DOT is a graph description language, developed as a part of the Graphviz project. DOT graphs are typically stored as files with the .gv or .dot filename extension — .gv is preferred, to avoid confusion with the .dot extension used by versions of Microsoft Word before 2007. dot is also the name of the main program to process DOT files in the Graphviz package.

Various programs can process DOT files. Some, such as dot, neato, twopi, circo, fdp, and sfdp, can read a DOT file and render it in graphical form. Others, such as gvpr, gc, acyclic, ccomps, sccmap, and tred, read DOT files and perform calculations on the represented graph. Finally, others, such as lefty, dotty, and grappa, provide an interactive interface. The GVedit tool combines a text editor and a non-interactive viewer. Most programs are part of the Graphviz package or use it internally.

DOT is historically an acronym for "DAG of tomorrow", as the successor to a DAG format and a dag program which handled only directed acyclic graphs.

Syntax

Graph types

Undirected graphs

At its simplest, DOT can be used to describe an undirected graph. An undirected graph shows simple relations between objects, such as reciprocal friendship between people. The graph keyword is used to begin a new graph, and nodes are described within curly braces. A double-hyphen (--) is used to show relations between the nodes.
// The graph name and the semicolons are optional
graph graphname {
    a -- b -- c;
    b -- d;
}

Directed graphs

Similar to undirected graphs, DOT can describe directed graphs, such as flowcharts and dependency trees. The syntax is the same as for undirected graphs, except the digraph keyword is used to begin the graph, and an arrow (->) is used to show relationships between nodes.
digraph graphname {
    a -> b -> c;
    b -> d;
}

Attributes

Various attributes can be applied to graphs, nodes and edges in DOT files. These attributes can control aspects such as color, shape, and line styles.  For nodes and edges, one or more attribute–value pairs are placed in square brackets [] after a statement and before the semicolon (which is optional). Graph attributes are specified as direct attribute–value pairs under the graph element, where multiple attributes are separated by a comma or using multiple sets of square brackets, while node attributes are placed after a statement containing only the name of the node, but not the relations between the dots.

graph graphname {
    // This attribute applies to the graph itself
    size="1,1";
    // The label attribute can be used to change the label of a node
    a [label="Foo"];
    // Here, the node shape is changed.
    b [shape=box];
    // These edges both have different line properties
    a -- b -- c [color=blue];
    b -- d [style=dotted];
    // [style=invis] hides a node.
}HTML-like labels are supported, although initially Graphviz did not handle them.

Comments
DOT supports C and C++ style single line and multiple line comments. In addition, it ignores lines with a number sign symbol # as their first character, like many interpreted languages.
// This is a single line comment.
/* This is a
   multiple line
   comment. */
# Lines like this are also ignored.

A simple example

Following is an example script that describes the bonding structure of an ethane molecule. This is an undirected graph and contains node attributes as explained above.
graph ethane {
    C_0 -- H_0 [type=s];
    C_0 -- H_1 [type=s];
    C_0 -- H_2 [type=s];
    C_0 -- C_1 [type=s];
    C_1 -- H_3 [type=s];
    C_1 -- H_4 [type=s];
    C_1 -- H_5 [type=s];
}

Layout programs

The DOT language defines a graph, but does not provide facilities for rendering the graph.  There are several programs that can be used to render, view, and manipulate graphs in the DOT language:

General

 Graphviz – a collection of CLI utilities and libraries to manipulate and render graphs into different formats like SVG, PDF, PNG etc.
dot – CLI tool for conversion between  and other formats

JavaScript

 Canviza JavaScript library for rendering DOT files
 d3-graphviza JavaScript library based on Viz.js and D3.js that renders DOT graphs and supports animated transitions between graphs and interactive graph manipulation
 Vis.jsa JavaScript library that accept DOT as input for network graphs.
Viz.js – a JavaScript port of Graphviz that provides a simple wrapper for using it in the browser.
 hpcc-js/wasm Graphviza fast WASM library for Graphviz similar to Viz.js

Java

 Gephian interactive visualization and exploration platform for all kinds of networks and complex systems, dynamic and hierarchical graphs
 Grappaa partial port of Graphviz to Java
 graphviz-javaan open source partial port of Graphviz to Java available from github.com
 ZGRViewera DOT viewer

Other

 Beluginga Python- & Google Cloud Platform-based viewer of DOT and Beluga extensions
 dot2texa program to convert files from DOT to PGF/TikZ or PSTricks, both of which are rendered in LaTeX
 OmniGrafflea digital illustration application for macOS that can import a subset of DOT, producing an editable document (but the result cannot be exported back to DOT)
 Tulipa software framework in C++ that can import DOT files for analysis
 VizierFXan Apache Flex graph rendering library in ActionScript

Limitations
While the DOT format allows the user to specify layout details via positional attributes, most tools rely on automated layout algorithms. These algorithms are best efforts and sometimes produce undesirable results.

For example:

There are presentation problems in the image titled "An image that seems improperly rendered". The square on the right is not a perfect square, and some labels are misaligned with their arrows (such as (g o f)').

This can be fixed with a vector graphics editor. In some cases, this can also be fixed by using the pos attribute to specify a position, and the weight attribute to square the graph.

Notes

See also

External links
 DOT tutorial and specification
 Drawing graphs with dot
 Node, Edge and Graph Attributes
 Node Shapes
 Gallery of examples
 Graphviz Online: instant conversion and visualization of DOT descriptions
 Boost Graph Library
 lisp2dot or tree2dot: convert Lisp programming language-like program trees to DOT language (designed for use with genetic programming)

Mathematical software
Graph description languages
Graph drawing

DOT (graph description language)


Doku mühendisliği, hücreler, mühendislik, malzeme yöntemlerinin bir bileşimini ve farklı tipteki biyolojik dokuları onarmak, sürdürmek, iyileştirmek veya değiştirmek için uygun biyokimyasal ve fizikokimyasal faktörlerlerle birlikte kullanan bir biyomedikal mühendisliği dalıdır.

Doku mühendisliği genellikle tıbbi bir amaç için yeni canlı doku oluşumunda doku iskeleleri üzerine yerleştirilen hücrelerin kullanımını içerir ancak hücre ve doku iskeletlerini içeren uygulamalarla sınırlı değildir. Bir zamanlar biyomalzemelerin alt alanı olarak sınıflandırılırken, kapsamı ve önemi büyüdüğü için kendi başına bir alan olarak kabul edilebilir.

Doku mühendisliğinin tanımı, geniş uygulama yelpazesini kapsamakla birlikte pratikte doku bölümlerini veya tamamını onaran veya değiştiren uygulamalarla yakından ilişkilidir (yani kemik, kıkırdak, kan damarları, mesane, cilt, kas vb). Çoğu zaman ilgili dokular düzgün çalışması için belirli mekanik ve yapısal özelliklere gerek duyar.

Terim aynı zamanda yapay olarak oluşturulmuş bir destek sistemi (örneğin yapay pankreas veya biyo yapay karaciğer) içinde hücreleri kullanarak belirli biyokimyasal işlevleri gerçekleştirme çabalarına da uygulanmıştır.

Rejeneratif tıp terimi genellikle doku mühendisliği ile eşanlamlı olarak kullanılır ancak rejeneratif tıp ile ilgilenenler doku üretmek için kök hücreleri veya progenitör hücreleri kullanmaya daha çok önem verir.

Tarihçe
İspanya'da yaşayan Claudia Castillo, doku mühendisliği yapılmış bir organ kullanılarak başarılı bir trakea nakli gerçekleştirilen ilk kişi oldu.

Dış bağlantılar
 Biyomedtek - Doku teknolojisi ile ilgili bilgiler

Kaynakça

Doku bilimi
Biyoteknoloji
Mühendislik dalları

Doku mühendisliği


Afoxoloner é um inseticida e acaricida. Trata-se de um medicamento veterinário utilizado para o tratamento de infestações de pulgas e carrapatos em cães. É um composto químico da família das isoxazolinas.

Insecticidas
Acaricidas

Afoxolaner


Vahid Halilhodziç (d. 15 Ekim 1952; Jablanica, Yugoslavya) Fransız vatandaşlığı da bulunan eski Yugoslav millî futbolcu ve Bosnalı asıllı Bosna-Hersekli teknik direktör.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Vahid Halilhodziç 1952'de Bosna-Hersek'in Jablanica şehrinde doğdu. Eski Yugoslavya ve Bosna-Hersek'in gelmiş geçmiş en iyi futbolcularından biri olarak kabul edilen Halilhodziç, Fransa'da hem futbolcu hem de teknik adam olarak görev yaptı. 1981 yılında Bosna'nın Velez Mostar takımından Nantes'a transfer olan Halilhodziç, attığı gollerle kısa zamanda Fransız futbolseverlerin beğenisini kazandı. Nantes'ta "gümüş ayakkabı" ile ödüllendirilen Halilhodziç, kendisine önerilen ömür boyu mukaveleyi elinin tersiyle iterek Paris Saint Germain'in teklifini kabul etti. PSG'de de gollerini sıralayan Halilhodziç, burada yıldızını iyice parlattı.

Teknik direktörlük kariyeri
Futbola PSG formasıyla veda eden Boşnak çalıştırıcı, ilk antrenörlük deneyimini Velež'de yaptı. Halilhodziç, 1997-1998'de Fas'ın Casablanca takımına Afrika Kupası'nı kazandırınca Fransızların dikkatini bu kez teknik direktör olarak çekti. 1998-1999 sezonunda Fransa'nın köklü takımlarından Lille'yi 1. Lig'e çıkaran 'Vaha' lakaplı başarılı teknik adam daha sonra sırasıyla Rennes ve Paris Saint Germain'i de çalıştırdı. 2005-06 sezonunun devre arasında Şenol Güneş'in yerine Trabzonspor'un başına gelen Bosnalı teknik adam, 6 aylık sözleşmesi sona erince Türkiye'den ayrıldı ve Suudi Arabistan'ın ünlü takımı Al-İttihad'la anlaştı. Yeniden Trabzonspor'la adı sıkça geçen başarılı teknik adam ingiliz ekibi portsmouth'unda listesinde bulunuyor. 2014 FIFA Dünya Kupasında Cezayir millî futbol takımını çalıştırmış. Cezayir takımını gruptan 4 puanla 2.sırada çıkararak ilk defa 2.tura çıkarma başarısını göstermiştir. Dünya Kupasının ardından Cezayir millî takımından ayrılmış olup Trabzonspor ile anlaşma sağlamıştır. 08 Kasım 2014 tarihinde Trabzonspor'un KAP'a "Teknik Direktör Sayın Vahid Halilhodzic ile sözleşmesinin sonlandırılması konusunda karşılıklı olarak mutabakata varılmıştır." şeklinde yaptığı açıklamayla kulüp ile olan ilişiği kesilmiştir.

Özel hayatı
Halilhodzić 1992'deki Bosna Savaşı sırasında, Mostar'da yaralandı ancak birkaç ay içinde iyileşti. Boşnaklar ve Hırvatlar arasındaki silahlı çatışma Hersek'te tırmanırken Hırvat Savunma Konseyi'nden (HVO) aldığı tehditler nedeniyle Mayıs 1993'te Mostar'dan ayrıldı. Ayrılmasının ardından evi yağmalandı ve yakıldı.

23 Temmuz 2004'te, Paris Saint-Germain'in teknik direktörü olarak görev yaptığı süre boyunca Halilhodžić, Fransa Cumhuriyeti'nden Légion d'Honneur nişanını aldı. Halilhodžić evli ve iki çocuk babasıdır. Birincil ikametgâhı, ailesinin yaşadığı Lille'dedir. Zamanının çoğunu Fransa'da geçirdiği için Boşnakça ve Fransızca bilmektedir.

26 Ağustos 2021'de Halilhodžić'in Fas'taki pandemi sırasında COVID-19 testinin pozitif çıktığı doğrulandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1952 doğumlular
Yugoslav futbolcular
Bosnalı futbolcular
Bosnalı teknik direktörler
FC Nantes futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
1974 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yugoslavya millî futbol takımı futbolcuları
Trabzonspor teknik direktörleri
Paris Saint-Germain FC teknik direktörleri
Fildişi Sahili millî futbol takımı teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Stade Rennais FC teknik direktörleri
Cezayir millî futbol takımı teknik direktörleri
Japonya millî futbol takımı teknik direktörleri
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yugoslav teknik direktörler
FK Velež Mostar futbolcuları
Lille OSC teknik direktörleri
Ligue 1 teknik direktörleri
2010 Afrika Uluslar Kupası teknik direktörleri
2014 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
Forvet futbolcular
Ligue 1 futbolcuları
2013 Afrika Uluslar Kupası teknik direktörleri
AS Beauvais Oise teknik direktörleri
Bosnalı Müslümanlar
Légion d'honneur şövalyeleri
Cezayir'deki gurbetçi teknik direktörler
Hırvatistan'daki gurbetçi teknik direktörler
Fransa'daki gurbetçi teknik direktörler
Japonya'daki gurbetçi teknik direktörler
Fas'taki gurbetçi teknik direktörler
Suudi Arabistan'daki gurbetçi teknik direktörler
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
FC Nantes teknik direktörleri
GNK Dinamo Zagreb teknik direktörleri
Ittihad FC teknik direktörleri
Fas millî futbol takımı teknik direktörleri
Raja CA teknik direktörleri
Mostar doğumlu sporcular
Süper Lig teknik direktörleri
1976 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Prva Liga (Yugoslavya) futbolcuları
Yugoslav gurbetçi futbolcular

Vahid Halilhodžić


Agrilus phanaeus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

phanaeus

Agrilus phanaeus


The Omega Workshops Ltd. was a design enterprise founded by members of the Bloomsbury Group and established in July 1913. It was located at 33 Fitzroy Square in London, and was founded with the intention of providing graphic expression to the essence of the Bloomsbury ethos. The Workshops were also closely associated with the Hogarth Press and the artist and critic Roger Fry, who was the principal figure behind the project, believed that artists could design, produce and sell their own works, and that writers could also be their own printers and publishers. The Directors of the firm were Fry, Duncan Grant and Vanessa Bell.

