Mineritul cărbunelui reprezintă o ramură importantă a industriei din Ucraina.

Mineritul cărbunelui în Ucraina este asociat de obicei cu bazinul Donețk, bogat în cărbune, deși nu este singura regiune în care se practică, alte locuri de unde se extrage cărbune fiind bazinul Lviv-Volînia și bazinul de lignit al Niprului. Bazinul Donețk se află în partea de est a Ucrainei și este cea mai mare și cea mai dezvoltată regiune minieră din țară.

Ucraina a fost până nu de mult a treia cea mai mare țară producătoare de cărbune din Europa. În 1976, producția la nivel național era de 218 milioane de tone. Din 2016, producția a scăzut la 41 de milioane de tone. Bazinul Donețk, care conține 90% din rezerva națională de cărbune, are de suferit datorită a trei probleme: (1) minele nu sunt destul de profitabile pentru a susține investiții rezultând în folosirea de echipamente vechi de 20 de ani, (2) guvernul a întrerupt subvenții miniere în valoare de 600 de milioane de dolari, în urma consultării Fondul Monetar Internațional și (3) guvernul Ucrainean refuza să cumpere cărbune de la statele auto-proclamate Republica Populară Donețk și Republica Populară Luhansk.

Istorie
Mineritul cărbunelui a început în Ucraina în 1870. În 1913, Donețk producea 87% din cărbunele din Imperiul Rus. Producea 50% din cărbunele folosit în metalurgie din USSR. Asemenea altor întreprinderi sovietice, companiile de cărbune ofereau facilități sociale precum școli și spitale

Rezervele de cărbune

Rezervele de cărbune ale Ucrainei sunt estimate la 60 de miliarde de tone, din care 23 de miliarde sunt dovedite și probabile și 10 miliarde de tone pot fi exploatate din punct de vedere economic. Conform sindicatului minier din Ucraina, cărbunele constituie 95% din resursele energetice ale țarii.

90% din rezervele de cărbune ale Ucrainei se afla în Bazinul Donețk (partea extrem estică a țarii).  Controlul acestei porțiuni din țară este disputat. Rebeli susținuți de ruși cer suveranitatea regiunii. Pe la mijlocul lunii mai 2017, președintele ucrainean Petro Poroshenko a semnat un decret temporar care interzice schimbul de bunuri cu teritoriile auto-proclamate Republica Populară Donețk și Republica Populară Luhansk.

Alte două bazine carbonifere sunt bazinul Lviv-Volînia, aflat între Lviv și Volodîmîr-Volînskîi, și bazinul de lignit al Niprului din partea centrală a Ucrainei, dar a cărui exploatare a fost oprită din ani 1990.

Note

Legături externe

Extracția cărbunelui
Geologia Ucrainei

Cărbune în Ucraina


L′hôpital de Ploërmel, ou centre hospitalier Alphonse Guérin, est un hôpital public de proximité, situé dans la commune de Ploërmel, dans le Morbihan, en Bretagne (France). Il dispose notamment d'un service d'urgences, d'un service de chirurgie et d'une maternité.

Dénomination et administratif
L'hôpital de Ploërmel est baptisé « centre hospitalier Alphonse-Guérin » en hommage à Alphonse Guérin, un médecin et chirurgien des hôpitaux de Paris qui est né à Ploërmel.

Avec l'hôpital de Josselin et celui de Malestroit, il constitue le Centre Hospitalier du Pays de Ploërmel. De façon plus large, il appartient au Groupement hospitalier Brocéliande Atlantique (GHBA), qui regroupe les hôpitaux de Vannes, d'Auray, de Josselin, de Belle-Île-en-Mer, de Basse-Vilaine de Nivillac, ainsi que l'Établissement social et médico-social de Malestroit et l'Établissement public de santé mentale du Morbihan.

Soins hospitaliers
C'est un hôpital de proximité. En 2021, l'hôpital de Ploërmel dispose d'un total de 345 lits : 107 en médecine, 25 en chirurgie, 16 en gynéco-obstétrique, 177 hébergements et 20 lits d'hospitalisation à domicile. Il s'y ajoute 177 places en EHPAD.

L'hôpital de Ploërmel est organisé en pôles : médecine, chirurgie, activités transversales, support de soin et secteur personnes âgées. En 2021, sa maternité prend en charge environ 850 accouchements par an.

Histoire
L'existence d'un hôpital à Ploërmel est attestée par un arrêté d'audience daté du 18 décembre 1628. Pierre Le Gouvello de Keriolet y aurait logé en 1636. D'après la Revue de Bretagne, Anne-Toussainte de Volvire a, selon son testament rédigé en 1694, légué tous ses biens à l'hôpital de Ploërmel.

Le service de maternité est ouvert en 1961, puis renforcé à plusieurs reprises. En 2011, le service de maternité obtient le label « hôpital ami des bébés ». En 2019, le député Paul Molac interpelle le gouvernement quant à un risque de délocalisations des activités de l'hôpital de Ploërmel vers l'hôpital de Vannes. Le développement d'un plateau de chirurgie et du service de maternité est évoqué fin 2020.

En juin 2021, la suppression de 10 lits (7 en chirurgie et 3 en médecine) est annoncée. Le , à l'instigation de la CFDT, le personnel proteste contre cette annonce.

Équipe
Début 2021, quatre chirurgiens ORL venus de l'hôpital de Vannes renforcent le service

Matériel
Le service de cardiologie est doté de défibrillateurs et d'échocardiographies de stress.

En octobre 2020, l'hôpital de Ploërmel se dote d'un scanner spectral, loué pour une durée de sept ans, qui représente un budget d'un million d'euros. Il dépose au même moment une demande d'implantation d'appareil d'imagerie par résonance magnétique (IRM).

Notes et références

Hôpital dans le Morbihan
Ploërmel

Hôpital de Ploërmel


An Blyxa radicans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Blyxa radicans in nahilalakip ha genus nga Blyxa, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Blyxa

Blyxa radicans


204786 Wehlau este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
204786 Wehlau este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de Paul Wiegert. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 0,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 204001-205000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

204786 Wehlau


Division No. 6, Subd. C is an unorganized subdivision in north-central Newfoundland, Newfoundland and Labrador, Canada. It is in Division No. 6, on the Bay of Exploits.

According to the 2016 Statistics Canada Census:
Population: 681
% Change (2011-2016): 50.7
Dwellings: 829
Area (km2): 4,064.41
Density (persons per km2): 0.2

Newfoundland and Labrador subdivisions

Division No. 6, Subdivision C, Newfoundland and Labrador


Irak (Irâk), Klasik Türk müziğinde, aynı adla anılan ve kalın fa diyez notasını andıran perdedeki makamlardan biri.

Klasik Türk müziği makamları

Irak (makam)


A drug holiday (sometimes also called a drug vacation, medication vacation, structured treatment interruption, tolerance break, treatment break or strategic treatment interruption) is when a patient stops taking a medication(s) for a period of time; anywhere from a few days to many months or even years if the doctor or medical provider feel it is in the patient's best interests. It is important not to discontinue any medication without the close supervision of the prescribing party.

Planned drug holidays are used in numerous fields of medicine. They are perhaps best known in HIV therapy, after a study showed that stopping medication may stimulate the immune system to attack the virus.
Another reason for drug holidays is to permit a drug to regain effectiveness after a period of continuous use, and to reduce the tolerance effect that may require increased dosages.

In addition to drug holidays that are intended for therapeutic effect, they are sometimes used to reduce drug side effects so that patients may enjoy a more normal life for a period of time such as a weekend or holiday, or engage in a particular activity. For example, it is common for patients using SSRI anti-depressant therapies to take a drug holiday to reduce or avoid side effects associated with sexual dysfunction.

In the treatment of mental illness, a drug holiday may be part of a progression toward treatment cessation. The holiday is also a tool to assess a drug's benefits against unwanted side effects, assuming that both will dissipate after an extended vacation.

Evolution of the practice

As a treatment for bipolar disorder

One-day drug holidays in the lithium treatment of bipolar disorder, known as "lithium-free days", have been in use since the pioneering work of Noack and Trautner in 1951. This was found to reduce toxic buildup of the drug in some patients.

