Heinrich Fleißner (* 27. Mai 1888 in Hirschberg (Saale); † 22. April 1959 in Leipzig) war ein deutscher Politiker (USPD/SPD/SED) und Polizeipräsident in Leipzig.

Leben
Fleißner wurde als Sohn eines Gerbereiarbeiters in Hirschberg an der Saale als eines von acht Kindern geboren. Er besuchte die Volksschule und machte anschließend eine Glaserlehre. 1905, gerade 17-jährig trat er der SPD und der Gewerkschaft des Glaserverbandes bei. Von 1905 bis 1908 besuchte er regelmäßig Partei- und Gewerkschaftschulungen, um sein Wissen über die Grundlagen der Sozialdemokratie zu vertiefen.

Politik und Beruf
1909 ließ er sich in Leipzig nieder. Er fand eine Tätigkeit als Lagerhalter im Konsumverein Zwenkau. Später wurde zum Leiter der Filialen in Eythra und Lobstädt. In Lobstädt gründete er den ersten SPD-Ortsverein.

Von 1916 bis 1918 wurde er während des Ersten Weltkrieges an der Westfront als Fahrer bei der Artillerie eingesetzt.
Ende 1918 kehrte er nach Leipzig zurück, wo er Mitglied der USPD wurde, in der er rasch an Einfluss gewann.
Bereits im Frühjahr 1919 machte ihn Richard Lipinski zum Bezirks-Parteisekretär. Fleißner kehrte 1920 wieder in die SPD zurück und wurde Redakteur der Leipziger Volkszeitung. Von 1921 bis 1923 war er Stadtverordneter und brachte sich im Wesentlichen im Finanzausschuss ein. 1922 wurde Fleißner Vorsitzender des Bezirksvorstandes der Leipziger SPD. Im März/April 1923 wurde Fleißner durch den Ministerpräsidenten Erich Zeigner zum Polizeipräsidenten in Leipzig ernannt. Dieses Amt hatte er bis 1933 inne.

Nach der Machtübernahme durch die Nationalsozialisten verlor Fleißner sein Amt im März 1933. Unmittelbar nach seiner Entlassung wurde er vom 4. April bis zum 20. Mai 1933 in Schutzhaft genommen. Danach war er mehrere Monate arbeitslos, ehe er 1934 bei einer Versicherung eine Anstellung fand. 1937 wurde er Geschäftsführer eines Backwarenbetriebes seines Sohnes.

1935 fand er Anschluss an den von Stanislaw Trabalski geleiteten, illegalen Bezirksvorstand der SPD. Vor allem Fleißner war es zu verdanken, dass nach kurzer, gemeinsamer Haft mit Erich Zeigner und Stanislaw Trabalski (November/Dezember 1939) Kontakte zu sozialdemokratischen Gesinnungsfreunden wie Carlo Mierendorff und Julius Leber nach Berlin sowie zum liberal-konservativen Oppositionskreis um den ihn persönlich bekannten, früheren Leipziger Oberbürgermeister Carl Friedrich Goerdeler aufgenommen werden konnten. Nach dem gescheiterten Attentat vom 20. Juli 1944 auf Adolf Hitler wurde Fleißner erneut neben Stanislaw Trabalski, Erich Zeigner und weiteren Leipziger Sozialdemokraten am 22. Juli 1944 in das KZ Sachsenhausen verschleppt, in dem er bis zum 2. Oktober 1944 blieb.

Nachkriegszeit
Am 19. April 1945 konnte er durch die amerikanischen Besatzungsbehörden wieder in das Amt des Polizeipräsidenten zurückkehren. Jedoch wurde ihm dieses Amt direkt nach der Machtübernahme durch die SMAD am 2. Juli 1945 wieder entzogen.
Nach der Zwangsvereinigung von SPD und KPD zur SED war Fleißner nur noch einfaches Mitglied der Partei. Im Zuge der fortschreitenden Stalinisierung in den Folgejahren wurde er am 15. April 1951 als "Söldling des amerikanischen Kapitals" aus der Partei ausgeschlossen. In der Überzeugung, diese sozialistische Einheitspartei sei dem Untergang geweiht, erlag Fleißner am 22. April 1959 in seiner Leipziger Wohnung einem Herzschlag.

Literatur
 Mike Schmeitzner: Heinrich Fleißner (1888–1959): Sozialdemokratische Kontinuität vom Kaiserreich zur DDR. In: Michael Rudloff, Mike Schmeitzner (Hrsg.): "Solche Schädlinge gibt es auch in Leipzig". Sozialdemokraten und die SED. Peter Lang, Frankfurt am Main [u. a.] 1997, ISBN 3-631-47385-0, S. 69–85.

Weblinks
Räuchert die Nester der Schumacher-Agenten aus. (PDF; 483 kB). Leipziger Volkszeitung vom 15. November 1950

Polizeipräsident (Leipzig)
SED-Mitglied
USPD-Mitglied
SPD-Mitglied
Häftling im KZ Sachsenhausen
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1959
Mann

Heinrich Fleißner


La fusillade de Lekki de 2020 est survenue dans la nuit du 20 octobre 2020, vers 18 h 50, des élèments de l'armée nigériane ont ouvert le feu sur des manifestants non armés de l'association End SARS au poste de péage de Lekki, dans l'État de Lagos, au Nigeria. Amnesty International a déclaré qu'au moins 12 manifestants avaient été tués au cours de la fusillade. Le lendemain de l'incident, le 21 octobre, le gouverneur de l'État de Lagos, Babajide Sanwo-Olu, a d'abord nié les informations faisant état de pertes humaines, puis a admis dans une interview avec un journaliste de CNN que " seules deux personnes avaient été tuées ".

L'armée nigériane a d'abord nié toute implication dans la fusillade, mais a ensuite déclaré qu'elle avait déployé des soldats au poste de péage sur ordre du gouverneur de l'État de Lagos. Un mois après la fusillade, à la suite d'un documentaire de CNN sur la fusillade, l'armée nigériane a admis devant la commission d'enquête judiciaire de Lagos qu'elle avait déployé son personnel au poste de péage avec des balles réelles et des balles à blanc.

Contexte

Précédents répressions de l'armée nigériane
L'armée nigériane est connue pour avoir ouvert le feu et tué des civils non armés lors d'incidents antérieurs, notamment le massacre de Zaria en 2015 et l'attaque de 2018 contre des musulmans chiites qui protestaient contre l'emprisonnement d'un religieux, au cours de laquelle 45 Nigérians ont été tués. Trois fils du cheikh El-Zakzaky ont été tués aux côtés d'une trentaine d'autres disciples du cheikh le 25 juillet 2014. Depuis le retour du pays à un régime civil en 1999, des soldats ont tué des civils non armés lors de plusieurs incidents, notamment : Odi, Zaki Biam, Baga, Zaria, et Abonema. L'incident survenu au péage de Lekki le 20 octobre 2020 va cependant à l'encontre des exemples ci-dessus, car les témoignages documentés dans le rapport fuité de la commission d'enquête judiciaire et le livre blanc ultérieur publié par le comité du gouvernement de l'État de Lagos pour examiner le rapport susmentionné ne soutiennent pas le récit selon lequel un massacre a effectivement eu lieu au péage de Lekki. Bien que les membres du panel se soient appuyés presque exclusivement sur le témoignage d'un témoin oculaire présumé pour parvenir à une conclusion, les témoignages d'experts du pathologiste et de deux équipes médico-légales engagées par le panel et le gouvernement de l'État de Lagos n'ont cependant pas soutenu le résumé du rapport de 309 pages.

End SARS

End SARS est un mouvement social décentralisé et une série de manifestations de masse contre la violence policière au Nigeria. Le slogan appelle à la dissolution de l'escouade spéciale anti-braquage (SARS).

En 2016, un militant des droits de l'homme, Segun Awosanya, populairement connu sous le nom de Segalink, a lancé la campagne EndSARS sur les médias sociaux, incitant les autorités policières à annoncer une réforme de l'unité de police, mais rien n'a été réalisé à l'époque. En 2018, le rappeur nigérian Michael Ugochukwu Stephens, connu sous son nom de scène Ruggedman, a rejoint la campagne pour mettre fin à la brutalité policière en publiant un single intitulé "Is Police Your Friend ?".

Les protestations sont devenues plus populaires en 2017 sur Twitter en utilisant le hashtag #EndSARS pour demander au gouvernement nigérian de dissoudre et de réformer l'unité de police

Après quelques jours de nouvelles protestations, certains ont crié victoire lorsque, le dimanche 11 octobre 2020, la police nigériane a annoncé qu'elle allait dissoudre le SARS. Cependant, beaucoup ont noté que des promesses similaires avaient été faites ces dernières années et que le gouvernement prévoyait de réaffecter et de revoir les agents du SARS dans des centres médicaux plutôt que de les supprimer entièrement. La fusillade du péage de Lekki a rapidement mis fin au mouvement de protestation.

Attaque
Dans la nuit du 20 octobre 2020, les forces armées nigérianes ont tiré sur des manifestants non armés au poste de péage de Lekki, à Lagos (Nigeria).

Selon Amnesty International, peu avant la fusillade, des caméras de télévision en circuit fermé auraient été retirées du poste de péage. Le gouvernement de l'État de Lagos a par la suite déclaré qu'il s'agissait de caméras laser et non de caméras de télévision en circuit fermé, comme cela avait été annoncé précédemment sur les réseaux sociaux. Loatsad Media a déclaré : " Mardi [20 octobre], lorsque le couvre-feu a été annoncé, nous avons tenu compte des avertissements du gouverneur et nous ne voulions pas que notre personnel soit en danger, c'est pourquoi, à 15 heures, notre personnel a reçu l'ordre de quitter le site et le panneau a été éteint conformément à la demande du gouverneur concernant le couvre-feu ". MTN et Airtel ont subi des pannes pendant les manifestations. MTN Nigeria s'est excusé plus tard dans la nuit pour la perte de couverture au moment de la fusillade. Le 21 octobre, l'Association of Licensed Telecommunications Operators of Nigeria (ALTON) a publié une déclaration expliquant que les temps d'arrêt du réseau pendant le massacre étaient dus aux dommages subis par les câbles en fibre optique sur les principales routes de la ville, ce qui a entraîné une congestion et de mauvais services de réseau. Après un message diffusé sur les médias sociaux selon lequel les manifestants seraient en sécurité s'ils chantaient l'hymne national et agitaient le drapeau nigérian. Les manifestants se sont assis, bras croisés, en chantant l'hymne national et en agitant le drapeau nigérian en signe de répit. Une vingtaine de militaires armés se sont approchés et une vidéo de l'événement montre qu'ils élèvent la voix en chantant alors que les soldats armés leur tirent dessus.

Un DJ nigérian populaire, DJ Switch, a diffusé en direct l'événement sur Instagram pendant et après la fusillade. Dans la vidéo, ils ont tenté de retirer une balle de la jambe d'un homme abattu, en attachant un drapeau nigérian autour de sa jambe. Le disc-jockey nigérian DJ Switch a réalisé une vidéo en livestream de la fusillade sur son compte Instagram. Bien que de nombreuses autres vidéos et séquences de témoins oculaires aient fait surface à la suite de la fusillade, le livestream allait s'avérer être une preuve décisive de la fusillade. Dans une vidéo réalisée le 23 octobre, elle a précisé qu'elle avait assisté à la fusillade de sept personnes au moment où elle diffusait le live-stream sur Instagram. Elle a déclaré que des soldats et des policiers armés ont tiré sur elle et sur d'autres manifestants pacifiques de #EndSARS au péage de Lekki dans la nuit du 20 octobre et que parmi eux se trouvaient des officiers de l'unité SARS dissoute. Elle a également déclaré que le nombre de morts était passé à quinze, mais qu'elle n'avait pas eu la possibilité d'enregistrer davantage, la batterie de son téléphone étant morte. Elle a ajouté qu'au moins 15 personnes avaient été tuées dans la fusillade et qu'elle et d'autres survivants avaient apporté les corps des victimes aux soldats qui les avaient emmenés. Elle a depuis quitté le pays pour le Canada à la suite de menaces de mort.

SBM Intelligence, société de conseil en matière de risques basée à Lagos, a estimé, sur la base de témoins et de services d'urgence, qu'au moins quarante-six personnes ont été tuées dans tout le Nigéria le mardi 20 octobre selon. Dans les heures qui ont suivi la fusillade, People's Gazette, un journal local, a rapporté que l'armée avait essayé de donner neuf corps à la police pour l'aider à les enterrer. La police a rejeté les corps.

Graphique Reuters des décès au Nigeria le 20 octobre 2020.

Dans une analyse indépendante de l'attaque, The Wall Street Journal a enquêté sur divers clips provenant des réseaux sociaux et a conclu que le massacre avait bien eu lieu à Lekki. Un rapport détaillé du journal nigérian Premium Times a établi les événements qui ont conduit au massacre, une tentative de dissimulation et l'abandon des victimes par le gouvernement de l'État de Lagos.

Victimes

Dans un rapport publié le 21 octobre, Amnesty International a déclaré qu'au moins 12 manifestants avaient été tués dans ce que l'organisation a qualifié d'" exécutions extrajudiciaires ". Un ancien responsable du marketing de la société de télécommunications Etisalat (aujourd'hui 9Mobile) figurerait parmi les victimes. Le gouverneur de l'État de Lagos, Babajide Sanwo-Olu, a démenti cette information en affirmant que personne n'avait été tué à Lekki. Il a ensuite indiqué sur Twitter qu'une personne était décédée à l'hôpital des suites d'un traumatisme crânien et que le lien avec la manifestation faisait l'objet d'une enquête. L'armée nigériane a nié être responsable de la fusillade et a déclaré sur Twitter que les informations diffusées par les médias étaient des " fake news ".

Selon des témoins, les militaires n'ont pas permis aux ambulances d'apporter de l'aide et ont retiré les cadavres du lieu de la fusillade.

Lors d'une déposition faite en avril et mai 2021 devant le comité judiciaire de l'État de Lagos, un témoin a déclaré que, d'après son estimation basée en partie sur des preuves vidéo, au moins 10 personnes étaient mortes lors de la fusillade. Selon le rapport de Premium Times, elle a pu compter cinq corps sur les vidéos avec de nombreuses autres blessures.

Suites des événements
Le jour de la fusillade, le 20 octobre 2020, le gouvernement a imposé un couvre-feu dans toute la ville de Lagos, 24 heures sur 24, qui devait commencer à 16 heures et qui n'avait été annoncé que plus tôt dans la journée, vers 13 heures, via les réseaux sociaux. Les manifestants ont défié le couvre-feu, bien qu'il ait été prolongé jusqu'à 21 heures par le gouverneur de l'État de Lagos, en organisant plusieurs manifestations, et des coups de feu ont été entendus dans toute la ville. Quelques heures après le massacre, le gouverneur de l'État de Lagos a rendu visite aux victimes blessées dans les hôpitaux de Lagos. Dans une déclaration sur Twitter, il a attribué le massacre à "des forces échappant à notre contrôle direct".

Les jours qui ont suivi le massacre de Lekki ont été marqués par de nombreuses violences commises par des voyous qui n'étaient pas associés à la manifestation #EndSars. Le pillage des magasins, l'incendie et la destruction des propriétés des particuliers et du gouvernement dans certaines parties de Lagos ont commencé tard dans la nuit du massacre et se sont poursuivis le lendemain matin jusqu'à ce que des militaires soient déployés dans les rues de Lagos pour rétablir le calme et l'ordre.

