier de l'hôtel
 Lupe Ontiveros : la vieille dame
 Ed Peck : le policier qui se fait tirer dessus
 Carolyn Conwell : la serveuse suédoise
 Don Davis : l'homme du groupe de musique
 Natividad Vacío : le mexicain du Welfare
 Marcus Chong : Johnny
 Phil Hartman : Chick Hazard
 Mary Anderson : la vieille femme au magasin de musique
 Scott Thompson

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1980
Comédie américaine

Cheech and Chong's Next Movie


Youssef El Motie (en ), né le  à Casablanca, est un footballeur marocain. Il évolue au poste de gardien de but au sein du club du Wydad AC.

Biographie

Débuts et formation au TAS (2018-2020)
Youssef El Motie commence sa carrière au Widad Témara, puis rejoint les rangs du TAS de Casablanca évoluant en D2 marocaine. Faisant ses débuts professionnels lors de la saison 2018-2019, il remporte lors de cette saison la Coupe du Maroc après une finale remportée contre le HUS Agadir au Stade d'honneur d'Oujda sous la houlette de l'entraîneur Noureddine Arid (victoire, 2-1). Suite à ce sacre, son club est automatiquement qualifié à la Coupe de la confédération pour la saison qui suit.

Le 23 août 2019, El Motie décide de se retirer du football et attribue cela à des raisons financières et morales, alors qu'il n'a que 24 ans. En conflit avec le président du club, Abderezzak al-Manfalouti, pour ne pas avoir reçu ses cotisations financières, il trouve une occasion de quitter une mauvaise sphère lors du mercato hivernal de la saison 2019-2020 après l'intérêt de plusieurs clubs de première division au Maroc.

SC Chabab Mohammédia (2020-2023)
Le 29 novembre 2020, il signe un contrat de quatre saisons au Chabab Mohammédia et s'y engage en tant que premier gardien sous la houlette de l'entraîneur Mohamed Amine Benhachem. Son concurrent direct est alors le jeune espoir Mehdi Harrar formé dans le club.

Le 2 janvier 2021, il dispute son premier match avec le club à l'occasion d'un match de Coupe du Maroc contre le Rachad Bernoussi (victoire, 1-0). Le 25 avril 2021, il dispute son premier match en première division marocaine contre le Youssoufia Berrechid (défaite, 0-1). Il termine sa première saison dans le club à la dixième place du classement du championnat.

Wydad AC (depuis 2023)
Le 22 août 2022, il s'engage pour quatre saisons au Wydad AC sous la houlette de Mehdi Nafti. Il devient le deuxième gardien titulaire après l'international marocain Reda Tagnaouti. El Motie hérite ainsi du .

Alors que ce dernier se blesse gravement au niveau de la cheville, Youssef El Motie est contraint d'enfiler les gants et est titularisé pour la première fois à l'occasion de la , le 5 janvier 2023 contre son club précédent, le Chabab Mohammédia (défaite, 1-2).

Le 29 avril 2023, il est l'auteur d'une remarquable prestation en qualifiant son équipe en demi-finale de la Ligue des champions contre le Simba SC grâce à de multiples arrêts décisifs et la séance des penaltys. En pleine phase de changement d'entraîneur avec la venue de Sven Vandenbroeck, il parvient à se qualifier en finale de la Ligue des champions le 20 mai 2023 après un match nul retour de 2-2 en étant titularisé face au Mamelodi Sundowns FC au Loftus Versfeld Stadium en Afrique du Sud. Alors que le Wydad AC impressionne en Ligue des champions, El Motie déclare en interview : . La finale aller-retour est perdue contre l'Al Ahly SC le 11 juin 2023.

Le Wydad AC ne se console pas et termine également vice-champion du championnat local, donnant ainsi le sacre à l'AS FAR. En fin de saison, alors que son concurrent Reda Tagnaouti est complètement rétabli de sa blessure, le nouvel entraîneur Adil Ramzi mise définitivement sur Youssef El Motie en poussant son ancien gardien vers la porte de sortie.

Carrière internationale
Alors que les rumeurs fusent au sein de la presse marocaine, le 26 mai 2023, il figure pour la première fois sur la liste de Walid Regragui pour prendre part aux matchs contre le Cap-Vert et l'Afrique du Sud en juin 2023 avec l'équipe du Maroc. Il devient alors le quatrième gardien dans la hiérarchie de cette liste après Yassine Bounou, Munir El Kajoui et Mehdi Benabid. Le gardien fait alors deux apparitions sur le banc pendant 90 minutes. Après cette convocation, il déclare plus tard en interview : .

Le 31 août 2023, il reçoit une deuxième convocation de Walid Regragui pour des matchs contre le Liberia à Agadir et le Burkina Faso à Lens en septembre 2023. Le match contre le Liberia est annulé et reporté suite au seisme du Maroc. Cependant, le deuxième match prévu en amical contre le Burkina Faso est maintenu et joué au Stade Bollaert-Delelis de Lens. Lors de ce match, il laisse place au gardien numéro un Yassine Bounou (victoire, 1-0).

Statistiques

En club

Palmarès
Youssef El Motie est sacré lors de sa première saison professionnelle de sa carrière avec la Coupe du Maroc de l'édition 2019, grâce à une victoire contre le HUS Agadir. Après un passage au palmarès néant au SC Chabab Mohammédia, il signe au Wydad AC, dispute la Supercoupe de la CAF en 2022, atteint la finale de la Ligue des champions en 2023 contre l'Al Ahly SC et est vice-champion du Maroc derrière l'AS FAR.

 TAS de Casablanca
 Coupe du Maroc (1)
 Vainqueur : 2019

 Wydad AC
Botola Pro1
 Vice-champion : 2022–23
 Ligue des champions de la CAF
 Finaliste : 2023
Supercoupe d'Afrique
Finaliste : 2022

Vie privée

Humanitaire
Le 9 septembre 2023, alors qu'il se trouve à Agadir, il se présente exclusivement à l'hôpital avec ses coéquipiers de la sélection marocaine pour un don de sang pour les blessés du séisme au Maroc.

Notes et références

Liens externes

Footballeur marocain
Gardien de but au football
Joueur du Wydad Témara
Joueur du TAS Casablanca
Joueur du Chabab Mohammédia
Joueur du Wydad Athletic Club
Naissance en décembre 1994
Naissance à Casablanca

Youssef El Motie


ألبرت إمون  (24 يونيو 1953 في بروڤنس ألپ كوت دازور) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم وحاليا مدرب من دون نادي .