As a treatment for Parkinson's disease

Drug holidays from L-dopa found use in the early 1970s when Sweet et al. reported they were beneficial in terms of restoring the effectiveness of the treatment after adaptation by the brain had diminished its effectiveness.
However, later studies revealed that such drug holidays conferred only temporary benefits to L-dopa responsiveness. Furthermore, there was an increased risk of death from associated complications, namely aspiration pneumonia, depression, and thromboembolic disease. L-dopa drug holidays are thus no longer recommended.

As a treatment for Schizophrenia

Drug holidays from antipsychotic medication such as chlorpromazine have been used since the early 1980s to alleviate adverse reactions associated with long-term treatment.

As a treatment for HIV
HIV selectively targets activated helper T-cells. Thus, over time, HIV will tend to selectively destroy those helper T-cells most capable of fighting the HIV infection off, effectively desensitizing the immune system to the infection. The purpose of a structured treatment interruption is to create a short interval in which the virus becomes common enough to stimulate reproduction of T-cells capable of fighting the virus.

A 2006 HIV literature review noted that "two studies suggested that so-called drug holidays were of no benefit and might actually harm patients, while a third study suggested that the idea might still have value and should be revisited."

See also
 Downregulation and upregulation
 Rebound effect
 Tachyphylaxis

References

Clinical pharmacology

Drug holiday


සෞන්දර්යය සහ චිත්‍ර කලාවේ න්‍යායයන්

සෞන්දර්ය විද්යාඝව 'සුන්දරත්වයේ විද්යා්ව' වීමට උත්සාහ දරන අතර එය කාන්ට් හේගල් වැනි 18 සහ 19 වැනි සියවස්වල දාර්ශනිකයිනගේ වැදගත් දාර්ශනික ගැටළුවක් විය. ප්ලේටෝ හා ඇරිස්ටෝටල් වැනි සම්භාව්ය  දාර්ශනිකයින්ද කලාව පිලිබඳව විශේෂයෙන්ම චිතරවිය කලාව පිලිබඳව න්යාලයයන් ඉදිරිපත් කළහ. ප්ලේටෝ සිය දාර්ශනික කරදග මය තුල සිත්තරුන්ව (සහ පරක් තිමා ශිල්පීන්ව) නොතකා හරින ලදී. ඔහුගේ අදහසවූයේ සිතුවකට සත්යශය පරලි තිනිර්මාණය කළ නොහැකි බවයි. ඔහු කියා සිටියේ එය යථාර්ථයේ (ලෝකයේ අදහස්වල පිලිබිඹුවක්) අනුරුවක් වන බවත් එබැවින් එය සපත්තු සෑදීම, යකඩ වාත්තු කිරීම වැනිම වූ තවත් ශිල්පයක් පවණක් වන බවයි. ලියනාඩෝ සිතුවම් කරන කාළ වකවානුව වනවිට චිතරකිර කලාව පුරාතන ගීර්අනසියේ පැවතියාට වඩා සත්ය ය පරනම තිනිර්මාණය කිරීමට වඩාත් ආසන්න විය. ලියානාඩෝ ඩා වින්සි කියා සිටියේ 'චිතර්වණ කලාව ශරාැ  ස්තරාු  ලීය කටයුත්තක්' බවය. කාන්ට් සුන්දරත්වය සහ උත්කාෂ්ඨත්වය අතර වෙනසක් දක්වා සිටින ලදී. කෙසේවෙතත් මෙහිදී ඔහු චිතර‍හු කලාව පිලිබඳව ඍජුව දක්වා නොසිටින ලද අතර ඔහුගේ සංකල්පය ටර්නර් සහ ඬේවිඞ් ෆෙඞ්රික් වැනි සිත්තරුන් විසින් ගරුව හණය කරගන්නා ලදී.

සුන්දරත්වය පිලිබඳ විශ්වීය සංකල්පය කරා ළගාවීමේ නොහැකියාව පිලිබඳ හේගල් දක්වා සිටි අතර ඔහු සිය සෞන්දර්යාත්මක රචනාවක චිතර   ය, කවිය හා සංගීතය යන තුන රෝමාන්තික' කලාවන් ලෙසින් දක්වා සිටින ලදී. චිතර‍රා කර්මය පිලිබඳ න්යාතයික කෘතීන් සම්පාදනය කළවුන් අතර කැන්ඩින්ස්කි සහ පෝල් ක්ලී වැදගත් වෙයි. කැන්ඩින්ස්කි සිය කෘතියේ දක්වා සිටින්නේ චිතරන්න කර්මය තුල අධ්යාජත්මික වටිනාකමක් පවතින බවය. ඔහු මූලික වර්ණ අනිවාර්ය හැගීම්වලට සම්බන්ධ කොට දක්වන අතර එය ඊට පෙර ගොයතේ ඇතුළු සමහර ලේඛකයින්ද උත්සාහ කරන ලද්දකි.

විසිවන සියවසේ චිතරඇතු කලාවේ සිදුවූ ඝනිකවාදය වැනි වර්ධනයන් විසින් ඊට පෙර පර්ම ධානතම විෂය වූ ස්වභාවිකත්වය නෙඑසේනම් බාහිර ලෝකයෙන් ඔබ්බට චිතරාහි කලාව ගෙන යන ලදී. චිතරපෙර කලාවේ වඩාත් මෑතකාලීන න්යා යාත්මක දායකත්වය සපයනු ලැබුවේ සිත්තරකු හා ලේඛකයකු වන ජූලියන් බෙල් විසිනි. ඔහුගේ නම් In Mirror of The World කෘතියෙන් ඔහු චිතරහාෝය මගින් හැගීම් සහ අදහස් පරල් කාශ කළහැකිද යන ඵෙතිහාසික මතවාදයේ විකාශනය සාකච්ඡුා කරයි. ඔහු මෙසේ ලියයි,
"කලා කෘතියක් ඔබේ අවධානය අඛණ්ඩව රඳවා තබා ගැනීමට අත්සාහ කරයි. කලාවේ ඉතිහාසය එය ඉදිරියට ගෙන යමින් පරිකල්පනයේ නිවහන් බිමට සමතලා කරමින් අධිවේගී මාර්ගයක් නිර්මාණය කරයි".

මාධ්‍යය
19 වන සියවසේදී ප‍්‍රංශ සැලෝනය ඉටි තෙල් හා සායම් වලින් තනනු ලැබු ක‍්‍රයෝන් වර්ගයක් සහ විශේෂිතව තැනනු නිෂ්පාදනය කළ කඩදාසි වර්ගයක් යොදාගත යුතු බවට නිර්දේශ කරන ලදී. මකනයක් යොදගැනීමට අවසර නොදුන් අතර ඒ වෙනුවට මෙහිදී සිතුවමට නඟන රූපය තද පැහැයෙන් ඇඳීමට පෙර ලා පැහැයෙන් සිතුවමට නැඟීම කරනු ඇති බව අපේක්‍ෂා කරන ලදී.

රළු මතුපිටක් සහිත කඩදාසිවල ඇඳීම සඳහා නූතනයේ වඩා ජනපි‍්‍රය තාක්‍ෂණයක් වන ගල් අඟුරු කූරු භාවිතා කෙරින. ගල්අඟුරු කුඩු කඩදාසියට තදින් නොබැඳෙන බැවින් ඒවා මකා ඉවත්කිරීම ඉතා පහසුවිය. අවසානාත්මක කරන ලද ඇඳීම මැකීම වැලැක්විම සඳහා ස්ථාවරකරන ඉසිනයක් යොදා ගැනින. වඩා තදින් පීඩනයට ලක්කොට නිර්මාණය කළ ඟල්අඟුරු කූරු මඟින් වඩාත් තද පෙනුමක් ලබාදෙනු ලැබූ අතර අනුක‍්‍රමණයෙන් ළා වර්ණයන් නිපදවීම සඳහා ඇඟිල්ලෙන් ඇදීම හෝ ඒ සඳහාම නිර්මාණය කරනු ලැබූ සිලින්ඩරාකාර උපකරණයක් යොදාගැනීම කරන ලදී.
රූප ඇඳීම සඳහා මිනිරන් පැන්සලද බෙහෙවින් භාවිතා වේ. මේ සඳහා 9B (ඉතා මෘදු) සිට 1B (මධ්‍යස්ථ මෘදු) දක්වාද, 1H (මධ්‍යස්ථ දෘඩ) සිට 9H (ඉතා ද්‍රෘඩ) දක්වාද වන පරාසයක පැන්සල් නිෂ්පාදනය කෙරෙයි. ගල්අඟරු මෙන්ම එයද මැකීම සිදුකළ හැකි අතර ස්ථාවර කිරීමද කළහැක.

