Zsuzsa (Zsuzsanna) Polgár (Budimpešta, 19. travnja 1969.), mađarska je šahistica, šahovska velemajstorica. Danas ima američko državljanstvo i nastupa kao Susan Polgar.

Životopis
Kći je Lászla Polgára i sestra Zsófije i Judit, također poznatih šahistica. Godine 1984. bila je šahistica br. 1 po ljestvici FIDE. Na prvenstvu Mađarske 1986. godine na kojem je pobijedio Iván Faragó, 17-godišnja Zsuzsa je sudjelovala i završila je na diobi drugog mjesta i stekla kao prva žena pravo sudjelovanja na zonskom turniru. Godine 1989. natjecala se na europskom prvenstvu, igrajući za Mađarsku u otvorenoj konkurenciji. Od 1991. godine nosi naslov šahovskog velemajstora (muški, GMI). Svjetska šahovska prvakinja od 1996. do 1999. godine. Osvojila ga je pobjedom protiv Xie Jun 8,5:4,5, a naslov nije branila jer je postala majka i zatražila je odgodu obrane. FIDE nije prihvatio taj zahtjev. Od 1997. godine povukla se iz natjecateljskog šaha i privremeno se pojavila 2005. godine. Na šahovskim olimpijadama sudjelovala je četiri puta, 1988., 1990. i 1994. godine natječući se za Mađarsku, a 2004. godine za SAD.

Natjecala se u europskim klupskim šahovskim kupovima igrajući za MTK Budapest FC, u Njemačkoj je igrala za SC Stadthagen.

Članica je izvršnog ureda Američkog šahovskog saveza od 26. srpnja 2007. godine. Posvetila se promidžbi šaha među mladeži, osobito među mladim djevojkama. S tim je u svezi i Šahovski centar Polgar i Zaklada Susan-Polgar.

Najbolji rejting po Elou imala je siječnja 2005. godine, 2577 bodova.

Literatura
 Z. Polgar i Jacob Shutzman, Queen of the Kings game. CompChess, Rego Park, 1997. .
 Z. Polgar i Paul Truong, Breaking through: how the Polgar sisters changed the world of chess. Everyman, London, 2005. .

Izvori

Vanjske poveznice

  Profil na FIDE
  Profil i partije na Chessgames.com
  Šahovski centar Polgar

Mađarski šahisti
Šahovski velemajstori

Zsuzsa Polgár


Excelsior, es un adjetivo latino, comparativo de "excelsus", traducido a menudo como "superior" o "más alto", usado en inglés como una interjección con un significado poético de "siempre ascendente" o "aún superior".

Puede referirse a:

 Excelsior (problema de ajedrez), creado por Sam Loyd.
 Excelsior (Marvel Comics), grupo de personajes que aparecen en el cómic Runaways.
 Excelsior (Minnesota), ciudad de Estados Unidos.
 Excelsior (Wisconsin), pueblo de Estados Unidos.
 Excelsior, diario deportivo que se publicó en Bilbao, España.
 Excélsior, periódico mexicano.
 USS Excelsior (Star Trek), nave espacial del universo ficticio de Star Trek.
 Excelsior Motor Company, marca británica de motocicletas.
 Excelsior Rotterdam, equipo de fútbol neerlandés.

Excelsior


Hans Buch henviser til:

 Hans Buch (præst) (1698-1751) – dansk præst
 Hans Buch (botaniker) (1883-1964) – finsk botaniker
 Hans Buch (maler) (1889-1955) – tysk maler
 Hans Christoph Buch (født 1944) – tysk forfatter

Hans Buch


Kenneth Donovan Clark (né à Neffs, Ohio le  et mort à Rome le ) est un acteur américain de Série B. Il est apparu dans des films aux États-Unis et en Italie, dont la trilogie Agent 077, South Pacific et des westerns spaghetti.

Biographie
Kenneth Donovan Clark est né à Neffs, Ohio. Il s'est enrôlé dans la marine à l'âge de 17 ans et, après avoir été libéré, il a entrepris une carrière d'acteur, s'est tourné  vers le  mannequinat et a été ouvrier du bâtiment. Il a également travaillé comme mineur de charbon au milieu des années 1950 près de Cadiz Ohio.

Clark était à l'origine sous contrat avec la 20th Century Fox . Il a acquis une réputation d'acteur Bellâtre. Il est apparu dans des films de genre, de crime (La police était au rendez-vous), de western (La Dernière Caravane) et de guerre (Le Temps de la colère). Dans l'un de ses derniers rôles pour Fox, il est apparu dans le premier film d'Elvis Presley, Le Cavalier du crépuscule .

Le rôle le plus important de Clark dans le cinéma américain date de 1958, Stewpot dans South Pacific, une adaptation de la comédie musicale de Broadway. Sa voix a été doublée par Thurl Ravenscroft.

Au cours de cette période, Clark fait des apparitions dans des émissions de télévision américaines, dont quatre apparitions dans Alfred Hitchcock Presents. En 1959, il réalise un pilote télévisé de détective privé pour une série policière inspirée de William Campbell Gault intitulée Brock Callahan, réalisé par Don Siegel et écrit par Stirling Silliphant. La même année, il fait une apparition dans un épisode de la série télévisée Western Colt.45. Au cours de cette période, Clark est tête d'affiche  dans Attack of the Giant Leeches (1959)considéré comme son « film le plus mémorable ».

Au cours des années 1960 et 1970, comme de nombreux autres acteurs américains, Clark s'est rendu en Italie en apparait dans plusieurs films péplum, des westerns spaghetti et des films Eurospy comme en 1965 avec le rôle de l'agent secret Dick Mallory dans la trilogie Agent 077 inspirée de James Bond.

Clark était marié à Bette Blatt, qu'il a rencontrée quand ils étaient au lycée. Ils ont eu trois enfants et ont divorcé en 1980. Selon l'acteur Robert Woods, Clark est décédé d'une crise cardiaque à Rome, le .

Filmographie partielle
Adapté de IMDb et TV Guide .

 1956 On the Threshold of Space (Sergeant Ike Forbes)
 1956 Le Shérif (The Proud Ones) (Pike)
 1956 La Dernière Caravane (The Last Wagon) (Sergent)
 1956 Le Temps de la colère (Between Heaven and Hell) (Morgan)
 1956 Le Cavalier du crépuscule (Love Me Tender) (Mr. Kelso)
 1957 Jesse James, le brigand bien-aimé (The True Story of Jesse James)
 1958 South Pacific (Stewpot)
 1959 Attack of the Giant Leeches (Steve Benton)
 1960 12 to the Moon (Captain John Anderson)
 1961 Re Manfredi / King Manfred (Astolfo)
 1963 Maciste contre les Mongols (Maciste contro i mongoli) (Sayan)
 1963 Jacob et Esau (Esau)
 1964 None But the Lonely Spy (Robert Liston)
 1964 Coplan, agent secret FX 18 (Coplan)
 1964 Hercule l'invincible (Ercole l'invincibile) (Kabol)
 1964 L'Enfer de Gengis Khan (Maciste nell'inferno di Gengis Khan) (Kubilai)
 1964 Arizona Bill ou Il était une fois la mort (La strada per Fort Alamo) (Bud Massidy)
 1965 Opération Lotus bleu (Agente 077 missione Bloody Mary) (Dick Malloy)
 1965 Fureur sur le Bosphore (Agente 077 dall'oriente con furore) (Dick Malloy)
 1966 Les Dollars du Nebraska  (Ringo del Nebraska) (Nebraska)
 1966 Mission spéciale Lady Chaplin (Missione speciale Chaplin) (Dick Malloy)
 1967 Coup de force à Berlin (Tiffany memorandum) (Dick Hallam)
 1967 Les Chiens verts du désert (Attentato ai tre grandi)  (Fritz Schoeller)
 1968 Trahison à Stockholm (Rapporto Fuller, base Stoccolma) (Dick Worth)
 1969 Tarzana, sesso selvaggio (Glen Shipper)
 1970 Un homme nommé Sledge (A Man Called Sledge ) (Floyd)
 1981 Teste di quoio (Colonnello Stern)
 1985 Soleil d'automne (Twice in a Lifetime) (Flower Man)
 1989 Arena (Marcus Diablo)

Notes et références

Liens externes

Acteur américain de cinéma
Naissance dans le comté de Belmont
Naissance en juin 1927
Décès à Rome
Décès en juin 2009
Décès à 81 ans
Mort d'un infarctus

Ken Clark


ستاد برج العرب الدولي أو ستاد الجيش المصري يعتبر واحدا من أكبر الاستادات في الشرق الأوسط وفي مصر، يقع على طريق الكافوري - برج العرب الجديدة في نطاق حي ثان العامرية بمحافظة الإسكندرية.

المساحة
مقام الملعب على مساحة 145 فدان ومقام حوله سور بطول 3 كم وشبكة طرق داخلية تبلغ 6 كم وموقف للسيارات يتسع10 آلاف سيارة و2000 أتوبيس بالإضافة إلى مهبط للطائرات وهناك 17 بوابة إلكترونية والمقصورة الرئيسية مغطاة بمظلة تغطى 50% من نسبة الاستاد وهي أكبر مظلة في الشرق الأوسط طولها 500 متر والبعد 80 متر ومساحتها 15 ألف متر مربع بما يوازى 5 فدان.

التكوين
ربع الاستاد مكيف والتكييف يشمل غرف خلع الملابس والصالونات والمداخل، كما يضم الإستاد 8 مصاعد للإعلاميين والمعُاقين والخدمات والشخصيات العامة، كذلك يضم الإستاد ملعبين فرعيين للتدريب يتسع كل منهما إلى 2000 متفرج ويضم كل ملعب غرف خلع ملابس وترتان لألعاب القوى، كما يضم الإستاد فندق لـ200 فرد وهو مكيف وبه حمام سباحة وجمانيزم ومبنى إدارة يتسع 80 فرد، كما يضم ستاد برج العرب مدرج يتسع إلى 3000 صحفي ويضم كبائن للمذيعين وانفاق للطوارئ وسيارات الإسعاف كذلك 32 كافتيريا لخدمة الجماهير و337 حمامات خاصة لاستخدام الجماهير منها 33 للسيدات و8 للمعوقين.

البناء

يعد ستاد برج العرب إحدى الثمرات اليانعة للتعاون المزدهر بين القوات المسلحة المصرية وشركة المقاولون العرب برئاسة المهندس إبراهيم محلب وقطاعها بالإسكندرية برئاسة المهندس محمود عبد الرحيم والمهندس محمد جوهر المدير المنفذ للمشروع ومعه المهندس محمد جمال وهو بحق المنشأة الرياضية العملاقة ليس في مصر وحدها وإنما في أفريقيا ومنطقة الشرق الأوسط بكاملها والذي تم تشييده وفقا لأحدث التقنيات الإنشائية والبنائية المتطورة واستغرقت عمليات الإنشاء فترة قياسية لم تزد على عامين ونصف بعد إن تمت الاستعانة بالخبرة الأجنبية في وضع التصميم وقام المهندس العالمي رينيه الذي أسهم في تصميم الصروح العالمية المماثلة في وضع الصورة النهائية لما يجب أن يكون عليه هذا الصرح الكبير وبدأت عمليات الإنشاء بأيدي وسواعد مصرية وبمعدات وآلات حديثة والإستاد الجديد يشغل مساحة 145 فدانا بمنسوب يرتفع عن سطح البحر ب281 درجة وتقع تلك المساحة التي تمتاز بمناخها الجاف على مسافة 38 كيلومترا من مدينة الإسكندرية وتطل على أحد الطرق الرئيسية الذي يربط الثغر بمنطقة الساحل الشمالي ويفصلها 15 كيلومترا عن مطار برج العرب الدولي و60 كيلومترا عن مستشفى شهداء 25 يناير بسيدي كرير و1.5 كيلومتر من محطة كينج مريوط للقطار.

تفاصيل المشروع
القوات المسلحة لمصر وشبابها صرحا وانجازا جديدا ستاد الجيش المصري والذي يعد نقله حضارية نوعية في المنشآت الرياضية المصرية. تم اختيار موقع المشروع ضمن نطاق حي ثان العامرية ويقع مباشرة على طريق الكافوري - برج العرب الجديدة على مسافة 7 كيلومترات من طريق القاهرة - الإسكندرية الصحراوي عند الكيلو متر 31 ويبعد 10 كيلومترات عن كل من مطار برج العرب الدولي ومستشفى برج العرب الجديدة بمدينة برج العرب الجديدة والقرى السياحية بالساحل الشمالي ويبعد 1.5 كم من محطة قطار الكينج مريوط، والمعروف عن هذه المنطقة أنها تعلو عن سطح البحر 28 مترا مما يجعل مناخها جافا غير رطب وخاليا من أي ملوثات طبيعية وصناعية.

تبلغ مساحة أرض المشروع 600 ألف م2 (145 فدانا) وتحقق نسبة 30% منشآت 30% طرق ومناطق انتظار، 40% مناطق خضراء، روعيَ في تخطيط موقع المشروع أن يكون نواة لقرية أولميبية متكاملة.

يحيط بالاستاد سور بطول 3.5 كم وبه 10 بوابات و80 محلا تجاريا بإجمالي مسطح 4 آلاف متر مربع، كما يحيط بالاستاد الرئيسي سور للتحكم في دخول الجمهور بطول 1.2 كم وبه 17 بوابة بإجمالي 136 ماكينة إلكترونية تسمح بدخول 800 متفرج في الدقيقة ليتم ملء الاستاد خلال ساعتين، كما يمكن إخلاء الإستاد بأكمله في أقل من8 دقائق.

تلي البوابات 76 سلّما ومنحدرا مقسمة إلى 22 سلما علويا تصل للمدرجات العلوية عند منسوب 6.45 و18 منحدرا تصل لكبائن المشاهدة الخاصة عند منسوب1.37 م و36 سلما سفليا يصل للمدرجات السفلية عند منسوب 3.36 م بخلاف مدخل لكبار الزوار ومدخل خاص لذوي الاحتياجات الخاصة، ويوجد بالاستاد8 مصاعد، مصعدان لكبار الزوار ومصعدان للإعلاميين ومصعدان للبضائع ومصعدان لذوي الاحتياجات الخاصة.

