Au existat de ceva timp afirmații despre existența altor sateliți ai Pământului adică existența unuia sau mai multor sateliți naturali care orbitează Pământul, alții decât Luna. Au fost propuși mai mulți candidați, dar niciunul nu a fost confirmat. Începând cu secolul al XIX-lea, oamenii de știință au efectuat căutări ale mai multor sateliți, dar această posibilitate a făcut și obiectul mai multor speculații neștiințifice dubioase, precum și al mai multor .

Deși Luna este singurul satelit natural al Pământului, există o serie de obiecte din apropierea Pământului cu orbite care sunt în rezonanță cu Pământul. Acestea au fost numite, inexact, "al doilea", "al treilea" sau "celălalt" satelit al Pământului.

, un asteroid descoperit la , este posibil cel mai stabil cvasisatelit al Pământului. În orbita sa în jurul Soarelui,  pare să se rotească și în jurul Pământului. El este prea îndepărtat pentru a fi un adevărat satelit al Pământului, dar este cel mai bun și mai stabil exemplu de cvasisatelit, un tip de obiect din apropierea Pământului. Acestea par a orbita un alt punct decât Pământul însuși, cum ar fi ruta orbitală a asteroidului din apropierea Pământului 3753 Cruithne. Asteroizii troieni ai Pământului, cum ar fi , sunt obiecte din apropierea Pământului care orbitează Soarele pe aceeași rută orbitală ca și Pământul, și par a merge înaintea sau în urma Pământului pe aceeași orbită.

Alte obiecte naturale mici pe orbită în jurul Soarelui pot intra pe orbită în jurul Pământului pentru o perioadă scurtă de timp, devenind sateliți naturali temporari. În 2014, singurul exemplu confirmat era , care a stat pe orbita Pământului în 2006 și 2007, deși sunt deja prezise și alte cazuri.

Istorie

Luna lui Petit
Prima afirmație importantă despre un alt satelit al Pământului a fost făcută de astronomul francez Frédéric Petit, directorul , care în 1846 a anunțat că a descoperit un al doilea satelit pe o  în jurul Pământului.

Lebon și Dassier au afirmat și ei că l-ar fi observat la Toulouse, iar Larivière la Observatorul Artenac, în primele ore ale serii zilei de .

Petit a sugerat că acest al doilea satelit are o orbită eliptică, o perioadă de 2 ore și 44 de minute, apogeul la  și perigeul la . Aceste afirmații au fost însă contrazise rapid de alți astronomi. Perigeul la  este similar cu altitudinea de croazieră a majorității avioanelor moderne de linie, și este în interiorul atmosferei Pământului. Petit a publicat o altă lucrare în 1861 despre observațiile lui din 1861, bazând existența celui de al doilea satelit pe perturbările mișcării Lunii. Nici această a doua ipoteză despre al doilea satelit nu a fost confirmată.

Satelitul propus de Petit a devenit un element din acțiunea romanului științifico-fantastic din 1870 scris de Jules Verne, În jurul Lunii.

Sateliții lui Waltemath
În 1898, omul de știință din Hamburg  a anunțat că a localizat un sistem de sateliți minusculi orbitând Pământul. El își începuse căutarea de sateliți secundari bazându-se pe ipoteza că ceva afectează gravitațional orbita Lunii.

Waltemath a descris unul din sateliții propuși ca aflându-se la  de Pământ, cu un diametru de , o perioadă orbitală de 119 zile și o perioadă sinodică de 177 de zile. El a spus și că nu reflectă destulă lumină solară pentru a fi observat fără telescop, decât la anumite momente, și a făcut mai multe predicții ale viitoarei lui apariții. "Uneori, strălucește noaptea ca soarele, dar numai vreme de cam o oră."

E. Stone Wiggins, un expert canadian în domeniul meteo, a atribuit primăvara rece a anului 1907 efectului unui al doilea satelit, despre care a spus că l-a văzut prima dată în 1882 și a făcut publică descoperirea în 1884 în , când a avansat-o drept cauză probabilă a unei eclipse solare anormale din luna mai a acelui an. El a spus că probabil că aceea este și "semiluna verde" văzută în Noua Zeelandă și mai târziu în America de Nord în 1886, pentru perioade de mai puțin de o jumătate de oră de fiecare dată. El a spus că aceasta este "a doua lună" văzută de Waltemath în 1898. Wiggins a emis ipoteza că al doilea satelit ar avea o atmosferă bogată în carbon, dar poate fi văzută ocazional prin lumina sa reflectată.

Existența acestor obiecte prezentate de Waltemath (și Wiggins) a fost discreditată după absența unei observații coroborate de către alți membri ai . Cea mai problematică a fost predicția eșuată că acestea vor fi văzute în februarie 1898.

Numărul revistei Science din august 1898 menționa că Waltemath a trimis revistei "anunțul unui al treilea satelit", pe care l-a numit un  ("satelit real meteorologic și magnetic"). Se afirma că ar avea  diametru și ar fi mai aproape de "al doilea satelit" pe care îl văzuse anterior.

Alte afirmații
În 1918, astrologul Walter Gornold, cunoscut și sub numele de , a afirmat că a confirmat existența satelitului lui Waltemath. El l-a numit Lilith. Sepharial a susținut că Lilith ar fi o lună "întunecată" invizibilă în cea mai mare parte a timpului, dar a afirmat că este prima persoană din istorie care a văzut-o în timp ce trecea prin fața Soarelui.

În 1926, revista de știință Die Sterne a publicat descoperirile astronomului german amator W. Spill, care a susținut că a reușit să vadă un al doilea satelit orbitând Pământul.

La sfârșitul anilor 1960, John Bargby a afirmat că a observat peste zece sateliți naturali mici ai Pământului, dar descoperirea nu a fost confirmată.

Studii generale
William Henry Pickering (1858–1938) a studiat posibilitatea unui al doilea satelit și a efectuat o căutare generală prin care a exclus posibilitatea a numeroase tipuri de obiecte până în 1903. Articolul său din 1922, "Un satelit meteoritic", din  avut ca rezultat creșterea activității astronomilor amatori de căutare de sateliți naturali mici. Pickering a avansat și ideea că Luna însăși s-a desprins de Pământ.

La începutul anului 1954, Office of Ordnance Research din cadrul Forțelor Terestre ale Statelor Unite l-a angajat pe Clyde Tombaugh, descoperitorul lui Pluto, să caute asteroizi în apropierea Pământului. Armata a emis o declarație publică pentru a explica motivația acestui studiu. Donald Keyhoe, care avea ulterior să devină director al  (NICAP), un grup de cercetare a fenomenului OZN, a spus că sursa sa din Pentagon i-a spus că motivul real al acestei căutări rapid declanșate a fost acela că două obiecte apropiate de Pământ fuseseră detectate de noul radar cu rază lungă de acțiune la mijlocul anului 1953. În mai 1954, Keyhoe a afirmat că căutarea a avut succes și au fost găsite unul sau două obiecte. La Pentagon, un general care a auzit știrea a întrebat dacă sateliții erau naturali sau artificiali. Tombaugh a negat presupusa descoperire într-o scrisoare către Willy Ley și numărul din octombrie 1955 al revistei Popular Mechanics relata:

La o conferință de meteoriți din Los Angeles, în 1957, Tombaugh a reiterat că cei patru ani ai săi de căutare a unor sateliți naturali nu au avut succes. În 1959, a emis un raport final în care afirma că nu s-a găsit nimic în căutarea sa.

Statutul modern

S-a descoperit că unele corpuri mici pot fi capturate temporar, așa cum a fost cazul cu , care s-a aflat pe orbita Pământului în perioada 2006-2007.

În 2010, primul troian cunoscut al Pământului a fost descoperit în datele de la  (WISE) și este numit în prezent  .

În 2011, cercetătorii planetariști Erik Asphaug și Martin Jutzi au propus un model în care un al doilea satelit ar fi existat în urmă cu 4,5 miliarde de ani și, ulterior, s-a ciocnit cu Luna, ca parte a procesului de acreție în .

În 2018, s-au confirmat doi nori de praf în jurul Pământului, în punctele L4 și L5, care ar fi putut fi în trecut sateliți. Norii de praf menționați mai sus au fost porecliți "lunile ascunse ale Pământului".

Cvasisateliți și troieni

Deși până în prezent nu s-au găsit alți sateliți ai Pământului, există diferite tipuri de obiecte apropiate de Pământ în rezonanță 1:1 cu acesta, care sunt cunoscute sub numele de cvasisateliți. Cvasisateliții orbitează Soarele la aceeași distanță ca o planetă, dar nu planeta în sine. Orbitele lor sunt instabile și vor cădea în alte rezonanțe sau vor pe alte orbite peste mii de ani. Printre cvasisateliții Pământului se numără , , , ,  , ,  și 3753 Cruithne. Cruithne, descoperit în 1986, orbitează Soarele pe o orbită eliptică, dar pare să aibă o orbită în potcoavă când este privit de pe Pământ. Unii au mers până la a-l porecli pe Cruithne "al doilea satelit al Pământului".

Diferența cheie între un satelit și un cvasisatelit este că orbita unui satelit al Pământului depinde fundamental de gravitația sistemului Pământ–Lună, în timp ce orbita unui cvasisatelit s-ar schimba neglijabil dacă Pământul și Luna ar fi brusc eliminate deoarece un cvasissatelit orbitează Soarele pe o orbită asemănătoare Pământului în apropierea Pământului.

Pământul are un troian cunoscut, un corp mic din Sistemul Solar prins în punctul Lagrangian L4, stabil gravitațional, al planetei. Acest obiect, , are aproximativ 300 de metri. Ca și cvasisateliții, el orbitează Soarele într-o rezonanță 1:1 cu Pământul, și nu Pământul în sine.

Sateliți temporari
Modelele pe calculator ale astrofizicienilor Mikael Granvik, Jeremie Vaubaillon și Robert Jedicke sugerează că acești "sateliți temporari" ar trebui să fie destul de frecventi; și că "la orice moment dat, ar trebui să existe cel puțin un satelit natural al Pământului cu diametrul de 1 metru." Astfel de obiecte ar rămâne în orbită timp de zece luni, în medie, înainte de a reveni pe orbita solară și astfel ar fi ținte relativ ușoare pentru explorarea umană a spațiului. "Mini-sateliții" au fost examinați în continuare într-un studiu publicat în revista Icarus.

S-a propus ca NASA să caute sateliți naturali temporari și să-i folosească pentru o misiune de aducere de eșantioane.

1913
Cea mai veche mențiune cunoscută în literatura științifică a unui obiect capturat temporar pe orbită provine de la  despre :

Mai târziu, în 1916, William Frederick Denning credea că:

2006
Pe 14 septembrie 2006, un obiect estimat la 5 metri în diametru a fost descoperit pe o orbită cvasipolară în jurul Pământului. Inițial presupus a fi un propulsor Saturn  de treapta a treia de la , ulterior s-a determinat că este un asteroid și denumit . Asteroidul a reintrat pe orbita solară după 13 luni și este de așteptat să revină pe orbita Pământului după 21 de ani.

2015
În , a fost descoperit un obiect orbitând Pământul, obiect inițial denumit , dar o cercetare mai detaliată a arătat rapid că obiectul era sonda spațială Gaia, iar descoperirea a fost retractată.

Pe , s-a descoperit că un obiect mic, denumit temporar , orbitează Pământul la fiecare 23 de zile și că a orbitat cel puțin e las fârșitul anului 2009. AEl a căzut pe Pământ în  la ora 06:18:34.3 UTC (± 1,3 secunde).

2016
Pe  un obiect de circa  în diametru a fost descoperit orbitând Pământul cu o perioadă de 5 zile și i s-a dat denumirea temporară XC83E0D; cel mai probabil el s-a pierdut. Obiectul a fost ulterior identificat ca satelitul artificial pierdut SR-11A, sau eventual însoțitorul său SR-11B, care fusese lansat în 1976 și pierdut în 1979. Pe , a fost descoperit un obiect cu denumirea temporară S509356, având o perioadă orbitală de 3,58 zile. Deși are raportul suprafață-masă tipic (m²/kg) al unui satelit, el are o culoare tipică asteroizilor de tip S. Ulterior, acesta a fost identificată ca treapta Yuanzheng-1 de la lansarea sateliților de navigație chinezești.

2017
Pe , a fost descoperit obiectul YX205B9 cu o perioadă orbitală de 21 de zile, pe o orbită excentrică variind de la puțin dincolo de inelul sateliților geocentrici până la aproape de două ori distanța până la Lună. Ulterior a fost identificat ca treapta propulsoare din misiunea Chang'e 2.

Literatură

 Scriitorul Jules Verne a aflat de propunerea lui Petit din 1861 și a folosit ideea în romanul său din 1865, În jurul Lunii. Acest satelit fictiv nu se baza însă exact pe observațiile de la Toulouse sau pe propunerea lui Petit la nivel tehnic, astfel încât orbita sugerată de Verne era incorectă din punct de vedere matematic. Petit a murit în 1865 și astfel nu a fost în viață pentru a oferi un răspuns pentru satelitul fictiv al lui Verne.
 Cartea științifico-fantastică de aventuri a lui Seun Ayoade Double Bill are un pământ paralel cu doi sateliți.
 Romanele pentru copii ale lui  Mushroom Planet (începând cu  din 1954) au acțiunea pe o un al doilea satelit minuscul și locuibil, numit Basidium, pe o orbită invizibilă la  de Pământ. Există acolo un satelit și mai mic, numită Lepton, care orbitează la doar .
 Romanul pentru tineri din 195 cu , Tom Swift pe Satelitul Phantom, prezintă un satelit nou care intră pe orbita Pământului la  altitudine. O continuare din 1963 a acestei cărți, Tom Swift and the Asteroid Pirates, are satelitul Nestria, numit și "Little Luna", care a fost inițial un asteroid și s-a mutat pe orbita Pământului la    altitudine. Acesta a fost revendicat în numele Statelor Unite de către Swift Enterprises, care a înființat și o bază de cercetare.
 Romanul lui Samuel R. Delany  din 1975 prezintă un Pământ care capătă în mod misterios un al doilea satelit pe nume George.
 În romanul  din 2011 de Haruki Murakami, un al doilea satelit, cu formă neregulată și de culoare verde, este vizibil pentru unele personaje din poveste.