තවත් ජනපි‍්‍රය මාධ්‍යයකි තීන්ත. බොහෝවිට සිත්තරා සිතුවමේ බාහිර රේඛාවන් මිනිරන් පැන්සලෙන් ඇඳ අවසානාත්මක රේඛාවන් පෑනක් හෝ පින්සලක් යොදාගෙන තීන්තෙන් අඳිනු ලබයි. විවිධ අනුක‍්‍රමික තීව‍්‍රතාවයන් ලබාගැනීම සඳහා තීන්ත ජලයේ දිය කරනු ලැබේ. තීන්ත ආලේප කිරීමෙන් පසු පැන්සල් ඉරි මකා දැමිය හැක.

සමහර චිත‍්‍ර ශිල්පීහු පැන්සල් කටු සටහනක් යොදා නොගෙන කෙලින්ම තීන්ත යොදාගෙන අඳිති. ඔවුහු ඊට පි‍්‍රයතාවයක් දක්වන්නේ තීන්ත මැකීම කළනොහැකි බැවින් එමඟන් ඔහුගේ ප‍්‍රවේශයේ ස්වංසිද්ධතාවය ආරක්‍ෂා කරගැනීමට හැකිවීම නිසාවෙනි.

17 සහ 18 වන සියවස්වල බැරක සහ රොකෝ යුගයන්හි වඩාත් ප‍්‍රකට වූ ක‍්‍රමවේදයක් වූයේ කලූ සහ සුදු අතර වූ වර්ණයක පසුබිමක් මත කලූවෙන් ඇඳීම සිදුකොට අඳුරු කළ යුතු ස්ථාන තීන්ත හෝ ක්‍රෙයෝන් මගින් සුදු වර්ණයෙන් යෙදීමයි.

පැස්ටල් මාධ්‍යය
පැස්ටල් කූරු හෝ ක්‍රෙයෝන් නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ කුඩු කරන ලද පිරිසිදු වර්ණක, උදාසීන බැඳුම්කාරක ද්‍රව්‍යයක් සමග සංයෝජනය කිරීමෙනි. පැස්ටල් කූරක නිවැරදිම සංයුතිය සහ ගතිලක්‍ෂණය එහි අඩංගු වර්ණකය හා ඊට යොදාගෙන ඇති බැඳුම් කාරක ද්‍රව්‍යයේ ස්වභාවය අනුව තීරණය වේ. එමෙන්ම එය එක් එක් නිෂ්පාදකයා අනුවද වෙනස් වෙයි.

වියලි පැස්ටල් සඳහාසාම්ප‍්‍රදායිකව ඇරබික් ගම්, ට‍්‍රැගකැන්ත් ගම් වැනි බැඳුම්කාරකයන් උපයෝගී කරගනු ලබයි. 20 වන සියවසේදී බැඳුම්කාරකයක් ලෙස මෙතිල් සෙලියුලෝස් හඳුන්වාදෙනු ලැබිණ. බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී රටහුණු සහ ජිප්සම් සංඝටකයන්ද එහි අන්තර්ගත වෙයි. විවිධ දෘඩ හා මෘදු ආකාරයන්ගෙන් යුත් පැස්ටල් නිර්මාණය කරනු ලැබේ.

වියළි පැස්ටල් මාධ්‍ය පහත ආකාරයට අනු කොටස්වලට බෙදනු ලැබේ.
මෘදු පැස්ටල් -  මෙය බහුල ලෙස යොදාගන්නා පැස්ටල් වර්ගය වෙයි. මේවායේ වැඩි වර්ණක ප‍්‍රමාණයක් හා බැඳුම්කාරක අඩු ප‍්‍රමාණයක් අන්තර්ගත වේ. එහි ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ දීප්තිමත් වර්ණ ඇතිවීමයි. සිතුවම ඉතා පහසුවෙන් කිළුටුවීමට හා වර්ණ කලවම්වීමට ඉඩ ඇත. එමෙන්ම එය ඉවතලිය යුතු කුඩු විශාල ප‍්‍රමාණයක් ප‍්‍රතිඵල කරයි. මෘදු පැස්ටල් යොදාගෙන අඳිනු ලබන චිත‍්‍ර කිළුටුවිම වැලැක්වීමට තිරකාරකයක් අවශ්‍ය වේ.
දෘඩ පැස්ටල් -  මේවායේ බැඳුම්කාරක වැඩි ප‍්‍රමාණයක් සහ වර්ණක අඩු ප‍්‍රමාණයක් අන්තර්ගත වේ. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉතා සියුම් විස්තර දැක්වීමට යොදාගත හැකි තියුණු ඇඳිම් ද්‍රව්‍යයක් ලැබේ. මේවා මායිම් රේඛා ඇඳිමට සහ රේඛාවන් අවධාරනය කිරීමට යොදාගත හැක. කෙසේ වෙතත් මේවායේ වර්ණයන් මෘදු පැස්ටල් හා සැසඳීමේදී දීප්තිමත් බවින් අඩුය.
පැස්ටල් පැන්සල් -  මේවා පැස්ටල් තුඩ සහිත පැන්සල් වෙයි. ඉතා සියුම් විස්තර දැක්වීම සඳහා ඒවා උපකාරී වෙයි.

මීට අමතරව විවිධ නිෂ්පාදන ක‍්‍රමවේදයන් යටතේ පැස්ටල් නිෂ්පාදනය කරනු ලබයි.

තෙල් පැස්ටල් -  මේවා මෘදු, බටර් වැනි උකුබවක් සහ දීප්තිමත් වර්ණයන්ගෙන් යුක්ත වෙයි. මෘදු පැස්ටල් මෙන් නොව මේවා කලවම් කිරීම තරමක් අපහසුය. නමුත් තිරකාරකයක් අවශ්‍ය නෙවේ.
වතුරේ දියකළහැකි පැස්ටල් -   මේවා මෘදු පැස්ටල් වලට සමාන වේ. නමුත් ඒවායේ ග්ලයිසෝල් වැනි ජලයේ දියවන සංයෝගයක් අඩංගුය. එබැවින් ජලය යෙදීම මගින් වර්ණ ලා පැහැ ගන්වා ගත හැක.

ඇත්තෙන්ම පැස්ටල් ලෙස සැලකිය හැක්කේ කුමක්ද යන්න පිලිබඳව කලා සංගම් අතර විවාදයක් පවතී. එක්සත් රාජධානියේ පැස්ටල් සංගමය (පැරණිතම පැස්ටල් සංගමය මෙය වෙයි) පැස්ටල් ප‍්‍රදර්ශන සඳහා පිලිගනු ලබන නිර්ණායකය ලෙස පහත නිර්ණායකය ඉදිරිපත්කර සිටියි. 'තෙල් පැස්ටල්, ගල්අඟුරු පැන්සල්, කොංටේ රටහුණු හෝ වෙනත්  ඕනෑම වියළි මාධ්‍යයක්ද ඇතූලත්ව පැස්ටල්'. මෙහිදී අවධාරනය කරනු ලැබ ඇත්තේ වියළි මාධ්‍ය යන්න වුවද සංවාදය අඛණ්ඩවම පවතී.

