Marine Services International Ltd. c. Ryan (Succession)  est un arrêt de principe de la Cour suprême du Canada rendu en 2013 concernant la coexistence du droit maritime canadien avec la compétence provinciale en matière de propriété et droits civils. Il énonce une autre restriction à la doctrine de l'exclusivité des compétences dans la jurisprudence constitutionnelle canadienne.

Les faits
En septembre 2004, le bateau de pêche terre-neuvien Ryan's Commander a quitté la bay de Verde pour se rendre à son port d'attache de St. Brendan's, mais il n'est jamais arrivé. Dans une mer agitée au large du cap Bonavista, le navire a chaviré, forçant l'équipage de cinq personnes à abandonner le navire. Malgré les efforts des techniciens de recherche et sauvetage, les frères Joe et David Ryan n'ont pas survécu.

Demande de compensation et action en justice
Leurs veuves et personnes à charge ( « les successions Ryan ») ont demandé et obtenu une indemnisation en vertu de la  Workplace Health, Safety and Compensation Act (WHSCA).

Les successions Ryan a également intenté une action en justice en 2006 en vertu d'une loi fédérale, la Loi sur la responsabilité en matière maritime (LRMM), contre Universal Marine Limited, Marine Services International Limited et son employé David Porter, alléguant une négligence dans la conception et la construction du Ryan's Commander, qui avait été commandé par les frères Ryan en 2003. Cette action est aussi intentée contre le procureur général du Canada, alléguant une négligence dans l'inspection du navire par Transports Canada.

Les défendeurs Marine Services et Porter ont demandé à la Workplace Health, Safety and Compensation Commission de déterminer si l'action de la succession Ryan était prescrite en vertu de l'art. 44 de la loi provinciale. La Commission a jugé qu'elle l'était parce que :
Les frères Ryan sont décédés au cours de leur emploi,
Universal Marine, Marine Services et le procureur général du Canada étaient « employeurs » et David Porter était un « travailleur » au sens de l'art. 2 de la Loi, et
Les doctrines constitutionnelles de l'exclusivité des compétences et de la prépondérance fédérale ne s'appliquen pas.

Contrôle judiciaire de la décision
Les successions Ryan ont demandé un contrôle judiciaire à la section de première instance de la Cour suprême de Terre-Neuve-et-Labrador au moyen d'un certiorari afin de faire annuler la décision de la Commission.

Au procès, le juge Hall a infirmé la décision de la commission, statuant que :
La loi provinciale est, en substance, un régime d'assurance, tandis que la responsabilité dans le contexte maritime relève de la compétence fédérale exclusive sur la navigation et la marine marchande, et le droit de présenter une réclamation en vertu de la loi fédérale est une caractéristique essentielle de cette compétence.
L'exclusivité des compétences s'applique, car l'interdiction en vertu de la loi provinciale entrave la capacité d'intenter une action en vertu de la loi fédérale.
La prépondérance fédérale s'applique parce que les successions Ryan ne pouvaient pas se conformer aux deux lois à la fois.

Jugement d'appel
La Cour d'appel, dans une décision rendue à deux juges contre un, a rejeté l'appel. Les juges majoritaires ont jugé que   :

La loi provinciale est un exercice valide de la compétence provinciale sur la propriété et les droits civils, mais l'exclusivité des compétences s'applique parce que l'art. 44 empiète sur les règles de droit maritime relatives à la négligence, qui est au cœur de la compétence fédérale sur la navigation et le transport maritime.
La prépondérance fédérale trouve application, et même s'il était possible de se conformer aux deux lois, l'application de l'art. 44 entrave la réalisation de la loi fédérale en privant les personnes à charge de personnes décédées dans des accidents de navigation l'accès de se prévaloir du régime fédéral de responsabilité délictuelle maritime

Dans un jugement dissident, le juge Welsh a déclaré qu'aucune des deux doctrines ne s'applique, car la loi provinciale n'empiète pas sur le cœur de la compétence fédérale en matière de navigation et de transport maritime (étant un régime d'indemnisation des accidents du travail qui ne soulève pas d'enjeux de négligence), et le fait que l'art. 44 WHSCA restreint la portée du droit conféré par l'art. 6(2) LRMM n'est pas suffisant pour établir qu'il y a entrave à la réalisation de l'objectif de la loi fédérale.

L'autorisation d'interjeter appel a été demandée à la Cour suprême du Canada et celle-ci a été accordée en avril 2012.

Jugement de la Cour suprême
Le pourvoi de Marine Services International Ltd. et de David Porter est accueilli.

Question en litige
Dans leur décision rendue conjointement, les juges LeBel et Karakatsanis ont résumé  les enjeux du litige deux questions:
Premièrement, l'art. 44 de la WHSCA s'applique‑t‑il eu égard aux faits de l'espèce?
Deuxièmement, si l'art. 44 s'applique, est‑il, sur le plan constitutionnel, applicable et opérant?

Motifs du jugement

Application de l'art. 44 de la WHSCA
Les parties n'ont pas contesté les conclusions de la Commission selon lesquelles, en vertu de la loi provinciale :
(a) les frères Ryan ont été blessés au cours de l'emploi;
(b) Marine Services était un « employeur » ; et
(c) Porter était un « travailleur ».

Le litige portait sur la question de savoir si les blessures qui ont entraîné la mort des frères Ryan « sont survenues autrement que dans le cours des activités habituelles ou accessoires menées dans l'industrie à laquelle participe l'employeur. » comme l'énonce l'art. 44(2) WHSCA.

La commission avait une compétence exclusive en vertu de l'art. 19 pour trancher des questions en vertu de la Loi et la norme de contrôle de la décision raisonnable de l'arrêt Dunsmuir s'applique. Par conséquent, une Cour de révision traiter la conclusion de la Commission avec déférence.

Questions constitutionnelles
En vertu de l'arrêt Banque canadienne de l'Ouest c. Alberta, une analyse est requise pour déterminer si l'exclusivité des compétences ou la prépondérance fédérale s'applique :

Une analyse du caractère véritable doit être entreprise, qui « consiste dans une recherche sur la nature véritable de la loi en question afin d'identifier la « matière » sur laquelle elle porte essentiellement ». « Le caractère véritable de la loi doit être déterminé sous deux aspects : le but visé par le législateur qui l'a adoptée et l'effet juridique de la loi ». En l'espèce, la validité des deux lois n'a pas été contestée et une analyse complète du caractère véritable n'a pas été requise.
À la fin d'une analyse de caractère véritable, un tribunal ne doit généralement considérer l'exclusivité des compétences  que s'il existe des « décisions antérieures préconisant son application à l'objet du litige » : Banque canadienne de l'Ouest, par. 78. Cette doctrine « reste d'une application restreinte, et [. . .] devrait, en général, être limitée aux situations déjà traitées dans la jurisprudence » : Banque canadienne de l'Ouest, par. 77. Au regard de l'arrêt Ordon c. Grail, la Cour suprême devait examiner si l'exclusivité des compétences s'applique
Dans l'arrêt Québec (Procureur général) c. Canadian Owners and Pilots Association. (COPA), une analyse à deux volets a été conçue pour déterminer si la doctrine de l'exclusivité des compétences s'applique : (1) si la loi provinciale empiète sur le « cœur » protégé d'une compétence fédérale, (2) Si c'est le cas, si l'effet de la loi provinciale sur l'exercice du pouvoir fédéral protégé a un effet suffisamment grave pour invoquer la doctrine. La norme à utiliser est celle de l'entrave, et l'« entrave » est un terme plus fort que « toucher », car « dans cette époque de fédéralisme coopératif souple, l'application de la doctrine de l'exclusivité des compétences exige un empiétement important ou grave sur l'exercice » du chef de compétences.
Le premier volet du test a été satisfait, mais pas le second. Bien que la compétence fédérale en matière de navigation et de bâtiments ou navires « englobe les aspects de la navigation et des bâtiments ou navires qui se rapportent à des objets nationaux exigeant une réglementation uniforme dans tout le pays, sans égard à leur portée territoriale », il est reconnu depuis 1919 que les régimes d'indemnisation des accidents du travail s'appliquent au contexte maritime.
Bien que dans l'arrêt Ordon, la Cour ait jugé que l'exclusivité des compétences s'applique lorsqu'une loi provinciale d'application générale a pour effet de réglementer indirectement un aspect des règles de droit relatives à la négligence en matière maritime, cet arrêt antérieur à l'arrêt Banque canadienne de l'Ouest et à l'arrêt COPA, qui ont clarifié l'analyse en deux étapes de l'exclusivité des compétences et qui ont établi que le degré nécessaire d'empiétement au cœur de la compétence pertinente celle de l'« entrave » au lieu de simplement « toucher » la compétence. En conséquence, l'arrêt Ordon n'applique pas l'analyse en deux étapes de l'exclusivité des compétences développé dans les arrêts Banque canadienne de l'Ouest et COPA ni la notion d'atteinte au cœur de la compétence fédérale qui est désormais nécessaire pour déclencher l'application de l'exclusivité des compétences.
« La doctrine de la prépondérance s'applique lorsqu'il y a une loi fédérale et une loi provinciale qui sont (1) toutes deux valides et (2) incompatibles ». La doctrine ne s'applique pas à une incompatibilité entre la common law et un texte législatif valide. À la lecture de la loi fédérale, la doctrine ne s'applique pas.

La Cour a déclaré que :

Notes et références

Bibliographie

Lien externe
Texte intégral de la décision

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit maritime
Droit constitutionnel au Canada


بيليروفون  أو بيليروفونتس  هو أحد أبطال الأساطير اليونانية وهو ابن غلاوكوس أو بوسيدون وحفيد سيزيف بطل كورنث. هرب إلى تيرنز لأنه قتل بالخطأ بيليروس بطل كورينث (والذي تقول بعض القصص أنه أخوه) حيث قريبه برويتوس ملك أرغوس الذي استقبله وبرأه من ذنبه.

وقعت زوجة برويتوس (وتدعى أنتيا أو سثينوبويا) في حبه ولكنه صدها فاتهمته باغتصابها فأرسله برويتوس إلى حماه يوباتس ملك ليكيا مع رسالة مختومة بإشارات تفيد بقتل حاملها، وعندما وصل استقبل كضيف وكرم لتسعة أيام وفي العاشر سؤل عن سبب زيارته وسلم الرسالة للملك فقرر الاستجابة بإرساله لقتل الوحش خيميرا الذي كان يدمر المنطقة، فقام بامتطاء الحصان المجنح بيغاسوس فبقي في الهواء بعيدا عن طريق الخيميرا ولكن قريبا كفاية ليقتلها برمح (وتذكر روايات أخرى أنها قتلها بسيف أو بقوس) ثم انطلق في حملة ضد قبيلة سوليمي المتوحشة وثم ضد الأمازونيات وانتصر، ثم قتل الكامنين لقتله وكذلك الذين أرسلهم يوباتس فاثبت بهذا أصله الإلهي.

زوج الملك ابنته لبيليروفون وأعطاه الليكيون أرضا كبيرة ليعيش فيها ويقال أنه عاد لتيرينس لينتقم من أنتيا حيث دعاها للطيران معه على البيغاسوس ورماها في البحر قرب جزيرة ميلوس، وحاول أن يصعد للسماء عبر بيغاسوس لكن هذا جلب عليه غضب الآلهة فأصيب ابنه في معركة مع آرس وقتلت ابنته لاوداميا من قبل آرتميس أما هو فسقط عن جواده وأصبح أعرجا أو أعمى وظل ويهيم على وجه الأرض حتى مماته.

تم تكريمه كبطل في كورينث وليكيا وكانت قصته جزءا من مسرحية يوباتس لسوفوكليس وبيليروفونتس وسثيتنوبويا ليوربيديس. ويظن أنه أتى من نفس الأصل الذي أتى منه بيرسيوس بطل آرغوس لكن الاختلافات في الأعمال ربما كان سببها التنازع بين أرغوس وكورينث، والاثنان مرتبطان بإله الشمس هيليوس وإله البحر بوزيدون بينما أهم ما يجمعهما هو بيغاسوس.

مصادر

أساطير في أرغوليذا
أطفال بوسيدون
أمراء في الأساطير اليونانية
أنصاف آلهة
الفرس الأعظم
شخصيات أسطورية إغريقية
كورينث القديمة
ليقيا
ملوك في الأساطير الإغريقية

بيليروفون


مؤسسة الكويت للتقدم العلمي هي مؤسسة خاصة غير ربحية، أُنشِئت بموجب مرسوم أميري صدر عام 1976 بتوجيه من أمير الكويت الراحل الشيخ جابر الأحمد الجابر الصباح، وذلك تحقيقًا لرؤيته الطويلة الأمد الرامية إلى نشر ثقافة علمية وتكنولوجية وابتكارية مزدهرة وتشجيعها من أجل كويت مستدامة. ونصَّ سند إنشاء المؤسسة لدى انطلاقها على التزام شركات القطاع الخاص الكويتية بالمساهمة بنسبة 5% من صافي أرباحها السنوية لدعم أنشطة المؤسسة، قبل أن تُخفَّض هذه النسبة تدريجيًّا لتصبح حاليا 1%.

أهدافها
تعمل المؤسسة على تعزيز بيئة العلوم والتكنولوجيا والابتكار من خلال نشر المعرفة عبر عدد من الطرق، مننها الإصدارات العلمية والكتب والفعاليات المجتمعية، كما تتعاون المؤسسة مع مؤسسات محلية ودولية لرفع جودة الأبحاث في الكويت وصياغة حلول واستراتيجيات مبتكرة في المجالات ذات الأولوية الوطنية، إضافة إلى تعزيز دور القطاع الخاص في مجالات العلوم والتكنولوجيا والابتكار من خلال دعم قدرات البحث والتطوير لديه، و تشجيع شركات ذلك القطاع على زيادة استثماراتها في هذه المجالات الحيوية.

وتسعى المؤسسة إلى زيادة فرص استفادة المجتمع المحلي من الشراكات التي تركز على تعزيز الفعاليات الوطنية للعلوم والتكنولوجيا، من خلال تعاونها على المستويَين الإقليمي والدولي مع مؤسسات أكاديمية وبحثية مرموقة عالميًّا، وأيضًا مع كبرى شركات القطاع الخاص.

