The Expendables 2 (titulada Los indestructibles 2 en Hispanoamérica y Los mercenarios 2 en España) es una película de acción dirigida por Simon West y escrita por Richard Wenk y Sylvester Stallone. Es la secuela de la cinta The Expendables, y está protagonizada por Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Chuck Norris, Jean-Claude Van Damme, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Terry Crews, Randy Couture, y Liam Hemsworth.

El filme más exitoso de la saga de The Expendables, recaudó alrededor de $315 millones de dólares en taquillas alrededor del mundo y recibió críticas positivas, obteniendo un 65% de "frescura" en el sitio web global Rotten Tomatoes.

Argumento
Un grupo de guerrilleros se dirige hacia una bodega en donde se encuentra un hombre encapuchado. En cuanto llega, el líder este intenta obligar al hombre a hablar pero no responde. Al mismo tiempo, el grupo paramilitar conocido como los Expendables hacen su aparición a bordo de camiones de asalto, creando destrucción a su paso con el fin de llegar hasta la base donde se encuentran unos rehenes. Al llegar, Barney Ross (Sylvester Stallone) rescata al encapuchado descubriendo que se trataba de Trench Mauser (Arnold Schwarzenegger), concluyendo que ambos se encontraban rescatando al mismo objetivo.

En ese momento, ambos hombres se separan hacia caminos distintos, con el grupo de Barney cumpliendo con la primera parte de la misión. Camino hacia el escape, el grupo se divide; una parte hacia una incursión por la selva mientras que la otra se va río arriba. Mientras el primer grupo se interna en la selva, son emboscados, pero inmediatamente son rescatados por la más reciente adquisición del grupo, Billy "The Kid" (Liam Hemsworth), un joven y astuto francotirador. Acto seguido el grupo se dirige hacia el avión para rescatar a la otra parte.

El otro grupo, a bordo de motos acuáticas, huye en medio de disparos de los guerrilleros. Poco después hace su aparición el hidroavión CL-215 pilotado por Barney y Lee Chrismas (Jason Statham), los mismos que rescatan a la otra parte del equipo y, al mismo tiempo, bombardean una barricada que intenta detener al equipo para finalmente escapar y finalizar la misión. Durante el viaje, Yin Yang (Jet Li) se prepara para lanzarse junto con el rescatado, dejando en duda si regresará o no con el equipo.

Mientras el grupo se encuentra celebrando, Billy llama a Barney para una conversación a solas, donde Billy expresa sus deseos de retirarse luego de confesar sus deseos de unirse a su novia que se encontraba en París esperándolo. Barney accede y se retira del lugar hacia su base. Ya en la base dentro de su avión, Barney se sienta a meditar cuando hace su aparición el Sr. Iglesia (Bruce Willis), quien le encomienda una nueva misión a cambio de una deuda que tenían pendiente. La misión consiste en recuperar un paquete que se encontraba a bordo de un avión que se habría estrellado cerca de Albania. El Sr. Iglesia le advierte a Barney que esta vez iría acompañado por Maggie (Yu Nan), la cual era la única que podría abrir el compartimiento en donde se encontraba el paquete a rescatar. A regañadientes Barney acepta, dejando en claro que esta sería la última misión que iba a aceptar del Sr. Iglesia.

El grupo se estrella al tratar de aterrizar en el campo, caminan por el bosque para buscar el avión accidentado. Después de casi perder el paquete, Maggie logra rescatarlo descifrando el código de la caja donde se encontraba, procediendo a la retirada. Al tratar de regresar, son emboscados por un grupo de mercenarios albanos liderados por Vilain (Jean-Claude Van Damme), mismo que les presenta a Billy quien momentos antes había sido capturado por los villanos en una emboscada en el bosque. Vilain somete al equipo amenazando con asesinar a Billy, y el grupo acata las instrucciones del villano. Lee le entrega la caja a Hector (Scott Adkins), posteriormente Vilain asesina a Billy con una patada en el pecho enterrando un cuchillo militar, al considerar que no lo trata con respeto, y escapan en un helicóptero Mi-8 con el botín, mientras Barney y el resto del equipo lamentan la muerte de su camarada. Barney interroga a Maggie sobre el paquete que acaban de rescatar, y ella les revela que el paquete en realidad era un artefacto de memoria digital almacenada como un disco duro, que contenía las coordenadas exactas que dirigían hacia una mina que contenía oculta detrás de una pared varias toneladas de plutonio, el mismo material que pretendían rescatar para así evitar cayeran en manos de terroristas, que se pensaba querían crear con ese material fisionable, varias bombas para planear ataques terroristas. Mientras rendían honores al caído enterrado junto a un lago, acuerdan perseguir, capturar y asesinar a los bandidos.

El equipo logra recuperar su hidroavión y mientras se dirigen en búsqueda de los villanos, Maggie explica quiénes son los mercenarios, también conocidos como Sangs. Momentos más tarde, llegan a un viejo pueblo abandonado conduciendo un viejo camión militar recuperado, tratándose de una especie de base militar de entrenamiento para combatir en una invasión a Estados Unidos durante la Guerra Fría y pasan la noche en el interior de una pizzería. A la mañana siguiente, son emboscados por los Sangs viéndose superados en número y armamento, el cual incluye un tanque T-72. Cuando la batalla se veía perdida los Sangs son abatidos en su totalidad por alguien ajeno al equipo. Mientras se preguntan qué había pasado, hace su aparición Booker (Chuck Norris), un soldado veterano altamente capacitado y objeto de leyendas urbanas. Se deja entrever que Barney y Booker ya se conocían de misiones anteriores, Booker, también llamado El lobo solitario, se despide del grupo y les informa que más adelante había una aldea en donde sus habitantes estaban en contra de los Sangs y que podrían ofrecerles ayuda para concluir su misión.

Al llegar al pueblo, se topan con gente dispuesta a morir pensando que estaban siendo invadidos otra vez por los Sangs, Barney presenta a su equipo y dejan en claro que ellos no son los villanos. Allí, acuerdan ayudar a los desamparados y atraen a los Sangs a una emboscada en donde el grupo acaba con todos ellos. Posteriormente a bordo del hidroavión, se dirigen hacia la mina en donde estrellan el mismo para abrirse camino hacia los esclavos. Cuando casi están a punto de salvar a las víctimas todos quedan sepultados dentro, después de que Hector informara a Vilain que ya había sido extraído todo el plutonio.

Cuando todo se veía perdido, Trench llega al rescate a bordo de una tuneladora, las víctimas son rescatadas y los Expendables se ven aliviados. Trench advierte a Barney que la batalla apenas ha comenzado y en eso aparece el Sr. Iglesia para unirse al equipo, acto seguido todos se dirigen hacia el aeropuerto para emboscar a Vilain y su grupo.

Ya en el aeropuerto, Vilain y los Sangs son emboscados a su llegada por los Expendables, junto con Trench y el Sr. Iglesia. Dentro del aeropuerto se da una batalla campal en donde, a pesar de que los buenos se ven superados en número por los malos, estos se las arreglan para abatirlos uno a uno, luciendo todos su fuerza y habilidad en combate; en eso, se les une Booker a la batalla y el equipo se completa. Mientras los Expendables se las arreglan para acabar con los Sangs, Lee enfrenta a Hector y lo asesina cuando después que le dé una patada hace que Hector se estrelle contras el rotor trasero de un helicóptero en funcionamiento. Mientras tanto, Barney se encarna en la búsqueda de su enemigo Vilain, lo cual le lleva hasta una bodega en donde ambos se enfrentan y, a pesar de la habilidades de pelea de Vilain, Barney hace uso de su fuerza ly así termina vengando la muerte de Billy.

Al finalizar todo, Barney se presenta ante sus aliados Trench y el Sr. Iglesia llevando la muestra de su victoria, la cabeza cercenada de Vilain. Barney se despide de Maggie y el Sr. Iglesia permite que Barney se apodere de un "nuevo" avión Antonov An-2 biplano, aparcado al costado de la pista de aterrizaje del aeropuerto, para así poder regresar a casa y participar en una nueva misión en el futuro.

Reparto

Filmación
El rodaje de la película comenzó el 3 de octubre de 2011. The Expendables 2 se filma en Bulgaria, Rusia, Francia, y China.

Adelanto
El 13 de diciembre de 2011, se dio a conocer el primer tráiler de la cinta, y en mayo de 2012, se dio a conocer un segundo y más extenso.

Secuela
En marzo de 2012 Randy Couture dijo que la tercera entrega de The Expendables podría iniciar la producción a finales de 2012, después del lanzamiento de The Expendables 2. En abril de 2012, Steven Seagal dijo que le ofrecieron un papel en la tercera película. En agosto de 2012, el productor Avi Lerner confirmó que Nicolas Cage aparecería en la secuela. Lerner también dijo que los productores procurarían que Rourke retomara su papel, e incluir a Clint Eastwood, Harrison Ford y Wesley Snipes en la cinta. En agosto de 2012, Van Damme declaró que Stallone lo podría incluir en The Expendables 3 como Claude Vilain, hermano del villano Jean Vilain. El 31 de octubre de 2012, se confirmó que Nu Image y Millennium Films estaban en el proceso de legitimación de derechos y distribución internacional para The Expendables 3. El 19 de diciembre de 2012, se informó de que Jackie Chan había aceptado unirse a la secuela con la condición de tener más que un papel secundario. Si bien en un principio se había manifestado que Chuck Norris había declinado la posibilidad de participar en una secuela, finalmente el actor mismo había anunciado oficialmente su retiro de la actuación, debido a que se enfocaría en asumir el cuidado de su esposa que había enfermado gravemente, como consecuencia de un presunto caso de mala praxis. En marzo de 2013, Stallone confirmó que estaba escribiendo un guion para la secuela, y que tenía la intención de que la película fuera más humorística con momentos de drama. Stallone también dijo que Seagal no estaría en la película y que quería incluir actores jóvenes. En abril de 2013, Stallone anunció que Patrick Hughes dirigiría la secuela. En mayo de 2013 se anunció que Chan, Snipes, Cage, Mel Gibson y Milla Jovovich se encontraban en avanzadas negociaciones para unirse a la película, más solo se contó con la participación de Gibson y Snipes. El rodaje comenzó el agosto de 2013. The Expendables 3 se estrenó el 15 de agosto de 2014.

Referencias

Enlaces externos

 The Expendables 2 – Teaser Trailer
 Todos las noticias, fotos y tráileres de la película The Expendables 2

Películas de acción
Películas rodadas en Bulgaria
Secuelas de películas
Películas ambientadas en Albania
Películas ambientadas en Nepal
Películas de Sylvester Stallone

The Expendables 2


Jelena () prva je srbijanska telenovela. Za bivšu televiziju BK radila ju je produkcija Power House Entertainment od 2004. do 2005. godine.

U Hrvatskoj serija je emitirana na Novoj TV od 25. srpnja 2005. Također je emitirana i u Bosni i Hercegovini i još petnaestak država.

Radnja

Priča o Jeleni postavljena je u glavni grad Srbije, Beograd i slijedi život obične žene koja nije sretna u ljubavi. Udala se za Ratka i ima dvoje djece s njim - Sašu i Lidiju. Unatoč godinama koje su prolazile, Jelena nikad nije uspjela zaboraviti Vuka, ljubav njezina života iz mladosti. Odvojila se od Vuka pod tragičnim i tajanstvenim okolnostima. Naime, oni su odlučili pobjeći nakon proslave njezinog 18. rođendana. Ipak, netko je doznao za njihov plan, te ih sabotirao. Jelena je drogirana spavaćim sredstvima i zaključana u sobu. Tada netko puca u njezina oca Vladimira, visokog u patriji. Vuk čuje pucanj i pritrčava Vladimiru. Ljudi koji dolaze na mjesto ubojstva misle da je Vuk kriv. On bježi iz tadašnje Jugoslavije.

Nakon 30 godina u svojoj želji da sprovede pravdu, Vuk se vraća u Beograd i dovede kćer Helen s njim. Osniva tvrtku "Sigma". Njegov pokušaj razjašnjavanja onoga što se dogodilo i dokazivanja istine sabotira Jelenin muž koji sve više i više neprestano propada u poslovanju. Iako voli Jelenu, ima aferu sa Sofijom, vlasnicom agencije za modeliranje. Nitko ne očekuje da će slučajni susret između Saše i Helen postati koban kad odluče zajednički započeti život.