تم اختيار منسوب أرض الملعب عند منسوب 10 أمتار من منسوب الأرض الطبيعية، بحيث يحقق دخول الجمهور من مستوى متوسط بالنسبة للمدرجات لتقليل مسافات الهبوط والصعود.

يوجد به مداخل إلى أرض الملعب، مدخل ماراثون,2 مدخل طوارئ للإسعاف والإطفاء، مدخل ومنطقة انتظار لاعبين وإعلاميين,2 مدخل للمجموعات والاحتفالات.

تم اختيار التوجيه الجغرافي للملعب بحيث يميل إلى تجاه الشمال 12 درجة جهة الغرب مع الاتجاه السائد للرياح بحيث لا يسبب أي إعاقة لحركة الكرة واللاعبين طبقا لاشتراطات الاتحاد الدولي لكرة القدم (فيفا).

أبعاد الملعب 105*70 م والملعب مجهز لإقامة أنشطة الألعاب الأوليمبية، فيه مضمار ألعاب قوى 8 حارات ومانع مائي وحفرتا وثب طويل وحفرة وثب ثلاثي.

يسع الاستاد الرئيسي 80 ألف متفرج على مدرجين سفلي وعلوي وقد روعي في التصميم أن تسمح زوايا الرؤية لجميع المتفرجين بمشاهدة مسطح الملعب بالكامل دون أي معوقات للرؤية ذلك بالإضافة إلى مقصورة كبار الزوار سعة 22 متفرجا ومقصورة رئيسية سعة 300 متفرج ومدرج خاص بالإعلاميين أعلى المقصورة يسع لـ300 صحفي ومدرج خارجي لذوي الاحتياجات الخاصة.

مدرجات المقصورة والدرجة الأولي التي تمثل35% من إجمالي مدرجات الاستاد مغطاة بمظلة معدنية بطول 200 م وعرض 62 م وبمسطح 12 ألف متر بما يعادل مسطح ملعبي كرة قدم مرتكزة على 18 عمودا خرساني على شكل زهرة اللوتس وبارتفاع يصل إلى 32 م، والمظلة مشدودة بكابلات من الصلب الفائق المقاومة، وتعد هذه المظلة أكبر مظلة تم تنفيذها بالمنطقة وبأيد مصرية، حيث استخدم في تصنيعها 35 طنا من الصلب العالي المقاومة وتعادل كمية الصلب المستخدم في كوبري أبو العلا القديم، وقد استخدم في تغطية المظلة أحدث ما وصلت إليه تكنولوجيا تصنيع ألواح الصاج فهو مضاد للعوامل الجوية وعازل للصوت والحرارة، بالإضافة لخفة وزنه.

تم استغلال أسفل المدرجات في المسطحات الخدمية للاعبين والجمهور، حيث تم إنشاء 4 غرف خلع ملابس لاعبين ملحقة بكل غرفة دورات المياه والأدشاش الخاصة بها، بالإضافة إلى غرفتي إحماء ومكاتب للمدربين والفرق الطبية المعاونة وغرف لأطقم الحكام وصالات رياضية ونقطة طبية مجهزة على أعلى مستوي ومعمل تحاليل ومركز صحفي يحقق تغطية إعلامية لجميع دول العالم متصل بشبكة الإنترنت وغرف أطقم الحكام و4 غرف خلع ملابس مجاميع عروض.

أما بالنسبة لخدمات الجمهور فهناك 32 كافيتريا و68 دورة مياه مجمعة (337 دورة مياه رجال ـ43 دورة مياه سيدات ـ6 دورات مياه لذوي الاحتياجات الخاصة بإجمالي 386 دورة مياه) موزعة على مسافات متقاربة لتقليل مسافات الحركة للجمهور.

ربع الاستاد مكيف تكييفا مركزيا يشمل المقصورة والمداخل والصالونات وغرف خلع ملابس اللاعبين والمركز الإعلامي. الاستاد الرئيسي مجهز بـ برجي إضاءة أعلى مدرجات الركنين الشمالي الشرقي والجنوبي الشرقي للاستاد بارتفاع 65 م من أرض الملعب، بالإضافة إلى كشافات إنارة للملعب مثبتة على طول المظلة و2 لوحة نتائج و13 مكانا لكاميرات التصوير التليفزيوني، بالإضافة إلى الكاميرات المتحركة وشبكات متكاملة تغطي الاستاد بالكامل واضاءة.

وصوتيات وكاميرات مراقبة وغرفة مراقبة رئيسية بالبدروم وشبكة نقل معلومات وشبكة إنذار حريق وإطفاء، وجميع هذه الشبكات مرتبط بغرفة تحكم مركزية بأعلى نقطة بمدرجات الاستاد.

بالإضافة إلى الملعب الرئيسي يوجد ملعبا تدريب بمدرجات سعة 2000 متفرج لكل ملعب بإجمالي مسطح 3 آلاف م2 يشتمل كل ملعب على مضمار ألعاب قِوى وغرفتي خلع ملابس لاعبين وغرفتي خلع ملابس حكام وإداريين ودورات مياه وأوفيس وملعبا التدريب مجهزان بأبراج إضاءة ليلية.

 فندق توليب لاعبين بدروم وأرضي و5 أدوار متكررة سعة 200 سرير مكيف بإجمالي مسطح 10 ألف م يشتمل على قاعة مؤتمرات، كافيتريا، مطعم، حمام سباحة، جيمانيزيوم ومزود بمصعدين.

وكذلك مبنى إداري سكني للعاملين بالمركز الرياضي أرضي و3 أدوار متكرر سعة 80 فردا بإجمالي مسطح 3500 متر مربع يشتمل على مكاتب إدارية، صالونات، صالة طعام، غرف إقامة.

شبكة طرق داخلية بطول 6 كيلو مترات وأماكن انتظار سيارات سعة 5 آلاف سيارة و200 أتوبيس ومهبط طائرة هليكوبتر يسع4 طائرات.

أعمال تنسيق موقع ومناطق خضراء بإجمالي مسطح 250 ألف متر وشبكات متكاملة للمشروع، فقد تم تغذية المركز الرياضي بالكهرباء بقدرة 4 ميجا وبمولدات كهرباء احتياطية و500 خط تليفون محلي و1500 خط تليفون دولي وخزان مياه أرضي سعة 2000 متر مربع ـ ومشروع صرف صحي سعة 800 متر.

السعة

يسع ستاد برج العرب 86 ألف مشاهد، وراعى التصميم أن تميل المدرجات جهة الشمال بزاوية 12 درجة غرب الشمال طبقا لإشتراطات الفيفا. وتضم مرافق الاستاد علاوة على المدرجات منطقة انتظار مركبات تسع خمسة آلاف سيارة ومائتي أتوبيس.. وعدد ملعبين للتدريب بمدرجات تتسع لألفي مشاهد لكل ملعب وخزان مياه أرضي سعة 2000 متر مكعب وصالة ألعاب مغطاة بسعة عشرة آلاف متفرج وفندق لاستضافة اللاعبين بسعة 200 سرير ومبني إداري. وأهم ما يميز الإستاد العملاق توافر عدد عشر بوابات والطرق المحيطة به تسمح بتفريغ السعة الكاملة في زمن لا يزيد على ثماني دقائق دون زحام أو تكدس فضلا عن توافر مهبط لتزويد الطائرات الهليكوبتر ولعدد اثنين في وقت واحد.
وراعي التصميم توفير زوايا رؤية جيدة لجميع المشاهدين لمتابعة مسطح الملعب دون أدني معوقات ويضم الاستاد 4 غرف لخلع الملابس لعدد أربعة فرق مجهزة بكل التجهيزات المطلوبة بالإضافة لغرفتي إحماء بمسطح 287 مترا لكل غرفة. ويضم أيضا مساحات مجهزة لاستقبال الاحتفالات والمهرجانات الوطنية وساحات لتجمع أعداد كبيرة من المشاركين داخل الملعب وحوله والملعب مجهز بنظام إضاءة ذاتي وتظلل مدرجات الدرجة الأولى والمقصورة بمستوياتها العليا والسفلى مظلة حديثة تعمل بنظام إلكتروني دقيق، ومزود بمركز صحفي متكامل به جميع وسائل الاتصالات ولديه منصات ثابتة لأكثر من ست كاميرات، وقد تكلف الاستاد مائتين وخمسون مليون جنيه قيمة الأعمال المختلفة الخرسانية والانشائية والتكميلية والكهربائية وهو مزود بلوحة إعلان نتائج إلكترونية وأجهزة تصوير وإعادة لقطات الفنية وشاشات للعرض تمتاز بنقاء الصورة وإعادة العرض والتسجيل للأحداث الجارية وساعة إلكترونية.

معرض صور

المراجع

الاتحاد السكندري
الرياضة في الإسكندرية
تأسيسات سنة 2007 في مصر
تأسيسات سنة 2009 في مصر
مبان ومنشآت في الإسكندرية
ملاعب رياضية اكتملت في 2007
ملاعب رياضية اكتملت في 2009
ملاعب رياضية في الإسكندرية
ملاعب كرة قدم في مصر
ملاعب وطنية
نادي سموحة
عمارة القرن 21 في مصر

ملعب برج العرب


Thor Heyerdahl, (6 Ekim 1914; Larvik, Norveç - 18 Nisan 2002; Colla Micheri, İtalya), Norveçli deneysel arkeolog, antropolog ve kâşif.

Henüz Oslo Üniversitesi'nde son sınıf öğrencisiyken zooloji çalışmaları yapmak üzere Güney Büyük Okyanus'taki Markiz Adaları'na gitti. Burada Polinezyalıların destanlarını, dillerini ve taş işleme yöntemlerini inceledi. Adalara ilk insanların İnkalar devrinden önce deniz yoluyla Peru'dan gelmiş olabileceği sonucuna vardı ve eski halkların göçlerinde deniz yolculuğunun önemli rol oynadığını ileri süren bir nazariye kurdu.

1947'de beş arkadaşı ile eskiden Güney Amerika yerlilerinin kullandıkları cinsten, balsa ağacından bir sal yaparak teorisinin doğruluğunu denemek üzere Peru kıyılarından yola çıktı. Kon-Tiki adı verilen sal 6.600 km yol aldıktan sonra Polinezya kıyılarındaki kayalıklara vardı. Heyerdahl'ın dünyaca ünlü kitabı Kon-Tiki bu yolculuğu anlatır. Heyerdahl, daha sonra papirüsten yapılmış bir tekneyle (Ra I)Fas'tan yola çıkarak Güney Amerika'ya varmak istedi. Böylece eski devirlerde bu tür bir yolculuğun yapılıp yapılamayacağını ortaya çıkaracaktı. Teknesi bir süre sonra suya dayanamaz duruma gelince yolculuğunu yarıda kesmek zorunda kalsa da 1970 yılında Ra II adlı teknesiyle yolculuğu başarıyla tamamladı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Kolomb öncesi okyanus ötesi temas

1914 doğumlular
2002 yılında ölenler
Norveçli kâşifler
Norveçli antropologlar
Norveçli tarihçiler
Norveçli ateistler

Thor Heyerdahl


«Rippin Kittin» es una canción del dúo de productores de música electrónica Golden Boy y Miss Kittin, extraído de su álbum de estudio, titulado "Or", del año 2001. Fue editado como sencillo el 26 de agosto de 2002.

Antecedentes
Pitchfork Media colocó a la canción «Rippin Kittin» en el puesto #435 en la lista de las mejores 500 canciones de la década de 2000.

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

<center>Sucesión en listas

Referencias

Canciones de 2001
Sencillos de 2002
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica

Rippin Kittin


Morchella crassipes (Étienne Pierre Ventenat, 1797 ex Christian Hendrik Persoon, 1801) din încrengătura Ascomycota în familia Morchellaceae și de genul Morchella este o ciupercă comestibilă de tip Ascomycota. Această specie destul de rară este denumită în popor ciuciulete gras, fiind în mod predominant locuitoare de sol saprofit. Buretele se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord deja de la începutul lui aprilie până în mai (iunie), crescând solitar sau în grupuri mici prin zăvoaie, de asemenea în parcuri, grădini, poieni, la margini de pădure, și pe mulci.

Descriere

 Corpul fructifer: este foarte mare și gras cu o înălțime de 5-12 (16) cm și un diametru de 4-7 (9) cm, de formă conică sau rotunjită, cu suprafața zbârcită, subîmpărțit de riduri mai deschise, neregulate și ondulate, creând alveole mari și adânci. Culoarea variază între gri-gălbui, gri-verzui peste ocru-brun până la brun închis. Pălăria este pe jumătate fuzionată cu piciorul.
 Piciorul: are o lungime de 10-13 (15) cm, o grosime de 6-7 cm și o suprafață netedă cu un colorit pal-roșiatic sau alb cu un aspect cleios-făinos. El este gol pe interior.
 Carnea: este albicioasă, ceroasă și destul de fragilă, având un miros slab și plăcut de ciuperci precum un gust aromatic, savuros. S-au găsit deja exemplare cu o înălțime totală de peste 20 cm.
 Caracteristici microscopice: are spori gălbui elipsoidal-fusiformi, netezi, hialini și au o mărime de 25-27 x 12-14 microni. Pulberea lor este albicioasă până crem.

Confuzii
Morchella crassipes poate fi confundată ușor în primul rând cu alte specii comestibile de genul Morchella, ca de exemplu cu Morchella costata, Morchella deliciosa, Morchella elata, Morchella eximia,  Morchella punctipes, Morchella rotunda, Morchella semilibera, Morchella spongiola, în tinerețe și cu Morchella esculenta, respectiv Verpa bohemica sau Verpa conica.. Confuzii cu Gyromitra fastigiata,Gyromitra gigas și Gyromitra infula (comestibilă) sunt de asemenea posibile.

Buretele poate fi confundat cu Phallus impudicus (buretele pucios) atunci când acesta și-a pierdut gleba.

Ciuperci asemănătoare

Valorificare

Mai întâi trebuie menționat că zbârciogul semiliber nu poate fi mâncat crud pentru că conține puțină hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii. De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este greu de digerat.

Ciuciuletele gras este de calitate gastronomică foarte bună, asemănător zbârciogului galben. El poate fi pregătit ca ciulama,, alături de legume sau ca sos, servit cu carne albă (pui, curcan, porumbel, vițel). Se potrivește de asemenea la o mâncare de creier (porc, vițel) ori cu raci, scoici, melci sau în foietaj cu șuncă, respectiv într-o plăcintă (de exemplu "pe modul reginei", cu carne de vițel sau pui). Exemplare mai mari pot fi prăjite ca un șnițel sau umplute cu carne, după ce au fost blanșate.