Réactions

 Dans une déclaration faite le 22 octobre 2020, le président du Nigeria Muhammadu Buhari a appelé au calme et a déclaré qu'il allait promouvoir les réformes de la police ; cependant, il n'a pas publié de déclaration ni reconnu le massacre au péage de Lekki.
 Le président des États-Unis, Joe Biden, a appelé le gouvernement nigérian à mettre fin à la " répression violente des manifestants ". L'ancienne secrétaire d'État américaine Hillary Clinton a tweeté que les autorités nigérianes devraient " arrêter de tuer les jeunes manifestants #EndSARS ".
 La Haut-Commissaire des Nations unies aux droits de l'homme, Michelle Bachelet, a déclaré que " Il ne fait guère de doute qu'il s'agissait d'un cas d'usage excessif de la force, se traduisant par des meurtres illégaux à balles réelles, par les forces armées nigérianes ". Le Secrétaire général de l'ONU, Antonio Guterres, a déclaré que le droit des Nigérians " à manifester pacifiquement doit être garanti " et que " la brutalité policière doit cesser, et les responsables d'actes d'une violence aussi dramatique doivent rendre des comptes ".
 La violence a été fermement condamnée par le président de la Commission de l'Union africaine. Le ministre britannique des Affaires étrangères Dominic Raab a exprimé sa profonde préoccupation et son inquiétude face aux rapports faisant état de la mort de civils, appelant à la fin de la violence.
 Le footballeur international nigérian Odion Ighalo a déclaré qu'il avait honte du gouvernement nigérian. Des membres de l'équipe nationale féminine de football du Nigeria, dont Ngozi Okobi-Okeoghene, ont condamné le massacre.
 En solidarité et pour rendre hommage aux "héros tombés", le musicien nigérian Burna Boy a sorti une chanson intitulée 20:10:20, marquant le jour du massacre de Lekki.
 Le 21 novembre 2020, 34 jours après l'incident, l'armée nigériane a admis, après des semaines de déni, que ses militaires s'étaient déployés dans des véhicules militaires. Elle a également déclaré que les soldats avaient reçu des munitions réelles et à blanc, mais n'a pas précisé qui avait donné l'ordre. Cette déclaration intervient après des semaines de démenti de la part de l'armée nigériane, qui a affirmé que ses soldats n'avaient jamais été déployés au péage de Lekki la nuit du massacre.

Notes et références

2020 au Nigeria
Massacre au Nigeria
Octobre 2020

Fusillade de Lekki de 2020


Asón-Agüera é uma comarca do norte de Espanha, na província e comunidade autónoma da Cantábria. Tem 561,3 km² de área e em  tinha . Abarca as partes altas das bacias dos rios  e . A comarca atual é constituída pelos territórios históricos da Merindade de Vecio (Junta de Parayas, vilas de Laredo, Seña, Limpias e Vale de Guriezo) e dos vales de Soba, Ruesga e Villaverde. Este último é um enclave da Cantábria na Biscaia.

A comarca não tem estatuto administrativo, pois apesar de já existir uma lei para a divisão em comarcas da Cantábria desde 1999, esta ainda não foi regulamentada. Tradicionalmente considera-se que a sua capital é Ramales de la Victoria, embora a maior povoação seja Ampuero.

Notas e referências

Asón-Agüera


Stefan Šćepović (; * 10. Januar 1990 in Belgrad, SFR Jugoslawien) ist ein serbischer Fußballspieler.

Verein
Scepovic startete seine Profikarriere 2008 bei OFK Belgrad und wurde an unterklassige Vereine sowie 2010 an Sampdoria Genua verliehen. Hier bestritt er zwei Spiele in der Serie A und wurde am Saisonende für 650.000 € an den belgischen Erstligisten FC Brügge verkauft. Auch hier folgte in der Winterpause die Leihe zum KV Kortrijk. 2011 wechselte er dann weiter zum israelischen Verein Hapoel Akko. Ein Jahr später schloss er sich dem Partizan Belgrad an, wo er in 19 Pflichtspielen acht Tore geschossen hat. In der Wintertransferperiode 2013 wechselte er wieder nach Israel, und zwar leihweise zum Erstligisten MS Aschdod. Dort schoss er in 13 Ligaspielen sechs Tore. Es folgte eine kurze Rückkehr zu Partizan, der ihn dann am 17. Juli wieder leihweise in die spanische Segunda División zu Sporting Gijón schickt. Dort hatte er gleich zu Beginn einen guten Start, denn er ist der erste Spieler in der spanischen Zweitligageschichte, der jeweils in der ersten fünf Ligaspiele der Saison mindestens ein Tor geschossen hatte. Im Februar 2014 kaufte ihn der Verein für eine Ablösesumme von circa eine Million Euro von Partizan Belgrad ab. Im September 2014 wechselte Šćepović zum schottischen Verein Celtic Glasgow. Nachdem er in der Saison 2014/15 in 19 Ligaspielen 4 Tore erzielte, und zudem die Schottische Meisterschaft und den Ligapokal gewonnen hatte, wurde Šćepović nach Spanien zum FC Getafe verliehen. Der spanische Verein verpflichtete ihn am Saisonende fest, verleih ihn aber direkt für ein halbes Jahr zu Sporting Gijón und danach ging er zum Vidi FC. Aber schon in der Winterpause 2018/19 folgte der nächste Wechsel, diesmal zum polnischen Erstligisten Jagiellonia Białystok. Im März zog er sich dann einen Kreuzbandriss zu und fällt seitdem aus. 2020 wechselte er nach Japan. Hier unterschrieb er einen Vertrag beim Zweitligisten FC Machida Zelvia in Machida. Für Machida bestritt er 31 Ligaspiele. Nach der Saison wurde sein Vertrag nicht verlängert. Im März 2021 ging er wieder nach Europa. In Spanien unterschrieb er bis Saisonende einen Vertrag beim Zweitligisten FC Málaga. Für den Klub aus Málaga bestritt er 13 Ligaspiele. Nach dem kurzen Intermezzo in Spanien ging er im Juli 2021 nach Zypern, wo ihn der Erstligist AEL Limassol verpflichtete. Über den australischen Erstligisten Brisbane Roar, wo er von Februar 2023 bis Juli 2023 unter Vertrag stand, wechselte er Ende Juli 2023 nach Thailand. Hier nahm ihn der Erstligist Muangthong United unter Vertrag.

Nationalmannschaft
Nach 12 Spielen und sieben Tore für die U-21 Serbiens gab Šćepović am 29. Februar 2012 sein Länderspieldebüt in der A-Nationalmannschaft beim Freundschaftsspiel gegen Zypern (0:0). Seit erstes und bisher einziges Tor konnte der Stürmer in der WM-Qualifikation 2014 beim 5:1-Sieg gegen Mazedonien erzielen.

Erfolge
 Serbischer Meister: 2013
 Schottischer Meister: 2015
 Schottischer Ligapokalsieger: 2015
 Ungarischer Meister: 2018

Weblinks

 Offizielle Website von Stefan Šćepović (spanisch)

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Serbien)
Fußballspieler (Celtic Glasgow)
Fußballspieler (FC Brügge)
Fußballspieler (FC Getafe)
Fußballspieler (FK Partizan Belgrad)
Fußballspieler (Hapoel Akko)
Fußballspieler (Jagiellonia Białystok)
Fußballspieler (KV Kortrijk)
Fußballspieler (MS Aschdod)
Fußballspieler (OFK Belgrad)
Fußballspieler (Sampdoria Genua)
Fußballspieler (Sporting Gijón)
Fußballspieler (Fehérvár FC)
Fußballspieler (FC Machida Zelvia)
Fußballspieler (FC Málaga)
Fußballspieler (AEL Limassol)
Fußballspieler (Brisbane Roar)
Fußballspieler (Muangthong United)
Serbe
Geboren 1990
Mann
Schottischer Meister (Fußball)
Ungarischer Meister (Fußball)
Serbischer Meister (Fußball)

Stefan Šćepović


Andrew McKellar (né le 2 février 1910 et mort le 6 mai 1960) est un astronome canadien qui a détecté pour la première fois la présence de matière moléculaire dans l'espace interstellaire et a trouvé la première preuve du rayonnement cosmique laissé par le Big Bang.

Biographie
Andrew McKellar est né à Vancouver, en Colombie-Britannique (Canada). Il est l'un des six enfants de John H. et Mary Littleson McKellar.

McKellar étudie les mathématiques et la physique à l'Université de la Colombie-Britannique et obtient son diplôme en 1930. Il commence des études supérieures à l'Université de Californie et obtient une maîtrise en 1932 et un doctorat l'année suivante. Postulant au National Research Council des États-Unis, il décroche un programme d'études postdoctorales de deux ans au MIT. En 1935, il rejoint l'Observatoire fédéral d'astrophysique (DAO).

En 1938, McKellar épouse Mary Crouch (3 juin 1911-30 novembre 2000). Le couple aura deux enfants : Andrew Robert (Bob) William (28 mars 1945- ) et Mary Barbara ( novembre 1946- ) (McKellar) Bulman-Fleming.

En 1940, McKellar a fait la première identification de la matière moléculaire dans le milieu interstellaire, identifiant le spectre du radical cyano organique (CN) et du radical méthylidyne (CH) L'année suivante, son analyse des spectres du radical cyano montre que l'espace environnant est très froid, avec une température d'environ -271 °C.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, il sert dans la Marine royale canadienne, à la Direction de la recherche opérationnelle. Après la guerre, de 1952 à 1953, il est professeur invité au département de physique de l'Université de Toronto. Entre 1956 et 1958, il est président de la Société d'astronomie du Pacifique, puis en 1959, il devient président de la Société royale d'astronomie du Canada pendant un an. Il continue à travailler au DAO jusqu'à quatre jours avant de mourir à Victoria (Colombie-Britannique) des complications dues à un lymphome contracté lors de son service dans la marine pendant la guerre.

Récompenses et honneurs
 MBE pour son service de guerre.
 Membre de la Société Royale du Canada.
 Le télescope de 1,2 m du DAO a été nommé le télescope McKellar.
 Le cratère McKellar sur la Lune porte son nom.
 (7150) McKellar (), une planète mineure de la ceinture principale, porte son nom.

Notes et références

Liens externes

Professeur à l'Université de Toronto
Membre de la Société royale du Canada
Astronome canadien du XXe siècle
Naissance en février 1910
Décès en mai 1960
Décès à 50 ans
Pages avec des traductions non relues

Andrew McKellar


Juan-Jacobo Bajarlía (Buenos Aires, 5 de octubre de 1914 - Buenos Aires, 22 de julio de 2005) fue un abogado criminólogo, poeta, cuentista, ensayista, novelista, dramaturgo y traductor argentino.

Trayectoria
Fue el mayor de cinco hermanos. Su familia tenía una importante posición económica, pero cuando el joven Juan-Jacobo tenía 12 años tuvieron penurias económicas, motivo por el cual Bajarlía vendió medias en forma callejera para contribuir a generar ingresos.
A los 9 años comenzó a escribir poesía y a los 14 su primera novela, llamada La cruz de la espada, cuyo original fue entregado a un falso editor y nunca más se supo de él.
A los 17 años ingresó en la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de Buenos Aires, completando luego sus estudios en la ciudad de La Plata, donde se recibió de abogado. Luego se doctoraría en criminología.

Fue uno de los primeros en introducir el vanguardismo en Argentina. En 1944 formó parte, junto con otros importantes artistas como Gyula Kosice, Edgar Bailey y Carmelo Arden Quin, del Movimiento de Arte Concreto-Invención. En el ambiente literario también trabó amistad con Alejandra Pizarnik, Jacobo Fijman y Antonio Di Benedetto.

Se desempeñó en distintos medios gráficos, como la revista Contemporánea (que dirigió entre 1948 y 1956), la revista Referente/el Ojo que mira (la dirigió en 1983) y colaboraciones en los diarios Clarín (desde 1980 y por más de diez años), La Nación, La Gaceta de Tucumán, La Prensa, entre otros. En Clarín participaba los jueves en el suplemento Cultura y Nación con el seudónimo de Eduardo J. Lynch.

Tradujo del francés, italiano e inglés a autores como Pietro Aretino, el Marqués de Sade, Wassily Kandinsky, Eugene Ionesco y Jean Tardieu, entre otros.

Además fue uno de los primeros investigadores en parapsicología en Argentina, y participó de las primeras experiencias en parapsicología científica, además de exponer en congresos y conferencias del tema.

Fue vicepresidente de la Sociedad Argentina de Escritores y formó parte de la Asociación de Artistas Premiados Argentinos "Alfonsina Storni" (APA). También perteneció a la Asociación de Escritores Argentinos (ADEA) y a la Sociedad General de Autores de la Argentina (ARGENTORES).

Se realizaron dos documentales sobre su vida y obra, Bajarlía, desandando el tiempo (2003) y Bajarlía (2005).

Vivió varias décadas en un departamento del barrio de Caballito. Falleció a los 91 años en el 2005.

Obra
 1950 - Estereopoemas (poesía)
 1950 - Notas sobre el barroco (ensayo)
 1953 - La Gorgona (poesía)
 1955 - el existencialismo (teatro)
 1955 - Los robots (teatro)
 1956 - Literatura de vanguardia (ensayo)
 1956 - Pierrot (teatro)
 1956 - Las troyanas (adaptación del texto de Eurípides)
 1957 - El vanguardismo poético en América y España (ensayo)
 1959 - Sadismo y masoquismo en la conducta criminal (ensayo)
 1962 - Monteagudo (teatro)
 1962 - Telésfora (teatro)
 1962 - La confesión de Finnegan (teatro)
 1964 - Cuentos de crimen y misterio (relatos)
 1964 - La polémica Reverdy-Huidobro/El origen del ultraísmo (ensayo)
 1966 - Crónicas con espías (cuentos)
 1967 - Existencialismo y abstracción de César Vallejo (ensayo)
 1968 - Canto a la destrucción (ensayo y antología poética)
 1969 - La billetera del Diablo (teatro)
 1969 - Historias de Monstruos (cuentos)
 1970 - Fórmula al antimundo (cuentos)
 1972 - Nuevos límites del infierno (poesía)
 1972 - El día cero (cuentos)
 1972 - Los números de la muerte (novela policial, aparecida con el pseudónimo John J. Batharly)
 1976 - Undurraga Poeta Convivencial (ensayo y antología poética)
 1977 - El endemoniado Sr. Rosetti (novela policial, aparecida con el pseudónimo John J. Batharly)
 1983 - Sables, historias y crímenes (ensayo)
 1990 - El poeta y el exilio (poesía)
 1992 - Fijman, poeta entre dos vidas (ensayo)
 1992 - Drácula, el vampirismo y Bram Stoker (ensayo)
 1996 - Historias secretas de putas, musas y otras damas (ensayo)
 1996 - Poema de la creación (poesía)
 1996 - Lovecraft, el horror sobrenatural (ensayo)
 1997 - Breve diccionario del erotismo y cancionero satírico (ensayo y poesía)
 1998 - Alejandra Pizarnik/Anatomía de un recuerdo (ensayo)
 2001 - Kosice / Un visionario del arte contemporáneo (ensayo)
 2007 - El placer de matar (ensayo, publicado de forma póstuma)
 2010 - Morir por la Patria (ensayo, publicado de forma póstuma)
 2012 - El libro de los plagios (ensayo)

Sus cuentos fueron integrados en numerosas antologías. Algunas de sus obras han sido traducidas al alemán y francés, entre otros idiomas.