Zanimljivosti
 Jelena je za vrijeme emitiranja imala konkurenciju. U razmaku od pola sata su počinjale Jelena na BK TV i prva hrvatska telenovela Villa Maria na TV Pink. Tisak je vrlo pažljivo pratio taj "dvoboj".
 Srna Lango i Irfan Mensur su u telenoveli glumili ljubavnicu i oženjenog muškarca. U realnom životu su supružnici.
 Ćerka Aljoše Vučkovića (koji glumi Vuka), Leana Vučković, se pojavljuje u 20 epizoda kao Olga.
 U jednoj epizodi Vuk Despotović gostuje u emisiji "Suočavanje" kod Bojane Lekić na BK TV, a u jednoj drugoj se ekipa emisije "Budilnik" pojavljuje na slavlju Vuka Despotovića. Obje emisije su u to vrijeme zaista emitirane na BK TV.
 U jednoj epizodi gostuje voditelj Dejan Pantelić.
 Specijalna Novogodišnja epizoda emitirana je 31. prosinca 2004.
 Jelena je imala izuzetno visok proračun (oko 4 milijuna eura), i snimana je na ekskluzivnim lokacijama u Beogradu.
 Kako bi se što bolje promovirala, prva epizoda je 18. listopada 2004. emitirana na Trgu republike, putem video-bima.
 Jelena je još 2004. godine, tijekom snimanja prodana u 12 država.
 Na prostoru bivše Jugoslavije je bila jako uspješna (čak uspješnija nego u samoj Srbiji) i doživjela je brojne reprize.
 Za novinare je bila specijalna projekcija prve epizode u Tuckwood Cineplexu.
 Tijekom emitiranja grad je bio obljepljen reklamnim plakatima s natpisima: "Šta Ratko smera?", "Šta razdvaja Sašu i Helen?", "Koga sanja Jelena?"...
 Gostovanje venecuelanske zvijezde, hrvatskog podrijetla, Gabriele Španić je bilo u planu. Iz nepoznatih razloga do te suradnje nije došlo, i ako je glumica u intervjuima i emisijama potvrđivala da će imati gostujuću ulogu u Jeleni. Za novine "Blic" je najavljivala gostovanje u 12 epizoda, koje su se trebale snimati u Miamiju.
 Na godišnjem summitu televizijske igrane forme u Budimpešti Jelena je nagrađena za najbolji scenarij, još ispred američke sapunice "Odvažni i lijepi" (The Bold and the Beautiful).

Glumačka postava

Izvori

Vanjske poveznice

Srbijanske serije

Jelena (televizijska serija)


(11021) Fodera, denumire internațională (11021) Foderà, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11021 Foderà este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 19,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

11021 Foderà


Eydhafushi es una de las islas habitadas del Atolón Baa pertenecientes a las Islas Maldivas en el Océano Índico. Eydhafushi constituye además la capital del atolón de Baa.

Eydhafushi cuenta (para marzo de 2007) con 1.339 hombres y 1.472 mujeres. Posee una superficie de 22,2 hectáreas con 750 metros de largo por 400 metros de ancho.

Referencias

Véase también
 Geografía de Asia
 Mar de Laquedivas

Archipiélagos e islas de Maldivas

Eydhafushi


An Aristida polyclados in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Domin. An Aristida polyclados in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida polyclados


In architecture and building engineering, a floor plan is a technical drawing to scale, showing a view from above, of the relationships between rooms,  spaces, traffic patterns, and other physical features at one level of a structure.

Dimensions are usually drawn between the walls to specify room sizes and wall lengths. Floor plans may also include details of fixtures like sinks, water heaters, furnaces, etc. Floor plans may include notes for construction to specify finishes, construction methods, or symbols for electrical items.

It is also called a plan which is a measured plane typically projected at the floor height of , as opposed to an elevation which is a measured plane projected from the side of a building, along its height, or a section or cross section where a building is cut along an axis to reveal the interior structure.

Overview
Similar to a map, the orientation of the view is downward from above, but unlike a conventional map, a plan is drawn at a particular vertical position (commonly at about four feet above the floor). Objects below this level are seen, objects at this level are shown 'cut' in plan-section, and objects above this vertical position within the structure are omitted or shown dashed. Plan view or planform is defined as a vertical orthographic projection of an object on a horizontal plane, like a map.

The term may be used in general to describe any drawing showing the physical layout of objects. For example, it may denote the arrangement of the displayed objects at an exhibition, or the arrangement of exhibitor booths at a convention. Drawings are now reproduced using plotters and large format xerographic copiers.

A reflected ceiling plan (RCP) shows a view of the room as if looking from above, through the ceiling, at a mirror installed one foot below the ceiling level, which shows the reflected image of the ceiling above. This convention maintains the same orientation of the floor and ceilings plans – looking down from above. RCPs are used by designers and architects to demonstrate lighting, visible mechanical features, and ceiling forms as part of the documents provided for construction.

The art of constructing ground plans (ichnography; Gr. τὸ ἴχνος, íchnos, "track, trace" and γράφειν, gráphein, "to write"; pronounced ik-nog-rəfi) was first described by Vitruvius (i.2) and included the geometrical projection or horizontal section representing the plan of any building, taken at such a level as to show the outer walls, with the doorways, windows, fireplaces, etc., and the correct thickness of the walls; the position of piers, columns or pilasters, courtyards and other features which constitute the design, as to scale.

Floor plan topics

Building blocks

A floor plan is not a top view or birds eye view.  It is a measured drawing to scale of the layout of a floor in a building.  A top view or bird's eye view does not show an orthogonally projected plane cut at the typical four foot height above the floor level.  A floor plan could show:
 interior walls and hallways
 restroom
 windows and doors
 appliances such as stoves, refrigerators, water heater etc.
 interior features such as fireplaces, saunas and whirlpools
 the use of all rooms

Plan view
A plan view is an orthographic projection of a three-dimensional object from the position of a horizontal plane through the object. In other words, a plan is a section viewed from the top. In such views, the portion of the object above the plane (section) is omitted to reveal what lies beyond. In the case of a floor plan, the roof and upper portion of the walls may typically be omitted. Whenever an interior design project is being approached, a floor plan is the typical starting point for any further design considerations and decisions.

Roof plans are orthographic projections, but they are not sections as their viewing plane is outside of the object.

A plan is a common method of depicting the internal arrangement of a three-dimensional object in two dimensions. It is often used in technical drawing and is traditionally crosshatched. The style of crosshatching indicates the type of material the section passes through.

3D floor plans
A 3D floor plan can be defined as a virtual model of a building floor plan. It is often used to better convey architectural plans to individuals not familiar with floor plans. Despite the purpose of floor plans originally being to depict 3D layouts in a 2D manner, technological expansion has made rendering 3D models much more cost effective. 3D plans show a better depth of image and are often complemented by 3D furniture in the room. This allows a greater appreciation of scale than with traditional 2D floor plans.

See also
 3D printing
 3D scanner
 Architect's scale
 Architectural drawing
 List of floor plan software
 House
 House plan
 Indoor positioning system (IPS)
 Room number
 magicplan

References

External links

 Renaissance Visual Thinking: Architectural Representation as Medium to Contemplate 'True Form', Federica Goffi-Hamilton

Technical drawing
Architectural terminology

Floor plan


The buddy check is a procedure carried out by scuba divers using the buddy system where each diver checks that the other's diving equipment is configured and functioning correctly just before the start of the dive. A study of pre-dive equipment checks done by individual divers showed that divers often fail to recognize common equipment faults. By checking each other's equipment as well as their own, it is thought to be more likely that these faults will be identified prior to the start of the dive.

The wide variety of types of buoyancy compensator, diving suits and types of scuba equipment means that it is important for each buddy to understand the other's equipment configuration in case one has to help or rescue the other. The buddy check is a last minute opportunity to become familiar with the dive buddy's equipment.

Similar systems are used by technical team divers and professional divers with the similar goal of ensuring that the divers are ready to safely enter the water. Professional divers may be required by organizational policy to use an itemised checklist.

Purpose
The basic buddy check is a pre-dive equipment check intended to reduce the risk of the diver entering the water with life-support equipment which has not been checked to be functioning correctly. The extended buddy checks include dive planning information sharing to improve the ability of the divers to co-operate usefully both during the planned dive and in case of a contingency, and may include a review of the current conditions and a basic risk assessment. Checklists have been shown to be highly effective at reducing operator error in several fields where the correct completion of a series of tasks is of critical importance.

Effectiveness
Although generally not a written checklist, a simple buddy check can be effective in avoiding major problems due to failure to prepare critical equipment correctly. Effectiveness can vary depending on the completeness of the checks, and the attention given, and can be reduced by distractions, interruptions, and time pressure.

Procedures
There are several formats of buddy check, but almost all cover these four aspects:
Checks on breathing apparatus function and breathing gas supply.
Checks on buoyancy and weighting equipment.
Checks on harness security and connectors, and quick release functions.
Checks on hose routing, attachment and presence of auxiliary equipment: Mask, dive computer, knife etc.
Buddy checks may be extended to include aspects of dive planning, to ensure that the divers are agreed on the intended activity and contingency plans. When larger groups and more complex dive plans are involved this would be considered part of the dive briefing.
Risk assessment update
Emergency plans
Contingency plans
Dive plan, including planned activities, route, decompression if applicable, and who will lead.
To be effective, all safety critical items must be checked, and shown to be functional within specification, and preferably all items that could cause a premature termination of the dive if not set up correctly should be verified to be correct. This requires some attention by the diver to ensure that all the checks are done, particularly if the sequence is interrupted to make corrections.

Breathing apparatus checks
Adequate supply of breathing gases. (cylinder volume and pressure checks)
Suitable type and quality of breathing gas. (correctly and unambiguously identified if applicable)
Cylinders mounted securely and accessibly.
Valves opened or closed as planned, accessible if applicable.
Demand valves functioning correctly. (work of breathing low, no leaks or free-flows)
Hose routing correct, no kinks or hoses trapped under other equipment, pressure gauges accessible.
Demand valves secured correctly where applicable.

For rebreathers the list is longer and may include:
Oxygen monitoring functioning if applicable.
Prebreathing has been done to ensure scrubber function.

Buoyancy and weighting equipment checks
Low pressure inflation hose secure and free of leaks.
Operation of inflation and deflation valves to ensure that BCD can be filled and vented.
Oral inflation valve function.
Dump valves function and accessible.
Weight belts or weight pockets in place and have the correct weight to compensate for the diving suit and other equipment.
Trim weights secured if applicable.
Dry suit inflation hose connected if applicable, inflation valve functions without sticking.

Harness security and release function checks
Scuba/BCD harness adjusted and secured, buckles accessible for quick release as applicable. Straps adjusted and lying flat.
Weight belt secured, buckle accessible. Belt free to drop clear if ditched in an emergency. Integrated weight system pockets secure, accessible and free to ditch in an emergency.
Other equipment attached to the diver secure, accessible and can be removed if necessary.

Presence and condition of required equipment
Diving suit fasteners done up correctly, Dry suit zipper closed, neck and wrist seals lying smooth and good fit.
Mask (and snorkel if applicable)
Fins
Depth gauge and timer or dive computer. Computer set to correct gas if applicable.
Diver's knife or cutting implement secure and accessible.
Compass, slate, cameras etc. secure.

Mnemonics
There are several mnemonics for the buddy check taught by the various training agencies. All have the intended function of ensuring that the pre-dive checks are done effectively. The equipment and procedures used by recreational divers tends to be much the same between agencies, but the mnemonics vary considerably, even in the number of groups listed, and the scope of the checks. No data on the relative effectiveness of these mnemonics has been published, and well designed written checklists have been shown experimentally to be consistently more reliable.

BWRAF
The Professional Association of Diving Instructors (PADI) use the formula BWRAF to represent the following checks:

 B - BCD  Function of the BCD is tested by operating inflation and deflation valves to ensure that the BCD can be filled and can release air.  Both oral and low pressure inflator valves are checked to ensure that the valves operate freely, do not stick, and the low pressure inflation hose is connected correctly.  All dump valves are operated to verify that they open correctly and close automatically. Shoulder straps, cummerbund, waist belt, crotch strap and other harness components have no slack or twists, and are lying flat.

 W - Weights  If a weight belt is worn, the belt is checked for security and position, and that the buckle is positioned so that it can be released by the diver's right hand.  Weights on the belt should be secured to prevent sliding along the belt not and must be sufficient for the buoyancy of diver and equipment at the end of the dive, but not excessive at the start of the dive.  If a weight harness is worn, or the BCD uses an integrated-weights system, the system is checked for correct assembly and function of clip release.  A secondary check is to ensure that the buddy is familiar with the weight system of the diver being checked, and is able to operate it to ditch weights in an emergency.

 R - Releases  The buddy will locate and check that all of the diver's harness fasteners are properly secured and they know how to release them in an emergency. This includes the velcro waist band, shoulder clips, and where present, the chest and waist clip. It is recommended to touch and name each clip as it is checked, as this makes it less likely to miss one. The tank strap and clip can be checked by testing whether lifting the cylinder causes the strap to move.