Uscați  și preparați după înmuiat, bureții dezvoltă un gust și miros mai intensiv (folosiți și apa de înmuiat filtrată printr-o sită).

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, volumele 1-3 (vezi la note).
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura G. Fischer, Jena 1950

Legături externe

 Morchella crassipes, film

Morchella
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1797 în știință

Morchella crassipes


Klaus Feldt (* 14. April 1912 in Kiel; † 7. September 2010 in Wiesbaden) war ein deutscher Marineoffizier, zuletzt Korvettenkapitän der Kriegsmarine im Zweiten Weltkrieg.

Leben

Klaus Feldt war der Sohn des späteren Konteradmirals Constanz Feldt. Nach Beendigung seiner Schulzeit in Stralsund wurde er 1931 zunächst Schiffsjunge in der Handelsschifffahrt und wurde unter anderem auf der Viermastbark Priwall ausgebildet. Innerhalb kurzer Zeit qualifizierte er sich weiter und erhielt das Patent "A 5" als Seesteuermann auf Großer Fahrt, das ihn berechtigte, sich für die Offizierslaufbahn in der Reichsmarine zu bewerben.

Militärische Laufbahn in der Kriegsmarine

Vorkriegszeit
Am 1. April 1935 trat er in die ab Juni 1935 als Kriegsmarine bezeichneten Seestreitkräfte ein und wurde aufgrund seiner Qualifikation als Handelsschiffsoffizier der Offiziercrew 1934 zugeteilt. Als Fähnrich zur See diente er ab 1936 auf dem Torpedoboot Luchs und danach als Wachoffizier auf dem Torpedoboot Leopard. In dieser Zeit nahm er am Einsatz der Kriegsmarine während des Spanischen Bürgerkriegs teil.

Zweiter Weltkrieg
Kurz nach Beginn des Zweiten Weltkriegs verließ Feldt die Torpedobootwaffe und wurde im Dezember 1939 Kommandant des als Schiff 18 für die Kriegsmarine in Dienst gestellten ehemaligen Fischdampfers Alteland. Mit diesem Schiff, das der 16. Vorpostenflottille unterstand, operierte er im März 1940 in der Nordsee. Im April 1940 nahm Schiff 18 unter Feldts Führung an der Besetzung Norwegens im Rahmen des Unternehmens Weserübung teil. Am 20. April 1940 gelang es Feldt, nach einem Gefecht den norwegischen Minenleger Tyr zu erbeuten.

Im Juli 1940 ließ sich Feldt zur Schnellbootwaffe versetzen und wurde als Oberleutnant zur See Kommandant des Schnellboots S 30 in der 2. Schnellboot-Flottille. Er wurde in der Nordsee, im Ärmelkanal und später in der Ostsee eingesetzt. Später übernahm er S 43 in derselben Flottille und nahm am Kriegsbeginn gegen die Sowjetunion teil. Am 27. Juni 1941 lief das Boot auf zwei Minen und sank. Dabei wurde Feldt schwer verwundet.

Nach seiner Genesung wurde Feldt im Oktober 1941 als Kapitänleutnant Chef der 2. Schnellboot-Flottille. Mit dieser Flottille war er wiederum im Bereich des Ärmelkanals und der englischen Südküste eingesetzt. Im Februar 1944 übernahm Feldt als Korvettenkapitän das Kommando über die Schnellboot-Lehrdivision in Swinemünde. Bei Kriegsende wurden alle Schnellboote in der Flensburger Förde zusammengezogen und teilweise durch ihre Besatzungen selbst versenkt.

Feldt weigerte sich, seine Besatzungen für den Kampf an Land freizugeben. Als der ebenfalls in Flensburg stationierte Führer der Schnellboote, Kommodore Rudolf Petersen noch nach Kriegsende Todesurteile gegen Deserteure verhängen ließ, sprach sich Feldt vergeblich gegen deren Vollstreckung aus. Im Mai 1945 geriet er in britische Kriegsgefangenschaft.

Nachkriegszeit
Feldt wurde am 31. August 1945 aus der Gefangenschaft entlassen und baute eine zivile Existenz für seine Familie auf. Er wurde befragt, ob er am Aufbau der Bundesmarine mitwirken wolle, lehnte das jedoch ab. Am Ende seiner Berufstätigkeit war er Prokurist einer weltweit tätigen Firma.

Auszeichnungen
 Französische Rettungsmedaille 2. Klasse, September 1933
 Spanienkreuz mit Schwertern in Bronze (als Besatzungsmitglied vom Torpedoboot Leopard)
 Eisernes Kreuz (1939) II. Klasse am 16. November 1939
 Eisernes Kreuz (1939) I. Klasse am 28. April 1940
 Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub
 Ritterkreuz am 25. April 1941
 Eichenlaub am 1. Januar 1944 (362. Verleihung)
 Schnellboot-Kriegsabzeichen mit Brillanten am 1. Januar 1944

Weblinks
 Lebenslauf bei Deutsches Marinearchiv

Literatur
 Nachruf. In: MOV-MOH-DMI-Nachrichten 12-2010, S. 93 f.

Einzelnachweise

Fähnrich zur See (Reichsmarine)
Korvettenkapitän (Kriegsmarine der Wehrmacht)
Schnellboot-Kommandant (Kriegsmarine der Wehrmacht)
Person im Spanischen Bürgerkrieg
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub
Deutscher
Geboren 1912
Gestorben 2010
Mann

Klaus Feldt


Hrvatsko bunjevačko kulturno-umjetničko društvo "Lemeš" je kulturno-umjetničko društvo bunjevačkih Hrvata iz bačkog sela Lemeša, Vojvodina.

Djeluje u prostorijama Mjesne zajednice. Predsjednica Društva od 2002. je Marija Bagi. Sadašnji predsjednik Društva je Marko Vilić. Danas djeluju literarna, dramska, glazbena, folklorna sekcija i etno odjel.

Povijest
Kulturne aktivnosti u Lemešu sežu od konca 1970-ih. Godine 1978. pri mjesnoj osnovnoj školi učitelj Stipan Vidaković osnovao je dramski odjel, a bračni par Maca i Milovan Mandić folklorni odjel pri Mjesnoj zajednici. Oba su odjela javno nastupala u prostorima mjesnog Konjičkog kluba Vojvodina. Konjički klub je inicirao da se odjeli osamostale te je godine 1986. osnovan KUD Bratstvo-jedinstvo, čiji je sljednik HBKUD Lemeš. KUD Bratstvo-jedinstvo je ostvario uspješni rad. Djeluje do 1990., kad se naglo smanjuje članstvo i prestaje s aktivnošću. Godine 1994. KUD Bratstvo-jedinstvo organizirao je prvu seosku dužijancu, a nagodinu priredili svečanu svetu misu zahvalnicu za plodove zemlje. Godina 1999. vodi se kao godina osnivanja HBKUD Lemeš.

Godine 2000. pokrenuti su uz postojeća dva i novi odjeli: etno, literarni te pjevački, a članstvo se znatno povećava. Godine 2002. bili su proglašeni najboljim u Vojvodini (Smotra narodnog stvaralaštva Vojvodine) u običajnom djelu i jedina hrvatska udruga koja se probila do saveznoga nivoa na završnom natjecanju. Godine 2002. KUD je promijenio ime u Lemeš u čast 250-te obljetnice postojanja sela. Isprve djeluje kao KUD Lemeš, katkad i kao BKUD Lemeš.

Djelovanje se susreće s Udrugom Knezi Stipan Šimeta. Udruga "Knezi Stipan Šimeta" bila je od osnutka pod velikim pritiskom osporavanja hrvatstva Bunjevcima da bi ubrzo nekolicina ljudi iz rukovodstva napustilo udrugu i osnovalo drugu pod nazivom "Kulturno umetničko društvo Lemeš" (2005.) koja je godine 2008. promijenila naziv u Hrvatsko-bunjevačko kulturno umjetničko društvo "Lemeš".
Tek je 2006. završena i formalna promjena imena KUD Lemeš u HBKUD Lemeš.

KUD je sudjelovao na brojnim smotrama i folklornim priredbama u zemlji i Hrvatskoj (Bezdan, Bereg, Novi Sad, Sombor, Subotica, Đakovo). Dramska skupina redovita je sudionica Festivala amaterskog teatra u Mirgešu, pjevački odjel Festivala marijanskog pučkog pjevanja u Monoštoru te smotre u Topolju (Hrvatska), pjesnička skupina redovita je na godišnjim susretima pučkih pjesnika Lira naiva.

HBKUD Lemeš samostalno organizira nekoliko manifestacija lokalnog značaja:
 Marinski bal
 blagoslov mladoga žita na Markovo i godišnji koncert udruge (25. travnja)
 Dužijancu – trodnevno slavlje: prvi dan etno izložba i promocija knjige pjesama Lira naiva, drugi dan risarsku večer, treći dan svečana sveta misa i ophodnja sela fijakerima
 sveta misa zahvalnica za plodove zemlje (u listopadu)
 koncert u susret Božiću s izložbom rukotvorina mještanki.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil dramske sekcije HBKUD Lemeš na Facebooku

Hrvatska kulturno-umjetnička društva iz Vojvodine
Lemeš (Sombor, Srbija)

Hrvatsko-bunjevačko kulturno-umjetničko društvo "Lemeš"


Stablina je mjesni odbor u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ploča, Dubrovačko-neretvanska županija.

Stablina je prvobitno bilo naselje u neposrednoj blizini Ploča. Širenjem grada Ploča postaje i njegov sastavni dio. Sastoji se prvenstveno od privatnih kuća i nema visokih stambenih objekata. Nalazi se na južnom predjelu grada.

Većina stanovnika sadašnje Stabline sišla je prema Neretvi nakon Drugoga svjetskog rata i naselio se po naselju. Na području Stabline nalazi se veliki broj pretpovijesnih gomila i više nekropola srednjovjekovnih stećaka.

Župna crkva Gospe Fatimske počela se graditi 1971. godine. Kripta, koja je dovršena i blagoslovljena 1973., služila je kao župna kapela do 1998. Iznad kripte crkva je dovršena 1999., prema nacrtu arh. Vinka Galića iz Mostara. Crkva, projektirana u obliku ptice u letu, i zvonik uz nju, s dva zvona, obloženi su bračkim kamenom.

Stanovništvo Stabline se bavi trgovinom, poljoprivredom i ribolovom.

Poznate osobe
 Tea Pijević, rukometašica

Izvori
ploce.hr

Naselja u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Stablina


Masticul de Chios este o variantă de mastică, care are o denumire de origine protejată în Uniunea Europeană. Principalele arome utilizate în lichiorul mastica de Chios, masticul distilat și uleiul de mastic sunt în întregime derivate din masticul de Chios certificat din punct de vedere a denumirii de origine protejate. Masticul ("lacrimile din Chios", în Grecia) este recoltat din arborele de mastic (Pistachia lentiscus var. chia), un mic arbust peren care crește la aproximativ doi-trei metri pe un teren stâncos din partea de sud a insulei Chios. Acest arbore are nevoie de cincizeci de ani pentru a ajunge la maturitate, iar masticul poate fi recoltat începând din cel de-al cincilea an. Deși există arbori de mastic pe coastele Mării Mediterane, soiul care produce seva aromată de mastic crește doar în partea de sud a insulei Chios. Masticul de Chios a fost, de asemenea, certificat de Organizația de Certificare și de Supraveghere a Produselor Agricole din cadrul Ministerului Dezvoltării Rurale și Alimentației al Greciei.

Lichiorul din mastic de Chios este servit rece și are o culoare limpede și o aromă dulce. Ingredientele sunt uleiul de mastic, masticul distilat, apă, alcool și zahăr.

Masticul este, de asemenea, folosit în scopuri terapeutice și în prepararea unor produse culinare.

Producători și distribuitori

Chios
 Spiritul Cultivatorilor este o companie producătoare administrată de Asociația Cultivatorilor de Mastic din Chios (CGMGA). CGMGA produce lichior din mastic făcut atât cu mastic distilat, cât și cu ulei de mastic în două variante diferite: Kentos (20% alcool) și Enosis (30% alcool).
 Distileria Stoupakis Chios produce Homeric Mastiha, care conține mastic distilat.

Grecia continentală
 Skinos, cu sediul în Atena.
 Finest Roots, cu sediul în Kalamata, produce Roots Mastiha.
 Mavrakis, cu sediul în Patras.

Statele Unite ale Americii
 Ambrosia Group, cu sediul în Miami, produce FOS Greek Mastiha.
 YA Mastiha

Istorie
Masticul a fost recoltat timp de cel puțin 2.500 de ani începând din Antichitatea Greacă. Prima mențiune a "lacrimii" de mastic a fost făcută de Hipocrate. Hipocrate a folosit masticul pentru prevenirea problemelor digestive, în răceli și ca apă de gura. Împărații romani foloseau masticul, împreună cu miere, piper și ou în vinul condimentat  conditum paradoxum. În perioada Imperiului Bizantin, comerțul cu mastic a fost monopol imperial. În Imperiul Otoman, sultanul cerea să i se trimită cele mai bune recolte de mastic la haremul lui.

În prezent, există douăzeci și patru de sate cultivatoare și producătoare de mastic pe insula Chios, care s-au dedicat acestei activități încă din epoca bizantină. Aceste sate sunt ca niște fortărețe, nevăzute de pe mare, înconjurate de ziduri înalte și fără uși la nivelul străzii (ceea ce înseamnă că se intra în sate numai prin scări), în scopul de a proteja seva de mastic de invadatori. Deși lichiorul este mult mai tânăr, este încă legat cu istoria Greciei. Lichiorurile digestive asemănătoare masticii, dar făcute din struguri, au fost cunoscute ca elixiruri grecești încă înainte de Revoluția Franceză.

Mastichochoria

Producția de mastic a insulei este controlată de cooperativele din satele medievale, cunoscute colectiv sub numele de 'Mastichochoria (Μαστιχοχώρια), care se află situate, de asemenea, în sudul insulei Chios. Există un mic Muzeu al Masticului în satul Pyrgi.