Note

Lectură suplimentară

 Lucrare de cercetare care descrie orbitele în potcoavă

 Willy Ley: "Watchers of the Skies", The Viking Press NY, 1963,1966,1969
 Carl Sagan, Ann Druyan: "Comet", Michael Joseph Ltd, 1985,
 Tom van Flandern: "Dark Matter, Missing Planets & New Comets. Paradoxes resolved, origins illuminated", North Atlantic Books 1993,
 Joseph Ashbrook: "The Many Moons of Dr Waltemath", Sky and Telescope, Vol. 28, Oct 1964, p.   218, tot la pp.   97–99 din "The Astronomical Scrapbook" de Joseph Ashbrook, Sky Publ. Corp. 1984,
 Delphine Jay: "The Lilith Ephemeris", Federația Americană a Astrologilor 1983,
 William R. Corliss: "Mysterious Universe: A handbook of astronomical anomalies", Sourcebook Project 1979, , p 146–157 "Other moons of the Earth", pp.   500–526 "Enigmatic objects"
 Clyde Tombaugh: Discoverer of Planet Pluto, David H. Levy, Sky Publishing Corporation, martie 2006
 Richard Baum & William Sheehan: "In Search of Planet Vulcan" Plenum Press, New York, 1997 , QB605.2. B38
Sateliți planetari
Istoria astronomiei
Pages with unreviewed translations

Alți sateliți ai Pământului


Araucaria eða stofugreni er ættkvísl sígrænna barrtrjáa frá suðurhveli.

Flokkun og tegundir

Það eru 4 núlifandi deildir innan ættkvíslarinnar og tvær útdauðar, stundum taldar sem sjálfstæðar ættkvíslir.
 Section Araucaria.. Syn. sect. Columbea; stundum talin innihalda Intermedia og Bunya
 Araucaria angustifolia – suður og suðaustur Brasiía, norðaustur Argentína.
 Araucaria araucana; Apahrellir – Mið-Síle & vestur Argentína.
 †Araucaria nipponensis – Japan og Sakhalin (fyrri hluti Krítartímabils)
 Section Bunya.
 Araucaria bidwillii – A-Ástralía
 †Araucaria brownii  - England (Mið Júratímabil)
 †Araucaria mirabilis – Patagónía (Mið Júratímabil)
 †Araucaria sphaerocarpa - England (Mið Júratímabil)
 Section Intermedia.
 Araucaria hunsteinii – klinki; Nýja-Gínea
 †Araucaria haastii - Nýja-Sjáland (Krítartímabil)
Section Eutacta.
 Araucaria bernieri – Nýja-Kaledónía
 Araucaria biramulata – Nýja-Kaledónía
 Araucaria columnaris – Nýja-Kaledónía
 Araucaria cunninghamii – A-Ástralía, Nýja-Gínea
 Araucaria goroensis – Nýja-Kaledónía
 Araucaria heterophylla – Norfolk eyja
 Araucaria humboldtensis – Nýja-Kaledónía
 Araucaria laubenfelsii – Nýja-Kaledónía
 Araucaria luxurians – Nýja-Kaledónía
 Araucaria montana – Nýja-Kaledónía
 Araucaria muelleri – Nýja-Kaledónía
 Araucaria nemorosa – Nýja-Kaledónía
 Araucaria rulei – Nýja-Kaledónía
 Araucaria schmidii – Nýja-Kaledónía
 Araucaria scopulorum – Nýja-Kaledónía
 Araucaria subulata – Nýja-Kaledónía
 †Araucaria lignitici – (Paleósen) Yallourn, Victoria, Ástralíu
†Araucaria famii – (Síð-Krítartímabil) Vancouver-eyju, Kanada.
 †Section Yezonia. Útdauð. Inniheldur bara eina tegund
 †Araucaria vulgaris – Japan (Síð-Krítartímabil)
 †Section Perpendicula. Útdauð. Inniheldur bara eina tegund
 †Araucaria desmondii - Nýja-Sjáland (Síð-Krítartímabil)
 incertae sedis
 †Araucaria beipiaoensis
 †Araucaria fibrosa
 †Araucaria marensii – La Meseta Formation, Antarktíka & Santa Cruz Formation, Argentína
 †Araucaria nihongii – Japan
 †Araucaria taieriensis - Nýja-Sjáland
Araucaria bindrabunensis (áður flokkuð í deildina Bunya) hefur verið flutt í ættkvíslinia Araucarites.

Tilvísanir

Barrtré

Araucaria


Corbon is a former commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. In January 2015 it merged with the commune of Notre-Dame-d'Estrées to the new commune Notre-Dame-d'Estrées-Corbon.

Population

See also
Communes of the Calvados department

References

Former communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia
Populated places disestablished in 2015

Corbon, Calvados


El topónimo Bisbee puede hacer referencia a dos ciudades de Estados Unidos:

 Bisbee, en el estado de Arizona.
 Bisbee, en el estado de Dakota del Norte.

Bisbee


An Tillandsia demissa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Tillandsia demissa in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia demissa


ليالى الحب هو الالبوم الثاني للفنانه اللبنانية سيرين عبد النور، تم إصداره عام 2006 من إنتاج شركة روتانا للصوتيات والمرئيات، وهو ثاني البوم يجمع بين سيرين عبد النور وشركة روتانا.

قائمة الأغاني
 اضحك حبيبي - 04:09
 اعيشها لمين - 03:40
 بحلم بيك - 03:47
 شو عامل فيا - 03:46
 عليك عيوني - 04:13
 لو بص ف عيني - 04:07
 وأنت غايب عني – 04:36
 ولاكلمه - 03:41

ألبومات 2006
ألبومات سيرين عبد النور
ألبومات شركة روتانا

عليك عيوني (ألبوم)


Kenichi Sugano (født 8. august 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenichi Sugano


La Golden Trail World Series 2022 est la cinquième édition des Golden Trail World Series, compétition internationale de trail et skyrunning organisée par Salomon.

Règlement
Les courses régulières adoptent le barème des points de l'épreuve finale de 2021. La finale se court dans le cadre d'un trail par étapes dont chaque étape offre 100 points au vainqueur, à l'exception d'une étape courue en contre-la-montre qui n'offre que 50 points au vainqueur. Les athlètes terminant dans le top 30 du classement général après les six courses régulières peuvent participer à la finale dans la catégorie « Élite ». Le calcul est identique dans les catégories féminines et masculines. Le classement final prend en compte les trois meilleurs résultats des courses régulières plus les points de la finale.

Programme
Les grands classiques Zegama-Aizkorri, le marathon du Mont-Blanc et Sierre-Zinal sont reconduits pour 2022. Pikes Peak est toujours présent mais cette fois avec l'épreuve de l'ascension. La DoloMyths Run et la Ring of Steall SkyRace disparaissent du calendrier au profit de deux nouvelles épreuves, le Stranda Fjord Trail Race en Norvège et la Flagstaff Sky Peaks aux États-Unis. Cette dernière a lieu une semaine après Pikes Peak afin de permettre aux athlètes faisant le déplacement d'enchaîner les épreuves, tout en offrant plus d'opportunités aux coureurs nords-américains de prendre part à la série. La finale a lieu à Madère dans le cadre d'une épreuve unique, un trail par étapes similaire au Golden Trail Championship 2020.

La série est prévue pour se dérouler avec un minimum de quatre épreuves. En cas d'annulation de plus de trois courses, les organisateurs remplaceront la série par un championnat similaire à celui de 2020.

Résultats

Hommes
Grand favori de Zegama-Aizkorri, l'Espagnol Kílian Jornet prend les commandes de la course suivi de près par l'Italien Davide Magnini. Le Suisse Rémi Bonnet et le Maroccain Elhousine Elazzaoui se détachent derrière eux pour la troisième place jusqu'à ce le Suisse lâche du terrain. Courant dans les talons de Kílian Jornet, Davide Magnini finit par lâcher prise dans la dernière descente et se contente de la deuxième place. Kílian Jornet remporte avec brio sa dixième victoire de l'épreuve en , signant un nouveau record du parcours. Ayant pris un départ prudent, l'Espagnol Manuel Merillas effectue une excellente remontée pour terminer sur la troisième marche du podium.

Le marathon du Mont-Blanc voit l'arrivée dans la série du Britannique Jonathan Albon, annoncé comme l'un des favoris. Il assume son rôle et court aux avant-postes, mené entre autres par le Kényan Robert Pkemoi, l'Érythréen Petro Mamu et le Mexicain  Juan Carlos Carera. Alors que ces derniers craquent à mi-parcours, le Britannique reprend les commandes et impose son rythme pour filer vers la victoire. L'Italien Davide Magnini effectue une grosse remontée en fin de course, emmenant le Japonais Ruy Ueda dans son sillage. Les deux hommes parviennent à doubler leurs adversaires, dont Elhousine Elazzaoui, pour terminer sur les deuxièmes et troisièmes marches du podium.

Engagé de dernière minute sur sa course à domicile, la Stranda Fjord Trail Race, le Britannique Jonathan Albon, installé en Norvège, prend rapidement les commandes de la course et s'installe confortablement en tête pour filer vers la victoire. Derrière lui, les deux autres places du podium font l'objet d'une lutte acharnée entre Davide Magnini, Frédéric Tranchand et Bartłomiej Przedwojewski. Le trio est bouleversé par la remontée fulgurante de l'Espagnol Manuel Merillas en fin de course qui s'offre la deuxième place. Le Polonais Bartłomiej Przedwojewski parvient à faire la différence pour s'emparer de la troisième marche du podium.

Annoncé comme grand favori pour remporter sa dixième victoire à Sierre-Zinal, l'Espagnol Kílian Jornet voit cependant un groupe de Kényans formé par Mark Kangogo, Patrick Kipngeno et Philemon Kiriago prendre les commandes de la course. Tandis que Philemon Kiriago finit par lever le pied, Mark Kangogo file en tête, suivi par Patrick Kipngeno et Kílian Jornet qui ne peut suivre qu'à distance. Mark Kangogo dicte son rythme jusqu'à l'arrivée pour s'offrir la victoire. Patrick Kipngeno qui n'avait jamais couru une distance aussi longue se voit doubler dans la descente finale par l'Espagnol Andreu Blanes, auteur d'une impressionnante remontée. Kílian Jornet se fait voler la quatrième place par l'Érythréen Petro Mamu dans le sprint final. Début octobre, le Kényan Mark Kangogo est suspendu pour dopage. Il est déchu de sa victoire à Sierre-Zinal qui revient à l'Espagnol Andreu Blanes. Le clasement général est revu en conséquence.

Annoncé comme l'un des favoris sur l'ascension de Pikes Peak, le Suisse Rémi Bonnet s'empare des commandes de la course, suivi de près par le favori local Joseph Gray. Mais ce dernier ne parvient pas à suivre le rythme du Suisse qui file vers la victoire puis se fait doubler par l'Espagnol Daniel Osanz en fin de course. Troisième à l'arrivée, Joseph Gray est cependant exclu du classement de la Golden Trail World Series pour ne pas s'être soumis aux tests du programme de santé. La troisième place revient à Eli Hemming, quatrième de la course.

Revenu sur la plus haute marche du podium à Pikes Peak, le Suisse Rémi Bonnet poursuit sur sa lancée lors de la Flagstaff Sky Peaks. Prenant un bon départ, il dicte le rythme sur la montée et creuse l'écart en tête pour le conserver dans la descente. Il file ensuite vers sa deuxième victoire d'affilée. Tout comme le Suisse, l'Américain Eli Hemming se sent pousser des ailes après son podium à Pikes Peak et effectue une solide course pour terminer deuxième. Le Canadien Sam Hendry complète le podium.

Rémi Bonnet domine la première étape de la finale à Madère de bout en bout pour conforter sa première place du classement. Seul Elhousine Elazzaoui parvient à la suivre sans pouvoir le dépasser. Derrière eux, Petro Mamu parvient à tirer son épingle du jeu dans des conditions difficiles pour décrocher la troisième marche du podium. Arrivé cinquième, Manuel Merillas est disqualifié pour avoir abandonné ses bâtons en cours de route.

Rémi Bonnet poursuit sur sa lancée et domine la deuxième étape de la finale. Il est suivi dans un premier temps par Elhousine Elazzaoui et Petro Mamu. Elhousine Elazzaoui finit par craquer et termine péniblement à une lointaine  place. Petro Mamu lève le pied en fin de course, ce qui permet au Britannique Thomas Roach, auteur d'une grosse remontée, de prendre la deuxième place devant Bartłomiej Przedwojewski.

Décidé à effacer sa contre-performance de la veille, Elhousine Elazzaoui ne ménage pas ses efforts dans l'étape de contre-la-montre et s'impose devant Rémi Bonnet. Petro Mamu fait étalage de son talent sur cette épreuve plus courte pour terminer troisième.

Prenant un départ prudent dans la quatrième étape, Rémi Bonnet voit ses adversaires tenter de le distancer. Rapidement, il parvient à revenir aux avants-postes puis s'empare de la tête de course. Creusant l'écart en tête, il s'impose et s'assure mathématiquement du titre. Derrière lui, Elhousine Elazzaoui s'accroche pour terminer deuxième. Ruy Ueda effectue une impressionnante remontée en fin de course pour compléter le podium du jour.