 A - Air  The cylinder valve is checked to ensure that it is fully open. The practice of closing by a quarter-turn is recommended by some instructors as it leaves the valve easy to turn, which allows a quick check to ensure it is not closed. A fully open valve may be damaged if the cylinder is empty and someone tries to open it, thinking it is tightly closed, as may happen if the cylinder is empty. However, this practice has been widely discouraged, after several fatalities were attributed to divers mistakenly closing the valve and then opening a quarter turn. (This means that adequate airflow may be delivered at the surface, but restricted at depth due to increased air density.) After opening the valve, the demand valves are tested for function by drawing full breaths while monitoring the pressure gauge to ensure that the valve allows adequate gas flow. Both should breathe comfortably, and not 'free-flow' when purged. Taste and smell of the air is assessed. Contaminated air is extremely dangerous under pressure, but can often be recognized through an unpleasant, often oily, taste or smell. The secondary regulator (the 'octopus') is confirmed to be attached in the triangle between the chin and the base of the ribs, and can be released easily, to ensure easy access for the buddy in the event of an emergency.

 F - Final Check  The final check ensures that hoses lead correctly and are clipped to the diver neatly, that the diver has fins, a mask, and any other accessories (cameras, reels, knife, compass, torch etc.) needed for the dive, and that these are secured to the diver, or are placed ready to be handed down once the diver is in the water.

PADI teach the mnemonic Begin With Review And Friend, but many divers have their own.

BAR
BAR is another acronym for the parts of a buddy check, used by the British Sub-Aqua Club (BSAC):

 B - Buoyancy  Test and demonstrate how each buoyancy device, such as a buoyancy compensator or dry suit is inflated or vented. It is important to test common failure modes, for example, that the device remains inflated when required and that the inflation stops when required. Rebreather divers may test the breathing loop to ensure that it does not leak under a positive internal pressure and negative internal pressure.

 A - Air  Test that each air source has its cylinder valve open, has sufficient gas, is functioning and has no taste. If the indicating needle of the contents gauge moves when the diver inhales that may indicate the cylinder valve is only partially open and may not provide enough gas at the higher ambient pressures  at depth. An oily taste to the gas may indicate a contaminated gas fill. Some rebreather divers breathe from the loop for 2 or 3 minutes before entering the water, to check that the soda lime of the carbon dioxide scrubber is active, but this has been shown to be unreliable.

 R - Releases  Check how to operate the releases that can be used in an emergency to separate the diver from the weighting system, buoyancy compensator and scuba set.

SEABAG
The National Association of Underwater Instructors uses the acronym SEABAG to address all pre-dive preparations: The first part relates to dive and contingency planning, and the second part to the equipment checks

 S - Site  The site survey checks if the chosen site is acceptably diveable under the prevailing weather and tidal conditions, and whether currents or other local transient hazards are present.

 E - Emergencies  The established emergency procedures and equipment are reviewed to ensure that they are appropriate for the prevailing conditions. This may include availability of emergency oxygen available and the route to the closest recompression chamber.

 A - Activities  What is the purpose of the dive? Are there any special risks or concerns that must be addressed?

 B - Buoyancy  Buoyancy checks include negative and positive buoyancy control devices (this includes environmental suits and equipment), and knowing where the buddy's weight and harness releases are in case they must be ditched.

 A - Air  Both buddies check each other's first and second stages, confirm the locations of their octopuses, and proof check by breathing from each other's equipment. Surface Air Consumption (SAC) rates and available breathing gas are confirmed.

 G - Gear  Other gear is checked.

DIR equipment checks
The equipment check is the DIR diving equivalent of a buddy check procedure. Before the dive, all members of the diving team in turn examine and announce to other team members the presence, configuration, functionality, place and form attachment of each item of their standardized diving equipment.

The complete dive plan review uses the mnemonic SADDDD:
Sequence: Who leads, who follows, and the responsibilities of each member of the team.
Air: Turn pressure, decompression ('deco'), bailout deco.
Distance: Planned penetration of a cave/ wreck, how far from boat/ shore, etc.
Depth: Planned maximum and average depths of the dive.
Direction
Dive

In 2006, SADDDD was replaced within the Global Underwater Explorers organisation with GUE EDGE which stands for:
G : Goal, dive objectives
U : Unified team, team strategies
E : Equipment match
E : Exposure, planned depth and time profile
D : Decompression strategies (planned profile and contingency plans)
G : Gas strategies (planned turn points, critical pressures)
E : Environmental issues

See also

References

Underwater diving procedures

Buddy check


Louis de Ponthieu est un boxeur et manager français né Théophile Régnier le  et mort le  à Paris.

Biographie
Fils d'un professeur de jiu-jitsu, Louis de Ponthieu commence l'étude de la lutte japonaise à l'âge de . Lorsque son père est engagé dans la salle du professeur Desbonnet, rue de Ponthieu, où la boxe est également pratiquée, il prend ses premières leçons de boxe anglaise. Il adopte le nom de Ponthieu pour se distinguer de son père et de sa connexion avec le jiu-jitsu. Malgré une forte myopie, il est un boxeur précoce et livre une vingtaine de combats entre 1908 et 1910, puis tente sa chance à Londres. Remarqué par l'Américain Frank Erne, de Ponthieu est emmené aux États-Unis où il progresse rapidement. Il est le premier boxeur français à boxer au Madison Square Garden.

De retour à Paris, Louis de Ponthieu devient champion de France puis champion d'Europe European Boxing Union des poids plumes après une victoire contre Tancy Lee le . Un mois plus tard, Louis de Ponthieu est amputé du bras gauche sous l'articulation du coude à la suite d'une fêlure du radius qui s'est infectée. Il est contraint de se retirer des rings.

De Ponthieu s'installe à Rabat au Maroc où il occupe un café. Il devient manager et entraîneur (il donne la leçon avec son seul bras droit). En 1921, il découvre André Routis alors que ce dernier effectue son service militaire et rentre en France avec lui. Il s'occupe notamment des carrières d'Émile Pladner et Gustave Humery. Il dirige une salle d'entraînement avec André Routis, rue de Vaugirard à Paris jusqu'à sa mort d'une crise cardiaque le .

Notes et références

Liens externes

Boxeur français
Naissance en août 1892
Naissance dans le 4e arrondissement de Paris
Décès en mars 1953
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 60 ans
Mort d'une crise cardiaque

Louis de Ponthieu


História de Ghanem, o Escravo do Amor é um conto cheio de surpresas e reviravoltas de As Mil e Uma Noites. Inclui duas sub-histórias logo no começo, dos negros eunucos sudaneses.

História principal
Um rico comerciante chamado Ayub tinha um filho chamado Ghanem (ou Ganem), que acabou ficando conhecido como El-Molim El-Massloub, O Escravo do Amor, e uma filha chamada Fetnah. Quando ele morreu, deixou uma carga de mercadorias valiosas que pretendia vender em Bagdá. Ghanem decidiu realizar o plano paterno e seguiu até lá.

Uma noite em Bagdá, voltando de um funeral fora da cidade, encontrando seus portões já fechados, precisou se abrigar num mausoléu. Lá flagrou, escondido no alto de uma palmeira, três negros eunucos sudaneses enterrando uma caixa misteriosa. Quando os negros se afastaram, desenterrou e abriu a caixa, e lá deparou com uma jovem entorpecida por uma substância, que havia sido enterrada viva.

Levou-a para casa e, embora se apaixonassem e se entregassem a diversas carícias e jogos amorosos, a moça não permitia que tivessem relações sexuais. Uma noite, quando ele tentou forçar a barra, ela revelou ser Kut al-Kulub ("força dos corações"), a concubina favorita do sultão Harum al-Rashid. Dali em diante, Ghanem passou a tratá-la com o máximo de respeito.

A esposa do sultão, Zobeida, enciumada, havia tentado se livrar da rival dopando-a, encerrando-a numa caixa e ordenando que os três escravos a enterrassem. Mas o sultão acabou descobrindo o paradeiro da sua favorita, e Ghanem teve de fugir e acabou caindo na extrema miséria. Sua mãe e irmã, alvos da ira do califa, também caíram na miséria. Kut al-Kulub foi encerrada numa câmara obscura sob a guarda de uma velha. Um dia o califa a ouviu falando sozinha, acusando-o de ter cometido uma injustiça. Mandou chamá-la e, convencido de que Ghanem jamais atentara contra a honra da moça, permitiu que ela fizesse diligências para localizá-lo e viesse a se casar com ele. No final feliz, todos se reencontram, Ghanem casa-se com Kut al-Kulub e o califa casa-se com a irmã de Ghanem.

História do negro Sauab, o primeiro eunuco sudanês
O primeiro negro deflorou a filha de seu proprietário, junto com quem foi criado, e como castigo foi castrado e se tornou eunuco da moça, quando esta se casou.

História do negro Kafur, o segundo eunuco sudanês
O segundo negro tinha o mau hábito de pregar uma mentira uma vez por ano. Não uma mentirinha qualquer, mas uma mentira destrutiva, como anunciar à esposa a morte de seu marido, e ao marido a morte de sua esposa, sem que ninguém tivesse morrido, causando assim graves danos.

fr:Le Conte d'Ayyûb le Marchand, de son fils Ghânim et de sa fille Fitna

História de Ghanem, o Escravo do Amor


Gaetano Giallanza (født 6. juni 1974 i Dornach, Schweiz) er en schweizisk tidligere fodboldspiller (angriber).

Giallanza startede sin karriere i hjemlandet, hvor han frem til 1997 repræsenterede BSC Young Boys, FC Basel, Servette FC og FC Sion. I 1994 vandt han det schweiziske mesterskab med Servette, mens det i 1996 med Sion blev til triumf i landets pokalturnering.

Efterfølgende skiftede Giallanza til udlandet, hvor han havde ophold hos FC Nantes i Frankrig samt Norwich og Bolton i England.

Titler
Schweizisk mesterskab
 1994 med Servette

Coupe de Suisse
 1996 med FC Sion

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Schweiz
Fodboldspillere fra FC Aarau
Fodboldspillere fra FC Sion
Fodboldspillere fra FC Basel
Fodboldspillere fra Servette FC
Fodboldspillere fra BSC Young Boys
Fodboldspillere fra Darlington F.C.
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra Norwich City F.C.
Fodboldspillere fra Bolton Wanderers F.C.

Gaetano Giallanza


Nikola O.F.M. bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao biskup trebinjsko-mrkanski od 1322. do 1333. godine.

Životopis

Nikola je bio dubrovački franjevac. Za trebinjsko-mrkanskog biskupa imenovan je 1322. godine.

Raspolagao je dobrima mrkanskog samostana te se prvi naziva mrkanskim biskupom.

Izvori

Literatura

Knjige

Mrežna sjedišta

Hrvatski franjevci
Trebinjsko-mrkanski biskupi

Nikola (trebinjsko-mrkanski biskup)


بوليتيكو  هي صحيفة أمريكية سياسية يومية تصدر عن العاصمة واشنطن دي سي.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للصحيفة

تأسيسات سنة 2007 في فيرجينيا
شركات خاصة مقرها في فرجينيا
شركات مقرها في فرجينيا
شركات مقرها في مقاطعة أرلنغتون (فرجينيا)
شركة أكسل شبرينقر
صحف أمريكية
صحف أسست في 2007
صحف نشرت في فرجينيا
عمليات الدمج والاستحواذ 2021
منشورات أسست في 2007
مواقع ويب أسست في 2013
مواقع ويب سياسية أمريكية
وسطية

بوليتيكو


الفأر الشوكي المصري هو نوع من القوارض من عائلة الفأريات، ينتشر في كل من
ليبيا مصر ، السودان ، إثيوبيا وجيبوتي.

سكنه الأصلي المناطق الصخرية و الصحاري.

مراجع

آفات المنتجات المخزنة
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات الشرق الأوسط
ثدييات الصحراء الغربية
ثدييات في شمال إفريقيا
ثدييات وصفت في 1803
حيوانات الصحراء الكبرى
فأر شوكي
قوارض شمال إفريقيا

فأر شوكي مصري


"Homosexual panic" is a term coined by American psychiatrist Edward J. Kempf in 1920 for a condition of "panic due to the pressure of uncontrollable perverse sexual cravings". Kempf classified this condition as an acute pernicious dissociative disorder, meaning that it involved a disruption in typical perception and memory functions of an individual. In the psychiatrist's honour, the condition has come to also be known as "Kempf's disease". Although homosexuality itself was removed from the APA's DSM in 1973, some form of homosexual panic was retained in the manual until the release of DSM-V in 2013.