إضافة إلى ذلك، أنشأت المؤسسة مراكز علمية متخصصة ومتميزة تُموِّلها باستمرار؛ بهدف نشر المعرفة العلمية وتطوير مهارات الشباب وتشجيع الأبحاث العلمية والإبداعات في مجالات العلوم والتكنولوجيا والابتكار، وفتح آفاقٍ جديدة حول سُبل مواجهة التحديات الوطنية من خلال البحث والتطوير.

أعضاء مجلس الإدارة
مجلس الإدارة.
 الشيخ نواف الأحمد الجابر الصباح أمير الكويت - رئيس مجلس الإدارة
 الشيخ الدكتور مشعل جابر الأحمد الصباح
 مصطفى جاسم الشمالي
 ضاري عبد الله العثمان
 عبد الله يوسف الغنيم
 إبراهيم راشد الرشدان
 أماني سليمان بوقماز
 مدير عام المؤسسة: د. خالد علي محمد الفاضل.

جوائز المؤسسة
تقدم المؤسسة جوائز سنوية للباحثين في الكويت والعالم الإسلامي في مختلف العلوم، وهي:

 جائزة الكويت.
 جائزة المنظمة الإسلامية في العلوم الطبية
 جائزة معرض الكويت للكتاب
 جائزة الزراعة والثروة الحيوانية والسمكية
 جائزة أفضل بحث
 جائزة الإنتاج العلمي
 جائزة الكويت الإلكترونية

المراكز التابعة للمؤسسة
 المركز العلمي.
 مركز دسمان لأبحاث وعلاج أمراض السكر.
 مركز صباح الأحمد للموهبة والإبداع
 مركز جابر الأحمد للتصوير الجزيئي
 شركة التقدم العلمي للنشر والتوزيع
 أكاديمية التقدم العلمي

المصادر

وصلات خارجية
 موقع المؤسسة

العلوم والتقنية في الكويت
تأسيسات سنة 1976 في الكويت
منظمات أسست في 1976
منظمات مقرها في مدينة الكويت

مؤسسة الكويت للتقدم العلمي


Naditha is man who live in polonnaruwa sri lanka. His Alma mater is pl/Royal College.He is in grade 11.He Facing The G.C.E. O/L Examination on this December. After that he is hoping to do his higher education in his same school.

Naditha


António Joaquim da Costa Carvalho, (Porto, 19.05.1800 – Porto, 20.06.1875), Barão de São Lourenço, foi um político liberal, do Conselho de S.M.F. e um dos Bravos do Mindelo.

Biografia
António Joaquim da Costa Carvalho nasceu, no Porto, a 19 de Maio de 1800. Fidalgo Cavaleiro da Casa Real, foi único Barão deste nome na sua família, por Mercê da Rainha Dona Maria II, e membro do Conselho de Sua Majestade.

Serviu como alferes de milícias do Regimento do Porto, do qual se demitiu, a seu pedido, em 1821. Após a Vilafrancada, foi preso em 1823, tendo-lhe sido fixada residência em Lamego. Em 1832, integrando as forças liberais, foi um dos «Bravos do Mindelo».

Entre 1838 e 1840, foi deputado às Cortes, pelo círculo eleitoral de Penafiel e, em 1846, em representação da província do Douro. Entre outros cargos que desempenhou, foi director da Alfândega do Porto, administrador geral das alfândegas do Norte, em 1833, membro honorário do Tribunal de Contas, presidente da Comissão Reguladora da Agricultura e Comércio dos Vinhos do Alto Douro. Teve o cargo de coronel honorário do Batalhão do Empregados Públicos, do Porto, desde 1842.

Em 1834, foi um dos fundadores e presidente da Assembleia Portuense e membro da Academia de Belas Artes do Porto, em 1841.

Morreu na sua casa do Porto, na manhã do dia 20 de junho de 1875, sem geração. O seu funeral realizou-se no dia seguinte, na Igreja da Lapa, no Porto, com honras militares no cemitério, prestadas por um dos regimentos da guarnição da cidade.

Condecorações

 Comendador da Ordem de Cristo, em 1833.
 Comendador da Real Ordem de Nossa Senhora da Conceição de Vila Viçosa.
 Comendador da Ordem de Isabel, a Católica, de Espanha, em 1843.
 Comendador da Ordem de São Maurício e São Lázaro, de Itália, em 1849.
 Grã-Cruz da Ordem de São Maurício e São Lázaro, de Itália, em 1853.
 Cavaleiro da Antiga e Muito Nobre Ordem Militar da Torre e Espada, do Valor, Lealdade e Mérito.

Família
Era filho de Gabriel da Costa Carvalho, FSO, Capitão de Ordenanças, proprietário e negociante de grosso tracto, e de sua mulher, D. Maria Joaquina de Oliveira. Era irmão de D. Maria Máxima da Costa Carvalho (1802-1853), que veio a casar com José Joaquim Gomes de Castro, 1º visconde e 1º conde de Castro. Tendo morrido sem descendentes e deixando avultada fortuna, contemplou, no seu testamento, os vários sobrinhos, entre os quais, suas sobrinhas netas  D. Maria Máxima de Castro Monteiro que veio a casar com o conselheiro Henrique Maia e sua irmã D. Emília que veio a casar com o 1º conde de Paço d'Arcos, para além de várias quantias a instituições de caridade da cidade do Porto. Instituiu como herdeiro do remanescente o seu sobrinho João António Gomes de Castro, futuro 2º Conde de Castro.

Naturais do Porto
Personalidades da Área Metropolitana do Porto
Políticos do século XIX
Comendadores da Ordem de Cristo
Comendadores da Ordem de Nossa Senhora da Conceição de Vila Viçosa
Cavaleiros da Ordem da Torre e Espada
Fidalgos da Casa Real

António Joaquim da Costa Carvalho


فيسيلوفكا  هي مدينة في مقاطعة سفيردلوفسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 292 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة سفردلوفسك

فيسيلوفكا (سفيردلوفسك)


في الفيزياء، الشدة  هي القدرة مقسومة على وحدة المساحة.

الوصف الرياضي
لنفترض وجود منبع نقطي يشع الطاقة في الفضاء ثلاثي الأبعاد، وبفرض عدم وجود ضياع في الطاقة إلى الوسط الذي ينتقل فيه الإشعاع، تتناقص الشدة متناسبة مع مربع المسافة من الجسم. وباعتبار مبدأ حفظ الطاقة، فإن الطاقة الصافية الآتية من المنبع يجب أن تكون ثابتة، ونكتب:

حيث P طاقة الإشعاع الصافية الصادرة عن المنبع، I الشدة كتابع للموضع، وdA الشريحة العنصرية من السطح المغلق المحيط بالمنبع. باعتبار P ثابتة. فإذا قمنا بالتكامل على السطح المتعرض لشدة متجانسة I، للحظة معينة، على كرة متمركزة في المصدر النقطي تشع بشكل متساوي في جميع الاتجاهات، تصبح المعادلة بالشكل:

حيث I هي الشدة عند سطح الكرة، وr نصف قطر الكرة. ( معادلة مساحة الكرة). بالحل نحصل على:

وباعتبار الضياعات في الوسط الذي تنتقل في الأشعة، عندها تقل قيمة الشدة المعطاة في المعادلة السابقة.

أي شيء يمكنه نقل الطاقة يكون له شدة مصاحبة له. بالنسبة للأشعة الكهرومغناطيسية، إذا كانت E سعة الحقل الكهربائي، عندها تكون كثافة طاقة الموجة:

,

ونحصل على الشدة بضرب هذه المعادلة بسرعة الموجة :

,

حيث n هي قرينة الانكسار،  هي سرعة الضوء في الخلاء، و هي السماحية الكهربائية في الخلاء.

تعاريف أخرى للشدة
في علم قياس الإشعاع، وفي علم قياس الضوء، يكون للشدة معاني مختلفة:

وهي قدرة الإشعاع أو الإضاءة خلال وحدة الزاوية الصلبة. وهذا يسبب اختلاطًا في علم البصريات، حيث يشير مصطلح الشدة إلى شدة الإشعاع، أو شدة الإضاءة، أو التشعيع، وذلك بحسب الخلفية العلمية للشخص المستخدم للمصطلح. وفي بعض الأحيان يعبر عن الإشعاعية بالشدة، وخصوصًا من قبل علماء الفلك وعلماء الفيزياء الفلكية، وفي انتقال الحرارة.

مراجع

بصريات
قياس إشعاعي
كميات فيزيائية

شدة (فيزياء)


San Carlos Alzatate es un municipio del departamento de Jalapa, de la Región sur-oriente de la República de Guatemala. El significado de su nombre es éste: «San Carlos»: en honor a San Carlos Borromeo y «Alzatate»: que deriva de las palabras náhuatl: "Astatl" y "Gara": Lugar de muchas garzas.

El municipio se caracteriza por tener una gran variedad de fuentes de agua como ríos, riachuelos, zanjas, manantiales y lagunetas que rodean a todo el territorio y también atraviesan los otros municipios de Jalapa y también otros departamentos. Al sur del municipio se encuentra el volcán de Alzatate.

Después de la Independencia de Centroamérica en 1821 fue parte del departamento de Chiquimula y cuando este fue separado en tres distritos por el gobierno del general Rafael Carrera el 25 de febrero de 1848, fue adscrito al distrito de Jalapa.  Este distrito fue disuelto el 9 de octubre de 1850 y el 2 de marzo de 1860 el gobierno de Carrera elevó a Alzatate a categoría de municipio.

Finalmente, tras la Reforma Liberal de 1871, Alzatate fue adscrito al departamento de Jalapa el 24 de noviembre de 1873 por el gobierno del general Justo Rufino Barrios.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas. El topónimo «Alzatate» proviene del náhuatl y quiere decir «Garza de río», debido a las abundantes aguas que había en la región.

División política
Tiene una extensión territorial de 25 km² convirtiéndolo en el más pequeño del departamento de Jalapa. Contiene un total de cuatro aldeas y veinte caseríos que son:

<div align=center>
{| class="mw-collapsible wikitable" width=70% align=center style='font-size:0.9em'
|+style="color:black";|División administrativa de San Carlos Alzatate
|- style="color:white;"
!style="background:#659ec7;" align=center width=10%|Categoría
!style="background:#659ec7;" align=center|Listado
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Aldeas
|Pino Zapatón, Las Flores, Sabanetas y Tapalapa
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Caseríos
| Barrialito
 Ciénaga
 El Carrizal
 El Cedral
 El Manzanillo
 El Matazano
 El Tabacal
 Laguna Verde
 Pueblo Viejo
 San Juan El Salitre
 Sepulturas
 Tierra Colorada
 Volcán Alzatate
 Aguijotillos
 El Naranjo
 El Duraznito
 Lagunetas
 Concepción Buena Vista
 Zarza Negra
 El Terrero
|}

Ubicación geográfica
El municipio de San Carlos Alzatate se encuentra en el departamento de Jalapa, a una distancia de 170 kilómetros de la Ciudad de Guatemala. Sus colindancias son:

 Sur: Casillas y San Rafael Las Flores municipios del departamento de Santa Rosa y Jutiapa, cabecera y municipio del departamento homónimo
 Oeste: Mataquescuintla, municipio del departamento de Jalapa
 Norte y este: Jalapa, cabecera y municipio del departamento homónimo

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en San Carlos Alzate son:
     -2000: Miguel Ángel Segura Gómez
 2000-2004: Roni Elmer Rene Vasquez Gonzalez
 2004-2008: Ronaldo Jiménez Martínez
 2008-2012: Genry Pérez
 2012-2016: Genry Perez
 2016-2020: Nelzon Donaldo Gómez Gomez

Historia

Fundación del distrito de Jalapa

La República de Guatemala fue fundada por el gobierno del presidente capitán general Rafael Carrera el 21 de marzo de 1847 para que el hasta entonces Estado de Guatemala pudiera realizar intercambios comerciales libremente con naciones extranjeras. El 25 de febrero de 1848 la región de Mita fue segregada del departamento de Chiquimula, convertida en departamento y dividida en tres distritos: Jutiapa, Santa Rosa y Jalapa.  Específicamente, el distrito de Jalapa incluyó Jalapa como cabecera, Sanarate, Sansaria, San Pedro Pinula, Santo Domingo, Agua Blanca, El Espinal, Alzatate —como se le decía entonces a San Carlos Alzatate— y Jutiapilla, quedando separado del distrito de Jutiapa por el río que salía del Ingenio hasta la laguna de Atescatempa.

Debido a que para formar los distritos de Jalapa y Jutiapa se tomaron algunos pueblos de Chiquimula y Escuintla, al suprimirse dichos distritos por el decreto del Gobierno del 9 de octubre de 1850, volvieron a los departamentos de donde se habían segregado, por lo que Jalapa, Santo Domingo y Pinula retornaron a su anterior condición de dependencia de Jutiapa.

Creación del municipio de San Carlos Alzatate

El municipio fue creado el 2 de marzo de 1860 por el gobierno del general Rafael Carrera. Hasta entonces había formado parte del municipio de Mataquescuintla, y compartía terreno con el también nuevo municipio de San Rafael Las Flores; sin embargo debido a su gran extensión territorial los dos lugares se dividieron en dos municipios independientes de acuerdo a la demografía sus habitantes: los indígenas se quedaron en San Carlos Alzatate mientras los ladinos ocuparon el terreno del municipio de San Rafael, y se establecieron en el departamento de Santa Rosa.

Creación del departamento de Jalapa

El 24 de noviembre de 1873 se estableció el nuevo departamento de Jalapa, por Decreto número 107, siendo Presidente de la República de Guatemala el general Justo Rufino Barrios; Barrios creó el nuevo departamento debido a la gran extensión del departamento de Jutiapa, lo que dificultaba la vigilancia de las autoridades.  Alzatate fue parte del nuevo departamento, junto con Jalapa, Guastatoya, Sansare, Ingenio de Ayarce, Monjas, Chaparrón, Agua Blanca, Jilotepeque, Pinula, Santo Domingo, Achiote, Jutiapilla, y Achiotes del Cerro de Jumay.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Jalapa
Patronazgo de San Raimundo de Peñafort
Toponimia náhuatl de Guatemala

San Carlos Alzatate


Richard Ochoa Quintero (Valencia, 14 de fevereiro de 1984 - Caracas, 19 de julho de 2015) foi um ciclista profissional venezuelano.