කැන්වස් මාධ්‍යය
අතීතයේ යොදාගත් ලී පුවරු වෙනුවට ආදේශ වූ කැන්වස් තෙල් සායම් සඳහා වඩාත්ම ප‍්‍රචලිත වූ ආධාරකය විය. මරිය මව්තුමිය දේවදූතයින් සමඟින් සිටිනු දැක්වෙන 1410 දී පමණ අඳිනු ලැබූ ප‍්‍රංශ සිතුවමක් කැන්වසය මත තෙල් සායමින් අඳින ලද සිතුවම් අතරින් ඉතිරිව ඇති පැරණිතම කෘතියක් ලෙස සැලකේ. කෙසේ වෙතත් ඉතාලියේ 16 වන සියවස දක්වා මෙන්ම උතුරු යුරෝපයේ 17 වන සියවස දක්වාත් ලී පුවරු යොදාගැනීම පැවතුනි. කැන්වසය මුලින්ම යොදාගත් අය අතර වෙනීසියේ සිත්තරු ප‍්‍රමුඛ වෙති.

කැන්වසය ලී රාමුවක් යොදාගනිමින් තදින් ඇද සකස් කරගනු ලබයි. අනතුරුව සකස් කරගත් ආලේපයක් ආලේපකොට ඇඳීමට සුදුසු තත්වයට පත්කරගනු ලැබේ. මෙම ආලේපය හේතුවෙන් තෙල් සායම් කැන්වසයේ කෙඳි සමග ඍජුව ගැටීම වලකී. සාම්ප‍්‍රදායික ක‍්‍රමයට මෙම ආලේපය සකස්කරගන්නේ ලෙඞ් කාබනේට් සහ හණ ඇට තෙල් සංයෝග කිරීමෙනි. ටයිටේනියම් සුදු වර්ණක සහ කැල්සියම් කාබනේට් එක්කිරීමෙන්ද මෙම ආලේපය සකසාගත හැකි නමුත් එය පතුරු ගැලවීයාමට හෝ ඉරිතැලීමට ලක්විය හැක. වර්තමානයේ විවිධාකාර නෙකැඩෙන සුළු කැන්වස් ආලේපයන් වානිජ වශයෙන් නිෂ්පාදනය කෙරෙන අතර වෙළඳපොළේ මිළදී ගැනීමට ඇත. මෙයින් වඩාත් ජනපි‍්‍රය නිෂ්පාදනය වන්නේ ටයිටේනියම් ඩයොක්සයිඞ් සහ කැල්සියම් කාබනේට් යොදාගෙන නිෂ්පාදනය කරනු ලබන සින්තටික් ලේටෙක්ස් ආලේපයන්ය. අමුද්‍රව්‍යයේ විනාශ වී යන ස්වභාවය පැවතියදීත් එය නොසලකා ජැක්සන් පොලොක්, කෙනත් නොලන්ඞ්, ෆැන්සිස් බේකන්, හෙලන් ෆ‍්‍රැන්ක්න්ටැලර්, ඩෑන් කි‍්‍රස්ටෙන්සන්, ලැරී සොක්ස්, රොනී ලෑන්ඞ්ෆීල්ඞ් වැනි සිත්තරු 'අමු කැන්වසය' මත ඇඳීම කරති.

අතීතයේ කැන්වස් නිෂ්පාදනය කරනු ලැබූයේ ඉතා ශක්තිමත් දුඹුරු පැහැයක් සහිත ලිනන් රෙදි වලිනි. එය තෙල් සායම් සඳහා වඩාත් යෝග්‍ය විය. 20 වන සියවසේ මුල්භාගයේදී කපු කැන්වස් භාවිතය ආරම්භවිය. තවමත් බෙහොමයක් තෙල් සායම් සිත්තරුන් අතර ලිනන් ජනපි‍්‍රයව පවතී. යාන්ති‍්‍රකව වියනු ලබන කපු කැන්වස් ආර්ථික වශයෙන් ලාභදායී වෙයි. ඇක‍්‍රලික් තීන්ත පැමිණීමත් සමඟ කපු කැන්වස් භාවිතය වඩාත් ප‍්‍රචලිත විය. ලිනන් සහ කපු ලබාගන්නේ එකිනෙකට වෙනස් ගස් දෙකකිනි. එනම් හණ ගස සහ කපු ගසයි.

කාඞ්බෝඞ් යොදාගෙන කර්මාන්තශාලාවන්හි නිපදවනු ලබන 'කැන්වස් බෝඞ්' ලෙස හඳුන්වන කැන්වස් විශේෂයක්ද වර්තමානයේ වෙළඳපොළට පැමිණ ඇත. මේවා ප‍්‍රමාණයන් කිහිපයකින් පමණක් නිපදවනු ලබන අතර ඒවායේ ආයුකාළය ඉතාම සීමිත වෙයි. ඒවා බොහෝවිට යොදාගනු ලබන්නේ ඉක්මන් අධ්‍යනයන් සඳහාය. ලිනන් මත නියමිත ලෙස ආලේප කිරීම් සිදුකරනු ලැබූ කැන්වස්ද වෙළඳපොළේ පවතී. ඒවා බොහෝවිට වෘත්තීය වශයෙන් සිතුවම් අඳින්නන් විසින් භාවිතා කරනු ලබයි. ඒවා විවිධ බරවලින් නිපදවනු ලැබේ. ඒවා ආලේපනයන් තට්ටු කිහිපයක් ගල්වා සකස් කරනු ලබන අතර කෙලින්ම ඇඳීමට ගැනීමට සුදුසු වෙයි. සිය ඇඳීම තමන්ට පාලනය කළහැකිවීම අගය කරන සමහර චිත‍්‍ර ශිල්පීහු තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි සකස් කරගත් ආලේප තට්ටුවක් හෝ දෙකක් ඒ මත ආලේපකොට සිය ඇඳීම සිදුකරති. නමුත් වෘත්තීමය වශයෙන් ඇඳීම සිදුකරන බොහොමයක් දෙනා තවමත් සාම්ප‍්‍රදායික ආකාරයට සිය කැන්වස් තමන් විසින්ම නිෂ්පාදනය කරගනිති.

නූතන සිතුවම් කිරීමේ ශිල්පක‍්‍රමයන් සහ පැරණි මහා කෘතීන් අතර එක් ප‍්‍රධාන වෙනසක් වන්නේ කැන්වසය සකස් කරන ආකාරයයි. නූතන ශිල්පක‍්‍රමයන් කැන්වසයේ මතුපිට ස්වභාවය සහ සායම්වල ස්වභාවය යන දෙකෙහිම වාසිය ලබාගනිති. ආධුනිකයක සිත්තරකුට සායම් තැවරීමේ පරිචය හැරුනුවිට සාම්ප‍්‍රදායික සිතුවම්වල ස්වභාවය කරා ළගාවීම කළ නොහැක්කකි. පුනරුද යුගයේ චිත‍්‍රශිල්පීහු පවා කැන්වසයේ මතුපිට ස්වභාවයට හානිවීම වැලැක්විම සඳහා බොහොමයක් පියවරයන් අනුගමනය කළහ. මේ සඳහා අමු කැන්වසය මාස ගණනාවක් තිස්සේ සුදු ලෙඞ් සායම් වල ගිල්වා තැබීම, මතුපිට ඔපදැමීම සහ නැවතත් සුදු ලෙඞ් සායම්වල ගිල්වා තැබීම සිදුවිය. අවසන් නිෂ්පාදනය රෙද්දකට වඩා බෙහෙවින් වෙනස්වූවක් විය. එහිවූයේ දීප්තිමත් ලිස්සන සුලූ මතුපිටකි. නූතන සිත්තරකුට මෙය අනවශ්‍ය තරම් වෙහෙසවන ක‍්‍රමවේදයක් ලෙස පෙනී යා හැකි වුවද එහි අවසන් අපේක්‍ෂාව වූයේ ඡායාරූපයක් මෙන් යතාර්ථවාදී සිතුවමක් නිර්මාණය කිරීමයි.

නිසි ලෙස සකසන ලද කැන්වසයක ඇඳීමේදී පින්සල ඉතා පහසුවෙන් කැන්වසය මතුපිට ලිස්සායන බව අත්දැකිය හැක. මෙහිදී තමන්ට අවශ්‍ය  ඕනෑම ආකාරයකට පින්සල් පහරවල් යෙදීමේ නිදහස සිත්තරාට හිමිවේ.

කැන්වසයක රැලි ඉවත්කිරීම සඳහා කැන්වසය මත තෙත කපු රෙද්දක් අතුරා ඒ මත තරමක් උණුසුම ඇති ඉස්ති‍්‍රක්කයකින් මැදිම කළහැක.