En forma inédita se encuentran los siguientes textos:
 Antonio Di Benedetto: Diario de una agonía (ensayo)
 Nuestra Señora de los Basurales (novela)
 La magia de Pluspi y la destrucción de los vampiros (cuentos para niños)
 La gangrena del Diablo y la rebelión del Golem (cuentos)
 Te espero al amanecer (poesía)
 Poemas del abismo (poesía)
 Nadie te ha visto, Satanás (poesía)
 La generación argentina de 1922 (ensayo)
 La novela que escribió Borges, la literatura cyberpunk y otros ensayos (ensayo)
 Kakuy. Tragedia en tres actos y dos cuadros (teatro)
 Diario de Santiago de Chile (diario de viaje)

Premios y distinciones
 1962 - Faja de Honor de la Sociedad Argentina de Escritores (por Monteagudo).
 1962 - Premio Municipal de Teatro.
 1962 - Premio del Fondo Nacional de las Artes.
 1962 - Selección Municipal para las Jornadas de Teatro Leído (por Monteagudo).
 1963 - Premio del Instituto del Nuevo Mundo de la Facultad de Filosofía y Humanidades de Córdoba.
 1964 - Premio Mystery Magazine Ellery Queen's.
 1969 - 2.º Premio Municipal de Narrativa.
 1971 - Premio Leopoldo Alas ("Clarín").
 1984 - Premio Konex de Platino.
 1996 - Premio Boris Vian.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
  en la revista Abanico.
 Entrevista
 Entrevista

Escritores de género masculino de Argentina
Poetas de género masculino de Argentina
Ensayistas de Argentina
Cuentistas de Argentina
Novelistas de Argentina
Traductores de Argentina
Dramaturgos de Argentina
Escritores en español del siglo XX
Traductores del inglés al español
Traductores del francés al español
Traductores del italiano al español
Escritores de ciencia ficción de Argentina
Escritores de terror de Argentina
Premio Konex
Alumnado de la Universidad Nacional de La Plata

Juan-Jacobo Bajarlía


Doris Dörrie (; born 26 May 1955) is a German film director, producer and author.

Early life and education
Born in Hanover, Dörrie completed her secondary education there in 1973. The same year, she began a two-year attendance in film studies in the drama department of the University of the Pacific in Stockton, California. She then studied at the New School of Social Research in New York. She worked odd jobs in cafés and as a film presenter in New York's Goethe-Institut.

In 1975, back in Germany, Dörrie began to study at the University of Television and Film Munich.

Career
Dörrie wrote film reviews for the Süddeutsche Zeitung, where she was also assistant editor. Subsequently, Dörrie worked as a volunteer for various television stations, and filmed short documentaries. She has published several novels, short story collections and children's books, and also staged and directed a number of operas.

Awards
1999 Bavarian Film Awards, Best Screenplay
1999 German Film Award in Gold for Am I Beautiful?
2012 Bavarian Film Award, Best Director

Filmography
1983: Straight Through the Heart (Mitten ins Herz)
1985:  (Im Innern des Wals)
1985: Men... (Männer...)
1986:  (Paradies)
1988: Me and Him (Ich und Er), starring Griffin Dunne, Ellen Greene, Kelly Bishop, Carey Lowell
1989:  (Geld)
1992:  (Happy Birthday, Türke!), starring
1994:  (Keiner liebt mich)
1998:  – Augenblick (TV documentary series episode)
1998: Am I Beautiful? (Bin ich schön?), starring Franka Potente, Senta Berger, Heike Makatsch, Iris Berben
2000: Enlightenment Guaranteed (Erleuchtung garantiert)
2002: Naked (Nackt)
2005:  (Der Fischer und seine Frau)
2007: , a documentary about Zen chef Edward Espe Brown
2008: Cherry Blossoms (Kirschblüten – Hanami)
2010: The Hairdresser (Die Friseuse)
2012:  (Glück)
2014:  (Alles inklusive)
2016: Greetings from Fukushima
2019:

Fiction
Liebe Schmerz und das ganze verdammte Zeug: Vier Geschichten (1987); Eng. tr. Love, Pain and the Whole Damn Thing: Four Stories (1989)
"Was wollen Sie von Mir?" und 15 andere Geschichten (1989); Eng. tr. What Do You Want From Me? (1993)
Der Mann meiner Träume (1991)
Für immer und ewig: eine Art Reigen (1991)
Bin ich schön? Erzählungen (1994)

Personal life
Dörrie is a member of the PEN Centre Germany and the German Film Academy. She was a member of the jury for the 2019 Prize of the National Gallery. Since 2019, she has been a member of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

In 2019, Dörrie served on the jury that chose Pauline Curnier Jardin as winner of the Preis der Nationalgalerie.

References

Citations

Bibliography
Breitenstein, Andreas. "Alptraum vom Traummann: Doris Dörries Erzählung Der Mann meiner Träume." Neue Zürcher Zeitung (22 July 1991).
Elss, Karin. "Doris Dörrie als Erzählerin." Saarbrücker Zeitung (24 August 1989).
Görtz, Franz Josef. "Beiläufige Tragödien: Geschichten von der Filmemacherin Doris Dörrie." Frankfurter Allgemeine Zeitung (14 March 1989).
Joglekar, Yogini. "Ethnic Noir in Post-Wall Germany: Happy Birthday, Türke! (Dörrie 1991)." Clues: A Journal of Detection 24.2 (Winter 2006): 17–29.
Jurczyk, Günther. "Brav Geschmollt: Doris Dörrie erzählt." Stuttgarter Zeitung (11 October 1989).
Phillips, Klaus. "A Conversation with Doris Dörrie." In: Straight Through the Heart: Doris Dörrie, German Filmmaker and Author, ed. Franz Birgel, Klaus Phillips and Christian-Albrecht Gollub. Lanham: Scarecrow Press, 2004. pp. 1–16.
Steuhl, Wolfgang. "Antonia und der Dreckspatz: Wenn ein Mannequin den Mann ihrer Träume findet." Frankfurter Allgemeine Zeitung (13 April 1991).
Utz, Richard. "Reflecting Love at Quite Its Natural Size: Doris Dörrie as a Writer." In: Straight Through the Heart: Doris Dörrie, German Filmmaker and Author, ed. Franz Birgel, Klaus Phillips and Christian-Albrecht Gollub. Lanham: Scarecrow Press, 2004. pp. 177–87.

External links

 Literature on Doris Dörrie

German women film directors
1955 births
Living people
Film people from Hanover
University of the Pacific (United States) alumni
University of Television and Film Munich alumni
Members of the Academy of Arts, Berlin

Doris Dörrie


Andreas Brehme (Hamburg, 9. studenoga 1960.), bivši njemački nogometaš i trener.

Karijera

Klupska karijera

Nogometom se počeo baviti u lokalnom klubu HSV Barmbek-Uhlenhorst za koji je igrao petnaest godina. Od 1980. godine igra u drugoligašu Saarbrückenu, a nakon samo jedne sezone prelazi u bundesligaša Kaiserslautern u kojem je ostavio najdublji trag. U pet sezona zabilježio je više od 150 prvenstvenih nastupa. Kasnije, prelazi u Bayern s kojim u sezoni 1986./87. osvaja naslov njemačkog prvaka.

Godine 1988. ostvaruje prvi inozemni transfer kada prelazi u milanski Inter. Interom je u sezoni 1988./89. osvojio Serie A, a 1990./91. osvaja Kup UEFA. Nakon što je u Interu proveo četiri sezone odlazi u Zaragozu gdje se zadržao tek jednu sezonu. Nakon toga se vraća u Kaiserslautern. U drugom mandatu u ovom klubu ubilježio je 120 nastupa, a bio je i dio momčadi koja je osvojila njemačku prvenstvo u sezoni 1997./98. nakon čega je okončao igračku karijeru.

Reprezentativna karijera

Za (zapadno)njemačku reprezentaciju odigrao je 86 utakmica uz 8 postignutih pogodaka. Na prvenstvu 1990. godine postao je s Njemačkom svjetski prvak, a bio je strijelac jedinog pogotka u finalu s Argentinom (1:0).

Trenerska karijera

Nakon igračke karijere bavio se trenerskim poslom. Trenirao je Kaiserslautern i Unterhaching, a u Stuttgartu je bio pomoćnik Giovannija Trapattonija.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil na fussballdaten.de
 Profil na worldfootball.net
 Profil na national-football-teams.com

Njemački nogometaši

Andreas Brehme


عين الترك إحدى بلديات ولاية وهران.هي من أفض الوجهات البحرية السياحية في مدينة وهران بسبب تواجدها بالقرب من الشاطئ على جرف عالٍ . وهي مايئة بالمنتجعات الشاطئية أشهرها فندق إيدان وهران .

التسمية

جغرافيا

تضاريس
حتوي التضاريس الواقعة ضمن ميلين من عين الترك على اختلافات كبيرة جدًا في الارتفاع، حيث يبلغ الحد الأقصى لتغير الارتفاع 900 قدم ومتوسط الارتفاع فوق مستوى سطح البحر 140 قدمًا. في نطاق 16 كيلومترًا، يقدم أيضًا اختلافات كبيرة جدًا في الارتفاع (592 مترًا). في حدود 80 كيلومترًا، توجد اختلافات كبيرة جدًا في الارتفاع (1063 مترًا).

المنطقة الواقعة في دائرة نصف قطرها 3 كيلومترات من عين الترك مغطاة بالمياه (34%) والأراضي المزروعة (32%) والمسطحات الاصطناعية (24%)، وفي دائرة نصف قطرها 16 كيلومتراً بالمياه (54%) ومزروعة الأراضي (23%) وضمن دائرة نصف قطرها 80 كيلومتراً بالمياه (56%) والأراضي المزروعة (28%).

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لعين الترك:

الموقع

تاريخ

السكان

الإقتصاد

المواصلات

معرض صور

مراجع

عين الترك

عين الترك (ولاية وهران)


Tarphius depressus é um Arthropoda, da classe Insecta, ordem Coleoptera e família Zopheridae,criticamente em perigo de acordo com a a Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da União Internacional Para a Conservação da Natureza e dos Recursos Naturais (IUCN).

Distribuição geográfica

É uma espécie endêmica de ilha única restrita a Sta. Ilha Maria (Açores, Portugal), conhecida da Reserva Florestal Natural do Pico Alto (S. Maria). A extensão de ocorrência (EOO) é de 24 km² e a área máxima estimada de ocupação (AOO) é de 24 km² .

Perda de hábitat

A espécie é abundante em matas nativas e exóticas de Sta. Ilha Maria. O declínio no número de indivíduos maduros é relacionado à invasões de plantas exóticas (nomeadamente Pittosporum undulatum e Hedychium gardnerianum) e a gestão de Cryptomeria japonica. Esta espécie é avaliada aqui como severamente fragmentada, pois pelo menos 50% de sua população pode ser encontrada em subpopulações que são 1) menores do que seriam necessárias para sustentar uma população viável e 2) separadas de outras manchas de hábitat por uma grande distância. De fato, a espécie ocorre em fragmentos que estão isolados em uma matriz de pastagens.

Hábitat

A espécie é particularmente abundante. Ocorre sob a casca de várias árvores (subcorticais), endêmicas e exóticas. Também ocorre em florestas exóticas dominadas por Cryptomeria japonica. Esta espécie tem um alcance altitudinal entre 200 e 500 m. É uma espécie fungívora noturna.

Conservação da espécie

A espécie não é protegida por lei regional e o seu hábitat encontra-se numa área protegida regionalmente (Reserva Florestal Natural do Pico Alto na ilha de Santa Maria).

Os habitats degradados devem ser restaurados com a remoção de espécies invasoras. Uma estratégia também precisa ser desenvolvida para lidar com a ameaça futura das mudanças climáticas. É necessário um plano de gestão do hábitat e prevê-se que seja desenvolvido nos próximos anos. Sendo esta espécie um ícone das florestas nativas açorianas relíquias, sugere-se que algumas medidas de sensibilização sejam postas em prática. São necessárias mais pesquisas sobre sua ecologia e história de vida para encontrar espécimes existentes em mais manchas de vegetação exótica ao redor do Pico Alto e obter informações sobre o tamanho, distribuição e tendências da população.

É também necessário um plano de gestão por área e um plano de monitorização da comunidade de invertebrados no hábitat de forma a contribuir para a realização de um plano de recuperação do potencial da espécie. O monitoramento a cada dez anos usando o protocolo BALA informará sobre a qualidade do hábitat.

Fauna dos Açores
Tarphius

Tarphius depressus


Fred Milano (26 de agosto de 1939 - 1 de enero de 2012) fue un cantante estadounidense del estilo doo wop. Nacido en Nueva York, fue un miembro de The Belmonts que se hizo famoso a finales de 1950 como Dion and the Belmonts, y a principios de 1960.

Falleció el 1 de enero de 2012 en Nueva York, víctima de cáncer de pulmón. Tenía 72 años.

Discografía

Sencillos
 "Santa Margherita" / "Teen-Age Clementine" (1957) - The Belmonts
 "Tag Along" / "We Went Away" (1958) - Dion and the Belmonts
 "I Wonder Why" (1958) - Dion and the Belmonts
 "No One Knows" (1958) - Dion and the Belmonts
 "A Teenager in Love" (1959) - Dion and the Belmonts
 "Where or When" (1960) - Dion and the Belmonts
 "That's My Desire" (1960) - Dion and the Belmonts
 "When You Wish upon a Star" (1960) - Dion and the Belmonts
 "In the Still of the Night" (1960) - Dion and the Belmonts
 "Tell Me Why" (1961) - The Belmonts
 "Don't Get Around Much Anymore" (1961) - The Belmonts
 "I Need Someone" (1961) - The Belmonts
 "Come On Little Angel" (1962) - The Belmonts
 "Diddle-Dee-Dum" (1962) - The Belmonts
 "Ann-Marie" (1963) - The Belmonts
 "Mr. Movin' Man" (1967) - Dion and the Belmonts
 "Berimbau" (1967) - Dion and the Belmonts

Álbumes
 Presenting Dion and the Belmonts (1959)
 Wish Upon A Star with Dion and the Belmonts (1960)
 Together Again (1967) - Dion and the Belmonts
 Summer Love (1969) - The Belmonts
 Cigars, Acappella, Candy (1972) - The Belmonts
 Reunion (1973) - Dion and the Belmonts

Referencias

Italoestadounidenses
Cantantes de doo wop
Bronxeños
Fallecidos por cáncer de pulmón en Nueva York (estado)

Fred Milano


Tre har flere betydninger:

 Tre (3) - tallet 3.
 Tension and trauma releasing exercises TRE - en behandlingsform i psykiatrien

Tre (flertydig)


Das Brennerwerk ist ein Laufwasserkraftwerk der Tiroler Wasserkraft AG bei Matrei am Brenner, welches die Wasserkraft der Sill nutzt. Die Inbetriebnahme erfolgte im Jahr 1899; damit gehört das Brennerwerk zu den ältesten im Betrieb befindlichen Wasserkraftwerken Europas.

Geschichte
Das Brennerwerk wurde in den Jahren 1898 und 1899 von dem Bauingenieur Josef Riehl und dem Münchener Bauunternehmer Oskar von Miller geplant und errichtet. Ziel war es, neben dem Wipptal und einem Carbidwerk in Matrei auch die Stubaitalbahn, welche im Jahr 1904 fertiggestellt wurde, mit elektrischer Energie zu versorgen. Ursprünglich wurden 8 Pelton-Turbinen eingebaut, welche Gleichstrom-Generatoren antrieben. Mit mehreren Megawatt elektrischer Leistung war das Brennerwerk zum Zeitpunkt der Fertigstellung eines der leistungsstärksten Wasserkraftwerke, wobei die Betreiber anfangs sogar Schwierigkeiten gehabt haben sollen, die große Energiemenge zu verwerten.

Nachdem die Nachfrage nach elektrischem Strom in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts stark zunahm, war Anfang der 50er-Jahre ein Ersatz der Pelton-Turbinen gegen für ein Laufwasserkraftwerk deutlich effizientere Francis-Turbinen nötig geworden. Dadurch stieg die Leistung des Brennerwerks auf 7,7 MW und ermöglichte eine Regeljahreserzeugung von 49 GWh.

Mit der Unterzeichnung des Österreichischen Staatsvertrages 1955 wurden die Kraftwerksanlagen der Republik Österreich übergeben, gingen jedoch kurz darauf im Jahre 1957 an die Tiroler Wasserkraft AG über.