Déjà assuré du titre, Rémi Bonnet termine la finale en force et s'impose dans la dernière étape qu'il domine de bout en bout. Derrière lui, Elhousine Elazzaoui s'accroche pour terminer deuxième. Petro Mamu complète le podium de la dernière étape. Grâce à son excellente finale, Elhousine Elazzaoui se hisse à la deuxième place du classement général. Le Français Thibaut Baronian se classe troisième au terme d'une solide saison et malgré aucun podium.

Femmes
Le duel annoncé entre la Suissesse Maude Mathys et la Néerlandaise Nienke Brinkman à Zegama-Aizkorri n'a pas lieu, Nienke Brinkman s'installant rapidement aux commandes de la course et creusant un écart sur sa rivale. Derrière la Suissesse, la coureuse locale Sara Alonso s'installe en troisième place mais doit se défendre face à l'Italienne Fabiola Conti. Nienke Brinkman domine la course de bout en bout en s'impose en , signant un nouveau record féminin du parcours pour sa première participation. Maude Mathys termine deuxième juste devant Sara Alonso qui parvient à se défaire de Fabiola Conti.

En l'absence de Nienke Brinkman et Maude Mathys au marathon du Mont-Blanc, les favorites désignées sont Sara Alonso et Anaïs Sabrié. Les deux femmes mènent la première partie de course mais l'Espagnole parvient à se détacher en tête pour mener seule la seconde partie de course. La Française doit alors se défendre face à la Néo-Zélandaise Caitlin Fielder et à l'Américaine Dani Moreno mais perd sa place et échoue au pied du podium pour 18 secondes.

La fondeuse américaine Sophia Laukli crée la surprise pour sa première participation en Golden Trail World Series à la Stranda Fjord Trail Race. Prenant d'emblée les commandes de la course, elle survole les débats pour s'offrir la victoire. La Suédoise Emelie Forsberg, revenue à la compétition après sa deuxième grossesse, effectue une solide course mais est surprise par la Française Élise Poncet qui effectue une dernière descente très rapide pour s'emparer de la deuxième place. Emelie Forsberg assure sa place sur la troisième marche du podium.

En lice pour sa quatrième victoire à Sierre-Zinal, la Suissesse Maude Mathys voit la Kényane Esther Chesang la devancer dans la première montée. Cette dernière s'installe confortablement en tête sur un rythme élevé. Une autre Kényane, Philaries Kisang victorieuse à Thyon-Dixence la semaine précédente, suit de près Maude Mathys dans la première partie de course. La Suissesse fait ensuite parler son expérience pour rattraper son retard sur Esther Chesang en seconde partie de course mais échoue finalement pour trente secondes et doit se contenter de la deuxième place. Philaries Kisang complète le podium.

De retour en Golden Trail World Series après sa médaille de bronze sur le marathon des championnats d'Europe d'athlétisme, la Néerlandaise Nienke Brinkman s'élance comme l'une des favorites sur l'ascension de Pikes Peak. Prenant les commandes de la course, elle doit cependant se défaire de l'Américaine Sophia Laukli dans un premier temps puis voit revenir sur elle la Suissesse Maude Mathys en fin de course. Nienke Brinkman parvient à s'imposer et Maude Mathys s'offre la deuxième place après avoir doublé Sophia Laukli.

Également annoncée comme grande favorite sur la Flagstaff Sky Peaks, la Néerlandaise Nienke Brinkman prend un départ rapide et creuse l'écart en tête dans la montée mais se voit rattraper dans la descente par les Américaines Sophia Laukli et Allie McLaughlin. La Néerlandaise ne se laisse pas impressionner et effectue une excellente fin de course pour décrocher sa troisième victoire de la saison. Sophia Laukli et Allie McLaughlin complètent le podium.

Ayant subi des retards de vols et atteri le matin même de la course sans ses valises, Allie McLaughlin crée la surprise lors de la première étape de la finale à Madère en parvenant à mener la course devant la favorite Nienke Brinkman. Malgré une chute dans une flaque de boue, l'Américaine parvient à conserver la tête et s'impose devant la Néerlandaise. Élise Poncet effectue une solide course pour terminer sur la troisième marche du podium.

Ayant décidé de ne pas prendre le départ de la deuxième étape pour se reposer, Allie McLaughlin laisse le champ libre à Nienke Brinkman qui survole littéralement les débats. Elle s'impose avec près de quatre minutes d'avance sur ses rivales. L'Américaine Bailey Kowalczyk et la Française Julie Roux effectuent une solide course pour compléter le podium du jour.

Pas inquiétée par ses rivales, Nienke Brinkman domine l'épreuve de contre-la-montre qu'elle remporte avec près d'une minute d'avance sur sa plus proche poursuivante. Parties ensemble, Allie McLaughlin et Sophia Laukli jouent des coudes mais c'est finalement Allie McLaughlin qui parvient à tirer son épingle du jeu pour terminer deuxième derrière Nienke Brinkman. Sophia Laulki complète le podium de l'étape.

Nienke Brinkman s'empare des commandes de la quatrième étape mais se voit talonner par Sophia Laukli. L'Américaine parvient à s'emparer provisoirement de la tête de course mais Nienke Brinkman ne se laisse pas impressionner et reprend la tête pour s'imposer. Elle s'assure ainsi mathématiquement du titre. Sophia Laukli termine deuxième devant Élise Poncet qui effectue une solide course.

Fêtant son anniversaire, Allie McLaughlin s'élance dans la cinquième étape déguisée en Harley Quinn. Euphorique, elle mène la course sur un rythme soutenu et remporte la dernière étape. Derrière elle, Nienke Brinkman, déjà assurée du titre, use de ses dernières forces pour terminer deuxième. Julie Roux complète le podium du jour. Sophia Laukli termine à la deuxième place du classement général, ayant dû économiser une partie de ses forces dans la finale pour se ménager pour sa saison de ski de fond. Sara Alonso prend la troisième place du classement général, étant l'une des rares athlètes à avoir participé à toutes les manches du calendrier.

Classements

Notes et références

Voir aussi
 Skyrunner World Series 2022
 Coupe du monde de course en montagne 2022

2022
Athlétisme en 2022

Golden Trail World Series 2022


Lars y el misterio del portal es una película de animación 3D de origen peruano, escrita y dirigida por el cineasta Eduardo Schuldt. La película fue estrenada originalmente el 6 de octubre de 2011.

Producción
La producción duró dos años y medio, a cargo de Eduardo Schuldt, quién también ha dirigido otras películas animadas como El delfín y Piratas en el Callao.

Argumento
Lars, un chico de 12 años ingresa a una nueva escuela, donde hay perros fosforecentes a pesar de estar solo reconoce criaturas extrañas en ese lugar (Lars es un extraterrestre verde de muy mal genio), se une a un grupo de chicos de su edad (los chicos de su edad son ñoños raros) y empiezan a investigar lo que está sucediendo. Mientras tanto encuentra un Portal que los lleva a vivir experiencias inimaginables y su objetivo es salvar el mundo.
Lars en un chico de 12 años en la que es llevado a una nueva escuela, a pesar de estar solo reconoce criaturas extrañas, el encuentra perros fosforecentes, (Lars en un extraterrestre verde de muy mal genio), se une a otro grupo de chicos de su edad (los chicos de su edad son raros) y empiezan a investigar lo que está sucediendo. Mientras tanto encuentra un Portal que los lleva a vivir experiencias extraordinarias e inimaginables y su objetivo es salvar al mundo de los perros fosforescentes.

Enlaces externos

 Vídeo del reclamo de la película.

 Entrevista con el director

Películas de animación
Películas de animación de Perú
Películas de 2011

Lars y el misterio del portal


عبد الله بن بُسر المازني وَقيل: السلمي، وقيل: الحمصي، وقيل: السلمي المازني؛ مِنْ مازن بن منصور أخو بني سليم، وقيل من مازن الأنصار.

أحاديثه
له أحاديث قليلة وصحبة يسيرة، ولأخويه عطية والصماء ولأبيهم صحبة. حدث عنه: محمد بن عبد الرحمن اليحصبي، وراشد بن سعد، وخالد بن معدان، وأبو الزاهرية، وسليم بن عامر، ومحمد بن زياد الألهاني، وحسان بن نوح، وصفوان بن عمرو، وحريز بن عثمان الحمصيون، ويونس بن ميسرة. أحاديثه مروية في الكتب الستة.

جهاده
غزا جزيرة قبرص مع معاوية بن أبي سفيان في دولة عثمان بن عفان. قال البغوي: حدثنا زياد بن أيوب، حدثنا ميسرة، حدثنا حريز بن عثمان قال: «رأيت عبد الله بن بسر وثيابه مشمرة، ورداؤه فوق القميص، وشعره مفروق يغطي أذنيه، وشاربه مقصوص مع الشفة، كنا نقف عليه، ونتعجب».

قال صفوان بن عمرو: رأيت في جبهة عبد الله بن بسر أثر السجود.

قال إبراهيم بن محمد بن زياد الألهاني: عن أبيه، عن عبد الله بن بسر؛ أن رسول الله  قال له: يعيش هذا الغلام قرنا. قال: فعاش مائة سنة. سمعه شريح بن يزيد الحضرمي منه.

قال عصام بن خالد: حدثنا الحسن بن أيوب الحضرمي قال: أراني عبد الله بن بسر شامة في قرنه، فوضعت أصبعي عليها، فقال: وضع رسول الله  أصبعه عليها، ثم قال: «لتبلغن قرنا».

رواه أحمد في «المسند» جنادة بن مروان: حدثنا محمد بن القاسم الحمصي، سمع عبد الله بن بسر قال: أكل رسول الله  عندنا حيسا، ودعا لنا. ثم التفت إلي وأنا غلام، فمسح على رأسي، ثم قال: «يعيش هذا الغلام قرنا فعاش مائة».

روى نحوه سلمة بن حواس: عن محمد بن القاسم؛ أنه كان مع ابن بسر في قريته، وزاد فيه: فقلت: يا رسول الله! كم القرن؟ قال: «مائة سنة».

وفي «صحيح البخاري» لحريز بن عثمان أنه سأل عبد الله بن بسر؛ أكان النبي  شيخا؟ قال: كان في عنفقته شعرات بيض.

وفاته
قال يحيى بن صالح الوحاظي: حدثتنا أم هاشم الطائية قالت: رأيت عبد الله بن بسر يتوضأ، فخرجت نفسه - .

قال الواقدي: مات سنة ثمان وثمانين وهو آخر من مات من الصحابة بالشام. قال: وله أربع وتسعون سنة. وكذا أرخه في سنة ثمان وثمانين جماعة. وقال أبو زرعة الدمشقي مات قبل سنة مائة وقال عبد الصمد بن سعيد الحافظ: توفي سنة ست وتسعين. وقال يزيد بن عبد ربه الجرجسي: توفي في إمرة سليمان بن عبد الملك.

المصادر
كتاب سير أعلام النبلاء للذهبي

مراجع

أشخاص من حمص
سنة الولادة غير معروفة
صحابة
محدثو الصحابة
وفيات 88 هـ
وفيات 96 هـ

عبد الله بن بسر


වාර්ෂිකව අගෝස්තු 15 දිනදී සැමරෙන ක්වොංබුක්ජයිල් යනු, (ශබ්දාර්ථය "ආලෝකය ප්‍රතිෂ්ඨාපන දිනය") දකුණු කොරියාවේ රජයේ නිවාඩු දිනයන් අතුරින් එකකි.  කොරියාව යටත්විජිත පාලනයෙන් මුදාගත්,  ජපානය පරදා ජයගත් දිනය එදිනදී සැමරෙයි. දකුණු කොරියානු රජය පිහිටුවන ලද්දේ එයින් වසර තුනකට පසුව, 1948, අගෝස්තු 15 දිනදී,   සිංමං රී  දකුණු කොරියාව් පළමු ජනාධිපති ලෙසින් දිවුරුම් දීමත් සමගවන අතර,  ක්වොංබුක්ජයිල් රජයේ නිවාඩු දිනයක් වශයෙන් නිල වශයෙන් නියම කෙරුණේ 1949,  ඔක්තොම්බර් 1 දිනදීය.

ආශ්‍රිත

ක්වොංබුක්ජයිල්


Leila esula é uma espécie de molusco do gênero Leila.

É encontrada na região amazônica e a localidade tipo é na Bolívia.

Leila

Leila esula


Srpska biskupija je bila biskupija (Barske nadbiskupije) koja je imala sjedište u gradu Serviji.

Prvi se put spominje u 5. stoljeću kaod Cezarejska biskupija pod jurisdikcijom Lariske biskupije.<ref>Gerasimos Konidares, Ἐκκλησιαστικη ἱστορια της Ἑλλαδος. Ἀπο της ἱδρυσεως των ἐκκλησιων αὐτης ὑπο του Ἀποστολου Παυλου μεχρι σημερον, 49/50-1951. Ἐν Ἀθηναις, 1954; Vol. I, pp. 513-515</ref> Nađen je starogrčki mramorni nadgrobni kamen s natpisom : "...προεδρίαν έλαχεν τη Εκκλησία Καισάρων πόλεως Μακεδόνιος έστιν ούτος ανήρ τα παντ' εύφημος ος Επισκοπήσας έτη εν μήνα ένα του τήδε βίου εκδημήσας μηνί Ιανουαρίω ΚΓ′ Ινδικτιώνος ΙΑ′ προς Θεόν ενεδήμησεν...". Arheolozi inferiraju da je to uklesano na kamenu u 5. stoljeću a da je Cezarejska biskupija uspostavljena u 4. stoljeću, kad su prestali progon kršćana.

Leon VI. Mudri je prvi spominje pod tim imenom u djelu Notitia Episcopatuum.

U 9. stoljeću biskupijsko sjedište preseljeno je u Cezareju.