Beginnings
Fry aimed to remove what he considered to be the false divisions between the decorative and fine arts, and to give his artist friends an additional income opportunity in designing furniture, textiles and other household accessories. Fry was keen to encourage a Post-Impressionist influence in designs produced for Omega. However, Cubist and Fauvist influences are also apparent, particularly in many of the textile designs.

To ensure items were bought only for the quality of the work, and not the reputation of the artist, Fry insisted works be shown anonymously, marked only with the letter omega. The products were in general expensive, and aimed at an exclusive market.

Designers and manufacturers

In addition to offering a wide range of individual products, such as painted furniture, painted murals, mosaics, stained glass, and textiles, Omega Workshops offered interior design themes for various living spaces. A commission was taken to decorate a room for the 1913 Ideal Home Exhibition, and an illustrated catalogue, including text written by Fry, was published in autumn 1914.

Vanessa Bell and Duncan Grant produced designs for Omega, and Wyndham Lewis was initially part of the operation. Lewis, however, split off at an early stage, taking with him several other participants to start the rival decorative workshop Rebel Art Centre after accusing Fry of misappropriating a commission to decorate a room at the Ideal Home Exhibition in the autumn of 1913. In October 1913, Wyndham Lewis, Frederick Etchells, Edward Wadsworth and Cuthbert Hamilton announced their resignation from Omega in a letter, known as the 'Round Robin', to its shareholders and patrons. This letter contained accusations particularly against Fry, criticising the workshop's products and ideology.  This split led to the formation not only of the Rebel Art Centre, but also of the Vorticist movement.

Most manufacturing for Omega was outsourced to professional craftsmen, such as J. Kallenborn & Sons of Stanhope Street, London, for marquetry furniture and Dryad Limited of Leicester for tall cane-seat chairs. A company in France was used to manufacture early printed linens.

In the autumn of 1913 Fry, who also created the designs for Omega's tall cane-seat chairs, started designing and making pottery. After he considered book design and publishing in July 1915, the superintendent of printing at Central School of Arts and Crafts collaborated with Omega in designing four books that were later outsourced for printing. The management of the Omega Workshop was passed to Winifred Gill from 1914 as the men started to become involved in the First World War.

One artist exhibitions included those of Edward McKnight Kauffer, Alvaro Guevara, Mikhail Larionov and Vanessa Bell's first solo exhibition in 1916.

The range of products continued to increase throughout Omega Workshops' six-year existence, and in April 1915 Vanessa Bell began using Omega fabrics in dress design, after which dressmaking became a successful part of the business.

Edward Wolfe worked at the Omega Workshops, hand-painting candle-shades and trays, and decorating furniture. Wolfe, who died in 1982, was one of the last of the Bloomsbury painters.

In January 1918, Omega were commissioned to design sets and costumes in the Israel Zangwill play Too Much Money.

Closure and legacy
Omega closed in 1919, after a clearance sale, and was officially liquidated on 24 July 1920. A series of poor financial decisions and internal conflicts all contributed to its decline. At the time of its closure, Fry was the only remaining original member working regularly at the workshop. Despite this, Omega became influential in interior design in the 1920s.

A revival of interest in Omega designs in the 1980s led to a reassessment of the place of the Bloomsbury Group in visual arts.

See also
British art

References and sources
References

Sources
Christopher Reed. Bloomsbury Rooms: Modernism, Subculture, and Domesticity. Yale University Press, 2004.

External links

The Omega Workshop at the Tate Gallery

1913 establishments in England
1919 disestablishments in England
Arts centres in London
Bloomsbury Group locations
Fitzrovia

Omega Workshops


Hyalospectra este un gen de insecte lepidoptere din familia Drepanidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Hyalospectra

Hyalospectra


Marco Tardelli, (d. 24 Eylül 1954) İtalya millî futbol takımının eski orta saha oyuncusu. Futbolu bıraktıktan sonra teknik direktörlük yapmaya başlamıştır.

Tardelli juventus'un tarihinin en önemli futbolcuları arasındadır. 10 yıl boyunca görev aldığı kulüpte 5 kez Serie A şampiyonluğu yaşamıştır. Avrupa futbolunun 3 büyük kupasını da kazanan ender futbolcular arasına girmiştir.

Ayrıca İtalya'nın FIFA Dünya Kupası şampiyonu olduğu 1982 yılında kadroda yer almıştır. Özellikle finalde attığı gol ve sonrası yaşadığı sevinç kupa tarihinin unutulmaz görünütleri arasına girmiştir. 1976 - 1985 yılları arasında 81 kez millî olmuş ve 6 gol atmıştır. Bu süre içinde 3 kez İtalya'nın Dünya Kupası kadrosu içinde yer almıştır.

Başarılar

 1982 FIFA Dünya Kupası İtalya millî futbol takımı ile
 İtalya Serie A şampiyonluğu 1977, 1978, 1981, 1982 ve 1984 yıllarında, Juventus ile
 Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası, 1985 yılında Juventus ile
 UEFA Kupası, 1977 yılında Juventus ile
 UEFA Kupa Galipleri Kupası, 1984 yılında Juventus ile
 UEFA Süper Kupası, 1984 yılında Juventus ile

Kariyeri

Futbolculuk

 1972-1974 AC Pisa 1909
 1974-1975 Como Calcio
 1975-1985 Juventus
 1985-1987 Internazionale
 1987-1988 FC St. Gallen

Teknik direktörlük

 1988-1990 İtalya U-16
 1990-93 İtalya U-21 (yard. antrenör)
 1993-95 Como Calcio
 1995-98 Cesena
 1998-2000 İtalya U-21
 2000-01 İnter Milan
 Bari
 Mısır millî futbol takımı
 A.C Arezzo

Dış bağlantılar

1954 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan gurbetçi futbolcular
İtalyan teknik direktörler
İtalyan gurbetçi teknik direktörler
FC Internazionale Milano teknik direktörleri
SSC Bari teknik direktörleri
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Pisa 1909 futbolcuları
Como Calcio 1907 futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
FC St. Gallen futbolcuları
1978 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1980 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Serie A futbolcuları
Serie A teknik direktörleri
Serie B futbolcuları
Super League futbolcuları
Mısır millî futbol takımı teknik direktörleri
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Marco Tardelli


جديدة القيطع هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في سلسلة جبال عكار، يحدها من الغرب نهر البارد ومن الشرق عيون الغزلان ومن الجنوب عيون السمك . يبلغ عدد سكانها حوالي 6000 آلاف نسمة .

* الزراعة
تشتهر بلدة جديدة القيطع بالزراعة ومن أهم إنتاجاتها : الزيتون، التين، اللوز , العنب .
كما تشتهر بزراعة الحمضيات على ضفاف نهر البارد من الليمون والحامض، المشمش , الخوخ والدراق ....

* الصناعة والشركات
- بالإضافة إلى المصانع الحرفية (الجيبس، المفروشات , الابواب....) تحتوي البلدة على عدة شركات ومصانع ومن أهمها شركة كهرباة البارد (معمل البارد) لتوليد الطاقة الكهربائية، شركة الماهر للغاز ومواد البناء، كما يوجد عدة معاصر للزيتون ومنها معصرة (السيد، العبد وجمال).

*العائلات

من أبرز العائلات المشهورة محلياً وعربياً المنتشرة في جديدة القيطع : الرشيدي، السيد، طالب، الخ..

المراجع

القيطع
مدن لبنان

جديدة القيطع


William John Lyon, dit Jack Lyon, né le  à Londres et tué à la guerre le , est un homme politique néo-zélandais.

Biographie
Il naît et grandit en Angleterre, et s'engage volontairement dans la British Army à l'âge de 17 ans au début de la Première Guerre mondiale, mentant sur son âge pour être accepté. Il est affecté au , prend part à la campagne du Sinaï et de Palestine, puis est rattaché après la guerre à la section de décryptage du département du renseignement militaire du ministère de la Guerre. Il atteint le rang de capitaine.

Membre actif du Parti travailliste au Royaume-Uni, il rejoint le Parti travailliste de Nouvelle-Zélande lorsqu'il émigre dans ce pays en 1927. Il se consacre à l'aide aux chômeurs durant la Grande Dépression et devient le président d'une association qui leur vient en aide à Auckland. Aux élections législatives de 1935, il remporte la circonscription de Waitemata et entre à la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande. Ces élections marquent la première victoire électorale nationale des travaillistes, et Jack Lyon siège comme membre d'arrière-ban de la majorité parlementaire du gouvernement de Michael Joseph Savage, qui met en place un État-providence. Il préside par ailleurs la commission parlementaire à la défense.

Engagé volontaire à nouveau dès le début de la Seconde Guerre mondiale, il est affecté au  de la New Zealand Army et tué au combat durant la bataille de Grèce, à l'âge de 43 ans. Son corps n'étant jamais retrouvé, il est commémoré au mémorial du cimetière militaire de Phaleron à Athènes.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la Première Guerre mondiale
Naissance en février 1898
Décès en mai 1941
Décès à 43 ans
Militaire néo-zélandais mort lors de la Seconde Guerre mondiale

Jack Lyon


La Coupe d'Afrique des nations féminine de hockey sur gazon 2022 est la  édition de la Coupe d'Afrique des nations féminine de hockey sur gazon, le championnat international quadriennal de hockey sur gazon féminin d'Afrique organisé par le Fédération africaine de hockey. En février 2021, il a été annoncé que le tournoi se déroulerait parallèlement à la tournoi masculin au Theodosia Okoh Hockey Stadium à Accra, au Ghana du 17 au 23 janvier 2022.

Les Sud-Africaines sont les championnes en titre, remportant l'édition 2017. Le vainqueur se qualifiera pour la Coupe du monde féminine de hockey sur gazon 2022.

Équipes qualifiées
Les deux équipes les mieux classées dans le classement mondial se qualifient directement pour le tournoi tandis que les autres équipes doivent jouer dans les éliminatoires régionaux. Les deux meilleures équipes de chacune des qualifications régionales se qualifient pour le tournoi. Les trois régions sont l'Afrique du Nord-Est, l'Afrique du Nord-Ouest et l'Afrique centrale du Sud.

Compositions

Premier tour
Toutes les heures correspondent à l'Heure au Ghana, (UTC±0)

Poule A

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points de chaque équipe,
 Matchs gagnés,
 Différence de buts,
 Buts pour,
 Plus grand nombre de points obtenus dans les matchs de poule disputés entre les équipes concernées,
 Buts marqués en plein jeu.

Poule B

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points de chaque équipe,
 Matchs gagnés,
 Différence de buts,
 Buts pour,
 Plus grand nombre de points obtenus dans les matchs de poule disputés entre les équipes concernées,
 Buts marqués en plein jeu.

Phase de classement

Demi-finales pour la cinquième place

Septième et huitième place

Cinquième et sixième place

Tour final

Demi-finales

Troisième et quatrième place (Jour 7)

Finale (Jour 7)

Classement final

Voir aussi
 Coupe d'Afrique des nations de hockey sur gazon 2022

Notes

Références

Coupe d'Afrique des nations féminine de hockey sur gazon
Championnat d'Afrique au Ghana
Championnat d'Afrique en 2022
Hockey sur gazon en 2022
Sport au Ghana en 2022
Événement sportif à Accra
Sport en janvier 2022


La gare de Bab Ezzouar est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Bab Ezzouar, dans la wilaya d'Alger.

Situation ferroviaire

La gare est située au point kilométrique  sur la ligne d'Alger à Skikda, où elle est précédée de la  gare de Oued Smar et suivie de celle de Dar El Beïda.

Histoire

La construction de la gare de Bab Ezzouar a commencé pendant la colonisation, immédiatement après l'approbation du projet de « chemin de fer d'El Harrach à Raghaia » le .

La position de cette gare a été renforcée après l'autre approbation du projet de chemin de fer d'Al-Raghaya à Thaniya Bani Aisha le .

La Compagnie algérienne des chemins de fer de l'Est entreprit la réalisation de ce projet jusqu'en .

La construction de la gare de Bab Ezzouar a été achevée et inaugurée le , lors de l'achèvement de ligne de chemin de fer d'Alger à Skikda.

Service des voyageurs

Accueil

La gare dispose d'un bâtiment voyageur dans lequel se trouvent le guichet avec une salle d'attente, un écran d'information et un kiosque à journaux.

Une passerelle au-dessus des voies permet l'accès aux différents quais de la gare. Trois ascenseurs, accédant à la passerelle, sont mis à la disposition des personnes à mobilité réduite pour leur permettre de rejoindre le quai de la navette de l'aéroport et d'accéder au quai des trains de banlieue en direction d'Alger depuis le quai pour la banlieue Est.

Desserte
La gare est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger des liaisons :
 Alger - Thénia ;
 Alger - aéroport Houari Boumédiène.

Intermodalité

Projets

En 2023, la gare sera en correspondance avec la ligne 1 du métro d'Alger.
La station de métro sera implantée dans le quartier d'affaire à proximité du Centre commercial de Bab Ezzouar.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Skikda
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya d'Alger
Gare mise en service en 1879
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger
Gare-Bab Ezzouar

Gare de Bab Ezzouar


إسماعيل الفروجي (14 مايو 1963-) مغني وملحن وعازف عراقي اشتهر خلال فترة نهاية الثمانينات و التسعينات.