Aktuelle Situation
Durch den stets steigenden Stromverbrauch hat das Brennerwerk mit seiner relativ geringen Leistung an Bedeutung verloren und kann trotz Verbesserungen am Maschinensatz keinen allzu hohen Teil des im Wipptal benötigten Stromes mehr liefern. Seine Wirtschaftlichkeit im laufenden Betrieb ist dennoch gegeben und darauf begründet, dass durch den Einbau moderner Steuertechnik eine Fernsteuerung der Anlagen aus der Leitstelle der Tiroler Wasserkraft AG in Thaur realisiert werden konnte.

Seit 2018 sind das  sowie das  denkmalgeschützt.

Einzelnachweise

Laufwasserkraftwerk in Österreich
Bauwerk in Matrei am Brenner
SBrennerwerk
Tuxer Alpen
Stubaier Alpen
Wasserkraftwerk in Europa
Kraftwerk in Tirol
Bauwerk in den Alpen
Wirtschaft (Alpen)

Brennerwerk


Leif Carlsen (født 4. december 1943, død 14. september 2018) var en dansk fodboldspiller.

Karriere

Starten af karrieren
Carlsen begyndte sin karriere i Frem, hvor han spillede fra 1964 til 1966. Derefter spillede han i Hvidovre IF, hvor han scorede det sidste mål (2-0) i Landspokalsfinalen mod Esbjerg fB.

Karriere i Sverige
Carlsen spillede derefter for den skånske klub, Landskrona BoIS. Her blev han historisk i 1970. "BoIS" havde ikke spillet i Allsvenskan siden 1949. I august 1970 var det meget jævnt mellem Landskrona og Helsingborg i toppen af Division 2. Den 28. august, foran 15.015 tilskuere i Landskrona, scorede Carlsen kampens eneste mål, og Landskrona BoIS vandt dermed Division 2.

Derefter skulle der spilles tre kvalifikationskampe for spil i Allsvenskan. I den første kvalifikationskamp besejrede "BoIS" Sandvikens IF hjemme, 2-0 foran 15.685 tilskuere. Derpå fulgte en uafgjort kamp mod IFK Luleå. Den sidste og afgørende kvalifikationskamp blev spillet mod Skövde AIK på Nya Ullevi i Göteborg. "BoIS" kom hurtigt bagud 0-2, men Sonny Johansson reducerede, og Carlsen scorede til 2-2, hvilket blev det helt afgørende mål. Landskrona BoIS var efter 21 år tilbage i Allsvenskan i 1971. Desværre for Carlsen var de svenske regler dengang således, at kun svenske spillere kunne i Allsvenskan. Carlsens afslutende scoring på Nya Ullevi i oktober 1970 betød dermed, at han måtte forlade Landsrona BoIS.

Noter

Eksterne Henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark

Leif Carlsen


El XtremeAir Sbach 342 es un avión acrobático biplaza diseñado y construido por la compañía XtremeAir en Hecklingen, Alemania. El modelo monoplaza se denomina Sbach 300.

El Sbach 342 (nombre comercial para el modelo XA42 de XtremeAir) es un monoplano realizado con materiales compuestos, de ala baja con tren de aterrizaje convencional fijo. Emplea un motor de pistón Lycoming AEIO-580-B1A de 315 hp (245 kW), equipado con una hélice de tres palas de velocidad constante. Tiene dos asientos en tándem, con el piloto en el trasero y el pasajero en el delantero. El XA42 recibió la certificación de la Agencia Europea de Seguridad Aérea en marzo de 2011.

Especificaciones

Referencias

Notas

Enlaces externos
 XtremeAir Sbach 342 Página oficial del fabricante. (en inglés)
 Sbach 342 recibe la certificación EASA, snapandroll.com

Aviones acrobáticos

XtremeAir Sbach 342


Cimetière militaire

Le Bernafay Wood british Cemetery, Montauban   (Cimetière militaire  du bois de Bernafay, Montauban) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Montauban-de-Picardie, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière est situé à envirton au nord-est du village, sur la  en direction de Longueval.

Histoire

Le village de Montauban-de-Picardie est pris par les 30è et 18è Divisions le 1er juillet 1916, premier jour de la bataille de la Somme, et reste aux mains des troupes du Commonwealth jusqu'à la fin mars 1918 date à laquelle il repassera aux mains des Allemands. Il sera repris le 25 août 1918 par les 7è Buffs et le 1è Royal Fusiliers de la 18è Division.
Situé au nord-est du village de Montauban , le bois de Bernafay, qui a une superficie d'environ 15 ha de nos jours, restera un endroit stratégique pour les belligérant tout au long de la guerre. Il sera pris les 3 et 4 juillet 1916 par la 9è (Scottish) Division. Le 25 mars 1918, lors de la retraite sur l'Ancre, la même division est chassée du bois mais le reprend un temps. Le 27 août 1918, il est  repris définitivement par la 18è division.
Ce cimetière a été commencé par un poste de secours avancé et utilisé de juillet à octobre 1916. Il contenait les tombes de 80 soldats du Royaume-Uni et d'un prisonnier allemand. Après l'armistice, les dépouilles de soldats provenant de cimetières provisoires des environs y seront apportées.
Le cimetière britannique de Bernafay Wood contient désormais 945 sépultures et commémorations de la Première Guerre mondiale dont 417 ne sont pas identifiées, mais il existe des monuments commémoratifs spéciaux pour 11 soldats connus ou supposés être enterrés ici. D'autres mémoriaux spéciaux commémorent 12 soldats enterrés au cimetière Bernafay Wood North dont les tombes ont été détruites par des tirs d'obus.

Caractéristique
Le cimetière a été conçu par Sir Herbert Baker.
Il doit son nom  au bois à côté duquel il a été établi.
Il est clos d'une haie d'arbustes.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Montauban-de-Picardie

Notes et références

Bernafay Wood british Cemetery, Montauban
Bernafay Wood british Cemetery, Montauban
Bernafay Wood british Cemetery, Montauban

Bernafay Wood british Cemetery


Marco Pezzaiuoli (født 16. november 1968) er en tidligere tysk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland

Marco Pezzaiuoli


Amélie af Leuchtenberg (; 31. juli 1812 – 26. januar 1873) var en fransk-tysk prinsesse, der var kejserinde af Brasilien fra 1829 til 1831 som ægtefælle til kejser Pedro 1. af Brasilien.

Biografi
Amélie blev født den 31. juli 1812 i Milano som datter af Napoleons adoptivsøn Eugène de Beauharnais, der under Napoleonskrigene var vicekonge af Kongeriget Italien, og dennes hustru Augusta af Bayern. Hun blev gift den 2. august 1829 ved en prokurationsvielse med kejser Pedro 1. af Brasilien. Amélie ankom først til Brasilien den 15. oktober og først da mødtes parret. De fik en datter:
 Maria Amélia af Brasilien (1831-1853)

Amélie blev enke allerede i 1834. Hun døde som 60-årig den 26. januar 1873 i Lissabon.

Eksterne henvisninger

Kejserinder af Brasilien
Huset Beauharnais
Personer fra Milano

Amélie af Leuchtenberg


D'Alembert işlemcisi, özel görelilikte, elektromanyetizmada ve dalga kuramında; Minkowski uzayını ve Einstein alan denklemlerinin diğer çözümlerini sağlayan Laplace işlemcisine d'Alembert işlemcisi veya dalga işlemcisi denir.

İşlemci,  ya da  olarak da gösterilebilir. Kare olmasının nedeni 4 boyutlu Minkowski uzayını temsil ediyor olmasıdır. Aynı şekilde Laplace işlemcisindeki  simgesi de 3 boyutlu uzayı temsil etmektedir. Kuantum alan kuramında daha çok  gösterimi yeğlenir.

Tanım
Minkowski uzayında d'Alembert işlemcisinin açık tanımı, c ışık hızı olmak üzere,

şeklindedir. Burada açıkça görüleceği gibi uzay 4 boyutludur. Ancak sâdelik adına (x,y,z,t) koordinatları yerine (x,y,z,ict) seçilerek,

biçimine dönüşür. Burada i sanal birim]dir.

Einstein toplam uzlaşımı ile  koordinatlar ve  türevler olmak üzere d'Alembert işlemcisi,

olarak ifâde edilebilir ki burada  Minkowski metriğidir.

Ayrıca Laplace işlemcisi ile de tanımlanabilir:

Fizikte d'Alembert işlemcisi
Dalga denklemi, d'Alembert işlemcisi ile ifâde edilebilir:

burada  dalga fonksiyonudur.

Diferansiyel denklemler
Mikroişlemciler
Matematiksel fizik

D'Alembert işleci


قائمة بالأبطال في بطولة 1983 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 جيمي كونرز هزم  إيفان ليندل, 6-3, 6-7, 7-5, 6-0

فردي سيدات

 مارتينا نافراتيلوفا هزم  كريس إيفرت للويد, 6-1, 6-3

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1983
أحداث أغسطس 1983 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1983 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 1983
كرة مضرب أمريكية في 1983

أمريكا المفتوحة 1983 (كرة مضرب)


La Due Giorni Marchigiana (en español: "Dos Jornadas Marcanesas") fue una competición ciclista profesional que se disputó en Italia, en el mes de agosto.

Disputada desde el 2001 hasta el 2006 la Due Giorni Marchigiana fue simplemente el premio que recibía el ciclista mejor clasificado en las dos pruebas que la conformaban y que se disputaban en días sucesivos:

 G. P. Fred Mengoni (2001-2006)
 Trofeo Ciudad de Castelfidardo (2001-2007)
 Gran Premio Industria y Commercio Artigianato (2007)

Quiso copiar el formato del prestigioso Trittico Lombardo. Sin embargo, la progresiva desaparición de las pruebas que lo conformaron disputadas en Castelfidardo (centro de Italia), unido a la imposibilidad de unir en días consecutivos la nueva prueba incluida del Gran Premio Industria y Commercio Artigianato que se corre en Varese (norte de Italia), provocaron su desaparición definitiva. De hecho ya en esa última edición no hubo clasificación conjunta de las dos pruebas.

Como nota curiosa ningún corredor consiguió ganar más de una vez en ninguno de las carreras que conformaban el trofeo.

Palmarés

Palmarés por países

Estadísticas

Victorias de trofeos por países

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial

Due Giorni Marchigiana


بورت مورسبي  عاصمة وأكبر مدن بابوا غينيا الجديدة، عدد سكانها 255,000 نسمة (حسب 2000).

جغرافيا
تتوضع المدينة على ساحل خليج بابوا في جنوبي جزيرة غينيا الجديدة, تتميز بجو حار استوائي طوال العام.

تاريخيا
كانت المنطقة مأهولة لقرون من قبل شعب "Motu-Koitabu", وفي عام 1873 م جاء المستعمرون البريطانيون بقيادة القبطان جون مورسبي وقام ببنا المستعمرة الذي سماها باسم والده الأدميرال السير فيرفاكس مورسبي. أصبحت المدينة عام 1975 م عاصمة البلاد بعد الاستقلال عن بريطانيا.

توأمة
لبورت مورسبي اتفاقيات توأمة مع:
 تاونسفيل

أعلام

 سوني ثوس
 كيث بيترز
 سيدريك إيرول كار
 ميجان واشنطن
 لويز إليري
 جون فرنسيس جاكسون
 جيمس بيرك
 دايفيد هاند

مراجع

وصلات خارجية
 معلومات سياحية

بورت مورسبي
أقاليم ومقاطعات العواصم
أماكن مأهولة أسست في 1873
تأسيسات سنة 1873 في أوقيانوسيا
عواصم أوقيانوسيا
عواصم محافظات في بابوا غينيا الجديدة
مدن موانئ في أوقيانوسيا
مرافئ وموانئ بابوا غينيا الجديدة
خليج بابوا

بورت مورسبي


O Acordo de Washington sobre o Ouro foi assinado em 26 de setembro de 1999 em Washington, D.C. durante a reunião anual do Fundo Monetário Internacional (FMI), e o secretário do Tesouro dos EUA, Lawrence Summers, e o presidente do Federal Reserve, Alan Greenspan, estiveram presentes. A segunda versão do acordo foi assinada em 2004, o acordo foi prorrogado em 2009.

Alcance
"De acordo com o acordo, o Banco Central Europeu (BCE), os 11 bancos centrais nacionais das nações que então participavam da nova moeda européia, mais os da Suécia, Suíça e Reino Unido, concordaram que o ouro deveria continuar sendo um elemento importante da moeda global reservas e limitar suas vendas a não mais de 400 toneladas (12,9 milhões de onças) anualmente durante os cinco anos de setembro de 1999 a setembro de 2004, sendo 2.000 toneladas (64,5 milhões de onças) no total."

Razão
"O acordo veio em resposta às preocupações no mercado de ouro depois que o Tesouro do Reino Unido anunciou que estava propondo vender 58% das reservas de ouro do Reino Unido por meio de leilões do Banco da Inglaterra, juntamente com a perspectiva de vendas significativas do Banco Nacional Suíço e do possibilidade de vendas em curso pela Áustria e Holanda, mais propostas de vendas pelo FMI. O anúncio do Reino Unido, em particular, perturbou muito o mercado porque, ao contrário da maioria das outras vendas europeias dos bancos centrais nos últimos anos, foi anunciado com antecedência. As vendas de países como Bélgica e Holanda sempre foram discretas e anunciadas após o evento. Portanto, o Acordo Washington/Europeu foi pelo menos percebido como um limite para as vendas na Europa."

Crítica

Status legal
 O acordo não é um tratado internacional, conforme definido e regido pelo direito internacional.
 O acordo é um acordo sui generis, de cavalheiros entre os Bancos Centrais, de legalidade duvidosa dados os objetivos e a natureza de direito público dos Bancos Centrais.
 O acordo se assemelha a um cartel que afeta materialmente a oferta de ouro no mercado global. Nesse sentido, o acordo ultrapassa as fronteiras da legislação antitruste.

Participação pública
 O acordo foi negociado a portas fechadas. As informações não foram fornecidas ao público e as partes interessadas relevantes não tiveram a oportunidade de comentar.
 O acordo não contém mecanismos formais de renegociação. As tendências do direito internacional relativas à participação pública e ao acesso à informação devem informar o processo de renegociação, previsto para 2004.

3. Os signatários reconhecem a intenção do FMI de vender 403 toneladas de ouro e observaram que tais vendas podem ser acomodadas dentro dos tetos acima.

Análise

"A independência do banco central está consagrada na lei em muitos países, e os banqueiros centrais tendem a ser pensadores independentes. Vale a pena perguntar por que um grupo tão grande deles decidiu se associar a esse acordo tão incomum... Ao mesmo tempo, através de nossos estreitos contatos com os bancos centrais, o Conselho está ciente de que alguns dos maiores detentores há algum tempo se preocupam com o impacto no preço do ouro - e, portanto, no valor de suas reservas de ouro - de infundadas rumores e sobre o uso de ouro oficial para fins especulativos.

"Vários dos banqueiros centrais envolvidos disseram repetidamente que não tinham intenção de vender seu ouro, mas eles disseram isso como indivíduos - e ninguém deu atenção. Eu acho que é isso que o Sr. Duisenberg quis dizer quando disse que eles estavam fazendo esta declaração para esclarecer suas intenções".

Os documentos

Primeira versão (1999)
A primeira versão, o Central Bank Gold Agreement (CBGA) foi assinado em 26 de setembro de 1999.

 O ouro continuará sendo um elemento importante das reservas monetárias globais.
 As instituições acima não entrarão no mercado como vendedoras, com exceção de vendas já decididas.
 As vendas de ouro já decididas serão concretizadas através de um programa concertado de vendas ao longo dos próximos cinco anos. As vendas anuais não excederão aproximadamente 400 toneladas e as vendas totais durante este período não excederão 2.000 toneladas.
 Os signatários deste acordo concordaram em não expandir seus arrendamentos de ouro e seu uso de futuros e opções de ouro durante este período.
 Este acordo será revisto após cinco anos.