المسيرة الرياضية كلاعب
بدأ إمون مسيرته الرياضية في نادي مرسيليا حيث لعب أغلب مشواره وساهم في الفوز ببطولة دوري الدرجة الأولى سنة 1972 ثم انتقل إلى نادي موناكو وساهم في فوز الفريق ببطولة كأس فرنسا سنة 1980 ثم انتقل إلى نادي ليون ثم نادي طولون ثم نادي كان حيث اعتزل اللعب في سنة 1988 .

على المستوى الدولي شارك في 8 مباريات مع منتخب فرنسا في الفترة من 1975 إلى 1980 .

المسيرة الرياضية كمدرب
تولى إمون تدريب نادي نيس ثم نادي طولون ثم نادي مرسيليا على 3 فترات . في نوفمبر 2000 حل بشكل مؤقت مع كريستوف غالتير مكان البرازيلي أبيل براغا الذي تم عزله بسبب سوء النتائج . في ديسمبر 2001 تولى تدريب الفريق خلفا للكرواتي توميسلاف إيفيتش وقاد الفريق حتى نهاية الموسم حيث ترك منصبه المؤقت وتراجع للخلف من أجل أن يكون مساعدا للمدرب ألان بيران . في سنة 2004 تولى تدريب الفريق بشكل مؤقت بعد رحيل خوزيه أنيغو وقبل تعيين فيليب تروسيه وبعد وصول الأخير أصبح إمون مساعدا له وفي الموسم التالي أصبح مساعدا للمدرب جان فيرنانديز حتى تم منحه الثقة الكاملة بتعيينه مدربا للفريق اعتبارا من موسم 2006-2007 حيث قاد الفريق للتأهل إلى بطولة دوري أبطال أوروبا . في 25 سبتمبر 2007 تم عزل إمون بسبب قيادة الفريق لتحقيق فوز واحد من أصل 9 مباريات في بطولة دوري الدرجة الأولى وحل مكانه البلجيكي إيريك غيريتس .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بوش دو رون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو رانس
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من بروفنس ألب كوت دازور
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نادي تولون
مدربو أولمبيك مارسيليا
مدربو الدوري الفرنسي
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي تولون
مدربو نادي كان
مدربو نيس
مواليد 1953

ألبرت إمون


Vulpicida pinastri ist eine kräftig gelb gefärbte Laubflechte in Bergwäldern.

Beschreibung
 Vulpicida pinastri besitzt meist wenige, breite, unregelmäßige Lappen, deren Ränder von gelben Bortensoralen  gesäumt werden. Unterseits ist die Flechte blass gelblich mit wenigen Rhizinen. Fruchtkörper (Apothecien) werden sehr selten ausgebildet und haben dann eine braune Scheibe mit Lagerrand. Die einzelligen Sporen sind ellipsoid bis fast kugelig. Die gelbe Farbe wird durch die stark giftige Vulpinsäure im Mark hervorgerufen, die vermutlich als Fraßschutz vor Schnecken dient.

Ökologie und Verbreitung
 Vulpicida pinastri tritt vorwiegend in Bergwäldern an der Rinde von Nadelbäumen auf. Sie ist eine Schneepegelflechte, da sie an der Basis von Bäumen bis etwa zur mittleren Schneehöhe des Standortes wächst. Sie wächst aber auch auf Silikatfels.

 Vulpicida pinastri ist über die ganze Nordhalbkugel in der borealen Nadelwaldzone verbreitet. In Europa tritt sie vor allem in den Bergwäldern Mittel- und Südeuropas auf. Die Rote Liste von Nordrhein-Westfalen führt sie als gefährdet. In Großbritannien ist sie sehr selten.

Systematik und Etymologie
Die Gattung Vulpicida wurde 1993 von Mattson und Lai von der Gattung Cetraria abgetrennt. Das lateinische Wort vulpes bedeutet Fuchs, -cida  bedeutet Mörder, also vulpicida ist ein Fuchsmörder. Nach Fries wurden in Schweden diese Flechten zum Vergiften von Füchsen verwendet.

Die Flechte Vulpicida pinastri wurde bereits 1772 vom österreichischen Naturforscher Johann Anton Scopoli als Lichen pinastri beschrieben.

Quellen

Literatur
 V. Wirth: Flechtenflora, 2. Auflage. Ulmer, Stuttgart, 1995, ISBN 3-8252-1062-6
 V. Wirth: Die Flechten Baden-Württembergs, Teil 2. Ulmer, Stuttgart, 1995, ISBN 3-8001-3325-3

Weblinks

Flechte
Lecanoromyceten
Lecanoromycetes

Vulpicida pinastri


Lotería Cantada es un DVD de la cantante mexicana Lila Downs lanzado en noviembre de 2007. En este material, se documentan una serie de conciertos que se realizaron en la Ciudad de México y en Oaxaca de Juárez, durante febrero de 2006. El DVD es el resultado de una colaboración de diversos cineastas que trabajan con Downs y su banda. Según el sitio web de Lila, "Las imágenes fueron editadas" donde intervinieron nueve artistas visuales como: Ivonne Fuentes, Bruno Varela, Alejandro Cantú, Pedro Jiménez, Mario Viveros, Sal V. Ricalde, Fernando Llanos, Johnny Moreno y Elena Pardo. Las actuaciones fueron conciertos benéficos para el Fondo de Becas Guadalupe Musalem.

La música incluye obras originales y tradicionales canciones mexicanas que Lila Downs ha incluido en sus grabaciones. Se incluyeron temas como "La Cucaracha" y "La Llorona".

Temas
 El Pescador
 Dignificada
 One Blood
 Cucaracha
 Hanal Weech (cumbia Maya)
 Naila
 Mother Jones
 La Iguana
 Malinche
 La Llorona
 Paloma Negra
 Viborita (Concierto callejero en Oaxaca)

Material extra
Más música

 Nueve Hierba (Videoclip de Pedro Jiménez con música de Lila Downs)
 Cumbia del mole (Videoclip dirigido por Johnny Moreno)
 La Cantina ("Una probadita del nuevo disco de Lila")
 One Blood / Una Sangre ("Conversaciones con Lila sobre algunos temas de este disco")

Documentales
 En el camino / On the road (Elena Pardo)
 Viki: Fondo de Becas Guadalupe Musalem (Elena Pardo)
Conversaciones con pintores oaxaqueños
 Lila + Guillermo Olguin (Cantinas)
 Lila + José Luis García (Tierra)
 Lila + Luis Zarate (Inspiración)
Lila + Cortometrajes
 Love Shots (Allen Downs)
 Ensalada de Nopal (Isabel Rojas)
 Tortillería Chinantla (Bruno Varela)
 Fuego (Elena Pardo)
 Juquilita (Elena Pardo)
Especial
 El DVD contiene una serie de enlaces de los diferentes colaboradores del mismo
 Galería de fotografías del concierto callejero en Oaxaca (se accede seleccionando la carta "El Tambor" en la secciñon "Jugar". Una vez que acaba el videoclip aparecerá la opción "Fotos")

Enlaces externos
 Lila Downs, página oficial.