مشواره الفني
ولد في منطقة الكرادة الشرقية في ناحية الرصافة من بغداد.
تخرج من كلية الفنون الجميلة - قسم الفنون الموسيقية وكانت بدايته الفنية عام 1989 عندما انضم إلى فرقة صديقه الموسيقار رائد جورج حيث قدم مجموعة من الأغاني في ألبوم حمل اسم «رائد جورج»، مثل أغنية يا بنية ووالله احبج وأغنية يا قلبي.
قام بالتلحين لعدة فنانين منهم عادل عكله.
أصدر عام 1990 ألبومه الأول الذي حمل عنوان (دوس على قلبك)، وكان ذلك بمثابة نقطة الانطلاق الحقيقية له، حيث لاقى ذلك الألبوم نجاحا، وكان الباب الذي دخل به إلى عالم الشهرة
عام 1992 أصدر الألبوم الثاني والذي حمل عنوان (حايرة) حقق فيه نجاحاً، وقام بتصوير (أغنية تريديني ما اغار)، ثم قام بإصدار ألبوم الثالث له وهو (حبيبتي أنت وبس) عام 1993 والذي ظهر فيه نضوجه الفني والموسيقي بصورة كبيرة، ومن ثم توالت ألبوماته مثل (شمعنى أنت) و(يا الحبيبه) عام 1994، وأصدر فيما بعد ألبومي (قسمة ونصيب) عام 1998 و(خمرة الحب) عام 2000. وهو من أول الفنانين الشباب الذين أدخلوا (الراب) في الأغنية العراقية

إصابته أثناء حرب الخليج الثانية
وفي عام 1991 قامت حرب الخليج الثانية فاستدعي إلى الخدمة العسكرية وأصيب خلالها

مغادرته للعراق
تنقل بين دول عديدة مثل الولايات المتحدة الأمريكية وأستراليا والأردن لكنه استقر في تورنتو كندا وحصل على الجنسية الكندية

حياته الأسرية
تزوج من سيدة عراقية رزق منها بابنتين ثم انفصل عنها بعد ثلاثة عشر عاما رزق منها بابنه مصطفى

ألبومات

أغاني مصورة

تكريمات
 :تكريمه في يوم تكريم الفنان العراقي الكبير ناظم الغزالي
 :وسام الإبداع من ملتقى الاذاعيين والتلفزيونيين العراقيين.

مراجع

وصلات خارجية
الموقع الخاص بالفنان إسماعيل الفروة جي

أشخاص على قيد الحياة
مغنون عراقيون
ملحنون عراقيون
مواليد 1963
موسيقيون من بغداد

إسماعيل الفروجي


Giuseppe Berto (27 de diciembre de 1914-1 de noviembre de 1978) fue un escritor italiano. Es conocido por sus novelas, entre ellas Il cielo è rosso (El cielo está rojo) e Il male oscuro; también escribió para el cine.

Trabajos selectos
 Il cielo è rosso
 Il male oscuro
 La Passione secondo noi stessi'
 La gloria''

Referencias

Escritores de Italia del siglo XX
Guionistas de cine de Italia
Fallecidos en Roma
Nacidos en la provincia de Treviso

Giuseppe Berto


Inovce este o comună slovacă, aflată în districtul Sobrance din regiunea Košice, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 205 locuitori. Se învecinează cu Ruský Hrabovec, Raionul Velîkîi Bereznîi, Beňatina și .

Istoric
Localitatea Inovce este atestată documentar din 1555.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Inovce


Die Autobahn Jilin–Heihe oder Jihei-Autobahn (), chin. Abk. G1211, ist eine regionale Autobahn in den Provinzen Jilin und Heilongjiang im Nordosten Chinas. Die 815 km lange Autobahn beginnt an der Autobahn G12 bei der Stadt Jilin und führt in nördlicher Richtung über Harbin, Baiquan und Bei'an bis nach Heihe an der russischen Grenze. Bislang ist lediglich das Teilstück zwischen Bei'an und Heihe fertiggestellt.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Jilin
Straße in Heilongjiang

Autobahn Jilin–Heihe


Un motor care funcționează folosind apa drept combustibil în loc de benzină, motorină sau alți combustibili convenționali, cum ar fi GPL, alcool, biodiesel, gaz natural, hidrogen, este un motor care ar putea extrage energia direct din apă. Un astfel de motor este asociat de obicei cu propulsia "automobilelor cu apă". Pe plan internațional există numeroase brevete cu acest subiect, care apare des în presă, televiziuni locale și pagini web. Afirmațiile despre aceste dispozitive sunt considerate pseudoștiință, iar unele au fost dovedite ca fraude. Se pretinde că vehiculele propulsate cu astfel de motoare ar produce combustibilul din apă direct pe vehicul, fără alt aport energetic. O variantă a acestor motoare sunt cele funcționând hibrid, cu o parte a energiei extrase din apă și altă parte provenind din combustibilii convenționali.

Apa este hidrogen ars complet. Hidrogenul este o substanță ușor inflamabilă, cu putere calorifică mare, dar această energie este deja eliberată când se formează apa. Apa însăși nu arde. Apa poate fi descompusă (de exemplu prin electroliză, fotoliză sau radioliză) în componentele sale, hidrogen și oxigen, dar teoretic procesul consumă exact energia produsă prin arderea hidrogenului, iar practic, datorită randamentelor de producție, consumă mult mai multă. În fapt, în cadrul conversiilor apă –> hidrogen –> (ardere) apă o parte a energiei este inerent pierdută, astfel că randamentul procesului (ce se obține raportat la ce exista deja) este subunitar. Pretenția că energia eliberată prin conversii ar fi mai mare decât cea disponibilă inițial contrazice atât primul, cât și al doilea principiu al termodinamicii.

Ce nu este considerat "automobil cu apă"
Un automobil cu apă nu este niciunul dintre următoarele:
 Un vehicul echipat cu un motor cu injecție de apă, care este o metodă de a răci camera de ardere prin adăugarea apei în amestecul combustibil, ceea ce permite un  mărit și reducerea pericolului de detonație.
 Un vehicul cu hidrogen, deși conține multe din aceleași părți. Pentru a alimenta un motor cu hidrogenul provenit din apă, tehnologia posibilă la bordul vehiculelor este bazată pe electroliză, ceea ce face ca hidrogenul să fie doar un purtător de energie, indiferent că este ars într-un motor cu ardere internă sau că este recombinat în apă într-o pilă de combustie care produce curent electric.
 Un vehicul care consumă combustibil îmbunătățit cu hidrogen, în care amestecul de hidrogen și combustibil convențional este folosit pentru mărirea economicității motorului și reducerea poluării.

Extragerea energiei din apă
Cele mai multe propuneri de automobile cu apă se bazează pe o formă de electroliză urmată de recombinarea componentelor. Energia necesară electrolizei este cel puțin de modul egal cu cea disponibilă prin recombinare.
Apa este foarte stabilă chimic, entalpia sa de formare este negativă (–285,6 kJ/mol) ceea ce înseamnă că această energie trebuie consumată pentru a rupe legăturile chimice dintre elementele sale. Nu există alți compuși ai hidrogenului și oxigenului cu entalpia de formare mai scăzută, astfel că nu se poate elibera energie netă în acest mod.

Conform legilor fizicii acceptate astăzi nu există posibilitatea de a extrage energie chimică netă din apă în sine.

Diferite propuneri de automobile cu apă

Carburatorul electrolitic al lui Garrett
La 8 septembrie 1935 ziarul Dallas Morning News a relatat că Charles H. Garrett ar fi prezentat un automobil cu apă care ar fi funcționat "căteva minute". Conform patentului US S2006676 din același an, carburatorul realiza electroliza apei cu electrozi plasați în partea de jos a camerei de nivel constant, iar plutitorul asigura menținerea nivelului apei în cameră. Patentul nu indica sursa de energie folosită la electroliză.

Pila de combustie cu apă a lui Stanley Meyer

Încă din 1980 Stanley Meyer a pretins că a construit un dune buggy care mergea cu apă, însă a dat explicații vagi cu privire la modul de funcționare. Uneori a spus că a înlocuit bujiile cu dispozitive de "scindare a apei", iar alteori s-a referit la Pila de combustie cu apă a lui Stanley Meyer. el pretindea că "pila" ar fi scindat apa pulverizată în hidrogen și oxigen prin , elemente care ar fi arse la loc într-un motor cu ardere internă clasic, producând energie netă. Prototipul lui Mayer nu a fost niciodată examinat de experți independenți și a fost considerat fraudulos de o instanță judecătorească din Ohio în 1996. El a murit din cauza unui anevrism cerebral în 1998, însă adepții teoriilor conspirației cred că a fost otrăvit.

Dennis Klein
În 2002 firma Hydrogen Technology Applications a brevetat un proiect de celulă de electroliză și marca comercială "Aquygen" pentru amestecul de hidrogen și oxigen produs de dispozitiv. Conceput inițial ca o alternativă la , compania a afirmat că ar putea propulsa un vehicul exclusiv cu apă prin producerea "Aquygen" și a invocat existența unei nedovedite stări a materiei, denumită "MagneGaz" și a unei teorii discreditate despre "magnecule" pentru a explica situația. Întemeietorul companiei, Dennis Klein, a declarat că e în tratative cu un mare producător de autovehicule din SUA și că guvernul SUA vrea să producă Hummere propulsate astfel.

În prezent compania nu mai pretinde că poate propulsa un vehicul doar cu apă și folosește brandul "Aquygen" pentru a îmbunătăți combustibilii convenționali, practic fiind vorba de combustibil îmbunătățit cu hidrogen, nu de automobil cu apă.

Genesis World Energy (GWE)
Tot în 2002, Genesis World Energy a anunțat că dispune de un dispozitiv gata de a fi comercializat care ar extrage energia din apă prin disocierea ei în hidrogen și oxigen și apoi recombinarea lor. În 2003 compania a anunțat că această tehnologie a fost adaptată pentru propulsia automobilelor. Compania a strâns de la investitori peste 2,5 de milioane de dolari, dar nici un dispozitiv n-a fost livrat pe piață. În 2006 Patrick Kelly, proprietarul Genesis World Energy a fost condamnat în New Jersey pentru escrocherie la cinci ani de închisoare și la restituirea a 400 000 de dolari.

Genepax Water Energy System
În iunie 2008 compania japoneză Genepax a prezentat un automobil despre care a afirmat că merge doar cu apă și aer, și în multe știri s-a spus că ar fi un "automobil cu apă". Compania a spus că "încă nu se poate prezenta principiul invenției", dar a spus că sistemul este echipat cu un generator de energie la bord (un "ansamblu de electrozi membrană") pentru a extrage hidrogenul printr-un "procedeu similar metodei prin care hidrogenul este produs din hidruri metalice și apă". Apoi, hidrogenul este folosit pentru a genera energia pentru propulsia automobilului. Asta a dus la presupunerea că hidrurile metalice se consumă în proces și de fapt acestea sunt sursa de energie, fiind vorba de fapt de un vehicul cu hidrogen, nu de unul cu apă, cum s-a pretins. În website-ul companiei sursa de energie este descrisă doar prin cuvintele "reacție chimică". Revista de știință și tehnologie Popular Mechanics a descris afirmațiile Genepax drept "gunoaie". Vehiculul prezentat presei de Genepax în 2008 era de fapt autovehiculul REVAi, fabricat în India și vândut în UK sub denumirea G-Wiz, fiind un simplu autovehicul electric acționat de acumulatori cu plumb.

În 2009 Genepax a anunțat închiderea website-ului companiei "datorită costurilor mari de întreținere".

Thushara Priyamal Edirisinghe
În 2008 presa din Sri Lanka a anunțat că Thushara Priyamal Edirisinghe a afirmat că a mers circa 300 km cu un automobil cu apă, de la Christ King College, Pannipitiya, Thushara, la Anuradhapura și înapoi cu doar trei litri de apă. Ca și în cazul altor pretinse automobile cu apă se presupune că energia necesară propulsiei este produsă prin disocierea apei în hidrogen și oxigen prin electroliză și apoi arderea lor în motor. Thushara i-a prezentat tehnologia prim-ministrului Ratnasiri Wickremanayake, care "a acordat întregul sprijin al guvernului pentru eforturile sale de a introduce autonobilul cu apă pe piața din Sri Lanka." Câteva luni mai tîrziu Thushara a fost arestat pentru escrocherie.

Daniel Dingel
Daniel Dingel, un inventator din Filipine, a afirmat în 1969 că a conceput o tehnologie care folosește apa drept combustibil. În 2000 Dingel a format un partneriat cu Formosa Pics Group pentru a continua dezvoltarea acestei tehnologii. În 2008 Formosa Pics a obținut condamnarea lui Dingel, în vârstă de 82 de ani, la 20 de ani de închisoare pentru fraudă.

Dr Ghulam Sarwar
În decembrie 2011 un doctor din Pakistan, Ghulam Sarwar, a afirmat că a inventat un automobil care merge cu apă. În acel moment se zicea că automobilul merge cu 60 % apă și 40 % motorină, dar că inventatorul îl va face să meargă doar cu apă până la sfârșitul lui iunie 2012. S-a afirmat că automobilul "va emite doar oxigen, nu și obișnuitul carbon". În afară de reluarea unor știri din 2012 nu mai există niciun material despre această invenție.

Agha Waqar Ahmad
Agha Waqar Ahmad, tot din Pakistan, a afirmat în iulie 2012 că ar fi inventat un "kit cu apă" care putea fi montat pe orice automobil pentr a-l transforma în automobil cu apă. Kitul consta dintr-un borcan cilindric, care conținea apa, un barbotor și o conductă care ducea la motor. El afirma că kitul produce  prin electroliza apei, folosit drept combustibil. Kitul funcționa cu apă distilată. Ahmed afirma că dispozitivul său putea produce mult mai mult HHO decât alte invenții datorită unor "calcule nedivulgate". El a depus o cerere de brevet în Pakistan. Unii savanți din Pakistan au afirmat că invenția lui Agha este o fraudă și contrazice legile termodinamicii.

Motorul Rușețel
În 2001 Mihai Rușețel a obținut brevetul de invenție OSIM nr. 116426B pentru un "motor cu apă". Principiul motorului este vaporizarea apei injectate în camera de lucru la contactul cu o suprafață fierbinte, prin calefacție. Prin vaporizare se obține abur, care acționează mecanismul motor, în cazul de față cilindrul, legat la un mecanism de tip bielă-excentric. Zona fierbinte care vaporizează apa este formată dintr-o suprafață ceramică, încălzită electric.

OSIM confirmă că principiul prezentat în brevet asigură funcționarea unui motor realizat după acest principiu, ceea ce este suficient din punct de vedere al admisibilității la brevetare. Din punct de vedere energetic, principiul propus, în loc să folosească energia electrică la acționarea unui motor electric, care ar transforma-o în lucru mecanic cu randament înalt, o folosește la încălzirea zonei de vaporizare, adică drept căldură intrată într-un ciclu cu abur, care ciclu are un randament inferior celui al unui ciclu Carnot, lucrul mecanic obținut fiind net inferior celui pe care l-ar produce motorul electric.
Însă eficiența energetică nu este un criteriu care să împiedice brevetarea unei soluții tehnice.