Signatários
 Österreichische Nationalbank
 Banca d'Italia
 Banque de France
 Banco de Portugal
 Schweizerische Nationalbank
 Banque Nationale de Belgique
 Banque Centrale du Luxembourg
 Deutsche Bundesbank
 Banco de España
 Bank of England
 Suomen Pankki
 De Nederlandsche Bank
 Central Bank of Ireland
 Sveriges Riksbank
 European Central Bank

Segunda versão (2004)
A segunda versão, Joint Statement on Gold, foi assinada em 8 de março de 2004. O Banco da Inglaterra não participou.

Texto completo
No interesse de esclarecer suas intenções com relação às suas participações em ouro, as instituições abaixo assinadas fazem a seguinte declaração:

O ouro continuará sendo um elemento importante das reservas monetárias globais.

As vendas de ouro já decididas e a decidir pelas instituições signatárias serão concretizadas através de um programa concertado de vendas durante um período de cinco anos, com início a 27 de Setembro de 2004, logo após o termo do acordo anterior. As vendas anuais não ultrapassarão 500 toneladas e as vendas totais nesse período não ultrapassarão 2.500 toneladas.

Durante este período, os signatários deste acordo concordaram que o valor total de seus arrendamentos de ouro e o valor total de seu uso de futuros e opções de ouro não excederá os valores vigentes na data da assinatura do contrato anterior. Este acordo será revisto após cinco anos.

Signatários

 European Central Bank
 Banca d'Italia
 Banco de España
 Banco de Portugal
 Bank of Greece
 Banque Centrale du Luxembourg
 Banque de France
 Banque Nationale de Belgique
 Central Bank & Financial Services Authority of Ireland
 De Nederlandsche Bank
 Deutsche Bundesbank
 Österreichische Nationalbank
 Suomen Pankki
 Schweizerische Nationalbank
 Sveriges Riksbank

Acordo de 2009
Em agosto de 2009, 19 bancos estenderam o acordo e se comprometeram a vender não mais do que 400 toneladas métricas de ouro até setembro de 2014. O Fundo Monetário Internacional não assinou este acordo.

Texto completo
1. O ouro continua sendo um elemento importante das reservas monetárias globais.

2. As vendas de ouro já decididas e a decidir pelas instituições signatárias serão concretizadas através de um programa concertado de vendas durante um período de cinco anos, com início a 27 de Setembro de 2009, imediatamente após o termo do acordo anterior. As vendas anuais não excederão 400 toneladas e as vendas totais durante este período não excederão 2.000 toneladas.

4. Este acordo será revisto após cinco anos.

2019 caducidade do acordo
Tendo renovado o acordo por um quarto período de 5 anos em 2014, em 2019 os bancos signatários concordaram em não renovar o acordo novamente, sob a justificativa de que não vendiam grandes quantidades de ouro há algum tempo. De fato, suas vendas caíram de perto do limite acordado em 2007 para quase zero em 2012 e permaneceram muito baixas desde então.

Referências

Ligações externas
 Gold and the Modern World Economy

Economia monetária
1999 na economia

Acordo de Washington sobre o Ouro


Gabriel Paul Othenin de Cléron, comte d'Haussonville (21 September 18431 September 1924) was a French politician and author.

Biography

Born at Gurcy-le-Châtel (Seine-et-Marne), de Cléron was the son of Joseph Othenin Bernard de Cléron, comte d'Haussonville and Louise née Louise Albertine, princesse de Broglie.

De Cléron represented Seine-et-Marne in the National Assembly (1871) and voted with the Right Centre. Though he was not elected to the chamber of deputies he became the righthand man of his maternal uncle Albert, 4th duc de Broglie, in the attempted coup of May 16. His Les établissements pénitentiaires en France et aux colonies (1875) was crowned by the Académie française, of which he was admitted a member on January 26, 1888.

In 1891 the resignation of Henri Edouard Bocher from the administration of the Orleans estates led to the appointment of d'Haussonville as accredited representative of the comte de Paris in France. He at once set to work to strengthen the Orleanist party by recruiting from the smaller nobility the officials of the local monarchical committees. He established new Orleanist organs, and sent out lecturers with instructions to emphasize the modern and democratic principles of the comte de Paris; hut the prospects of the party were dashed in 1894 by the death of the comte de Paris.

In 1904 he was admitted to the Académie des sciences morales et politiques.

Family

In 1865 d'Haussonville married Mlle Pauline d'Harcourt.

Works

The comte d'Haussonville published:
 Sainte-Beuve, sa vie et ses œuvres (1875)
 Études biographiques et littéraires, 2 vol. (1879 and 1888)
 Le Salon de Mme Necker (1882, 2 vols.)
 Madame da La Fayette (1891)
 Madame Ackermann (1892)
 Le comte de Paris, souvenirs personnels (1895)
 La duchesse de Bourgogne et l'alliance savoyarde sous Louis XIV (4 vols., 1898–1903)
 Salaires et misères de femmes (1900)
 with G Hanotaux, Souvenirs de Mme de Maintenon (3 vols., 1902–1904)
 Après la séparation (1906)
 À l'Académie française et autour de l'Académie (1907)
 Femmes d'autrefois. Hommes d'aujourd'hui (1912)
 Ombres françaises et visions anglaises (1914)
 À Metz (1919)

References

External links

 Académie française: Paul-Gabriel d'Haussonville

1843 births
1924 deaths
People from Seine-et-Marne
Counts of France
Politicians from Île-de-France
Members of the National Assembly (1871)
Members of the Ligue de la patrie française
Members of the Académie Française
Members of the Académie des sciences morales et politiques


Adya ist ein 2006 gegründetes Klassik-Pop-Crossover-Projekt der belgischen Musiker Adriaan van Landschoot und Phil Sterman sowie des Dirigenten Edwig Abrath.

Werdegang
Bereits die beiden ersten Alben Classic I und Classic II erreichten 2006 und 2007 Platz 1 der flämischen Albumcharts. 2011 kam es zu einem Joint Venture des Adya-Labels Mouse mit dem deutschen Label Starwatch Music, das den Sampler Adya Classic – Die größten Melodien aller Zeiten im Juli 2011 in Deutschland, in Österreich und der Schweiz veröffentlichte. Im August 2011 erreichte das Album Platz 1 der Schweizer Albumcharts und Platz 5 der deutschen Albumcharts. Adya verbindet bekannte klassische Melodien, darunter von Ludwig van Beethoven, Johann Sebastian Bach und Wolfgang Amadeus Mozart mit einem modernen Pop-Beat.

Adrian van Landschoot produzierte zuvor die Beiträge der belgischen Teilnehmer Dream Express ("A Million in 1, 2, 3", 1977) und Stella ("Si tu aimes ma musique", 1982) beim Eurovision Song Contest. 2001 gründete er mit dem Adrivalan Orchester sein erstes Klassikprojekt. Edwig Abrath war unter anderem Dirigent beim Orchester Royal Flanders Philharmonic, bei Il Novecento oder beim Emanon Ensemble. Im März 2012 wurden Adya in den Kategorien Newcomer International und Crossover für den ECHO nominiert. Im März 2013 erfolgte eine weitere Echo-Nominierung in der Kategorie Crossover.

Diskografie

Alben

Weitere Veröffentlichungen
 2008: The Magical Sounds of the Classics
 2008: Adya Classic Special
 2008: Adya Classic TV

Quellen

Weblinks
  bei Starwatch.de
 Offizielle belgische Website von Adya

Belgische Band

Adya


මරියම්-උස්-සමානි (පර්සියානු: مریم الزمانی; සාහිත්‍යමය: 'යුගයේ මරියා'), (1542 – 1623 මැයි 19) යනු අක්බර් අධිරාජයාගේ භාර්යාවකි. ඇගේ සැබෑ නාමය නොදනියි. නමුත් 18වන සියවසට අයත් ඇගේ වංශයේ (කාච්වාහවරුන්ගේ) පෙළපත් සටහනක ඇයව හර්ඛාන් චම්පාවතී ලෙස හඳුන්වා ඇත. මීට අමතරව ඇය හර්ඛා බායි හෝ ජෝධා බායි ලෙස ද හැඳින්වෙන්නේ යැයි සැලකේ. මෙමගින් ඇය උපතින් ජෝධ්පූර්හි කුමරියක වූ බැව් හැඟවෙනවා වන්නට ඇත. (නමුත් බොහෝ විට ඇය ඇම්බර්හි කුමරියක බැව් පැවසේ) මරියම්-උස්-සමානි යනු ඇයව සිය සැමියාගේ මාලිගයේ දී හැඳින්වීමට භාවිතා කළ පර්සියානු ගෞරව නාමයයි. මූඝල් අධිරාජ්‍යයේ දී, රාජකීය අන්තඃපුරයට ඇතුළු වූ මුස්ලිම්-නොවන වංශවත් ස්ත්‍රීන්හට ගෞරවනීය නම් ලබා දෙන ලදී. (මෙම නාමය ඇයට හිමි වූයේ ඇගේ පුත්‍රයාගේ උපතින් පසුව ය) මේ නිසා ඇගේ සැබෑ නාමය අප්‍රකටව පැවතී ඇත.

චරිතාපදානය

මරියම්-උස්-සමානි උපත ලැබූයේ රාජ්පුත් කුමරියක ලෙස ය. ඇතැම් මූලාශ්‍ර අනුව, ඇය ඇම්බර්හි (ජායිපූර්) රාජා බිහාරි මාල්ගේ (හෙවත් බිහාරි මාල්) දියණියයි. ඇතැම් ඉතිහාසඥයින් අනුමාන කරන්නේ ඇය ජෝධ්පූර්හි කුමරියක වූ බවත්, එම නිසා ඇය "ජෝධා බායි" ලෙස හැඳින්වෙන්නට ඇති බවයි. 1562දී ඇගේ පියා වූ රාජා බිහාරි මාල් විසින් ඇයව අක්බර් අධිරාජයාට විවාහ කරදෙන ලදී. සම්භර්හි පැවති මෙම විවාහය දේශපාලන එකක් වූ අතර, එය ඇගේ පියා වූ බිහාරි මාල් ඔහුගේ අධිරාජ ප්‍රධානියා වූ මූඝල් අධිරාජ අක්බර්ට දැක්වූ පූර්ණ යටත්භාවයේ සංකේතයක් විය. මෙම විවාහය වැදගත් එකක් වන්නේ, රාජ්පුත් රජ කෙනකු සිය දියණියව මුස්ලිම් අධිරාජයකුට විවාහ කරදුන් ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය වන නිසායි. නූතන ඉතිහාසඥයන් විසින් පුළුල් ලෙස ඇයව සලකන්නේ අක්බර්ගේ සහ මූඝල්වරුන්ගේ ආගමික සහනශීලී ප්‍රතිපත්තියට හොඳම නිදසුනක් ලෙසයි.

ඇය අක්බර්ගේ ජීවත් වූ වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා මෙන්ම අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ ජහාන්ගීර්ගේ මෑණියන් වූවා ය.

නම
අක්බර්ගේ භාර්යාව, එනම් ජහාන්ගීර්ගේ මෑණියන්ව "ජෝධා බායි" ලෙස හැඳින්වූ බවට ජනප්‍රිය මතයක් ඇත.

මූඝල් වංශකථාවල ඇගේ නම ලෙස මරියම්-උස්-සමානි යන්න දැක්වේ. ජහාන්ගීර්ගේ ස්වයංචරිතාපදානය වූ තුස්ක්-ඉ-ජහාන්ගීරි තුළ ජෝධා බායි, හර්ඛා බායි හෝ හීර් කුන්වාරි යන්න සඳහන් නොවේ. එහි ඇයව හඳුන්වා ඇත්තේ මරියම්-උස්-සමානි යන නාමයෙනි. අක්බර්නාම (අක්බර්ගේ මෙහෙයවීම යටතේ ලියැවුණු අක්බර්ගේ චරිතාපදානය) හෝ මෙම යුගයට අයත් කිසිදු ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයක ඇයව ජෝධා බායි ලෙස හඳුන්වා නැත.

අලිගාර් මුස්ලිම් විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉතිහාසඥ මහාචාර්ය ෂිරින් මූස්වි අනුව අක්බර්ගේ භාර්යාව "ජෝධා බායි" ලෙසින් පළමුව හඳුන්වා ඇත්තේ 18වන සහ 19වන සියවස්වල ඓතිහාසික ලේඛන තුළ ය. පැට්නාහි ඛුඩා බක්ෂ් ප්‍රාචීන මහජන පුස්තකාලයේ ඉතිහාසඥ ඉම්ටියාස් අහමද් අනුව ජෝධා බායි පිළිබඳ පළමු වරට සඳහන් වන්නේ ලුතිනන් කර්නල් ජේම්ස් ටොඩ්ගේ Annals and Antiquities of Rajasthan නම් ග්‍රන්ථයේ ය.

"අක්බර්නාම ග්‍රන්ථයේ අක්බර් අමේර්හි රාජ්පුත් කුමරියක සමග විවාහ වූ බවට වාර්තාවක් ඇතත්, ඇ‍ගේ නාමය ජෝධා නොවේ," යනුවෙන් පවසන්නේ පැට්නාවේ ඛුඩා බක්ස්ෂ් ප්‍රාචීන මහජන පුස්තකාලයේ අධ්‍යක්ෂ ඉම්ටියාස් අහමද් ය. එහි ඇය මරියම් සමානි (යුගයේ මරියා) ලෙස හඳුන්වා ඇත. මෙය පදවියක් වන අතර, නාමයක් නොවේ. ඉන් වැඩිදුරටත් පැවසෙන්නේ මරියම් සමානි යනු පසුව ජහාන්ගීර් අධිරාජයා බවට පත් සලීම් කුමරුට උපත දුන් ආර්යාව හැඳින්වූ පදවියක් බවයි. නමුත් ජෝධා යන නාමය කිසිදු ස්ථානයක හමු නොවේ.

අලහබාද් මධ්‍යම විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්ය ඉතිහාසඥ එන්. ආර්. ෆාරුකි පවසන්නේ ජෝධා බායි යනු අක්බර්ගේ රැජිනගේ නාමය නොවන බවත්, එය ජහාන්ගීර්ගේ භාර්යාව වූ තාජ් බිබි බිල්කිස් මකානි නම් ජෝධ්පූර්හි කුමරියගේ නාමය බවයි. ඇගේ සැබෑ නාමය ජගත් ගෝසයින් නම් විය.

පවුල
හීර් කුන්වාරි උපත ලැබූයේ රාජ්පුත් කුමරියක (රාජ්කුමාරී) ලෙස ය. ඇය අමේර්හි (වර්තමාන ජායිපූර්) රාජා බිහාරි මාල්ගේ වැඩිමහල්ම දියණිය වූවා ය. එසේම ඇය අමේර්හි රාජා පෘථිවි සිංගේ මිණිපිරියයි. රාජ්කුමාරී හීර් කුන්වාරි අමේර්හි රාජා භග්වාන් දාස්ගේ සොයුරිය ද වූ අතර, අමේර්හි රාජා Iවන මාන් සිං‍ගේ නැන්දණිය ද විය. මාන් සිං පසුව අක්බර්ගේ රාජසභාවේ නවරත්නයන්ගෙන් අයකු විය. පසුව, මේ දෙදෙනාටම අක්බර්ගේ මාලිගයේ ඉහළ පදවි පිරිනැමිණි.