Aleksandar II., papa je spominje u buli iz 1067. godine. Ivan Tomko Mrnavić u knjizi Život svetog Save spominje da je sveti Sava u ovom gradu bio katolički biskup:  "U to vrijeme mladi kraljević Rastko, koji je među sabraćom dobio ime Sava, i u kome su se vrline silno razvile, kad je došao u zrele godine, poslije smrti srpskog biskupa Teodora izabran je, i protivu svoje volje, na njegovo mjesto... Upravu nad ovom crkvom, čega se jedva primio na neodoljive molbe naroda i braće, kralja i velikog župana, vodio je s tolikom pastirskom revnošću da je carigradski (latinski) patrijarh u cijeloj svojoj oblasti, gdje je god bio u upotrebi ilirski jezik, prenio na njega svoju ulogu i (dao mu) punu vlast, zbog toga je u narodu smatran za drugog patrijarha. Naročito staranje, međutim, posvetio je on srpskoj crkvi, koju je, zbog blizine heretika, zatekao prije kao zaraslu njivu nego li kao obrađen vinograd, zbog toga je svom snagom legao na to da je očisti od zabluda i vrati kultu katoličke pobožnosti... pod pokroviteljstvom rimskoga pape Inocenta, okupljen narodni sabor, pod predsjedništvom izaslanika Ivana, kapetana apostolske stolice, i ipođakona Simona, i na njemu donsene vrlo spasonosne uredbe za reformisanje klera, kako Dalmacije, tako i Srbije i Duklje, na koje su (uredbe) stavili svoje potpise Ivan, nadbiskup Duklje i Bara Dominik, nadpastir Bara, i biskupi Petar skadarski, Ivan pilotski, Petar drivastski, Dominik svački, Natalis ulcinjski, Todor srpski, a uz oduševljeni pristanak kralja Vuksana i kneza Vjenčana (Stjepana)... jer je za kratko vrijeme ne samo njegova srpska nevjesta, nego i sav kršćanski narod po okolnim krajevima obnovio se u sjaju starinske pobožnosti.". Biskup Servie je po grčkim izvorima u isto vrijeme bio Ilirios (Ιλλυριός) Dalje Mrnavić navodi: "...Za opširniji opis njegovog života bilo je dovoljno prilike (građe) u spomenicima za koje se kaže da su ih sakupili isposnici koji su stanovali na Atosu, i predali na sjećanje potomstvu. Ali pošto je za nas nesumnjivo da (ti dokumenti) pate od grčke perfidnosti - prirodna stvar, pošto su napisani u kasnijem vremenu, kada je sa nestankom latinske vladavine u Grčkoj, iščezla i čistoća latinske iskrenosti, za vladavine careva iz kuće Paleologa...''"

Daniele Farlati je pisao o ovoj crkvi.

Grčka pravoslavna Crkva ovu nekadašnju biskupiju danas ima kao jednu od svojih metropolija, Servijsko-kozansku metropoliju.

Izvori

Katoličanstvo u Grčkoj
Pravoslavlje u Grčkoj

Srpska biskupija


Don Niko Kličan bio je hrvatski katolički svećenik i kulturni djelatnik u Austriji.

Životopis
Niko Kličan je rođen u Pridvorju u blizini Dubrovnika. U Zagrebu je studirao teologiju. Doktorirao je na Papinom sveučilištu Gregoriani u Rimu. U Beču je nastavio svećeničko i profesorsko djelovanje. U Beču je utemeljio ogranak Matice hrvatske. Bio je dugogodišnji predsjednik institucije do 2002.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvati u Austriji
Životopisi, Beč
Hrvatska kultura

Niko Kličan


An Elleanthus caveroi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson. An Elleanthus caveroi in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus caveroi


මෘදුකාංග බලපත්‍රයක් යනු මෘදුකාංග ප්‍රකාශකයා සහ මෘදුකාංගය භාවිතා කරන පාරිභෝගිකයා (අවසාන පරිශීලක) අතර ඇති කරගන්නා ගිවිසුමයි. මෙම බලපත්‍රයක් මගින් අවසන් පාරිභෝගිකයා හට අදාල මෘදුකාංගය පිටපතක් හෝ කිහිපයක් භාවිතයට හිමිකම ප්‍රදානය කරන අතර එසේ අවසර නොමැත්තන් හට භාවිතය තහනම් කරමින් නීති බලපවත්වයි. යම් බලපත්‍රලාභියකු මෘදුකාංග පිටපත් භාවිතයට බලාපොරත්තු වන්නේ එයට බලපත්‍රය අවශ්‍ය නමුත් එහිදී බුද්ධිමය දේපල නීති යටතේ මෘදුකාංග ප්‍රකාශකයා සතු අයිතීන් උල්ලංඝනය වීමක් සිදු නොවේ. නමුත් මෘදුකාංග බලත්‍රය මගින් පොරොන්දු වන ආකාරයට අවසන් පාරිභෝගිකයා යෙදෙන ක්‍රියාකාරකම් වලට විරුද්ධව තම අයිතිවාසිකම් යටතේ වූවද මෘදුකාංග ප්‍රකාශකයා සඳහා පැවරීමක් සිදු කලනොහැක.

මෘදුකාංග වරපත්


William Pollak (born November 10, 1949, in Fair Lawn, New Jersey, United States) known by his stage name of Billy Price, is an American soul singer. He has lived in Pittsburgh, Pennsylvania, since the mid-1970s.

Career
Price attracted national attention in the mid-1970s during his three-year collaboration with blues guitarist Roy Buchanan. The pair toured the US and Canada, playing Carnegie Hall in New York City, the Newport Jazz Festival, the Roxy and Troubadour in Los Angeles, and the Spectrum in Philadelphia. After leaving Buchanan, Price formed the Keystone Rhythm Band, which toured the Eastern US on a circuit that stretched from Boston to Atlanta with large followings in Boston, Philadelphia, Washington, D.C.  and North Carolina. Sustaining several personnel changes, the band performed until 1990. He then formed The Billy Price Band, which currently consists of Lenny Smith (guitar), Tom Valentine (bass), Dave Dodd (drums), Jimmy Britton (keyboards), Eric Spaulding (tenor saxophone), and Joe Herndon (trumpet). The Billy Price Band won the Pittsburgh City Paper Reader's Poll award as Best Blues Band or Performer in 2021 and 2022.

In April, 2016, Price received a Legends of Pittsburgh Rock 'n Roll Award as a Modern Era Inductee. His 2015 recording with Otis Clay, This Time for Real, received a 2016 Blues Music Award (BMA) in the category of Soul Blues Album. His 2018 album Reckoning was nominated for a BMA in the category of Soul Blues Album. His most recent studio album, Dog Eat Dog, was also nominated for a BMA in the category of Soul Blues Album in 2020. Price was also nominated as Best Male Soul Blues Artist in 2020.

In 2022, Price released a 3-CD compilation of recordings from throughout his career titled 50+ Years of Soul on GetHip Recordings.

He worked for many years in corporate communications at the Software Engineering Institute at Carnegie Mellon University until August, 2023. He continues to perform regularly in Pittsburgh, the eastern United States, and in Europe.

Discography
2022: 50+ Years of Soul, 3-CD compilation; GetHip Recordings
2019: Dog Eat Dog, recorded at Greaseland Studios, San Jose, CA; Gulf Coast Records
2018: Reckoning, recorded at Greaseland Studios, San Jose, CA; Vizztone label group
2017: Alive and Strange, live recording of the Billy Price Band at Club Café, Pittsburgh, PA, September 2016; Vizztone label group
2015: This Time For Real, with Otis Clay; Vizztone label group
2013: Strong, featuring the Billy Price Band and special guests Monster Mike Welch, Mark Wenner and Mark Stutso of The Nighthawks, and Fred Chapellier.
2010: Billy Price and Fred Chapellier Live on Stage, CD and DVD documenting the May 2009 Night Work tour, featuring French guitarist Fred Chapellier and his band and Billy Price Band keyboard player Jimmy Britton; recorded live at Espace Manureva, Charleville-Mézieres, France.
2009: Night Work, DixieFrog Records (France), with French guitarist Fred Chapellier and special guests Otis Clay and Mark Wenner of The Nighthawks.
2006: East End Avenue, 14 songs (13 original), including six co-written with Jon Tiven.
2003: Funky, Funky Soul, DVD of performance at the Belgium Rhythm & Blues Festival.
2002: Sworn Testimony: The Billy Price Band Live, Double-CD of April 2002 performance at the Ram's Head Tavern in Annapolis, Maryland.
1999: Can I Change My Mind, Collection of songs written specifically for Price by Jerry "Swamp Dogg" Williams.
1997: The Soul Collection, CD containing 16 soul songs including a duet with Otis Clay, "That's How It Is."
1993: Danger Zone, Price's first album without the Keystone Rhythm Band.
1988: Free At Last, Album with the Keystone Rhythm Band featuring songs written by Price and other members of the band.
1984: Live, Recording of Billy Price and the Keystone Rhythm Band live at the Wax Museum in Washington D.C.
1981, 1979: Is It Over?, They Found Me Guilty, CD of Price's first two albums with the Keystone Rhythm Band.

References

External links
Official website
Billy Price Pittsburgh Music History
Billy Price, Pittsburgh's Soul Man, Pittsburgh Post-Gazette
An interview in June 2015 at Soul Express
Pittsburgh Legend Billy Price Looks Back on 50+ Years of Soul, Pittsburgh Post-Gazette

1949 births
Living people
Carnegie Mellon University alumni
Singers from Pittsburgh
People from Fair Lawn, New Jersey
American soul musicians

Billy Price (singer)


Lepus europaeus, Lepus cinsine bağlı bir tavşan türüdür. Bayağı tavşan, yabani tavşan ya da sadece tavşan olarak anılır. Kısa mesafede çok hızlı koşabilen bir tavşan türüdür. Avrupa ve Asya'nın bir bölümünde yaşar. En büyük tavşan türlerinden biridir ve ılıman açık araziye uyum sağlamıştır. Otçuldur ve otların yanı sıra özellikle kışları olmak üzere ağaç kabukları, taze dallar ve tomurcuklarla beslenir. Doğada büyük yırtıcı kuşlar, köpekgiller ve kedigiller tarafından avlanırlar. Uzun ve kuvvetli bacakları ve büyük burun delikleri sayesinde avlanmaktan kaçmak için yüksek hızlı uzun süreli koşulara dayanıklıdırlar.

Genellikle gececil olan ve doğası gereği ürkek olan tavşan ilkbaharda davranışını değiştirir ve gündüzleri açık alanlarda birbirlerini kovalarken görülebilir. Bu ilkbahar coşkunluğunda bazen birbirlerine patileri ile vururlar. Bu genellikle erkekler arasında bir rekabet değildir ancak bir dişinin erkeğe vurması ya onun henüz çiftleşmeye hazır olmadığını gösterir ya da erkeğin kararlılığını denemek için yapılır. Dişiler toprak içine kazılan bir oyuktan çok çukur alanlarda yuvalanırlar ve yavrular doğar doğmaz faaldirler. Dişiler bir kerede üç ila dört yavru doğurabilir ve yılda üç kere doğum yapabilirler. Tavşanlar on iki yıla kadar yaşayabilir. Üreme mevsimi Ocak ayından Ağustos ayına kadar sürer.

Bayağı tavşan yaygın dağılımı ve kısmen bol bulunması nedeniyle Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği tarafından asgari endişe altındaki türler arasında listelenmiştir. Ancak kısmen tarım uygulamalarındaki değişiklik nedeniyle Avrupa anakarasında popülasyonu 1960'lardan beri azalma yönündedir. Yabani tavşan yüzyıllardır insanlar tarafından avlanmaktadır ve bir yılda vurulan tavşan sayısı beş milyonu geçmektedir. Tavşan bazı kültürlerde geleneksel olarak doğurganlık sembolü olarak görülmektedir.

Özellikleri

Bayağı tavşan Tavşangiller familyasının diğer üyeleri gibi hızlı koşan bir memelidir. Gözleri kafasını üstünde yukarıda konumlanmıştır; uzun kulakları ve esnek bir boynu vardır. Dişleri sürekli büyür. İlk kesici dişleri kemirmek için değişiklik göstermiş iken ikinci kesici dişleri ise kazık gibidir ve işlevsel değildir. Kesici dişler ile kaba bitkileri çiğnemek için uyum sağlamış azı dişleri arasında diastema yani boşluk vardır. Diş formülü 2/1, 0/0, 3/2, 3/3'tür. Lepus cinsi tavşanların koyu uzuv kasları açık alanda hızlı ve sürekli koşmaya uyum sağlamıştır. Buna karşın Sylvilagus cinsi bitkilerin daha çok olduğu yerlerde kısa süreli hızlar için uyum sağlamışlardır. Bayağı tavşanlarda hızlı koşmaya uyum sağlamanın diğer göstergeleri geniş burun delikleri ve daha büyük olan kalplaridir. Oryctolagus cuniculus ile kıyaslandığında bayağı tavşanın orantısal olarak midesi ve çekumu daha küçüktür.

Bayağı tavşan tavşanımsıların en büyüklerinden biridir. Kafası ve gövde uzunluğu 60 ila 75 cm. arasında değişir. Kuyruk uzunluğu da 7,2 ila 11 cm. arasındadır. Vücut ağırlığı genellikle 3 ila 5 kg. arasındadır. Uzu kulakları 9,4 ila 11 cm. arasında uzunluğa sahiptir. Arka ayaklarının uzunluğu da 14 ila 16 cm. arasında değişir. Kafatasındaki burun kemikleri kısa ama geniş ve kalındır. Supraorbital sırtın ön ve arka lobları iyi gelişmiştir ve lakrimal kemik güzyuvarının ön duvarından dışarıya doğru fırlar.