Signs and symptoms
In his case studies, Kempf recorded a variety of symptoms that his patients presented with. Psychotic symptoms included hallucinations and delusions, especially those of persecution. Kempf cites Case PD-14, who insisted he had been framed for his behavior and accused his shipmates of conspiring to harm or kill him. Somatic symptoms were also common, including dizziness, nausea, and vomiting. In 1959, author Burton Glick documented mood-related symptoms, such as self-punishment, suicidal ideation, social withdrawal, and feelings of helplessness. Glick noted that patients appeared passive, and demonstrated an "inability to be aggressive". Ultimately, patients became "unable to function at all". Both Glick and Kempf emphasize their patients' lack of aggression towards homosexual individuals.
In a study of college-aged men, Henry Harper Hall found that men who exhibited symptoms in line with homosexual panic never acted out towards homosexual individuals; instead, they blamed themselves for their own cravings. Kempf noted that the difference between patients who fared well after their diagnoses and those who did not was the patient's successful "transference" of such homosexual cravings. If a patient was able to transfer these impulses towards another, more socially appropriate target, the patient would begin to feel less inferior and would thus recover.

Cause
Spending copious amounts of time with members of the same sex in a confined or limited atmosphere was cited by Kempf as a possible reason for the onset of the disease. Environments where this might occur included but were not limited to army camps, ships, monasteries, schools, asylums, and prisons. Kempf asserted that individuals in these environments who had recently or were currently undergoing stress (due to fatigue, sickness, loss of a love interest, etc.) were more likely to have weak egos. According to the Freudian theory of psychoanalysis, the ego is the part of an individual's mind that mediates between the primitive unconscious and reality. When in such a position, affected individuals would become "eccentric and irritable", tending to feel inferior and weak amongst their companions.

It is important to note that the onset of this condition was not attributed to unwanted homosexual advances. Rather, Kempf stated that it was caused by the individual's own "aroused homosexual cravings". The individual's homosexual feelings as a cause of their symptoms was what differentiated this diagnosis from any other stress-related disorder.

Diagnosis

Differential diagnosis
Homosexual panic disorder is a separate diagnosis from acute aggression panic disorder. Glick notes that the difference is explained by differing instinctual drives that motivate each disorder. Patients whose primary motivation is a sexual one are experiencing homosexual panic, whereas patients whose motivation is primarily aggression are experiencing acute aggression panic disorder. As stated above, both Glick and Kempf noted in their accounts of patients that those with homosexual panic disorder were not aggressive toward others. Also in concordance with this, Hart's study concluded that those individuals with homosexual panic who chose to satisfy homosexual urges experienced relief from their symptoms.

History
Kempf identified the condition after completing 19 case studies during and after World War I at St. Elizabeths Hospital, a government mental institution in Washington, D.C. The case studies lasted months in some cases, and consisted of extensive unstructured patient interviews. Kempf would, over the course of multiple sessions, investigate the personal history of the patient and the events that led up to hospitalization in order to diagnose them with homosexual panic. Among the cases described by Kempf is a "physician ... who later became a brilliant philologist", born in Ceylon in 1834 to missionary parents, and graduating from Yale Medical School before serving as an army surgeon—an apparent reference to William Chester Minor.

The disorder was included in Appendix C of the DSM-I as a supplementary term, which are terms that may be added on to an existing diagnosis to further explain the patient's condition. In order for mental health professionals to apply a diagnosis to a patient, the diagnosis must appear in the current edition of the DSM. The disorder has not appeared in any subsequent editions of the DSM, and thus is not considered a diagnosable condition.

Although homosexuality was removed from the DSM in 1973, the retaining of "sexual orientation disturbance" as a mental disorder lead to legal protection of discrimination. The New York Times, for example, made a psychological exam a requirement for employment - requiring applicants on penalty of perjury to disclose their sexuality. In one case, editor Abe Rosenthal claimed to want to hire a gay journalist, but the newspaper's staff doctor came into his office stating: "you can't hire this man. He's a homosexual." Rosenthal replied that he already knew, to which the doctor responded, "But don't you know that homosexuals are susceptible to homosexual rage?" Thus, it was through psychiatry homosexuals continued to be banned from employment.

Legal defense

Homosexual panic as a mental health disorder is distinct from the homosexual panic defense (HPD) (also known as the gay panic defense) within the legal system. Whereas homosexual panic disorder was at one point considered a diagnosable medical condition, the HPD implies only a temporary loss of self-control. The HPD is used to reduce the sentence against the perpetrator of assault or murder of a homosexual individual. In the US trial for the murder of Larry King, the HPD was used by defendant Brandon McInerny, who was convicted of voluntary manslaughter.

Between 2003 and 2017, both Australia (except South Australia) and New Zealand removed the defense. In September 2014, California became the first state to abolish the HPD in the USA.

Attitudes about homosexuality
The absence of homosexual panic from the DSM-5 reflects changing societal attitudes toward homosexuality. Homosexuality as a mental disorder was removed from the DSM in 1973, a significant event in LGBT history. In 2013, 60% of Americans agreed that homosexuality should be accepted by society: an increase from 49% of Americans in 2007. Changing attitudes toward homosexuality have been influenced by LGBT movements in the United States.

See also

Homophobia
Homosexuality in the DSM
Homosexuality and psychology

References

Psychosis
Homophobia
Sexual orientation and medicine
Male homosexuality
Sexual orientation and psychology

Homosexual panic


História do Novo Sobrenome () é um romance de 2012, escrito pela autora italiana Elena Ferrante . É o segundo volume de sua série de quatro livros conhecida como Romances Napolitanos , sendo precedido por A Amiga Genial, sucedido por História de Quem Foge e de Quem Fica e História da Menina Perdida .
Foi adaptado pela HBO para a segunda temporada do programa de TV My Brilliant Friend .

Trama
O romance começa com o retorno de Lila e Stefano de sua lua de mel na costa de Amalfi . Lila está com o rosto machucado e conta a Lenù que foi espancada e agredida sexualmente quando tentou resistir a Stefano durante a viagem. Para seu horror, eles percebem que a maior parte da vizinhança respeita Stefano mais depois disso, por considerar Lila muito indisciplinada para uma mulher.

Lila começa a trabalhar na sapataria que sua família está abrindo com os irmãos Solara. Ela engravida, mas sofre um aborto espontâneo. Tanto Lila quanto a família de Stefano a pressionam a engravidar novamente, culpando a independência de espírito de Lila pelo aborto espontâneo. Um médico recomenda que ela passe uma temporada no mar para aumentar sua fertilidade, e Lila, desesperada para não ficar sozinha com a mãe e a cunhada, convence Elena a ir com ela. Elena, que está secretamente apaixonada por Nino Sarratore, concorda com a condição de que eles vão para a ilha de Ischia, sabendo que Nino estará lá. Lila, Lenu, Nino, a cunhada grávida de Lila, Pinuccia, e o amigo de Nino, Bruno Soccavo, passam os dias discutindo sobre literatura e política. Pinuccia se apaixona por Bruno, enquanto Nino e Lila se apaixonam e começam um caso. Quando passam a noite juntos, Lenù, deprimida e sozinha na praia, cede às investidas de Donato Sarratore, pai de Nino, que a assediou alguns anos antes, e com quem ela faz sexo.

Com o fim das férias, Lenù, sentindo-se rejeitada, concentra-se nos estudos e encontra-se cada vez menos com Lila e Nino. Quando ela está prestando o Matura, exame nacional para concluir o ensino médio na Itália, um dos examinadores conta a ela sobre a Scuola Normale di Pisa, um dos poucos lugares onde ela poderia continuar seus estudos sem taxas e recebendo uma bolsa de estudos. Lenù decide fazer um exame para a universidade e consegue uma vaga lá. Pouco antes de sair, ela vai se despedir de Lila na sapataria, onde a encontra com Nino, percebendo que eles retomaram o caso.

Lila fica grávida e decide deixar o marido para ir embora com Nino. Ela desaparece da vizinhança por vinte e um dias. Marcello Solara pede a Antonio, que agora trabalha para ele, que a encontre. Antonio encontra o casal e bate em Nino, mas não conta para Marcello, contando o que aconteceu para seus amigos de infância, Enzo e Pasquale. Enzo ajuda Lila, levando-a de volta ao bairro. Stefano fica radiante com a gravidez de Lila, não acreditando quando ela diz que o bebê não é dele, e toda a vizinhança decide fingir que ela estava passando um tempo com Lenù em Pisa.

Nesse ínterim, Lenu tem dificuldades com seus estudos em Pisa, por causa de sua pobreza e falta de capital cultural, e por causa dos preconceitos de outros alunos, que zombam de seu sotaque napolitano. Ela tem um relacionamento com outro estudante, Franco Mari. Ao final dos estudos, ela inicia um relacionamento com Pietro Airota, filho de um renomado professor.

Enquanto se prepara para sua tese, Lenu fica perturbada com sua relação com Donato Sarratore e escreve sobre isso em um caderno. Um dia, ela recebe uma caixa com os pertences de sua antiga professora, a professora Oliviero, que inclui A Fada Azul, o livro que havia escrito com Lila quando eram meninas, e reconhece no livro o cerne de seus escritos. Um dia, ela dá o caderno para Pietro, que o entrega para sua mãe, Adela, que trabalha como editora de livros. Para surpresa de Lenù, Adela liga para ela para dizer que quer publicar o conto como um livro.

Lila, entretanto, deu à luz seu filho Gennaro (chamado Rino, como seu irmão). Ela passa muito tempo tentando educar a criança, decidida a que ela tenha um destino melhor do que as crianças da vizinhança. Percebendo que Stefano está tendo um caso com Ada, e não aguentando mais sua violência, ela finalmente o abandona e vai embora com Enzo para um bairro operário, San Giovanni a Teduccio. Ela começa a trabalhar em uma fábrica de mortadela que pertence a Bruno Soccavo. Lenù vai visitá-la lá e, ao encontrá-la em péssimas condições, dá a ela a Fada Azul, que ela joga no fogo.

O romance termina quando Lenù está em uma livraria apresentando seu livro. Ela é atacada por um jornalista, que chama o livro de obsceno. Para sua surpresa, um membro da platéia começa a defendê-la e ela o reconhece como Nino Sarratore.

Personagens

 Elena Greco (Lenù ou Lenuccia), protagonista e personagem principal. Ela termina o ensino médio em Nápoles como a primeira pessoa de sua família a fazê-lo e vai para a universidade na Scuola Normale di Pisa. Depois de se formar, ela publicou um romance.
 Raffaella Cerullo (Lila ou Lina), casou-se aos dezesseis anos com Stefano Carraci. Ela tem um caso com Nino Sarratore, que a abandona quando ela está grávida. Ela volta para Carraci, que se recusa a acreditar que o filho não é dele. Ela finalmente deixa o marido, após anos de violência doméstica, para viver com seu amigo de infância Enzo e seu filho Rino.
 Stefano Carracci, marido violento de Lila e dono de um negócio em crescimento.
 Giovanni Sarratore (Nino), filho de Donato Sarratore. Ele começa um caso com Lila enquanto ela é casada com Stefano.
 Giuseppina Carracci (Pinuccia), irmã de Stefano, fica grávida de Rino e se casa com ele durante a novela.
 Gennaro Cerullo (Rino), irmão mais velho de Lila e marido de Pinuccia. Ele fica obcecado pela ideia de ficar rico.

Recepção
O livro foi bem recebido pela crítica. Joseph Luzzi, escrevendo para o The New York Times, comenta "Elena Ferrante é esta ave rara: tão deliberada em construir sua história que você quase desiste dela, tão talentosa que no final ela te faz chorar." Os críticos elogiaram a diversidade de tons do livro, que vai desde a "doçura e beleza" dos momentos de Ischia, a "intensidade do romance juvenil", até "o destino das mulheres em uma sociedade masculina".

Joanna Walsh, escreve para o The Guardian :Por trás dos romances napolitanos está uma sensação de "violência em cada casa, cada família" baseada em um "antes" indescritível: a brutalidade e as traições da segunda guerra mundial. Lenú, criado não falando italiano, mas napolitano, torna-se fluente na língua dos livros escolares. Quando "a própria linguagem, de fato, tornou-se uma marca de alienação", ela deixa a cidade para a universidade. Apalpada no ônibus, Lenú volta ao dialeto: "Falei palavras irrepetíveis... de que adiantam anos de ensino fundamental, médio, universitário, naquela cidade?"

Romances de 2012
Livros de Elena Ferrante

História do Novo Sobrenome


Astilbe, rod od 29 vrsta trajnica iz porodice kamenikovki rasprostranjen po istočnoj Aziji i Sjevernoj Americi.