Asociația Cultivatorilor de Mastic din Chios
Fondată în 1938, Asociația Cultivatorilor de Mastic din Chios (Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου), abreviată CGMGA, este o organizație cooperatistă secundară și acționează ca organ reprezentativ colectiv al celor douăzeci de cooperative primare fondate în cele douăzeci și patru de sate cultivatoare de mastic (Mastichochoria) din sudul insulei Chios. Ea avea 4.959 de membri în 2003
și administra producerea și distribuția masticului de Chios în Grecia și în străinătate.

Organizația este implicată în principal în managementul producției agricole, sprijinind producătorii locali, stimulând cercetările și furnizând asistență juridică.

Lista satelor producătoare de mastic
Numărul membrilor fiecărei cooperative rurale în 2003:
 Mesta (230)
 Olimpi (178)
 Pyrgi (648)
 Armolia (148)
 Kalamoti (367)
 Patrika (99)
 Kini (167)
 Vouno (233)
 Nenita (350)
 Katarraktis (213)
 Kallimassia (450)
 Messa Didima (145)
 Ekso Didima (81)
 Mirmigi (109)
 Tholopotami (254)
 Agios Georgios (387)
 Vessa (155)
 Elata (229)
 Lithi (131)
 Neochorio (385)
Membri în total: 4959

Muzeul Masticului
Pe 11 iunie 2016, Muzeul Masticului din Chios (Μουσείο Μαστίχας Χίου) și-a deschis porțile la Rachi, în regiunea Mastichochoria din partea de sud a insulei Chios. Acesta oferă o expoziție permanentă referitoare la producția de mastic de pe insulă, explicând istoria ei și tehnicile de cultivare și demonstrând diferitele utilizări ale sale în prezent.

Referințe

Legături externe
 Chios Gum Mastic Mastiha Growers' Association
 The Chios Museum of Mastic

Băuturi distilate

Mastic de Chios


Otok Monito (, ) je nenaseljeni otok oko 5 km sjeverozapadno od mnogo većeg otoka Mona. Monito je muški deminutivni oblik od Mona na španjolskom, što se također prevodi kao mali majmun na španjolskom. To je jedan od tri otoka u prolazu Mona i dio barria "Isla de Mona e Islote Monito", dijela općine Mayagüez.

Nalazi se 75 km od portorikanskog kopna i 58 km od otoka Hispaniola (obala Dominikanske Republike).

Otok je nenaseljen. Velika nadmorska visina obale otoka čini ga nedostupnim s mora. Monito ima površinu od 0,16 km2, njegova najviša točka je 65 m. Ima jako malo raslinja.

Živi svijet

Endemski macaklin na otoku jeSphaerodactylus micropithecus. Nalazi se samo na otoku Monito.

Galerija
Živi svijet

Ronjenje

Izvori

Vanjske poveznice

 Media related to Monito Island at Wikimedia Commons
 Monito Island summary from the University of Puerto Rico-Mayagüez Department of Biology Herbarium

Reljefni oblici u Portoriku
Američki otoci u Karipskom moru

Monito


دياكونوفو  هي مدينة في جمهورية أوسيتيا الشمالية - ألانيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3880   نسمة.

مدن أوسيتيا الشمالية - ألانيا

دياكونوفو (ألانيجا)


සැකසූ යකඩ යන්නට ආසන්න තේරුමක් ඇති රොට් අයන් යන ඉංග්‍රීසියෙන් ව්‍යුත්පන්න වදනින් සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ මාත්තු යකඩ වර්ගයකි.

සංයුතිය
 0.04 to 0.08% කාබන් ( very low in contrast to cast iron (2.1% to 4%)
 2% fibrous inclusions known as slag
 ඉතිරිය යකඩ

ගෙඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය
යකඩ

රොට් අයන්


ولف غانغ سميث  أو ولفجانج سميث
عالم فيزياء مرموق ولد عام 1930 . له كتب تروق للفئات المتدينة حيث يؤكد إمكانية بل وأولوية ارتباط عالمي الغيب والشهادة، أو عالم ما وراء الطبيعة  metaphysics وعالم العلم الحديث المبني على التجربة المادية.

 سيرته الذاتية

عالم فيزياء درس الفيزياء والرياضيات وعلم الاهوت . تمتاز كتاباته بتلاقي فريد بين العلم الحديث والإيمان بالغيب.
تخرج من جامعة كونيل، وتلقى شهادة عليا بالفيزياء النظرية من جامعة بوردو . ثم توظف في شركة بل للطائرات، وأخذ شهادة الدكتوراه في الرياضيات من جامعة كولومبيا . ودرّس في عدد من الجامعات، تقاعد من الحياة الأكاديمية في عام 1992، وتفرغ للكتابة.

ومن ضمن آرائه رفضه لنظرية داروين عن أصل الأنواع وميله لاعتناق الفكرة الجديدة المسماة التصميم الذكي '''inteligent dasign .

مؤلفاته
 الكون والتسامي Cosmos and Transcendence
 التايلورية المتشددة والدين الجديد Teilhardism and the New Religion
 لغز الكمومية The Quantum Enigma
 الحكمة في علم الفلك القديم The Wisdom of Ancient Cosmology

وله الكثير من المقالات، كما وضع الأساس النظري لمعالجة مشكلة عودة الدخول في الغلاف الهوائي الأرضي أثناء عمله في شركة بل Bell للطائرات .

المصادر

 مركز الدراسات التراثية

كلية العلوم في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أساتذة جامعة كاليفورنيا في لوس أنجلوس
أساتذة معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة كورنيل
رياضياتيون أمريكيون في القرن 20
رياضياتيون أمريكيون في القرن 21
عاملون في الهندسة التفاضلية
فلاسفة أمريكيون في القرن 20
فلاسفة الأديان
فلاسفة علوم
فلاسفة كاثوليك
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1930
ميتافيزيقيون
واقعية فلسفية
أعضاء هيئة تدريس جامعة ولاية أوريغن

ولف غانغ سميث


Ömerli, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Ereğliömerli köyünün bir mahallesiyken, bu köy teşkilatının 29 Haziran 1957'de kaldırılmasıyla Ömerli adıyla müstakil bir köy olmuştur.

Coğrafya
Zonguldak iline 40 km, Ereğli ilçesine 8 km, Soğanlı Suyuna 5 km, Devrek ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ömerli, Ereğli


ෆෙඩරල් රාජ්‍යය, ෆෙඩරේෂන, සන්ධීය රාජ්‍ය, එක්සත් රාජ්‍යය ( En:'federal state) යන විවිධ නම් වලින් මෙය හැඳින්වේ. මේවා  අර්ධ ස්වයං පාලන ප්‍රාන්ත රාජ්‍ය හෝ ප්‍රදේශ මධ්‍යම ආණ්ඩුවක් මගින් දේශපාලනමය සංගමයකට (political union) එක්සත් වීමෙන් ( united ) සෑදුනු ස්වෛරීය රාජ්‍යවේ.  In a federation, the self-governing status of the component states is typically constitutionally entrenched and may not be altered by a unilateral decision of the central government.

Contemporary

Long form titles
Federal Republic of: Brazil, ජර්මනිය, Nigeria.
 Federation: රුසියාව, Saint Kitts and Nevis
 Republic of: Argentina, Austria, India (also called Indian Union), Iraq, Sudan.
 Others:
 Bolivarian Republic (Venezuela)
 Confederation (Switzerland)
 Commonwealth (ඕස්ට්‍රේලියාව)
 Dominion (Canada)
 Federal Democratic Republic (ඉතියෝපියාව, Nepal)
 Federated States (FS Micronesia)
 Federative Republic (Brazil)
Islamic Republic (Pakistan)
 Kingdom (Belgium)
 Union (Comoros)
 United Emirates (United Arab Emirates)
 United Mexican States (Mexico)
 United States (United States)
 None:
Bosnia and Herzegovina
Canada ("Dominion" had been used originally, but that has fallen into disuse).
Malaysia

තවදුරටත් නොපවතින ෆෙඩරල් රාජ්‍යයන්
Federal Republic of Cameroon (1961–1972)
 United Provinces of Central America (1823 – circa 1838)
 Confederate States of America (1861–1865)
 Czechoslovakia (1969–1992)
 Federated Dutch Republic (1581–1795)
 French Equatorial Africa (1910–1960)
 French West Africa (1904–1958)
 Inca Empire (1197–1572)
 United States of Indonesia (1949–1950)
 United Kingdom of Libya (1951–1963)
 Federated Malay States (1896–1946)
 Federation of Malaya (1948–1963)
 Mali Federation (1959–1960)
 New Granada (1855–1886)
 Polish-Lithuanian Commonwealth (1569–1795)
 Federation of Rhodesia and Nyasaland (1953–1963)
 Federation of South Arabia (1962–1967)
 Union of Soviet Socialist Republics (1922–1991)
 Federal Republic of Spain 1873–1874
 Uganda (1962–1967)
 West Indies Federation (1958–1962)
 Socialist Federal Republic of Yugoslavia (1943–1992)
 Federal Republic of Yugoslavia (1992–2003)

Some of the proclaimed Arab federations were confederations de facto.

ආශ්‍රිත ලිපි
 යුරෝපා සංගමය
 European Coal and Steel Community
 Federalism in ඕස්ට්‍රේලියාව
 Federal monarchy
 ප්‍රාන්ත රාජ්‍යයe
 Federation of ඕස්ට්‍රේලියාව
 Foederati
 Indian Union
 International organisation
 Neo-functionalism
 New federalism
 Regional state
 Supranationalism
 Supranational union
 Unitary state
 United Federation of Planets
 Centre for Studies on Federalism

Footnotes

ෆෙඩරල්වාදය
ෆෙඩරල් රටවල්

Lists of country subdivisions

ෆෙඩරල් රාජ්‍යය


නොනගතය යනු සිංහල අලුත් අවුරුද්දේ සූර්යයා මීන රාශියේ සිට මේෂ රාශියට සංක්‍රමනය වන කාලයයි. විවිධ උගතුන් මෙම වචනය සෑදී ඇති ආකාරය ගැන විවිධ මත පලකරති. ජේ. බී. දිසානායක මහාචාර්යතුමාට අනුව මෙය සුබ නැකැත් නැති කාලය යන අරුථ ගෙන දෙන පදයක්ය.

වෙනත් නම්
ඈපා ලිත ආරම්භකල දොන් පිලිප් ද සිල්වා ඈපා අප්පුහාමි ඡ්‍යොතිෂ්‍යවේදියා විසින් පුණ්‍ය කාලයේ පූර්ව භාගය ලෙස නොනගතය හැඳින්වීම ආරම්භ කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

සිංහල අලුත් අවුරුද්ද

නොනගතය


14042 Agafonov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14042 Agafonov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Zelenchukskaya Station de Timur V. Kryachko. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

14042 Agafonov


الغرور هو إيهام يحمل الإنسان على فعل ما يضره ويوافق هواه ويميل إليه طبعه.
وهو حب الإنسان لنفسه بزيادة، وقد ينتج عنه الكراهية والحقد ونقصان التواضع.
الأسباب التي تؤدي إلى الغرور: الجمال - المظهر الخارجي - امتلاك أشياء نادرة - امتلاك منزل - حب الناس للشخص، وهو صفة قد تزرع الكره والحقد.
يمتلك الأطفال غالبا هذه الصفة، ولا يجب أن يحاسبوا عليها بسبب صغر سنهم.
يزرع الغرور بين الفنانين والمشاهير غالبا ولكن السبب غير معروف.

لغة
كل ما غر الإنسان من مال، أو جاه أو شهوة أو إنسان أو شيطان.

اصطلاحا

هو سكون النفس إلى ما يوافق الهوى ويميل إليه الطبع (التعريفات للجرجانى). وتذكر خصلة «الغرور» بصيغ مختلفة في القرآن الكريم، لتدل على معان أهمها الانخداع والتعالي المؤدي إلى البطر ونكران نعم الله على الإنسان، الأمر الذي يحاسب عليه بقوله: {ما غرك بربك الكريم} الانفطار:6، ولأن هذا الموقف مبني على باطل، كان النهي عن كل أنواع الغرور والاغترار بالدنيا أو بالدين.

في القرآن
ورد الفعل غرّ يغرّ - وكلمة غرورا بضم الغين وفتحها - 27 مرة في 21 آية:

 فَلا تَغُرَّنَّكُمْ الحَيَاةُ الدُّنْيَا وَلا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللهِ الغَرُورُ، سورة لقمان الآية 33

طالع أيضاً
 شعلة الغرور
 تكبر
 نرجسية
 نشوة نرجسية
 أنانية
 المجد (الشرف)

مصادر

السبع خطايا المميتة
رمزية
علم النفس
مصطلحات قرآنية
نرجسية

غرور


Byrgius ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite, südöstlich des Kraters Darwin und nordwestlich von Vieta.

Der Kraterrand ist stark erodiert. Auf dem westlichen Kraterrand liegt der Nebenkrater Byrgius A, der ein auffallendes Strahlensystem zeigt.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem Schweizer Uhrmacher und Astronomen Jost Bürgi offiziell benannt.

Weblinks

 Byrgius auf The-Moon Wiki
 Fotoaufnahme des Byrgius vom Lunar Orbiter IV aus

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Byrgius (Mondkrater)


Aceasta este o listă de filme americane din anii 1890:

Referințe

Legături externe

america

Listă de filme americane din anii 1890


Vahşetin Çağrısı, Amerikalı yazar Jack London tarafından yazılmış bir romandır. Roman, Klondike Altına Hücumunda evcil bir kızak köpeğinin, sahibinin haberi olmaksızın doğal/vahşi ortama sokulması neticesinde, vahşi doğaya adapte olması ve doğada yaşadığı olayları konu edinmektedir.

Roman 1903 yılında yayımlanmış, Londra'da en çok okunan kitap olmuş ve yazarın en iyi yapıtlarından biri sayılmıştır. Hikâyede Buck adlı bir köpek anlatılır, sahibinin evinde mutlu ve huzurlu bir yaşam sürerken birden değişen hayatı vurgulanır.