Kürkü sırtında kırçıllı boz-sarı; omuzlarda, bacaklarda, ense ve boğazda kızıl kahverengi; alt kısmında beyaz ve kuyruk ile kulak uçlarında da siyahtır. Sırttaki kürk genellikle vücudun diğer kısımlarında nazaran daha uzun ve daha kıvrıktır. Aynı cinsteki diğer türlerin aksine bayağı tavşanın kürkü kış aylarında tamamen beyaza dönmez ancak başın yanlarında ve kulakların tabanında beyaz bölgeler gelişir; kalçaa ile kıç bölgesi de biraz grileşebilir.

Dağılımı ve yaşam alanı

Bayağı tavşan Kıta Avrupasının çoğunda ve Asya'nın bir bölümünde endemiktir. Dağılımı İspanya'nın kuzeyinden İskandinavya'nın güneyine, Doğu Avrupa'ya ve Güneybatı Asya'nın kuzey kısımları ile Orta Asya'ya kadar uzanır. Bu alan Sibirya'ya doğru genişlemektedir. Britanya'ya yaklaşık 2000 yıl kadar önce Romalılar tarafından sokulmuş olmaları mümkündür çünkü daha önce tarihli yerleşimlerde haklarında bir kayıt yoktur. Lepus timidusun tek Lepus cinsi tavşan türü olduğu İrlanda'da yokturlar. Bazı Akdeniz adalarında da kayda düşmemiş sokulmalar olmuş olması muhtemeldir. Kuzey Amerika (Ontario, New York, Pensilvanya'da başarısız olmuş, Massachusetts ve Connecticut), Güney Konisi (Brezilya, Arjantin, Uruguay, Paraguay), Bolivya, Şili, Peru, Falkland Adaları, Avustralya, Yeni Zelanda ve Rusya'nın güney Pasifik kıyılarına av hayvanı olarak sokulmuşlardır.

Bayağı tavşanlar asıl olarak sığınak için kullandıkları kısmen çalılık ya da fundalıklı açık arazide yaşar. Çok uyumludurlar ve karma tarım alanlarında çok çabuk üreyebilirler. Çekya'da yapılan bir araştırmaya göre 200 m. rakımın altında, yıllık 40 ila 60 gün kar kaplı olan yerlerde, yıllık yağış miktarının 400 ila 700 mm. olduğu yerlerde ve yıllık ortalama hava sıcaklığının 10 °C olduğu yerlerde bayağı tavşan popülasyonunun daha yüksek yoğunluğa sahip olduğunu göstermiştir. İklim açısından kışı hafif geçiren ılık ve yağışsız bölgelerde popülasyon yoğunluğunun daha yüksek olduğu da kaydedilmiştir. Polonya'da bayağı tavşanların ormana kıyısı daha az bulunan yerlerde daha yoğun olduğu gözlemlenmiştir; bunun sebebi tilkilerin ormanı saklanmak için kullanmalarıdır. Açık alanda saklanabilecek yerlere ihtiyaç duyarlar çünkü bu alanlar gereksinim duydukları besinleri sağlar ve açık alanlarda yoğunlukları daha azdır. Toprağın yoğun olarak işlenmesi yavru tavşanların ölüm oranının artmasına neden olur.

Büyük Britanya'da daha çok verimli tarlalarda, özellikle de nadasa bırakılan ya da buğday ve şeker pancarı ekili alanlarda görülürler. Özellikle otu bol meralarda, kısmen verimli tarım ürünleri ve kısmen de fundalıklar bulunan yerlerde sayıları artış gösterir. Tilkilerin veya şahinlerin çok bulunduğu yerlerde daha az sıklıkla görülürler. Her ne kadar Avrupa ada tavşanları ile çok az etkileşimleri olsa da ve aralarında saldırganlık davranışları görülmese de ada tavşanı popülasyonlarının çok olduğu yerlerde de daha az sayıda oldukları görülür. Bayağı tavşanlar sayıları çoğaldığında avlanılsa da az görüldükleri yerlerde pek avlanmazlar.

Davranışı ve yaşam döngüsü

Bayağı tavşanlar gececildir ve zamanlarının üçte birini yiyecek arayarak geçirirler. Gündüzleri kısmen gizlenebildikleri yerdeki çöküntülerde geçirirler. Saatte 70 km. hızla koşabilirler ve karşılarına çıkan avcılardan daha hızlı koşarak kurtulmaya çalışırlar. Genel olarak asosyal oldukları düşünülse de küçük ya da büyük gruplar hâlinde de görülebilirler. Belirli bir bölgeyi sahiplenen hayvanlardan değildirler ve ortak yaşam alanları 300 hektar civarında bir bölgedir. Tavşanlar birbirleri arasında çeşitli görsel sinyallerle iletişim kurarlar. İlgilerini göstermek için kulaklarını dikerken diğerlerini uzak kalsınlar diye kulaklarını indirerek uyarırlar. Kendi türlerinden birine meydan okumak için ön ayaklarını kullanırlarken avcıları haber vermek için arka ayaklarını kullanırlar. Korktuğunda ya da bir yeri acıdığında tiz bir ses çıkarır; dişiler yavrularını çağırmak için gırtlaktan boğuk sesler çıkarır. Bayağı tavşanlar on iki yıl kadar yaşarlar.

Beslenme
Bayağı tavşanlar asıl olarak otçuldur. Yabani otlarla beslenirler ancak tarımın yaygınlaşması sonucu tercih ettikleri besinler olmadığında tarım mahsulleriyle de beslenmeye başlamışlardır. İlkbahar ve yaz mevsimlerinde soya, yonca ve gelinciklerin yanı sıra otlarla da beslenirler. Sonbahar ve kış mevsimlerinde genel olarak buğday tercih etselerde ayrıca avcıların onların için bıraktıkları şeker pancarı ve havuçlarla da beslenirler. Kışın aynı zamanda genç meyve ağaçlarının ve çalılıkların kabuklarını, sürgün ve tomurcuklarını da yerler. Daha çekici besin kaynakları varsa tahılları pek tercih etmezler; sadece lif yerine yüksek enerji veren besinleri tercih ederler. Ağaç dalcıklarını ve sürgünleri yerken kabukları ayırıp çözünebilir karbonhidratları içeren damar dokulara ulaşırlar. Avrupa ada tavşanı ile kıyaslandığında sindirim oranlaarı benzer olmasına karşın bayağı tavşanda besin bağırsaklardan çok daha hızlı geçer. Bazen sindirilmemiş proteinleri ve vitaminleri geri kazanmak için kendi yeşil dışkı parçalarını yedikleri görülür. İki ila üç erişkin bayağı tavşan bir koyunun yediğinden daha fazla besin yiyebilir.

Bayağı tavşanlar gruplar hâlinde beslenirler. Grup beslenmesinin yararı diğer tavşanların tetikte olduğunu bilerek beslenmek için daha çok zaman ayırabilmektir. Yine de besin kaynaklarının dağılımı bu yararları etkiler. Besin geniş bir alana yayıldıysa tüm tavşanlar ulaşabilir. Ancak besin dar bir alanda ise yalnızca baskın tavşanlar ulaşabilir. Küçük gruplarda baskın tavşanlar besinleri savunma yönünden daha başarılıdır ancak daha çok tavşan gruba katıldıkça zamanlarının çoğunu diğer tavşanları uzaklaştırmak için harcarlar. Grup ne kadar büyük olursa baskın tavşanların yeme için ayırdıkları süre azalır. Bu arada baskın tavşanlar meşgulken diğerleri besine ulaşabilir. Bu nedenle besin dar bir alanda ise gruptakilerin hepsi daha kötü beslenir.

Üreme
Bayağı tavşanın üreme mevsimi uzundur ve Ocak ayından Ağustos ayına kadar sürer. Dişiler üreme mevsimi boyunca gebe olarak görülebilir ve erkekler de Ekim ile Kasım ayları dışında çiftleşebilir. Bu ara dönemden sonra erkeklerin testisleri büyür ve faaliyeti artarak yeni üreme döngüsünün başını haber verir. Üreme organlarının tam işlevlerine kavuşması Aralık ile Şubat aylarında sürer. Ovülasyon başlamadan çiftleşme başlar ve yılın ilk gebelikleri genellikle tek fetus ile sonuçlanır ancak düşükler yaygın olarak görülür. Üreme eyleminin zirve yaptığı Mart ve Nisan aylarında tüm dişiler gebe kalabilir ve çoğunluğu üç ya da daha fazla fetuslü gebeliktir.

Bayağı tavşanın çiftleşme sistemi çok eşliliktir. Dişilerin üreme döngüsü altı haftadır ve her seferinde yalnızca birkaç saat çiftleşmeye açık olmaları erkek tavşanlar arasında büyük bir rekabete neden olur. Üreme mevsiminin en yoğun olduğu dönemde gözlenen fenomene "Mart Çılgınlığı" adı verilir ve bu dönemde normalde geceleri aktif olan erkekler gündüzleri de faal duruma geçerler. Baskın erkeklerin rakiplerine boyun eğdirmesinin yanı sıra dişiler de eğer çiftleşmeye hazır değilse peşinden gelen erkek tavşanları kovalar. Dövüşler şiddetli geçebilir ve kulaklarda sayısız yara izi bırakabilir. Bu dövüşlerde tavşanlar iki ayaklarının üstünde dikilerek ön patileriyle birbirlerine saldırırlar; boks olarak bilinen bu davranışın sanıldığının aksine erkekler arasında değilde genellikle bir dişi ile erkek arasında olduğu anlaşılmıştır. Dişi tavşan çiftleşmeye hazır olduğunda açık alanda koşmaya başlayarak peşine düşen erkeklerin dayanıklılığını ölçmeye yarayan bir testi başlatır. En dayanıklı erkek tavşan kaldığında dişi durarak onun çiftleşmeye başlamasına izin verir. Dişiler Mayıs, Haziran ve Temmuz aylarında gebe kalabilmeye devam etseler de erkeklerde testosterone üretimi azalır ve cinsel davranışlar daha az belirgin hâle gelir. Bir batında doğan yavru sayısı üreme mevsimi kapanmaya yaklaştıkça azalır ve Ağustos ayından sonra gebelik olmaz. Erkeklerin testisleri küçülmeye başlar ve Eylül'de sperm üretimi durur.

Dişiler yerdeki çukurlarda doğum yaparlar. Dişi tavşan 41 ila 42 gün süren gebelik sonucu yılda üç kere yavrulayabilir. Doğumda yavruların ortalama ağırlığı 130 g. civarındadır. Yavrular tamamen kürklü olarak doğarlar ve doğar doğmaz yuvadan ayrılmaya hazırdırlar; bu yer altında korunaklı bir tavşan yuvasında olmamalarına karşın gelişmiş bir adaptasyondur. Gündüzleri etrafa dağılan yavrular akşamları doğdukları yere yakın bir yerde toplanırlar. Anneleri günbatımından sonra onları emzirmek için yanlarına gelir; yavruların yaklaşık beş dakika boyunca süt emerler ve bu sırada idrarlarını yapar, annelerini de bu sıvıyı yalar. Daha sonra bir koku izi bırakmamak için zıplayarak uzaklaşır ve yavrular da tekrar dağılırlar. Yavrular iki haftalıktan itibaren katı besinleri yemeye başlayabilir ve dört haftalıktan itibaren sütten kesilirler. Hem dişi hem de erkek yavrular genel olarak çevrelerini keşfetseler de biyolojik dağılım erkeklerde daha fazla olmaya meyillidir. Dişiler cinsel olgunluğa yedi ila sekiz ayda erişirken erkeklerde bu süre altı aydır.

Sağlık ve ölüm

Bayağı tavşanlar büyük tavşanlardır ve erişkinleri yalnızca köpekgiller, kedigiller ve en büyük yırtıcı kuşlar tarafından avlanabilirler. Polonya'da ilkbahar aylarında, daha küçük hayvanların az bulunduğu zamanlarda tilkilerin yediklerinin %50'sini tavşanların oluşturduğu görülmüştür; bayağı tavşanlarının ölüm oranlarının %50'si de tilkiler tarafından avlanmaları nedeniyledir. İskandinavya'da kızıl tilki popülasyonunu azaltan bir uyuz salgını sonrasında bayağı tavşan sayılarının arttığı ve tilkilerin sayısının tekrar artmasıyla da tekrar eski sayılarına döndüğü gözlemlenmiştir. Kaya kartalı Alplerde, Karpatlarda, Apenin Dağlarında ve İspanya'nın kuzeyinde bayağı tavşanları avlar. Kuzey Amerika'da en çok tavşan avlayan avcılar tilkiler ve kır kurtlarıdır ancak ücra bölgelerde vaşakların da tavşan avladığı görülür.

Bayağı tavşanlarda hem dış hem de iç parazitler bulunur. Bir araştırma Slovakya'da yaşayan bayağı tavşanların %54'ünde yuvarlak solucanlar, %90'ının üzerinde de koksidyumlar tespit edilmiştir. Avustralya'da bayağı tavşanların dört yuvarlak solucan türü, altı koksidyum türü, çeşitli karaciğer kelebekleri ve iki şerit türü ile enfekte oldukları bildirilmiştir. Ayrıca Spilopsyllus cuniculi, Echidnophaga gallinacea, bitler (Haemodipsus setoni ve H. lyriocephalus), ve maytlara (Leporacarus gibbus) konak oldukları da bildirilmiştir.

Tavşan hemorajik hastalığına (RHD - "rabbit haemorrhagic disease") neden olana benzer bir calicivirüs tarafından neden olunan Avrupa boz tavşan sendromu (EBHS - "European brown hare syndrome") aynı şekilde ölümcüldür ama bu iki memeli türü arasında bulaşmaz. Tavşanların karşılaştığı diğer tehditler ölümlerin ana kaynakları olan pastörelloz, yersinia psödotüberkülozu, koksidiyoz ve tularemidir.