විවාහය
විවාහයට පසුබිම සැලකූ විට අක්බර් ආ‍ජ්මේර් (මොයිනුද්දීන් චිෂ්ටිගේ සොහොන්ගැබේ පූජා කටයුතු සඳහා) බලා පිටත්ව යන විට අක්බර් වෙත පැමිණි බිහාරි මාල් පැවසූයේ ඔහුගේ මස්සිනා වන ෂරීෆ්-උද්-දීන් මිර්සා (මෙවාත්හි මූඝල් හකීම්) තමන්ට හිංසා කරන බවයි. මෙය ෂරීෆ්-උද්-දීන් සහ බිහාරි මාල්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ සුජා අතර ඇති වූ අරගලයක ප්‍රතිඵලයක් විය. පේෂ්කාෂ් ලෙස ගෙවීමට සුළු මුදලක් අතැතිව සිටි බිහාරි මාල් සිය පුත්‍රයා සහ සිය බෑණාවරුන් දෙදෙනා ඔහුගේ ඇපයට පත්කළේ ය. නමුත් ඉන් සෑහීමකට පත් නොවූ ෂරීෆ්-උද්-දීන්ට ඔවුන්ව මරාදැමීමට අවශ්‍ය විය. අක්බර් බිහාර් මාල්හට යෝජනා කළේ තමන් වෙත පෞද්ගලිකව යටත් වන ලෙසයි. එසේම සම්පූර්ණ යටත්භාවයේ සංකේතයක් ලෙස ඔහුගේ දියණිය විවාහ කරදිය යුතු බව ද පැවසිණි. මෙම සිදුවීමෙන් පසුව, අක්බර් සිය මස්සිනා වූ ෂරීෆ්-උද්-දීන්ට රාජාගේ කටයුතුවලට මැදිහත් නොවන ලෙස පැවසී ය.

දේශපාලන විවාහයක් වූ මෙම විවාහය 1562 පෙබරවාරි 6 දින පැවැත්විණි. මේ වනවිට අක්බර් ආජ්මේර් (මොයිනුද්දීන් චිෂ්ටිගේ සොහොන්ගැබට පූජා පැවැත්වීමෙන් පසු) සිට අග්‍රා වෙත යමින් සිටි අතර, මෙම විවාහය රාජස්ථානයේ සම්භර්හි රාජකීය හමුදා කඳවුරේ දී පැවැත්විණි. මෙය මනාලියගේ උපන් ප්‍රදේශය වන ඇම්බර් (සැතපුම් 80ක් එපිටින් වූ) වල පැවැත්නොවුණේ මෙම විවාහය සමානයන් අතර සිදුනොවූවක් බවත්, බිහාරි මාල්ගේ පවුලේ සමාජ තත්ත්වය තරමක් පහත් බවත් සංකේතවත් කරමිනි. ඇම්බර් කුමරියක විවාහ කරගැනීම තුළින් ඇගේ පවුලේ සේවය රාජ්‍ය සමය පුරාම ඔහුට හමුවූ අතර, අක්බර් සිය සමස්ත ජනයාගේම, එනම් හින්දු සහ මුස්ලිම්වරුන්ගේ බාද්ෂා හෙවත් ෂහේන්ෂාවරයා බවට එය දෘශ්‍යමාන සාක්ෂියක් ද විය.

අක්බර් රාජ්පුත් කුමරියන් ගණනාවක්ම විවාහ කරගත්තේ ය. මෙමගින් රාජාවරුන්ට අධිරාජයාගේ පවුල සමග සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගත හැකි වූ අතර, අක්බර් විසින් එවැනි විවාහ රාජ්පුත්වරුන්ට ගෞරවයක් ලෙස සලකන ලදී. කෙසේනමුත්, අක්බර්ගේ රාජ්පුත් බිසෝවරුන් (මරියම්-උස්-සමානි ද ඇතුළුව) මූඝල් රාජ සභාව තුළ කිසිදු වැදගත් දේශපාලනික කාර්යභාරයක් ඉටුනොකළ බැව් පෙනේ.

1569 වර්ෂය ආරම්භයේ දී, සිය ප්‍රථම හින්දු බිසවට දරුවකු ලැබෙන්නට සිටින බව අක්බර්ට සැල විය. සික්රිහි ජීවත් වූ ෂෙයික් සලීම් චිස්ති නම් ශුද්ධ වූ පුද්ගලයාට පොරොන්දු වූ පුත්‍රයින් තිදෙනාගෙන් පළමුවැන්නා ඔහුයි. ඇගේ ගර්භනී අවධියේ දී බලාපොරොත්තු වන හීර් කෙනකු සික්රිහි ෂෙයික්ගේ නවාතැන වෙත පිටත් කර හරින ලදී. 1569 අගෝස්තු 30 දින, පුත්‍රයා උපත ලද අතර ඔහුව සලීම් ලෙස නම්කෙරිණි. හින්දු ආගමේම රැඳී සිටිය ද, හීර් කුන්වාරි හට ජහාන්ගීර්ගේ උපතින් පසු මරියම්-උස්-සමානි ("යුගයේ මරියා") යන ගෞරව නාමය පිරිනමන ලදී.

1585 පෙබරවාරි 13 දින, ඇගේ ලේලිය, එනම් ඇගේ සොයුරා වූ භග්වාන් දාස්ගේ දියණිය වූ මන්භාවතී බායි හෙවත් මන්මතී බායි සලීම් කුමරු සමග විවාහ විය. මන්මතී බායි පසුව ඛුස්රාවු මීර්සා කුමරුන්ට උපත ලබා දුන් අතර, ජහාන්ගීර් විසින් ඇයට ෂා බෙගම් පදවිය පිරිනමන ලදී.

ආගම

අක්බර් සිය කිසිදු හින්දු බිසවක් ඉස්ලාම් ආගමට හරවා ගත්තේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු සිය අන්තඃපුරයේ හින්දු නිවැසියනට මාලිගය තුළ ඔවුන්ගේ වතාවත් ඉටු කරදීමට අවසර දුන් අතර, ඇතැම් අවස්ථාවල ඔහු ද එයට සහභාගී විය.

පවුලේ අභිවර්ධනය

ඇම්බර්හි රාජාවරුන් (ඉතා කුඩා රාජධානියකින් පැමිණි) මූඝල්වරුන් සමග පැවැත්වූ සමීප සම්බන්ධතාවය හේතුවෙන් ධනය සහ බලය අතින් වර්ධනය විය. මන්සබ්දාර්වරුන්ගේ අබු'ල්-ෆාස්ල් ලැයිස්තුවෙහි සඳහන් රාජ්පුත්වරුන් විසි හත්දෙනාගෙන් දහතුනක්ම ඇම්බර් වංශයට අයත් විය. ඉන් ඇතැම් අය අධිරාජකීය කුමාරවරුන්ගේ තරම් උසස් පදවි හෙබවූහ. නිදසුනක් ලෙස, රාජා භග්වාන් දාස් එකල ලබාදිය හැකි ඉහළම පදවිය වූ 5000කගේ සෙන්පතියා බවට පත් වූ අතර, අමීර්-උල්-උමාරා (ප්‍රධාන වංශාධිපති) යන සාඩම්බර නාමය ද ඉසිලී ය. ඔහුගේ පුත්‍රයා වූ Iවන මාන් සිං එයටත් වඩා ඉහළ තනතුරක් වූ සෙබලුන් 7000කගේ සෙන්පති බවට පත් විය.

තමන්ට යටත්වන්නන්ට ත්‍යාග ලබා දීම සහ විරුද්ධ වන්නන්ව නිර්දය ලෙස පීඩනයට ලක් කිරීම ලෙස අක්බර් රාජ්පුත්වරුන් කෙරෙහි දැක්වූ ද්විත්ව ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන් නොබෝ කලකින්ම මුළු රාජස්ථානයම ඔහුගේ පාලනයට නතු විය. නමුත් කඳුකර ප්‍රදේශවල සැඟවී සිටි මහාරාණා ප්‍රතාප් ඔහුට යටත් නොවිණි. රන්තම්බෝර් යටත් වූ කාලය අවට, කලින්ජාරය ද මූඝල්වරුන්ට යටත් විය. මාස තුනක් ඇතුළත ජෝධ්පූර්, බිකනේර් සහ ජයිසාල‍්මේර් ද යටත් වූ අතර, ජෝධ්පූර් සහ ජයිසාල්මේර් රාජකීය පවුල්වල කුමරියන් මූඝල් අන්තඃපුරයට ඇතුළත් කරගැනිණි.

ජහාන්ගීර්ගේ රාජ්‍ය සමය
උරුමකරුවකුට උපත ලබාදීමෙන් පසු, අක්බර්ගේ රාජකීය ගෘහයෙහි ඇයට කිසියම් ස්ථානයක් හිමි වන්නට ඇති නමුත්, ඇයට ගෞරවය හිමි වූයේ ජහාන්ගීර්ගේ රාජ්‍ය සමයේ (අධිරාජයාගේ මව ලෙස) ය. 1605දී ජහාන්ගීර් අක්බර්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස මූඝල් අධිරාජ ධුරයට පත් විය. ජහාන්ගීර් රාජ්‍ය සමයේ, මූඝල් රාජ මාලිගයේ විසූ ප්‍රමුඛම ව්‍යාපාරිකාව ඇය වූවා ය. වාර්තාගත වෙනත් කිසිදු වංශවත් ස්ත්‍රියක මව් රැජින මෙන් නිර්භීත ව්‍යවසායිකාවක නොවූ බැව් පෙනේ.

මරියම්-උස්-සමානි සතුව ඉස්ලාමික ශුද්ධ නගරය වූ මක්කම වෙත බැතිමතුව් ප්‍රවාහනය කළ නැව් පැවතිණි. 1613දී ඇගේ නෞකාවක් වූ රහීමී සහ එහි වූ බැතිමතුන් 600-700 පමණ සමග භාණ්ඩ පෘතුගීසි මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගේ ග්‍රහණයට නතු විය. රතු මුහුදේ යාත්‍රා කළ විශාලතම ඉන්දියානු නැව වූ රහීමී යුරෝපීයයන් අතර ප්‍රචගිතව පැවතියේ "මහා වන්දනා නෞකාවක්" ලෙසයි. පෘතුගීසීන් නිල වශයෙන් නෞකාව සහ එහි මගීන් නැවත ලබාදීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අවස්ථාවේ මූඝල් රාජ මාලිගයේ ප්‍රතිචාරය දරුණු විය. මෙම දැඩි ප්‍රතිචාරයට හේතු වූයේ නෞකාවේ හිමිකාරිණිය මෙන්ම අනුග්‍රාහිකාව අන් කිසිවකු නොවන වත්මන් අධිරාජයාගේ මෑණියන් වීමයි. මරියම්-උස්-සමානි‍ගේ පුත් ඉන්දියානු අධිරාජ ජහාන්ගීර් ඩැමන් නම් පෘතුගීසි නගරය අල්ලා ගැනීමට නියෝග කළේ ය. මෙම සිදුවීම පසුකාලීන ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ යටත්විජිතකරණයට හේතු වූ ධන අරගලයකට නිදසුනක් ලෙස සැලකේ.

සෑම වසරකම නව අවුරුදු උත්සවයේ දී සෑම වංශවතකු විසින්ම "සිය ශක්ති ප්‍රමාණයෙන්" ඇයට ආභරණ ත්‍යාග කරන ලදී. මූඝල් රාජ මාලිගයේ කාන්තාවන් අතලොස්සකට පමණක් හිමි වූ ජහාන්ගීර්ගේ නාමයෙන් නිල ලේඛන නිකුත් කිරීමේ අයිතිය මරියම්-උස්-සමානිට ද හිමි විය. සාමාන්‍යයෙන් මෙම වරප්‍රසාදය අධිරාජයාට පමණක් සීමා වූවකි. මෙවැනි නියෝග නිකුත් කිරීමේ අයිතිය හමීදා බානු බෙගම්, නූර් ජෙහාන්, මුම්ටාස් මහාල්, නදීරා බානු, ජහනාරා බෙගම් වැනි අන්තඃපුරයේ උසස්ම කාන්තාවන්ට පමණක් සීමා විය. වංශවත් උපතක් සහිත ස්ත්‍රීන්ගේ මෙහෙයවීම යටතේ මූඝල් අධිරාජ්‍යයේ ගෘහනිර්මාණ ඉදිවීම සුලබ සිදුවීමක් විය. මේ නිසා මරියම්-උස්-සමානි ද උද්‍යාන, ළිං, මස්ජිද ඉදිකිරීම් සහ පිටිසර ප්‍රදේශවල වෙනත් සංවර්ධන කටයුතු මෙහෙයවීම සිදුකළා ය.

මෙම අනුග්‍රහයන් සහ පරිත්‍යාග තුළින් ජහාන්ගීර් සිය මෑණියන් වූ මරියම්-උස්-සමානිට දැක්වූ ආදරය සහ ගෞරවය පැහැදිළි වේ. ජහාන්ගීර්ගේ සෞර තුලායනය, ජගත් සිංගේ දියණිය සමග ජහාන්ගීර් විවාහය, සහ ෂෙහ්සාදා පාර්විස් සමග සුල්තාන් මුරාද් මීර්සාගේ දියණියගේ විවාහය ඇතුළු වැදගත් රාජකීය උත්සව ගණනාවක් මරියම්-උස්-සමානිගේ ගෘහයෙහි පැවැත්විණි.

මරණය

1623දී මරියම් උස්-සමානි මරණයට පත් විය. භූගතව පිහිටි ඇගේ සොහොන වෙත දිවෙන පියගැට පෙළක් ඇත. 1623-27 අතර කාලයේ නිර්මිත ඇගේ සොහොන්ගැබ තන්ත්පූර් මාවතේ ජ්‍යෝති නගර්හි පිහිටා ඇත. ඇගේ පුත්‍රයාගේ මෙහෙයවීම යටතේ ඉදිකළ මරියම්ගේ සොහොන්ගැබ පිහිටියේ මහා අක්බර්ගේ සොහොන්ගැබට කිලෝමීටරයක් පමණ නුදුරිනි.

මරියම් සමානි බෙගම් සහීබා මස්ජිදය ඉදිකරන ලද්දේ ඇගේ පුත්‍රයා වූ නූරුද්දීන් සලීම් ජහාන්ගීර් විසින් ඇයට ගෞරවයක් ලෙස ය. මෙය වර්තමාන පාකිස්ථානයේ ලාහෝර් ප්‍රාකාර නගරය තුළ පිහිටා ඇත.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ

 මරියම් උස්-සමානි සම්බන්ධයෙන් භාවිතා වන වැරදි යෙදුමක් වන ජෝධා බායි යන්න සම්මානිත ජනප්‍රවාදගත ඉන්දියානු චිත්‍රපටයක් වන මූඝල්-ඉ-අසාම් (1960) චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයක් ලෙස භාවිතා වී ඇත. කේ. අසිෆ් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ මෙහි ඇගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ දුර්ගා ඛෝටේ විසිනි.
 අශුතෝෂ් ගෝවාරිකර්ගේ ඉන්දියානු වීරකථා චිත්‍රපටයක් වන ජෝධා අක්බර්හි (2008) ජෝධා බායි ප්‍රධාන චරිතයකි. මෙහි ජෝධාගේ චරිතය නිරූපණය කළේ අයිෂ්වර්යා රායි විසිනි.
 ඒක්තා කපූර්ගේ ඓතිහාසික නාට්‍යයක් වන ජෝධා අක්බර් (2013) තුළ ද ජෝධා බායි දක්නට ලැබේ. මෙහි ඇගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ පරිධි ෂර්මා විසිනි.

ආශ්‍රේයයන්

1542 උපත්
1623 මරණ
ඉන්දියානු කාන්තා රාජකීයයන්
මූඝල් වංශවතුන්
මූඝල් අධිරාජ්‍යයේ කාන්තාවන්
ජායිපූර් දිස්ත්‍රික්කයේ ජනයා
අක්බර්
16වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්
17වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්

මරියම්-උස්-සමානි


Galerija Niškog kulturnog centra jedan je od brojnih izložbenih prostora u ovom gradu, u državnom vlasništvu. Galerija se bavi organiziranjem izložbi iz oblasti likovnih umjetnosti, i drugi oblasti kulture, izdavanjem kataloga, promocijom i prodajom umjetničkih djela. Galeriju, pored izložbenog prostora čini i prodajni salon knjiga.