Konusu
Hikâye, büyük ve güçlü bir St. Bernard-Scotch Collie karışımı olan Buck ile açıldı, California'nın Santa Clara Vadisinde mutlu bir şekilde, zengin Yargıç Miller ve ailesinin şımartılmış hayvanı olarak yaşadı. Bununla birlikte, bahçıvan yardımcısı Manuel, kumar bağımlılığını finanse etmek için çaresiz bir paraya ihtiyaç duyduğunda, Buck'ı çalar ve büyük, kazançlı bir miktar para karşılığında onu satar. Buck Seattle'a gönderildi. Bir sandık içinde aç ve kötü muamele görüyor. Serbest bırakıldığında, yalnızca "kırmızı süveterli adam" olarak bilinen, gözetmenine saldırır, ancak bu adam "kulübün yasasını" öğretir ve yeterince kovulana kadar Buck'a vurur (ancak adam durduktan sonra biraz nezaket gösterir). Buck daha sonra Kanada hükûmeti François ve Perrault'dan bir çift Fransız-Kanadalı göndericiye satıldı; Orada onu bir kızak köpeği olarak eğitiyorlar ve onu Kanada'nın Klondike bölgesinde sürüyorlar. Takım arkadaşlarından hızlı bir şekilde soğuk kış geceleri ve toparlanmaya devam etmeyi öğrenir. Buck ve acımasız, tartışmasız baş köpeği Spitz arasında bir rekabet gelişiyor. Buck sonunda Spitz'i yenerek dövüşür ve onu öldürür, ardından takımın yeni lideri olur.

François ve Perrault, Yukon Trail'in gidişatını rekor sürede tamamladığında - gönderileriyle Skagway'e geri döndüğünde - ve Kanada hükûmetinden yeni emirler aldıklarında, ekipleri daha sonra "Scotch yarı cins" bir adama satıldı. ayrıca posta servisini de çalışıyor. Köpekler şimdi madencilik alanlarına ağır yükler taşımak zorundalar ve yaptıkları yolculuklar yorucu ve uzun. İz bu koşu sırasında, Buck kısa bacaklı "kıllı bir adam" ile asılı köpek atalarının anıları var gibi görünüyor. Bu arada, bıkkın köpekler zayıflar ve takımlardan biri olan morose husky Dave ölümcül hastalanır ve sonunda vurulur.

Buck'ın bir sonraki sahipleri, Kuzey Amerika'da hayatta kalma konusunda deneyimsiz olan Mercedes, koyun gibi kocası Charles ve kibirli kardeşi Hal adlı Amerikan Southland'daki (bugünkü bitişik Birleşik Devletler) damgalanmış üçlüsü. Kızağı kontrol etmek için mücadele ederler ve diğerlerinden gelen yararlı önerileri görmezden gelirler - özellikle de baharın erittiği uyarıları tehlikeler. Mercedes'e kızağının çok ağır olduğu söylendiğinde, modaya uygun nesneler lehine çok önemli malzemeleri boşaltıyor. Ayrıca aptalca 14 köpekden oluşan bir ekip oluşturuyorlar, yanlışlıkla daha fazla köpekle daha hızlı gidebileceklerini düşünüyorlardı. Fazla çalışan köpekleri fazla beslediler ve daha sonra gıda arzı düştüğünde onları aç bırakmaya zorlandılar. Takımdaki köpeklerin çoğu zayıflık, ihmal veya hastalıktan ölüyor - White River'a girdiklerinde sadece beş köpek bırakıyorlar.

Orada, köpeklere kötü muamele gördüklerini ve zayıflamış durumda olduklarını fark eden, deneyimli bir açık havada çalışan John Thornton ile tanışıyorlar. Üçlüyü nehri geçmeye karşı uyarıyor, ancak tavsiyesini görmezden geliyorlar ve Buck'ın ilerlemesini emretti. Bitkin, açlıktan ölmek ve ilerideki tehlikeyi hissetmek, Buck reddediyor ve karda hareketsizce uzanmaya devam ediyor. Buck, Hal tarafından dövüldükten sonra, Thornton, sürücünün Buck'a davranmasıyla iğrenir, Hal'e balta poposuyla vurur ve Buck'ı izlerinden kurtarır. Thornton'u geçemediğinde, üçlü nehirden kalan köpeklerle geçip geçmeye çalışır, ancak Thornton'ın uyardığı gibi, buz kırılır ve köpekler ve insanlar (ve onların kızakları) nehre düşüp boğulur.

Thorton'a Buck'u sağlığına kavuşturmak için tedavi ettikçe Buck Thorton'u sevmeye ve ona sadık olmaya başlar. Adam bir nehre düştüğünde onu kurtarır. Thornton, onu altın için pan yapmaya götürdüğü sırada, Matthewson adında bir bonanza kralı (belli bir alanda zengin olan biri), Thornton'u köpeğin gücüne ve bağlılığına dair bir bahse davet eder. Buck, yarım ingiliz tonu (1.000 libre (450 kg)) un yüklü bir kızağı donmuş topraktan çekip çıkarır, 100 metre (91 m) çeker ve Thornton'a 1.600 ABD doları değerindeki altın tozu bahsini kazandırır. Skookum Banklarının bir kralı Buck'ı satın almak için büyük bir miktar teklif eder, ancak Thornton Buck'a düşkün olduğundan bu teklifi reddeder.

Thornton kazancını kullanarak borçlarını kapatır, ancak Pete ve Hans adlı arkadaşlarıyla altın aramaya devam etme kararı alır. Buck ve diğer altı köpeği kızağa koşup, efsanevi Kayıp Kabin'i aramaya devam ederler. Uygun bir altın yatağı bulduktan sonra köpeklerin yapacak hiçbir şeyi yoktur ve Buck'ın ilkel "kıllı adam" ile takılmaya daha fazla dayanan hatıraları vardır.  Thornton ve iki arkadaşı bir kampa girerken, Buck vahşi doğanın çağrısını duyar, doğayı araştırır ve yerel bir sürüden bir Kuzeybatı kurduyla sosyalleşir. Ancak, Buck kurtlara katılmamaya karar verir ve Thornton'a dönmeyi seçer. Thornton ve vahşi doğa arasında tekrar tekrar gidip gelir, nereye ait olduğundan emin değildir. Stratejik olarak bir boğa geyiği öldürdükten sonra kampa döndüğünde, Hans ve Pete'in öldürüldüğünü gördü, sonra Thornton'un aynı kaderi yaşadığını gördü - bir Kızılderili Yeehats grubunun elinde. Öfkelenen Buck, Thornton'un intikamını almak için yerlilerin birçoğunu öldürür, bu andan sonra insanlarla bağı kalmadığını fark eder. Vahşi kardeşlerini aramaya çıktığında  saldırgan bir kurt sürüsüyle karşılaşır. Buck sürüyle girdiği savaşı kazanır, sonra da anlar ki bu sürü bir süre önce sosyalleştiği kurdun sürüsü. Buck daha sonra kurdu ve sürüsünü ormana doğru izler ve vahşi doğanın çağrısına cevap verir.

Buck efsanesi, diğer Amerikan yerlileri arasında "Northland'ın (Alaska ve kuzeybatı Kanada) Hayalet Köpeği" olarak yayılmıştır. Buck, son saldırının her yıldönümünde Thornton, Hans ve Pete'i anmak için saldırının olduğu eski kampa dönüyor. Her kış kurt sürüsüne liderlik ederek Yeehats'lere intikamın vahşetini yaşatıyor "genç dünyanın şarkısını uluyarak ki o sürünün şarkısıdır".

Kaynakça

1903 romanları
Jack London romanları
Amerikan romanları
Kurguda hayvanlara uygulanan şiddet
İngilizce romanlar
Kurguda Klondike Altına Hücumu

Vahşetin Çağrısı


Vlača este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 230 de locuitori. Se învecinează cu comuna Babie.

Istoric
Localitatea Vlača este atestată documentar din 1349.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vlača


Charlotte "Lotti" Ohnesorge (* 1945) ist eine Programmredakteurin, ehemalige TV-Ansagerin und Moderatorin des Bayerischen Rundfunks.

Leben
Lotti Ohnesorge ist die Tochter des ehemaligen Reichspostministers Wilhelm Ohnesorge und dessen Ehefrau Auguste. Von 1966 bis 1967 moderierte sie 4-3-2-1 Hot & Sweet, eine Fernsehsendung des ZDF, eine Vorgängersendung von disco mit Ilja Richter.

Seit 1973 arbeitet Lotti Ohnesorge für den Bayerischen Rundfunk. Ihre erste Station war eine Tätigkeit als Radioreporterin für Bayern 3, 1974 wurde Ohnesorge Fernseh- und Radiosprecherin. Sie kommentierte den Eurovision Song Contest 1987 für die ARD (zusammen mit Christoph Deumling). Seit 2003 ist sie Programmeditorin für Bayern2Radio.

Diskografie
 1967: Das Karussell am Place Pigalle / Wenn das letzte Blatt vom Baume fällt

Weblinks
 Lotti Ohnesorge B3
 Lotti Ohnesorge BR-Online

Einzelnachweise

Hörfunkmoderator
Fernsehansager
Deutscher
Geboren 1945
Frau

Lotti Ohnesorge


Alicia Fernández Fraga (n. 21 decembrie 1992, în Valdoviño, A Coruña) este o handbalistă spaniolă care joacă pe postul de centru pentru clubul românesc CS Rapid București. Fernández este și componentă a echipei naționale a Spaniei, unde a fost convocată prima dată pentru două meciuri amicale desfășurate la București, pe 17 și 19 martie 2017, împotriva echipei României.

Biografie
Alicia Fernández Fraga și-a petrecut junioratul la clubul Balonmano Narón, apoi a jucat câteva sezoane la BM Sagunto, cu care a participat în cupele europene. În 2012 a ajuns pentru două sezoane la CB Porriño, iar în 2014 a semnat cu CD BM Aula Cultural Valladolid. În această perioadă a suferit o accidentare gravă, care a ținut-o o vreme departe de terenul de joc. În anul 2015, cu acordul părților, Fernández s-a transferat la Super Amara Bera Bera, unde a rămas până în 2017, când a semnat cu HCM Râmnicu Vâlcea. În 2018, Fernández a obținut cu echipa Spaniei medalia de aur la Jocurile Mediteraneene de la Tarragona. Din 2017 până în 2021 ea a evoluat pentru SCM Râmnicu Vâlcea. Alicia Fernández este medaliată cu argint la Campionatul Mondial de Handbal Feminin din 2019.

Palmares
Echipă națională
Campionatul Mondial
 Medalie de argint: 2019

Jocurile Mediteraneene
 Câștigătoare: 2018

Club
Liga Națională:
 Câștigătoare: 2019, 2022
 Medalie de bronz: 2021

Supercupa României:
 Câștigătoare: 2018, 2020
 Medalie de argint: 2019, 2022

Cupa României:
 Câștigătoare: 2020
 Medalie de argint: 2018, 2019

Liga Spaniolă de Handbal:
 Câștigătoare: 2016
 Medalie de argint: 2017

Cupa Spaniei:
 Câștigătoare: 2016
 Medalie de argint: 2017

Supercupa Spaniei:
 Câștigătoare: 2015

Cupa Ligii Spaniole de Handbal:
 Câștigătoare: 2016
 Medalie de argint: 2017

Liga Campionilor:
Sfert-finalistă: 2020
Optimi de finală: 2021
Calificări: 2010, 2017

Cupa EHF
Sfert-finalistă: 2011
Optimi: 2012
Turul 4: 2010
Turul 3: 2016, 2019

Palmares individual
 Cea mai bună handbalistă străină care activează în Liga Națională: 2019

Note

Legături externe
Alicia Fernández pe pagina EHF
Alicia Fernández pe pagina Comitetului Olimpic Spaniol (arhivat)

Jucătoare de handbal din Spania
Nașteri în 1992
Sportivi spanioli în viață
Handbaliste ale SCM Râmnicu Vâlcea
Handbaliste ale Rapid București
Handbaliști expatriați
Spanioli expatriați în România
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2020

Alicia Fernández


Os desafios de internet são um gênero de vídeos em que os usuários têm que cumprir uma tarefa, muitas vezes desafiando outros a executá-la. Eles cumprem seu papel na cultura dos memes da internet, com muitos desafios se espalhando por esses memes. Exemplos incluem o desafio ALS Ice Bucket, que viralizou em meados de 2014, e o TrashTag Challenge, que se tornou viral em 2019.

Os desafios da Internet se assemelham ao jogo de desafio infantil comum, onde elas se desafiam a cumprir uma tarefa que normalmente jamais fariam.

Alguns desafios/conversas já aconteciam antes da internet; alguns ressurgem em um determinado período de forma um pouco diferente. Uma explicação para a popularidade dos desafios da internet é a necessidade das pessoas, especialmente dos adolescentes, de chamar atenção para si e serem amado. Muitos desses desafios podem ser perigosos.

Lista de desafios

Cultura da Internet

Desafio de internet


Adalbert Konstantin von Briesen (polnisch Wojciech Konstanty Breza; * nach 1623; † 1698) war königlich polnischer Starost, Woiwode und Senator sowie Freund des Großen Kurfürsten.

Adalbert Konstantin war ein Sohn des Titus Mikołaj Breza († 1657) und der Zofia Żychlińska herb Szeliga († nach 1662) und damit Enkel des Ernst von Briesen und der Barbara von Schöneich († nach 1635) sowie Großneffe des Christoph von Briesen auf Zibelle.

Briesen war der erste einflussreiche Angehörige seines Geschlechts in Großpolen. Im Jahre 1657 war er Küchenmeister der polnischen Königin, 1658 Jägermeister von Posen sowie 1661 Starost von Nowy Dwór. In den Jahren 1661 bis 1678 war zehn Mal Abgeordneter im Sejm. 1673 wurde er als polnischer Gesandter nach Schweden geschickt. Seit 1677 war er in dem Lager der Gegner des polnischen Königs Johann III. Sobieski. 1681 hat sich jedoch wieder mit dem König versöhnt, wofür ihm die Würde des Kastellans von Posen bestätigt wurde, die er seit 1680 und bis 1687 innehatte. 1684 wurde er Botschafter am Hof in Berlin. Bereits 1667 wurde er Woiwode von Kalisch, was er bis 1692 auch blieb. Schließlich konnte er 1692 auch Woiwode von Posen werden. Auf diese Stelle blieb er bis zu seinem Tode. Durch die Stellung als Woiwode war er automatisch auch polnischer Senator im Sejm.