Palmarés
2004
 1.º em Campeonatos Pan-Americanos, Pista, Corrida por pontos,

2005
 1.º em 2.ª etapa parte B Volta a Portuguesa, Acarigua
 1.º em Classificação Geral Final Volta a Portuguesa

2006
 1.º em XX Jogos Centro-americanos e das Caraíbas, Pista, Corrida por Pontos,
 1.º em 3.ª etapa Vuelta Independencia Nacional, Barahona
 1.º em 7.ª etapa parte a Vuelta Independencia Nacional, Santiago de los Caballeros
 1.º em Classificação Geral Final Vuelta Independencia Nacional
 1.º em 2.ª etapa parte a Volta a Yacambu-Lara, O Tocuyo
 1.º em Classificação Geral Final Volta a Yacambu-Lara

2008
 1.º em 7.ª etapa Volta à Venezuela, San Juan de los Morros

2009
  1.º em 4.ª etapa Volta a Lara, Barquisimeto

2010
 1.º em XXI Jogos Centro-americanos e das Caraíbas, Pista, Scratch,

2012
 1.º em Campeonato Nacional, Pista, Perseguição por Equipas,
 1.º em Campeonato Nacional, Pista, Corrida por pontos,
 1.º em Campeonato Nacional, Pista,

2013
 1.º em Clássico Câmara de Comércio Porto Cabelo
 1.º em Campeonato Nacional, Pista, Madison
 2.º em Jogos Bolivarianos, Pista, Perseguição por equipas
 3.º em Jogos Bolivarianos, Pista, Madison

Equipas

2006  Gobernación de Carabobo
2007  Gobernación de Carabobo
2008  Serramenti PVC Diquigiovanni Androni Giocattoli
2009  Gobernación del Zulia
2014  Gobernación de Carabobo

Referências

Ligações externas
 Ficha
 Fallecimiento

Ciclistas da Venezuela
Ciclistas de pista

Richard Ochoa


Vanja Ilić (Rijeka, 10. veljače 1927. – New York, 10. studenoga 2018.), hrvatski plivač. Kad je umro 2018. godine bio je najstariji hrvatski živući olimpijac.

Plivanje u SFRJ
Rodio se u Rijeci 1927. godine u obitelji podrijetlom sa Sutivana na otoku Braču. Početkom ljeta 1947. godine odlazi u splitski PK Jadran, tada pod imenom Hajduk. U prve dvije godine aktivnog bavljenja plivanjem, dok ga je trenirao Renato Vučetić - Splićo, postigao je značajne uspjehe. Već godinu nakon početka aktivnog bavljenja plivanjem, 1948. godine osvojio je naslov državnog prvaka na 200 (2:16,3) i 400 metara slobodno (4:56,7). S plivačima Jadrana iste godine osvojio prvenstvo Jugoslavije. Plivačku karijeru okrunio je i nastupom na Olimpijskim igrama u Londonu 1948. godine gdje je bio član štafete koja je u disciplini 4 x 200 metara slobodno osvojila 5. mjesto (ostali članovi bili su Hrvati Janko Puhar i Branko Vidović te Slovenac Ciril Pelhan). Natjecavši se u disciplini 1500 metara završio je u kvalifikacijama.

Plivanje u emigraciji
Na Europskom prvenstvu u Beču 1950. koristi priliku da emigrira i ostaje u Austriji. Neko je vrijeme proveo u Beču pa otišao u Čile gdje je dobio državljanstvo te se još bavio plivanjem. U Čileu postiže novi čileanski rekord na 400 slobodno.

Kasniji život
Nakon nekog vremena napupšta plivanje i odlazi u New York gdje je bio višegodišnji direktor tvrtke "Cook" koja se bavila proizvodnjom spavaćih kola. Zatim je živio u Italiji, a ljeti je redovito boravio u Sutivanu. Ostao je u vezi s matičnim klubom preko vaterpolskog trenera Antuna Petrića, koji mu je bio izvor informacija o plivanju, športu, Splitu i Hrvatskoj. U samostalnoj Hrvatskoj također nastavio redovito dolaziti ljeti. Predstavnici Hrvatskog olimpijskog odbora su ga posjetili u Sutivanu 2014. te mu kao najstarijem hrvatskom olimpijcu uručili knjigu "Hrvatski olimpijci i odličnici". Umro je u New Yorku, gdje je i pokopan.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Plivanje u Splitu
Životopisi, Split
Hrvatski plivači
Hrvati u Čileu
Hrvati u SAD-u
Čileanski športaši

Vanja Ilić (plivač)


Recep Kavalcı (d. 1845, Ahlat - ö. 1915 Bitlis), Türk halk şairi.

Ailesine Dervişoğulları denirdi.Bu yüzden şiirlerinde bazen Recep, bazen Dervişoğlu mahlâsını kullandı. Okuma yazma bilmezdi. Genç yaşta Erzurum ve Batum'a gitti. Saz yerine kaval çalan bir halk şairi olduğu için Kavalcı lakabıyla tanınır. Halk şiiri geleneğini sürdüren şiirlerinde ateşli ve sert bir ifade görülür.Kendisi Ahlatlı olup "Mollaosmanoğulları" olarak anılan aileye mensuptur.

1845 doğumlular
1915 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
20. yüzyıl Türk şairleri

Recep Kavalcı


Die Houghton Fire Hall, offiziell Continental Fire Company Building, ist ein ehemaliges Feuerwehrhaus an der Ecke von Huron Street und Montezuma Avenue in Houghton in Michigan, Vereinigte Staaten. In dem Gebäude hatte die Michigan Mining School ihre Anfänge genommen. Das Bauwerk ist als Michigan State Historic Site eingestuft.

Geschichte
Die Continental Fire Company wurde 1860 in Houghton gegründet. Das erste Feuerwehrhaus wurde 1861 am Ufer des Oberen Sees erbaut, etwa da wo sich heute die Portage Lake Lift Bridge befindet.

Ein neues Feuerwehrhaus wurde im Jahr 1883 an der Ecke von Huron Street und Montezuma Street gebaut. Die Continental Fire Company nutzte das Kellergeschoss, in dem Pferde untergebracht waren sowie das Erdgeschoss, in dem die Spritzenwagen abgestellt waren. Im zweiten Stock befanden sich Büroräume der Ortsverwaltung. Die Michigan Mining School, heute die Michigan Technological University, hielt 1886 bis 1889 ihre Vorlesungen in diesen Räumlichkeiten ab. In den Anfangsjahren des 20. Jahrhunderts wurde das Gebäude an der Nordseite verlängert, um mehr Hafer und Heu für die Pferde lagern zu können. 1916 wurde an der Westseite angebaut, um zwei weitere Löschfahrzeuge unterzubringen.

Die Stadt gab in den 1930er Jahren ihre Büros in dem Feuerwehrhaus auf. Am 5. August 1966 wurde eine Gedenktafel aus Bronze enthüllt, die an die frühere Nutzung des Gebäudes als Universitätsgebäude erinnert. 1974 bezog die Feuerwehr ein neues, zentraler gelegenes Feuerwehrhaus, das an der Sharon Avenue erbaut wurde, um die mehr Platz benötigende modernere Ausrüstung unterzubringen. Die Feuerglocke wurde im Oktober 1975 entfernt und in das neue Feuerwehrhaus gebracht. Der westliche Anbau wurde verkauft und beherbergte einen Handel für Autozubehör.

Das Feuerwehrhaus wurde am 6. August 1976 als Michigan State Historic Site eingestuft. 1978 kaufte die Universität das Gebäude von der Stadt, um es als Lagergebäude zu nutzen. Es wurde 2010 an eine private Gruppe verkauft, die es renovierte und im Februar 2012 in einen Unterhaltungsbetrieb umwandelte.

Architektur
Die Feuerwache ist ein Flachdachgebäude mit drei Stockwerken – zwei Vollgeschossen über der Erde und das Kellergeschoss – aus Backsteinen im Italianate-Stil. Das Fundament ist auch Bruchsteinen gemauert und weiß gestrichen. Ein kleiner, viereckiger Uhrenturm befand sich ursprünglich an der Kuppel an der Vorderseite des Gebäudes. Der vertikale Raum diente als Schlauchturm zum Trocknen der Feuerwehrschläuche.

Siehe auch
 Liste der Michigan State Historic Sites im Houghton County

Weblinks

Einzelnachweise

Michigan State Historic Site
Feuerwehrhaus in den Vereinigten Staaten
Bauwerk im Houghton County
Fire Hall
Erbaut in den 1880er Jahren

Houghton Fire Hall


Micheline Charest (n. 1953, Londra – d. 14 aprilie 2004, Montréal) a fost o producătoare canadiană de televiziune, fondatoare (și fost copreședinte) al grupului CINAR (mai târziu Cookie Jar Entertainment, iar acum DHX Media).

Biografie
În 1984, Charest și Weinberg și-au schimbat accentul de la distribuția media la producție și au mutat afacerea în Montreal, unde s-au concentrat pe programele de televiziune pentru copii din cauza situației fiscale favorabile dezvoltării și distribuției emisiunilor TV. În acest timp, Charest a fost producător sau producător executiv pentru zeci de serii populare de animație pentru copii, inclusiv " The Wonderful Wizard of Oz, Craciunul de animale (serialul TV) | Crackers de animale]],  , 'Mona the Vampire' ' "The Wombles". Ca o companie de producție, Cinar a fost, de asemenea, implicat în lucrarea "" [Te temi de întuneric (serialul TV) | Te temi de întuneric?]], "[[[The Busy World of Richard Scarry ]], , ['Madeline (serialul TV) | Madeline]],' 'Cazuri spațiale,Zoboomafoo, Și  Johnny Test . Până în 1999, Cinar a încasat venituri anuale de 150 milioane de dolari și a deținut aproximativ 1,5 miliarde de dolari (USD) din piața de televiziune a copiilor. Compania a devenit cunoscută pentru programe de calitate, non-violente pentru copii, difuzate în mai mult de 150 de țări și a fost unul dintre partenerii fondatori ai canalului de televiziune prin cablu canadian Teletoon.

Scandalul
În martie 2000, succesul lui Charest, Weinberg și al CINAR a fost umbrit de un scandal financiar. Un audit intern a dezvăluit că aproximativ 122 de milioane de dolari (SUA) au fost investiți în conturi bancare din Bahamas fără aprobarea membrilor consiliului de administrație. De asemenea, CINAR a plătit scenariști americani pentru munca depusă, în timp ce continua să primească subvenții din partea Guvernului Canadei pentru conținut. CINAR a creditat numele unor canadieni, inclusiv al surorii lui Charest, Helene, prin intermediul pseudonimului Eric Alexandre, pentru lucrări pe care aceștia nu le-au realizat, permițând companiei să beneficieze de credite fiscale canadiene. În ciuda acestor acuzații, nu a fost depusă nicio plângere penală în provincia Quebec, iar CINAR a negat orice abatere, alegând să plătească o despăgubire de 17,8 milioane de dolari canadieni (CAD) autorităților fiscale canadiene și din Quebec și alte 2,6 milioane de dolari canadieni (CAD) către Telefilm Canada, o agenție de finanțare federală canadiană. În urma dezvăluirilor, valoarea acțiunilor CINAR s-a prăbușit, iar compania a fost retrasă de la tranzacționare.

În 2001, Charest și Weinberg au ajuns la un acord de soluționare cu Comisia Valorilor Mobiliare din Quebec. Aceștia au fost de acord să plătească câte un milion de dolari fiecare și li s-a interzis să mai ocupe funcția de directori sau funcționari la orice companie canadiană cotată la bursă timp de cinci ani. Deși nu au recunoscut nicio vinovăție, această interdicție a fost impusă ca urmare a acuzațiilor aduse împotriva lor în urma scandalului financiar.

În martie 2004, CINAR a fost vândută pentru mai mult de 140 de milioane de dolari (SUA) către un grup condus de cofondatorul Nelvana, Michael Hirsh. Se pare că Charest și Weinberg au primit 18 milioane de dolari (SUA) pentru acțiunile lor în companie în urma acestei tranzacții.

În august 2009, Claude Robinson, un grafician și scriitor, a câștigat un proces privind drepturile de autor împotriva CINAR, Weinberg, Charest și Co. Robinson a susținut că lucrarea sa, Robinson Curiosité, a fost plagiată pentru un serial animat de succes internațional intitulat Robinson Sucroe.

Decesul
Charest a decedat la vârsta de 51 de ani, pe 14 aprilie 2004, în urma unei operații de chirurgie plastică elective. Raportul medicului legist a indicat că moartea ar fi putut fi prevenită. Charest se simțea bine după operație, dar nivelul de oxigen a scăzut la 44% în camera de recuperare, fără ca asistentele să observe. Jacques Ramsay, medicul legist, a declarat că "în opinia mea, alarma de pe saturometrul de oxigen nu era pornită. Dar acesta era în stare de funcționare. Nu am putut ști de ce." Ramsay a criticat întârzierile și imprecizia din notele medicale.

În urma anchetei sindicatului Collège des médecins du Québec, anestezistul Maurice Trahan a demisionat. Cu toate acestea, ministrul de atunci al Justiției din Quebec, Yvon Marcoux, a refuzat să deschidă o procedură penală. După decesul ei, Charest a fost supraviețuită de soțul ei, Ronald A. Weinberg, și de cei doi fii ai lor, Eric și Alex.

Documentarul lui Francine Pelletier
În 2008, jurnalista Francine Pelletier a lansat un documentar intitulat "La femme qui ne se voyait plus aller" despre ascensiunea și decăderea lui Micheline Charest. Soțul acesteia, Ronald Weinberg, a încercat să împiedice difuzarea filmului prin acțiuni în justiție, dar fără succes. Compania care a finanțat documentarul, Productions Virage, a declarat că Weinberg nu a acordat un interviu în timpul filmărilor, dar a dorit să vadă filmul înainte de difuzarea sa.