Ekim 2018'de miksomatoz virüsünün mutsyona uğramış bir formunun Büyük Britanya'da bayağı tavşanlara geçmiş olabileceği bildirilmiştir. Tavşanlarda nadir görülse de İspanya'da önemli sayıda tavşanın ölümüne neden olmuştur.

Taksonomi ve genetik

Bayağı tavşan ilk olarak 1778 yılında Alman zoolog Peter Simon Pallas tarafından tanımlanmıştır. Lepus (Latince "tavşan") cinsinde diğer 31 tür ile birlikte sınıflandırılır. Diğer tavşanımsılardan daha uzun bacakları, daha geniş burun delikleri ve yaşına göre erken gelişen yavrularıyla ayırt edilirler. Lepus corsicanus, Lepus castroviejoi ve Lepus granatensis bir zamanlar bayağı tavşanın alt türleri olarak kabul edilmekteydi ancak DNA dizileme ve morfolojik analizler bunları ayrı bir tür olduğunu desteklemektedir.

Lepus capensis ile bayağı tavşanın aynı tür olup olmadığı konusu tartışmalıdır. 2005 yılında yapılmış bir nükleer gen havuzu araştırması aynı tür olduklarını önerirken 2006 yılında aynı hayvanlar üzerinde yapılan bir mitokondriyal DNA araştırmasında ise sonuç olarak bu hayvanların ayrı türler sayılacak kadar genetik olarak ayrıldıkları görüşü verilmiştir. 2008 yılında yapılan bir araştırma ise Lepus cinsi söz konusu olduğunda ve hızlı evrimleşmeleri de göz önüne alındığında tür tanımı için yalnızca mtDNA sonuçlarına değil aynı zamanda nükleer gen havuzuna da bakmanın gerekli olduğunu iddia etmiştir. L. capensi ile L. europaeus arasındaki genetik farklar gerçek bir ayrışmadan çok coğrafi olarak ayrılmalarının sonucu olması muhtemeldir. Yakın Doğu'da tavşan popülasyonlarının birbirine karıştığı ve gen akışına maruz kaldıkları tahmininde bulunulmuştur. 2008 yılında yapılan bir başka araştırma ise bir tür kompleksinin var olup olmadığına karar verebilmek için daha fazla araştırma yapılması gerektiğini önerir. Bayağı tavşan daha fazla verinin bu önermeyle ters düşmesine kadar tek bir tür olarak sınıflandırılmaya devam etmektedir.

Kladogenetik analiz bayağı tavşanın Pleistosen Çağı'nda son buzul döneminde Güney Avrupa (İtalya Yarımadası ve Balkanlar) ve Anadolu'daki sığınaklar yoluyla hayatta kaldığını göstermektedir. Orta Avrupa'da daha sonradan kolonileşmeleri insanlık kaynaklı çevresel değişiklikler nedeniyle olmuş görünmektedir. Günümüz popülasyonlarında genetik çeşitlilik yüksektir ama inbred çiftleşmenin izleri görülmemektedir. Gen akışı erkeklere doğru temayüllü görünse de genelde popülasyonlar anasoylu yapıdadır. Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya bölgesindeki tavşanlarda özellikle yüksek oranda genetik çeşitlilik olduğu görünmektedir. Yine de sınırlanmış gen akışının tecrit altında kalmış popülasyonlarda genetik çeşitliliği azaltabilmesi mümkündür.

Tarihsel olarak 30 kadar bayağı tavşan alt türü tanımlanmıştır ancak statüleri tartışmalıdır. Bu alt türler kürk rengi, vücut boyutları, dış gövde ölçüleri, kafatası morfolojisi ve diş şekillerindeki farklılıklar yoluyla ayırt edilirler.

IUCN kırmızı kitabında Hoffmann ve Smith'e (2005) göre on altı alt tür listelenmiştir:

Chapman ve Flux tarafından tavşanımsılar üzerine olan kitaplarında yukarıda belirtilen alt türlere ek olarak (L. e. connori, L. e. creticus, L. e.  cyprius, L. e. judeae, L. e. rhodius ve L. e. syriacus haricinde) aşağıdakilerle birlikte "çok değişken statülü" yirmi dokuz alt tür listelenmiştir:

İnsanlarla ilişkileri

Korunma durumu
Bayağı tavşan Avrupa ve Asya'nın batısında geniş bir alana dağılmıştır ve dünya üzerinde bazı ülkelere özellikle av hayvanı olarak sokulmuştur. Genel olarak doğal dağılımının olduğu bölgede kısmen yüksek popülasyona sahiptir ancak 1960'lardan beri bazı bölgelerde popülasyonlarının azalmaya meyilli olduğu belirtilmiştir. Bunun nedeni olarak tarımsal uygulamaların yoğunlaşması gösterilmektedir. Bayağı tavşan uyum sağlayabilen bir türdür ve yeni yaşam alanlarında geçebilir ancak daha çok bitki ve ot çeşitliliği olan yerlerde daha gelişebilir. Bayağı tavşan bazı bölgelerde zararlı hayvan olarak kabul edilmektedir; kış aylarında alternatif besin kaynaklarının az olduğu yerlerde tarım mahsullerine ve genç ağaçlara daha çok zarar verebilmektedir.

Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği bayağı tavşanın korunma durumunu asgari endişe altında olarak belirlemiştir. Ancak düşük popülasyon yoğunluğu olan bölgelerde gen havuzunun azalması ile inbred çiftleşmenin daha mümkün olması nedeniyle yerel olarak soylarının tükenmesine hassas türler arasında olabilmektedirler. İspanya'nın kuzeyi ile Yunanistan'da bölge dışından getirilen tavşanların bölgesel gen havuzuna bir tehdit oluşturduğu görülmüştür. Buna karşılık olarak İspanya'da korunaklı bölgede yetiştirme programı başlatılmış ve bazı tavşanların bir bölgeden diğerine yerleştirilmesinin genetik çeşitliliği artırdığı görülmüştür.

Bern Konvansiyonu bayağı tavşanı koruma altında türler arasında listeler. Norveç, Almanya, Avusturya ve İsviçre  gibi çeşitli ülkeler bayağı tavşanı kendi "kırmızı liste"lerinde "neredeyse tehdit altında" ya da "tehdit altında" türler arasında gösterir.

Dış bağlantılar

Notlar

Kaynakça

Lepus

Lepus europaeus


Nelakurthi Siki Reddy (* 18. August 1993 in Nalgonda) ist eine indische Badmintonspielerin.

Karriere
Siki Reddy konnte sich 2011 für das Hauptfeld der India Super Series qualifizieren und wurde dort 17. im Damendoppel mit P. C. Thulasi. Bei den indischen Badmintonmeisterschaften 2012 gewann sie Silber im Doppel mit Aparna Balan. 2012 stand sie im Nationalteam ihres Landes bei der Uber-Cup-Qualifikationsrunde in Asien und wurde dort in der Endabrechnung Neunte mit der Mannschaft. 2023 war sie im Mixed bei den Denmark Masters erfolgreich.

Weblinks

Badmintonspieler (Indien)
Teilnehmer an den Asienspielen (Indien)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Indien)
Teilnehmer an den Südasienspielen (Indien)
Indischer Meister (Badminton)
Inder
Geboren 1993
Frau

Siki Reddy


Christine Grahame (formerly Creech; born 9 September 1944) is a Scottish politician who served as a Deputy Presiding Officer of the Scottish Parliament from 2016 to 2021. A member of the Scottish National Party (SNP), she has been a Member of the Scottish Parliament (MSP) for the Midlothian South, Tweeddale and Lauderdale constituency since 2011, having previously represented the South of Scotland region from 1999 to 2011.

Born in Staffordshire, England, and raised in Edinburgh, Scotland, she attended the University of Edinburgh and Moray House College of Education. After graduating, Grahame worked as an English teacher in secondary schools. In 1984, she graduated from the Edinburgh University again, but this time with a Bachelor of Laws degree. After gaining Diploma in Legal Practice she worked as a solicitor. Grahame was the SNP's candidate for Tweeddale, Ettrick and Lauderdale in the 1992 UK General election, but failed to win the seat. In 1999, she ran for equivalent constituency in the new Scottish Parliament. Although she was unsuccessful, she was elected as an additional member of the South of Scotland region.

Grahame ran for Depute Leader of the Scottish National Party in the 2004 leadership election, but was defeated by Nicola Sturgeon. In 2011, she was elected MSP for Midlothian South, Tweeddale and Lauderdale. Following the 2016 election to the 5th Scottish Parliament, Grahame was elected Deputy Presiding Officer. She held the position alongside Linda Fabiani from 2016 until 2021. She has served on the Scottish Parliamentary Corporate Body since May 2021.

Early life and education
Christine Grahame was born on 9 September 1944 in Burton-on-Trent, Staffordshire, England, to a Scottish father and English mother. Her maternal grandfather was Welsh. Grahame was brought up in Edinburgh, attending Boroughmuir High School.

She attained a Scottish Master of Arts degree from the University of Edinburgh in 1965 and gained her Diploma of Education from Moray House College of Education in 1966. After graduating, Grahame worked as a secondary teacher of English in a number of schools in Fife and Dumfries and Galloway.

After a period as a housewife, she returned to Edinburgh University as a mature student where she earned a Bachelor of Laws degree in 1984 and a Diploma in Legal Practice in 1985, subsequently practising as a solicitor at a number of law firms until her election as an MSP in 1999.

Political career

Grahame joined the Scottish National Party in 1970. Using her married name, Christine Creech, she was the SNP candidate at the 1992 General Election for Tweeddale, Ettrick and Lauderdale. In the 1994 European Parliament election, she contested the South of Scotland constituency, again unsuccessfully. At the 1999 Scottish Parliament election she ran for the Tweeddale, Ettrick and Lauderdale constituency.

Member of the Scottish Parliament
Although she finished second in the constituency vote, she was elected on the SNP's South of Scotland regional list. She later divorced and reverted to her maiden name. She contested Tweeddale, Ettrick and Lauderdale at the 2003 and 2007 elections, coming within 1,000 votes of victory on both occasions and being subsequently elected on the regional South of Scotland list. From 2001 to 2003, she was Convener of the Justice Committee.

In 2004, Grahame ran as a candidate for deputy leadership of the SNP after deputy leader Roseanna Cunningham entered the contest to replace leader John Swinney. She was defeated by Nicola Sturgeon. After the election, she was reshuffled from chair of the Scottish Parliament's Health committee to Shadow Minister for Social Justice, generally seen by media commentators as an upwards shift. In June 2005, she was elected Honorary President of the Federation of Student Nationalists.

In the 2011 Scottish Parliament election, Grahame won the redrawn seat of Midlothian South, Tweeddale and Lauderdale, defeating former Liberal Democrat finance spokesman Jeremy Purvis. Following her election, she was again selected as Convener of the Justice Committee for the session.

Deputy Presiding Officer
In the 2016 Scottish Parliament election, Grahame held the seat, increasing her share of the vote to 45.1%. Following the 2016 election, she was elected as Deputy Presiding Officer of the Scottish Parliament, serving alongside Linda Fabiani MSP. Grahame was also re-elected as Convener of the Cross Party Group on Animal Welfare. During the COVID-19 pandemic, she went into self isolation as someone over 70 years old and therefore at more risk of developing severe COVID-19 symptoms. In April 2020, Scottish Labour's Lewis Macdonald was elected as interim Deputy Presiding Officer in her absence.

Return to backbenches
In the 2021 Scottish Parliament election Grahame was re-elected as an MSP. She has served on the Scottish Parliamentary Corporate Body since May 2021.

Causes
Since entering the Scottish Parliament in 1999 Grahame has picked up a number of causes, notably;

Borders Railway

For more information see: Borders Railway

One of Grahame's first actions as an MSP in 1999 was to set up a Cross Party Group to support the work of public petitions on the re-establishment of the Borders Railway which had been closed in 1969 during the controversial Beeching cuts. She continued to campaign for this for a number of years, with the line eventually opening between Edinburgh and Tweedbank in 2015.

Grahame has named her continued support of this as one of her biggest achievements and said on its opening "As someone who has campaigned for the return of the Waverley Line since 1999, it was an absolute privilege to be have finally traveled the length of the journey by rail, and to appreciate our wonderful countryside from a new perspective. So far this project has been an overwhelming success... If my experience is anything to go by, this will undoubtedly bring many, many visitors to Midlothian and the Borders as well as encouraging people to stay and live in the area."

Great Tapestry of Scotland

In late 2015 Grahame became involved in a public dispute with Scottish Borders Council over the siting of the Great Tapestry of Scotland in the constituency. Councillors had approved a £6m purpose built visitor centre at Tweedbank Railway Station, however Grahame contested that the business case was flawed and persuaded Scottish Government ministers to investigate this further before releasing the funding required to create it. Grahame favoured siting the tapestry in a disused building in Galashiels arguing that that option had more potential to regenerate the area and encourage tourists to access transport links from Galashiels to the wider region.

In June 2016 one councillor resigned from the SNP over Grahame's intervention, claiming it represented a "lack of support" for SNP councillors and that he had not voted for her in the 2016 Scottish Parliament elections.

However, Grahame's position was eventually vindicated, with the council recommending Galashiels as the preferred site in December 2016 stating "Galashiels offers the greatest potential to provide a world class attraction which will make a significant contribution to the Borders economy."

Lockerbie Bombing

Grahame has been outspoken in her view that the conviction of Abdelbaset al-Megrahi of the 1988 Lockerbie bombing is unsafe and represents a miscarriage of justice. In May 2009, Grahame visited Megrahi, in Greenock jail. After her visit, she told the press: "I found it quite upsetting. The man is obviously very ill and he is desperate to see his family – absolutely desperate to see his family – so, whatever it takes, that's the priority. He did tell me things I can't discuss with you. But I am absolutely more convinced than ever that there has been a miscarriage of justice." A month later, Grahame arranged a second meeting with the prisoner, Megrahi.