Briesen ging nacheinander drei Ehen ein. Zuerst vermählte er sich mit Komtesse Katharina  Hedwig Dönhoff (* nach 1629; † um 1668), einer Tochter  des Grafen Gerhard Dönhoff. Eine zweite Ehe folgte mit Konstancja Anna Weiher († 1679/1681), einer verwitweten Tochter des Woiwoden von Kulm Graf Mikołaj Weiher. Schließlich, nachdem auch die zweite Ehefrau verstorben war, heiratete er am 25. November 1688 Teresa Konstancja Opalińska herb Łodzia (* 1645; † 1703), eine ebenfalls bereits verwitwete Tochter des Woiwoden von Posen Krzysztof Opaliński.

Literatur
 Polski Słownik Biograficzny. (Polnisches Biographisches Lexikon), Krakau 1936, Bd. II, S. 434f.

Weblinks
 Herb Breza (polnisch)
 Polski Słownik Biograficzny (polnisch)
 Wielkiej genealogii Minakowskiego (polnisch)

Sejm-Abgeordneter (Polen-Litauen)
Polnisch-litauischer Diplomat
Woiwode (Polen-Litauen)
Senator (Polen-Litauen)
Adliger
Deutscher
Pole
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben 1698
Mann

Adalbert Konstantin von Briesen


Lola Riera Zuzuarregui née le 25 juin 1991, est une joueuse de hockey sur gazon espagnole. Elle évolue au poste de défenseure au SPV Complutense et avec l'équipe nationale espagnole.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020.

Carrière

Coupe du monde
  : 2018

Championnat d'Europe
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2016, 2020

Références

Liens externes

Joueuse espagnole de hockey sur gazon
Naissance en juin 1991
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Lola Riera


Das Buch der Lemmata (auch Buch der Hilfssätze) ist eine Sammlung von 15 Aussagen über die Geometrie von Kreisen. Sie wird dem antiken griechischen Mathematiker Archimedes zugeschrieben; seine Urheberschaft ist allerdings fraglich.

Geschichte
Der syrische Mathematiker Thabit ibn Qurra hat das Manuskript im 9. Jahrhundert aus dem Griechischen ins Arabische (Titel: K. al-Ma'hūdāt fī usūl al-handasa) übersetzt und es Archimedes zugeschrieben; aus dem 10. Jahrhundert ist ein Kommentar von Alī ibn Ahmad al-Nasawī überliefert. Im Jahre 1661 wurde der Text von Abraham Ecchellensis ins Lateinische übertragen und von Giovanni A. Borelli als Archimedis Liber Assumptorum in seinem Werk Apollonii Pergaei Conicorum lib. V, VI, VII herausgegeben. Der englische Mathematikhistoriker Thomas L. Heath wiederum erstellte eine englische Fassung des Liber Assumptorum und nahm diese 1897 unter dem Titel Book of Lemmas in seinen Sammelband The Works of Archimedes auf. Dieser Band wurde – ergänzt u. a. um einen Beitrag des dänischen Mathematikhistorikers Johan Ludvig Heiberg über die Methoden Archimedes' – 1914 von Fritz Kliem ins Deutsche übersetzt (Archimedes' Werke); das Kapitel Book of Lemmas heißt hier Buch der Hilfssätze.

Siebzehn Aussagen, einzeln mit "Propositio" bezeichnet, enthält das Liber Assumptorum (obwohl in der Einleitung "sechzehn Sätze" angekündigt sind). Davon sind fünfzehn im Book of Lemmas mit der Benennung "Proposition" und in der deutschen Übersetzung Kliems im Buch der Hilfssätze mit der Bezeichnung "Satz" enthalten. Auf Griechisch ist das Werk nicht überliefert.

Autorschaft
Die Autorschaft Archimedes' ist nicht gesichert. Zweifel erregen insbesondere Passagen des Textes, in denen auf Archimedes in der dritten Person Bezug genommen wird. In Satz 4 ist beispielsweise die Rede von einer Figur (gemeint ist der Arbelos), die "ein von Archimedes sogenannter Άρβυλος" genannt wird ("quam vocat Archimedes ARBELON" bzw. "what Archimedes called an Άρβυλος")

Zur Frage der Autorschaft Archimedes' führt Heath aus (rechts daneben die Übersetzung Kliems):

Zusammengefasst bedeutet dies, dass zumindest der Arbelos (das oben erwähnte "Schuster-Messer"), das Salinon (das "Salzfaß") und die in Proposition 8 dargelegte Methode der Dreiteilung des Winkels mit hoher Wahrscheinlichkeit Archimedes zugeschrieben werden können.

Hilfssätze aus dem Buch (Auswahl)
Die 15 Abschnitte des Textes enthalten Aussagen über Kreise, zu ihren Durchmessern und Radien, zu Sekanten und Tangenten und zu den Verhältnissen dieser Elemente untereinander, sowie die zugehörigen Beweise. Sie sind in der lateinischen Fassung alle, in der englischen und deutschen Fassung mit Ausnahme von Satz 7 illustriert.

Die Aussagen beziehen sich unter anderem auf folgende Themen der Geometrie und Stereometrie:

Berührende Kreise

Formulierung

Gegeben seien ein Kreis  mit dem Mittelpunkt  und ein Kreis  mit dem Mittelpunkt , die sich im Punkt  berühren. Der Durchmesser  von  und der Durchmesser  von  seien parallel zueinander.

Dann liegen die Punkte ,  und  auf einer gemeinsamen Geraden.

Herleitung
Der Beweis verwendet Seitenverhältnisse bei ähnlichen Dreiecken (siehe abgebildete Planfigur).

Die Strecke  sei parallel zu der Strecke . Somit ist das Viereck  ein Parallelogramm.

Da außerdem  und  Radius von  und  und  Radius von  ist, gilt  und .

Nach dem Strahlensatz gilt: . Also sind  und  ähnliche gleichschenklige Dreiecke.

Es seien , bzw. , bzw.  die Winkelweiten von , bzw. , bzw. . Dann gilt: .

Durch Addition von  auf beiden Seiten dieser Gleichung erhält man:  = 180°.

Damit ist bewiesen, dass die Punkte ,  und  auf einer gemeinsamen Geraden liegen.

Halbkreise

Formulierung

Gegeben sei ein Punkt  auf einem Halbkreis mit dem Durchmesser , dessen Tangenten in den Punkten  und  sich im Punkt  schneiden.  sei der Fußpunkt des Lotes von  auf  und  der Schnittpunkt dieses Lotes mit der Strecke .

Dann ist  der Mittelpunkt von .

Herleitung
Der Schnittpunkt der Verlängerungen von  und  über , bzw.  hinaus sei . Nach dem Satz des Thales sind die Winkel  und damit auch  jeweils rechte Winkel. Da somit  auf dem Thaleskreis über  mit dem Mittelpunkt  liegt, gilt  und . Da wegen der Parallelität von  und  die Dreiecke  und  ähnlich zueinander sind und  der Mittelpunkt von  ist, gilt auch, dass  der Mittelpunkt von  ist.

Arbelos und Salinon

Im Besonderen werden die beiden komplexeren, jeweils aus mehreren Halbkreisen bestehenden geometrischen Figuren Arbelos und Salinon eingeführt: Der Arbelos selbst in Satz 4, die Zwillingskreise des Archimedes in Satz 5, der Inkreis des Arbelos (der wiederum in Beziehung zur Pappos-Kette steht, wie Kliem in einer Fußnote anmerkt) in Satz 6.

Quadrat, umschreibender und einbeschreibender Kreis

Formulierung

Wird ein Kreis einem Quadrat umschrieben und ein anderer einbeschrieben, so ist der umschriebene Kreis das Doppelte des einbeschriebenen.

Herleitung
Das Verhältnis des Umkreises (umschreibender Kreis) zum Inkreis (einbeschreibender Kreis) ist gleich dem Quadrat über der Diagonale  zu dem Quadrat mit der Seitenlänge , d. h. deren Flächen verhalten sich wie

Beispiel

Sei ein Quadrat mit der Seitenlänge gleich , dann hat der Umkreis  mit Radius gleich  den Flächeninhalt (Flächeneinheit )

und der Inkreis  mit Radius gleich  den Flächeninhalt

Das Quadrat mit der Seitenlänge  hat den Flächeninhalt

Das Quadrat über seiner Diagonale  mit der Seitenlänge
hat den Flächeninhalt

daraus folgt

Dreiteilung des Winkels, Neusis-Konstruktion

Formulierung
Ist AB eine Sehne eines Kreises, dessen Mittelpunkt O ist, und wird AB bis C so verlängert, daß BC gleich  dem Radius ist, trifft ferner CO den Kreis in D und verlängert zum zweitenmal in E, so ist der Bogen AE das Dreifache des Bogens BD.

Herleitung
Zur Verdeutlichung wird noch die Parallele  zur Sehne  gezogen und der Mittelpunkt  mit  und   verbunden. Wegen des sogenannten Z-Winkels sind die Winkel an den Scheiteln  und  gleich.

Da im gleichschenkligen Dreieck  die Basiswinkel an den Scheiteln  und  gleich sind, hat der Winkel am Scheitel  des Dreiecks  – nach dem Kreiswinkelsatzes – die doppelte Winkelweite eines Basiswinkels.

Winkel am Scheitel  des Dreiecks  anhand der Winkelsumme

daraus und wegen  parallel zu  folgt
 und

Neusis-Konstruktion

Für die Dreiteilung eines beliebigen Winkels bedarf es einer Neusis-Konstruktion. Archimedes ließ die Vorgehensweise der sogenannten Einschiebung (Neusis) offen.

In einem Kreis mit beliebigem Radius  und Mittelpunkt  werden die beiden Winkelschenkel  und  mithilfe des zu drittelnden Winkels  eingetragen. Es folgt die Verlängerung des Winkelschenkels  über die Kreislinie hinaus. Das Lineal, versehen mit der Markierung des Radius , wird nun so auf die Zeichnung positioniert, dass die Kante des Lineals auf dem Punkt  und die Ecke des Lineals auf der Verlängerung des Winkelschenkels  liegen. Abschließend wird die Ecke bzw. Kante des Lineal soweit an der Verlängerungslinie und am Punkt  entlang geführt, bis die Markierung (rote Linie) die Kreislinie in  schneidet und die Länge der Strecke  gleich  ist.

Somit ist der Kreisbogen  ein Drittel des Kreisbogens  und der Winkel  bei  der gesuchte Drittelwinkel.

Überblick
Einen vollständigen Überblick über die zentralen Themen der 15 Hilfssätze gibt die folgende Auflistung:
 Satz 1: Berührende Kreise und parallele Durchmesser
 Satz 2: Halbkreis, Durchmesser, Tangente, Sekante
 Satz 3: Halbkreis, Senkrechte zum Durchmesser, Sehnen
 Satz 4: Halbkreise, Senkrechte zum Durchmesser, Arbelos
 Satz 5: Arbelos, Zwillingskreise des Archimedes, Halbkreise, Kreise
 Satz 6: Arbelos, Halbkreise, Kreis
 Satz 7: Quadrat, umschreibender und einbeschreibender Kreis
 Satz 8: Dreiteilung des Winkels, Neusis-Konstruktion
 Satz 9: Senkrechte Sehnen, Bogensumme
 Satz 10: Tangenten an einen Kreis, Sekanten und Sehnen, Parallelen
 Satz 11: Senkrechte Sehnen und Radius
 Satz 12: Halbkreis, Durchmesser, Sehnen, Tangenten, Senkrechte
 Satz 13: Kreis, Durchmesser, Sehne, Senkrechte
 Satz 14: Salinon: Halbkreise, Senkrechte, Kreise, Flächen
 Satz 15: Kreis, Durchmesser, einbeschriebenes regelmäßiges Fünfeck, Bogen, Mittelpunkt, Senkrechte, Radius

Weiteres archimedisches Werk aus der Stereometrie

In einem weiteren Werk Über Kugel und Zylinder (Originaltitel περὶ σφαίρας καὶ κυλίνδρου, latinisiert De Sphaera et Cylindro) behandelt Archimedes ein Theorem der Stereometrie, ein Teilgebiet der Geometrie. Mit ihm bestimmte Archimedes als Erster mit Hilfe von Methoden, welche als Vorläufer der Methoden der modernen Integralrechnung gelten, den exakten Zusammenhang zwischen Volumen und Oberfläche von Kugel und Kreiszylinder.

Formulierung
Der Satz lässt sich angeben wie folgt:
 Für eine Kugel und einen Kreiszylinder, dessen Grundfläche einem größten Kugelkreis der Kugel und dessen Höhe dem Kugeldurchmesser entspricht, stehen die Flächeninhalte der Oberflächen  und die Volumina  beider Körper jeweils in demselben Verhältnis und dabei gilt:

Herleitung
Archimedes stellt in Buch I von Über Kugel und Zylinder den obigen Satz als Korollar zu zwei Sätzen vor, welche er zuvor als Proposition 33 und 34 formuliert hat und die folgendes besagen:
 Satz 33:
 Für eine Kugel ist der Flächeninhalt der Kugeloberfläche viermal so groß wie der Flächeninhalt eines größten Kugelkreises.
 Satz 34:
 Für eine Kugel ist das Volumen viermal so groß wie das Volumen eines Kreiskegels, dessen Grundfläche einem größten Kugelkreis und dessen Höhe dem Kugelradius entspricht.

Verwandter Satz
Der folgende Satz wird manchmal auch als Satz des Archimedes bezeichnet:
 Das Volumen einer Halbkugel ist gleich der Differenz der Volumina des umgebenden Kreiszylinders und des darin enthaltenen Kreiskegels gleicher Höhe und gleicher Grundfläche.