Nașteri în 1953
Decese în 2004
Producători de televiziune

Micheline Charest


Transactions of the Linnean Society of London, (abreviado Trans. Linn. Soc. London), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por la Sociedad Linneana de Londres. Fue publicada desde el año 1791 al 1875. Desde el año 1970 tiene el nombre de Biological Journal of the Linnean Society.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas del Reino Unido
Revistas científicas en inglés
Revistas desaparecidas del Reino Unido
Publicaciones fundadas en 1791
Publicaciones desaparecidas en 1875


PERSINTOLOGIE.

"Persintologia este teoria discursului retoric în tripla acestuia hipostază: persuadant, seductiv și incitant.Ea cercetează principiile și categoriile retoricității gândirii subiectuale adresative, fundamentele strategice ale comunicării bi și unilaterale, tehnicile de elaborare ale discursului care vizează dirijarea pozitivă și negativă a publicului, organizarea psiho-logică a discursului retoric, în general cu aplicații nemijlocite în domenii varia: drept, politică, educație etc." Citat din lucrarea " Psiho-logica discursului retoric " , autor : Profesor universitar dr. Gheorghe MIHAI, Editura NEURON, Focșani, 1996.

Retorică

Persintologie


Leonid Genrikhovich Khachiyan (; ; May 3, 1952April 29, 2005) was a Soviet and American mathematician and computer scientist.

He was most famous for his ellipsoid algorithm (1979) for linear programming, which was the first such algorithm known to have a polynomial running time. Even though this algorithm was shown to be impractical, it has inspired other randomized algorithms for convex programming and is considered a significant theoretical breakthrough.

Early life and education
Khachiyan was born on May 3, 1952, in Leningrad to Armenian parents Genrikh Borisovich Khachiyan, a mathematician and professor of theoretical mechanics, and Zhanna Saakovna Khachiyan, a civil engineer. His grandparents were Karabakh Armenians. He had two brothers: Boris and Yevgeniy (Eugene). His family moved to Moscow in 1961, when he was nine. He received a master's degree from the Moscow Institute of Physics and Technology. In 1978 he earned his Ph.D. in computational mathematics/theoretical mathematics from the Computer Center of the Soviet Academy of Sciences and in 1984 a D.Sc. in computer science from the same institution.

Career
Khachiyan began his career at the Soviet Academy of Sciences, working as a researcher at the academy's Computer Center in Moscow. He also worked as an adjunct professor at the Moscow Institute of Physics and Technology. In 1979 he stated: "I am a theoretical mathematician and I'm just working on a class of very difficult mathematical problems." Khachiyan immigrated to the United States in 1989. He first taught at Cornell University as a visiting professor. In 1990 he joined Rutgers University as a visiting professor. He became professor of computer science at Rutgers in 1992. By 2005, he held the position of Professor II at Rutgers, reserved for those faculty who have achieved scholarly eminence in their discipline.

Work on linear programming

Ellipsoid method
Khachiyan is best known for his four-page February 1979 paper that indicated how an ellipsoid method for linear programming can be implemented in polynomial time. The paper was translated into several languages and spread around the world unusually quickly. Authors of a 1981 survey of his work noted that it "has caused great excitement and stimulated a flood of technical papers" and was covered by major newspapers. It was originally published without proofs, which were provided by Khachiyan in a later paper published in 1980 and by Peter Gács and Laszlo Lovász in 1981. It was Gács and Lovász who first brought attention to Khachiyan's paper at the International Symposium on Mathematical Programming in Montreal in August 1979. It was further popularized when Gina Kolata reported it in Science Magazine on November 2, 1979.

Khachiyan's theory is considered a groundbreaking one that "helped advance the field of linear programming." Giorgio Ausiello noted that the method was not practical, "but it was a real breakthrough for the world of operations research and computer science, since it proved that the design of polynomial time algorithms for linear programming was possible and in fact opened the way to other, more practical, algorithms that were designed in the following years."

Personal life and death
Khachiyan spoke Russian and English, but not Armenian. Bahman Kalantari noted that "For some, his English accent wasn't always easy to understand." A 1979 New York Times profile of him described Khachiyan as "a relaxed, friendly young man in a sweater who speaks a little English, which he learned in high school."

He was known as "Leo" and "Lenya" to his friends and colleagues. Václav Chvátal described him as "selfless, open, patient, sympathetic, understanding, considerate." Michael Todd, another colleague, described him as "cynical about politics," "very modest and kind to his friends," and "intolerant of condescension and pomposity."

Khachiyan married Olga Pischikova Reynberg, of Russian-Jewish origin, in 1985. They had two daughters, Anna and Nina, who were teenagers at the time of his death. He became a naturalized U.S. citizen in 2000. He died of a heart attack in South Brunswick, New Jersey on April 29, 2005, at the age of 52.

Recognition
In 1982 he was awarded the prestigious  Fulkerson Prize by the Mathematical Programming Society and the American Mathematical Society for outstanding papers in the area of discrete mathematics, particularly his 1979 article "A polynomial algorithm in linear programming."

Khachiyan was considered a "noted expert in computer science whose work helped computers process extremely complex problems." He was called one of the world's most famous computer scientists at the time of his death by Haym Hirsh, chair of the computer science department at Rutgers. "Computer scientists and mathematicians say his work helped revolutionize his field," noted his New York Times obituary. Bahman Kalantari, a friend and colleague at Rutgers, wrote: "Surely, Khachiyan shall always remain to be among the greatest and most legendary figures in the field of mathematical programming."

References
Notes

Citations

External links
 DBLP: Leonid Khachiyan.
 In Memoriam: Leonid Khachiyan from the Computer Science Department, Rutgers University.
 SIAM news: Leonid Khachiyan, 1952–2005: An Appreciation.
 Discrete Applied Mathematics: Remembering Leo Khachiyan
 The Mathematics Genealogy Project: Leonid Khachiyan.
 New York Times : Obituary.

1952 births
2005 deaths
20th-century American mathematicians
21st-century American mathematicians
American people of Armenian descent
American computer scientists
Cornell University faculty
Moscow Institute of Physics and Technology alumni
Academic staff of the Moscow Institute of Physics and Technology
Mathematicians from Moscow
Russian people of Armenian descent
Soviet Armenians
Soviet mathematicians
Rutgers University faculty
Soviet computer scientists
Soviet emigrants to the United States
Naturalized citizens of the United States
Russian scientists

Leonid Khachiyan


Motovetturetta Carrozata Originale Resistentissima war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Turin begann 1921 unter Leitung von Armino Mezzo mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Motocor, auch Moto-Cor geschrieben. 1924 endete die Produktion nach etwa 50 hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge

Motocor
Das einzige Serienmodell war ein Dreirad, bei dem sich das einzelne Rad hinten befand. Die beiden Sitze waren hintereinander angeordnet. In der Standardausführung war der Fahrersitz vorne, in der Taxiausführung hinten. Daneben gab es einen Lieferwagen. Für den Antrieb standen verschiedene Zweizylinder-Boxermotoren mit 575 cm³ bis 745 cm³ Hubraum zur Verfügung.

Edit
1924 entstand ein vierrädriger Kleinwagen. Für den Antrieb sorgte ein luftgekühlter Zweizylindermotor mit 1020 cm³ Hubraum. Dieses Modell sollte unter dem Markennamen Edit in Produktion gehen, doch dazu kam es nicht mehr.

Literatur

 Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks
 Wheels of Italy (englisch mit Foto) (abgerufen am 12. Februar 2012)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)


Le parc naturel national de Holossiïv (en ) est un parc national situé au sud de Kiev, en Ukraine.

Il protège une variété de paysages avec une biodiversité importante : des lacs et des zones humides, ainsi que des monuments historiques, culturels et ethnographiques.

Atypique, le parc se compose de plusieurs forêts déconnectées entre-elles.

Notes et références

Liens externes

Parc ou jardin public à Kiev
Parc national en Ukraine
Patrimoine classé d'Ukraine

Parc naturel national de Holossiïv


Delta, bir ırmağın çatallanarak denize döküldüğü yerdir. Eski Yunan tüccarların Nil Nehri'nin denize ulaşan kısmında üçgen biçiminde kara parçaları olduğunu gördüler. Oluşan şekiller Yunan alfabesinin dördüncü harfi Δ (delta) ile aynı olduğu için tüccarlar buraya delta adını verdiler.

Hızlı akan suların içerisindeki alüvyon, hız sebebiyle dibe çökme fırsatı bulamaz. Ancak akarsuların denize döküldüğü yerlerde akış hızı düşer. Böylece akarsunun yol boyunca içinde taşıdığı alüvyon dibe çökme fırsatı bulur. Bu çöküntü birikerek yükselir. alüvyon su bitkileri tarafından sıkıca bir arada tutulur. Bir süre sonra verimli toprakların birikmesiyle delta ovası oluşur.

Bir nehir deltası, akış ağzından ayrılırken ve daha yavaş hareket eden veya durgun suya girerken bir nehir tarafından taşınan tortu birikimi ile oluşturulan bir yeryüzü biçimidir. Bir nehrin bir okyanusa, denize, haliç, göl, rezervuar veya (daha nadiren) tedarik edilen tortuları taşıyamayan başka bir nehre girdiği durumlarda oluşur. Bir deltanın boyutu ve şekli, tortu sağlayan havza süreçleri arasındaki dengeyle ve bu tortuyu yeniden dağıtan, sıralayan ve ihraç eden havza süreçleri arasındaki denge tarafından kontrol edilir. Alıcı havzanın boyutu, geometrisi ve konumu da delta evriminde önemli bir rol oynamaktadır. Nehir deltası, büyük tarımsal üretim merkezleri ve nüfus merkezleri oldukları için insan uygarlığında önemlidir. Kıyı şeridi savunması sağlayabilir ve içme suyu arzını etkileyebilir.  Peyzaj konumlarına bağlı olarak farklı türlerin toplulukları ile ekolojik olarak da önemlidir.

Formasyon
Nehir deltaları, tortu taşıyan bir nehir göl, okyanus veya rezervuar gibi bir su kütlesine ulaştığında delta oluşumunu durduracak kadar hızlı bir şekilde tortuları gideremeyen başka bir nehir veya suyun yayıldığı ve çökeltiler bıraktığı iç bölge. Gelgit akımları da çok güçlü olamaz, çünkü tortu su kütlesinde nehir biriktiğinden daha hızlı yıkanır. Nehir zaman içinde deltalara katmanlaşmak için yeterli tortu taşımalıdır. Nehrin hızı hızla azalır ve yükünün çoğunu olmasa da çoğunu çökelmesine neden olur. Bu alüvyon, nehir deltasını oluşturmak için oluşur.  Akış durgun suya girdiğinde, artık kanalı ile sınırlı kalmazve genişliği genişler. Bu akış genişlemesi, akış hızının azalmasına neden olur, bu da akışın tortu taşıma yeteneğini azaltır. Sonuç olarak, tortu akıştan düşer ve tortular. Zamanla, bu tek kanal ağzını duran suya iten deltaik bir lob (Mississippi veya Ural nehri deltasının kuş ayağı gibi) inşa eder. Delta lob ilerledikçe nehir kanalının eğimi azalır, çünkü nehir kanalı daha uzundur ancak yükseklikteki aynı değişikliğe sahiptir (eğime bakınız).

Nehir kanalının eğimi azaldıkça, iki nedenden dolayı kararsız hale gelir. Birincisi, yerçekimi su akışını en doğrudan gidiş aşağı akışında yapar. Nehir doğal leve'lerini (yani bir sel sırasında) ihlal ederse, okyanusa daha kısa bir rota ile yeni bir rotaya dökülür ve böylece daha kararlı bir dik eğim elde edilir. İkincisi, eğimi azaldıkça, yatak üzerindeki kayma gerilmesi miktarı azalır, bu da kanal içindeki tortu birikmesine ve taşkın yatağına göre kanal yatağında bir artışa neden olur. Bu, nehrin kaldıraçlarını ihlal etmesini ve daha dik bir eğimle duran su kütlesine giren yeni bir kanalı kesmesini kolaylaştırır. Genellikle kanal bunu yaptığında, akışının bir kısmı terk edilmiş kanalda kalır. Bu kanal değiştirme olayları meydana geldiğinde, olgun bir delta bir dağıtım ağı geliştirir .

Bu dağıtıcı ağların oluşmasının bir başka yolu, ağız çubuklarının (bir nehrin ağzında orta kanal kumu ve / veya çakıl çubukları) birikmesidir. Bu orta kanal çubuğu bir nehrin ağzına bırakıldığında, akış onun etrafına yönlendirilir. Bu, nehri iki dağıtım kanalına ayıran ağız çubuğunun akış yukarı ucunda ek birikim ile sonuçlanır. Bu sürecin sonucuna iyi bir örnek Balmumu Gölü Deltası'dır.

Bu iki durumda da, biriktirme süreçleri birikimin yüksek birikim alanlarından düşük birikim alanlarına yeniden dağıtılmasını zorlar. Bu, kanallar yüzey boyunca ilerledikçe ve tortu tortusu ilerledikçe deltanın planform (veya harita görünümü) şeklinin yumuşatılmasına neden olur. Tortu bu şekilde döşendiğinden, bu deltaların şekli bir fana yaklaşır. Akış ne kadar sık seyrederse, şekil ideal bir fana daha yakın olarak gelişir, çünkü kanal pozisyonundaki daha hızlı değişiklikler delta cephesinde daha düzgün tortu birikimi ile sonuçlanır. Mississippi ve Ural Nehri deltaları, kuş ayakları ile, simetrik bir fan şekli oluşturmak için yeterince sık avulse olmayan nehirlere örnektir. Alüvyal fandeltalar, adlarından da anlaşılacağı gibi, avulse sık sık ve daha yakından ideal bir fan şekline yaklaşmaktadır.

Çoğu büyük nehir deltası, Mississippi, Nil, Amazon, Ganges, Indus ve Yangtze gibi büyük nehirlerin çoğunluğunun pasif kıta kenarları boyunca boşalması nedeniyle pasif marjların arka kenarlarındaki kraton içi havzalara akar.  topoğrafisi, lavabo alanı ve lavabo yükseklik: Bu olgu nedeniyle üç büyük faktörlerdir.  Topoğrafi pasif kenar yığmak için tortu sağlayan daha büyük bir alana daha fazla kademeli ve yaygın olma eğilimindedir ve büyük akarsu farkları meydana getirmek üzere zaman içinde birikir birlikte. Aktif kenar boşlukları boyunca topoğrafya daha dik ve daha az yaygın olma eğilimindedir, bu da tortuların sığ bir kıta sahanlığı yerine dik bir çökme hendeğine girmesi nedeniyle birikme ve birikme yeteneğine sahip olmamasına neden olur.