Inventatorul consideră că prin fenomenul de calefacție moleculele de apă s-ar scinda, folosind energie puțină, în hidrogen și oxigen, apa devenind în acest fel un combustibil, care, prin ardere, ar elibera mult mai multă energie. Această viziune contrazice natura fenomenului de calefacție, iar brevetul de invenție nr. 116426B nu prezintă nicio soluție tehnică care să determine arderea presupusului format hidrogen, ca urmare, de fapt apa nu este folosită în ciclu drept combustibil, cum se afirmă în brevet, ci doar ca agent de lucru, exact ca în motoarele cu abur. Chiar dacă hidrogenul format ar fi ars, presupunerile inventatorului contrazic randamentul mic preconizat de principiile termodinamicii, fapt care i-a fost semnalat de mediul academic, dar care nu este acceptat de inventator.

Aspecte energetice ale electrolizei la bordul autovehiculelor
Toate construcțiile prezentate mai sus presupun obținerea hidrogenlui din apă prin electroliză și arderea lui într-un motor cu ardere internă clasic. În condițiile din automobile randamentul celulelor de electroliză alcaline este de 60–75 %, iar a celor acide cu membrane schimbătoare de ioni de 65–90 %. Randamentul motoarelor cu ardere internă care ard acest hidrogen este în regim economic standard (vara, pe autostradă, la viteza de 90 km/h) de circa 30 %, iar la circulația în oraș scade foarte mult, chiar până la 5 %. Deci, randamentul energetic la propulsie este de 3–27 %.

Curentul folosit la bordul autovehiculelor pentru a extrage hidrogenul din apă este mai eficient să alimenteze direct motoarele automobilelor electrice. Invertoarele care transformă curentul continuu din acumulatori în impulsuri de curent cu intensitatea, tensiunea frecvența și faza necesară alimentării motoarelor au un randament de 93–97 %, iar randamentul motoarelor electrice cu magneți permanenți folosite uzual la automobilele electrice, este de 96–97 %. Deci, randamentul energetic la propulsie este de 89–94 %. Dacă se dispune la bord de curent electric este mult mai eficient să fie folosit pentru acționarea unui autovehicul electric decât să producă hidrogen din apă pentru un autovehicul propulsat de un motor cu ardere internă.

Hidrogenul ca supliment
În afara pretențiilor ca automobilul să meargă doar cu apă există propuneri ca hidrogenul sau oxihidrogenul să fie ars împreună cu combustibili petrolieri, mărind eficiența acestora. Efectul acestor sisteme este însă controversat. O serie de website-uri fac reclamă la HHO și dispozitive de electroliză, promițând mari avantaje, însă conform purtătorului de cuvânt al American Automobile Association: "Toate aceste dispozitive par să funcționeze, dar permiteți-mi să vă spun că nu".

Pastile de benzină și alți aditivi
Legate de automobilele cu apă sunt afirmațiile că niște aditivi, adesea niște pilule, convertesc apa în combustibil similar cu procesul din lampa cu carbid, în care un aditiv care conține energie chimică produce combustibil (acolo, acetilenă). După cum a relatat în 1980 Mother Earth News, efectul "pastilei de benzină" ar fi fost demonstrat pe un automobil, dar în realitate apa nu are niciun aport energetic, combustibilul fiind de fapt aditivul sau pastila.

Vezi și
 Perpetuum mobile

Note

Bibliografie
 Paul-Dan Oprișa-Stănescu, Autovehicule electrice, hibride și cu pile de combustie, Timișoara: Ed. "Politehnica", 2015,

Automobile
Legende urbane
Teorii conspirative
Fraude

Apă drept combustibil


An Disa cochlearis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.D.Johnson ngan Liltved. An Disa cochlearis in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa cochlearis


Adolphe Carl von Rothschild (Napulj, 21. svibnja 1823. – Frankfurt na Majni, 16. listopada 1900.), njemačko- židovski bankar iz talijanske loze bogate bankarske obitelji Rothschild.

Rodio se kao treće od petero djece i drugorođeni sin u obitelji baruna Carla Mayera von Rothschilda (1788. – 1855.) i barunice Adelheide Herz (1800. – 1853.). Njegova braća, stariji Mayer Carl (1820. – 1886.) i mlađi Wilhelm Carl (1828. – 1901.) preuzeli su vodstvo u središnjoj obiteljskoj banci u Frankfurtu, a Adolphe je dobio u zadatak voditi napuljsku podružnicu C M von Rothschild & figli i nastaviti talijansku lozu obitelji.

Dana 16. listopada 1850. godine oženio je rođakinju Julie von Rothschild (1830. – 1907.) iz austrijske loze obitelji, ali par nije imao potomaka, a budući da ni njegova braća nisu imala muških potomaka, njegovom smrću i smrću njegove braće ugasila se napuljska loza obitelji Rothschild. Godine 1863. zatvorio je napuljsku bankarsku kuću i odselio sa ženom iz Napulja, a 1865. godine je otkupio svoje partnerstvo u frankfurtskoj banci i izgradio ljetnikovac u Pregnyju na obalama Ženevskog jezera, u kojem je sakupljao umjetnička djela. Dio vremena živio je sa suprugom u Parizu.

Umro je od gripe 1900. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Adolphe Carl von Rothschild (1823.-1900.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Italija)

Adolphe Carl von Rothschild


Superisligaen 2019-20 var den 60. sæson af den bedste danske ishockeyliga, og den var samtidig turneringen om det 63. danmarksmesterskab i ishockey for mænd. Turneringen afvikledes under navnet Metal Ligaen på grund af et sponsorat fra Dansk Metal. Ligaen havde deltagelse af de ni hold, der fuldførte den foregående sæson, og som først spillede en seksdobbelt turnering alle-mod-alle, hvilket gav 48 kampe til hvert hold.  Herefter skulle de otte bedste have spillet slutspil om DM-titlen, men inden holdene nåede at gå i gang med slutspillet, blev resten af sæsonen aflyst på grund af den igangværende COVID-19-epidemi i Danmark.

Den 6. marts 2020 opfordrede statsministeren og sundhedsmyndighederne i Danmark til, at arrangementer med 1.000 eller flere deltagere blev aflyst eller udskudt for at begrænse mulighederne for spredning af SARS-CoV-2 i Danmark. Samme eftermiddag meddelte ishockeyens ligaforening, at kampene på grundspillets to sidste spilledage, den 6. og 10. marts 2020, ville blive afviklet uden tilskuere.

Den 9. marts 2020 besluttede klubberne at udsætte starten på slutspillet, der egentlig skulle have været startet den 13. marts i håbet om, at man på et senere tidspunkt igen fik lov til at afvikle kampe med tilskuere. Samtidig valgte man at ændre formatet på slutspillet fra en cupturnering til en dobbeltturnering alle-mod-alle i ligaform. Ændringen af formatet blev fortrinsvis besluttet for at sikre indtægter til de klubber, der i forvejen havde mistet indtægter på at spille de sidste grundspilskampe uden tilskuere, og som dermed allerede stod i en vanskelig økonomisk situation.

Men allerede to dage senere, den 11. marts 2020, meddelte Ligaforeningen og Danmarks Ishockey Union, at resten af sæsonen blev aflyst på grund af regeringen og sundhedsmyndighedernes anbefalinger og påbud, der blev indført som følge af den igangværende COVID-19-epidemi i Danmark, og at der ikke blev kåret en dansk mester i denne sæson. Beslutningen blev især truffet, fordi klubberne afviklede deres træning og kampe i kommunale idrætsanlæg, der var blevet lukkket som følge af myndighedernes udmelding dagen forinden.

Danmarks plads i Champions Hockey League blev tildelt grundspilsvinderen Aalborg Pirates.

Sæsonenens mest omtalte episode skete den 20. september 2019 i kampen mellem Frederikshavn White Hawks og Odense Bulldogs, hvor Frederikshavn-spilleren Kristian Jensen blev idømt matchstraf for at have slået Odense-spilleren Lucas Bjerre Rasmussen i hovedet med en knytnæve på et tidspunkt, hvor Bjerre Rasmussen lå på isen og havde tabt sin hjelm. Danmarks Ishockey Union idømte Jensen en karantæne på 17 spilledage, hvilket var den længste karantænedom i dansk ishockey i mange år. Derudover blev Kristian Jensen af en udenforstående politianmeldt for vold. Den 10. oktober 2019 blev Jensen tiltalt for vold af Anklagemyndigheden ved Nordjyllands Politi, og den 15. november 2019 blev han ved Retten i Hjørring kendt skyldig i tiltalen og idømt 20 dages betinget fængsel. Det var første gang siden 2003, at en episode i dansk ishockey førte til en voldsdom.

Hold

Ligaen havde deltagelse af de samme ni hold, som fuldførte den foregående sæson.

Trænere

Inden sæsonen

To af klubberne i ligaen kunne inden sæsonen præsentere nye trænere i forhold til den foregående sæson. Hos Rødovre Mighty Bulls havde Magnus Bogren søgt nye udfordringer i HockeyAllsvenskan hos Tingsryd AIK. Tre uger senere kunne klubben præsentere finnen Riku-Petteri Lehtonen, der havde vundet det italienske mesterskab de seneste fire sæsoner med Ritten/Renon, som Bogrens afløser.

Efter en skuffende foregående sæson, der endte med et kvartfinalenederlag til Aalborg Pirates, fyrede Herning Blue Fox cheftræneren Petri Skriko et år inden kontraktudløb, efter at parterne ellers tidligere på sæsonen havde forlænget kontrakten med et år. Blue Fox kunne den 22. maj offentliggøre, at klubben som ny træner havde hyret Ben Cooper, som indtil da havde været assistenttræner i NHL-klubben Florida Panthers.

Til gengæld var der genvalg på cheftrænerposten i Esbjerg Energy, Frederikshavn White Hawks, Herlev Eagles, Odense Bulldogs, Rungsted Seier Capital, SønderjyskE Ishockey og Aalborg Pirates.

I løbet af sæsonen

Den 21. november 2019 meddelete Odense Bulldogs, at klubben havde fyret Pelle Svenssion som en konsekvens af en sæsonstart under forventningerne. På det tidspunkt var Bulldogs placeret på sidstepladsen – 12 point efter Herning Blue Fox på ottendepladsen. Svensson måtte derfor forlade klubben efter halvandet år på cheftrænerposten. Cheftrænerstolen i Odense blev overtaget af canadieren Marc Lefebvre, som tidligere havde været cheftræner for Coventry Blaze og Dundee Stars i Elite Ice Hockey League, og som senest havde passet tjansen som assistenttræner for Cincinnati Cyclones og Orlando Solar Bears i ECHL. Inden Lefebvre kunne tiltræde, varetog Svenssons assistenter, Mads True og Søren Jacobsen, trænerrollen i en enkelt kamp.

Efter sæsonen

Efter sæsonen meddelte Rødovre Mighty Bulls, at cheftræner Riku-Petteri Lehtonen efter fem år i udlandet havde valgt at vende hjem til Finland for at være mere sammen med sin familie. Som afløser udpegede klubben Thor Dresler, som inden da i fem sæsoner havde været assistenttræner i Esbjerg Energy. Efter syv sæsoner i Esbjerg Energy fik Mark Pederson ikke forlænget sin kontrakt. I stedet ansatte klubben Jason Jaspers som ny cheftræner. Jaspers fik dermed sit første trænerjob, efter at han havde spillet 13 sæsoner i DEL.

Grundspil

Format

De ni hold spillede en seksdobbelt turnering alle-mod-alle, hvilket gav 48 kampe til hvert hold.

Der blev uddelt point efter IIHF's trepointsystem:
 Sejr i ordinær spilletid gav 3 point.
 Sejr i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 2 point.
 Nederlag i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 1 point.
 Nederlag i ordinær spilletid gav 0 point.

Holdene spillede om otte pladser i slutspillet.

De to første indbyrdes opgør mellem hver klub gjaldt endvidere som kvalifikation til Metal Cup 2019-20 Final 4, hvortil følgende hold kvalificerede sig: Aalborg Pirates, Rungsted Seier Capital, Frederikshavn White Hawks og Herlev Eagles.

Stilling

Kampe

Kampprogram

Spillerstatistik

Slutspil

Slutspillet skulle have haft deltagelse af de otte bedste hold i grundspillet og skulle egentlig have været afviklet som en cupturnering fra den 13. marts 2020, hvor alle opgør blev spillet bedst af syv kampe, bortset fra bronzekampen, der skulle afvikles over to kampe, og hvor de otte hold i slutspillet var seedet i henhold til deres placering i grundspillet.

Men slutspilsformatet blev ændret på et krisemøde afholdt den 9. marts 2020, fordi klubberne på det tidspunkt havde valgt at følge sundhedsmyndighedernes anbefalinger om at aflyse eller udskyde arrangementer med 1.000 eller flere deltagere og derfor havde afviklet kampene på de sidste to spilledatoer i grundspillet uden tilskuere. Klubberne ønskede imidlertid ikke, at slutspillet også skulle afvikles uden tilskuere, og derfor besluttede klubberne at udsætte starten på slutspillet i håbet om, at man på et senere tidspunkt igen fik lov til at afvikle kampe med tilskuere. Samtidig valgte man at ændre formatet på slutspillet fra en cupturnering til en dobbeltturnering alle-mod-alle i ligaform, således at alle klubberne blev sikret lige mange kampe i slutspillet.

Men allerede to dage senere, den 11. marts 2020, meddelte Ligaforeningen og Danmarks Ishockey Union, at slutspillet blev aflyst på grund af regeringen og sundhedsmyndighedernes anbefalinger og påbud, der blev indført som følge af den igangværende COVID-19-epidemi i Danmark, og at der ikke blev kåret en dansk mester i denne sæson. Beslutningen blev især truffet, fordi klubberne skulle afvikle deres træning og kampe i kommunale idrætsanlæg, der var blevet lukkket som følge af myndighedernes udmelding dagen forinden.