Literatur

 Great Books of the Western World, Band 11: Book of Lemmas, Encyclopædia Britannica, 1952

Weblinks
 The Book of Lemmas aus cut-the-knot.org, abgerufen am 11. Dezember 2022

Digitalisate
Faksimiles der lateinischen (Liber Assumptorum), der englischen (Book of Lemmas) und der deutschen (Buch der Hilfssätze) Fassung sind als Digitalisate verfügbar, und zwar jeweils zum Online-Lesen und zum Download als PDF-Dokument.
 Borelli et al.: Apollonii Pergaei Conicorum ... (Liber Assumptorum ab Seite 379) bei der ETH Zürich
 Heath: The Works of Archimedes (Book of Lemmas ab Seite 301), im Internet Archive
 Kliem: Archimedes' Werke ... (Buch der Hilfssätze ab Seite 456),  im Internet Archive

Visualisierungen
  – Diagramme
  – interaktive Java-Applets

Einzelnachweise

Kreisgeometrie
Archimedes
Geschichte der Mathematik
Literarisches Werk
Literatur (Altgriechisch)
Literatur der Antike
Sachliteratur (Mathematik)

Buch der Lemmata


Scomber es un género de peces perciformes de la familia Scombridae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
 Scomber australasicus
 Scomber colias
 Scomber japonicus
 Scomber scombrus

Referencias

Enlaces externos

Scombridae

Scomber


Helena Růžičková () a fost o actriță cehoslovacă. Cel mai bine, Helena Růžičková a fost cunoscută pentru talentul ei de actriță de comedie, pentru filmele jucate în Cehoslovacia și RDG. A câștigat popularitate cu rolurile ei în comediile din trilogia lui Jaroslav Papoušek despre familia Homolka (1969-1972), cât și într-o altă trilogie, comedia Slunce, seno... (1984-1991) regizată de Zdeněk Troška.

Biografie

Fiul ei, Jiří Růžička (d. 1999), a fost, de asemenea, actor.

Filmografie selectivă

Note

Legături externe

Nașteri în 1936
Decese în 2004
Actrițe cehe
Actrițe cehoslovace

Helena Růžičková


Slam Dunk est une série animée adaptée du manga du même titre par Takehiko Inoue.

Produite par Toei Animation et réalisée par Nobutaka Nishizawa, la série a été diffusée sur TV Asahi du  au . Toei a compilé les épisodes dans une série de 17 DVD qui sont sortis au Japon du  au . Toei a de nouveau rassemblé la série dans trois coffrets DVD en 2008. Les trois coffrets comportent un total de dix-sept disques. Pour célébrer le  anniversaire de la diffusion de la série, l'anime est sorti en Blu-ray en 2014. Uniquement les épisodes 1 à 85 ont été doublés en anglais. Il n'existe pas de doublage français.

Génériques

Début

Fin

Liste des épisodes

Notes et références

Liens externes
  de l'anime

Liste d'épisodes d'anime

ja:SLAM DUNK#テレビアニメ

Liste des épisodes de Slam Dunk


Izolaționismul este o opinie sau atitudine politică dusă de o țară care se opune participării statului respectiv la soluționarea problemelor vieții politice internaționale. Printre exemplele de țări care au avut sau au un regim izolaționist se pot aminti: Albania în ultimii ani ai regimului Hodja, Paraguay sub Rodríguez de Francia sau Coreea de Nord din zilele noastre.

Vezi și
 Autarhie
 Politică de neingerință
 Stat neutru

 Teorii ale relațiilor internaționale

Izolaționism


العطف أو تاجنينت هي مدينة أثرية جزائرية، تأسست بعد سقوط الدولة الرستمية عام 296 هـ حيث قام الأباضية بعد سقوط دولتهم بتأسيس أول مدينة لهم وهي العطف، حيث أسسها خليفة بن أبغور سنة 402 هـ/1012 م في شمال الصحراء الجزائرية، وذلك لضرورات أمنية.

تنتمي إدارياً لولاية غرداية وسط الجزائر وتبعد 600 كلم عن العاصمة. وهي أقدم مدينة من سبعة مدن تقع ضمن وادي ميزاب وهي العطف، بنورة، مليكة، بني يزقن، وغرداية، وبريان ومدينة القرارة.

و ما تزال العطف أحد أهم مراكز الإباضية. كما يوجد بها ثلاث مكتبات رئيسية تحتوي على مخطوطات الإباضية وهي مكتبة مسجد ابي سالم(دار إروان) ومكتبة البكري ومكتبة النهضة. وما يزال قصر تاجنينت الذي تأسس عام 1012 هـ قائما بها.

من أعلام العطف  المولود عام 1170 هـ/1756م

تعرضت العطف في أول يوم من أيام عيد الفطر في أكتوبر 2008 إلى فيضانات أدت أضرار مادية جسيمة ولا توجد وفيات في العطف

قراءة إضافية
 الإدارة الذاتية عند أتباع المذهب الإباضي في بني ميزاب في الجزائر الحياة اللندنية 2005-08-27.

مصادر

بلديات ولاية غرداية

العطف (ولاية غرداية)


Himenokalis (lat. Hymenocallis), rod listopadnih i vazdazelenih trajnica iz porodice zvanikovki (Amaryllidaceae), dio je tribusa Hymenocallideae. Priznato je sezdesetak vrsta koje rastu po južnom dijelu Sjeverne Amerike i tropskoj i suptropskoj Južnoj Americi.

Po životnom obliku su lukovičasti geofiti.

Vrste

 Hymenocallis acutifolia (Herb. ex Sims) Sweet
 Hymenocallis araniflora T.M.Howard
 Hymenocallis arenicola Northr.
 Hymenocallis astrostephana T.M.Howard
 Hymenocallis azteciana Traub
 Hymenocallis baumlii Ravenna
 Hymenocallis bolivariana Traub
 Hymenocallis caribaea (L.) Herb.
 Hymenocallis choctawensis Traub
 Hymenocallis choretis Hemsl.
 Hymenocallis cleo Ravenna
 Hymenocallis clivorum Laferr.
 Hymenocallis concinna Baker
 Hymenocallis cordifolia Micheli
 Hymenocallis coronaria (Leconte) Kunth
 Hymenocallis crassifolia Herb.
 Hymenocallis durangoensis T.M.Howard
 Hymenocallis duvalensis Traub ex Laferr.
 Hymenocallis eucharidifolia Baker
 Hymenocallis fragrans (Salisb.) Salisb.
 Hymenocallis franklinensis Ger.L.Sm., L.C.Anderson & Flory
 Hymenocallis gholsonii G.Lom.Sm. & Garland
 Hymenocallis glauca (Zucc.) M.Roem.
 Hymenocallis godfreyi G.L.Sm. & Darst
 Hymenocallis graminifolia Greenm.
 Hymenocallis guatemalensis Traub
 Hymenocallis guerreroensis T.M.Howard
 Hymenocallis harrisiana Herb.
 Hymenocallis henryae Traub
 Hymenocallis howardii Bauml
 Hymenocallis imperialis T.M.Howard
 Hymenocallis incaica Ravenna
 Hymenocallis jaliscensis M.E.Jones
 Hymenocallis latifolia (Mill.) M.Roem.
 Hymenocallis leavenworthii (Standl. & Steyerm.) Bauml
 Hymenocallis lehmilleri T.M.Howard
 Hymenocallis limaensis Traub
 Hymenocallis liriosme (Raf.) Shinners
 Hymenocallis littoralis (Jacq.) Salisb.
 Hymenocallis lobata Klotzsch
 Hymenocallis longibracteata Hochr.
 Hymenocallis maximiliani T.M.Howard
 Hymenocallis multiflora Vargas
 Hymenocallis occidentalis (Leconte) Kunth
 Hymenocallis ornata (C.D.Bouché) M.Roem.
 Hymenocallis ovata (Mill.) M.Roem.
 Hymenocallis palmeri S.Watson
 Hymenocallis partita Ravenna
 Hymenocallis phalangidis Bauml
 Hymenocallis pimana Laferr.
 Hymenocallis portamonetensis Ravenna
 Hymenocallis praticola Britton & P.Wilson
 Hymenocallis proterantha Bauml
 Hymenocallis pumila Bauml
 Hymenocallis pygmaea Traub
 Hymenocallis rotata (Ker Gawl.) Herb.
 Hymenocallis schizostephana Worsley
 Hymenocallis sonorensis Standl.
 Hymenocallis speciosa (L.f. ex Salisb.) Salisb.
 Hymenocallis tridentata Small
 Hymenocallis tubiflora Salisb.
 Hymenocallis vasconcelosii García-Mend.
 Hymenocallis venezuelensis Traub
 Hymenocallis woelfleana T.M.Howard

Izvori

Zvanikovke

Himenokalis


See No Evil puede referirse a:

 Parte del adagio en inglés de "See no evil, hear no evil, speak no evil";
 See No Evil, una película de 2006 protagonizada por Glen "Kane" Jacobs;
 See No Evil, una película de 1971; o
 See No Evil, un libro escrito por el exagente de la CIA, Robert Baer.

See No Evil


La famille Rucellai, ou Ruccellai ou Oricellari, est une famille patricienne de Florence, en Italie.

Histoire

Origines
La première mention documentée remonte au , lorsqu'un certain Alamanno est surnommé l'« Oricellario » pour avoir découvert l'orseille de certains lichens du genre Roccella, Pertusaria, etc. La tradition veut que ce marchand, voyageant aux îles Baléares, ait accidentellement remarqué comment certaines petites plantes prenaient une forte couleur rouge en urinant dessus. Le procédé chimique de précipitation à l'ammoniac (également contenu dans l'urine), permet d'extraire le colorant oricello rouge-violet, devenu typique des draps de laine florentins (« oricello » pourrait en effet dériver de urine).

La famille Rucellai exploite avec succès cette découverte et grâce au commerce des produits en laine, réussit à accumuler une richesse considérable qui lui permet d'entrer au , parmi les magnats de la municipalité, à qui ils ont donné 85 prieurs et 14 gonfaloniers de justice.

Expansion hors de Toscane
Une branche française, dont le nom de famille est Rousselet, est issue d'une branche de la famille qui s'est installée à Lyon pour des raisons commerciales au . À Rome, ils vivent dans le palais appelé plus tard Ruspoli.

Les Rucellai et la culture
Dès le , les Rucellai possèdent une importante chapelle dans le transept de la basilique Santa Maria Novella, dans laquelle se trouvait la Majesté du Siennois Duccio di Buoninsegna, qui prit le nom de Madone Rucellai et se trouve aujourd'hui au musée des Offices.

Giovanni di Paolo Rucellai, dans la seconde moitié du , est le mécène de Leon Battista Alberti, qui peut ainsi créer des chefs-d'œuvre importants à Florence, tels que le palais Rucellai, le tempietto del Santo Sepolcro de l'église San Pancrazio de Florence et surtout, l'admirable façade en marbre de Santa Maria Novella.

Bernardo Rucellai est l'initiateur des réunions de l'académie platonicienne de Florence dans les jardins de sa propriété, les Orti Oricellari, qui se poursuivent avec ses fils Giovanni et Palla et qui ont Nicolas Machiavel parmi les protagonistes. Par deux fois l'Académie compte parmi ses participants des conspirateurs contre les Médicis, en 1513 et en 1521, mais à aucune de ces occasions un Rucellai n'est mis en cause, même si en 1523, le cercle des Orti doit fermer à cause de la tourmente que provoque le dernier complot advenu deux ans plus tôt.

À la fin du , le palais Rucellai abrite l'un des salons les plus importants de Florence, grâce à la noble russe Lysina, qui a épousé le ministre du grand-duc Giulio Rucellai. Une fois par semaine, les réunions dans le palais ont lieu en présence de toute la noblesse de la ville et d'autres personnalités éminentes telles que Gabriele D'Annunzio qui y vient exprès de sa retraite à Settignano, ou comme Harold Acton, le propriétaire de Villa La Pietra, auteur des Mémoires d'un esthète où il se remémore ces rencontres avec humour et nostalgie, alors qu'elles ont déjà disparues.

Héraldique
Le lion d'argent, symbole du peuple siennois, aurait été accordé à la suite de l'aide militaire apportée par Berighieri Rucellai à Sienne en 1318.

Emblème aux trois plumes : la signification héraldique est controversée ; selon certains les trois anneaux entrelacés sont un hommage héraldique de Cosme de Médicis, tandis que l'anneau aux trois plumes aurait été adopté quelques décennies plus tard et également utilisé par Laurent de Médicis dit le Magnifique et Léon X, et représenterait les trois vertus théologales : foi, espérance et charité.

La voile de Fortuna, avec les haubans déployés au vent, est plutôt le symbole de l'entreprise, souvent citée comme motif ornemental dans les œuvres commandées.

Personnages importants

 Giunta Rucellai, prieur en 1304 et gonfalonier en 1308, est le premier membre de la famille à occuper un poste important dans la République de Florence.
 Berlinghieri ou Bingeri Rucellai (ou encore Gerighieri ), capitaine des milices florentines en 1318, réprima la révolte des Tolomei à Sienne. Son aide militaire décisive est récompensée par l'autorisation d'ajouter un lion rampant, symbole de la prouesse militaire, au blason familial.
 Naddo Rucellai (mort en 1343), combattant, est l'une des premières victimes exécutées à l'époque de la tyrannie de Gautier VI de Brienne, duc d'Athènes.
 Paolo Rucellai, fils de Bingeri, actif dans la révolte qui expulsa le duc d'Athènes de Florence, obtint alors quelques hautes fonctions de l'État.
 Giovanni di Paolo Rucellai (1403-1481), fils de Paolo, est parfois appelé Il Magnifico pour son amour de la culture et des arts semblable à celui du jeune Laurent de Médicis ; il protège et parraine surtout Leon Battista Alberti, à qui il commande le palais familial et la façade de l'église la plus importante du territoire, Santa Maria Novella.
 Bernardo Rucellai (Florence 1448-1514), fils de Giovanni, humaniste comme son père, est un mécène généreux qui ouvre les jardins des Orti Oricellari aux écrivains les plus illustres de l'époque (Gian Giorgio Trissino, Machiavel...) ; en 1460, il épouse Nannina de Médicis, la sœur aînée de Laurent le Magnifique, liant ainsi les deux importantes familles florentines. Ils ont eu quatre fils, Cosimo, Pietro, Palla et Giovanni.
 Pandolfo Rucellai, son frère, est un banquier expérimenté, ambassadeur et théoricien de la technique bancaire ; il a écrit, entre autres, le traité Dei cambi e del Monte Comune, le dédiant à son ami Jérôme Savonarole ; devenu veuf, il prend l'habit dominicain.
 Giovanni Rucellai (Florence 1475, Rome 1525), fils de Bernardo, poète et érudit, son œuvre la plus connue est le poème didactique en hendécasyllabes Les Abeilles publié à titre posthume en 1539. Une autre de ses œuvres importantes est l'Oreste.
 Simone Rucellai (1460-1514), chanoine de la cathédrale Santa Maria del Fiore, recteur de l'université de Pise, receveur apostolique de la Toscane sous Alexandre VI et camerlingue de Jules II.
 Francesco Rucellai, évêque de Pise en 1499.
 Annibal de Ruccellai (mort en 1601), suit Catherine de Médicis comme conseiller en France ; il obtient l'évêché du diocèse de Carcassonne, puis il est chargé par le pontife de devenir gouverneur de Rome et de son district.
 Buonaccorso Rucellai, est en relation avec Giovanni da Verrazzano, qui lui remet un rapport détaillé de son voyage en Amérique du Nord.
 Luigi Rucellai (mort en 1627), suit Marie de Médicis en France, mais se heurte à Richelieu ; il est sans héritiers et affilié à Orazio Ricasoli, qui porte depuis lors le double patronyme Ricasoli-Rucellai (une branche portant ce double nom existait déjà à la suite d'un mariage au XVe siècle).
 Orazio Ricasoli Rucellai (1604-1673), petit-fils d'Orazio Ricasoli, ambassadeur de Toscane, surintendant de la bibliothèque Laurentienne, tuteur de Francesco Maria de' Medici et universitaire de l'Accademia della Crusca.
 Giulio Rucellai (1702-1778), professeur de droit civil à l'université de Pise, ministre du Léopold II (empereur du Saint-Empire), il inspire de nombreuses réformes libérales qui fait de la Toscane l'État européen le plus avancé au XVIIIe siècle.