කැන්වසය මත ඩිජිටල් මුද්‍රණයන්ද සිදුකළ හැක.

කටු සටහන් (ඇඳිම)

කටුසටහනක් යනු අවසානාත්මක කෘතියක් නොව වේගවත්ව සිදුකළ නිදහස් අතින් කළ ඇඳීමකි. බොහෝවිට එහි එකිනෙක මත අතිපිහිත වූ රේඛාවන් විශාල ගණනාවක් පැවතිය හැක. තෙල් සායම්වලදී එය තෙල් සායම් කටුසටහනක් ලෙසින් හැඳින්වේ. කටුසටහන් මඟින් බොහෝවිට පසු අවස්ථාවක ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීම සඳහා අදහස් වාර්තාගත කිරීමක් සිදුවේ. කටුසටහන් සඳහා එතරම් මුදලක් වැය නොවන බැවින් කාළය සහ මුදල් වැයවන චිත‍්‍රය හෝ බිතුසිතුවමක් ඇඳීමට පෙර එහි රූප සංයෝජනය සහ අන්තර්ගත කරන විවිධ අදහස් සංකලනය කරමින් විවිධ කටුසටහන් ගණනාවක් ඇඳබැලීමේ අවස්ථාව සිත්තරාට හිමිවෙයි. චිත‍්‍ර ඉගෙන ගන්නා ශිෂ්‍යන්ගේ සෞන්දර්යාත්මක හැකියාවන් වැඩිදියුණු කිරීමේ අංගයක් ලෙස කටුසටහන් ඇඳීමේ අභ්‍යාසයන් කරවනු ලබයි. අඩු කාළයකදී ඇඳිම කළහැකිවීම හේතුවෙන් පැන්සල් හෝ පැස්ටල් වැනි වියළ මාධ්‍යයක් කටුසටහන් ඇඳීමේදී යොදාගනු ලැබේ. මිනිරන් පැන්සල් සාපේක්‍ෂව නව සොයාගැනීමක් වන අතර පුනරුද යුගයේ චිත‍්‍ර ශිල්පීන් කටු සටහන් ඇඳීම සඳහා යොදාගනු ලැබුවේ මිළ අධික රිදී කූරු විශේෂයකි. ඒවායින් ඇඳීම සඳහා ඒ සඳහාම සුවිශේෂී ලෙස සකස්කළ කඩදාසි විශේෂයක් භාවිතා කෙරුනු අතර පැන්සල් කටුසටහනකට සමාන කටුසටහනක් එමඟින් ලබාගත හැකිවිය. වඩා වියදුම් අඩු ක‍්‍රමවේදයන් ලෙස ගල් අඟුරු, රටහුණු හෝ තීන්ත සහ පෑන් එකල යොදාගනු ලැබිණ.

ජනපි‍්‍රය පිලිගැනීම්වලට ප‍්‍රතිවිරුද්ධව යමින් බොහෝවිට චිත‍්‍ර ශිල්පීහු කටුසටහන් ඇඳීමේදී මකනයන් යොදාගනු ලැබේ. රළු රේඛාවන් මකා දැමීමට හෝ අඳින ලද රේඛාවන්හි පැහැය අඩු කිරීමට මෙසේ මකන යොදාගනු ලබයි.

ලියනාඩෝ ඩා වින්චි සහ එඞ්ගාර් ඬේගාස් වැනි සිත්තරුන්ගේ කටුසටහන් පොත් පවා කලාකෘති ලෙසින් සැලකෙයි. කෙසේ වෙතත් ඒවායේ වැඩි වශයෙන් අන්තර්ගත වන්නේ සැබෑ කටුසටහන් වලට වඩා ඔවුන්ගේ පරිකල්පනීය අධ්‍යනයන්ය.

කටුසටහනක් සතු හැඟීම් වේගවත්ව සටහන් කරගැනීමේ හැකියාව වර්තමාන සංස්කෘතිය තුල විවිධාකාර කාර්යයන් සඳහා යොදාගනු ලබයි. කාටූන් චිත‍්‍ර ශිල්පීහු මූලික වශයෙන් කටු සටහන් අඳින්නෝ වෙති. සැකකටයුතු පුද්ගලයින් හඳුනාගැනීම සඳහා පොලීසිය වැනි ආයතනයන්ද කටුසටහන් භාවිතා කරති. ජනපි‍්‍රය සංචාරක ආකර්ෂණයන් සහිත ස්ථානයන්හි සිටින වීදි සිත්තරුන් අතර විනාඩි කිහිපයකදී ආලේඛ චිත‍්‍රයන්ගේ කටු සටහන් නිර්මාණයකර දෙන්නෝද අනිවාර්යක් ලෙසින්ම සිටිති.
ඡයාරූප ශිල්පයේදී කටුසටහන් ඇඳීමේ කි‍්‍රයාවලිය සිදුවන්නේ කළුවර කාමරයේ ඡයාරූප විවර්ධකය යොදාගනිමිනි. මෙහිදී ඍණ රූපය කටු සටහන ලබාගත යුතු කඩදාසිය මතට ප‍්‍රක්ෂේපනය කරනු ලැබේ. මුළු කඩදාසියම එකම ආලෝක තත්වයකට එනතුරු සියලූ ආලෝක සෙවණැලි ඉවත් කරනු ලැබේ.

කටු සටහන් පොත් වර්ග
කටු සටහන් පොත විවිධ හැඩ සහ ප්රවමාණයෙන්ද වවිධ ප්රටමානයේ කවර වලින් ද සහ පිටු සංක්ර‍ම වලින් වනස් වේ. කටු සටහන් පාත් මගින් ඇදීමේ කඩදාසි සපයන අතර එය පොතක පහසුකම ආකාරය වේ. කටුසටහන්පොත අවසන් වැඩ කලකරැවාලෙන් කලාකරැවාට වෙනස්වන අතකර, සමහර ඒවායේ සරල චිත්රස හා විශානල සටහන් සහ සමහර ඒවායේ වැඩකරන ලද ප්රසතිබිස්බ අඩංගු කාලයට අමතරව කලාකරැවන් ප්රහගතිය අංග ඔහු / ඇයගේ රටාව සහ කුසලතා සංවර්ධනය වැදගත් ව්. බෝහේ කලාකරැවන් කවර අලංකාර කිරිනේ ඔවුන්මගේ කටු සටහන් පොත පුද්ගලරෝපණය කරයි.

බරවලින් වෙනස්වු (තහඩුවල ඝනත්වට අනුව) සහ දත්ත (මතුපිට ගෝරෝසු බව) භාවිතා කර වෙනස් ක්රෙමශිල්ප සදහා ඉඩ දෙන අතර එය පැන්සල් සිට දියසායම් පාට පැන්සල් පැන සහ තින්ත යනදි වශයෙන් වෙනස්වේ. සමහර කොළ විශේෂ එළතරා මුද්රාාව සදහා වඩාත් සුදුවේ. කටු සටහන් කොළ වවිධ වු වර්ණ සංයෝග කාර වලින් නිකුත් වන අතර ඒවා නියම සුදු පාට සිට කහ සහ අඩුවෙන් ඇති අළු පාටින් ද යුක්ත වේ. කටුසටහන් පොත බොහෝ විට නුතන කලාවන් නිරීපනය කිරිමට මෙන්ම ඓතිහාසික පුකෝක්ෂණ සදහා භාවිතා කරයි. දැනට ඉගි කරන සහ තාවවකාලික වාර්තා සැලසුම්කල අවසන් කල ඇති චිත්ර  සිතුවම් හෝ ඇඹිම් වලට වඩා විධිමත් ලෙස දැකිය හැක.

මේවාද බලන්න
දේශිය චිත්‍ර කලාව හා එහි මූලිකාංග

චිත්‍ර ශිල්පීන්
චිත්‍ර කලාව

චිත්‍ර කලාව


Protofascismo refere-se às ideologias e movimentos culturais predecessores diretos que influenciaram e formaram a base do fascismo. Uma figura protofascista proeminente é Gabriele D'Annunzio, o nacionalista italiano cuja política influenciou Benito Mussolini e o fascismo italiano. Movimentos políticos protofascistas incluem a Associação Nacionalista Italiana (Associazione Nazionalista Italiana, ANI), a Associação Nacional Alemã de Empregados Comerciais (Deutschnationaler Handlungsgehilfen-Verband, DHV) e o Partido Popular Nacional Alemão ( Deutschnationale Volkspartei, DNVP).