Nehir deltalarının çoğunun neden aktif marjlar yerine pasif marjlar boyunca oluştuğunu açıklayabilen daha birçok küçük faktör vardır. Aktif marjlar boyunca, orojenik diziler tektonik aktivitenin aşırı dik yamaçlar, breşleşmiş kayalar ve volkanik aktivite oluşturmasına neden olur ve sonuçta tortu kaynağına daha yakın delta oluşumu meydana gelir.  Tortu kaynaktan uzak gitmediğinde, biriken tortular daha kaba taneli ve daha gevşek bir şekilde bir araya getirilir, bu nedenle delta oluşumunu zorlaştırır. Aktif marjlardaki tektonik aktivite, kanal avülsiyonunu, delta lob anahtarlamasını ve otomatik döngüyü etkileyebilecek tortu kaynağına daha yakın nehir deltalarının oluşumuna neden olur. Aktif marj nehir deltaları çok daha küçük ve daha az bol olma eğilimindedir, ancak benzer miktarlarda tortu taşıyabilir.  Bununla birlikte, tortu, sediment seyahat, kalın dizilerinde yığılı ve derin yitim çukurlarda yatırma hiçbir zaman.

Türleri

Delta tipik nehir, bir kombinasyonudur birikimi ile ilgili ana kontrol göre sınıflandırılır dalga ve gel-git işlemler,  , her gücüne bağlı olarak değişebilir.  bir rol oynayan diğer iki faktör yatay pozisyon ve nehir delta giren kaynak tortu dane boyutu dağılımı vardır.

Dalga hakim deltaları
Dalga hakim deltalarda, dalga güdümlü tortu taşınması deltanın şeklini kontrol eder ve nehir ağzından çıkan tortuların çoğu sahil şeridi boyunca saptırılır.  dalgaları ve nehir yatakları arasındaki ilişki oldukça değişkendir ve büyük ölçüde alıcı havzanın derin deniz dalga rejimleri ile etkilenir. Kıyıya yakın yüksek dalga enerjisi ve kıyıdan daha dik bir eğimle, dalgalar nehir deltalarını daha pürüzsüz hale getirecektir. Dalgalar ayrıca çökeltilerin nehir deltasından uzağa taşınmasından ve deltanın geri çekilmesine neden olabilir.  Bir haliçte daha yukarı yükselen deltalar için rüzgarlar, gelgitler, nehir akıntısı ve delta su seviyeleri arasında karmaşık ama ölçülebilir bağlantılar vardır.

Gelgit egemen deltaları
Erozyon da, esas olarak denizaltı olabilecek Ganges Deltası gibi gelgit hakim deltalarda önemli kum kontrolleri ve sırtları ile önemli bir kontroldür. Bu, "dendritik" bir yapı üretme eğilimindedir.  Gelgit deltaları, birkaç ana dağıtıma sahip olma eğiliminde olan nehir ve dalga egemen deltalardan farklı davranırlar. Dalga ya da nehir baskınlığında bir dağılma silindikten sonra terk edilir ve başka bir yerde yeni bir kanal oluşur. Gelgit deltasında, taşkın veya fırtına dalgalanmaları gibi çok fazla suyun olduğu zamanlarda yeni dağıtımlar oluşur. Bu dağıtıcılar, köpürene kadar az çok sabit bir oranda yavaşça siltiler.

Gilbert deltası
Gilbert deltası (adını Grove Karl Gilbert'ten almıştır), Mississippi'ninki gibi hafif eğimli çamurlu deltaların aksine kaba tortulardan oluşan bir tür deltadır. Örneğin, bir tatlı su gölü içine tortu bırakan bir dağ nehri bu tür deltayı oluşturur.  Bazı yazarlar Gilbert deltas'ın gölsel ve denizsel yerlerini tanımlarken,  diğerleri oluşumlarının nehir suyunun göl suyu ile daha hızlı karışmasının daha kolay olduğu tatlı su göllerinin daha karakteristik olduğunu belirtmektedir (denize düşen bir nehrin veya nehrin getirdiği daha az yoğun tatlı suyun daha uzun süre kaldığı bir tuz gölünün aksine).

Gilbert kendini ilk on deltanın bu tip açıklanan Gölü Bonneville 1885 yılında  Başka bir yerde, benzer yapılar, örneğin birkaç derelerin ağızlarında akar meydana olduğunu Okanagan Gölü içinde British Columbia ve en belirgin yarımadalar oluşturan Naramata, Summerland ve Peachland .

Gelgit tatlısu deltaları

Bir gelgit tatlı su deltası, "alt dönem" olarak bilinen bölgede, bir yayla deresi ile bir haliç arasındaki sınırda oluşan tortul bir çökeltidir. Geç Pleistosen ve daha sonraki Holosen sırasında yükselen deniz seviyelerinin sular altında bıraktığı boğulmuş kıyı nehir vadileri, birçok besleyici kolu ile dendritik haliçlere sahiptir. Her bir kol, bu tuzluluk derecesini ana haliç ağzı ile acı kavşaklarından gelgit yayılımının başını besleyen taze akıntıya kadar taklit eder. Sonuç olarak, kollar "alt bölgeler" olarak kabul edilir. Bir gelgit tatlı su deltasının kökeni ve evrimi, tüm deltalar için tipik olan süreçleri ve gelgit tatlı su ortamına özgü süreçleri içerir. Gel-git bir tatlı su deltası oluşturan işlemlerin kombinasyonu, belirgin bir morfoloji ve eşsiz çevresel özellikler ile sonuçlanır. Günümüzde var olan birçok gelgit tatlı su deltasına, doğrudan ormansızlaşma, yoğun tarım ve kentleşme olmak üzere tarihi arazi kullanımının başlangıcı veya değişiklikleri neden olmaktadır. Bu fikirler, ABD'nin doğu sahil şeridi boyunca Chesapeake Körfezi'ne doğru ilerleyen birçok gelgit tatlı su deltası tarafından iyi bir şekilde tasvir edilmiştir. Araştırmalar, bu haliçteki biriken tortuların Avrupa sonrası yerleşim ormansızlaşması, tarım ve kentsel gelişmeden kaynaklandığını göstermiştir.

Haliçler
Diğer nehirler, özellikle önemli gelgit aralığı olan sahillerde bulunanlar, bir delta oluşturmazlar, ancak bir haliç şeklinde denize girerler. Kayda değer örnekler arasında Saint Lawrence Körfezi ve Tagus haliç yer alır.

İç deltalar
Nadir durumlarda, nehir deltası büyük bir vadinin içinde bulunur ve ters nehir deltası olarak adlandırılır. Bazen bir nehir iç kısımda birden fazla şubeye bölünür, sadece birleşip denize devam eder. Böyle bir bölgeye iç delta denir ve genellikle eski göl yataklarında görülür. İç Nijer Deltası ve Barış-Athabasca Delta önemli örneklerdir. Amazon da adasında önce iç delta vardır Marajo ve Tuna arasındaki Slovak-Macaristan sınırındaki vadide birine sahiptir Bratislava ve Iza .

Bazı durumlarda, düz kurak bir bölgeye akan bir nehir, çölde ilerledikçe buharlaşan kanallara ayrılır. Okavango Deltası içinde Botsvana bir örnektir.

Sedimanter yapı
Bir deltanın oluşumu zaman içinde karmaşık, çoklu ve çapraz kesimlidir, ancak basit bir deltada üç ana yatak tipi ayırt edilebilir: alt yataklar, ön ayak / ön yataklar ve üst yataklar. Bu üç parçalı yapı çapraz bağlama ile küçük ölçekte görülebilir .

 Alt küme yatakları, nehir akışı duran su kütlesine azaldıkça ve enerji kaybettiğinden, aktif delta cephesinden en uzağa yerleşen en hafif asılı parçacıklardan oluşturulur. Bu asılı yük, bir türbidit oluşturarak tortu yerçekimi akışı tarafından biriktirilir. Bu yataklar yatay katmanlara serilir ve en iyi tane boyutlarından oluşur. Bir
 Ön ayaklı yataklar da, aktif lob ilerledikçe alttakım yatakların üzerine eğimli tabakalar halinde bırakılır. Örtülü yataklar bir deltanın büyük kısmının büyük bir kısmını oluşturur (ve kum tepelerinin lee tarafında da görülür).Foreset yatak içinde tortu parçacıkları, daha büyük ve daha fazla değişen boyutlarda oluşur ve meydana yatak yükünü bu haddeleme ve kanal tabanı boyunca sıçrayan akış aşağısındaki hareket eder. Yatak yükü delta cephesinin kenarına ulaştığında, kenarın üzerinden yuvarlanır ve mevcut alt set yatakların üstüne dik daldırma katmanlarında biriktirilir. Su altında, deltanın en dış kenarının eğimi, bu tortuların yatış açısıyla yaratılır. Sünnet kümeleri biriktikçe ve ilerledikçe, sulu toprak kaymaları meydana gelir ve genel şev stabilitesini yeniden ayarlar. Bu şekilde yaratılan ve sürdürülen ön ayak eğimi, delta lobunu dışa doğru uzatır. Kesitte, ön ayaklar tipik olarak açılı, paralel bantlarda bulunur ve deltanın oluşturulması sırasında aşamaları ve mevsimsel değişiklikleri gösterir.İlerleyen bir deltanın üst set yatakları, önceden döşenen ön ayak setlerine sırayla yatırılır, kesilir veya kapatılır. Üst kümeler, deltanın üstünde biriken daha küçük boyutlu tortuların neredeyse yatay katmanlarıdır ve karasal alüvyal düzlüğün bir uzantısını oluşturur.  Nehir kanalları deltanın tepesinden yanal olarak kıvrıldıkça, nehir uzar ve eğimi azaltılır, asılı yükün deltanın tepesi üzerindeki neredeyse yatay yataklarda yerleşmesine neden olur. Üst yataklar iki bölgeye ayrılır: üst delta düz ve alt delta düz. Üst delta ovası gelgitten etkilenmezken, alt delta ovası ile sınır gelgit etkisinin üst sınırı ile tanımlanır.

Örnekler
Ganj-Brahmaputra Deltası çoğunun açıklıklı, Bangladeş ve Batı Bengal, Hindistan Bengal Körfezi içine boşaltır, dünyanın en büyük delta.

Selenga Nehri delta Rus cumhuriyet arasında Buryatia'daki kendi halinde temiz su vücuda boşaltma büyük delta olan Baykal Gölü.

Diğer deltalar
 Amazon Deltası
 Tuna Deltası
 Ebro Deltası
 Sinek Deltası
 Ganj – Brahmaputra Deltası
 Godavari Deltası
 Irrawaddy Deltası
 Indus Nehri Deltası
 Kaveri Deltası
 Krishna Deltası
 Lena Delta
 Mackenzie Delta
 Mahanadi Nehri Deltası
 mekong Deltası
 Mississippi Nehri Deltası
 Nijer Deltası
 Nil Deltası
 Okavango Deltası
 Orinoco Deltası
 Parana Deltası
 Parnaíba Deltası
 İnci Nehri Deltası
 Po Delta
 Red Nehri Deltası
 Ren Deltası
 Rhône Delta
 Sacramento – San Joaquin Nehri Deltası
 St. Clair Deltası
 Salween Delta
 Fırat Deltası
 Volga Deltası
 Yangtze Deltası
 Sarı Nehir Deltası (Huanghe olarak da bilinir)
 Yukon – Kuskokwim Deltası
 Zambezi Deltası

Deltalara karşı ekolojik tehditler
Böyle oluşturulması İnsan faaliyetleri, barajlar için hidroelektrik veya güç oluşturmak için rezervuarlar can radikal alter delta ekosistemleri. Barajlar, deltanın aşınmasına neden olabilecek sedimantasyonu engeller. Yukarı akıştaki suyun kullanımı, tuzlu okyanus suyunu karşılamak için daha az tatlı su aktıkça tuzluluk seviyelerini büyük ölçüde artırabilir. Hemen hemen tüm deltalar insanlar tarafından bir dereceye kadar etkilenirken, Nil Deltası ve Colorado Nehri Deltasıdelme ve suyun saptırılmasıyla deltalara neden olan ekolojik yıkımın en uç örneklerinden bazılarıdır. İnşaat, sulama ve arazi değişikliği delta oluşumunu etkiledi. İnsanlar yüzey pürüzlülüğünü, akışını ve yeraltı suyu depolamasını değiştirdikçe, çalışmalar nehir deltası çekilmesini göstermiştir. Bununla birlikte, tarihsel veri belgeleri Roma İmparatorluğu ve Küçük Buz Devri'nde (önemli antropojenik baskının olduğu zamanlar) deltalarda önemli tortu birikimi olduğunu göstermektedir. Sanayi devrimi insanların delta büyümesi ve geri çekilmeleri üzerindeki etkisini artırdı.

Ekonomideki deltalar
Antik deltalar, iyi sınıflandırılmış kumları ve çakılları nedeniyle ekonomiye bir avantajdır. Kum ve çakıl genellikle bu eski deltalardan taşınır ve karayolları, binalar, kaldırımlar ve hatta peyzaj için betonda kullanılır. Yalnızca ABD'de 1 milyar tondan fazla kum ve çakıl üretilmektedir.  Tüm kum ve çakıl ocakları eski deltalar değildir, ancak olanlar için ayırmanın çoğu zaten suyun gücü ile yapılır.

Kentsel alanlar ve insan yerleşimi, ulaşım ve sanitasyon için su erişimine yakın ovalarda bulunma eğilimindedir.  Tarım için düz toprağa erişim, sanitasyon ve sulama için tatlı su ve ticaret için deniz erişimi nedeniyle deltaların medeniyetlerin gelişmesi için ortak bir yer haline getirilmesi. Deltalar genellikle kapsamlı endüstriyel ve ticari faaliyetlerin yanı sıra sıklıkla çatışma içinde olan tarım arazilerine ev sahipliği yapar. Dünyanın en büyük bölgesel ekonomilerinden bazıları Pearl River Delta, Yangtze River Delta, Avrupa Düşük Ülkeleri ve Büyük Tokyo Bölgesi gibi deltalarda bulunmaktadır.