Álbumes de Lila Downs
Álbumes en español

Lotería cantada


අනුරාධපුර හා පොලොන්නරු දිස්ත්‍රික්ක දෙකෙන් සමන්විත මෙම පලාත ඓතිහාසික වශයෙන් වැදගත්කමක් උසුලයි.  රජරට වශයෙන්ද හදුන්වනුයේ මෙම ප්‍රදේශයයි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්

උතුරු මැද පළාත, ශ්‍රී ලංකාව


Caledonienii erau popoarele și triburile celtice din  antică (Scoția de azi).

Popoare europene
Istoria Scoției

Caledonieni


Atlantihyla é um género de anfíbios da família Hylidae. Está distribuído por Guatemala e Honduras.

Espécies
 Atlantihyla melissa Townsend, Herrera-B., Hofmann, Luque-Montes, Ross, Dudek, Krygeris, Duchamp, and Wilson, 2020
 Atlantihyla panchoi (Duellman and Campbell, 1982)
 Atlantihyla spinipollex (Schmidt, 1936)

Referências

Hilídeos
Gêneros de anfíbios

Atlantihyla


كلم ماما فيلم كوميدي مصري من إنتاج عام 2003.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول منى طالبة جامعية، ابنة الست عسلية بائعة الطرشي، تحب جارها سيد ابن ضبش بائع البسبوسة الذي يحاول أن يستكمل تعليمه الجامعي؛ ولكن عسلية تشترط لزواج منى من سيد أن ينجح ويحصل على شهادته الجامعية، تتفق منى مع سيد على تدبير المال اللازم لإتمام هذه الزيجة، على أن يتفرغ سيد للمذاكرة، ومن أجل تدبير هذا المال تجتمع صديقات منى الأربع لإتمام هذه الخطة، ويدخلن في مغامرات وتصرفات تؤدي بهن في كل مرة إلى قسم الشرطة، تختطف عصابة والد زميلتهن الثرية، فيتدخلن لإنقاذه والحصول على المكافأة الكبيرة، وبهذا يتم زواج منى من سيد، وتنتهي الأحداث بنجاح الصديقات وسيد، وتتزوج عسلية من ضبش.

بطولة
 عبلة كامل عسلية
 حسن حسني ضبش
 منة شلبي منى أنتكة
 مي عز الدين داليا مقالب
 أحمد زاهر سيد
 دنيا عبد العزيز بسنت غزال
 مها أحمد نرمين بكبوزا
 طلعت زكريا صلاح
 غسان مطر والد غزال

روابط خارجية

المصادر

أفلام أحمد زاهر
أفلام حسن حسني
أفلام طلعت زكريا
أفلام عبلة كامل
أفلام كوميديا رومانسية درامية 2003
أفلام كوميدية مصرية
أفلام منة شلبي
أفلام مي عز الدين
أفلام مصرية إنتاج 2003
أفلام دنيا عبد العزيز
أفلام عن الزواج
أفلام مصطفى قمر

كلم ماما (فيلم)


Olivier Lasak (født 28. marts 1967) er manden som har den hurtigste tid på solo 200 meter kajak.

Eksterne henvisninger

Kajakroere

Olivier Lasak


كابيتول الولايات المتحدة  بناء المقر الرئيسي للسلطة التشريعية الاتحادية (الكونغرس) في الولايات المتحدة الأمريكية. يزيد ارتفاعه عن 221م وعرضه عن 56م.
اختار الرئيس جورج واشنطن مكان بنائه في موقع مرتفع، وأضيفت إلى بنائه الرئيسي عدة أجنحة في الفترة ما بين 1851-1865، بالإضافة إلى القبة (جزء من الروطن) التي يبلغ ارتفاعها 87م.

يجتمع أعضاء مجلس النواب في الجناح الأيمن، بينما أعضاء مجلس الشيوخ في الجناح الأيسر

مبنى الكابيتول الأمريكي هو مقر المجلس التشريعي لحكومة الولايات المتحدة الأمريكية. يقع في واشنطن العاصمة فوق تلة تسمى «كابيتول هيل» في الجهة الشرقية من حديقة ناشيونال مول الوطنية.

تم الانتهاء من المبنى الأصلي في عام 1800. على الرغم من أن مبنى الكابيتول أصبح غير صالح للاستخدام مؤقتًا نتيجة لحريق واشنطن عام 1814، إلا أنه تم ترميم المبنى بالكامل في غضون خمس سنوات، ثم توسيعه في وقت لاحق، مع إضافة قبة ضخمة، وأجنحة ممتدة مع غرف موسعة للهيئة التشريعية المكونة من مجلسين، ومجلس النواب في الجناح الجنوبي ومجلس الشيوخ في الجناح الشمالي. مثل المباني الرئيسية للسلطات التنفيذية والقضائية، تم بناء مبنى الكابيتول بأسلوب كلاسيكي جديد مميز وله واجهة بيضاء. يشار رسميًا إلى ارتفاعاتها الشرقية والغربية على أنها جبهات، على الرغم من أن الجبهة الشرقية فقط كانت مخصصة لاستقبال الزوار وكبار الشخصيات.

التاريخ

خلفية
قبل إنشاء عاصمة الأمة في واشنطن العاصمة، اجتمع كونغرس الولايات المتحدة وأسلافه في فيلادلفيا (قاعة الاستقلال وقاعة الكونغرس)، ومدينة نيويورك (القاعة الفيدرالية)، وعدد من المواقع الأخرى (يورك، بنسلفانيا؛ لانكستر، بنسلفانيا؛ مبنى ولاية ماريلاند في أنابوليس بولاية ماريلاند؛ وقاعة ناسو في برينستون، نيو جيرسي). في سبتمبر 1774، جمع الكونغرس القاري الأول مندوبين من المستعمرات الثلاث عشر في فيلادلفيا، تلاه الكونغرس القاري الثاني، الذي اجتمع من مايو 1775 إلى مارس 1781.