Hædersbevisninger

Månedens spiller

All star-hold

Sæsonens all star-hold blev sammensat af et panel bestående af ishockeyjournalister.

Se også
 Divisionen 2019-20
 Metal Cup 2019-20

Kilder
 Metal Ligaen
 Danmarks Ishockey Union

Referencer

Sport i Danmark i 2019
Sport i Danmark i 2020
Sæsoner i Superisligaen
Ishockey i 2019
Ishockey i 2020

Superisligaen 2019-20


مساجد مكة تشمل هذه القائمة جميع المساجد الموجودة في مكة.

 المسجد الحرام
 مسجد التنعيم
 مسجد نمرة
 مسجد البيعة
 مسجد الراية
 مسجد الخيف
 مسجد المشعر الحرام
 مسجد الشجرة
 مسجد انشقاق القمر
 مسجد الكبش
 مسجد الحديبية
 مسجد الجعرانة: يقع شمال شرق مكة المكرمة ويئمه آلآف الزوار من حجاج بيت الله الحرام وهومقر توزيع الغنائم في معركة حنين.
 مسجد الملك عبد الله: يبنى على طريق الملك عبد العزيز المؤدي إلى المسجد الحرام، ويتسع لعشرة آلاف مصلي.

مراجع

قوائم مساجد حسب المدينة
مساجد مكة

قائمة مساجد مكة


Petru Ursache (n. 15 mai 1931, Hărpășești, com. Popești, jud. Iași – d. 7 august 2013, Iași) a fost un folclorist, estetician și etnolog român.

Biografie
S-a născut în satul ieșean Hărpășești în familia agricultorilor Gheorghe și Maria Ursache. A urmat școala primară în satul Hărpășești (1938–1943), Liceul Național din Iași (1945–1951) și Facultatea de Filologie a Universității "Al. I. Cuza" din Iași (1952–1956). A lucrat ca bibliotecar la Biblioteca județeană "Gh. Asachi" din Iași (1956–1958), apoi ca preparator (1958–1960), asistent (1960–1969), lector (1969–1977), conferențiar (1977–1992) și profesor (1992–2001) la Catedra de Literatură română și la Catedra de Literatură comparată ale Facultății de Litere a Universității "Al. I. Cuza" din Iași, unde a predat disciplinele Folclor, Estetică, Etnologie, Mitologie și religie. A obținut în 1971 titlul de doctor în filologie al Universității din București cu teza "Șezătoarea" în contextul folcloristicii (elaborată sub îndrumarea prof. Mihai Pop), despre revista Șezătoarea, prima revistă românească de folclor, publicată de Arthur Gorovei în anul 1892, la Fălticeni. A fost conducător de doctorate în etnologie. A mai predat în perioada 1992–2002 cursul de Estetică teologică la Facultatea de Teologie Ortodoxă din Iași.

Petru Ursache a debutat în revista Scrisul bănățean (1958), colaborând în cursul îndelungatei sale cariere cu articole, studii și eseuri la revistele Cronica, Convorbiri literare, Dacia literară, Ateneu, Bucovina literară, Saeculum etc. A publicat mai multe volume de folcloristică, estetică și etnologie, a colaborat la Tratatul de dialectologie (1984), a îngrijit peste douăzeci de antologii și ediții critice ale operelor lui Al. Vasiliu, M. Eliade, M. Sadoveanu, N. Crainic, Al. Dima și M. Eminescu și a publicat, în colab. cu Magda Ursache, antologia de poezie religioasă Duh și slovă (2000).

A fost membru al Uniunii Scriitorilor din România – Filiala Iași. A fost recompensat cu Premiul Profesor Emeritus al Universității "Al.I. Cuza" (2001), Premiul de Excelență al Uniunii Scriitorilor – Filiala Iași (2001, 2006), Premiul opera omnia acordat de revista Convorbiri literare (2001), Premiul opera omnia acordat de Biblioteca "Vasile Voiculescu" din Buzău (2001).

A decedat la 7 august 2013 și a fost înmormântat în Cimitirul Eternitatea din Iași.

Cercetări etnologice
Cercetările etnologice și folcloristice ale lui Petru Ursache au fost realizate dintr-o amplă perspectivă interdisciplinar-enciclopedică, încercând să pătrundă până la rădăcinile creațiilor literare. Studiile publicate evidențiază preocuparea sa pentru cultura tradițională veche a poporului român, abordată laturile sale estetice și etnologice. Petru Ursache a cercetat din punct de vedere mitologic balada Miorița, acordând atenție aspectelor morale și estetice ale unor opere religioase precum Filocalia, care i-a inspirat scrierea unui tratat de "Estetică teologică".

Balada Miorița este abordată de Petru Ursache într-un volum de 328 de pagini, organizat în 6 capitole (Aventuri thanatice exemplare, Imaginarul mitic al păstorului, Transhumanțe sufletești și de imagine, Înaltul de Sus și Înaltul de Jos, Ars moriendi, Mit și literatură). Etnologul tratează creația populară de pe o poziție interdisciplinară, acordând atenție înțelesurilor mitologice, literare și estetice ale baladei. "Miorița" este considerată o meditație ontologică pe tema morții, în care conflictul dintre păstori nu este decât un pretext pentru a căuta un răspuns românesc la o întrebare gravă și obsedantă; aparenta pasivitate a păstorului moldovean se datorează faptului că ceilalți doi păstori reprezintă instrumente ale morții, iar înfruntarea cu aceștia nu ar reprezenta decât o amânare și nu o învingere definitivă a morții inevitabile. Moartea este văzută ca o integrare cosmică a omului, o continuare a existenței în cadrul naturii eterne așa cum sugerează motivul nunții.

Petru Ursache a fost fascinat de studiile de mitologie și de istorie a religiilor ale lui Mircea Eliade, publicând volumul Camera Sambô. Introducere în opera lui Mircea Eliade (1993, reeditat în 1999 și 2008) și două antologii din opera acestuia: Meșterul Manole, studii de etnologie și mitologie și Arta de a muri, cercetând modul de integrare a miturilor în opera lui Mircea Eliade.

Cartea Bucătaria vie. File de antropologie alimentară (Junimea, 2011) este o călătorie literară pe teme culinare prin literatura universală de la Epopeea lui Ghilgameș și textele biblice până la operele literare ale unor scriitori români precum Costache Negruzzi, Mihail Kogălniceanu, Păstorel Teodoreanu și Mihail Sadoveanu.

În concepția lui Petru Ursache, arta este subsumată unei dualități umano-divine, orice abordare a ei de pe una din cele două poziții fiind lacunară și deformată: "frumosul a intrat în conștiința europeană asemenea lui Ianus bifrons: cu o față luminată de sacralitatea divină, așa cum se cuvine celei mai importante invenții umane, arta, dar cu cealaltă spre raționalitatea agresivă și arogantă. Lucrările de specialitate elaborate până-n prezent sunt prea adesea scrise de pe poziții partizanale, individualiste, tendențioase și, de aceea, lacunare, deformante". Criticul Gheorghe Grigurcu îl considera un reper moral într-o lume a compromisurilor, "o mișcătoare apropiere de perfecțiune a ființei de cărturar".

Opera
 Pe plaiuri moldovene, culegere de folclor, 1964;
 "Șezătoarea" în contextul folcloristicii, Ed. Minerva, București, 1972;
 Poetica folclorică, Iași, 1975;
 Prolegomene la o estetică a folclorului, București, 1980;
 Eseuri etnologice, Ed. Cartea Românească, București, 1986;
 T. Maiorescu esteticianul: studiu hermeneutic, Ed. Junimea, Iași, 1987;
 Camera Sambô. Introducere în opera lui M. Eliade, București, 1993 (ed. a II-a, Editura Universității "Al. I. Cuza", Iași, 1999; ediție revăzută și dezvoltată, 2008);
 Sadovenizând, sadovenizând...: studiu stilistic și estetic, Ed. Junimea, Iași, 1994 (ed. a II-a, 2005);
 Etnoestetica, Institutul European, Iași, 1998 (ed. a II-a, 2013);
 Mic tratat de estetică teologică, Ed. Junimea, Iași, 1999 (ed. a II-a, 2009);
 Cazul Mărie. Sau despre frumos în cultura orală, Ed. Junimea, Iași, 2001;
 Tripticul axiologic fundamental, Editura Universității "Al. I. Cuza", Iași, 2005;
 Înamorați întru moarte. ErosPoesis la Cezar Ivănescu (2006);
 Antropologia, o știință neocolonială (2006);
 Etnosofia, Ed. Paideia, București, 2006 (ed. a II-a, 2013);
 Istorie, etnocid, genocid, Ed. Conta, Piatra-Neamț, 2010 (alte ediții, Ed. Eikon, București, 2017, 2019);
 Miorița: un dosar mitologic, Ed. Demiurg, Iași, 2010;
 Eros & Thanatos la Cezar Ivănescu, Ed. Contemporanul, București, 2010;
 Bucătăria vie. File de antropologie a alimentației, 2011;
 Omul din Calidor, Ed. Eikon, București, 2012;
 Miorița – Dosarul mitologic al unei capodopere, Ed. Opera Magna, Iași, 2013.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu (ed.), Dicționarul biografic al literaturii române, vol. II, Editura Paralela 45, Pitești, 2004, pp. 774–775. ISBN 973-697-758-7
 Petru Ursache, omul bun al culturii românești – Apaos, ediție îngrijită de Magda Ursache, Ed. Eikon, București, 2016, 608 p.

Nașteri în 1931
Decese în 2013
Folcloriști români
Etnologi români
Esteticieni români
Decese în Iași

Petru Ursache


Laurie Duncan es un actor inglés, más conocido por haber interpretado a Callum Kane en la serie Hollyoaks.

Biografía
En septiembre de 2011 comenzó a salir con la actriz Lucy Dixon, pero la relación terminó.

Carrera
En 2011 apareció como invitado en la serie Law & Order: UK, donde interpretó a Danny Heywood. El 6 de septiembre de ese mismo año, se unió al elenco de la exitosa serie británica Hollyoaks, donde interpretó al estudiante Callum Kane, hasta el 4 de octubre de 2013.

Filmografía

Series de televisión

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Laurie Duncan

Actores de televisión de Inglaterra

Laurie Duncan


Fanny Salvini-Donatelli (h.1815 – 1891) fue una soprano italiana, conocida sobre todo por crear el papel de Violetta en la ópera de Verdi La traviata, pero también fue una admirada intérprete de otras obras del compositor, así como de aquellas por Donizetti.

Fanny Salvini-Donatelli, cuyo nombre real fue Francesca Lucchi, nació en Florencia en el seno de una familia próspera. Dificultades financieras después de la muerte de su padre le llevaron a una carrera como actriz. A principios de los años 1830 se convirtió en la segunda esposa del actor, Giuseppe Salvini, (y la madrastra del actor, mucho más famoso, Tommaso Salvini). Sin embargo, su matrimonio fue infeliz, como lo fue su relación con sus hijastros. Tras su deserción de la familia en 1842, Giuseppe Salvini obtuvo una separación tomando como base la infidelidad. Murió dos años más tarde. Mientras estuvo casada con Salvini, ella estudió canto e hizo su debut operístico en 1839 en el Teatro Apollo en Venecia como Rosina en El barbero de Sevilla.

Salvini-Donatelli tuvo una gran carrera en el canto en Italia cantando sobre todo en La Fenice y el Teatro Regio di Parma, donde en 1850 un soneto en su honor, escrito por el epigramista de la ciudad, Artaserse Folli, fue distribuido entre el público.

Cuando Salvatini-Donatelli protagonizó el estreno de La traviata tenía 38 años de edad y era bastante maciza. Tenía un físico inadecuado para interpretar a una bella joven tísica, y esto se señala como una de las razones que se citan a menuda como una de las razones para el fracaso inicial de la ópera. En el Acto III el doctor anunció que la enfermedad de Violetta había empeorado y que sólo le quedaban horas de vida, se dice que el público había estallado en risas, gritando un miembro del público: "No veo consunción, sólo hidropesía!" El propio Verdi había expresado serias dudas sobre si Salvatini-Donatelli era adecuada para el papel dos meses antes del estreno y envió a su libretista, Francesco Piave, al admisnistrador de La Fenice para transmitir su punto de vista de que Violetta exigía una cantante "con una figura elegante que sea joven y cante apasionadamente". Su petición de un cambio en el reparto no tuvo éxito.

También interpretó en La Scala, el Teatro Regio di Torino, el Teatro Comunale di Bologna, el Teatro Grande di Trieste y otros teatros italianos. Fuera de Italia, cantó en París, Barcelona, Viena (donde debutó en 1843 como Abigaille en Nabucco dirigida por el propio Verdi), y Londres (donde hizo su debut en 1858 en el Theatre Royal, Drury Lane como Leonora en Il trovatore). Aunque se la recuerda sobre todo por estrenar el papel de Violetta en La traviata, estrenó otros cuatro papeles en óperas hoy olvidadas: Editta en Allan Cameron de Giovanni Pacini (18 de marzo de 1848, La Fenice); Elmina en Elmina de Salvatore Sarmiento (8 de febrero de 1851, Teatro Regio di Parma); Clemenza en Il fornaretto de Gualtiero Sanelli (24 de marzo de 1851, Teatro Regio di Parma); y Donna Eleonora en La prigioniera Carlo Ercole Bosoni (16 de nero de 1853, La Fenice).

Se cree en general que se retiró de la escena en 1860. Sin embargo, se dice que cantó en el Teatro Real de la Moneda en Bruselas en 1877. Fanny Salvini-Donatelli murió en Milán en junio de 1891.