Mars'taki deltalar

Araştırmacılar, Mars göllerinde oluşan bir dizi delta örneği buldular. Delta bulmak, Mars'ın bir zamanlar çok miktarda suya sahip olduğunun önemli bir işaretidir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Alüvyal fan  - Akarsulardan geçen ve akan fan veya koni şeklinde bir tortu birikintisi
 Avulsion (nehir)  - Bir nehir kanalının hızla terk edilmesi ve yeni bir kanalın oluşturulması
 Haliç  - İçine akan bir veya daha fazla nehir veya akarsu ve açık deniz ile ücretsiz bağlantısı olan kısmen kapalı bir acı su kıyısı
 Levee  - Suyu tutmak için sırt veya duvar
 Nil Deltası  - Nil Nehri tarafından Akdeniz'de ağzında üretilen delta
 Regresif delta
Dış kuvvetler

Kaynakça
 Renaud, F. ve C. Kuenzer 2012: Mekong Delta Sistemi - Bir Nehir Deltası Disiplinlerarası Analizi, Springer, ISBN 978-94-007-3961-1, doi : 10.1007 / 978-94-007-3962-8, s 7-48
 KUENZER C. ve RENAUD, F. 2012: İklim Değişimi ve Küresel Deltas Nehri Çevresel Değişimi. In (ed.): Renaud, F. ve C. Kuenzer 2012: Mekong Delta Sistemi - Bir Nehir Deltası Disiplinlerarası Analizleri, Springer, ISBN 978-94-007-3961-1, doi : 10.1007 / 978-94-007 -3962-8, s. 7-48
 Ottinger, M .; Kuenzer, C .; LIU; Wang, S .; Dech, S. (2013). "1995-2010 yılları arasında Landsat 5 TM'e dayanan Yellow River Delta'daki Arazi Örtüsü Dinamiğinin İzlenmesi" Uygulamalı Coğrafya .* Miall, AD 1979. Deltalar. RG Walker (ed) Facies Modellerinde. Kanada Jeoloji Birliği, Hamilton, Ontario.
 Elliot, T. 1986. Delta. HG Reading (ed.). Sedimanter ortamlar ve fasiyesler. Backwell Bilimsel Yayınları, Oxford.
 Blum, MD; Tornqvist, TE (2000). "İklim ve deniz seviyesindeki değişime akıcı tepkiler: bir inceleme ve ileriye yönelik". Sedimantoloji. 47: 2-48. doi: 10.1046 / j.1365-3091.2000.00008.x
 Pasternack, Gregory B .; Fırça, Grace S .; Hilgartner, William B. (2001-04-01). "Tarihi arazi kullanım değişikliğinin bir Chesapeake Körfezi subestuarin deltasına tortu teslimi üzerindeki etkisi". Toprak Yüzey İşlemleri ve Yeryüzü Şekilleri. 26 (4): 409-427. doi: 10.1002 / es.189. ISSN  1096-9837
 Anthony, Edward J. (2015-03-01). "Nehir deltalarının yapımında, biçimlenmesinde ve yok edilmesinde dalga etkisi: Bir gözden geçirme". Deniz Jeolojisi. 361: 53-78. doi: 10.1016 / j.margeo.2014.12.004
 Nasıl Nehri Gölü Toplandı Delta Formları"
 Slingerland, R. ve ND Smith (1998), "Dolambaçlı bir nehir avülsiyonu için gerekli koşullar,"Jeoloji (Boulder), 26, 435-438.
 Milliman, JD; Syvitski, JPM (1992). "Okyanusa Tortu Deşarjının Jeomorfik / Tektonik Kontrolü: Küçük Dağlık Nehirlerin Önemi". Jeoloji Dergisi. 100 (5): 525-544. doi: 10.1086 / 629606. JSTOR  30068527 .
 Goodbred, SL; Kuehl, SA (2000). "Büyük tortu arzı, aktif tektonizm ve eustasy'nin marj dizisi gelişimi üzerindeki önemi: Geç Kuaterner stratigrafisi ve Ganj-Brahmaputra deltasının evrimi". Sedimanter Jeoloji. 133 (3-4): 227–248. doi: 10.1016 / S0037-0738 (00) 00041-5
 Galloway, WE, 1975, Brousard, ML, ed., Deltalar, Keşif Modelleri: Delta Jeoloji Derneği, Houston, Teksas, s. .
 Perillo, GME 1995. Haliçlerin Jeomorfolojisi ve Sedimantolojisi. Elsevier Science BV, New York ile ilgili tarafsız yorumlar, yazılar, öneriler ve görüşler sağlar.
 Orton, GJ; Reading, HG (1993). "Tahıl boyutuna özel vurgu ile deltaik işlemlerin tortu arzı açısından değişkenliği". Sedimantoloji. 40 (3): 475-512. doi: 10.1111 / j.1365-3091.1993.tb01347.x .
 "Dr. Gregory B. Pasternack - Havza Hidrolojisi, Jeomorfoloji ve Ekohidrolik :: TFD Hidrometeorolojisi". pasternack.ucdavis.edu .
 Dr. Gregory B. Pasternack - Havza Hidrolojisi, Jeomorfoloji ve Ekohidrolik :: TFD Hidrometeorolojisi". pasternack.ucdavis.edu.
 Pasternack, Gregory B .; Hinnov, Linda A. (Ekim 2003). "Bitkisel bir Chesapeake Körfezi gelgit tatlı su deltasında su seviyesi üzerinde hidrometeorolojik kontroller" (PDF). Nehir Ağzı, Kıyı ve Raf Bilimi. 58 (2): 367-387'de tarif edilmektedir. doi: 10.1016 / s0272-7714 (03) 00106-9
 Fagherazzi S., 2008, Gelgit deltalarının kendi kendini örgütlemesi, Ulusal Bilimler Akademisi Bildirileri, cilt. 105 (48): 18692-1866,
 Bernard Biju-Duval, J. Edwin Swezey. "Sedimanter Jeoloji". Sayfa 183. ISBN 2-7108-0802-1. Sürümler TECHNIP, 2002.Google Kitaplar'da kısmi metin
 Bir Fluvial-deltaik Rezervuarın 3-B Simülasyonu için Ferron Kumtaşının Jeolojik ve Petrofiziksel Karakterizasyonu". Thomas C. Chidsey, Thomas C. Chidsey, Jr (ed), Utah Jeolojik Araştırma, 2002. ISBN 1-55791-668-3. Sayfalar 2-17. Google Kitaplar'da kısmi metin
 Gregory B. Pasternack - Havza Hidrolojisi, Jeomorfoloji ve Ekohidrolik :: Gelgit Tatlısu Deltaları". pasternack.ucdavis.edu .
 Pasternack, GB (1998). Gelgit tatlısu deltası evriminin fiziksel dinamikleri (doktora tezi). Johns Hopkins Üniversitesi. OCLC  49850378
 Pasternack, Gregory B .; Hilgartner, William B .; Fırça, Grace S. (2000-09-01). "Üst Chesapeake Körfezi nehir ağzı gelgit tatlısu bataklığının biyojeomorfolojisi". Sulak alanlar. 20 (3): 520-537. doi: 10.1672 / 0277-5212 (2000) 020 <0520: boaucb> 2.0.co; 2. ISSN  0277-5212
 Pasternack, Gregory B; Fırça, Grace S (2002-03-01). "Üst Chesapeake Körfezi'ndeki bitkisel bir gelgit tatlısu deltasında sedimantasyon ve substrat üzerinde biyojeomorfik kontroller". Jeomorfoloji. 43 (3-4): 293-311. doi: 10.1016 / s0169-555x (01) 00139-8
 Pasternack, Gregory B .; Brush, Grace S. (1998-09-01). "Bir nehir ağzı gelgit tatlı su bataklığında sedimantasyon döngüleri". Haliçler. 21 (3): 407-415. doi: 10.2307 / 1352839. ISSN  0160-8347JSTOR  1352839
 Gottschalk, LC (1945). "Toprak erozyonunun üst Chesapeake Körfezi'ndeki seyrüsefer üzerindeki etkileri". Coğrafi İnceleme. 35 (2): 219-238. doi: 10.2307 / 211476. JSTOR  211476
 Fırça, GS (1984). "Chesapeake Körfezi (Virginia-Maryland, ABD) kollarında son tortu birikimi modelleri". Kimyasal Jeoloji. 44 (1-3): 227-242. doi: 10.1016 / 0009-2541 (84) 90074-3
 Orson, RA; Simpson, RL; Güzel, RE (1992). "Geç bir Holosenin, üst Delaware Nehri Haliçinin gelgit tatlısu bataklığının paleoekolojik gelişimi". Haliçler. 15 (2): 130-146. doi: 10.2307 / 1352687 JSTOR  1352687
 DGA Whitten, Jeoloji Penguen Sözlüğü 1(972)
 Robert L. Bates, Julia A.Jackson , Jeolojik Terimler Sözlüğü AGI (1984)
 Hori, K. ve Saito, Y. Büyük Nehir Deltalarının Morfolojisi ve Sedimanları. Tokyo, Japonya: Tokyo Coğrafya Topluluğu, 2003
 Maselli, Vittorio; Trincardi, Fabio (2013-05-31). "İnsan yapımı deltalar". Bilimsel Raporlar. 3 : 1926. doi : 10.1038 / srep01926  ISSN  2045-2322. PMC  3668317. PMID  23722597
 "Mineral Fotoğrafları - Kum ve Çakıl". Mineral Bilgi Enstitüsü. 2011. Arşivlenmiş orijinal 2011-10-06 tarihinde .
 Yönetim, Yazar Hakkında: Stefan Trickster This City Knows (2017-05-22). "Şehirler neden bulundukları yerdedir?" Bu Şehir Bilir.
 Irwin III, R. ve diğ. 2005. Mars'ın başlarında yaygın akarsu aktivitesinin yoğun bir terminal dönemi: 2. Artan akış ve paleolake gelişimi. Jeofizik Araştırmaları Dergisi: 10. E12S15

Dış bağlantılar

 Louisiana Eyalet Üniversitesi Jeoloji - Dünya Deltası
 http://www.wisdom.eoc.dlr.de WISDOM Mekong Deltası'nın Sürdürülebilir Gelişimi için Su ile İlgili Bilgi Sistemi
 Maria Chiara Tosi (Ed.) (2012) Delta Manzarası - Po Delta Nehri (İtalya) üzerinde monografik bir çalışma
 Coastalwiki.org adresindeki dalga hakim nehir deltaları - dalga hakim nehir deltaları hakkında coastalwiki.org sayfası

Dış kuvvetlerin etkisiyle oluşmuş yerşekilleri

Delta (coğrafya)


Ernst Hermann Erich Pietsch (6 de mayo de 1902-1979), más conocido como Erich Pietsch, fue un químico, informatólogo y documentalista teórico alemán. Abordó los primeros procesos de mecanización de bibliotecas y centros de documentación alemanes, y formuló importantes teorías en información y documentación.

Biografía
Nació en Berlín (Alemania) en 1902, y estudió física y química en la Universidad de Berlín, donde leyó su tesis en 1927; también estuvo interesado en filosofía. Comienza a trabajar a tiempo parcial en 1925 en la revista que editaba el Instituto Gmelin de Química Inorgánica, llegando a ser director del mismo desde 1936 al ser destituido el anterior director por tener origen judío. Durante la Segunda Guerra Mundial, el instituto fue convertido en un centro de economía militar de la Sociedad química alemana y la oficina que Pietsch comienza a trabajar en el tratamiento y seguridad de información científica, tarea de Pietsch tiene que abordar con muy poco personal. El centro es bombardeado por los aliados en 1943 y gracias a una copia de seguridad se pudo salvaguardar parte de la documentación tratada.

Tras el fin de la contienda, Erich Pietsch toma contacto con diferentes instituciones, especialmente estadounidenses, para su reparación. Viaja a Estados Unidos en 1946 para entrevistarse, entre otros, con Vannevar Bush, Hans Peter Luhn, James Perry o la Sociedad Americana de Química (American Chemical Society). Establece una relación profesional con James Perry con quien empieza a interesarse por los pioneros sistemas mecánicos de procesamiento de la información. En 1947 aborda la automatización del centro de documentación del instituto usando un sistema de tarjetas perforadas, además de crear otros centros de documentación como el de información nuclear en 1957.

En 1951 fundó el Comité de Mecanización de Documentación auspiciado por la Sociedad Alemana de Documentación (Deutsche Gesellschaft für Dokumentation, DGD). Sin embargo, cuando accede a la presidencia de dicha sociedad en 1956, abandona el comité dado que esta presidencia más la del Institulo Gmelin, le mantenían muy ocupado.

En la década de los 60, Erich Pietsch abandona sus puestos de la Sociedad Alemana de Documentación (1961) y, finalmente, del Instituto Gmelin (1967). Muere en 1979.

Teoría sobre el concepto Información y Documentación
Las teorías de Erich Pietsch se encuadran dentro de la llamada perspectiva documental de la Documentación, próximo a otros importantes teóricos como Edith Ditmas, Suzanne Briet, Herbert Coblans o Mortimer Taube. Sus teorías fueron clave en el pensamiento germano y también en el ámbito hispano, dado que fueron traducidas al español por el Centro de Información y Documentación del CSIC.

Erich Pietsch definió a finales de los años 50, tres conceptos como fueron documento, Documentación e Información:
 Documento: es la forma objetivada de una experiencia o de un conocimiento relacionado con determinado sector de las actividades del espíritu humano, principalmente la ciencia, la técnica y la economía.
 Documentación: la sistemática recopilación, interpretación y presentación para el uso de documentos, y debe entenderse en el contexto de la investigación científica.
 Información: es la forma activa de la labor documental, o la aportación de los conocimientos deducidos del estudio formal.