بعد اعتماد وثائق الكونفدرالية في يورك، بنسلفانيا، تم تشكيل مؤتمر الكونفدرالية وعقد في فيلادلفيا من مارس 1781 حتى يونيو 1783، عندما تجمعت حشد من الجنود الغاضبين في قاعة الاستقلال، مطالبين بدفع مقابل خدمتهم خلال الحرب الثورية الأمريكية. طلب الكونجرس من جون ديكنسون، حاكم ولاية بنسلفانيا، استدعاء الميليشيا للدفاع عن الكونجرس ضد هجمات المحتجين. فيما أصبح يعرف باسم تمرد بنسلفانيا عام 1783، تعاطف ديكنسون مع المحتجين ورفض إبعادهم عن فيلادلفيا. نتيجة لذلك، أُجبر الكونجرس على الفرار إلى برينستون، نيو جيرسي، في 21 يونيو 1783، واجتمع في أنابوليس، ماريلاند، وترينتون، نيو جيرسي، قبل أن ينتهي به الأمر في مدينة نيويورك.

تأسس كونغرس الولايات المتحدة عند التصديق على دستور الولايات المتحدة وبدأ رسميًا العمل في 4 مارس 1789. ظلت مدينة نيويورك موطنًا للكونغرس حتى يوليو 1790، عندما تم تمرير قانون الإقامة لتمهيد الطريق لعاصمة دائمة هناك. كان قرار تحديد مكان العاصمة مثيرًا للجدل، لكن ألكسندر هاملتون ساعد في التوسط في حل وسط تتولى فيه الحكومة الفيدرالية ديون الحرب التي تكبدتها خلال الحرب الثورية الأمريكية، في مقابل الحصول على دعم من الولايات الشمالية لتحديد موقع العاصمة على طول نهر بوتوماك.. كجزء من التشريع، تم اختيار فيلادلفيا كعاصمة مؤقتة لمدة عشر سنوات (حتى ديسمبر 1800)، حتى تصبح عاصمة الأمة في واشنطن العاصمة جاهزة.

تم تكليف لانفانت بمهمة إنشاء مخطط المدينة للعاصمة الجديدة. اختارت لانفانت جينكينز هيل كموقع لـ «مجلس الكونجرس»، مع «شارع كبير» (الآن شارع بنسلفانيا، شمال غرب) يربطه بمنزل الرئيس، ومساحة عامة تحتوي على «شارع كبير» أوسع (الآن ناشونال مول) الممتد غربًا حتى نهر بوتوماك.

التسمية
عند مراجعة خطة لانفانت، أصر توماس جيفرسون على تسمية المبنى التشريعي باسم «الكابيتول» بدلاً من «مجلس الكونجرس». تأتي كلمة «كابيتول» من اللاتينية وترتبط بمعبد جوبيتر أوبتيموس ماكسيموس الموجود في كابيتولين هيل، أحد تلال روما السبعة. العلاقة بين الاثنين غير واضحة. بالإضافة إلى الخروج بخطة مدينة، تم تكليف لانفانتبتصميم مبنى الكابيتول ومنزل الرئيس؛ ومع ذلك، تم فصله في فبراير 1792 بسبب خلافات مع الرئيس جورج واشنطن والمفوضين، ولم تكن هناك خطط في ذلك الوقت لمبنى الكابيتول.

ومنذ ذلك الحين تم تبني كلمة «كابيتول»، على غرار مبنى الكابيتول في الولايات المتحدة، في العديد من الولايات القضائية أيضًا للمباني الحكومية الأخرى، على سبيل المثال «الكابيتول» في العواصم الفردية للولايات المتحدة. وقد أدى هذا بدوره إلى أخطاء إملائية متكررة في «العاصمة» و «رأس المال». يشير الأول إلى مبنى يضم مؤسسات حكومية؛ هذا الأخير يشير إلى المدينة بأكملها.

مسابقة التصميم
في ربيع 1792، اقترح وزير خارجية الولايات المتحدة توماس جيفرسون مسابقة لطلب تصاميم لمبنى الكابيتول ومنزل الرئيس (البيت الأبيض)، وحدد موعدًا نهائيًا بعد أربعة أشهر. كانت جائزة المسابقة 500 دولار. قدم ما لا يقل عن عشرة أفراد تصاميم لمبنى الكابيتول؛ ومع ذلك، تم اعتبار الرسومات بدائية وهواة، مما يعكس مستوى المهارة المعمارية الموجودة في الولايات المتحدة في ذلك الوقت. أكثر العروض قوة كان من قبل ستيفن هاليت، مهندس فرنسي مدرب. ومع ذلك، كانت تصميمات هاليت مفرطة في الفخامة، مع الكثير من التأثير الفرنسي، واعتبرت مكلفة للغاية.

البناء
قامت شركة لانفانت بتأمين إيجار المحاجر في جزيرة ويجينتون وعلى طول أكويا كريك في فيرجينيا لاستخدامها في الأساسات والجدران الخارجية لمبنى الكابيتول في نوفمبر 1791. كانت عملية المسح جارية بعد وقت قصير من قبول خطة مؤتمر جيفرسون لمبنى الكابيتول. في 18 سبتمبر 1793، وضع الرئيس جورج واشنطن، مع ثمانية ماسونيين آخرين يرتدون الزي الماسوني، حجر الأساس الذي صنعه صائغ الفضة كاليب بنتلي.

استمر البناء حيث عملت هاليت تحت إشراف جيمس هوبان، الذي كان مشغولًا أيضًا في بناء البيت الأبيض. على الرغم من رغبات جيفرسون والرئيس، إلا أن هاليت مضت قدمًا على أي حال وقامت بتعديل تصميم ثورنتون للجبهة الشرقية وأنشأ محكمة مركزية مربعة تم إسقاطها من المركز، بأجنحة مرافقة تضم الهيئات التشريعية. تم طرد هاليت من قبل الوزير جيفرسون في 15 نوفمبر 1794. لاحقًا تم تعيين جورج هادفيلد في 15 أكتوبر 1795 كمشرف على البناء، لكنه استقال بعد ثلاث سنوات في مايو 1798، بسبب عدم رضاه عن خطة ثورنتون وجودة العمل المنجز حتى الآن.

تم الانتهاء من الجناح الشمالي لمجلس الشيوخ في عام 1800. كان مجلس الشيوخ ومجلس النواب يتقاسمان مقرًا في الجناح الشمالي حتى تم إنشاء جناح خشبي مؤقت في الموقع المستقبلي لجناح مجلس النواب والذي خدم لبضع سنوات لكي يجتمع النواب فيه، حتى تم الانتهاء أخيرًا من الجناح (الجنوبي) لمجلس النواب في عام 1811، مع ممر خشبي مؤقت مغطى يربط بين الجناحين بغرف الكونغرس حيث سيكون القسم المركزي المستقبلي مع القبة المستديرة في النهاية. ومع ذلك، انتقل مجلس النواب في وقت مبكر إلى جناحه في مجلس النواب عام 1807. على الرغم من أن مبنى جناح مجلس الشيوخ كان غير مكتمل، عقد مبنى الكابيتول جلسته الأولى لكونغرس الولايات المتحدة مع كلا المجلسين في الجلسة في 17 نوفمبر 1800. تم نقل الهيئة التشريعية الوطنية إلى واشنطن قبل الأوان، بناءً على حث الرئيس جون آدامز، على أمل الحصول على ما يكفي من الأصوات الجنوبية في الهيئة الانتخابية لإعادة انتخابها لولاية ثانية كرئيس.