Galerija spada u posjećenije u Nišu. Na oko 15 do 20 izložbi godišnje iz oblasti likovne umjetnosti i drugih oblasti kulture, prosječan broj posjetitelja, po jednoj izložbi, je oko 500. Galerijom upravlja Niški kulturni centar, koji ima i svoje programsko vijeće.

Položaj
Galerija Niškog kulturnog centra nalazi se u starom dijelu središnje četvrti Grada Niša, u po broju stanovnika najvećoj gradskoj općini Medijana u ulici Bulevar dr Zorana Đinđića 37. Smještena, je na uglu i u prizemlju novoizgrađene stambene zgrade. Galerijase svojim položajem i izgledom uklapa se u suvremeni izgled ovog niškog bulevara.

Lokacija objekta je, preko puta Niškog kliničkog centra, u neposrednom okruženju medicinskog i stomatološkog fakulteta, dvije najstarije niške gimnazije, srednje umjetničke i glazbene škole, i jedne od najstarijih osnovnih škola u Nišu, što ljubiteljima umjetnosti osigurava dobru pristupačnost a Galeriji stalnu posjećenost.

Smještaj i opremljenost Galerije
Galerija je smještena je u jednoj razini od dva zasebna dijela, u arhitektonski reprezentativnom prostoru, namjenski izgrađenom za izložbene djelatnosti, a nešto kasnije i za prodaju književnih djela.

Povjest
Niški kulturni centar kao gradska ustanova kulture osnovana je s kraja 20. stoljeća (1999) sa zadatkom organizirati koncepcijski različite programske sadržaje i fokusira se na najrazličitije aktualnosti iz književnog, glazbenog, filmskog i video, likovnog, kazališnog, obrazovnog i znanstveno-popularnog, ali i društvenog života grada, regije, zemlje i svijeta.

Zato u svom sastavu NKC ima i ovaj reprezentativni galerijski prostor namijenjen prije svega izložbenim ali i svim drugim kompleksnim programima iz oblasti kulture i umjetnosti.

Zadatci
Glavni zadatci Galerije NKC je realizirati dobro strukturirane (ali i fleksibilne) likovne programe, a prije svega one koji djeluje kontinuirano i donose u Niš suvremene, inovativne umjetničke produkcije i njihove prezentacije.

Stalni program Galerije je organiziranjem izložbi dati potporu i stimulaciju prije svega mladim talentima koji stvaraju kako u klasičnim likovnim tehnikama, tako i u proširenim medijima i multimedijima.

Također, Galerija Niškog kulturnog centra posebnu pozornost poklanja održavanju izložbi i razvoju likovnog amaterizma kroz redovite godišnje izložbe udruga i istaknutih pojedinaca u ovom, ali i drugim galerijskim prostorima u njenoj nadležnosti.

Svoje zadaće Galerija NKC realizira u suradnji s vlastima Grada Niša, zaduženim za kulturu, Međunarodnim udruženjem "Palanski art", Galerijom SLU u Nišu, brojnim udrugama umjetnika iz Niša Srbije i inozemstva.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
  Službena stranica Galerije NKC

Srbijanska kultura
Građevine u Nišu
Umjetnički muzeji i galerije u Srbiji

Galerija Niškog kulturnog centra


ඉන්දියානු අධිකරණය යනු, චාරිත්‍ර, පූර්වාදර්ශයන් සහ නීති සම්පාදන යන සියල්ලම නීතියෙහි කොටස් වන, වෝහාර නීති ක්‍රමය ලෙසින් හැඳින්වෙන දර්ශීය දෙමුහුම් අධිකරණ ක්‍රමයක් මත පදනම්ව, බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් 19වන සියවසෙහි මැද භාගයෙහිදී සංස්ථාපනය කෙරුණු බ්‍රිතාන්‍ය අධිකරණ ක්‍රමය පාර්ශවික වශයෙන් අවිච්ඡේදව පවත්වා ගෙන යාමකි. ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව,  රටෙහි උත්තරීතර නෛතික ලේඛනය වෙයි. ඉන්දියාව තුල විවිධ මට්ටමෙහි අධිකරණයන් පවතින අතර, මෙම විවිධ වර්ගයෙහි අධිකරණ එක එකක් වෙත වෙනස්වූ බලතල සහිත වන්නේ, ඒවා වෙත පිරිනමා ඇති මට්ටම සහ අධිකරණ බලය අනුවය.

ඉන්දියාව

ඉන්දියානු අධිකරණය


هذه هي قائمة بأكبر مصافي النفط بالعالم.

أكبر مصافي العالم (برميل/اليوم)

Data from:
 Top 10 U.S refineries operable capacity
 Top 10 large oil refineries

سوريا
 مصفاة حمص.
 مصفاة بانياس.
 مصفاة الفرقلس.

ليبيا
 مصفاة طبرق.
 مصفاة البريقة.
 مصفاة رأس لانوف.
 مصفاة الزاوية.

المراجع

قوائم حسب البلد
قوائم متعلقة بالطاقة
مصافي نفط
نفط

قائمة مصافي النفط


වෘතියේ අදහස.

පරිසර ගැටළුවල විශාලත්වය හා සංකීර්ණත්වය විද්යා‍ඥයින් හා අන්තර් ක්ෂේත්රස පුහුණුවක තදබල අවශ‍යතාවය නිර්මාණය කර ඇත.පාරිසරික විද්යායඥයින්ගෙන්  බොහෝ දෙනෙක් රාජ‍ය් අංශවල රැකියාව කළත් රජ‍යේ ප්ර තිපත්ති මඟින් නව නීති රෙගුලාසි නියම කිරීමත් සමඟ පෞද්ගලික අංශයේ රැකියා වෙළඳ පොළ  වඩා වර්ධනය වීමක් බලාපොරොත්තු විය.පාරිසරික විද්යාාඥයින්ගෙන් හට  පෞද්ගලික අංශයේ උපදේශන ආයතන වල රැකියා වර්ධනය වේගවත් විය යුතුය.ජනගහනය වැඩිවීම නිසාපරිසරය හා ජලසම්පත් කෙරෙහි ඇති ඉල්ලුම ඉහල යමෙන් පාරිසරික විද්යාමඥයින්ගෙන්ගේ රැකියා වර්ධන වේගය ඉතා ඉහල මට්ටමකට පත්වනු ඇත.භූගත ජල නිදර්ශණය පිරිසිදු වාතය හා ගංවතුර පාලනය වැනි තත්ව සම්බන්ධයෙන් පවතින සංකීර්ණ පාරිසරික නීති සහ රෙගුලාසි නිසාත්  රැකියා ඉල්ලුම ඉහල යා යුතුය.පාරිසරික විද්යා ඥයින්ගෙන් රැකියා අවස්ථා 2006 -2016 අතර අනෙක් සියළු රැකියා අවස්ථාවල සමන්යක අගයට වඩා 25% කින් ඉහල යන බව බලපොරොත්තුවේ.පාරිසරික විද්යා ඥයෙකුට ඇති එක් ප්ර සිද්ධ රැකියාවක් නම් කසල එකතු කිරීම.මෙම රැකියාවේදී පාරිසරික විද්යාකඥයෙකුටතිබිය යුතු සියලුම කුසලතා පාහේ උපයෝගීකොට ගනී.

පාරිසරික විද්‍යාව-වෘතියේ අදහස.


Viktor Rud (; * 1981 in Kiew, Ukrainische SSR) ist ein ukrainischer Opernsänger (Bariton). Er ist seit 2009 an der Hamburgischen Staatsoper engagiert.

Leben
Viktor Rud begann 1996 ein Musikstudium zum Dirigenten an der Ukrainischen Nationalakademie für Musik, das er 2001 erfolgreich abschloss. Von 1999 bis 2002 arbeitete er als Dirigent und Chorleiter des Studentenchores der Nationalen Technischen Universität in Kiew. 2002 begann er ein Postgraduierten-Gesangsstudium an der Royal Academy of Music in London, wo er von Mark Wildman und Audrey Hyland unterrichtet wurde und 2004 im Opernstudio verpflichtet wurde. Von 2007 bis 2009 war er Mitglied des Opernstudios an der Berliner Staatsoper. Seit der Spielzeit 2009/10 ist Viktor Rud festes Mitglied des Ensembles der Hamburgischen Staatsoper.

Viktor Ruds Vater ist Biologe und lebt in Kiew, seine verstorbene Mutter war Ärztin.

Weblinks

 Viktor Rud singt "Blue Lake" von Ivan Karabits auf YouTube

Einzelnachweise

Opernsänger
Bariton
Darstellender Künstler (Hamburg)
Darstellender Künstler (Ukraine)
Ukrainer
Geboren 1981
Mann

Viktor Rud


Der St Mark's Tower, auch Qalet Marku Tower, ist eine während der Zeit der Herrschaft des Johanniterordens in den Jahren 1658/59 erbaute Befestigungsanlage auf Malta. Der Turm steht auf einer Qrejten Point genannten Landzunge an der Nordküste der Insel Malta in der Nähe des Ortes Naxxar.

Der Turm wurde zwischen März 1658 und Juli 1659 in einer Reihe von dreizehn Wachtürmen errichtet, die während der Herrschaft des Großmeisters Martin de Redin von 1657 bis 1660 erbaut wurden. Nach ihm werden diese Türme auch als de Redin Towers bezeichnet. Im Vergleich zu den 1609 bis 1614 erbauten Wignacourt Towers hatte sich die Aufgabe dieser Türme geändert. Wesentlich kleiner gebaut und schwächer bewaffnet, dienten sie vorrangig als Beobachtungsposten, von denen bei Annäherung einer gegnerischen Flotte die Garnison in Valletta und an anderen Orten alarmiert werden sollte. Dazu waren die Türme zusammen mit den Wignacourt Towers und den Lascaris Towers auf Sichtweite zueinander angeordnet, so dass bei Tag und Nacht optische Signale übermittelt werden konnten. Der Turm hat eine direkte Sichtverbindung zum Għallis Tower im Westen und zum Madliena Tower im Osten. Die Baukosten des Turms beliefen sich auf 408 Scudi.

Wie auch alle anderen de Redin Towers, hat der St Mark's Tower einen quadratischen Grundriss. Die Seitenlänge beträgt rund 8 Meter, die Höhe ungefähr 12 Meter. Der Turm hatte zwei Stockwerke, dabei hat das untere Stockwerk die Form eines Pyramidenstumpfes. Im Untergeschoss befand sich ein größerer, fensterloser Lagerraum. Der Zugang zum Turm erfolgte über eine einziehbare hölzerne Leiter zum Raum im ersten Geschoss. Das Dach des Turmes war mit einer niedrigen Brustwehr versehen, über die eine Kanone abgefeuert werden konnte. Das Dach wurde über eine teilweise in die Wand gebaute Wendeltreppe links neben dem Eingang erschlossen.

Zu Beginn des 18. Jahrhunderts wurde in unmittelbarer Nähe des Turms ein Redoubt angelegt. Diese Anlagen wurden von den Rittern des Ordens an verschiedenen Küstenabschnitten als weitgehend standardisierte Bauten angelegt. Die fünfeckigen Redoubts hatten eine niedrige Brustwehr, einen umlaufenden Graben und an der Rückseite ein Blockhaus, das als Lager und Unterkunft diente. Eine Inspektion des Turmes 1743 stellte fest, dass der Turm nicht einsatzbereit war. 1793 wurde die Ausrüstung des Turms mit einer kleinen 3-Pfünder-Kanone angeordnet.

Während der britischen Kolonialherrschaft wurden diese Türme anfänglich noch genutzt. Captain Dickens schlug 1813 vor, die Türme zu verstärken und die Küstenbefestigungen des Ordens auszubauen. Diese Pläne gelangten jedoch nicht zur Ausführung. 1828 schlug Captain Jones von den Royal Engineers den Abbruch aller Türme vor. Er begründete seinen Vorschlag damit, dass die Türme einem Beschuss mit moderner Artillerie nicht lange standhalten würden, ein Ausbau jedoch zu aufwändig wäre. Der bauliche Zustand der Türme hatte sich in den zurückliegenden Jahren verschlechtert, einige waren in einem ruinösen Zustand, andere bedurften der Instandsetzung. 1832 verfügte Colonel Morshead, Chief Royal Engineer, den Abbruch aller Türme. Letztendlich wurde von einem Abriss Abstand genommen und die vorhandenen Türme wurden an die lokalen Behörden übergeben.

Der Turm befindet sich im Eigentum der maltesischen Regierung und wird von der Dín l-Art Ħelwa verwaltet. Er ist unter der Inventarnummer 34 in der Liste der Kulturgüter von Malta aufgeführt.

Literatur
 Quentin Hughes: Malta. A guide to the fortifications. Said International, 1993, ISBN 9990943-07-9
 Stephen C. Spiteri: The Knight's Fortifications: an Illustrated Guide of the Fortifications built by the Knights of St. John in Malta. Book distributors limited, 2001, ISBN 978-99909-72-06-1.
 Charles Stephenson: The Fortifications of Malta 1530–1945. Osprey Publishing Limited, 2004, ISBN 1-84176-836-7.

Weblinks
 Stephen C. Spiteri: Naxxar and its fortifications auf Military Architecture (englisch)
 Stephen C. Spiteri: 18th Century Hospitaller Coastal Batteries auf Military Architecture (englisch)

Einzelnachweise

Bauwerk in Naxxar
National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Festung in Europa
De Redin Towers
Erbaut in den 1650er Jahren

St Mark’s Tower


Warren Fox es un personaje ficticio de la serie de televisión británica Hollyoaks interpretado por el actor Jamie Lomas del 2006 hasta el 2009, nuevamente del 29 de octubre del 2010 hasta el 23 de diciembre del 2011 y desde mayo del 2016 hasta el 8 de noviembre del 2017. Warren es el villano que el público ama odiar en la serie.

Antecedentes
Warren fue puesto en un hogar de crianza junto a su hermana menor, Katy cuando apenas eran pequeños. Pronto fueron adoptados por una familia cuyo hijo, Spencer Gray tiene necesidades especiales, pronto Warren y Spencer formaron un vínculo muy fuerte y se llevaban muy bien, sin embargo las cosas no eran completamente buenas ya que su madre adoptiva con frecuencia lo maltrataba a él y a Katy.

Harto de los maltratos Warren se fue del hogar siendo un adolescente y más tarde se mudó a España, en donde fue arrestado y encarcelado después de que su examigo Sean Kennedy testificara en su contra, más tarde Warren fue liberado en el 2006 y se mudó a Hollyoaks.

Es muy buen amigo de Theresa McQueen.

Biografía
El 13 de abril del 2017 Warren asesinó a Bart McQueen después de descubrir que Bart había estado involucrado en el asesinato de su hermana, Katy Fox, quien murió de una sobredosis mientras se drogaba con Bart y Joel.

Asesinatos
Entre sus víctimas se encuentran:

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: convertirse en traficante de drogas, haber asesinado a Sean Kennedy, haber asesinado a Louise el día de su boda cuando esta intentaba matarlo, por haber atropellado a Justin, por haber sido víctima de intento de asesinato por parte de Clare Devine, por haber matado a Dale Greer, por haber fingido su muerte, por ser parte de estafas y chantajes, y por tener enfrentamientos con Calvin Valentine, Tony Hutchinson y Brendan Brady.