Referencias
Notas

Licencia

Fuentes
Boyden, Matthew; Kimberley, Nick; y Staines, Joe, The Rough Guide to Opera, Rough Guides, 2002. ISBN 1858287499
Casaglia, Gherardo, Almanacco Amadeus. Acceso 17 de enero de 2009.
Gatti, Carlo, Verdi, the Man and His Music: the man and his music, Putnam, 1955.
Haine, Malou y Servais, Franz, L'Apollonide de Leconte de Lisle et Franz Servais: 20 ans de collaboration, Editions Mardaga, 2004. ISBN 2870098138
Kimbell, David R. B., Verdi in the Age of Italian Romanticism, Cambridge University Press Archive, 1985. ISBN 0521316782
Regli, Francesco Dizionario Biografico (dei più celebri poeti ed artisti melodrammatici, tragici e comici, maestri, concertisti, coreografi, mimi ballerini, scenografi, giornalisti impressarii ecc. ecc. che fiorirono in Italia dal 1800 al 1860), Enrico Dalmazzo, 1860.
Resigno, Eduardo, Dizionario Verdiano, Biblioteca Universale Rizzoli, 2001, pp. 473–474. ISBN 8817866288
Rosenthal, H. y Warrack, J. The Concise Oxford Dictionary of Opera, 2.ª edición, Oxford University Press, 1979
Salvini, Celso, Tommaso Salvini: nella storia del teatro italiano e nella vita del suo tempo, Cappelli, 1955

Enlaces externos

Sopranos de Italia
Músicos de Italia del siglo XIX
Nacidos en Florencia
Fallecidos en Milán

Fanny Salvini-Donatelli


Randers Dagblad , grundlagt 1874, var et dansk dagblad, der blev udgivet frem til 1976. Avisen blev grundlagt af bogtrykker C.J. Rye, som ligeledes ejede og udgav avisen frem til sin død i 1899. Fra 1899 til 1905 var avisen ejet og udgivet af enkefru Rye og fra 1906 under navnet Randers Dagblad og Folketidende ved Brødrene Rye af stifterens sønner Valdemar Rye og Arnold Rye frem til 1942. Fra 1942 til 1946 var avisen ejet og udgivet af Valdemar Rye. Fra 1946 frem til 1970 blev avisen ejet af et I/S af Valdemar Ryes børn, Axel Rye (redaktør), Otto Rye (bogtrykker), Else Duché (udtrådt 1962) samt Kirsten Hammerich (udtrådt 1958). Fra 1971 til 1976 blev avisen ejet af De Bergske Blade med Knud Mogensen som redaktør.

Historie
C.J. Rye købte Rasmussens Trykkeri efter at have været i samråd med lokale venstremænd i maj 1873. Hermed startede han sit trykkeri, men havde interesse i nyhedsformidling og grundlagde derfor Randers Dagblad, byens anden avis og dens venstreblad i 1874.

Fra 1890 var Randers Dagblad i stærk konkurrence med Randers Venstreblad, men Randers Dagblad lagde sig i spidsen teknisk med store investeringer. I 1920'erne var Randers Dagblad amtets største avis. I årene op til 1. Verdenskrig var der fremgang hos avisen, som følge af de store tekniske investeringer samtidig med, at de to brødre Rye forvaltede bladet med økonomisk og redaktionel succes og med sans for behovet hos avisens overvejende landbopublikum.

I 1960'erne kørte avisen med forældet teknik og hovedkonkurrenten Randers Amtsavis truede, samtidig med, at avisen gjorde to større fejlinvesteringer. Først og fremmest købte avisen udgivelsesretten til Grenaa Folketidende, under den opfattelse, at avisen havde flere abonnenter end den reelt havde. Dernæst indkøbte avisen endnu en rotation, som ikke kunne samkøres helt tilfredsstillende med den eksisterende.

I 1971 fik De Bergske Blade udgivelsesretten til Randers Dagblad, som fortsatte avisen frem til 1976.

Navnevarianter
 Randers Dagblad og Folketidende (1874-1970)
 Randers Dagblad (1971-1976)

Referencer og eksterne henvisninger

 Digitaliserede udgaver af Randers Dagblad i Mediestream

Aviser fra Danmark
Etableret i 1874

Randers Dagblad


හයියන් ( හායන් ) ( Typhoon Haiyan / Typhoon Yolanda ) යනු වසර 2013 දි ඇතිවු  ප්‍රචණ්ඩ සුළි කුණාටුවකි. ලෝක ඉතිහාසයේ ඇතිවූ ප්‍රබලතම සුළි කුණාටු අතරික් එකක් වන මෙය කාලගුණ විද්‍යාඥයින් විසින  5 වන ගණයට අයත් සුළි කුණාටුවක් ලෙස වර්ග කර ඇත.උපරිම වේගය පැයට කිලෝ මීටර් 315  ( පැයට සැතපුම් 195 ක් ) ක් විය.

සිදුකල විනාශ
වැඩිම හානි සිදුවුයේ පිලිපීනයේ ලෙයිටේ ( Leyte ) හා සමාර් ( Samar Island ) යන දුපත් වලටය. මෙයින් දස දහසකට ආසන්න පිරිසක් දෙනා මියගිය අතර මිලියන 11 කට ආසන්න පිරිසකට බලපෑවේය.

ආශ්‍රිත ලිපි

කුණාටු වර්ග
ටෝනාඩෝ
දේශගුණික විපර්යාස

බාහිර සබැදි

Tropical Cyclone Information of TY 1330 (Haiyan) from the Japan Meteorological Agency
Tropical Cyclone Information  from the Joint Typhoon Warning Center
General information of Typhoon 201330 (Haiyan) from Digital Typhoon
Super Typhoon Haiyan from the CIMSS Satellite Blog
Animated sequence from the Hong Kong Observatory
Compilation of satellite imagery and mapping products, pre- and post-disaster from UN-SPIDER
Latest humanitarian response information via ReliefWeb
Response to the crisis  via FAO in emergencies
IMAGES: Haiyan: Before and after the storm BBC 12 November 2013

ටයිපූන් හයියන්


Chuuk er fylki í Míkrónesíu. Það er staðsett í miðvesturhluta eyríkisins og hefur tæplega 50.000 íbúa, sem er tæplega helmingur af heildaríbúum landsins. Það samanstendur af 294 eyjum, fleiri en nokkurt annað fylki í Míkrónesíu. Höfuðborgin, stærsta borgin og einnig stærsta borg allrar Míkrónesíu er Weno.

Míkrónesía

Chuuk (fylki)


Unter Bildröhrenrecycling versteht man den Verwertungsprozess von Kathodenstrahlröhren  aus Fernsehgeräten und Computermonitoren, deren Gläser bei fachgerechter Aufbereitung einen wertvollen Rohstoff darstellen.

Verfahren
Da in Bildröhren neben Glas eine Vielzahl von Materialien wie Leuchtstoff, Aluminium, Graphit, Barium und Strontium enthalten ist, ist das Recycling entsprechend aufwendig.

Lasertrennung
Die Bildröhre wird von ihrem Implosionsschutzrahmen und von Gummi und Kunststoff befreit. Als Nächstes wird durch einen Laser die Größe der Röhre erfasst und sie gelangt über ein Fließband in die Trennanlage, wo sie auf einer Drehscheibe so positioniert wird, dass der Laser die Röhre an der Naht mit dem Glaslot (Frit) aufgetrennt werden kann. Dann wird die Bildröhre in Schirm und Konus zertrennt. Der Konus wird in der Trennanlage abgenommen, so dass nur der Schirm herauskommt und von einem Arbeiter die Lochmaske entfernt wird.

Heizdrahttrennung
Bei diesem Verfahren wird anders als bei der Lasertrennung die Röhre manuell in der Anlage platziert und mit zwei Metallkeilen, die einen Draht um die Bildröhre spannen, fixiert, der so erhitzt wird, dass er das Glas der Röhre durchtrennt. Der Konus kann dann einfach abgenommen werden.

Sägentrennung
Hier läuft fast alles wie bei der Lasertrennung ab, nur dass die Bildröhre mit zwei Diamantsägeblättern getrennt wird.

Entschichtung
Das Glas kann nur nach der Entschichtung als Rohstoff genutzt werden. Meistens werden die beiden Glasfraktionen dazu voneinander getrennt, geschreddert und durch Nassgleitschleifen entschichtet. Das fertige Granulat kann nun zu neuen Bildröhren verarbeitet werden, doch da die Bildröhrenproduktion fast vollständig eingestellt wurde, gibt es kaum noch Abnehmer.

Literatur
 Telefunken-Fachbuch Die Fernsehbildröhre, Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft, AEG-Telefunken. Berlin, West; Frankfurt, Main. Fachbereich Röhren, Telefunken GmbH (Ulm), Verlag Telefunken GmbH, 1960
 Siegfried Behrendt, Ralf Pfitzner, Rolf Kreibich: Innovationen zur Nachhaltigkeit: Ökologische Aspekte der Informations- und Kommunikationstechniken, Verlag Springer DE, 1998, ISBN 3540642463.

Einzelnachweise

Glas-Recycling

Bildröhrenrecycling


Rama - et lystspil er en film instrueret af Peter Lind.

Handling
Pressen skrev : -

Berlingske Tidende: RAMA er ikke et filmisk kærtegn, men en knytnæve i sanserne -

Politiken : Replikkerne er grumsede, farverne lige sådan, spillet primitivt... øretæve indbydende...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Kortfilm fra Danmark

Rama - et lystspil


World War Cup este un film românesc din 2015 regizat de Sebastian Cosor. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andi Vasluianu, Tudor Chirilă.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme de animație

World War Cup


An Carex breviculmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Carex breviculmis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. b. breviculmis
 C. b. discoidea
 C. b. fibrillosa
 C. b. montivaga
 C. b. perciliata
 C. b. puberula

Mga kasarigan

Carex

Carex breviculmis


Martin Sarmiento Jumoad (Kinasang-an, cidade de Cebu, 11 de novembro de 1956) é um clérigo filipino e arcebispo católico romano de Ozamis.

Martin Sarmiento Jumoad foi ordenado sacerdote em 7 de abril de 1983.

O Papa João Paulo II o nomeou Prelado de Isabela em 21 de novembro de 2001. O arcebispo de Zamboanga, Carmelo Dominador Flores Morelos, deu-lhe a consagração episcopal em 10 de janeiro do ano seguinte; Co-consagrantes foram Antonio Javellana Ledesma SJ, Prelado de Ipil, e Angelito R. Lampon OMI, Vigário Apostólico de Jolo.

O Papa Francisco o nomeou Arcebispo de Ozamis em 4 de outubro de 2016.

Ver também

Arcebispos católicos das Filipinas

Martin Sarmiento Jumoad


රේඛීය වීජ ගණිතයේදී, ගවුසීය බැහැරීම යනු රේඛීය සමීකරණ පද්ධතියක විසඳුම් සෙවීම, න්‍යාසයක තත්වය සෙවීම හා ප්‍රතිලෝමය ගණනය කිරිම වැනි කාර්ය කිරීමට භාවිතා කළ හැකි ඇල්ගොරිතමයකි. ගවුසීය බැහැරීම, ජර්මානු විද්‍යාඥ හා ගණිතඥ කාර්ල් ෆෙඩ්රික් ගවුස් වෙනුවෙන් නම් තබා ඇත.

ඇල්ගොරිතම පුර‍ාවට ප්‍රාථමික පේළි ක්‍රියාවලිය භාවිතා වේ. ඇල්ගොරිතමය කොටස් 2 කින් යුක්ත වේ. ඒ එක එකක් පිළියෙල කර ඇති න්‍යාසයක පේළි සලකා බලනු ලැබේ. පළමු වැන්න න්‍යාසය පේලි එවලුම් ආකාරයට අඩු කරනු ලැබේ. දෙවැන්න න්‍යාසය තව දුරටත්, අවකරණය කරන ලද පේලි එවලුම් ආකාරයට අඩු කරනු ලැබේ. බොහෝමයක් යෙදීම් සඳහා පළමු කොටස පමණක් ප්‍රමාණවත් වේ.

මේ හා සම්බන්ධ නමුත් අඩු කාර්යක්ෂම ඇල්ගොරිතමයක් වන ගවුස් ජෝර්ඩන් ඉවත් කිරීම න්‍යාසය අවකරණය කරන ලද පේළි එවලුම් ආකාරයට එක් පියවරකින්ම පත් කරනු ලැබේ.

ඇල්ගොරිතමය පිළිබඳ සමාලෝචනය
ගවුසීය ඉවත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියේ කොටස් දෙකකි. ප්‍රථම කොටස (ඉදිරි ඉවත් කිරීම්) දී ඇති පද්ධතියක් ත්‍රිකෝණාකාර හෝ එවලුම් ස්වභාවයකට අඩුකිරීම හෝ පිළිතුරු නැති පිරිහුණු සමීකරණයක් බවට හරවා පද්ධතියට විසදුම් නොමැති බව පෙන්වීම හෝ සිදු කරයි. මෙය මූලික පෙළ ක්‍රියාවලියක භාවිතයෙන් ඉටු කර ගනී. දෙවන පියවර ඉහත පද්ධතියේ විසදුම් සෙවීමට ප්‍රති ආදේශ කිරීම යොදා ගනු ලැබේ.

න්‍යාස සදහා ද ඒ හා සමානවම ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. පළමු කොටස න්‍යාසය සුගම පේළි ක්‍රියාවලියක් යොදා ගෙන පේළි එවලුම් ආකාරයන් දක්වා අඩු කරන අතර දෙවන කොටස එය අවකරණය කරන ලද පේලි එවලුම් ආකාරයක් හෝ පේළි භෞත්‍රිකා ආකාරයන් දක්වා අඩු කරන අතර දෙවන කොටස එය අවකරණය කරන ලද පේලි එවලුම් ආකාරයක් හෝ පේලි සෞත්‍රිකා ආකාරයක් දක්වා අඩු කරයි.

ඇල්ගොරිතම විශ්ලේෂණයට ඉතා වැදගත් වන තවත් කරුණක් වන්නේ ගවුසීය ඉවත් කිරීම, න්‍යාස වියෝජනය ගණනය කිරීමයි. ගවුසීය ඉවත් කිරීමේදී භාවිත වන සුගම පේළි ක්‍රියාවලි තුන (ගුණන පේලි, හුවමාරු පේළි හා පේළි වල ගුණිත අනෙක් පේලි වලට එකතු කිරීම) වමෙහි ඇති ප්‍රතිවර්ථ කළ හැකි න්‍යාස සමග මුල් න්‍යාසය ගුණ කිරිම සිදු කරයි. ඇල්ගෝරිතමයේ ප්‍රථම කොටස LU වියෝජනය ගණනය කරන අතර දෙවන කොටස, ස්වාධීනව තීරණය කරන ලද යටිකුරු කළ හැකි න්‍යාසයක හා ස්වාධීනවතීරණය කරන ලද අවකරණය කරන ලද පේලි එවලුම් න්‍යාසයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මුල් (Original) න්‍යාසය ලියනු ලැබේ.