Outras pessoas que foram rotuladas como protofascistas porque compartilharam uma base ideológica com o fascismo incluem:

 Thomas Carlyle (1795–1881)
 Charles Maurras (1868–1952)
 Ion Dragoumis (1878 – 1920)
 Patrick Pearse (1879–1916)
 Edgar Julius Jung (1894–1934)
 D. H. Lawrence (1885-1930) – o filósofo inglês Bertrand Russell caracterizou Lawrence como um "fascista protoalemão". Essa caracterização é útil como ponto de demarcação entre fascismo e protofascismo. O fascismo tem a uniformidade totalitária como seu paradigma, mas Russell está se referindo a Lawrence como um "profeta inconformista" lutando com a alienação individual, procurando a identidade compartilhada de sangue e solo ancestral para uma reconexão, ou seja, uma evolução do movimento Völkisch alemão do século XIX.
 Giuseppe Mazzini (1805–1872) – o famoso patriota genovês influenciou fortemente o fascismo italiano, especialmente em seus primeiros anos. Em particular, o fascismo herdou de Mazzini o irredentismo fervoroso, o conceito de colaboração de classes, a vocação pedagógica e o espírito de solidariedade. O próprio Mussolini era um grande admirador de Mazzini, e muitos expoentes fascistas como Italo Balbo, Giovanni Gentile, Giuseppe Bottai e Dino Grandi eram mazzinianos.
 Giuseppe Garibaldi (1807–1882) – o célebre Herói Nacional Italiano foi constantemente elogiado pelo fascismo italiano, que viu no Herói dos Dois Mundos (Garibaldi) o patriota italiano por excelência. A figura de Garibaldi era popular principalmente no campo militar e elogiada pelos feitos heroicos realizados, seu espírito voluntarista e revolucionário, o vínculo com sua pátria e a estreita ligação com a classe trabalhadora. Os camisas-negras (MVSN) se consideravam herdeiros dignos dos camisas-vermelhas de Garibaldi e o mesmo epíteto "Duce" dado a Mussolini durante o regime fascista foi usado pelos camisas-vermelhas em referência ao seu líder Garibaldi.
 Francisco Crispi (1818–1901) – O conhecido estadista siciliano foi admirado pelo ditador Mussolini e considerado por muitos estudiosos como um precursor do regime fascista italiano devido às suas políticas autoritárias, ao caráter nacionalista, à reputação de homem forte e à política colonial agressiva implementada durante seu governo.

Bibliografia

Fascismo
Racismo
Política
Protofascistas

Protofascismo


α-Aminobutyric acid (AABA), also known as homoalanine in biochemistry, is a non-proteinogenic alpha amino acid with chemical formula C4H9NO2. The straight two carbon side chain is one carbon longer than alanine, hence the prefix homo-.

Homoalanine is biosynthesised by transaminating oxobutyrate, a metabolite in isoleucine biosynthesis. It is used by nonribosomal peptide synthases. One example of a nonribosomal peptide containing homoalanine is ophthalmic acid, which was first isolated from calf lens.

α-Aminobutyric acid is one of the three isomers of aminobutyric acid. The two other are the neurotransmitter γ-Aminobutyric acid (GABA) and β-Aminobutyric acid (BABA) which is known for inducing plant disease resistance.

The conjugate base of α-aminobutyric acid is the carboxylate α-aminobutyrate.

References

Alpha-Amino acids
GABA analogues

Α-Aminobutyric acid


Bangui (auch: Bangi) ist eine Landgemeinde im Departement Madaoua in Niger.

Geographie

Bangui liegt am Übergang der Großlandschaft Sudan zur Sahelzone und grenzt im Süden an den Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Madaoua und Ourno im Norden, Dan-Goulbi und Guidan Roumdji im Osten sowie Sabon-Guida im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 103 Dörfer, 147 Weiler und 11 Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Bangui. Es liegt am Rand der Flusslandschaft des Rima auf einer Höhe von .

Die Forêt classée de Bangui ist ein 3275 Hektar großes unter Naturschutz stehendes Waldgebiet im Gemeindegebiet von Bangui. Die Unterschutzstellung erfolgte 1954.

Geschichte
Bangui wurde von Fulbe gegründet. Der Märkte in den Dörfern Bangui und Takorka waren in den 1960er Jahren wichtige Umschlagplätze für Erdnüsse, dem damals bedeutendsten Exportgut Nigers. Die Landgemeinde Bangui ging als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem südöstlichen Teil des Kantons Madaoua hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 140.446 Einwohner, die in 18.708 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 75.903 in 12.452 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 2797 Einwohner in 372 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3283 in 548 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 3169 in 593 Haushalten.

Die Bevölkerung setzt sich im Wesentlichen aus Hausa, Tuareg und Fulbe zusammen. Die vorherrschende Sprache ist Hausa.

Politik

Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 25 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 11 PNDS-Tarayya, 6 MPR-Jamhuriya, 5 MNSD-Nassara, 2 PJP-Génération Doubara und 1 PNC-Mulura.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 77 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
Jedes Jahr im Februar findet in Bangui der Hotoungo statt, ein Fest der Fulbe-Viehzüchter.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in jener schmalen Zone entlang der Grenze zu Nigeria, die von Tounouga im Westen bis Malawa im Osten reicht und in der Bewässerungsfeldwirtschaft für Cash Crops betrieben wird. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort liegt auf  Höhe und wurde 1958 in Betrieb genommen.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort und in der Siedlung Takorka vorhanden. Der CEG Bangui und der CEG Takorka sind allgemein bildende Schulen der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Bangui (CFM Bangui) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch Bangui verlaufen die Nationalstraße 1, die hier Teil der internationalen Fernstraße Dakar-N'Djamena-Highway ist, und die Nationalstraße 17.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Niger
Tahoua (Region)
Ort in Afrika

Bangui (Niger)


Sørup er en klynge af huse (4-5 huse) beliggende 500 meter nordvest for Kildedal Station, 2,5 kilometer øst for Veksø og 21 kilometer nordvest for Københavns centrum. Sørup ligger i Ballerup Kommune nord for Måløv Byvej lige inden kommunegrænsen til Egedal Kommune.

Beskrivelse
Mest kendt er Sørup dog nok for den nedlagte Sørup Losseplads, hvor Ballerup Kommune drev en Losseplads i perioden 1957-1979 i den gamle grusrav. Efter nedlæggelsen af Københavns Amt ved kommunalreformen i 2007 kæmper Miljøministeriet og Region Hovedstaden i dag, om hvem der er ansvarlige for forureningen af blandt andet grundvandet i dette område og Værebro Å. Blot få kilometer fra Sørup lå Cheminova i perioden 1944-1954, og derfra blev der også udledt forurenet Spildevand, som også har påvirket vandkvaliteten.

Kilder og henvisninger

Ballerup Kommunes geografi
Forureningssager i Danmark

Sørup (Måløv Sogn)


පෙරදී දෙගල්බොඩ කෝරළේ ලෙස තිබූ හිරියාල හත්පත්තුව හත්කෝරළේට අයත් හත්පතුත්වකි.

අයත් කෝරළ
 දිවිගංදහය කෝරළේ
 නැකවෑගම්පහේ කෝරළේ
 ඉහල ඕතොට කෝරළේ
 තිත්තවැලිගංදහයෙ කෝරළේ
 මහගල්බොඩ එගොඩ කෝරළේ
 හැත්තෑහයේ කෝරළේ
 ඉහල විසිදෙක : ඉහලවිසිදෙක කෝරළේ නැගෙනහිර සහ ඉහලවිසිදෙක කෝරළේ බටහිර

ආරම්භය
පෙරදී සිංහලේ පැවති දෙගල්බොඩ කෝරළේ හිරියාල හත්පත්තුව නම ඉංග්‍රීසි යටත් විජිත පාලකයන් විසින් හිරියාල හත්පත්තුව නමින් හත්පත්තුවක් බවට උසස් කර කෝරළ වරට බෙදන ලදී.