الاستخدام الديني المبكر

حرب 1812
بعد فترة وجيزة من اكتمال الجناحين، أحرق البريطانيون مبنى الكابيتول جزئيًا في 24 أغسطس 1814 خلال حرب عام 1812. تم استدعاء جورج بومفورد وجوزيف جاردنر سويفت، وكلاهما من المهندسين العسكريين، للمساعدة في إعادة بناء مبنى الكابيتول. بدأت إعادة الإعمار في عام 1815 وتضمنت غرفًا أعيد تصميمها لكل من مجلس الشيوخ وأجنحة مجلس النواب (الآن الجانبين)، والتي اكتملت بحلول عام 1819. أثناء إعادة الإعمار، اجتمع الكونجرس في مبنى الكابيتول القديم، وهو هيكل مؤقت يموله المستثمرون المحليون. استمرار البناء حتى 1826، مع إضافة قسم مركز بخطوات الأمامية ورواق أعمدة والداخلية بهو متجاوزة أول قبة منخفضة من مبنى الكابيتول. يرتبط Latrobe بشكل أساسي بالبناء الأصلي والعديد من الميزات الداخلية المبتكرة؛ لعب خليفته، بولفينش، دورًا رئيسيًا أيضًا، مثل تصميم أول قبة منخفضة مغطاة بالنحاس.

البيت وأجنحة مجلس الشيوخ

قبة المبنى

التوسعات اللاحقة

عندما اكتملت القبة أخيراً بدا أن حجمها المهيب تفوق على أعمدة المدخل الشرقي الذي بنى عام 1828م، لذا أعيد بناءه عام 1904م، متبعاً بذلك تصميم كاريير أند هاستينج، الذين

داخل المبنى

الفن

الملامح

الإرتفاع

مجلس البيت

مجلس الشيوخ

مجلس المحكمة العليا القديم

خارج المبنى

الأراضي

الأعلام

الأحداث المهمة

الأمن
في 30 يناير 1835، حدثت ما يعتقد أنه المحاولة الأولى لقتل رئيس للولايات المتحدة في أثناء فترة حكمه خارج مبنى الكابيتول بالولايات المتحدة. عندما كان الرئيس أندرو جاكسون يغادر مبنى الكابيتول خارج شرق بورتيكو بعد جنازة ممثل كارولاينا الجنوبية ارين ر.ديفيس. خرج النقاش ريتشارد لورانس وهو عاطل عن العمل ومختل بالعقل من إنجلترا من بين حشد من الناس أو خرج من الاختباء خلف عمود وصوب مسدسا على جاكسون لكنه لم يعمل، ثم أخرج لورانس مسدسًا آخر ولكنه لم يعمل أيضًا.

في 2 يوليو 1915، قبل دخول الولايات المتحدة الحرب العالمية الأولى، قام إريك مونتر (المعروف أيضًا باسم فرانك هولت)، الأستاذ الألماني الذي أراد وقف الدعم الأمريكي لحلفاء الحرب العالمية الأولى، بتفجير قنبلة في غرفة الاستقبال في مجلس الشيوخ الأمريكي. في صباح اليوم التالي حاول اغتيال جون بيربونت مورجان الابن، نجل جون بيربونت مورجان، في منزله في لونغ آيلاند، نيويورك. وفي رسالة إلى صحيفة " واشنطن إيفنينغ ستار" نُشرت بعد الانفجار، قال مونتر، الذي كتب باسم مستعار، إنه يأمل في أن يؤدي الانفجار إلى "إحداث ضجيج كافٍ لسماعه فوق الأصوات التي تطالب بالحرب". عملت شركة جي بي مورجان كوكيل مشتريات رئيسي في الولايات المتحدة للذخيرة وإمدادات الحرب الأخرى في بريطانيا العظمى.

في عام 1954، فتح القوميون البورتوريكيون النار على أعضاء الكونغرس من معرض الزوار، مما أدى إلى إصابة خمسة ممثلين. في 1 مارس 1971، انفجرت قنبلة في الطابق الأرضي من مبنى الكابيتول، التي وضعتها الجماعة الإرهابية المحلية اليسارية المتطرفة، ويذر أندرجراوند. وضعوا القنبلة كمظاهرة ضد تورط الولايات المتحدة في لاوس. في 7 نوفمبر 1983، أعلنت مجموعة تسمى وحدة المقاومة المسلحة مسؤوليتها عن قنبلة انفجرت في بهو خارج مكتب زعيم الأقلية في مجلس الشيوخ روبرت بيرد. تم العثور لاحقًا على ستة أشخاص مرتبطين بلجنة جون براون المناهضة لكلان في ازدراء المحكمة لرفضهم الإدلاء بشهاداتهم حول التفجير.

في عام 1990، أدين ثلاثة من أعضاء وحدة المقاومة المسلحة بالتفجير الذي زعموا أنه جاء رداً على غزو غرينادا. في 24 يوليو 1998، اقتحم راسل يوجين ويستون جونيور مبنى الكابيتول وفتح النار، مما أسفر عن مقتل ضابطي شرطة في الكابيتول، وهما الضابط جاكوب تشستنات و Det. جون جيبسون. يُعتقد أن مبنى الكابيتول كان الهدف المقصود لطائرة يونايتد إيرلاينز الرحلة 93 المختطفة في 11 سبتمبر 2001، قبل تحطمها بالقرب من شانكسفيل في مقاطعة سومرست، بنسلفانيا، بعد أن حاول الركاب السيطرة على الطائرة من الخاطفين.