A few days after the dropping of Megrahi's appeal against conviction and his release on compassionate grounds on 20 August 2009, Grahame wrote an op-ed article for The Independent saying she is convinced of his innocence: "He is not a saint, of course – he had a history with Libyan intelligence – but his hands are clean over Lockerbie."

Grahame has lodged several questions and motions on this in the Scottish Parliament and continues to be involved with campaign groups on the matter.

Republicanism

Grahame is a supporter of the political organisation Republic, a campaign to replace the British Monarchy with an elected head of state. In July 2009, Grahame snubbed Elizabeth II by checking her e-mails rather than attending the royal speech at Holyrood to mark the tenth anniversary of Scottish devolution. The move drew some criticism from commentators and fellow MSPs, however on the BBC Radio Good Morning Scotland programme, Grahame stated: "I'm earning and working for my constituents far more than if I sit hypocritically in the chamber watching a monarch for an institution I do not support."

Personal life
Grahame has two sons and is a grandmother. She has stated previously she has a harmless neurological tremor, which is hereditary and can cause visible shaking.

References

External links

 Christine Grahame MSP personal website

1944 births
Living people
People from Burton upon Trent
Politicians from Edinburgh
Scottish republicans
Anglo-Scots
Scottish solicitors
Scottish schoolteachers
Alumni of the University of Edinburgh
Scottish National Party MSPs
Members of the Scottish Parliament 1999–2003
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
Members of the Scottish Parliament 2007–2011
Members of the Scottish Parliament 2011–2016
Members of the Scottish Parliament 2016–2021
Members of the Scottish Parliament 2021–2026
Deputy Presiding Officers of the Scottish Parliament
Female members of the Scottish Parliament
20th-century Scottish women politicians
Scottish people of English descent
Scottish people of Welsh descent
People educated at Boroughmuir High School

Christine Grahame


Bofors 75 mm m/30 et Bofors 80 mm m/29 étaient deux conceptions étroitement liées d'artillerie anti-aérienne et polyvalente. Moins connu que le canon AA à tir rapide de 40 mm, le canon a néanmoins été adopté par les forces armées de nombreux pays pendant la Seconde Guerre mondiale, dont l'Argentine, la Chine, les Indes orientales néerlandaises, la Finlande, la Grèce, la Hongrie, la Perse et la Thaïlande. Il était étroitement lié au 8,8 cm Flak 18/36/37/41, l'un des canons AA les plus connus de la Seconde Guerre mondiale, qui était en partie basé sur celui-ci. Certaines pièces capturées par les Japonais en Chine ont servi de modèle pour le canon AA de type 4 de 75 mm, un clone rétro-conçu du canon Bofors de 75 mm.

Histoire et développement
Les canons AA de la Première Guerre mondiale étaient souvent des pièces d'artillerie standard de moyen calibre modifiées pour le tir antiaérien. Cependant, le développement rapide de la guerre aérienne signifiait qu'une vitesse à la bouche plus élevée était nécessaire pour cibler les avions modernes volant plus vite et à des altitudes plus élevées. Ayant perdu la guerre, l'Allemagne s'était vu interdire de développer de nouvelles armes de la plupart des types par le traité de Versailles. Cependant, la société Krupp commença quasi-immédiatement une coopération avec les Bofors suédois (partiellement détenus par Krupp) pour développer un nouveau canon AA. En 1925, Krupp acquit une participation majoritaire dans l'entreprise suédoise et une équipe d'experts allemands fut envoyée en Suède.

Le développement d'une nouvelle arme à feu est financé secrètement par la Reichswehr. Le résultat de 75 mm s'est avéré adéquat pour les Suédois, mais des essais approfondis de deux prototypes allemands (le Flugabwehrkanone L/60 de 7,5 cm et le Flugabwehrkanone L/59 de 7,5 cm) par l'armée allemande se sont avérés insatisfaisants et les Allemands ont demandé une conception plus lourde. Le 75 mm a ensuite été modifié pour inclure un canon de plus gros calibre, qui a ensuite été développé pour devenir le 8,8 cm Flak 18/36/37/41, l'un des canons antiaérien les plus connus de la Seconde Guerre mondiale.

Néanmoins, malgré la réticence allemande à acheter le 75 mm, la société suédoise a quand même décidé de lancer la production en série. De nombreuses différences notables existaient entre la conception de Krupp et celle finalement produite par la société suédoise, mais les deux canons partageaient une disposition similaire et une plate-forme de tir cruciforme, permettant un azimut de 360 degrés et le tir dans toutes les directions. La plate-forme a été abaissée au sol à partir de deux essieux à roues, qui seront retirés avant la mise à feu. L'un des principaux avantages de la conception suédoise par rapport au 88 finalement adopté par l'Allemagne était sa simplicité : il manquait de mécanismes de contrôle de tir compliqués, mais était assez facile à utiliser par des servants moins bien entraînés dans les pays les plus pauvres.

Utilisation opérationnelle
Le canon suédois est entré en service dans l'armée suédoise sous deux appellations distinctes : luftvärnskanon m/29 et luftvärnskanon m/30, tous deux produits soit en 75 mm () et 80 alésage mm (), selon la commande.

En novembre 1929, la Finlande acheta huit premiers prototypes et canons de série d'essais de la variante mobile et les mit en service en tant que 76 ItK/29 B et 76 ItK/28 B, ItK signifiant IlmaTorjuntaKanuuna, . Contrairement aux modèles ultérieurs, le canon utilisait un système de transport différent avec un essieu lourd et deux roues. Pendant la guerre d'Hiver, les canons étaient couplés à des ordinateurs mécaniques de conduite de tir Vickers M34 Vc.

En 1938, la Perse acheta 24 pièces de Luftvärnskanon m/30-37 légèrement modifié (également connu sous le nom de Luftvärnskanon m/37), destinées à 6 batteries de 4 canons chacune. Le déclenchement de la Seconde Guerre mondiale empêcha toute nouvelle livraison.

L'un des plus gros lots de l'arme a été acheté par la Hongrie (le tout en 80 mm), qui l'a utilisé avec succès sur le front de l'Est de la Seconde Guerre mondiale à la fois dans un rôle antiaérien et antichar (sous la désignation de 8-cm 29M).  a également conçu une version du canon AA automoteur 40M Nimród armé du 80 mm Bofors au lieu de l'original 40 mm, mais il n'est jamais entré en production.

La Grèce en a commandé 80 mm et l'a utilisé pour renforcer la défense aérienne de la ligne Metaxás.

Entre 1935 et 1938, l'armée royale néerlandaise des Indes orientales commanda 52 pièces de canon Luftvärnskanon m/36 légèrement modifié en 80 mm variante L/50. Parmi ceux-ci, 36 ont été livrés, 12 sur des plates-formes cruciformes mobiles et le reste à utiliser sur des positions fixes. La plupart ont été livrés en pièces détachées puis assemblés dans les installations de Wilton-Fijenoord. Les forces néerlandaises des Indes orientales ont utilisé ces canons pour renforcer la défense des ports clés, notamment huit pièces protégeant Surabaya contre l'invasion japonaise.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 88 mm Flak 18/36/37/41 : canon anti-aérien allemand basé sur le Bofors modèle 1929.
 Bofors 40 mm L/70
 Bofors 40 mm L/60
 Bofors 57 mm L/60
 Bofors 57 mm L/70
 Liste des canons antiaériens
 Liste des canons antiaériens de marine

Bibliographie

Liens externes
 Pictures of the gun in Swedish service
 Colour picture of Hungarian 29M gun on the Eastern Front

Artillerie de calibre 80 mm
Artillerie de calibre 75 mm
Arme militaire fabriquée en Suède
Arme de la Seconde Guerre mondiale

Bofors 75 mm modèle 1929


Edirnespor, Edirne merkezli 3. Lig'de mücadele eden takımdır. 9 Mayıs 1966 yılında kurulan kulübün renkleri sarı-kırmızıdır.

Tarihi

Kuruluş
Önceden amatör olarak mücadele etmekte olan Edirnespor, Meriçspor ve Suspor ile birleşerek 9 Mayıs 1966'da profesyonel olarak kuruldu.İlk başkanı Rahmi Akıncı'ydı. Takım,doğrudan Türkiye 2. Ligi'ne dahil olan 11 takımdan biri oldu.

İlk yılları
İlk profesyonel maçını ise Spor Toto Kupası'nda Bursaspor'la yaptı, ancak 1-0 mağlup oldu. İlk sezonunda Trakya'yı temsil eden takım Kırmızı Grup'ta yer aldı. İlk lig maçında Antalyaspor ile 1-1 berabere kaldılar. Ligde beşinci olarak sezonu kapatıp iyi bir başlangıç yaptı.

11 Şubat 1968'de Edirnespor, Beşiktaş'ı hazırlık maçında kendi evinde ağırladı. Recep Adanır yönetimindeki Beşiktaş, maçı Sanlı Sarıalioğlu'nun attığı golle 1-0 kazandı. 23 Nisan 1968'de ise Galatasaray ile hazırlık maçı yapan Edirnespor, rakibini 2-0 yendi.

Takım 1968-69 sezonunda sorunlar yaşadı. Teknik direktörleri Erdem, sezon ortasında istifa etti. Yerine eski MKE Ankaragücü oyuncularından Ali Etüd getirildi. Erdem, sezon sonuna doğru takıma dönse de Edirnespor, çekişmeli geçen alt sıra mücadelesinde 3. Lig'e düşen ekip oldu.

3. Lig dönemi
1969'da Edirnespor'un uzun sürecek 3. lig dönemi başladı. Atilla Bilgin yönetimindeki takım, sezonu ancak orta sıralarda tamamlayabildi. 1970-71 sezonunda Edirnespor, Türkiye Kupası'nda Beşiktaş ile eşleşti. Beşiktaş ilk maçı 1-0, ikinci maçı 3-1 kazanarak ikinci tura yükseldi.

Dönem içinde İstanbul takımlarından transferler ile güçlendirilmeye çalışılan takım 1977-78 sezonunda Kırmızı Grup birincisi olarak yıllardan sonra tekrar 2. Lige çıktı. Edirnespor, en yakın rakibi İzmirspor'un sadece 1 puan önünde, Beyaz grup birincisi Sebat Gençlikspor ile şampiyon olan takım oldu. Şampiyonluğun önemli isimlerinden olan forvetleri Arda Denizeri'yi Beşiktaş transfer etti. Sözleşme gereği hazırlık maçı yapan takımlardan Edirnespor, Beşiktaş'ı 1-0 mağlup etti.

1980'ler
Edirnespor 1978-79 sezonu ile birlikte 2. Lig'de oynamaya devam etti. 1979'de bu sefer İbrahim Sokullu'yu Galatasaray'a kazandırdılar. 1981'de ise kaleci Nurettin Yıldız, Fenerbahçe'ye transfer oldu.

1988-89 sezonunda takım tarihinde ilk kez sponsor alarak adını "Trakya Birlik Edirnespor" yaptı. Ancak 1989-90 sezonunda takım tekrar 3. lige düştü. 3. ligde "Edirnespor" adına geri döndüler.

Parlak dönemler
1993-94 sezonunda Hakan Keleş ve Selim Özer'li kadrosuyla kendi grubunun birincisi olarak tekrar 2. Lige yükseldi. Tarihinin en iyi sezonunu 1994-1995 sezonunda yaşayan Edirnespor, 2. Lig 1.Grupta İstanbulspor'la beraber ligi ilk iki sırada tamamlayarak Yükselme Grubuna çıktı, böylece 1995 yılı Edirnespor'un Süper Lig'e en çok yaklaştığı sezon olmuştur. Ancak play-off'larda grup sonuncusu oldular. 1999'a kadar İstanbul takımlarıyla beraber 2. Ligde başarıyla mücadele ettiler.

Düşüş dönemi
1998-99 sezonunda mali ve teknik sorunlardan dolayı Edirnespor, 3. Lig'e düştü. Dört yıl bu ligde oynadı. 1999-2000 sezonunda Doğan Seyfi Atlı 21 golle 3. ligin gol kralı oldu. 2000-01 yılına Edirnespor iyi bir başlangıç yaptı. Ligde ikinciliğe kadar yükselen takımın başkanı Nejat Öztaş, teknik adam Basri Uzunca'yı kovdu. Kovmasının nedeni olarak da Edirnespor'un borçları ve şampiyonluk sonucu 2. Ligde oynamanın getireceği ekonomik yükü gösterdi. Edirnespor da 16. hafta ikinciliğe kadar çıktığı grupta sezonu 15. olarak kapattı. 2002-03 sezonunda ise tarihinde ilk kez Amatör Lig'e düştü.

Edirnespor 2003-2015 arasında Edirne Süper Amatör Liginde mücadele etmiştir. 2007-08 sezonunda Edirne Süper amatör şampiyonu olarak katıldığı 3. Lig'e terfi maçlarında Kocaeli Suadiyespor'a ekonomik nedenlerle elendi. İlk maçta paralarını alamayan futbolcuların kulübü terk etmesiyle maça altyapı futbolcularıyla çıkan Edirnespor, kalesinde 5 gol görerek elendi. 2014-15 sezonunda Edirne Süper Amatör Liginde şampiyon olup Bölgesel Amatör Lig'e yükselmiş ve 2019-20 sezonuna kadar burada mücadele etmiştir.

2022 yılı Eylül ayında yapılan olağanüstü gerçekleşen kongrede Nabi Kırmızı kulübün yeni başkanı oldu.