Erich Pietsch sugirió en 1968 la existencia del binomio Información/Documentación, entendido siempre en el ámbito de la investigación, donde la Información se entiende como la activación de la documentación para la investigación; y la Documentación como todo aquello publicado en investigación científica que, en el momento de aparecer, pasa desapercibido, para aparecer más tarde en forma de reseñas o manuales, o en productos documentales como resúmenes o bibliografías.

Es entonces que Pietsch considera imprescindible la existencia de un organismo encargado de resolver estos volúmenes de información (o explosión de información) para que el hombre pueda acceder a ellos, y este oranismo sería el centro de documentación.

Bibliografía
 López Yepes, José (2002): Documentación. EN: Manual de Ciencias de la Documentación. Madrid:Pirámide.

Enlaces externos
 http://www.tu-harburg.de/b/hapke/ispg/pietsch.htm
 http://archive.ifla.org/IV/ifla69/papers/057e-Hapke.pdf

Químicos de Alemania del siglo XX
Informatólogos de Alemania
Documentalistas de Alemania
Informáticos de Alemania
Doctores honoris causa por la Universidad Complutense de Madrid
Nacidos en Berlín

Erich Pietsch


An Phyllostachys tianmuensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zheng Ping Wang ngan N.X.Ma. An Phyllostachys tianmuensis in nahilalakip ha genus nga Phyllostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phyllostachys

Phyllostachys tianmuensis


Farmakognozi, tıbbi bitkilerin ve diğer doğal maddelerin olası bir ilaç kaynağı olarak incelenmesidir. Amerikan Farmakognozi Derneği, farmakognoziyi "doğal kaynaklı ilaçların, etkin maddelerin veya potansiyel ilaçların ya da potansiyel etkin maddelerin fiziksel, kimyasal, biyokimyasal ve biyolojik özelliklerinin incelenmesi ve bunun yanı sıra doğal kaynaklardan yeni ilaçların araştırılması" olarak tanımlar.

Tanımlama
"Farmakognozi" kelimesi iki Yunanca kelimeden türemiştir: φάρμακον pharmakon (ilaç) ve γνῶσις gnosis (bilgi) ya da Latince fiil cognosco (con 'ile' ve gnōscō 'bilmek'; Yunanca fiil γι(γ)νώσκω, gi(g)nόsko'dan köken alır, 'biliyorum, algılıyorum' anlamında), 'kavramsallaştırmak' veya 'tanımak' anlamına gelir.

"Farmakognozi" terimi ilk kez 1811'de Avusturyalı hekim Schmidt ve 1815'te Crr. Anotheus Seydler tarafından Analecta Pharmacognostica adlı çalışmasında kullanılmıştır.

Esasında 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başında "farmakognozi", ilaçlarla ham veya işlem görmemiş haliyle ilgilenen tıp veya emtia bilimleri dalını (Almanca'da Warenkunde) tanımlamak için kullanıldı. Ham ilaçlar, tıp için kullanılan bitki, hayvan veya mineral kökenli kurutulmuş, hazırlanmamış maddelerdir. Bu materyallerin pharmakognosie adı altında incelenmesi ilk olarak Avrupa'nın Almanca konuşulan bölgelerinde geliştirildi, diğer dil alanlarında ise Galen ve Dioscorides'in eserlerinden alınan eski terim materia medica sıklıkla kullanıldı. Almanca'da drogenkunde ("ham ilaç bilimi") terimi de eşanlamlı olarak kullanılmaktadır.

20. yüzyılın başlarında bu başlık esas olarak botanik tarafında gelişerek özellikle ilaçların hem bütün haliyle hem de toz halinde tanımı ve tanımlanmasıyla ilgilenmiştir. Çeşitli farmakognozi dalları, özellikle farmakope tanımlama ve kalite kontrol amaçları için hala temel öneme sahiptir, ancak diğer alanlardaki hızlı gelişme konuyu muazzam bir şekilde genişletmiştir. 21. yüzyılın gelişi, farmakognozide bir rönesans getirdi ve geleneksel botanik yaklaşımı moleküler ve metabolik seviyeye kadar genişletildi.

Daha önce bahsedilen tanıma ek olarak, Amerikan Farmakognozi Derneği ayrıca farmakognoziyi "tıbbi, ekolojik, tatlandırıcı veya diğer fonksiyonel özellikleri için yararlı olan doğal ürün molekülleri (tipik olarak ikincil metabolitler) çalışması" olarak tanımlar. Botanik, etnobotanik, deniz biyolojisi, mikrobiyoloji, bitkisel tıp, kimya, biyoteknoloji, fitokimya, farmakoloji, eczacılık, klinik eczacılık ve eczacılık uygulamaları dahil olmak üzere geniş bir biyolojik konu yelpazesine dayanan diğer tanımlar daha kapsayıcıdır.

 Tıbbi etnobotanik: Bitkilerin tıbbi amaçlar için geleneksel kullanımını inceler.
 Etnofarmakoloji: Geleneksel tıbbi maddelerin farmakolojik niteliklerini inceler.
 Fitoterapi: Bitki ekstrelerinin tıbbi kullanımını inceler.
 Fitokimya: Bitkisel kaynaklardan elde edilen yeni ilaç adaylarının tanımlanması dahil olmak üzere bitkilerden elde edilen kimyasal maddeleri inceler.
 Zoofarmakognozi: Hayvanların hasta olduklarında bitki, toprak ve böcekler ile kendi kendilerini tedavi etme sürecini inceler.
 Deniz (marin) farmakognozisi: Denizdeki organizmalardan türeyen kimyasalları inceler.

Biyolojik temeli

Tüm bitkiler, normal metabolik faaliyetlerinin bir parçası olarak kimyasal bileşikler üretir. Bu fitokimyasallar ikiye ayrılır:

Primer metabolitler: Tüm bitkilerde bulunan şekerler, yağlar vb.

İkincil metabolitler: Daha küçük bir bitki yelpazesinde bulunan ve daha spesifik bir işleve hizmet eden bileşiklerdir Örneğin bazı ikincil metabolitler bitkilerin avlanmalarını önlemek için kullandığı toksinlerdir ve diğerleri de tozlaşma için böcekleri çekmek için kullanılan feromonlardır. Bu metabolitler insanlarda terapötik etkilere sahip olabilir ve ilaç üretimi için saflaştırılabilir. Bunlara örnek olarak yıldız çiçeği köklerinden inülin, kınakına bitkisinden kinin, esrar çiçeklerinden THC ve CBD, haşhaş bitkisinden morfin ve kodein, yüksükotundan digoksin verilebilir.

Bitkiler çeşitli fitokimyasallar sentezler, ancak çoğu aşağıdakilerin türevleridir:

 Alkaloidler, bir nitrojen halkası içeren bir kimyasal bileşikler sınıfıdır. Alkaloidler, bakteriler, mantarlar, bitkiler ve hayvanlar dahil olmak üzere çok çeşitli organizmalar tarafından üretilir ve ikincil metabolit olarak kabul edilen doğal ürünlerdir. Pek çok alkaloid, asit-baz ekstraksiyonu ile ham özlerden saflaştırılabilir. Çoğu alkaloid diğer organizmalar için toksiktir.
 Polifenoller (fenolikler), fenol halkaları içeren bileşiklerdir. Üzümlere mor rengini veren antosiyaninler, izoflavonlar, soyadaki fitoöstrojenler ve çaya astrenjan özelliğini veren tanenler fenolik bileşiklere örnek olarak verilebilir.
 Glikozitler, bir şeker (oz) molekülünün genellikle küçük bir organik molekül olan glusit olmayan bir madde (aglikon) ile birleşmesi ile oluşur. Glikozitler, canlı organizmalarda önemli rol oynar. Birçok bitki, kimyasalları inaktif glikozitler şeklinde depolar. Bunlar, şeker kısmının kırılmasına neden olan ve kimyasalın kullanıma hazır olmasını sağlayan enzim hidrolizi ile aktive edilebilir.
 Terpenler, çeşitli bitkiler, özellikle iğne yapraklılar tarafından üretilen, genellikle güçlü kokulu olan ve bu nedenle koruyucu bir işlevi olan büyük ve çeşitli organik bileşikler sınıfıdır. Reçinenin ve reçineden üretilen terebentinin ana bileşenleridir. Terpenler, karbon iskeletinin oksidasyonu veya yeniden düzenlenmesi gibi kimyasal olarak modifiye edildiğinde, ortaya çıkan bileşikler genellikle terpenoidler olarak anılır. Terpenler ve terpenoidler, birçok bitki ve çiçeğin uçucu yağlarının temel bileşenleridir. Uçucu yağlar; gıda için doğal aroma katkıları olarak, parfümeride koku olarak ve aromaterapi gibi geleneksel ve alternatif tıp yöntemlerinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Doğal terpenlerin ve terpenoidlerin sentetik varyasyonları ve türevleri, parfümeride kullanılan aromaların çeşitliliğini ve gıda katkı maddelerinde kullanılan aromaları da büyük ölçüde genişletir. Gül ve lavanta kokusu, monoterpenlerden kaynaklanmaktadır. Karotenoidler, kabak, mısır ve domateslerin kırmızı, sarı ve portakallarını üretir.

Doğal ürünlerin kimyası

Saf bir kimyasal ajanı doğal kaynaktan izole etmek için uygulanan genel protokol biyolojik aktivite ile yönlendirilen fraksiyonlama (BAYF)'dır, yani ekstrakte edilen (özütlenen) bileşenlerin fizikokimyasal özelliklerindeki farklılıklara göre adım adım ayrılması ve biyolojik aktivitenin değerlendirilmesi, bunları takiben seperasyon (ayırma) ve analiz aşamalarıdır. Genellikle bu tür bir çalışma, bilinen bir ham ilaç formülasyonunun belirli bir in vitro deneyde "aktif" olarak kabul edilmesinden sonra başlatılır. Eldeki çalışmanın nihai amacı gözlemlenen in vitro aktiviteden yüzlerce bileşik arasında hangilerinin sorumlu olduğunu belirlemekse şu adımlar izlenir:

 Ham ekstrenin fraksiyonize edilmesi (parçalara ayrılması) örn: çözücü partisyonu veya kromatografi yöntemleriyle
 Bu şekilde oluşturulan fraksiyonları in vitro deneylerle test edilmesi
 Saf ve etkin bileşikler elde edilene kadar 1. ve 2. adımların tekrarlanması
 Aktif bileşik(ler)in yapısını / yapılarının spektroskopik yöntemlerle belirlenmesi

Bitkisel Tıp
Asya ve Afrika'daki bazı ülkelerde, nüfusun %80'i temel sağlık hizmetleri için bitkisel ilaçlar da dahil olmak üzere geleneksel tıbba güveniyor. Yerli Amerikan kültürleri, Avrupa kolonizasyonundan önce geleneksel tıbba güvenmiştir, mesela törenlerde tütün içimi, potlaç törenleri ve herbalizm bunlara örnek olarak verilebilir. Geleneksel tıbbi uygulamaların bilgisi, özellikle Amazon'da yok olmaktadır.

Türkiye'de Farmakognozi
Anadolu halkının yabani bitkileri tıbbi amaçla kullanması çok eski devirlere kadar uzanmaktadır. Hitit dönemi tabletlerinde bulunan bazı reçete formüllerinde kayıtlı bitki adları bunun bir kanıtıdır. Bu dönemlerde yabani bitkilerden yararlanıldığı gibi, bazı önemli tıbbi bitkiler drog elde etmek için yetiştirilmekteydi. Ayrıca Hititler ve sonrasında Bizans döneminde Anadolu'dan elde edilen bazı drogların dış ülkelere satıldığı da bilinmektedir. Selçuklular döneminde Anadolu'da kullanılan bitkisel droglar hakkında en ayrıntılı bilgiler İbn Baytar'ın Kitab el-Cami'fi el-Adviyye el-Müfredah isimli eserinde bulunmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Anadolu'daki tıbbi bitki kullanımıyla ilgili bilgileri özellikle İbn Batuta ve Evliya Çelebi'nin eserlerinde bulunmaktadır. Türkiye'de kullanılan droglar üzerindeki ilk bilimsel araştırmalar 19. yüzyılın sonlarında başlamıştır. Bu konu ile daha çok eczacılar ilgilenmiştir. Yerli droglar üzerinde araştırmalar yaparak, sonuçlarını yayınlayanların başında Giorgio Della Suda (Faik Paşa) ve Pierre Apery gelmektedir. Anadolu'yu her yönüyle konu alan çalışmalar ancak Cumhuriyet döneminde güncellik kazanarak öne çıkmış ve bu nedenle de doğa ile insan ilişkileri konuları üzerinde araştırmalar ve yayınlar başlamıştır. İstanbul Üniversitesi Farmasötik Botanik ve Genetik Kürsüsü Başkanı Alfred Heilbronn, Türkiye'de tıbbi bitkiler alanında bugünkü anlamda, farmakognozik araştırmaları başlatmıştır. Türkiye'nin önemli farmakognozistleri arasında Turhan Baytop ve Mekin Tanker gösterilebilir.

Ayrıca bakınız

 Fitoterapi

Kaynakça

Eczacılık
Farmakognozi

Farmakognozi


Hummus (حمص, ) este o specialitate orientală, care este făcută din piure de năut, pastă de susan (tahini), ulei de măsline, suc de lămâie, sare și condimente precum usturoi și, uneori, chimion. Garnitura standard din Orientul Mijlociu include ulei de măsline, câteva boane de năut întregi, pătrunjel și boia de ardei.

Etimologie
Cuvântul provine din limba arabă: حمص& însemnând "năut".

Cuvântul în ebraică este חומוס (humus), iar în turcă humus.

Pregătirea
Năutul, înmuiat peste noapte în apă rece, este fiert până devine moale. Pasta este făcută cu tahini, ulei de măsline și suc de lămâie. Ulterior se condimentează cu usturoi zdrobit, chimen, piper și sare, se amestecă bine (pentru a regla consistența ocazional se utilizează iaurtul) și se servește rece. Suprafața, de obicei, este presată ușor cu o lingură. În final se ornează totul cu pătrunjel, boia dulce și chimen.

În frigider, hummusul se poate păstra pentru mai multe zile.