හිරියාල හත්පත්තුව
ඉහල දොළොස්පත්තුව

හිරියාල හත්පත්තුව


Biserica și Școala a fost o revistă religioasă, educațională, literară și economică care a apărut la inițiativa episcopului Ioan Mețianu la 30 ianuarie/11 februarie 1877, la Arad. Noua publicație a fost publicată sub îndrumarea lui Vasile Mangra, care i-a stabilit și numele, și a avut o apariție neîntreruptă până în anul 1948.

În primul număr, în cuvântul către cititori, Vasile Mangra scria:

Termenii autorizării revistei interzicea inserarea de materiale militante politice, dar Vasile Mangra a inserat în coloanele revistei o liniei de apărare a așezămintelor culturale și bisericești naționale, împotriva tuturor presiunilor dualiste. Revista a publicat materiale legate de protestul românilor împotriva legislației școlare potrivnice intereselor românești. Au fost publicate materiale care relatau manifestări culturale cu un profund caracter național. Vasile Mangra a stabilit legături cu redacția ziarului Timpul din București, unde Ioan Slavici se străduia să publice problemele românilor transilvăneni.

Din anul 1878 ziarul este condus de Augustin Hamsea, până în anul 1882 când revine Vasile Mangra, dar acesta pleacă din nou, în 1883, în urma unor discuții cu Ioan Mețianu, care s-a împotrivit introducerii ortografiei Academiei Române. Vasile Mangra și-a publicat viziunea în articolul Steaua noastră conducătoare, în care a spus că atât în privința limbii cât și a modului de scriere, noi ne-am conformat, pe cât ne-a stat în putință, curentului binefăcător de peste Carpați. Revista a trecut din nou sub conducerea lui Augustin Hamsea, până în anul 1899, când episcopul Iosif Ioan Goldiș i-a încredințat-o din nou lui Vasile Mangra, care a condus-o până în 1900, an în care părăsește Aradul pentru postul de vicar al Consistoriului eparhial din Oradea, rămânând mai departe doar un permanent colaborator.

Referințe

Legături externe
Biblioteca Central Universitară "Lucian Blaga", Cluj-Napoca - Arhivă "Biserica și Școala"

Ziare din România
Fondări în 1877
Istoria Aradului

Biserica și Școala


عصر الإمبراطوريات، (بالإنجليزية: Age of Empires) ويرمز لها ب AoE ، لعبة حاسوب تعتمد استراتيجية الوقت الحقيقي ومبنية على أحداث تاريخية تم إطلاقها سنة 1997. مطورة من طرف إنسمبل ستوديوز وموزعة من طرف مايكروسوفت كايم ستوديوز. تعمل بتقنية نقش متحرك ( رسومات الحاسوب) بأساس البعدين 2D.تم إخراج حزمة تطوير خاصة بها تحت اسم عصر الإمبراطوريات: صعود روما سنة 1998.

لعبة حاسوب وكذالك على نينتندو دي أس

عن اللعبة
اللعبة أيج أوف إمبايرز تتضمن عدة مراحل يجب الاقتداء بها للفوز بالمنافسة بينك وبين القبائل المعادية.و يتمثل التحدي بمدى اقتدائك بالمطلوب ضمانا للحصول على المراتب الأُولى والتي تتحدد بمزانيتك (الذهب،  , الخشب والطعام) إضافتا إلى المنشأة التي قمت بإنشائها بإمبراطوريتك وكذا من الناحية العسكرية أي تكوين جيش لإمبراطوريتك.

إصدارات أخرى للعبة

تقوم الشركة بإنتاج دوري لأجراء جديدة من لعبتها والتي تقدم فيها تحسينا للتقنيات التي تعمل بها اللعبة.

الحضارات
تعتبر أيج أوف إمبايرز (Age Of Empires) لعبة إتخدت أمَاكن اللعب بها من مواقع وحضارات موجودة تم جردها في الجدول التالي:

عصر الامبراطوريات 1

تقنية عمل اللعبة
استراتيجية الوقت الحقيقي (Real-Time Strategy أو RTS) أو «الاستراتيجيّة اللّحظيّة» هي لعبة فيديو حربيّة يتحكّم فيها كلٌّ لاعبٍ بجيشٍ يتكون من العديد من الوحدات، ويهدف اللّاعبون إلى تدمير بعضهم البعض للانتصار. استراتيجية الوقت الحقيقي هي أحد نمطي الألعاب الاستراتيجيّة، وبخلاف النّوع الآخر (إستراتيجية تناوب الأدوار)، فإنّ ألعاب استراتيجيّة الوقت الحقيقي تتميّز بوجود نظام وقتٍ حقيقي بدل نظام الأدوار، مّما يجعل مرور الوقت مستمرّاً، لذا يمكن لجميع اللّاعبين تحريك وحداتهم في نقس الوقت بدون التقيّد بأدوارٍ متعاقبة. بدأ هذا النوع من الألعاب في الثمانينيات ولكنه اشتهر في منتصف التسعينيات.

مبدأ معظم ألعاب استراتيجيا الوقت الحقيقي على بناء قاعدة حربية وقوات، والعمل على تطويرها من خلال الاعتماد على بعض الموارد والثروات، ومحاولة الإطاحة بالقوات المعادية.

صور اللعبة

صورة ل Age of Empire 2.

صورة مثيرة للعبة.

تناولتها مجلة الألعاب Computer Gaming World في العدد 46 شتنبر 1999.

روابط خارجية

مراجع
 [www.microsoft.com/games/empires/ Microsoft Age of Empires Site]
 المستقبل الإلكتروني
 Age of empires

روابط خارجية

مراجع

ألعاب الهاتف المحمول
ألعاب إستراتيجية الوقت الحقيقي
ألعاب فيديو 1997
ألعاب فيديو تقع أحداثها في السودان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في العراق
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليابان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليونان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في تاريخ قديم
ألعاب فيديو تقع أحداثها في عصر حجري
ألعاب فيديو تقع أحداثها في مصر
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب ماكنتوش
ألعاب ماك أو إس الكلاسيكي
ألعاب ويندوز
ألعاب ويندوز موبايل بروفيشنال
أيج أوف إمبايرز
تتمة ألعاب فيديو
تصوير ثقافي عن حصار طروادة
حائزون على جائزة أكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في مصر القديمة
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليونان القديمة

أيج أوف إمبايرز (لعبة فيديو)


Heinz Dieter Köhler (* 23. Juni 1948 in Marburg) ist ein deutscher Mediziner, Hochschullehrer und Ingenieur.

Leben
Nach der Schule begann Köhler im Jahr 1964 eine Lehre als Rundfunk- und Fernsehtechniker. Anschließend studierte er ab 1967 an der Fachhochschule Gießen Nachrichtentechnik. Das Studium beendete Köhler 1970 mit einem Diplom in Nachrichtentechnik. Danach arbeitete er in der Industrie im Bereich der Entwicklung integrierter Schaltkreise und begann 1972 an der Universität Freiburg ein Medizinstudium. Zwischenzeitlich entwickelte er elektromedizinische Geräte.

Köhler promovierte im Jahr 1978 über kalziumgetragenes Aktionspotenzial in der Elektrophysiologie. Später erfolgte die Ausbildung zum Internisten, Pneumologen und Allergologen. Von 1982 bis 1986 war Köhler auch Vorsitzender der Imaging-Section der European Respiratory Society. In der Zwischenzeit verbrachte er 1982 drei Monate an der kanadischen McMaster University. 1985 habilitierte er sich mit einer Arbeit über das Thema Aerosoldeposition und bronchiale Clearance.

Von 1986 bis 2013 war Köhler ärztlicher Direktor des Fachkrankenhauses Kloster Grafschaft in Schmallenberg. Im Jahr 1992 wurde er außerplanmäßiger Professor an der Universität Freiburg. Zwei Jahre später erfolgte die Umhabilitation an die Universität Marburg mit einer Professur des Landes Hessen. Zum Juli 2013 ging Köhler in den Ruhestand.