Takım kadrosu

Başarıları
3. Seviye Lig

3. Futbol Lig Şampiyonluğu (2): 1977-78, 1993-94

Lig mücadeleleri

 1. Lig: 20 Sezon
1966-1969, 1978-1990, 1994-1999

 2. Lig: 15 Sezon

1969-1978, 1990-1994, 1999-2001

 3. Lig: 4 Sezon

2001-2003, 2020-

 Bölgesel Amatör Lig: 5 Sezon
2015-2020

 Amatör Lig: 12 Sezon

2003-2015

Geçmiş Sezonlardaki Performansı

 Ana madde: Edirnespor sezonları listesi

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Edirnespor Başkanları

 Rahmi Akıncı
 Ali Ayağ
 Hamdi Sedefçi
 Mustafa Altunhan
 Nejat Öztaş
 Erdem Güyümgüler
 Savaş Üner

Kaynakça

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Edirne'de spor
1966'da kurulan futbol kulüpleri

Edirnespor


Sonny ist (über den Spitznamen "kleiner Junge") ein von dem englischen Wort für "Sohn" abgeleiteter englischer männlicher Vorname. Der Name tritt überwiegend in den USA auf.

Namensträger

Vorname

 Sonny Barger (1938–2022), US-amerikanisches Mitglied der Hells Angels
 Sonny Berman (1925–1947), US-amerikanischer Jazz-Trompeter
 Sonny Bono (1935–1998), US-amerikanischer Sänger, Schauspieler und Politiker
 Sonny Burgess (1931–2017), US-amerikanischer Rockabilly-Musiker
 Sonny Burke (1914–1980), US-amerikanischer Jazz-Musiker und Komponist
 Sonny Clark (1931–1963), US-amerikanischer Jazzpianist und -komponist
 Sonny Costanzo (1932–1993), US-amerikanischer Jazzposaunist und Bigband-Leader
 Sonny Criss (1927–1977), US-amerikanischer Jazz-Saxophonist
 Sonny Curtis (* 1937), US-amerikanischer Sänger, Gitarrist und Songwriter
 Sonny Dunham (1911–1990), US-amerikanischer Trompeter und Bigband-Leader
 Sonny Emory (* 1962), US-amerikanischer Schlagzeuger
 Sonny Fortune (1939–2018), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Sonny Gandee (1929–2013), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Sonny Greenwich (* 1936), kanadischer Jazz-Gitarrist
 Sonny Greer (1895–1982), US-amerikanischer Jazz-Schlagzeuger
 Sonny James (1928–2016), US-amerikanischer Country-Sänger
 Sonny Jurgensen (* 1934), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Sonny Kittel (* 1993), deutsch-polnischer Fußballspieler
 Sonny Landreth (* 1951), US-amerikanischer Bluesmusiker
 Sonny Lee (1904–1975), US-amerikanischer Jazzposaunist
 Sonny Lester (1924–2018), US-amerikanischer Musikproduzent
 Sonny Liston (1932–1970), US-amerikanischer Boxer
 Sonny John Moore, bekannt als Skrillex (* 1988), US-amerikanischer Musikproduzent
 Sonny Perdue (* 1946), US-amerikanischer Politiker
 Sonny Rollins (* 1930), US-amerikanischer Saxophonist und Komponist
 Sonny Sharrock (1940–1994), US-amerikanischer Jazz-Gitarrist
 Sonny Silooy (* 1963), niederländischer Fußballspieler
 Sonny Simmons (1933–2021), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Sonny Stitt (1924–1982), US-amerikanischer Jazz-Saxophonist
 Sonny Terry (1911–1986), US-amerikanischer Bluessänger und Mundharmonikaspieler

Familienname
 Adolf Sonny (1861–1922), russischer Klassischer Philologe

Künstlername und Spitzname
 Sonny and Cher, US-amerikanisches Pop-Duo
 Sonny Anderson (Anderson da Silva; * 1970), brasilianischer Fußballspieler und -trainer
 Sonny Chiba (Shin'ichi Chiba; 1939–2021), japanischer Schauspieler

 Philine Sonny, deutsche Musikerin

Sonstiges
 Sonny Is King, Album von Sonny Terry aus dem Jahr 1963
 Sonny Munroe, US-amerikanische Fernsehserie der Walt Disney Company

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Englischer Personenname

Sonny


USS Cordova (CVE-39) (originally AVG-39 then later ACV-39) was an escort carrier launched 27 December 1942 by Seattle-Tacoma Shipbuilding of Tacoma, Washington; sponsored by Mrs. A. E. Mitchell.  Reclassified CVE-39 on 15 July 1943, Cordova was transferred to the Royal Navy on 25 August 1943, as HMS Khedive (D62)  Khedive served as the command ship for the South of France invasion in August 1944. From April to August 1945 was with the East Indies Fleet as part of the 21st Aircraft Carrier Squadron.  Khedive was to take part in the invasion of Singapore in September 1945, codenamed Operation Tiderace. But with the Japanese surrender, she was merely deployed to the island for security.

She was returned to United States custody on 26 January 1946 and sold into merchant service 23 January 1947 as Rempang (later Daphne).  She was sold for scrap in Spain in 1975.

Design and description
These ships were all larger and had a greater aircraft capacity than all the preceding American built escort carriers. They were also all laid down as escort carriers and not converted merchant ships. All the ships had a complement of 646 men and an overall length of , a beam of  and a draught of . Propulsion was provided by a steam turbine, two boilers connected to one shaft giving , which could propel the ship at .

Aircraft facilities were a small combined bridge–flight control on the starboard side, two aircraft lifts  by , one aircraft catapult and nine arrestor wires. Aircraft could be housed in the  by  hangar below the flight deck. Armament comprised: two 4"/50, 5"/38 or 5"/51 Dual Purpose guns in single mounts, sixteen 40 mm Bofors anti-aircraft guns in twin mounts and twenty 20 mm Oerlikon anti-aircraft cannons in single mounts. They had a maximum aircraft capacity of twenty-four aircraft which could be a mixture of Hellcat, Vought F4U Corsair or Hawker Sea Hurricane fighter aircraft and or Grumman Avenger anti-submarine aircraft.

Notes

References

Ruler-class escort carriers
Ships built in Tacoma, Washington
1943 ships

HMS Khedive (D62)


El río Acis (del griego Ἄκις, Akis), también conocido como río Aci o Jaci era un río localizado en las cercanías de Acireale en la Sicilia oriental, donde se desarrolló un episodio de la mitología griega.

Los griegos le llamaban Akis (o Acium, posteriormente) y dio su nombre a toda la zona y a los municipios que aún ocupan el territorio adyacente (incluyendo Acireale). Ha sido identificado por algunos con el actual torrente Lavinaio, que pasa entre Acireale y Aci Catena con desembocadura en Capo Mulini. La mitología griega construyó sobre el río el mito del amor entre el pastor Acis y la nereida Galatea y que, tras la muerte del primero, se transformaron respectivamente en el río Acis y en la espuma del mar. Este amor fue transmitido por los poetas Teócrito, Virgilio y Ovidio.

El río es mencionado por el poeta latino Ovidio, que hacia el año 25 a. C. hizo un largo viaje por Sicilia, y en el IV Libro de los Fasti, menciona el rapto de Proserpina  en Pergusa y las andanzas desesperadas de su madre Ceres para buscarla:
"...La diosa dejó atrás a la ciudad de Leontini y el río Amenano y la orilla verde del Acis...".

El río Acis también es mencionado por el famoso Idrisi, geógrafo de la corte del rey normando Roger, en su larga lista de catalogación topográfica de Sicilia, que figura en el El Libro de Roger. En él, describe todos los puertos y lugares de desembarque de la costa siciliana dando también las distancias en millas:

"Desde Catania... a Ognina, tres millas; a la roca de los Cíclopes, tres millas; al río Acis, tres millas..."

Aunque no es posible determinar su ubicación exacta, por las diferentes erupciones volcánicas del volcán Etna, especialmente la de 1169 que llegó al mar al norte de Catania.

Véase también

 Acis

Referencias

Enlaces externos

 Acis en el Proyecto Perseus.

Acis
Acis

Río Acis


Carl Graf Scapinelli von Leguigno (* 17. April 1876 in Wien; † 11. November 1959 in München) war ein österreichisch-deutscher Autor und Dramaturg.

Leben

Scapinelli war österreichisch-ungarischer Offizier und zog 1900 als freier Schriftsteller nach München. Carl von Scapinelli gehörte zum Kreis Die Elf Scharfrichter und war Mitarbeiter des Simplicissimus und der Jugend (Zeitschrift). Im Ersten Weltkrieg war er Berichterstatter der Münchner Neuesten Nachrichten bei den k.u.k. Kaiserjägern an der österreichischen  Front, wo er schwer verwundet wurde.

Er wurde Chefdramaturg der Münchener LichtspielKunst GmbH (Bavaria Film). In seinen Romanen und Novellen variierte er die Themata Tirol, Wien und Österreich. Carl von Scapinelli liegt auf dem Friedhof Pasing, Haidelweg an der Mauer West 49 begraben. Im Münchener Stadtteil Pasing ist eine Straße nach ihm benannt.

Weblinks

Quellen

Autor
Dramaturg
Zeitungsjournalist
Schriftsteller (München)
Literatur (Deutsch)
Militärperson (Österreich-Ungarn)
Geboren 1876
Gestorben 1959
Mann

Carl von Scapinelli


Georges-Eugène-Emile Choquet (* 3. November 1878 in Paris; † 20. April 1946) war ein französischer Geistlicher und römisch-katholischer Bischof von Tarbes und Lourdes.

Leben
Georges-Eugène-Emile Choquet wurde am 4. Juli 1903 zum Priester geweiht.

Papst Pius XI. ernannte ihn am 29. Mai 1935 zum Bischof von Langres. Der Erzbischof von Paris, Jean Verdier, spendete ihm am 25. Juli desselben Jahres die Bischofsweihe. Mitkonsekratoren waren sein Amtsvorgänger Louis-Joseph Fillon, Erzbischof von Bourges, und der Bischof von Dijon, Pierre Petit de Julleville.

Am 11. Februar 1938 wurde er zum Bischof von Tarbes und Lourdes ernannt. Er starb während seiner Amtszeit 1946.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Bischof von Tarbes und Lourdes
Franzose
Geboren 1878
Gestorben 1946
Mann
Bischof von Langres

Georges-Eugène-Emile Choquet


George Macartney peut faire référence à :
 , officier de la British Army (mort en 1730)
George Macartney,  comte Macartney (1737–1806), premier ambassadeur britannique en Chine
  (1793–1869), député pour Antrim
  (1867–1945), consul général britannique à Kashgar
 , membre de l'Assemblée de Victoria

George Macartney


Lieutenant Alfred Douglas Douglas-Hamilton, 13th Duke of Hamilton and 10th Duke of Brandon TD, DL (6 March 1862 – 16 March 1940) was a Scottish nobleman and sailor.

Early life
Hamilton was born at Shanklin, Isle of Wight, in 1862, the son of Captain Charles Douglas-Hamilton (1808–1873). His grandfather, Augustus Hamilton, was a son of Charles Powell Hamilton, himself a grandson of James Hamilton, 4th Duke of Hamilton. As a young man, Hamilton was commissioned into the Royal Navy, and held the rank of lieutenant. He gained the reputation for being able to dive under the keels of the battleships on which he served, without any equipment, reappearing on the opposite side of the ship to the amazement of his crewmates. In 1888, his fourth cousin, William Douglas-Hamilton, 12th Duke of Hamilton, persuaded him to leave the navy. By then, he was the heir presumptive of the Duke, who had no son.

Inheritance
There was a serious possibility that Alfred Hamilton would provide a good match for the twelfth duke's daughter, Lady Mary, but such hopes were dashed in 1890, when Hamilton was partially paralysed by a rare tropical disease he had caught while overseas on his last tour of duty. Hamilton recovered and succeeded to the dukedom in 1895.

While the new duke inherited all entailed property and assets from his cousin, as well as a £1 million debt secured on them, most of the unentailed Hamilton estates went to Lady Mary, who in 1906 married James Graham, 6th Duke of Montrose. The properties that left the Hamilton family at this time included Brodick Castle on Arran, which had been owned by the Hamiltons for 500 years.

One property that did not leave the family was Hamilton Palace, the main family seat. The new Duke was also hereditary keeper of the Palace of Holyroodhouse. However, the Duke offered Hamilton Palace to the Royal Navy during the First World War for use as a hospital. Following the end of the war it was considered necessary to demolish it due to subsidence, blamed on the family's own coal mines. Hamilton lived instead at Dungavel House, which had previously been a Hamilton shooting lodge on moorland close to Strathaven.

Hamilton was honorary lieutenant-colonel of the 4th Battalion, Highland Light Infantry.

He was also honorary colonel of the 6th Battalion, the Cameronians (Scottish Rifles).

Hamilton died shortly after his 78th birthday, on 16 March 1940 at the family's property in Dorset, Ferne House.

Marriage and issue
On 4 December 1901, at the parish church of Newton Tony, Wiltshire, Hamilton married Nina Mary Benita Poore, a daughter of Major Robert Poore. She was the founder of the Animal Defence and Anti-Vivisection Society.  They had four sons and three daughters:
 Douglas Douglas-Hamilton, 14th Duke of Hamilton
 Lady Jean Douglas-Hamilton
 George Douglas-Hamilton, 10th Earl of Selkirk
 Lady Margaret Douglas-Hamilton (the mother of Anneli Drummond-Hay)
 Lord Malcolm Douglas-Hamilton
 Lord David Douglas-Hamilton
 Lady Mairi Nina Douglas-Hamilton

Hamilton's sons made RAF history by all being of the rank of Squadron Leader or above at the outbreak of World War II.

References

Works cited

 Hamilton Palace: the Hamilton family at www.rcahms.gov.uk
 Burke's Peerage and Baronetage

External links

1862 births
1940 deaths
Deputy Lieutenants of Lanarkshire
113
110
10
Alfred Douglas-Hamilton, 13th Duke of Hamilton
People from Shanklin