Referencias

Enlaces externos
 Hollyoaks Official Website :: Character :: Warren Fox
 Hollyoaks | Warren Fox
 BBC America > Hollyoaks Character > Warren Fox (Jamie Lomas)

Asesinos ficticios
Gánsteres ficticios
Narcotraficantes ficticios
Personajes de Hollyoaks

Warren Fox


Snitch may refer to:
 Informant

Film and television
 Snitch (1998 film) or Monument Ave., an American crime drama directed by Ted Demme
 Snitch (2011 film) or Witness Insecurity, an American thriller starring Edward Furlong
 Snitch (film), a 2013 American crime drama starring Dwayne Johnson
 "Snitch" (Law & Order: Special Victims Unit), a 2007 episode
 "Snitch" (The Shield), a 2008 episode
 "Snitch" (Tower Prep), a 2010 episode

Music
 "Snitch" (song), by Obie Trice, 2006
 "Snitch", a song by Netsky with Aloe Blacc, 2019

Other uses
 Golden Snitch or Snitch, a ball in Quidditch in the Harry Potter series
 Snitch Newsweekly, a 2000–2005 American newspaper covering crime and police news
 Steve Snitch (born 1983), English rugby league footballer

See also
 Little Snitch, a software firewall for Mac OS X

Snitch


غلوكاغون  هو عبارة عن هرمون عديد الببتيد (بروتينات)، هام لأيض الكربوهيدرات، تفرزه خلايا ألفا في جزر لانجرهانز في البنكرياس ويتم إنتاجه من البروجلوكاجون، ينتمي فصيلة السكرتين من الهرمونات.

الغلوكاغون هو هرمون ببتيد تنتجه خلايا ألفا في البنكرياس . يعمل على رفع تركيز الجلوكوز والأحماض الدهنية في مجرى الدم، ويعتبر الهرمون التقويضي الرئيسي في الجسم.  كما أنه يستخدم كدواء لعلاج عدد من الحالات الصحية. تأثيره معاكس لتأثير الأنسولين، الذي يخفض الجلوكوز خارج الخلية.  يتم إنتاجه من البروجلوكاجون، المشفر بواسطة جين GCG.

يطلق البنكرياس الغلوكاغون عندما تكون كمية الجلوكوز في مجرى الدم منخفضة للغاية. يتسبب الغلوكاغون في انخراط الكبد في عملية تحلل الجليكوجين : تحويل الجليكوجين المخزن إلى جلوكوز، والذي يتم إطلاقه في مجرى الدم.  من ناحية أخرى، فإن مستويات الجلوكوز المرتفعة في الدم تحفز إفراز الأنسولين. يسمح الأنسولين للأنسجة التي تعتمد على الأنسولين بتناول الجلوكوز واستخدامه. وبالتالي، فإن الغلوكاغون والأنسولين جزء من نظام التغذية المرتدة الذي يحافظ على استقرار مستويات الجلوكوز في الدم. يزيد الغلوكاغون من إنفاق الطاقة ويرفع تحت ظروف الإجهاد.  ينتمي الغلوكاغون إلى عائلة الإفرازات الهرمونية.

يتم إطلاقه عندما تصبح مستويات جلوكوز الدم منخفضة، لينظم نسبة السكر في الدم ويمنع حدوث انخفاض الجلوكوز في الدم في الحالة المسماة بـ "Hypoglycemia". لذلك فإن عمل الغلوكاغون مضاد لعمل الإنسولين.

الغلوكاغون والأنسولين ودورهما في الحفاظ على مستوى الجلوكوز في الدم
يفرز البنكرياس الغلوكاجون عند انخفاض مستوي السكر في الدم فيقوم الغلوكاجون بتحفيز الكبد لكي تحدث عملية تحلل الجليكوجين وفيها يتم يتم تحويل الجليكوجين المخزن إلي جلوكوز، يتم اطلاقه في الدورة الدموية.

يفرز البنكرياس الإنسولين عندما يكون مستوى السكر في الدم عالي، والإنسولين يجعل الجلوكوز يُمتص بواسطة المعتمد على الإنسولين.

الوظيفة
يرفع الغلوكاغون بشكل عام تركيز الجلوكوز في الدم عن طريق تعزيز استحداث السكر وتحلل الجليكوجين.  يقلل الغلوكاغون أيضًا من تخليق الأحماض الدهنية في الأنسجة الدهنية والكبد، فضلاً عن تعزيز تحلل الدهون في هذه الأنسجة، مما يؤدي إلى إطلاق الأحماض الدهنية في الدورة الدموية حيث يمكن تقويضها لتوليد الطاقة في الأنسجة مثل العضلات الهيكلية عند الحاجة.

فكما ذكر يقوم الغلوكاغون برفع مستوى الجلوكوز في الدم عن طريق تحفيز عملية تحليل الجليكوجين وعملية استحداث سكر.

كما أنه يقوم بتقليل تصنيع الاحماض الدهنية في الأنسجة الدهنية والكبد ويعزز عملية تحلل الدهون في هذه الانسجة وتطلق الاحماض الدهنية في الدورة الدموية حيث يمكن تقويضها لتوليد الطاقة في الأنسجة مثل العضلات الهيكلية عند الحاجة.

يخزن الجلوكوز في الكبد في صورة عديد السكر جليكوجين. خلايا الكبد لديها مستقبلات الغلوكاغون حينما يرتبط الغلوكاغون بمستقبلات الغلوكاغون فإن خلايا الكبد تقوم بتحويل الجليكوجين إلى جزيئات جلوكوز حرة يتم يطلق في الدم في مجرى الدم وتعرف هذه العملية باسم تحلل الجليكوجين.

أيضاً يشجع الغلوكاغون الكبد والكلى لتصنيع الجلوكوز اضافي عن طريق عملية استحداث السكر يقوم الغلوكاغون بإيقاف تحلل السكر في الكبد، مما يتسبب في تحويل المركبات الوسيطة حال السكر إلى تكوين السكر.

ينظم الغلوكاغون أيضًا معدل إنتاج الجلوكوز من خلال تحلل الدهون، يحث الغلوكاغون على تحلل الدهون في البشر في ظل ظروف قمع الأنسولين (مثل داء السكري من النوع 1).

آلية العمل

يرتبط الغلوكاغون بمستقبل الجلوكاجون، وهو مستقبل مقترن بالبروتين G، يقع في غشاء البلازما للخلية. ينشط تغيير التشكل في المستقبل البروتينات G، وهو بروتين غير متجانس مع الوحدات الفرعية α و و γ. عندما يتفاعل البروتين G مع المستقبلات، فإنه يخضع لتغيير توافق ينتج عنه استبدال جزيء الناتج المحلي الإجمالي المرتبط بالوحدة الفرعية α بجزيء GTP . ينتج عن هذا الاستبدال إطلاق الوحدة الفرعية α من الوحدتين الفرعيتين و. تقوم وحدة ألفا الفرعية على وجه التحديد بتنشيط الإنزيم التالي في سلسلة الانزيم بمحلقة الأدينيلات (adenylate cyclase).

تقوم محلقة الأدينيلات بتصنيع أدينوسين أحادي الفوسفات الدوري (AMP أو cAMP)، الذي ينشط بروتين كيناز A (بروتين كيناز المعتمد على cAMP). هذا الإنزيم، بدوره، ينشط كيناز فسفوريلاز، والذي يقوم بعد ذلك بفوسفوريلات الجليكوجين فسفوريلاز ب (PYG b)، وتحويله إلى الشكل النشط المسمى فسفوريلاز أ (PYG a). فسفوريلاز أ هو الإنزيم المسؤول عن إطلاق الجلوكوز 1- فوسفات من بوليمرات الجليكوجين. مثال على المسار سيكون عندما يرتبط الغلوكاغون ببروتين عبر الغشاء. تتفاعل بروتينات الغشاء مع Gɑβ𝛾. ينفصل Gɑ عن Gβ𝛾 ويتفاعل مع بروتين الغشاء. محلقة الأدينيلات (Adenylyl cyclase) تحفز تحويل ATP إلى cAMP. يرتبط cAMP ببروتين كيناز أ، والفوسفوريلات المعقد فسفوريلاز كيناز.  فسفوريلاز كيناز فسفوريلات فسفوريلاز فسفوريلاز. يقطع الفسفوريلاز الفسفوري وحدات الجلوكوز من الجليكوجين على هيئة جلوكوز 1 فوسفات. بالإضافة إلى ذلك، يتم ضبط التحكم المنسق في تحلل السكر وتكوين الجلوكوز في الكبد عن طريق حالة الفسفرة للأنزيمات التي تحفز تكوين منشط قوي لتحلل السكر يسمى الفركتوز 2،6-بيسفوسفات.  إن إنزيم بروتين كيناز أ (PKA) الذي تم تحفيزه بواسطة الشلال الذي بدأه الغلوكاغون سوف يفسفر أيضًا بقايا سيرين مفردة من سلسلة بولي ببتيد ثنائية الوظيفة تحتوي على إنزيمات الفركتوز 2،6-بيسفوسفاتيز و فسفوفركتوكيناز -2. ينشط هذا الفسفرة التساهمية التي بدأها الغلوكاغون الأول ويمنع الأخير. ينظم هذا التفاعل الذي يحفز الفركتوز 2،6-بيسفوسفات (منشط قوي لـ phosphofructokinase-1، الإنزيم الذي يمثل الخطوة التنظيمية الأولية لتحلل السكر)  عن طريق إبطاء معدل تكوينه، وبالتالي منع تدفق مسار تحلل السكر والسماح لتكوين السكر بالسيطرة. يمكن عكس هذه العملية في حالة عدم وجود الغلوكاغون (وبالتالي، وجود الأنسولين).

يؤدي تحفيز الغلوكاغون لـ PKA أيضًا إلى تعطيل إنزيم بيروفات كيناز حال السكر في خلايا الكبد.

علم وظائف الأعضاء

إنتاج
يتم تصنيع الهرمون وإفرازه من خلايا ألفا ( خلايا ألفا) لجزر لانجرهانز الموجودة في جزء الغدد الصماء من البنكرياس. يتم كبح / تنظيم الإنتاج، الذي يتم تشغيله بشكل حر، بواسطة الأميلين، وهو هرمون ببتيد يفرز بالاشتراك مع الأنسولين من خلايا البنكرياس.  مع تراجع مستويات الجلوكوز في البلازما، فإن الانخفاض اللاحق في إفراز الأميلين يخفف من تثبيط خلايا ألفا، مما يسمح بإفراز الجلوكاجون.

في القوارض، توجد خلايا ألفا في الحافة الخارجية للجزيرة. هيكل جزيرة الإنسان أقل فصلًا، ويتم توزيع خلايا ألفا في جميع أنحاء الجزيرة بالقرب من خلايا بيتا. يتم إنتاج الغلوكاغون أيضًا بواسطة خلايا ألفا في المعدة.

أظهرت الأبحاث الحديثة أن إنتاج الغلوكاغون قد يحدث أيضًا خارج البنكرياس، حيث تكون القناة الهضمية هي الموقع الأكثر احتمالاً لتخليق الغلوكاغون خارج البنكرياس.

اللائحة
يتم تحفيز إفراز الغلوكاغون عن طريق:

 نقص سكر الدم.
 الإبينفرين (عبر مستقبلات الأدرينالية β2 و α2  و α1  ).
 أرجينين.
 ألانين (غالبًا من نقل البيروفات / الغلوتامات المشتق من العضلات (انظر تفاعل ألانين ترانس أميناز ).
 أستيل كولين.
 كوليسيستوكينين.
 عديد الببتيد المثبط للمعدة.

يتم منع إفراز الغلوكاغون عن طريق:

 السوماتوستاتين.
 أميلين.
 الأنسولين (عبر GABA ).
 PPARγ / مغاير مستقبلات الريتينويد X.
 زيادة الأحماض الدهنية الحرة وأحماض الكيتو في الدم.
 زيادة إنتاج اليوريا.
 الببتيد -1 يشبه الجلوكاجون.

بناء
الغلوكاغون عبارة عن بولي ببتيد 29 حمض أميني . هيكلها الأساسي في البشر هو: NH 2 - His - Ser - Gln - Gly - Thr - Phe - Thr - Ser - Asp - Tyr - Ser - Lys - Tyr - Leu - Asp - Ser - Arg - Arg - Ala - Gln - Asp - Phe - Val - Gln - Trp - Leu - Met - Asn - Thr - COOH .

يحتوي البولي ببتيد على كتلة جزيئية تبلغ 3485 دالتون .  الغلوكاغون هو هرمون ببتيد (غير ستيرويد ).

يتم إنشاء الغلوكاغون من انقسام البروجلوكاجون بواسطة بروبروتين كونفرتيز 2 في خلايا البنكرياس α. في خلايا L المعوية، ينشطر البروجلوكاجون إلى المنتجات البديلة glicentin و GLP-1 (إنكرتين) و IP-2 و GLP-2 (يعزز نمو الأمعاء)).

علم الأمراض
قد تكون المستويات المرتفعة بشكل غير طبيعي من الغلوكاغون ناتجة عن أورام البنكرياس، مثل الجلوكاجونوما، والتي تشمل أعراضها الحمامي النخرية المهاجرة،  انخفاض الأحماض الأمينية، وارتفاع السكر في الدم . قد يحدث بمفرده أو في سياق الأورام الصماء المتعددة من النوع 1

يعتبر ارتفاع الغلوكاغون هو المساهم الرئيسي في ارتفاع نسبة الحماض الكيتوني في الدم في مرض السكري من النوع 1 غير المشخص أو المعالج بشكل سيء. مع توقف خلايا بيتا عن العمل، لم يعد الأنسولين والبنكرياس GABA موجودًا لقمع إنتاج الغلوكاغون الحر. نتيجة لذلك، يتم إطلاق الغلوكاغون من خلايا ألفا بحد أقصى، مما يؤدي إلى انهيار سريع للجليكوجين إلى جلوكوز وتكوين الكيتون السريع.  لقد وجد أن مجموعة فرعية من البالغين المصابين بداء السكري من النوع 1 استغرقت 4 مرات في المتوسط لمقاربة الحماض الكيتوني عند تناول السوماتوستاتين (يثبط إنتاج الجلوكاجون) بدون الأنسولين.  تثبيط الغلوكاغون فكرة شائعة عن علاج مرض السكري، ومع ذلك فقد حذر البعض من أن القيام بذلك سيؤدي إلى الإصابة بمرض السكري الهش في المرضى الذين لديهم جلوكوز دم مستقر بدرجة كافية.

يُعتقد أن عدم وجود خلايا ألفا (وبالتالي الجلوكاجون) هو أحد التأثيرات الرئيسية في التقلب الشديد لجلوكوز الدم في عملية استئصال البنكرياس بالكامل.

التاريخ
في عشرينيات القرن الماضي، درس كيمبال ومورلين مستخلصات البنكرياس، ووجدوا مادة إضافية لها خصائص ارتفاع السكر في الدم . وصفوا الغلوكاغون في عام 1923.  تم وصف تسلسل الأحماض الأمينية للجلوكاجون في أواخر الخمسينيات.  لم يتم تأسيس فهم أكثر اكتمالاً لدورها في علم وظائف الأعضاء والمرض حتى السبعينيات، عندما تم تطوير مقايسة مناعية إشعاعية معينة.

علم أصول الكلمات
صاغ كيمبال ومورلين مصطلح الغلوكاغون في عام 1923 عندما أطلقوا على المادة في البداية اسم الجلوكوز أغون .

مراجع

انظر أيضاً
 أجسام كيتونية.
 الكورتيزول.
 السكرى.
 ببتيد محرر للغاسترين.
 ببتيد بيتا النشواني .
 الأنسولين.
 جزر لانغرهانس.
 البنكرياس.
 بروغلوميد.
 كيناز التيروسين.

وصلات خارجية

 يوفر PDBe-KB نظرة عامة على جميع معلومات الهيكل المتوفرة في PDB for Human Glucagon.

أيض
جينات على كروموسوم 2
شركة إيلي ليلي وشركاه
منتجات حيوانية
هرمونات الإنسان
هرمونات ببتيدية
جينات الكروموسوم البشري
جينات الإنسان
جينات الثدييات
بروتينات
بروتينات بشرية

غلوكاغون