منذ هجمات 11 سبتمبر، شهدت الطرق والأراضي المحيطة بمبنى الكابيتول تغييرات جذرية. أقامت شرطة الكابيتول الأمريكية أيضًا نقاط تفتيش لتفتيش المركبات في مواقع محددة حول الكابيتول هيل، وأغلقت قسمًا من شارع إلى أجل غير مسمى. يختلف مستوى الفحص المستخدم. على الطرق الرئيسية بين الشرق والغرب من شارع دستور وشارع الاستقلال، يتم وضع الحواجز في الطرق التي يمكن رفعها في حالة الطوارئ. تعترض شرطة الكابيتول الشاحنات الأكبر حجمًا من الشاحنات الصغيرة ويطلب منها استخدام طرق أخرى. في نقاط التفتيش في الشوارع المتقاطعة الأقصر، يتم الاحتفاظ بالحواجز في وضع «طوارئ» دائم، ولا يُسمح إلا للمركبات التي تحمل تصاريح خاصة بالمرور. يتم فحص جميع زوار الكابيتول بواسطة مقياس مغناطيسي، ويتم فحص جميع العناصر التي قد يجلبها الزوار داخل المبنى بواسطة جهاز الأشعة السينية. في كلتا الغرفتين، توجد أقنعة الغاز أسفل الكراسي في كل غرفة ليستخدمها الأعضاء في حالة الطوارئ.  هياكل تتراوح من عشرات حواجز جيرسي إلى مئات من حواجز الزينة لعرقلة مسار أي مركبات قد تبتعد عن الطرق المحددة.

في عام 2004، تم إخلاء مبنى الكابيتول لفترة وجيزة بعد أن ضلت طائرة كانت تقل حاكم كنتاكي آنذاك في المجال الجوي المقيد فوق المنطقة. وقع حادث إطلاق نار في مارس 2016. وأصيبت إحدى المارة بجروح على أيدي الشرطة لكنها لم تصب بجروح خطيرة؛ وتعرض رجل يصوب مسدسه بالرصاص واعتقل وهو في حالة حرجة ولكنها مستقرة ووصفت شرطة مدينة واشنطن العاصمة حادث إطلاق النار بأنه «منعزل».

مركز الكابيتول للزوار
تم افتتاح مركز زوار الكابيتول بالولايات المتحدة في أسفل الواجهة الشرقية لمبنى الكابيتول وساحته، بين مبنى الكابيتول والشارع الشرقي الأول، في 2 ديسمبر 2008. هناك نقطة تفتيش أمنية واحدة لجميع الزوار، بمن فيهم ذوو الإعاقة. تبلغ مساحة المجمع على . يقدم المركز للزوار قاعة طعام ودورات مياه ومعارض تعليمية، بما في ذلك نموذج بمقياس 11 قدمًا لقبة الكابيتول. بدأ البناء في خريف عام 2001، بعد مقتل ضابطي شرطة في الكابيتول في عام 1998. وبلغت التكلفة النهائية المقدرة بناء على $ 621,000,000.

انظر أيضًا
 الكونغرس الأمريكي
 كابيتول هيل، واشنطن دي سي
 تمثال الحرية (كابيتول الولايات المتحدة)
 قصر الكونغرس الوطني الأرجنتيني

المراجع

قراءة متعمقة
 أيكمان، لونيل. نحن، الشعب: قصة مبنى الكابيتول في الولايات المتحدة، ماضيه ووعده. واشنطن العاصمة: جمعية الكابيتول التاريخية الأمريكية، بالتعاون مع الجمعية الجغرافية الوطنية، 1964.
 أوفاسون، ديفيد، العمارة السرية لعاصمة أمتنا: الماسونيون ومبنى واشنطن العاصمة، مدينة نيويورك، نيويورك: هاربر كولينز، 2000.رقم الكتاب المعياري الدولي 0-06-019537-1

وصلات خارجية

 مركز زوار الكابيتول
 جمعية الكابيتول التاريخية بالولايات المتحدة
 مهندس الكابيتول
 معبد الحرية: بناء مبنى الكابيتول لأمة جديدة، مكتبة الكونغرس
 شرطة الكابيتول الأمريكية

الفرع التشريعي لحكومة الولايات المتحدة
إحياء إغريقي في واشنطن العاصمة
تأسيسات سنة 1800 في واشنطن العاصمة
تاريخ إفريقي أمريكي في واشنطن العاصمة
عمارة كلاسيكية جديدة في واشنطن العاصمة
كابيتول هيل (واشنطن دي سي)
مبان تشريعية
مبان حكومية اكتملت في 1811
مبان حكومية في السجل الوطني للأماكن التاريخية في واشنطن العاصمة
مبان حكومية في واشنطن العاصمة
مبان مرتبطة بجرائم
مبان ومنشآت اكتملت في 1800
مبان ومنشآت في واشنطن العاصمة
مباني في الحكومة الفيدرالية للولايات المتحدة واشنطن العاصمة
معالم في واشنطن العاصمة
مقاعد مجالس تشريعية وطنية
مواقع جذب سياحي في واشنطن العاصمة
مؤسسات حكومية

مبنى الكونغرس الأمريكي


Der Bahnhof Lalendorf liegt in der gleichnamigen Gemeinde in Mecklenburg-Vorpommern. In Lalendorf kreuzen die Bahnstrecke Neustrelitz–Warnemünde und die Bahnstrecke von Bützow in Richtung Neubrandenburg. Beide Bahnen hatten ursprünglich separate Bahnhofsanlagen. Nachdem die Bahnstrecke von Neustrelitz nach Warnemünde um 1960 neu gebaut wurde, führt sie am Bahnhof Lalendorf vorbei, ist jedoch über eine Verbindungskurve an ihn angebunden. Das Empfangsgebäude des Bahnhofs und einige weitere Bauten im Bahnhofsbereich stehen unter Denkmalschutz.

Lage
Der Bahnhof liegt in der Gemeinde Lalendorf im Landkreis Rostock am südlichen Rand des Ortskerns etwa 10 Kilometer östlich von Güstrow und etwa 40 Kilometer südöstlich von Rostock. Die Bahnstrecke von Bützow nach Neubrandenburg verläuft in Ost-West-Richtung, die Bahnstrecke von Neustrelitz nach Warnemünde von Südost nach Nordwest.

Geschichte

Allgemeines

Der Bahnhof Lalendorf wurde 1864 eröffnet, als die Mecklenburgische Friedrich-Franz-Eisenbahn (MFFE) ihre Strecke vom Bahnhof Güstrow nach Malchin baute. 1867 wurde die Strecke nach Strasburg verlängert; von dort bestand auf preußischer Seite Anschluss nach Stettin. 1886 ging die Lloyd-Bahn von Neustrelitz nach Warnemünde in Betrieb, die in Lalendorf die Strecke der MFFE kreuzte. Die Strecke aus Neustrelitz überquerte auf einer Überführung das Gleis nach Malchin und führte dann anschließend in einer Kurve zum Bahnhof Lalendorf der Lloydbahn, der nördlich an den MFFE-Bahnhof angrenzte. Der Bahnhofsvorplatz mit Zufahrtsstraße und Gasthof wurde von beiden Bahngesellschaften genutzt. Am Westkopf der Bahnhöfe waren beide Strecken direkt miteinander verbunden, auf der Ostseite führten zwei Verbindungskurven aus Richtung Neustrelitz in den MFFE-Bahnhof und aus Richtung Malchin in den Lloydbahnhof.