Références

Bibliographie

 Marcello Vannucci, Le grandi famiglie di Firenze, Newton Compton Editori, 2006 .
 Lorenz Böninger, « Rucellai », dans Dizionario biografico degli Italiani, vol. 89, Rome, Institut de l'Encyclopédie italienne, 2017.
 Antonio Panella, « Rucellai », dans lEnciclopedia italiana, Rome, Institut de l'Encyclopédie italienne, 1936.

Articles connexes

 Jardins Oricellari
 Maison de Médicis
 Renaissance florentine

Autres projets

Rucellai
Rucellai
Rucellai
Histoire de l'Italie médiévale
Histoire moderne de l'Italie
Rucellai
Page utilisant P3365

Famille Rucellai


Benjamin Robins (170729 July 1751) was a pioneering British scientist, Newtonian mathematician, and military engineer.

He wrote an influential treatise on gunnery, for the first time introducing Newtonian science to military men, was an early enthusiast for rifled gun barrels, and his work had substantive influence on the development of artillery during the latter half of the eighteenth century – and directly stimulated the teaching of calculus in military academies.

Early life
Benjamin Robins was born in Bath. His parents were Quakers in poor circumstances, and as a result, he received very little formal education. Having come to London on the advice of Dr. Henry Pemberton (1694–1771), who had recognised Robins's talents, for a time he maintained himself by teaching mathematics, but soon devoted himself to engineering and the study of fortification.

Scientific gunnery

In particular he carried out an extensive series of experiments in gunnery, embodying his results in his famous treatise on New Principles of Gunnery (1742), which contains a description of his ballistic pendulum (see chronograph).

Robins also made a number of important experiments on the resistance of the air to the motion of projectiles, and on the force of gunpowder, with computation of the velocities thereby communicated to projectiles. He compared the results of his theory with experimental determinations of the ranges of mortars and cannon, and gave practical maxims for the management of artillery. He also made observations on the flight of rockets, and wrote on the advantages of rifled gun barrels. His work on gunnery was translated into German by Leonhard Euler, who added a critical commentary of his own. However, the work of Robins still served as an important piece of technical information that helped the later advancement of the Prussian artillery, especially of its improvement in accuracy, a big step forwards that the book turned out to be a shot in the arm of the ambitious Frederick the Great who determined to vault the status and power of Prussian artillery to the top among other European armies.

Mathematics
Of less interest nowadays are Robins's more purely mathematical writings, such as his Discourse concerning the Nature and Certainty of Sir Isaac Newton's Methods of Fluxions and of Prime and Ultimate Ratios (1735), A Demonstration of the Eleventh Proposition of Sir Isaac Newton's Treatise of Quadratures (Phil. Trans., 1727), and similar works.

Politics
Besides his scientific labours, Robins took an active part in politics. He wrote pamphlets in support of the opposition to Sir Robert Walpole, and was secretary of a committee appointed by the House of Commons to enquire into the conduct of that minister. He also wrote a preface to the Report on the Proceedings of the Board of General Officers on their Examination into the Conduct of Lieutenant-General Sir John Cope, in which he gave an apology for the battle of Prestonpans.

In 1749, he was appointed engineer general to the East India Company, and went out to superintend the reconstruction of their forts. However, his health soon failed, and he died at Fort St David in India. His works were published in two volumes in 1761.

References

Sources

1707 births
1751 deaths
People from Bath, Somerset
English engineers
Ballistics experts
18th-century English people
18th-century English mathematicians
Fellows of the Royal Society
Recipients of the Copley Medal
British East India Company people

Benjamin Robins


اليوم العالمي للمتاحف International Museum Day (IMD) هو يوم دولي يقام سنويًا في 18 مايو أو حوالي هذا اليوم، بتنسيق من المجلس الدولي للمتاحف (ICOM). يسلط الحدث الضوء على موضوع محدد يتغير كل عام ليعكس موضوعًا أو قضية ذات صلة تواجه المتاحف على المستوى الدولي. يوفر اليوم العالمي للمتاحف الفرصة لمحترفي المتاحف لمقابلة الجمهور وتنبيههم إلى التحديات التي تواجهها المتاحف، وزيادة الوعي العام بالدور الذي تلعبه المتاحف في تنمية المجتمع. كما أنه يشجع الحوار بين المتخصصين في المتاحف. وتحدد لجنة استشارية من مجلس المتاحف العالمي موضوعا معينا لهذه المناسبة. وبحسب مجلس المتاحف فإن الغاية من هذه المناسبة هي:

تاريخه
وقع أول يوم للمتحف الدولي في عام 1977، بتنسيق من ICOM. . تم إنشاء اليوم العالمي للمتاحف بعد اعتماد قرار من قبل المجلس الدولي للمتاحف لإنشاء حدث سنوي «بهدف زيادة توحيد التطلعات والجهود الإبداعية للمتاحف ولفت انتباه الجمهور العالمي إلى نشاطهم.»

في كل عام يتم دعوة المتاحف دوليًا للمشاركة في اليوم العالمي للمتاحف لتعزيز دور المتاحف في جميع أنحاء العالم. يحدث ذلك من خلال الأحداث والأنشطة المتعلقة بالموضوع السنوي.

 تم تبني موضوع سنوي للحدث لأول مرة في عام 1992.
 تم تطوير ملصق دولي من المجلس الدولي للمتاحف لأول مرة في عام 1997، وفي ذلك العام تم تكييفه من قبل 28 دولة.
 في عام 2009، استقطب اليوم العالمي للمتاحف مشاركة 20000 متحف تستضيف فعاليات في أكثر من 90 دولة.
 في عام 2010، شاركت 98 دولة في الاحتفال،
 شاركت 100 دولة في عام 2011،
 شارك 30000 متحف في 129 دولة في عام 2012.
 في عام 2011، تمت ترجمة ملصق اليوم العالمي للمتاحف الرسمي إلى 37 لغة.
 بحلول عام 2014، شارك 35000 متحف من 140 دولة في اليوم العالمي للمتاحف.

المواضيع السنوية

 2022 – طاقة المتاحف
 2021 – مستقبل المتاحف: Recover وReimagine
 2020 – Museum for Equality: Diversity وInclusion
 2019 – المتاحف as Cultural Hubs: The Future of Tradition
 2018 – Hyperconnected museum: New approaches, new publics
 2017 – المتاحف وContested Histories: Saying the unspeakable in museums
 2016 – المتاحف والمشهد الثقافي
 2015 – المتاحف للاستدامة
 2014 – Museum collections make connections
 2013 – المتاحف (ذاكرة+ إبداع = تغير اجتماعي)
 2012 – المتاحف in a changing world. New challenges, new inspirations
 2011 – المتحف والذاكرة: Objects tell your story
 2010 – المتاحف for social harmony
 2009 – المتاحف وسياحة
 2008 – المتاحف as agents of social change وdevelopment
 2007 – المتاحف والتراث العالمي
 2006 – المتاحف وyoung people
 2005 – المتاحف bridging cultures
 2004 – المتاحف والتراث الثقافي غير المادي
 2003 – المتاحف والاصدقاء
 2002 – المتاحف وعولمة
 2001 – المتاحف: بناء المجتمعات
 2000 – المتاحف for peace وharmony in society
 1999 – Pleasures of discovery
 1998–1997 – The fight against illicit traffic of ممتلكات ثقافية
 1996 – Collecting today for tomorrow
 1995 – Response وresponsibility
 1994 – خلف الكواليس في المتاحف
 1993 – المتاحف والسكان الأصليون
 1992 – المتاحف والبيئة

انظر أيضًا

 اليوم العالمي للتراث السمعي والبصري

المصادر

روابط خارجية

 International Museum Day, official website
 International Council of Museums, official website

علم المتاحف
مناسبات دولية
مناسبات مايو

اليوم العالمي للمتاحف


La ligne 570 () est une ligne de bus à haut niveau de service du réseau des bus de la région d'Helsinki en Finlande.
Elle a qui a commencé à circuler le 16 août 2021.

Parcours
Le parcours de la ligne 570 est Mellunmäki – Rajakylä – Jakomäki – Vaarala – Hakunila – Tikkurila – Vantaanportti – Aviapolis – Aéroport.

Elle a remplacé la ligne 562 Vantaa sur le même itinéraire.
Cependant, la ligne principale diffère de la précédente 562 en ce qu'elle continue d'Aviapolis jusqu'à l'aéroport.

Projet
À partir d'août 2022, des bus articulés électriques seront utilisés sur la ligne 570.
Ils ont commencé à fonctionner le 16 août 2021 sur les lignes interurbaines 20, 30 et 40.

La ligne principale 570 est destinée à n'être qu'une phase transitoire, car la ligne de métro léger de Vantaa devrait assurer le transport de passagers en forte croissance à partir de 2028.

Références

Voir aussi

Liens internes
Runkolinja 500
Runkolinja 550
Runkolinja 560

Liens externes
 Trajet de la ligne 570

Bus à haut niveau de service en Finlande

Transport à Helsinki
Transport à Vantaa
Ligne de bus

Runkolinja 570


Quand revient le calme (en ,  « Une fois la poussière retombée »), est une série télévisée danoise sortie en février 2020 et produite par DR.

Synopsis

Quand revient le calme dépeint un certain nombre de personnages différents dans les jours avant, pendant et après une attaque terroriste qui choque Copenhague. Les différents personnages sont tous fondamentalement modifiés par l'événement tragique. Leurs histoires sont entrelacées à travers les dix épisodes, où elles affectent la vie de l'autre et se rejoignent de manière inattendue.

Distribution
 Karen-Lise Mynster : Elisabeth Hoffmann, Ministre de la Justice
 Lotte Andersen : Stina Frennerslev, épouse du ministre de la Justice, fille de Holger
 Hadi Ka-Koush : Fashad Hassan, Conseiller du Ministre de la Justice
 Kim Vedel : chauffeur de la ministre
 Marina Bouras : chef du ministère de la Justice
 Stine Schrøder Jensen : Birgitte, chef du PET
 Enevold Flemming : Hans-Jacob Bundgaard, Premier ministre
 Ken Vedsegaard : Bisgaard, député, collègue de parti du premier ministre
 Jacob Lohmann : Morten Dalsgård, installateur plombier
 Julie Agnete Vang : Camilla Dalsgård, institutrice, épouse de Morten
 Elias Budde Christensen : Albert Dalsgård, fils de Morten et Camilla
 Kaya Toft Loholt : Rose Dalsgård, la fille de Morten et Camilla
 Malin Crépin : Lisa Karlsson, chanteuse suédoise
 Magnus Krepper : Stefan, producteur de musique suédois, concubin de Lisa
 Rikke Bilde : Annika Kruse, la sœur divorcée de Ginger
 Adam Brix : Philip, le mari divorcé d'Annika, le petit ami de Lisa
 Henning Jensen : Holger Frennerslev, résident en maison de retraite
 Morten Hauch-Fausbøll : Claus Frennerslev, le fils de Holger
 Susan A. Olsen : responsable de maison de retraite
 Arian Kashef : Jamal, employé dans un salon de coiffure
 Pierre Christoffersen : Nikolaj, restaurateur
 Filippa Suenson : Louise Petersen, mère célibataire, domestique et étudiante
 Viola Martinsen :  Marie, la fille de Louise
 Katinka Lærke Petersen : Ginger, sans-abri
 Bésir Zeciri : Alban, l'ami de Jamal
 Amany Turk : Nesrin, la mère de Jamal
 Manmeet Singh : Chadi, le frère aîné de Jamal, chauffeur de taxi
 Maggie : le chien Tové

Notes et références

Articles connexes

Liens externes

Série télévisée danoise des années 2020
Série télévisée dramatique

Quand revient le calme


البطمية هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز الخشنية التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

تتبع الخشنية كان عدد سكانها 1079 نسمة عام 1967 وترتفع 720 متر عن سطح البحر، تقع في أرض بركانية شرقاً باتجاه وادي الرقاد ويبدأ عندها مسيل البطمية المتجه نحو جنوبها الشرقي، وهي إلى الجنوب الشرقي من تل الفرس وتبعد 24 كم عن مدينة القنيطرة جنوباً. وقد دلت التقنيات الأثرية فيها على وجود بيوت قديمة ذات سقوف حجرية، وبوابة لبناء قديم، وأحجار منقوشة ومزخرفة عليها كتابات، كما وجد فخار يعود إلى العصرين الروماني والبيزنطي. عرفت بزراعة الحبوب بعلاً وبتربية المواشي وتعد مياه الينابيع المحلية منها عين الصفراء وعين أم عراقي المصدر الرئيس لمياه الشرب تتبعها مزرعتا المدورة والسليلة.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

البطمية


بيتسكا (بالإيطالية: PIZZICA) هو نوع من الرقص الشعبي. نشأ بمنطقة سالينتو بجنوب إيطاليا(خاصة بمدينة ليتشي) ثم انتقل إلى جميع مقاطعة بوليا. ينتمي إلى عائلة رقص أكبر هي عائلة رقص التارانتيلا.

مواقع خارجية
 مقطع مصور حول البيتسكا
 نصوص حول البيتسكا

مراجع

ثقافة إيطالية
رقصات شعبية

بيتسيكا