Narastu do 100. cm visine. Listovi su složeni, dvodjelni ili trodjelni. Cvjetovi maleni, skupljeni u velike peraste metlice. Cvatu od lipnja do kolovoza.

Latinski naziv roda potječe od grčkih riječi a (bez) i stilbe (sjaj), zbog cvjetova ili listova koji su bez sjaja.

Vrste

 Astilbe × amabilis H.Hara
 Astilbe apoensis Hallier f.
 Astilbe biternata (Vent.) Britton
 Astilbe chinensis (Maxim.) Franch. & Sav.
 Astilbe crenatiloba (Britton) Small
 Astilbe formosa (Nakai) Nakai
 Astilbe glaberrima Nakai
 Astilbe grandis Stapf ex E.H.Wilson
 Astilbe hachijoensis Nakai
 Astilbe japonica (C.Morren & Decne.) A.Gray
 Astilbe khasiana Hallier f.
 Astilbe koreana (Kom.) Nakai
 Astilbe longicarpa (Hayata) Hayata
 Astilbe longipedicellata (Hatus.) S.Akiyama & Kadota
 Astilbe longipilosa Gilli
 Astilbe macrocarpa Knoll
 Astilbe macroflora Hayata
 Astilbe microphylla Knoll
 Astilbe okuyamae H.Hara
 Astilbe papuana Schltr.
 Astilbe philippinensis L.Henry
 Astilbe × photeinophylla Koidz.
 Astilbe platyphylla H.Boissieu
 Astilbe rivularis Buch.-Ham. ex D.Don
 Astilbe rubra Hook.f. & Thomson
 Astilbe shikokiana Nakai
 Astilbe simplicifolia Makino
 Astilbe taquetii (H.Lév.) Koidz.
 Astilbe thunbergii (Siebold & Zucc.) Miq.
 Astilbe tsushimensis Kadota
 Astilbe uljinensis B.U.Oh & H.J.Choi

Sinonimi
 Hoteia C.Morren & Decne.

Izvori

Kamenikovke

Astilbe


Este artigo traz a lista de clubes campeões dos principais títulos nacionais e internacionais de futebol.

Para entrar nesse seleto grupo de "campeões de tudo", o clube já deve ter conquistado ao menos uma edição dos títulos listados abaixo, com a observação da "alternatividade" em relação à conquista mundial:

 a. Principal competição da América do Sul: Campeonato Sul-Americano de Campeões (1948) e Copa Libertadores da América (1960 - atualmente);
 b. Principal competição da Europa: UEFA Champions League (1955 - atualmente);
 c. Segunda principal competição da América do Sul: Supercopa Sul-Americana (1988 - 1997), Copa Merconorte/Copa Mercosul (1998 - 2001) e  Copa Sul-Americana (2002 - atualmente). A extinta Copa CONMEBOL é considerada uma competição de terceiro escalão no continente e por isso não é contabilizada aqui.
 d. Segunda principal competição da Europa: Cup Winners' Cup (1960 - 1999) e UEFA Europa League (1971 - atualmente).</small> UEFA Europa Conference League e a extinta Taça Intertoto da UEFA são consideradas competições de terceiro escalão no continente e por isso não estão contabilizadas aqui.
 e. Na América do Sul, a Recopa Sul-Americana (1989 - 1998; 2003 - atualmente), e na Europa, a UEFA Supercup (1973 - atualmente).
 f. Não é necessária a conquista de todos, mas de ao menos um.

Tais títulos possuem molde e sistema classificatório seguidos pelos principais polos do futebol mundial. Eventualmente podem existir outros certames fora desse padrão, até de maior peso que uma supercopa, como a "Copa da Liga", competição entre os melhores da liga/campeonato nacional, presente no calendário de tradicionais federações da Europa, mas inexistente no Brasil, por exemplo. Competições tidas como "intercontinentais" (nível intermediário entre continental e mundial) ou intermediárias entre nacional/continental não são consideradas, por serem, em regra, atípicas e esporádicas.

Com a fundação da Copa do Mundo de Clubes da FIFA, em 2000, mas que teve regularidade anual a partir de 2005, qualquer time do mundo filiado a FIFA possui a possibilidade de vencer o status de "campeão mundial". Porém, cabe citar o reconhecimento da FIFA de "competição mundial" aos certames Copa Rio de 1951 e Copa Intercontinental (1960 - 2004), disputadas entre europeus e sul-americanos. Não houve a unificação destas com o seu próprio torneio.

Lista de clubes campeões de tudo
Até a temporada 2022-2023, apenas 14 clubes lograram este feito, a saber:

 Europa

 América do Sul

Abaixo, uma tabela com informações sobre a temporada/ano que os clubes conquistaram pela primeira vez estes títulos (em ordem de ingresso).
 Nota: Em negrito a última dessas conquistas (ou seja, quando de fato o clube entrou para o seleto grupo de "campeões de tudo")

Clubes campeões das 4 principais disputas internacionais
São 19 os clubes que venceram a principal e a secundária disputa continental, a supercopa continental e algum certame mundial:

 Europa

 América do Sul

Nacional, continental e mundial no mesmo ano
Times que venceram campeonato nacional, principal copa continental e certame mundial em uma mesma temporada.

Fonte: Caio Brandão (2016). futebolportenho.com.br

  Peñarol (1961 e 1982)
  Santos (1962 e 1963)
  Internazionale (1965 e 2010)
  Nacional (1971 e 1980)
  Ajax (1972 e 1995)
  Olimpia (1979)
  River Plate (1986)
  Estrela Vermelha (1991)
  Manchester United (1999 e 2008)
  Boca Juniors (2000 e 2003)
  Bayern Munique (2001, 2013 e 2020)
  Porto (2004)
  Barcelona (2009, 2011 e 2015)
  Real Madrid (2017).

Ver também
 Lista de clubes campeões mundiais de futebol
 Lista com todas as conquistas nacionais e internacionais dos clubes brasileiros
 Lista de clubes campeões internacionais de futebol
 Tríplice coroa internacional de futebol
 Sêxtupla coroa

Ligações externas
 Blog do Milton Neves "Não tem o quê?": veja os títulos que faltam para os principais clubes brasileiros

Listas de títulos no futebol

Lista de clubes campeões dos principais títulos nacionais e internacionais de futebol


Conus litoglyphus, communément appelé le Cône lithographique, est une espèce d'escargots de mer prédateurs de la famille des Conidae présente dans le bassin Indo-Pacifique.

Comme toutes les espèces du genre Conus, ces escargots sont prédateurs et venimeux. Ils sont capables de « piquer » les humains et doivent donc être manipulés avec précaution, voire pas du tout.

Systématique
L'espèce Conus litoglyphus a été  décrite en 1792 par le conchyliologiste danois Christian Hee Hwass (1731-1803) dans une publication faite par le naturaliste français Jean-Guillaume Bruguière (1750-1798) et ce sur la base de données d'analyses faites par le malacologiste et diplomate allemand  (1719-1800).

Description de la coquille
La taille d'une coquille adulte varie entre  et . Elle est épaisse  avec une spire basse. L'extrémité antérieure de son verticille porte cinq rangées de petits granules. Elle est de couleur brun foncé ou rouge avec une bande crème tachetée autour du haut et a mi-hauteur du verticille. L'ouverture est étroite et blanche, avec une coloration brune à l'extrémité antérieure.

Distribution
Il s'agit d'une espèce indo-pacifique, présente en mer Rouge et dans l'océan Indien au large d'Aldabra, des Chagos, du bassin des Mascareignes et de l'île Maurice.

Exemples de coloration de la coquille

Publication originale
 .

Liens externes

Notes et références

Bibliographie
  Röding, P.F. 1798. Museum Boltenianum sive Catalogus cimeliorum e tribus regnis naturae quae olim collegerat Joa. Hamburg : Trappii 199 pp.
  Link, H.F. 1807. Beschreibung der Naturalien Sammlung der Universität zu Rostock. Rostock : Alders Erben.
  Sowerby, G.B. (1st) 1833. Conus. pls 24-37 in Sowerby, G.B. (2nd) (ed). The Conchological Illustrations or coloured figures of all the hitherto unfigured recent shells. London : G.B. Sowerby (2nd).
 Dufo, M.H. 1840. Observations sur les Mollusques marins, terrestres et fluviatiles des iles Séchelles et des Amirantes. Annales des Sciences Naturelles, Paris 2 14, Zoologie: 45-80
  Reeve, L.A. 1843. Monograph of the genus Conus. pls 1-39 in Reeve, L.A. (ed.). Conchologica Iconica. London : L. Reeve & Co. Vol. 1.
 Kiener, L.C. 1845. Spécies général et Iconographie des coquilles vivantes, comprenant la collection du Muséum d'histoire Naturelle de Paris, la collection de Lamarck, celle du Prince Massena (appartenant maintenant a M. le Baron B. Delessert) et les découvertes récentes des voyageurs. Paris : Rousseau et Baillière Vol. 2.
  Nevill, G. & Nevill, H. 1874. On new marine Mollusca from the Indian Ocean. Journal of the Asiatic Society of Bengal 43(2): 21-30
  Tinker, S. 1952. Pacific Sea Shells. A handbook of common marine mollusks of Hawaii and the south seas. Tokyo : Tuttle 240 pp.
  Hinton, A. 1972. Shells of New Guinea and the Central Indo-Pacific. Milton : Jacaranda Press xviii 94 pp.
 Salvat, B. & Rives, C. 1975. Coquillages de Polynésie. Tahiti : Papéete Les editions du pacifique, .
  Cernohorsky, W.O. 1978. Tropical Pacific Marine Shells. Sydney : Pacific Publications 352 pp., 68 pls.
  Kay, E.A. 1979. Hawaiian Marine Shells. Reef and shore fauna of Hawaii. Section 4 : Mollusca. Honolulu, Hawaii : Bishop Museum Press Bernice P. Bishop Museum Special Publication Vol. 64(4) 653 pp.
 Drivas, J. & M. Jay (1988). Coquillages de La Réunion et de l'île Maurice.
  Wilson, B. 1994. Australian Marine Shells. Prosobranch Gastropods. Kallaroo, WA : Odyssey Publishing Vol.  pp.
  Röckel, D., Korn, W. & Kohn, A.J. 1995. Manual of the Living Conidae. Volume 1: Indo-Pacific Region. Wiesbaden : Hemmen 517 pp.
  Richmond, M. (Ed.) (1997). A guide to the seashores of Eastern Africa and the Western Indian Ocean islands. Sida/Department for Research Cooperation, SAREC: Stockholm, Sweden. . 448 pp.
  Filmer R.M. (2001). A Catalogue of Nomenclature and Taxonomy in the Living Conidae 1758 - 1998. Backhuys Publishers, Leiden. 388pp.
  Tucker J.K. (2009). Recent cone species database. September 4, 2009 Edition.
  Tucker J.K. & Tenorio M.J. (2009) Systematic classification of Recent and fossil conoidean gastropods. Hackenheim: Conchbooks. 296 pp.

Espèce de gastéropodes (nom scientifique)
Conidae

Conus litoglyphus


Als Switching-Loop oder Bridging-Loop bezeichnet man eine gefährliche Situation in geswitchten Computernetzwerken (oder in Verbindung mit mehreren Bridges), die in den meisten Situationen zu einem vollständigen Stillstand des Netzwerks durch Überlastung führt. Bei einem Switching-Loop sind zwei Netzwerkbuchsen ein und desselben Switches direkt miteinander verbunden oder es existieren zwei oder mehr aktive Verbindungen zwischen zwei Switches. Ein Switching-Loop führt auf mehrere Arten zu einer völligen Überlastung des Netzwerks durch dauernde Duplizierung von Paketen.