Nachdem die MFFE bereits 1877 verstaatlicht worden war, beschloss der Landtag im Jahr 1890, auch die Lloydbahn zu verstaatlichen. Die Verhandlungen zogen sich etwas hin, so dass die Bahn erst 1893 Bestandteil der mittlerweile staatlichen MFFE wurde.
Nach der Verstaatlichung beider Bahngesellschaften wurden auch beide Bahnhöfe zu einer Dienststelle zusammengefasst. Seit 1893 fuhren die Schnellzüge von Rostock nach Berlin zwischen Rostock und Lalendorf nicht mehr über den direkten Weg, sondern über Güstrow, das zu einem der wichtigsten Knoten im mecklenburgischen Eisenbahnnetz wurde. Um den Übergang zwischen beiden Strecken zu erleichtern, wurde eine Verbindungskurve vom MFFE-Bahnhof in Richtung Neustrelitz, die sogenannte Berliner Kurve, gebaut. Der Bahnhof der Lloydbahn wurde fortan als Güterbahnhof genutzt. Auch er erhielt eine Verbindungskurve in Richtung Teterow. Die Lloydbahnstrecke von Lalendorf nach Rostock verlor an Bedeutung und wurde zur Nebenbahn. Erst um das Jahr 1930 wurde diese Strecke ausgebaut und von einzelnen Entlastungsschnellzügen befahren.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs erlitt der Bahnhof Zerstörungen, als ein dort stehender Munitionszug beschossen wurde und explodierte. Unter anderem wurde das frühere Empfangsgebäude der Lloydbahn und ein Beamtenwohnhaus zerstört. Nach dem Krieg wurde die Strecke von Plaaz über Lalendorf, Waren (Müritz) nach Neustrelitz als Reparationsleistung an die Sowjetunion demontiert. Auch die Anlagen des Bahnhofs Lalendorf wurden bis auf ein Minimum zurückgebaut.

Ende der 1950er Jahre wurde in Rostock der neue Überseehafen gebaut. Vor allem zu dessen Anbindung wurde die Strecke von Neustrelitz nach Rostock neu aufgebaut. Sie wurde dabei mit größeren Kurvenradien völlig neu trassiert. Während sie südlich von Lalendorf im Wesentlichen auf dem alten Planum entstand, erhielt sie im Bereich Lalendorf und weiter in Richtung Norden eine völlig neue Lage. Der Bahnhof Lalendorf wird dabei nicht mehr berührt, die Strecke führt östlich an Lalendorf vorbei und überquert die Ost-West-Strecke auf einem Kreuzungsbauwerk. Südlich der Kreuzung verblieb die Berliner Kurve als Verbindung zum Bahnhof Lalendorf. Am Abzweig der Kurve von der Berliner Strecke entstand anstelle des früheren Abzweigs Vogelsang der Betriebsbahnhof Lalendorf Ost. Beide Bahnhöfe wurden von einem neuen Relaisstellwerk der Bauarbeit GS II DR östlich der Bahnsteige im Bahnhof Lalendorf aus gesteuert.

Der früher von der Lloydbahn genutzte Bahnhofsteil erhielt beim Wiederaufbau der Strecke wieder Gleise, die zum Abstellen von Bauzügen und als Umschlagplatz von Baustoffen sowie von landwirtschaftlichen Erzeugnissen genutzt wurden. 1984 wurde die Strecke von Neustrelitz über den Bahnhof Lalendorf, Güstrow nach Rostock elektrifiziert; die direkte Strecke von Lalendorf über Plaaz nach Rostock folgte wenige Monate später. In Lalendorf entstand im Bereich der "Berliner Kurve" ein Umspannwerk für Bahnstrom mit einem Anschlussgleis.

Nach 2000 wurde der Bahnhof umgebaut, dabei wurden die Bahnsteiggleise bis auf eins zurückgebaut. Der Bahnhof wurde an ein elektronisches Stellwerk angeschlossen.

Personenverkehr
Der Bahnhof wurde in der Regel von Personenzügen in und aus allen vier Richtungen angefahren. Schnellzüge hielten in der Regel nicht im Bahnhof, Eilzüge nur vereinzelt. Nach dem Abbau der Strecke in Richtung Plaaz 1945 gab es keinen Personenverkehr von Lalendorf dorthin; mit dem Wiederaufbau der Strecke nach 1960 bedient sie nicht mehr den Bahnhof und wurde im Personenverkehr stets nur von schnellfahrenden Zügen befahren. Der Regionalverkehr von Güstrow über Lalendorf in Richtung Waren(Müritz) wurde 1996 eingestellt. In dieser Relation verkehrten seitdem nur noch InterRegio- und später Regional-Express-Züge zwischen Rostock und Berlin über Güstrow, die aber im Regelfall nicht in Lalendorf hielten und halten.

Heute bedient die Linie RE 4 von Lübeck über Bad Kleinen, Bützow, Güstrow, Neubrandenburg, Pasewalk nach Szczecin bzw. Ueckermünde stündlich den Bahnhof. Der RE 5 von Rostock über Güstrow nach Berlin durchfährt den Bahnhof ohne Halt.

Anlagen

Das Empfangsgebäude liegt nördlich der Gleise und steht leer (Stand: Ende 2012). Heute sind noch drei Gleise in Betrieb, davon besitzt nur noch eins einen Bahnsteig. Im östlichen Bahnhofsbereich ist ein beschrankter Übergang. In diesem Bereich zweigt die Verbindungskurve in Richtung Waren und ein Anschlussgleis zu einem Umspannwerk ab. Dort steht das Ende der 1960er Jahre erbaute und heute nicht mehr genutzte Stellwerk, das ursprüngliche Stellwerk im westlichen Bahnhofsteil wurde um 1970 abgerissen.

Die Anlagen der Lloydbahn, der spätere Güterbahnhof, liegen nördlich der Gleise der Ost-West-Strecke im spitzen Winkel zu ihr. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde dieser Teil nicht mehr als Bahnhof mit Signalanlagen genutzt, allerdings wurden dorthin Anschlussgleise für eine Baustoffversorgung und zum Abstellen von Wagen verlegt, welche teilweise noch existieren. Das Empfangsgebäude der Lloydbahn existiert nicht mehr. Erhalten geblieben sind in diesem Bereich einige Nebengebäude und ein Wasserturm, der aus der Zeit nach dem Ersten Weltkrieg stammt.

Der Bahnhofsvorplatz und die Zufahrt wurden von beiden Bahngesellschaften gemeinsam genutzt. Die Trasse der bis 1945 bestehenden alten Strecke von Lalendorf nach Plaaz ist erhalten geblieben, auf ihr verläuft heute auf den meisten Teilstücken ein Weg.