ගණිතය

ගවුසීය බැහැරීම


Međuopćinska nogometna liga Mostar je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1978./79.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Mladost" iz Lištice (današnji Široki Brijeg).

Ljestvica

 Lištica – tadašnji naziv za Široki Brijeg

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 nk-sirokibrijeg.com, Miljenko Karačić: Zlatne godine - Šest desetljeća nogometa u Širokom Brijegu, Široki Brijeg, 2008., str. 45, preuzeto 8. siječnja 2019.

1978-79 Mostar
MOL Mostar
1978-79 MOL Mostar

Međuopćinska nogometna liga Mostar 1978./79.


An Encyclia alcardoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vitorino Paiva Castro ngan Guy Robert Chiron. An Encyclia alcardoi in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia alcardoi


Ağaç serçesi (Passer montanus), serçegiller (Passeridae) familyasından Avrasya ve Güneydoğu Asya'nın ılıman çoğu bölgesinde üreyen bir serçe türü. Orman serçesi ya da dağ serçesi de denir. Doğal olarak bulunduğu bölgenin dışında bulunan bazı bölgelere de sokulmuş bir kuş türüdür. Birbirine benzeyen erkek ve dişinin tepesi ve ensesi kızıl kahverengi, göğsündeki siyah leke küçüktür. Ayrıca beyaz yanaklarında da birer siyah benek bulunur. Alt türleri arasında farklılık çok azdır.

Ağaç serçesi düzensiz yuvasını doğal bir ağaç kovuğuna, binalardaki deliklere ya da Avrupa saksağanı ile leyleklerin büyük yuvalarına yapar. Tek seferde beş ila altı yumurta yumurtlar ve yavru kuşlar iki haftada yumurtadan çıkar. Bu serçe türü asıl olarak tohumlarla beslenir ancak özellikle üreme dönemlerinde omurgasızlarla da beslendiği görülür. Diğer küçük kuş türlerinde olduğu gibi parazit kaynaklı enfeksiyonlar, hastalıklar ve gündüz ve gece yırtıcıları tarafından avlanma nedenleriyle ölmekte olan ağaç serçelerinin yaşam süresi üç yıl civarındadır.

Asya'nın doğusunda kasaba ve şehirlerde yaygın olarak görülen bu serçe Avrupa'da daha çok hafif ağaçlıklı açık arazilerde görülür. Avrupa'da kasaba ve şehirlerde bayağı serçe daha yaygındır. Ağaç serçesinin geniş dağılımı ve büyük popülasyonu global olarak tehdit altında değildir ancak özellikle Avrupa'da tarım yöntemlerinin değişmesi popülasyonun azalmasına neden olmuştur. Asya'nın doğusunda ve Avustralya'da bu tür haşere olarak görülse de oryantal sanatta oldukça sık işlenen bir figürdür.

Taksonomi

Eski Dünya serçe cinsi Passer, Afrika'da çıktığı düşünülen ve tanımlayan kaynağa göre 15 ila 25 tür içeren küçük ötücü kuşlardan oluşan bir gruptur. Bu cinse mensup türler açık, az ağaçlı yerlerde bulunur ancak özellikle bayağı serçe (P. domesticus) insanların yaşadığı ortamlarda yaşamaya uyum sağlamıştır. Türlerin çoğu tipik olarak 10 ila 20 cm boyundadır ve genel olarak kahverengi ile gri renkli, kısa kare kuyruklu ve küt konik gagalı kuşlardır. Asıl olarak yerde bulunan tohumlarla beslenen ancak özellikle üreme dönemlerinde omurgasızlarla da beslenen kuşlardır. Genetik araştırmalara göre ağaç serçesi kendi cinsinde bulunan diğer Avrasyalı üyelerden oldukça erken bir zamanda, bayağı serçe, Passer flaveolus ve söğüt serçesi farklılaşmasından önce ayrılmıştır. Ağaç serçesi Amerika ağaç serçesi (Spizella arborea) ile yakın akraba değildir.

Ağaç serçesinin bilimsel adı olan Passer montanus, Latince "serçe" anlamına gelen passer ve "dağlarda bulunan" anlamına gelen montanus (Latince mons, "dağ" demektir) sözcüklerinden oluşmuştur. İlk olarak Carl Linnaeus tarafından 1758 yılında Systema Naturae eserinde Fringilla montana, olarak tanımlanmıştır. Ancak, bayağı serçe ile birlikte kısa sürede ispinozgiller (Fringillidae) familyasından çıkarılarak Fransız zoolog Mathurin Jacques Brisson tarafından 1760 yılında tanımlanan yeni Passer cinsinde sınıflandırılmıştır. Ağaç serçesi adı ağaç kovuklarında yuva yapmayı tercih etmesi nedeniyle verilmiştir. Ancak bu ad ya da bilimsel adı bu türün tercih ettiği yaşam alanlarını açıklamamaktadır. Buna en yakın gelen isim bu türe Almanca verilen Feldsperling ("tarla serçesi") adıdır.

Alt türler
Geniş dağılımı olan bu tür çok az farklılık gösterir ve Clement tarafından tanınan sekiz alt türü arasında bulunan farklar çok küçüktür. En azından 15 alt tür daha önerilmiştir ancak bunların aşağıda belirtilen alt türler arasında geçiş ırklarını oluşturduğu düşünülmektedir.
 P. m. montanus, türe adını veren alt tür. İber Yarımadası'nın güneybatısı, Yunanistan'ın güneyi ve eski Yugoslavya sınırları haricinde Avrupa'da bulunur. Asya'da Lena Nehri'nin doğusundan, güneyde Türkiye'nin kuzey bölgelerine, Kafkaslar'da, Kazakistan, Moğolistan ve Kore'de bulunur.
 P. m. transcaucasicus, Sergey Aleksandroviç Buturlin tarafından 1906'da tanımlanan alt tür, Kafkaslar'ın güneyinden doğuda İran'ın kuzeyine kadar olan bölgede bulunur. Ana alt türden daha soluk ve gri renklidir.
 P. m. dilutus, Charles Wallace Richmond tarafından 1856'da tanımlanan alt tür İran'ın en kuzeydoğu ucunda, Pakistan'ın kuzeyinde ve Hindistan'ın kuzeybatısında yaşar. Daha da kuzeyde Özbekistan ve Tacikistan'dan doğuda Çin'e kadar da görülür. P. m. montanusa göre daha soluk ve üst tüyleri kum-kahverengidir.
 P. m. tibetanus, en büyük ırk olan bu alt tür Stuart Baker tarafından 1925'te tanımlanmıştır. Himalayalar'ın kuzeyinde Nepal'den doğuya doğru Tibet ve Çin'in kuzeybatısında bulunur. P. m. dilutus a benzer ama daha koyu renklidir.
 P. m. saturatus, Leonhard Hess Stejneger tarafından 1885'te tanımlanmıştır. Sahalin, Kuril Adaları, Japonya, Tayvan ve Güney Kore'de bulunur. Ana alt türden daha koyu kahverenklidir ve gagası daha büyüktür.
 P. m. malaccensis, Alphonse Dubois tarafından 1885'te tanımlanmıştır. Himalayalar'ın güneyinden doğuya doğru Hainan ve Endonezya'da bulunur. P. m. saturatus gibi koyu renkli bir ırktır ancak daha küçüktür ve üst tüyleri daha çok çizgilidir.
 P. m. hepaticus, Sidney Dillon Ripley tarafından 1948'de tanımlanmıştır. Assam'ın kuzeydoğusundan Myanmar'ın kuzeybatısına kadar olan bölgede bulunur. P. m. saturatusa benzer ama başı ve üst tüyleri daha kızıl renklidir.

Fiziksel özellikleri
Ağaç serçesi 12,5 ila 14 cm. boyunda, 21 cm. kanat açıklığı olan ve 24 g. ağırlığında bir kuştur. Bayağı serçe'den ağırlık olarak %10 daha küçüktür. Erişkin kuşların tepesi ve ensesi kızıl kestane rengindedir ve saf beyaz yanaklarında küçük böbrek biçiminde kara birer kulak lekesi bulunur. Çene, boğaz ve gaga ile boğaz arasında bulunan bölge kara renklidir. Üst tüyleri açık kahverengidir ve kara çizgiler bulunur. Kahverengi olan kanatlarda iki belirgin beyaz kuşak görülür. Ayaklar soluk kahverengidir ve yazları kurşun mavisi olan gagaları kışın tamamen siyahlaşır.

Erkek ile dişi arasında dış görünüş açısından fark olmaması nedeniyle kendi cinsinde bile dikkati çeker. Genç kuşlar da erişkinlere benzer ancak renkleri biraz daha soluk olabilir. Yüzünde bulunan renkler sayesinde kolaylıkla ayırt edilebilir. Bayağı serçeden ayırt edilmesini gri yerine kahverengi olan tepeleri ve daha küçük boyutları sağlar. Erişkin ve genç ağaç serçeleri sonbahar boyunca yavaş da olsa tüm tüylerini değiştirirler ve vücutlarında bulunan yağ azalsa da ağırlıklarında artış görülür. Ağırlıklarının artmasının ana nedeni aktif tüy büyümesini artırmak için kan hacminde görülen artıştır.

Ağaç serçelerinin gerçek anlamda bir şakıma melodileri yoktur ama eşleşmemiş ve kur yapan erkeklerin çıkardığı heyecanlı bir dizi çip çağrısı bulunur. Diğer tek heceli şakımalar sosyal ilişkilerde kullanılır ve uçuş çağrısı sert bir tik sesidir. Missouri'ye yerleştirilen ağaç serçeleri ile Almanya'da yaşayanların seslerinin karşılaştırıldığı bir çalışmada, Missouri'de yerleştirilen kuşların daha az paylaşılan hece tipine sahip oldukları belirlenmiştir. Bunun sebebinin Kuzey Amerika'ya getirilen kuş popülasyonunun sayısının azlığı nedeniyle genetik çeşitliliğin kaybolması olduğu düşünülmektedir.

Dağılımı ve yaşam alanı

Ağaç serçesinin doğal üreme alanı Avrupa ve Asya'da 68nci Kuzey paralelinin güneyinden güneydoğu Asya'da Cava ve Bali'ye kadar olan ılıman bölgedir. Önceleri Faroe Adaları, Malta ve Gozo'da da üremekteydiler Güney Asya'da ılıman bölgede bulunurlar. Dağılımının çoğu bölgesinde yerleşiktir ancak en kuzeyde yer alan nüfus kışları güneye doğru göç eder ve az sayıda kuş güney Avrupa'dan Kuzey Afrika ve Orta Doğu'ya geçer. Doğuda yaşayan alt tür P. m. dilutus kışları Pakistan kıyılarına ulaşır ve sonbaharda bu ırktan binlerce kuş Çin'e doğru geçer.

Ağaç serçesi doğal olarak yaşadığı bölgenin dışındaki bölgelere sokulmuş ancak muhtemelen bayağı serçe ile olan rekabet nedeniyle her zaman tutunamamış bir türdür. Sardinya, Endonezya'nın doğusu, Filipinler ve Mikronezya'ya başarı ile sokulan tür Yeni Zelanda ve Bermuda'da da tutunamamıştır. Gemilerle taşınan kuşlar Borneo'da koloniler oluşturmuştur. Bu serçe türü Cebelitarık, Tunus, Cezayir, Mısır, İsrail ve Dubai'de rastlantısal konukturlar.

Kuzey Amerika'da yaklaşık 15.000 kadar ağaç serçesi St. Louis, Illinois ve Iowa'nın güneydoğusunda yerleşmiştir. Bu serçeler Almanya'dan getirilen ve Kuzey Amerika kuş türlerinin zenginleştirilmesi için 1870 Nisan ayının sonlarında doğaya salıverilen 12 kuştan üremişlerdir. ABD'de sınırlı bir alanda yaşayan ağaç serçesi şehirsel alanlarda bayağı serçe ile rekâbet ettiği için daha çok parklarda, çiftlik arazilerinde ve ağaçlık bölgelerde yaşar. Amerika'da yaşayan popülasyona İngilizce'de bazen German Sparrow (Alman serçesi) denmektedir.

Ağaç serçesi Avustralya'da Melbourne, Victoria'nın orta ve kuzey kasabaları ile Yeni Güney Galler'de bulunur. Güneydoğu Asya'dan bazen gemilerle gelen ağaç serçesi Batı Avustralya'da yasaklanmış bir türdür.

Bilimsel adına rağmen, Passer montanus, ağaç serçesi dağlarda yaşayan bir tür değildir ve İsviçre'de yalnızca 700 m rakımda bulunur. Ancak Kafkasların kuzeyinde 1.700 m'de ve Nepal'de 4.270 m'de ürediği de görülmektedir. Avrupa'da sıklıkla kayalık sahillerde, boş binalarda, yavaş akan ırmakların kenarında bulunan söğütlüklerde ya da açık arazilerde bulunan ağaçlıklarda görülür. Ağaç serçesi daha çok sulak alanlara yakın yerlerde yuvalanmayı tercih eder ve yoğun tarım yapılan alanlardan uzak durur.

Ağaç serçesi ile daha büyük olan bayağı serçe aynı bölgede bulunduklarında bayağı serçe kentsel alanlarda ağaç serçesi de kırsal alanlarda yaşar. Moğolistan gibi ağaçların az bulunduğu yerlerde her iki tür de insan yapısı yerlerde yuvalanır. Ağaç serçesi Avrupa'da kırsal bölgeye özgü bir kuş türü iken Asya'nın doğusunda kentsel alanlara özgü bir kuştur. Orta ve Güney Asya'da ise her iki serçe türü de kasabalarda ve köylerde görülür. Akdeniz'in İtalya gibi bazı bölgelerinde hem ağaç hem de söğüt serçesi yerleşim alanlarında birlikte görülebilir. Avustralya'da ise ağaç serçesi kentlerde yaşayan bir tür iken kırsal alanlarda bayağı serçe bulunur.