Funktionsweise und entstehende Probleme
Auf zwei verschiedene Weisen erzeugt ein Switching-Loop Fehler im Netzwerk, und zwar innerhalb von wenigen Zehntelsekunden bis Sekunden:

Broadcast-Pakete ⇒ Broadcast Storm
Werden zwei Anschlüsse B und C eines Switches mit einem Patchkabel miteinander verbunden und es trifft ein Layer-II-Broadcast-Paket (welche nicht selten verschickt werden, vor allem im Zuge der Adressauflösung mittels Address Resolution Protocol) von Gerät A auf irgendeinem Anschluss ein, so passiert folgendes: Das Paket muss an alle Geräte weitervermittelt werden, also an alle Anschlüsse außer den jeweiligen Eingangsport verschickt werden; nun wird das Paket (mit der Zieladresse FF:FF:FF:FF:FF:FF, d. h. es ist an alle Geräte adressiert) auch auf den beiden miteinander verbundenen Anschlüssen abgeschickt, beide kommen durch die Schleife jedoch direkt wieder zum Switch zurück. Es gibt nun zwei Exemplare dieses Pakets mit Broadcast-Adresse, die wieder auf allen (jeweils anderen) Anschlüssen verschickt werden müssen. Alle Broadcast-Pakete bleiben so effektiv in doppelter Ausführung gespeichert, kreisen endlos und sammeln sich rasch an. Sobald mehr Pakete kreisen als die Schleife "zwischenspeichern" kann, fangen die internen Puffer des Switches an vollzulaufen bis schließlich weitere von außen eintreffende Pakete verworfen werden müssen. Der sinnvolle Verkehr macht dann nur noch einen kleinen Bruchteil der zirkulierenden Pakete aus, die Wahrscheinlichkeit einer erfolgreichen Zustellung sinkt rapide. Üblicherweise ist innerhalb von Sekunden das angeschlossene Netzwerk mit den Broadcast-Paketen überflutet. Diese Situation wird Broadcast Storm (Paketsturm) genannt.

Gleiches tritt auf, wenn man zwei Switches mit zwei oder mehr Kabeln verbindet ohne diese logisch zu bündeln oder ein Spanning Tree Protocol zu verwenden. Und ebenso, wenn über mehrere Switches hinweg eine Schleife gebildet wird.

Falsche Adresstabelleneinträge ⇒ Paketverlust
Ein Switch unterhält eine Tabelle über die Netzwerkgeräte und die dazugehörigen Anschlüsse, um jedem Gerät nur die für es bestimmten Pakete zukommen zu lassen.

Die vervielfältigten Broadcast-Pakete aus dem vorherigen Abschnitt tragen allesamt die Absenderadresse von A. Dadurch wird es dazu kommen, dass der Switch den beiden verbundenen Anschlüssen in hoher Frequenz abwechselnd die physische Adresse (MAC-Adresse) zuweist (da beide Pakete mit der Absenderadresse A empfangen haben, geht der Switch davon aus, dass A aktuell dort angeschlossen sei). Hierdurch können alle Pakete, die eigentlich an A adressiert sind, eventuell zufällig an die Anschlüsse B und C verschickt werden und für A effektiv verloren gehen.

Bridges
Auch in Situationen mit mehreren Bridges kann diese Situation auftreten, da ein Switch logisch als Bus mit einer Bridge für jeden Port betrachtet werden kann. Hierbei gilt die Regel, dass wenn es mehrere Wege zu einem Ziel gibt, ein Loop ausgelöst wird. Dies lässt sich dadurch erklären, dass Bridges Broadcast-Pakete transparent weiterleiten und im ungünstigen Falle eine Hardware-Adresse auf ihren beiden Seiten sehen und somit vervielfältigen.

Vermeidung
Leistungsfähigere Switches unterstützen eine Loop-Erkennung auf LLDP-Ebene oder verhindern Loops per Spanning Tree Protocol oder Shortest Path Bridging. Ansonsten kann ein Switching-Loop nur dadurch vermieden werden, indem der Netzwerkbetreuer immer peinlichst genau darauf achtet, keinen Loop zu erzeugen.

Irrtümer
Es ist falsch, dass die Pakete nur bis zum Ende ihrer TTL kreisen. Auf OSI-Layer II (Ethernet) existiert keine TTL. Die auf Schicht III (Network) eingeführte TTL wirkt nicht, da ein Switch, anders als Router, jeglichen Inhalt auf Schicht III nicht beachtet.

Literatur
 Rüdiger Schreiner: "Computernetzwerke – Von den Grundlagen zur Anwendung", Carl Hanser Verlag München, 2009. S. 57ff

Netzwerkarchitektur
Netzwerktechnik

Switching-Loop


Nikos Kazancakis () (d. 18 Şubat 1883, Kandiye, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 26 Ekim 1957, Freiburg, Almanya), Yunan yazar, şair, siyasetçi ve filozof.

20. yüzyılın en önemli Yunan felsefecisi olduğu ve eserleri yabancı dillere en çok çevrilmiş olan Yunan yazarlardan olduğu düşünülmektedir. Fakat şu anki şöhretine, 1964 yılında gösterime girmiş olan Michael Cacoyannis'in yönetmiş olduğu Zorba adlı sinema filmiyle kavuşmuştur. Bu film, aynı ismi taşıyan kendi kitabından uyarlanmıştır.

Yaşamı
1883. 18 Şubatta (yeni takvime göre 3 Martta) Girit'in merkez kenti İrakleio'da doğar.

1889. Giritli isyancıların adayı Türklerden kurtarmak için başarısızlıkla sonuçlanacak girişimi;   Kazancakis ailesi altı aylığına Yunanistan'a gider.

1897-1898. Bu kez başarıyla sonuçlanacak başka bir Girit isyanı; babası güvenlik için onu Naksos adasına götürür ve orada Katolik papazların yönettiği "Kutsal Haç Ticaret Okulu'na (Ecole Commerciale Sainte Croix) kaydettirir. Böylece içinde Fransızca sevgisi kök salar.

1902. Liseyi bitirir, Atina'da Hukuk Fakültesine girer.

1906. Öğrenciliği sırasında ilk romanı Yılan ve Zambak "Όφις και Kρίνο" yayımlanır.

1907. Şafak Söküyor "Ξημερώνει"  draması ile Atina Üniversitesi'ndeki bir yarışmada birincilik ödülü alır.  Paris'e gider.

1908. Paris'te, Sorbonne Üniversitesi'nde lisans üstü çalışmalar yaparken, bir taraftan da Collège de France'da Henry Bergson'un seminerlerini izler; Nietzsche üzerindeki çalışmalarını devam ettirir; Kırık Ruhlar "Σπασμένες Ψυχές" başlıklı romanını bitirir.

1909. Nietzsche ile ilgili çalışmalarını bitirir, "Friedrich Nietzsche'nin Felsefesinde Hak ve Devlet" konulu tezini yazar; Usta Başı  "Ο Πρωτομάστορας" dramasını yazar; İtalya üzerinden Girit'e döner; Nietzsche ile ilgili çalışmalarını ve tek perdelik bir tragedya olan Komedia'yı "Κωμωδία" yayımlar.

1910. Atina. İrakleiolu yazar ve entelektüel Galatea Alexiou ile evlenmeden birlikte yaşarlar. Geçimini Fransızca, Almanca, İngilizce ve Eski Yunancadan çeviriler yaparak sağlar.

1911. Galatea Alexiou ile evlenirler.

1912. Birinci Balkan Savaşı patlayınca gönüllü olarak orduya katılır, Başbakan Venizelos'un bürosuna atanır.

1914. Şair arkadaşı Angelos Sikelianos ile birlikte kırk gün Aynoroz'u dolaşırlar.

1915. Yine Sikelianos ile birlikte Yunanistan'ı dolaşırlar. Tolstoy'u okur ve dinin edebiyattan daha önemli olduğuna karar verir, Tolstoy'un bıraktığı yerden başlamak için yemin eder.

1917. Bir maden işçisi olan Giorgis Zorbas ile tanışır, savaş sırasında düşük kalitede de olsa kömür ihtiyacının artması üzerine, onunla birlikte Peloponnes'te linyit madeni işletme girişiminde bulunurlar.

1918. İsviçre'ye gider, Nietzsche'nin yaşadığı yerlere hac ziyareti yapar.

1919. Venizelos'un isteği üzerine Sosyal Refah Bakanlığı'nda Genel Müdürlük görevini kabul ederek Temmuz ayında Kafkasya'ya, 150.000 Yunan'ın kurtarılması için gider. Döndükten sonra, Paris'te barış görüşmelerini yürüten Venizelos'a raporunu vermek için onun yanına gider, konferansa katılır. Yunanistan'a döndükten sonra göçmenlerin Batı Trakya ve Makedonya'daki iskân faaliyetlerini yönetir; bu süreç boyunca yaşadıklarını Yeniden Çarmıha Gerilen Hristόs "O Xριστός Ξανασταυρώνεται" başlıklı romanında kullanır.

1920. Kasım seçimlerinde Venizelos'un Liberal Partisi'nin kaybetmesi üzerine Bakanlıktaki görevinden ayrılır ve Paris'e gider.

1921. Almanya'ya bir seyahat yapar, Şubatta Yunanistan'a döner.

1922. 19 Mayıs'tan Ağustos sonuna kadar Viyana'dadır. Savaş sonrası çöküntü günlerinde Budizm ile ilgili el yazmalarını inceler ve Buddha'nın hayatı üzerine bir piyes yazmaya başlar. Oradayken yüzünde egzama hastalığı çıkar, profesör Wilhelm Stekel bunu "azizlerin hastalığı" olarak adlandırır. Eylülde Almanya'ya geçer ve o günlerde Yunan ordusunun "Küçük Asya Felaketi"nin haberini alır. Milliyetçi fikirlerinden ayrılarak komünist devrimcilerin safına geçer. Özellikle Rahel Lipstein adındaki bir kadından ve onun hücresindeki radikal genç kadınlardan etkilenir ve Buddha ""Bούδα" piyesini paramparça ederek ona yeni bir biçim vermeye çalışır. Aynı zamanda Çileci'ye "Ασκητή" başlar, niyeti komünist eylemcilikle Budist pasifizmini uzlaştırmaktır. Hayali Sovyetler Birliği'ne yerleşmektir, Rusça dersleri almaya başlar.

1923. Viyana ve Berlin'de geçirdiği günler Atina'da ikamet eden Galatea'ya gönderdiği Kazancakis'ten Galatea'ya Mektuplarda "Γράμματα του Kαζαντζάκη στη Γαλάτεια" belgelenmiştir. Çileci'yi "Ασκητή" tamamlar, Buddha "Bούδα" üzerindeki çalışmalarını sürdürür. Haziranda Nietzsche'nin doğum yeri Naumburg'a hac ziyareti yapar.

1924. İtalya'da üç ay geçiren Kazancakis saplantılı simgelerinden olan Pompeii'yi ziyaret eder, sonra Assisi'ye yerleşir, Buddha'yı "Bούδα" orada tamamlar ve hayatı boyunca sürecek Aziz Francesco müritliği başlar. Atina'ya döner ve Eleni Samiou ile tanışır. İrakleio'ya döner, Küçük Asya'dan gelen mülteci ve terhis edilmiş askerlerin kurduğu bir komünist hücre için manevi önderlik yapar. Odysseia'sını "Oδύσσειας" planlamaya başlar ve herhalde o günlerde Sempozyum'unu "Συμπόσιο" yazar.

1925. Politikaya karışması tutuklanmasına yol açar, ancak 24 saat sonra serbest bırakılır. Odysseia'nın "Oδύσσειας" ilk altı rapsodisini yazar. Eleni Samiou ile ilişkisi derinleşir. Ekimde Atinalı bir gazeteci olarak Sovyetler Birliği'ne gider, izlenimlerini uzun makaleler serisi olarak yayımlar.

1926. Galatea ile boşanırlar. Galatea başka birisi ile evlenmesine rağmen mesleki kariyerini Galatea Kazancakis adı altında sürdürür. Kazancakis, yine bir gazete muhabiri olarak Filistin ve Kıbrıs'a yolculuk yapar. Ağustosta diktatör Primo de Rivera ile röportaj yapmak için İspanya'ya gider; Ekimde Roma'da Mussolini ile bir röportaj yapar. Kasımda gelecekteki öğrencisi, edebi ajanı, sırdaşı ve biyografı Pandelis Prevelakis ile tanışır.

1927. Yine bir gazete muhabiri olarak Mısır ve Sina'yı ziyaret eder. Mayısta Odysseia'sını "Oδύσσειας" tamamlamak için Aegina adasında yalnızlığına çekilir. Ekim ayı sonlarında Rusya'ya bir yolculuk daha yapar, bu kez Devrim'in onuncu yıl kutlamaları için Sovyet Hükûmetinin davetlisi olarak. Orada Henri Barbusse ile karşılaşır. Barış Konferansı'nda bir söylev verir; Panait İstrati ile tanışır ve Kafkasya'ya bir yolculuk yaparlar; iki arkadaş Sovyetler Birliği'ndeki siyasal ve entelektüel eylem hayatını paylaşmak için yemin ederler. Kazancakis, İstrati'yi Atina'ya getirir, bir gazete makalesi ile Yunan kamuoyuna tanıtır.