Hummusul este un aperitiv popular, care  se mănâncă cu lipie subțire, și alte așa-numitele mici aperitive, Mezze (aperitive levantine, spre exemplu Kibbeh, Baba Ghanoush, Fatousch, tabbouleh). Se numără printre mâncărurile naționale în Liban, teritoriile palestiniene, Israel și Siria, dar este răspândit și în întregul Orient Mijlociu. În Turcia, este răspândit în special în regiunea Hatay.

Nutriție

Năutul, ingredientul principal al hummusului convențional, are cantități apreciabile de fibre dietetice, proteine, vitamina B6, mangan și alți nutrienți.

Pe măsură ce rețetele de hummus variază, la fel și conținutul nutrițional, în funcție în primul rând de proporțiile relative ale năutului,  și ale apei. Hummus oferă aproximativ 170 calorii pentru 100 de grame, și este o sursă bună spre excelentă (mai mult de 10% din ) de fibre dietetice, vitamina B6, și mai multe .

Conținutul de grăsimi, în mare parte din tahini și ulei de măsline, este de aproximativ 14% din total; alte componente majore sunt 65% apă, 17% carbohidrați, inclusiv o cantitate mică de zahăr, și aproximativ 10% proteine.

Filme
 Două Popoare - Un gust: Hummus. Documentar, Germania, 2008, 20 Min., Scenariul și regia: Karin Storch, de producție: 3sat, seria: Pe urmele bucătăriilor, prima transmisie: 12. Mai 2008, în caz de 3sat, rezumat de 3sat.
 Nautul Poveste. (OT: Face Hummus, Not War.) Documentar, Australia, 2012, Filmul: 73 Min., Televiziune: 43:33 Min., Carte și Director: Trevor Graham companie de producție: Yarra Banca Filme, Ned Lander mass-Media, Tăiat Fin Filme, conținutul indicație  de Berlinale 2013, previzualizare, on-line.

Note

Bibliografie
 Jenni Roth: Hummus, Proaspăt din cuptorul de urgență. În: Die Zeit,  ediția 3. Mai 2012. (on-line, accesat la 30. Decembrie 2015).
 David Gray: Secretul hummusului. În: Amelia Thomas, Michael Kohn, Miriam Raphael, Dan Savery Raz: Israel și Palestina. MairDumont, Ostfildern, 2010. P. 73. (Lonely Planet)

Legături externe

 Israel-ABC: Hummus sau Piure? Israel magazine.de

Bucătăria arabă
Bucătăria evreiască
Bucătăria turcă
Aperitive
Tartinabile (alimente)
Mâncăruri cu leguminoase
Bucătărie vegană
Mâncăruri naționale
Bucătăria iordaniană

Hummus


007 kod numarasıyla bilinen James Bond, İngiliz gazeteci ve roman yazarı Ian Fleming'in 1953'te yaratılan hayalî bir İngiliz ajan karakteridir. Romanları, filmleri, çizgi romanları ve video oyunlarını kapsayan James Bond serisinin baş karakteridir. Fleming, 1964 yılında ölünceye dek on iki Bond romanı ve iki öykü kitabı yazmıştır. Karakterin adının basit ve akılda kalıcı olması gerektiğini düşünen Fleming, bir kuş bilimcinin Birds of the West Indies kitabının yazarın adından esinlenmiştir. Fleming'in ölümünün ardından Kingley Amis, John Pearson, John Gardner, Raymond Benson ve Charlie Higson da James Bond romanları yazmıştır. Christopher Wood da eski romanları kullanarak iki senaryo yazmıştır.

James Bond Filmleri
Romanları da ünlü olmasına rağmen, James Bond aslen Eon Productions'ın yapımını üstlendiği film serisiyle tanınmıştır. 2021 itibarıyla 25 film çekilmiş, 2 adet bağımsız olarak çekilmiş ve 1 film de Amerikan televizyonlarında yayımlanmıştır. 1975'e kadar prodüktörü Albert R. Broccoli ve Harry Saltzman iken, Brocolli 1975'ten sonra tek prodüktörü olmuştur. 1995 yılından itibaren de kızı Barbara Broccoli ve üvey oğlu Michael G. Wilson prodüktörlüğüne devam etmiştir. Bond filmleri aynı zamanda dünyanın en uzun serili filmi olma özelliğinede sahiptir.

Film karakterleri ve oyuncular

James Bond
Bir film dışında Eon Productions tarafından yapılan serinin ana karakteri olan James Bond'u şu ana kadar 6 aktör canlandırmıştır. Bilinen seri dışında bir James Bond parodisi olan 1967 yılı yapımı filmde Bond'u David Niven canlandırmıştır.

 Sean Connery (1962–67, 1971, 1983)
 George Lazenby (1969)
 Roger Moore (1973–85)
 Timothy Dalton (1987–89)
 Pierce Brosnan (1995–2002)
 Daniel Craig (2006–2021)

M

İngiliz gizli servisi MI6'in başında bulunan ve 007'nin amiri olan karakterdir. Bugüne kadar 4 oyuncu tarafından canlandırılmıştır.
 Bernard Lee: 1962–1979
 Robert Brown: 1983–1989
 Judi Dench: 1995–2012
 Ralph Fiennes: 2012–günümüz

Q

İngiliz gizli servisi MI6'in teknoloji bölümünde çalışan, çeşitli icatları ile 007'ye destek olan karakterdir. Q adı İngilizce Quartermaster (levazım subayı) kelimesinden gelmektedir. Bugüne kadar 6 oyuncu tarafından canlandırılmıştır.
 Peter Burton (1962)
 Desmond Llewelyn (1963–1999)
 Geoffrey Bayldon (1967)
 Alec McCowen (1983)
 John Cleese (2002)
 Ben Whishaw (2012– günümüz)

Miss Moneypenny

M'in sekreteri olan ve 007'ye platonik bir aşk duyan MI6 çalışanıdır. Bugüne kadar 6 oyuncu tarafından canlandırılmıştır.
 Lois Maxwell (1962–1985)
 Barbara Bouchet (1967)
 Pamela Salem (1983)
 Caroline Bliss (1987–1989)
 Samantha Bond (1995–2002)
 Naomie Harris (2012–günümüz)

Kötü Karakterler

Filmlerde 007'nin mücadele ettiği düşmanlarıdır. Genellikle dünya hakimiyeti kurmak, savaş çıkarmak, ülkeleri ve insanları yok etmek, kaçakçılık gibi amaçlarla kurdukları ya da üye oldukları organizasyonların içinde tasvir edilirler. Seri boyunca soğuk savaş ve günümüz siyasi manzarasına göre olaylar ve karakterler değişiklik göstermiştir.

Bond Kızları

Filmlerde kimi zaman 007 ile iş birliği içinde, kimi zaman da düşman olarak görülen aynı zamanda 007 ile bir gönül ilişkisi yaşamış ya da birlikte olmuş karakterlerdir. James Bond, 1969 yapımı Kraliçe'nin Hizmetinde filminde bir evlilik de yapmıştır.
2015 yapımı Spectre isimli yapımda da Dr. Madeleine Swann isimli kadınla tanışmış ve sonraki filmde (No Time to Die) ondan bir kızı olmuştur.

Sinemadaki hasılatları

Notlar
 En fazla sayıda James Bond filminde aynı rolü üstlenmiş oyuncu Desmond Llewelyn'dir. Llewelyn 17 James Bond filminde Q rolündeydi. Yalnız Llewelyn'in ilk yer aldığı film olan Rusya'dan Sevgilerle'de (1963) Q 'nun filmdeki adı Major Boothroyd 'du. Desmond Llewelyn'in Q 'yu son canlandırdığı film ise Dünya Yetmez'dir (1999). Llewelyn o yıl hayata veda etmişti.
 James Bond'un isim hakkını elinde tutan EON Productions'ın yaptığı 24 James Bond filmi dışında ortaya çıkan yasal boşluklardan yararlanılarak yapılmış 2 James Bond sinema filmi daha vardır. Bunlar Bond'u David Niven'ın oynadığı Casino Royale (film, 1967) ve yine ilk Bond Sean Connery'nin rol aldığı Asla Asla Deme'dır. (1983)
 Sinema için çekilmiş toplam 27 (25+2) James Bond Filminde ajan 007'yi en çok canlandırmış olan aktörler sırasıyla şöyledir; Sean Connery (7 film (6+1), Roger Moore (7 film),  Daniel Craig (5 film), Pierce Brosnan (4 film), Timothy Dalton (2 film), George Lazenby (1 film), David Niven (0+1 film) dir.

Ayrıca bakınız
 Fleming   (Ian Fleming'in hayatının bir bölümünü ve 007 karakterinin ortaya çıkış sürecini anlatan BBC yapımı mini TV dizisi)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 James Bond Resmi Sayfaları
 Ian Fleming Publications Resmi Sayfaları
 Young Bond Resmi Sayfaları

Film karakterleri
Kurgusal İngilizler

James Bond


Die Autobahn Qingdao–Yinchuan oder Qingyin-Autobahn (), chin. Abk. G20, ist eine Ost-West-Autobahn in China. Sie führt von der Küstenstadt Qingdao in der Provinz Shandong über Shijiazhuang nach Yinchuan im Autonomen Gebiet Ningxia. Die Autobahn wird nach Fertigstellung eine Länge von 1600 km erreichen.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Shandong
Straße in Hebei
Straße in Shanxi
Straße in Shaanxi
Straße in Ningxia

Autobahn Qingdao–Yinchuan


Aldo Bartolomé Monteforte (4. siječnja 1929. — 18. srpnja 2016.) — poznatiji kao Aldo Monti — bio je meksički glumac talijanskog podrijetla. Otišao je u Venezuelu 1947. godine. Premda je bio i redatelj, poznatiji je po svom glumačkom doprinosu.

Filmografija

Kao glumac
Noche de milagros
Al sur de Margarita
La torre de marfil
El diario de mi madre ‒ Carlos Montes
Misterios de la magia negra ‒ Raúl
Cadenas de amor
Teresa ‒ Mario (1959.)
Las momias de Guanajuato (1962.)
Valería (1966.)
La razón de vivir (1966.)
El ídolo (1966.)
El misterio de los hongos alucinantes (1968.)
Pasión gitana (1968.)
Flor marchita ‒ Renato Conti (1969.)
El libro de piedra ‒ Carlos (1969.)
El amor de María Isabel ‒ Ariel (1970.)
Rubí ‒  Alejandro (1970.)
La venganza de las mujeres vampiro (1970.)
El amor tiene cara de mujer (1971.)
Santo y Blue Demon vs Drácula y el Hombre Lobo ‒ Grof Drakula (1973.)
Barata de primavera ‒ Fernando Meraz (1975.)
Teresa Raquin ‒ Lorenzo
Marcha nupcial ‒ Julio (1977.)
Una mujer (1978.)
Verónica ‒ Federico (1979.)
El hogar que yo robé ‒ Luis Felipe (1981.)
Confidente de secundaria (1996.)
Između ljubavi i mržnje ‒ Lorenzo Ponti (2002.)
Fray Justicia ‒ Federico (2009.)

Kao redatelj

Santo en Anónimo mortal
Acapulco 12-22
Querer volar
Secuestro sangriento
Vacaciones sangrientas
Seducción sangrienta
Horas violentas
Obsesión asesina
Uroboros

Izvori i bilješke

Talijanski filmski glumci
Meksički televizijski glumci
Meksički filmski glumci

Aldo Monti


Kodër-Thumanë je naselje i bivša općina u Dračkom okrugu, zapadna Albanija. Kodër-Thumanë je 2015. zbog reforme lokalne uprave postao dio općine Kruje (Krujë). Prema popisu stanovništva iz 2011. Kodër-Thumanë je imao 12.325 stanovnika.

Izvori

Naselja u Albaniji

Kodër-Thumanë


Belören, Sinop ilinin Gerze ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1487 yılı kayıtlarında Belviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 37 km, Gerze ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Dereyeri mevkiinde bir hamam kalıntısı, Falcıköy mahallesi Köyyanı mevkiinde ise bir antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Gerze belde ve köyleri

Belören, Gerze


Die Ixeure ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Nièvre in der Region Bourgogne-Franche-Comté verläuft. Sie entspringt beim Weiler Lichy, im Gemeindegebiet von Bona, entwässert generell in südwestlicher Richtung und mündet nach rund 27 Kilometern im Ortsgebiet von Imphy als rechter Nebenfluss in die Loire. Ein weiterer Mündungsarm führt in ein Industriegebiet, wo er in den Untergrund abgeleitet wird und etwa 800 Meter weiter stromabwärts als Kanal die Loire erreicht.

Orte am Fluss
 Bona
 Les Sept Voies, Gemeinde Saint-Firmin
 Saint-Benin-d'Azy
 La Fermeté
 Imphy

Anmerkungen

Ixeure


Louie Thomas French  (né en 1988)  est un homme politique britannique qui est député d'Old Bexley et de Sidcup depuis 2021. Membre du Parti conservateur, il est conseiller du Bexley London Borough Council depuis 2014.

Jeunesse et carrière
French est né à Greenwich, Londres, et grandit à Welling et Sidcup . Il est élu conseiller conservateur pour le quartier Falconwood et Welling lors des élections du conseil d'arrondissement de Bexley en 2014 et est réélu en 2018 . Parallèlement à son rôle de conseiller, il est également analyste de recherche principal et plus tard gestionnaire de portefeuille principal pour la société de planification financière et d'investissement Tilney .

Carrière parlementaire
French est sélectionné comme candidat conservateur pour l'élection partielle de 2021 à Old Bexley et Sidcup le 30 octobre 2021. L'élection partielle est déclenchée après le décès du député conservateur sortant James Brokenshire d'un cancer du poumon le 7 octobre 2021. La circonscription est considérée comme un siège conservateur sûr et est représentée par un membre du parti depuis sa création en 1983. Il est élu avec une majorité de 4478 voix (20,6%), contre 18952 (41,0%) lors des élections de 2019. Le taux de participation est faible à 33,5 % . French s'était déjà présenté pour le siège d'Eltham aux élections générales de 2019, où il avait terminé deuxième derrière le député travailliste sortant Clive Efford. French prononce son premier discours le 18 janvier 2022 .

Références

Liens externes

Député du 58e Parlement du Royaume-Uni
Naissance en février 1988

Louie French