Davranış

Üreme

Ağaç serçesi yumurtadan çıktıktan bir yıl sonra üreyebilecek duruma gelir. Tipik olarak ağaç kovuğuna ya da kayalarda yer alan doğal oyuklara yuvalanır. Bazı yuvalar oyuk ya da kovuklarda değil ama bazı tür çalıların dışarıda kalan kökleri arasında da yapılabilir. Evlerin çatılarındaki boşluklar ya da tropiklerde bir palmiye ağacının tepesi ile verandaların çatısın da yuva yapmak için kullanılabilir. Ağaç serçeleri Avrupa saksağanının kullanılmayan kubbeli yuvasında ya da leylek bayağı deniz kartalı, balık kartalı, kara çaylak ya da gri balıkçıl yuvalarında da üreyebilirler. Bazen oyuk ya da kapalı alanlarda yuvalanan kır kırlangıcı, ev kırlangıcı, kum kırlangıcı ve Avrupa arı kuşu gibi kuşların yuvalarını ele geçirmeye de çalışır.

Çift kuşlar yalnız başlarına ya da koloniler hâlinde üreyebilirler ve kuşlar için yapılmış kuş yuvalarını kullanabilirler. İspanya'da yapılan bir araştırmaya göre ahşap ve çimento karışımından yapılmış yuvaların yalnızca ahşaptan yuvalara göre daha sık kullanıldığı (kullanma oranları sırasıyla %76,5 ve %33,5'tur) ve ahşap çimento karışımı yuvalarda kuşların daha erken yumurtladığı, kuluçka süresinin daha az sürdüğü ve üreme dönemi boyunca daha çok sayıda yumurta yumurtlanıp kuluçkaya yatıldığı gösterilmiştir. Yumurta adedi ve yavruların durumu iki tip yuva arasında farklılık göstermese de sentetik olan yuvaların ahşap olanlara göre 1,5 °C daha sıcak olması nedeniyle üreme başarısının sentetik yuvalarda daha yüksek olduğu düşünülmektedir.

Baharda erkek kuş yuvanın yakınlarında yaptığı çağrı ötüşüyle hem yuvayı sahiplenir hem de çiftleşmek için bir eş çağırır. Aynı zamanda yuva için yeni malzeme de taşıyabilir. Nümayiş ve yuva yapma sonbaharda da tekrarlanır. Sonbaharda yapılan nümayiş için daha önceden içinde yumurtadan yavru çıkmış eski ağaç serçesi yuvaları tercih edilir. Boş hazır yuvalar ve daha önceden bayağı serçe, baştankara, kara sinekkapan ve bayağı kızılkuyruk türleri tarafından kullanılan yuvalar sonbahar nümayişi için nadiren kullanılır.

Düzenli bir yapıya sahip olmayan yuva saman, ot, yün ve diğer malzemelerden oluşur ve ısı yalıtımını iyileştiren tüylerle içi kaplanır. Tamamlanmış bir yuvada üç bölüm bulunur; taban, iç kaplama ve kubbe. Ağaç serçesi bir kerede beş ya da altı yumurta yumurtlar. Yumurtalar beyaz ya da soluk gridir ve üzerinde çok sayıda küçük benek ya da leke bulunur. Yumurtalar 20x14 mm boyutlarında ve 2,1 g ağırlığındadır. Ağırlığının %7'si kabuktan ibarettir. Hem erkek hem dişi kuş 12 ila 13 gün kuluçkaya yattıktan sonra beslenmeye ihtiyaç duyan yavrular yumurtadan çıkar ve 15 ila 18 gün içinde yavrular palazlanır. Yıl içinde iki ila üç kere kuluçkaya yatılabilir. Koloni hâlinde üreyen kuşlar ilk seferinde tek çift olarak üreyen kuşlardan daha fazla sayıda yumurta yumurtlar ancak ikinci ve üçüncü kuluçkalama da bu tersine döner. Daha çok çiftleşen dişiler daha çok yumurta yumurtlar ve kuluçka süreleri daha kısa sürer. Önemli ölçüde çift dışı çiftleşme görülür. Macaristan'da yapılan bir araştırmada yavruların %9'unun çift dışı erkeklerden ürediği ve kuluçkaya yatılan yuvaların %20'sinde en azından bir çift dışı çiftleşmeden gelen yavru olduğu bulunmuştur.

Ağaç serçesi ile bayağı serçe arasında melezleşme birçok yerde görülmüştür. Melez erkekler ağaç serçesine dişiler ise bayağı serçeye benzerler.

Beslenme

Ağaç serçesi tohumla beslenen ve yerde bayağı serçe, ispinoz gibi kuşlarla birlikte sürüler hâlinde besin aramak için dolaşan bir türdür. Karanfilgiller ve Chenopodioideae gibi otların tohumları ile beslenirler. Ayrıca kuşlar için hazırlanmış özel besin dağıtım yerlerinden de yararlanırlar. Özellikle üreme döneminde yavrular temel olarak hayvani besin ile beslendiği dönemlerde omurgasızlarla da beslenirler. Tahtakurusu, kırkayak, çıyan, örümcek ve Opiliones türü omurgasızları yakalar.

Yeni yumurtadan çıkmış yavruları beslemek için erişkinler çeşitli sulak alanlarda omurgasızları avlamaya çalışır. Sulak alanlar, uzun bir üreme dönemine sahip olan bu türün yavrularını büyütme şansının artması için yeterli çeşitlilikte ve uygun omurgasızların avlanabilmesi için önemlidir. Önceleri iyi bir besin kaynağı olan işlenmiş tarım alanları, tarım yöntemlerinin değişmesi sonucunda artık yeterli besini sağlayamamaktadır.

Kış aylarında tohum kaynakları önemli bir sınırlayıcı faktör olmaktadır. Bu dönemlerde sürü içindeki bireyler arasında doğrusal bir hiyerarşi kurulur ancak boğazdaki beneğin boyu ile bu hiyerarşi arasında doğrudan bir ilişki yoktur. Halbuki bayağı serçelerde üstünlük sağlamak için yapılan dövüşler boğaz beneğinin gösterilmesiyle azalabilmektedir çünkü boğaz beneğinin büyüklüğü seçilim değerinin bir göstergesidir.

Avlanma riski beslenme stratejilerini etkilemektedir. Yapılan bir araştırma besin kaynağı barınaklarından ne kadar uzak olursa serçelerin daha küçük sürüler hâlinde besin kaynağına geldiğini, burada daha az zaman geçirdiklerini ve daha tetikte olduklarını göstermiştir. Serçeler ya doğrudan besin arayarak ya da daha önceden besin kaynağı bulmuş sürü üyelerine katılarak beslenirler. Açık alanda bulunan besin kaynaklarında sürü üyelerini takip ederek beslenme olasılığı %30 daha fazladır. Bunun nedeninin yırtıcılara karşı dikkatli olmak ile ilgili olmadığı ancak daha riskli besin kaynaklarının düşük yağ rezervine sahip bireyler tarafından kullanılması olduğu düşünülmektedir.

Sağlık ve hayatta kalma

Ağaç serçeleri bayağı atmaca, bayağı kerkenez, ve kukumav gibi çeşitli atmaca, doğan ve baykuşlar tarafından avlanırlar. Bazen de kulaklı orman baykuşu ve leylekler tarafından da avlanabilmektedirler. Sonbahar tüylerine sahipken, daha az uçuş tüyü olmasına rağmen, avlanma açısından daha büyük bir risk içinde değildir. Yuvaları saksağanlar, alakargalar, gelincikler, kemeler, kediler ve yılanlar tarafından yağmalanabilmektedir.

Birçok kuş biti türü hem kuşlarda hem de yuvalarında görülür. Knemidocoptes cinsi akarların popülasyonlarda ayak ve parmaklarda lezyonlara bırakacak salgınlara neden olduğu bilinmektedir. Yeni yumurtadan çıkmış yavruların göksinek larvalarıyla parazitlenmesi yavru ölümlerinde önemli bir faktördür. Yumurta büyüklüğü yavru ölümünü etkilemez ancak büyük yumurtalardan çıkan yavrular daha hızlı büyür.

Ağaç serçeleri aynı zamanda bakteri ve virüs enfeksiyonlarına da maruz kalmaktadırlar. Bakterilerin yumurtadan yavru çıkmamasında ya da yumurtadan yeni çıkan yavruların ölme oranlarında önemli bir faktör olduğu ortaya konmuştur. Japonya'da Salmonella enfeksiyonu nedeniyle toplu ölüm vakaları kaydedilmiştir. Birçok popülasyonun kanında kuş sıtması parazitleri bulunmuştur. Çin'de kuş gribi virüsü taşıyan kuşlar olduğu kaydedilmiştir.

Ağaç serçelerinin bağışıklık sisteminin bayağı serçelere oranla daha az dayanıklı olmasının bayağı serçelerin daha çok yayılma poyansiyeline sahip olmasını getirdiği öne sürülmüştür. Avrupa'da yollarda kaza ile öldürülen hayvanlar arasında ağaç serçeleri ön sıralarda gelmektedir. Kaydedilen en uzun yaşam süresi 13,1 yıldır, ancak tipik yaşam süresi üç yıl civarındadır.

Korunma durumu

Ağaç serçesinin doğal olarak yaşadığı alan çok geniştir ve günümüzde tam olarak belirlenmemiştir. Dünya popülasyonu da tam olarak bilinememektedir ancak Avrupa'da 52 ila 96 milyon birey olduğu tahmin edilmektedir. Popülasyon eğilimleri analiz edilmemiş de olsa türün IUCN Kırmızı Listesine girme kriteri olan 10 yılda ya da son üç kuşakta %30'dan fazla popülasyonda azalma kriterini sağlamadığı düşünülmektedir. Bu nedenlerden ötürü türün korunma durumu "asgari endişe" olarak değerlendirilmiştir.

Avrupa'nın kuzeyi ve doğusunda ağaç serçesi yaşadığı alanları artırsa da, Avrupa'nın batısında tarla kuşu, tarla kiraz kuşu ve bayağı kız kuşu gibi tarlalardan beslenen diğer türlerde görüldüğü üzere ağaç serçesinin de popülasyonlarında azalmalar görülmektedir. 1980 ile 2003 yılları arasında tarlalardan beslenen kuşların sayısında %28'lik bir düşüş olmuştur. Özellikle Büyük Britanya'da 1970 ile 1998 arasında %95'lik azalma ile durum ciddi boyutlar almıştır. İrlanda'da 1990'ların sonunda yalnızca 1.000 ila 1.500 çift ağaç serçesi kalmıştır. Britanya Adalarında bu dalgalanmaların nedeni doğal sebepler olabilmektedir. Popülasyon azaldıkça üreme performansı görece artmıştır. Bu da azalmaların nedeninin üreme performansı olmadığını göstermektedir. Ağaç serçelerinin sayısında görülen bu büyük azalmanın nedeni özellikle zararlı bitkileri yok etmek için kullanılan ilaçların yaygınlaşması, tarım uygulamalarının yoğunlaşması ve ilkbahar yerine sonbaharda tarlaların sürülmesiyle tarlada kışın besin kaynağı olan anızların artık kalmaması görülmektedir. Özellikle zararlı böceklerin ilaçlanmasıyla yavrular için gerekli olan böcek besin kaynağının azalması da etkili olmuştur.

İnsanlarla ilişkileri

Ağaç serçesi bazı bölgelerde haşere olarak görülmektedir. Avustralya'da birçok tarım ürününe zarar vermektedir. Karantina kuralları çerçevesinde Batı Avustralya'ya bu türün sokulması yasaktır.

Çin'de Mao Zedong 1958 Nisan'ında üç milyon insanı harekete geçirerek, korkuluklar yardımıyla da kuşların yorgunluktan bitkin düşüp ölmelerini sağlayarak kuş başına yılda 4,5 kg tahıl olarak tahmin edilen ürün zararını azaltmaya çalıştı. Başlarda başarılı olan bu "Büyük Serçe Kampanyası" kuşların yediği çekirge ve zararlı böcek sayısını göz ardı ettiği için sonuçta ürünlerin daha da azalmasına yol açtı ve 1959 ile 1961 yılları arasında ortaya çıkan kıtlığın daha da şiddetli geçmesine sağlayarak 30 milyon insanın ölümüne neden oldu. Ağaç serçesinin böcekleri yemesi bu kuşun meyve ağacı haşerelerinden ve kuşkonmaz zararlısından (Crioceris aspergi) kurtulmak için tarımda kullanılmasına yol açmıştır.

Ağaç serçesi, özellikle bahar dalı üzerinde ya da uçan sürüler hâlinde olmak üzere Çin ve Japon sanatında çok uzun süredir resmedilmektedir. Hiroşige gibi sanatçıların desenleri Antigua ve Barbuda, Orta Afrika Cumhuriyeti, Çin ve Gambiya'nın posta pullarında kullanılmıştır. Ayrıca Belarus, Belçika, Kamboçya, Estonya ve Tayvan posta pullarında da daha basit desenler kullanılmıştır. Ağaç serçesinin kanat çırpmasından kaynaklanan geleneksel Japon dansı Suzume Odori Hokusai gibi sanatçılar tarafından resmedilmiştir.

Notlar

Genel

Özel

Dış bağlantılar
 ARkive fotoğraflar, videolar.
 Kafatası resmi
 Yaş ve cinsler (PDF) Javier Blasco-Zumeta
 Ağaç serçesi videoları, fotoğrafları ve sesleri Internet Bird Collection
 TRAKUS ağaç serçesi fotoğrafları.

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Passer
Avrasya kuşları
Türkiye'deki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Japonya'daki kuşlar

Ağaç serçesi


Theuma foveolata est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre au Zimbabwe et en Afrique du Sud.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Tucker en 1923.

Publication originale
 Tucker, 1923 : « The Drassidae of South Africa. » Annals of the South African Museum, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Theuma foveolata