1928. 11 Ocakta Kazancakis ve İstrati Alhabra Tiyatrosunda Rus deneyimini öven söylevler verirler, toplantı dışarıda bir sokak eylemine dönüşür; Kazancakis, hakkında yasal işlem yapılmakla, İstrati ise ülke dışına çıkarılmakla tehdit edilirler. İkisi birlikte, Nisanda Rusya'ya dönerler, Kiev'e; Kazancakis Rus Devrimi hakkında bir film senaryosu yazar. Haziranda Moskova'da Gorki ile görüşürler. Kazancakis Yunanistan'daki toplumsal koşullar hakkında Pravda'da makaleler yayımlar; sonra bu kez Lenin'in yaşamı hakkında bir film senaryosu yazmayı üstlenir. İstrati ile Kuzey Rusya'ya, Murmansk'a kadar bir yolculuk yaparlar. Temmuzda, Barbusse'ün Monde dergisi, Kazancakis'in İstrati tarafından kaleme alınan bir portresini yayımlar; bu, Kazancakis'in Avrupa edebiyat çevrelerine ilk tanıtılışıdır. Ağustos sonlarında Kazancakis ve İstrati, Eleni Samiou ve İstrati'nin arkadaşı Bilili Baud-Bovy ile birleşirler ve "Kızıl Yıldızı İzleyiş" başlıklı bir ortak makaleler dizisi yazmak için Güney Rusya'ya uzun bir yolculuk yapmayı kararlaştırırlar. Fakat birdenbire İstrati ile aralarında siyasal görüş ayrılıkları nedeniyle bir yabancılaşma başlar.

1929. Kazancakis, şimdi yalnız olarak, Rusya'yı boydan boya dolaşmaya devam eder. Nisanda Almanya'ya gider ve orada Sovyetler birliği hakkında konferanslar vermeye ve makaleler yazmaya girişir. Mayısta Çekoslovakya'daki ücra bir çiftlik evine yerleşir ve Fransızca olarak, daha sonra başlığını Toda-Raba olarak değiştireceği romanı, Moscou a crie'yi, Kapetan Mihalis'in "Kαπετάν Mιχάλη" habercilerinden birisi olan Kapetan Elia'yı Fransızca olarak yazar. Bunlar Batı Avrupa'da bir kariyer geliştirmek için ilk girişimleridir.

1930. Geçimini sağlamak için iki ciltlik Rus Edebiyatı Tarihi "Iστορία της Pωσικής Λογοτεχνίας" hazırlar, aynı zamanda Atina'daki yayımcılar için Fransızcadan çocuk öyküleri çevirir. Yunan yetkililer Çileci'den "Ασκητή" ötürü onu ateistlik ile suçlarlar ve yargılamakla tehdit ederler; Kazancakis önce Paris'te, sonra da Nice'te kalır.

1931. Yunanistan'a dönüş, yine Aegina'ya yerleşir; Fransızca - Yunanca (demotik ve aynı zamanda katharevusa)  bir sözlük hazırlar. Haziranda Paris'tedir; "Sömürge Sergisi"ni ziyaret eder, bu ona Odysseia'sının üçüncü taslağındaki Afrika sahneleri için esin verir.

1932. Kazancakis ve Prevelakis mali sıkıntılarını hafifletmek için film senaryoları ve çeviriler de içinde olmak üzere bir iş birliği planı yaparlar, ancak planları büyük ölçüde başarısızlığa uğrar. Kazancakis diğer işlerinin yanı sıra, 45 gün içinde Dante'nin İlahi Komedya'sının tamamını üçer dizelik bentler halinde Yunancaya çevirir "Θεία Kωμωδία". Kariyer yapmak için İspanya'ya gider, bir antoloji için İspanyol şiirlerini çevirmeye başlar.

1933. İspanya izlenimlerini kaleme alır. "Generali" El Greco için bir terzina tamamlar, gelecekteki otobiyografisinin tohumunu, Greco'ya Rapor'u "Aναφορά στον Γκρέκο".  Maddi zorluklar nedeniyle İspanya'da kalamaz, Aegina'ya dönerek Odysseia'sının "Oδύσσειας" dördüncü taslağını yazmaya girişir. Dante çevirisini gözden geçirir ve bir dizi terzinalar hazırlar.

1934. Geçimini sağlamak için ilkokul ikinci ve üçüncü sınıflar için ders kitapları hazırlar, Eğitim Bakanlığı bunlardan birisini kabul eder ve bir süreliğine de olsa mali sıkıntısı azalır.

1935. Odysseia'sının "Oδύσσειας" beşinci taslağını tamamladıktan sonra, daha çok gezi notları yazabilmek için Japonya ve Çin'e bir deniz yolculuğu yapar. Dönüşünden sonra Aegina'da bir arsa satın alır.

1936. Hâlâ yurt dışında kariyer yapmak için Uzak Doğu izlenimlerini Fransızca olarak Le Jardin des rochers (Kayalı Bahçe  -O Bραχόκηπος) başlıklı romanına yerleştirir. Aynı zamanda Kapetan Mihalis temasının yeni bir versiyonunu tamamlar ve ona "Mon Pere" (Babam) adını verir. Kazanç sağlamak için Yunan Kraliyet Tiyatrosu'nda sahnelenmek üzere Pirandello'nun Questa sera si recita a soggetto (Bu Akşam Doğaçlama Yapıyoruz) başlıklı eserini çevirir "Aπόψε αυτοσχεδιάζουμε"; sonra sağlığında bilinmeyen kendi Pirandellovari eserini, Othello'nun Dönüşü'nü "O Oθέλλος ξαναγυρίζει" yazar. Daha sonra Goethe'nin Faust, Bölüm I'i çevirir. Ekim ve Kasımda Kathimerini gazetesinin muhabiri olarak İspanyol iç savaşında bulunur, Franco ve Unamuno ile röportaj yapar. Aegina'daki evi tamamlanır, bu onun ilk daimi meskenidir.

1937. Aegina'da, Odysseia'sının "Oδύσσειας"  altıncı taslağını tamamlar, İspanya ile ilgili bir gezi kitabı yayımlanır. Eylülde bir Peloponnes gezisi yapar. İzlenimleri makale olarak olarak yayımlanır ki bunlar daha sonraları Mora'ya Yolculuk "Tαξίδι στο Mοριά" başlıklı kitabı olacaktır. Yunanistan Kraliyet Tiyatrosu için Bal Arısı "Μέλισσα" başlıklı bir tragedya yazar.

1938. Odysseia'sının sekizinci ve sonuncu taslağının lüks baskısını denetler, basım Aralık sonunda gerçekleşir. Yüzünde 1922'de Viyana'da iken oluşan egzama nükseder.

1939. Akritas başlıklı 33.333 dizeden oluşacak yeni bir destan planlar. Temmuzdan Kasıma kadar British Council'in konuğu olarak İngiltere'dedir. Stratford-on-Avon'da ikamet ederken İoulianos "Ιουλιανός" başlıklı bir tragedya yazar.

1940. İngiltere'yi "Αγγλία" yazar ve Akritas'ı "Aκρίτας" tasarlamaya devam eder, Mon Pere'i revize eder. Geçimini sağlamaya yönelik olarak çocuklar için romanımsı biyografiler yazar. Mussolini'nin Yunanistan'ı işgal etmesi Kazancakis'i Yunan milliyetçiliği konusunda ikilemde bırakır.

1941. Almanlar Yunan ana karasını ve sonra Girit'i işgal edince, Kazancakis acısını kendisini işe vererek hafifletmeye çalışır. Buddha dramasının ilk taslağını tamamlar, Dante çevirisini revize eder ve özgün başlığı Zorbas'ın Azizce Hayatı "Tο Συναξάρι του Zορμπά" olan bir roman yazmaya başlar.

1942. Savaş boyunca kendisini Aegina'da izole eder, politikaya yeniden girmek için en kısa sürede yazı yazmayı bırakmaya yemin eder. Almanların üç gün kalmasına izin verdiği Atina'da Profesör İannis Kakridis ile buluşur; Homeros'un İliada'sının çağdaş Yunancaya yeni bir çevirisi konusunda iş birliği yapmak için anlaşırlar. Kazancakis ilk taslağı Ağustos ve Ekim arasında tamamlar; sonra Hristόs üzerine Hristόs'un Anıları "T' Aπομνημονεύματα του Xριστού" başlıklı yeni bir roman planlar -gelecekteki Sonuncu Ayartan'ın tohumudur bu.

1943. Alman işgalinin yarattığı yoksunluklara rağmen Kazancakis ateşli çalışmasıyla Buddha, Aleksis Zorbas ve İliada çevirisinin ikinci taslaklarını tamamlar. Sonra Aeschylus'un Prometheus üçlemesinin yeni bir versiyonunu yazar.

1944. İlkbahar ve yazda, Kapodistrias "Kαποδίστριας" ve Konstantinos Palaiologos  "Kωνσταντίνος Παλαιολόγος" başlıklı tiyatro yapıtlarını yazar. Bunlar Prometheus üçlemesi ile birlikte arkaik, Bizantik ve çağdaş Yunanistan'ı içerirler. Almanların geri çekilmesinden sonra, Kazancakis hemen Atina'ya taşınır ve orada "Dekemvriana" (Aralık ayı olayları) olarak adlandırılan iç savaşın tanığı olur.

1945. Yeminini yerine getirerek politikaya yeniden girer; komünist olmayan dağınık sol grupları birleştirmeyi amaçlayan sosyalist bir partinin lideri olur. Atina Akademisi'ne kabulü iki oy farkla reddedilir. Alman zulümlerinin kanıtlarını toplaması için hükûmet tarafından Girit'e gönderilir. Birliktelikleri uzun zamandır süren Eleni Samiou ile Kasımda evlenirler. Sofoulis'in koalisyon hükûmetinde sandalyesiz bakan olarak yer alır.

1946. Sosyal demokrat partilerin birleşmesi üzerine Bakanlık görevinden istifa eder. Yunan Yazarlar Birliği Kazancakis ve Sikelianos'u Nobel Ödülü için aday olarak gösterir. Haziranda yurt dışında kırk gün kalmak için Yunanistan'dan ayrılır, ancak bu ayrılık ölümüne kadar sürecektir. Yazı İngiltere'de geçirir ve orada Yokuş "O Aνήφορος" başlıklı bir roman yazar, o da Kapetan Mihalis'in habercilerinden birisidir. Eylülde Fransız hükümetinin davetlisi olarak Paris'e taşınır. Yunanistan'daki siyasal koşullar onu yurt dışında kalmaya zorlar.

1947. Tiyatro eseri İoulianos'unu "Ιουλιανός" kendisi Fransızcaya çevirir, Zorbas Paris'te yayımlanır. UNESCO'da görev alır, işi özellikle Doğu ve Batı arasında olmak üzere, kültürler arasında bir köprü oluşması için dünya klasiklerinin çevirilerini kolaylaştırmaktır.

1948. Kendisinin yazdığı tiyatro eserlerini çevirmeye devam eder. Martta, kendini tamamen yazmaya vermek için UNESCO'daki görevinden istifa eder. Kazancakis ve Eleni Antibes'e taşınırlar ve orada hemen tiyatro eseri Sodom ve Gomorra'yı "Σόδομα και Γόμορρα" yazmaya başlar. İngiltere, A.B.D., İsveç ve Çekoslovakya'daki yayımcılar Aleksis Zorbas'ı yayımlamayı kabul ederler. Kazancakis, Yeniden Çarmıha Gerilen Hristόs'un "O Xριστός Ξανασταυρώνεται" ilk taslağını üç ayda yazar, sonraki iki ayı onu revize etmekle geçirir.

1949. Yunanistan iç savaşını ele alan Kardeş Katilleri "Aδερφοφάδες" romanına başlar. Onu iki tiyatro eseri izler, Kouros "Kούρος" ve Kristof Kolomb "Xριστόφορος Kολόμβο". Egzama yine yüzünde görünür, kaplıca tedavisi için Vichy'ye gider. Aralıkta Kapetan Mihalis'e başlar.

1950. Bu roman onu Temmuz sonuna kadar uğraştırır. Kasımda Sonuncu Ayartan 'a döner.

1951. Sonuncu Ayartan'ın ilk taslağını tamamlar, sonra Konstantinos Palaiologos'u  "Kωνσταντίνος Παλαιολόγος" revize eder.

1952. Başarı kendi problemlerini de getirir: Kazancakis, kendisini çeşitli ülkelerden gittikçe artan çevirmenler ve yayımcıların meşguliyeti içinde bulur; yüzündeki hastalıktan da gittikçe daha çok rahatsız olur. O ve Eleni, yazı çok-sevgili Assisili Aziz Francesco'nun tadını çıkararak İtalya'da geçirirler. Ciddi bir göz enfeksiyonu yüzünden Hollanda'daki bir hastaneye giderler, tedavi olurken bir taraftan da Aziz Francesco'nun hayatını inceler. Romanları Büyük Britanya, Norveç, İsveç, Hollanda, Danimarka, Finlandiya ve Almanya'da yayımlanmaya devam eder, fakat Yunanistan'da değil.