Das Empfangsgebäude der MFFE, zwei Beamtenwohnhäuser, die Allee zum Bahnhof und ein Verwaltungsgebäude stehen unter Denkmalschutz.

Literatur
 Lothar Schultz: Die Lloydbahn, Neustrelitz–Rostock–Warnemünde. Verlag Bernd Neddermeyer, Berlin 2010, ISBN 978-3-941712-08-9.

Weblinks

Einzelnachweise

Baudenkmal in Lalendorf
Lalendorf
Erbaut in den 1860er Jahren
Lalendorf
Bauwerk in Lalendorf
Lalendorf

Bahnhof Lalendorf


Amsinckia, biljni rod iz porodice boražinovki raširen po zapadnim predjelima Amerike, od Britanske Kolumbije na jug do Čilea. Postoji desetak vrsta.

Rod je dobio ime po obitelji Amsinck.

Vrste
 Amsinckia calycina (Moris) Chater
 Amsinckia carinata A.Nelson & J.F.Macbr.
 Amsinckia douglasiana A.DC.
 Amsinckia eastwoodiae J.F.Macbr.
 Amsinckia grandiflora (A.Gray) Kleeb ex Greene
 Amsinckia intermedia Fisch. & C.A.Mey.
 Amsinckia lunaris J.F.Macbr.
 Amsinckia lycopsoides Lindl. ex Lehm.
 Amsinckia marginata Brand
 Amsinckia menziesii (Lehm.) A.Nelson & J.F.Macbr.
 Amsinckia mexicana M.Martens & Galeotti
 Amsinckia spectabilis Fisch. & C.A.Mey.
 Amsinckia tessellata A.Gray
 Amsinckia vernicosa Hook. & Arn.

Sinonimi
 Benthamia Lindl.

Izvori

Amsinckiinae

Amsinckia


Ambrose Goddard Hesketh Pratt (* 31. August 1874 in Forbes, New South Wales, Australien; † 13. April 1944 in Australien) war ein australischer Autor und Journalist.

Leben
Pratt war das dritte von sieben Kindern und wuchs in einem bürgerlichen Haushalt in der Obhut einer chinesischen Kinderschwester (Amah) auf. Bereits sein Großvater, der Mediziner Henry Pratt, war in seinem späten Leben von den indischen und tibetanischen Religionen fasziniert. Eustace Pratt, sein Vater, war ebenfalls Arzt und hatte einige Zeit seines Lebens in Indien und China verbracht. Ambrose besuchte die Jesuitenschule St. Ignatius' College in Riverside (New South Wales) und die Sydney Grammar School. In privaten Unterrichtsstunden lernte er Französisch un Deutsch und betrieb Sport wie Boxen, Reiten, Fechten und Schießen.

Pratt brach ein Studium der Medizin ab und studierte fortan Recht. In dieser Zeit begann er für die Zeitung der Australian Workers' Union zu schreiben, wandte sich jedoch zur selben Zeit gegen die Einwanderung aus Asien. 1897 wurde er als Anwalt für das Oberste Gericht von New South Wales zugelassen. Seine Tätigkeit als Jurist befriedigte ihn jedoch nicht und so arbeitete er eine Zeitlang als Fuhrwerkskutscher in Queensland und auf einem Schiff in der Trampfahrt im Südpazifik, bevor er nach England ging. Dort begann er Romane und Kurzgeschichten zu schreiben, unter anderem für Zeitschriften wie The Bulletin und The Lone Hand. Gleichzeitig begann er als Journalist für die Daily Mail zu arbeiten, die ihn 1905 nach Australien entsandte.

Pratt wechselte im selben Jahr zur Zeitung The Age, wurde dort von David Syme protegiert und gewann an Einfluss. Er reiste mit dem australischen Premierminister Andrew Fisher 1912 nach Pretoria, um an der Parlamentseröffnung der neugegründeten Union of South Africa teilzunehmen. Nach dem Ersten Weltkrieg war er ein wichtiger Vertreter des Protektionismus in der aufkommenden Zolldebatte. Er begründete und war bis 1927 Teilhaber am Australian Industrial and Mining Standard und war in den 1920er Jahren selbst an Zinnminen in Malaya und Siam beteiligt.

Pratt war in den Jahren 1921 bis 1936 Präsident der Royal Zoological and Acclimatization Society of Victoria. Nach seinem Rückzug aus dem Journalismus beschäftigte er sich intensiver mit dem Erhalt der Fauna Australiens, um den Zoo in Melbourne, Victoria und gründete vor den Toren der Stadt die zoologische Forschungsanstalt in Healesville. Seit 1925 rührte er die Werbetrommel für Kapspur-Eisenbahnstrecke von Melbourne nach Alice Springs. Er war Ehrengast auf der ersten Fahrt des Zuges, The Ghan. Seit der Aufspaltung der Australian Labor Party 1916 wurden seine Ansichten konservativer. 1931 schrieb er sogar das Austrittsschreiben des Politikers und späteren Premierministers Joseph Lyons.

In späteren Jahren wandte Pratt sich gegen die White Australia Policy und die Fremdenfeindlichkeit im Australien gegen Ende der 1930er und der beginnenden 1940er Jahre.

Ehrungen und Auszeichnungen
 Ein Teil des Zoos von Melbourne wurde nach Ambrose Pratt benannt.

Veröffentlichungen
 Pratt schrieb ca. 30 Romane, darunter z. B.
 Kings of The Rocks. Hutchinson, London 1900.
 The Great "Push" Experiment, Grant Richards, London 1902.
 The Counterstroke, Ward, Lock & Co., London 1906.
 The Leather Mask. 1907

 ferner publizierte er z.B
 David Syme: The Father of Protection in Australia. Ward Lock & Co., London 1908.
 The Real South Africa, with an introduction by Andrew Fisher, Prime Minister of the Commonwealth of Australia. The Bobbs-Merill Company, Indianapolis, Indiana, USA 1912.
 The Lore of the Lyrebird. The Endeavour Press, 1933. (Reprints: Robertson & Mullens, Melbourne 1938 und 1940).
 Menura: Prächtiger Vogel Leierschwanz. Aus dem Englischen übersetzt und herausgegeben von Rainer G. Schmidt. Friedenauer Presse, Berlin 2011, ISBN 978-3-932109-69-0.
 Centenary History of Victoria. Robertson & Mullens, Melbourne 1934.
 The Call of the Koala. Robertson & Mullens, Melbourne 1937.

Einzelnachweise

Autor
Journalist (Australien)
Australier
Geboren 1874
Gestorben 1944
Mann

Ambrose Pratt