1953. Paris'te bir hastaneye yatırılır, gözündeki enfeksiyondan hâlâ çekmektedir (sonunda sağ gözünü kaybeder). İncelemeler, muhtemelen yüzünde yıllardır devam eden hastalık izlerinden kaynaklanan lenf bozukluğu olduğunu ortaya çıkarır. Antibes'e geri dönüş; İlyada çevirilerini mükemmelleştirmek için Profesör Kakridis ile bir ay geçirirler. Tanrının Yoksulu   "O Φτωχούλης του Θεού" romanını yazar. Ortodoks Kilisesi, Kapetan Mihalis'in kimi sayfaları ve Sonuncu Ayartan'ın tamamında kutsallığa saygısızlıktan dolayı Kazancakis hakkında kovuşturma yapar; bu kitaplardan ikincisi hâlâ Yunanca olarak yayımlanmamıştır.

1954. Papa, Sonuncu Ayartan'ı Roma Katolik Yasak Kitaplar İndeksine alır. Kazancakis Vatikan'a Hristiyanlık savunucularından Tertullian'ın sözlerini içeren bir telgraf çeker: "Ad tuum, Domine, tribunal appello" (Arzımı senin mahkemene sunuyorum, Tanrım.) Aynı sözleri Atina'daki Ortodoks hiyerarşisine de söyler ve ekler: "Kutsal Pederler, siz bana lanetinizi verdiniz. Ben size kutsamamı veriyorum: Vicdanınız benimki kadar temiz olsun ve benim gibi ahlaklı ve dindar olasınız." Kazancakis yazın Odysseia'sını İngilizceye çeviren Kimon Friar ile her gün iş birliği yapar. Aralıkta Sodom ve Gomorra'sının Almanya, Mannheim'daki ilk gösterimine katılır ve sonra tedavi görmek için Freiburg im Breisgau'daki bir hastaneye yatar. Hastalığına lenf kanseri tanısı konulur.

1955. Kazancakis ve Eleni, Lugano, İsviçre'de bir ay dinlenirler. Kazancakis orada entelektüel biyografisine başlar, Greko'ya Rapor'a. 11 Ağustosta Gunsbach'ta, Albert Schweitzer'i ziyaret ederler. Antibes'e dönüş. Kraliyet ailesinden önemli bir kişinin Kazancakis'ten yana çıkması ve hükümete müdahalesi üzerine Sonuncu Ayartan nihayet Yunanistan'da yayımlanır.

1956. Haziranda, Viyana'da "Barış Ödülü"nü alır. Kimon Friar ile iş birliği yapmaya devam eder. Nobel ödülünü son anda Juan Ramon Jimenez'e kaptırır.

1957. Kazancakis'in Kimon Friar ile iş birliği sürer. Pierre Sipriot ile yaptığı uzun bir görüşme Paris Radyosu'nda altı bölüm halinde yayınlanır. Kazancakis ve Eleni Çin hükümetinin davetlisi olarak Çin'e giderler. Dönüşleri Japonya üzerinden olacağı için Kanton'da çiçek ve kolera aşısı olmak zorunda kalır. Kopenhag'a geldiklerinde aşı yeri şişer ve kolu kangrene dönmeye başlar. Tedavisi için Freiburg im Breisgau'daki hastaneye yatar. Kriz geçer. Kutlamak için Albert Schweitzer ziyaretine gelir, fakat sonra bir Asya gribi salgını zaten zayıf düşmüş bir haldeyken onu hemen yener. 26 Ekimde, 74 yaşındayken ölür. Cenazesi Atina'ya gelir. Yunan Ortodoks Kilisesi katafalkta gösterilmesine izin vermez. Cenaze İrakleio Metropolitlik Kilisesi'nde teşhir edileceği Girit'e getirilir. Büyük bir halk kitlesi cenazeyi defnedileceği Venedik Surları'nın üstündeki mezar yerine kadar izler. Daha sonra, mezarına Kazancakis'in kendisinin seçmiş olduğu yazıt işlenir. "Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Eίμαι ελεύθερος." (Den elpizo tipota. Den fovume tipota. İme eleftheros. – Hiçbir şey ummuyorum. Hiçbir şeyden korkmuyorum. Özgürüm.)

Eserleri
İlk yapıtı, Karma Nirvami takma ismini kullanarak 1906 yılında yazmış olduğu öykü formundaki eseri "Yılan ve Zambak"'tır. 1909 yılında ise "Komedi" adındaki tek perdelik oyununu kaleme almıştır. Bu oyunda kullanmış olduğu, daha çok 2. Dünya Savaşı sonrasında yaygın olarak kendisini Sartre ve Camus gibi yazarların eserlerinde gösterecek olan varoluşçu temalar göze çarpmaktadır. 1910'da, Paris'teki eğitimini tamamladıktan sonra, popüler bir Yunan mitine dayanan, "İnşaat Ustası" adlı trajedisini yazıya geçirmiştir.

1924'te yazmaya başladığı ve 1938'de yayımlanana kadar yedi defa yeniden yazdığı "Odysseia" kendisinin en önemli eseri olarak görülmektedir. Bu çalışma 33.333 misradan oluşmaktadır ve Homeros'un Odysseia adlı eserini, yazarın bıraktığı yerden, yapısal olarak tamamen koruyarak devam ettirip tamamlamayı amaçlamıştır.

Romanlar:

 1906 - Yılan ve Zambak (Ophis Ke Krino)
 1908 - Kırık Ruhlar (Spasmenes Psikhes - Σπασμένες Ψυχές?
 1929 - Toda-Raba (Τόντα-Ράμπα)
 1936 - Kayalı Bahçe (Vrahokipos -Βραχόκηπος)
 1946 - Zorba (Aleksi Zorba)
 1949 - Kardeş Kavgası (İ Aderfofades)
 1953 - Kaptan Mihalis (O Kapetan Mihalis)
 1954 - Günaha Son Çağrı (O Telefteos Pirasmos)
 1954 - Yeniden Çarmıha Gerilen İsa (Khristos Ksanastavronete)
 1957 - Tanrı'nın Yoksulu (O Phtokhulis Tu Theu)
 2022 - Yokuş (O Aniforos)

Şiirler
Odysseia

Çeviriler:

 İlyada Tercümesi (Omiru Iliada)

Denemeler ve Gezi Kitapları:

 1922  - Çileci (Askitiki)
 1925 - Seyahat Ederek - Rusya (Ταξιδεύοντας: Ρουσία)
 1926 - Seyahat Ederek- İspanya, İtalya, Mısır, Sina (Ταξιδεύοντας: Ισπανία - Ιταλία - Αίγυπτος - Σινά)
 1926, 1927, 1937 Seyahat Ederek - İtalya, Mısır, Sina, Kudüs, Kıbrıs, Mora (Ταξιδεύοντας: Ιταλία - Αίγυπτος - Σινά - Ιερουσαλήμ - Κύπρος - Ο Μοριάς)
 1935 - Seyahat Ederek - Japonya, Çin (Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία - Κίνα)
 1939 - Seyahat Ederek - İngiltere (Ταξιδεύοντας: Αγγλία)
 1961 - Greco'ya Rapor (Anafora ston Greko)

Oyunlar:
 1928 - Odysseus (Odysseas)
 1928 - Khristos (Mesih)
 1953 - Arı (Melissa)

Filmler
Nikos Kazancakis'in yapıtlarına dayalı filmler:

 Zorba (film), Aleksi Zorba (1964)
 Günaha son çağrı (1988)
 Celui qui doit mourir (1957) (Senaryo: Yeniden çarmıha gerilen İsa)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nikos Kazantzakis Museum (el, en, fr, de)
 Girit Tarih Müzesinin Kazancakis sayfası
http://www.kazantzakispublications.org/en

1883 doğumlular
1957 yılında ölenler
Yunan roman yazarları
Yunan filozoflar
Yunan şairler
Yunan agnostikler
Kandiye doğumlular
Yunan deneme yazarları
Yunan oyun yazarları

Nikos Kazancakis


Mogens Haastrup (født 28. juni 1939) er en dansk tidligere fodboldspiller, der spillede for Svendborg fB og B 1909 i Denmark. Han var topscorer i Danmarks bedste fodboldrække i 1963. Han spillede to gange for Danmarks fodboldlandshold med et mål til følge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Svendborg fB
Fodboldspillere fra B1909

Mogens Haastrup


4x200 meter fri for damer under sommer-OL 2016 vil finde sted den 10. august 2016.

Turneringsformat
Konkurrencen afvikles med indledende heats og finale. Efter de indledende heats går de otte bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne fordeles.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger
 Qualification System – Games of the XXXI Olympiad – Rio 2016 , fina.org
 Explanatory Guides , tpenoc.net

4x200 m fri (damer)

Svømning under sommer-OL 2016 – 4x200 m fri (damer)


La fontaine Morin est une fontaine située sur la commune de Fontenay-Trésigny dans le département de la Seine-et-Marne en France. Elle est inscrite monument historique depuis 1991.

Histoire
La fontaine Morin est construite au . Son aménagement actuel est le fait le François le Tonnelier de Breteuil au siècle suivant. Elle comportait une inscription « plus qu'on ne pence » en raison de son débit.

Description
La fontaine est aujourd'hui composée d'une borne à goulot et d'un bassin en pierre. Des barrières anciennes faisant office de délimitation ont été retirées en raison d'accidents. Son alimentation provient d'une source localisée à Marles-en-Brie, commune limitrophe.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Seine-et-Marne

Liens externes

Morin
Morin
Monument historique en Seine-et-Marne
Monument historique inscrit en 1991

Fontaine Morin


Johann Gottfried Wilhelm Palschau est un compositeur et pianiste  allemand né le , possiblement à Copenhague au Danemark, et mort en 1815 à Saint-Pétersbourg en Russie, le 3 juin ou 5 juillet.

Biographie
Johann Gottfried Wilhelm Palschau est le fils d'un musicien du duché de Holstein, Peter Jakob Palschau (vers 1708-1793), qui jouait dans l'orchestre de l'Opéra royal de Copenhague.

Enfant prodige, il effectue des tournées de concerts à un jeune âge, à Londres en 1754 notamment, ou à Hambourg en 1761, puis étudie avec Johann Gottfried Müthel à Riga, vers 1771.

En 1777, il s'installe à Saint-Pétersbourg, où il est apprécié de la cour et fait carrière comme concertiste, en compagnie du violoniste L.P. Yershov notamment. À compter de 1778, Palschau est un des rares musiciens professionnels membre de la Société de musique nouvelle.

Comme compositeur, il écrit principalement pour clavier.

Œuvres
Parmi ses compositions, figurent ainsi :

 deux sonates pour clavier (Nuremberg, 1762)
 deux concertos pour clavecin et cordes (Riga, 1771)
 des séries de variations sur des airs populaires russes.

Notes et références

Liens externes

Compositeur allemand de la période classique
Naissance en décembre 1741
Naissance à Copenhague
Décès en juin 1815
Décès en juillet 1815
Décès à Saint-Pétersbourg

Johann Gottfried Wilhelm Palschau


Vansittart Island ist der Name folgender Inseln:

 Vansittart Island (British Columbia), Insel vor Vancouver Island, Kanada
 Vansittart Island (Nunavut), Insel im Foxe Basin, Kanada
 Vansittart Island (Tasmanien), Insel der Furneaux-Gruppe, Australien

Vansittart Island


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1975:

الكبار

فردي رجال

 أرثر أش هزم  جيمي كونرز 6-1 6-1 5-7 6-4

فردي سيدات

 بيلي جين كينغ هزم  إيفون غولاغونغ 6-0 6-1 (75 دقيقة)

زوجي رجال
 ساندي ماير و فيتاس غيرولايتيس هزم  كولين داودسويل و آلن ستون 7-5 8-6 6-4

زوجي سيدات
 آن كيمورا و كازوكو سوماتسو هزم  فرانسيس دور و بيتي ستوف 7-5 1-6 7-5

زوجي مختلط
 مارتي رسن و مارغريت سميث كورت هزم  آلن ستون و بيتي ستوف 6-4 7-5

الشباب

فردي أولاد
 كريس لويس (تنس) هزم  ريكاردو ياكازا 6-1 6-4

فردي بنات
 Natasha Chmyreva هزم  ريجينا مارشيكوفا 6-4 6-3

زوجي أولاد
بدأت البطولة في 1982

 زوجي بنات بدأت البطولة في 1982

مراجع

بطولة ويمبلدون 1975
أحداث 1975 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1975 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1975 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1975

بطولة ويمبلدون 1975