Köhler ist Inhaber von dreizehn Patenten im Bereich der Medizin, unter anderem eines für einen Beatmungsschlauch, angemeldet durch den Hersteller Willy Rüsch (heute zu Teleflex).

Von 2002 bis 2004 war er Vizepräsident und anschließend von 2005 bis 2007 Präsident der Deutschen Gesellschaft für Pneumologie (DGP) mit Sitz in Marburg/Lahn. Zudem war Köhler von 1989 bis 2014 Präsident des Verbandes Pneumologischer Kliniken.

Er war ferner Mitglied mehrerer Fachgesellschaften und Mitglied der Gutachterkommission für ärztliche Haftpflichtfragen der Ärztekammer Westfalen-Lippe. Weiterhin war er von 1990 bis 2005 Sachverständiger für das Bundesgesundheitsamt.

Im Jahr 2015 trat Köhler als Herausgeber der Fachzeitschrift "Pneumologie Kompakt" zurück, weil sein kritischer Kommentar über eine Studie im Auftrag der Pharmafirma Novartis nicht gedruckt wurde.

Köhler lebt in Schmallenberg, ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Positionspapier zu Luftverschmutzung, Feinstaub und Stickoxiden
Köhler versuchte seit ca. Ende 2016/Anfang 2017 seine dem wissenschaftlichen Konsens widersprechende Meinung in Medien zu platzieren, dass Luftverschmutzung keine nennenswerten negativen Folge für die Gesundheit habe. Unter anderem schrieb er gemäß Süddeutscher Zeitung E-Mails an "Mediziner an Journalisten" und bezeichnete "Berichte über die gesundheitlichen Folgen der Luftschadstoffe" als "Fake News". Journalisten, die sich weigerten, über seine Meinungen zu berichten, warf er vor, die Thematik "totschweigen" zu wollen. Ab 2018 fand er schließlich in Medien Gehör.

Anfang 2019 veröffentlichte Köhler das Positionspapier "Stellungnahme zur Gesundheitsgefährdung durch umweltbedingte Luftverschmutzung, insbesondere Feinstaub und Stickstoffverbindungen (NOx)", in dem er die von der Weltgesundheitsorganisation (WHO) und anderen Gesundheitsorganisationen geteilten Ansichten zu den Gesundheitsgefährdungen durch Luftverschmutzung, Feinstaub und Stickoxide bestritt. Seiner Meinung nach gebe es keine wissenschaftliche Grundlage für die geltenden Obergrenzen an Stickoxiden, viele Studien zu den Gefahren von Luftverschmutzung hätten große Schwächen und die zugrundeliegenden Daten würden einseitig interpretiert werden. Zugleich suggerierte er, dass die Stickoxidforscher parteiisch seien, während er für sich betonte, keinerlei Interessenkonflikt zu haben. Koautoren des Positionspapiers sind der lange in der Automobilindustrie tätige Ingenieurwissenschaftler Thomas Koch, der Internist, Pneumologe sowie ärztliche Krankenhausdirektor und Chefarzt der Klinik für Pneumologie am Krankenhaus vom Roten Kreuz (RKK) in Stuttgart, Martin Hetzel und der Institutsleiter des Fraunhofer-Institut für Verkehrs- und Infrastruktursysteme IVI in Dresden Matthias Klingner.

Dieses Positionspapier schickte er an die Mitglieder der Deutschen Gesellschaft für Pneumologie und Beatmungsmedizin, die im Dezember 2018 ebenfalls ein Positionspapier mit gegenläufigen Aussagen publiziert hatte. Daraufhin unterzeichneten 113 Personen bzw. ca. 3 % der rund 3800 angeschriebenen Personen, größtenteils Lungenärzte, das Positionspapier mit. Die Stellungnahme erzielte große öffentliche Aufmerksamkeit. Politiker von CSU, FDP und AfD sowie der Zentralverband Deutsches Kraftfahrzeuggewerbe begrüßten die Aussagen und forderten auf ihrer Grundlage Gesetzesänderungen wie z. B. die Aussetzung der Grenzwerte oder deren Überprüfung, während EU-Umweltkommissar Karmenu Vella und das Bundesumweltministerium die Aussagen Köhlers unter Verweis auf den Forschungsstand als sachlich falsch zurückwiesen.

Mehrere Wissenschaftler und medizinische Organisationen kritisierten die Aussagen des Positionspapiers scharf. Der Bundesverband der Pneumologen, Schlaf- und Beatmungsmediziner (BdP) mit Sitz in Heidenheim an der Brenz wies die Äußerungen Köhlers zurück und betonte, dass die Aussagen "keineswegs die Meinung der deutschen Lungenärzte" wiedergebe. Auch Bernd Lamprecht, Generalsekretär der Österreichischen Gesellschaft für Pneumologie (ÖGP), wies die Argumente Köhlers als falsch zurück und betonte, dass an den Gefahren durch Feinstaub "wissenschaftlich kein Zweifel" bestehe. Die Umweltmedizinerin Barbara Hoffmann, Professorin für Epidemiologie an der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf, warf Köhler unter anderem Falschaussagen vor und "die wirklich überwältigende Beweislage" an wissenschaftlichen Studien zu ignorieren, die sich "nicht wegdiskutieren" ließen. Nino Künzli, Vizedirektor des Schweizerischen Tropen- und Public-Health-Instituts (Swiss TPH) sowie Präsident der Eidgenössischen Kommission für Lufthygiene (EKL), warf Köhler vor, dessen "Erwartung, dass man das dem Patienten ansieht, dass die Luftverschmutzung eine Rolle gespielt" habe, sei "komplett unwissenschaftlich". In Hinblick auf Luftschadstoffe gebe es ca. 30.000 Studien. Zudem verwies er darauf, dass das Thema wissenschaftlich unumstritten sei und bezeichnete Köhler als Laien. Auch die anderen Unterzeichner hätten nicht selbst zum Thema geforscht. Er betonte auch, dass Köhlers Forderung, die Grenzwerte für Feinstaub und Stickoxide zu lockern, die ethischen Grundprinzipien der Medizin verletze, da höhere Belastung nachweislich gesundheitliche Schäden und vorzeitigen Tod verursache. Künzli sowie die Umweltmediziner Roy M. Harrison, Michael Brauer und Jonathan Grigg nahmen zum Inhalt des Papiers auch ausführlicher Stellung. Sie betonten die epidemiologische Evidenz zum Thema und wiesen die einzelnen Argumente Köhlers zurück.

Auch von Medien wurde Köhlers Expertise in Frage gestellt. Auf Nachfrage gab er zu, in seiner Karriere keine einzige peer-reviewte Studie zu Stickoxiden publiziert zu haben, sondern nur einen einzelnen, nicht begutachteten Artikel im Ärzteblatt. Kritiker äußerten aufgrund der Mitautorenschaft von Motorenentwicklern auch Lobbyismusvorwürfe und verwiesen auf Parallelen zu anderen Formen der Wissenschaftsleugnung, bei der in der Vergangenheit ebenfalls "zweifelhaften Experten" aus der fossilen Energieindustrie bzw. der Tabakbranche versucht hatten, die Existenz des Klimawandels zu leugnen bzw. die Gesundheitsgefahren des Tabakkonsums kleinzureden.

Der Pneumologe und Gründer des insaf Institut für Atemwegsforschung in Wiesbaden, Kai Michael Beeh, kritisierte, dass der Aufruf weder wissenschaftliche Argumente enthalte noch Studien zitiere, sondern nur bloße Behauptungen aufstelle. Zudem kritisierte er die Art der Berichterstattung über den Aufruf, bei der unter anderem niedergelassene Ärzte zu renommierten Wissenschaftlern gemacht und forschende Wissenschaftler der Lüge bezichtigt worden seien. So sei ein erst zwei Monate zuvor publiziertes Positionspapier der Deutschen Gesellschaft für Pneumologie mit mehr als 50 Seiten sowie unzählige weitere Studien zum Thema schlichtweg ignoriert worden.

Am 5. Februar 2019 setzte sich Köhler zusammen mit dem CDU-Europaabgeordneten und NRW-Spitzenkandidaten für die Europawahl, Peter Liese, in Brüssel und beim Europäischen Parlament in Straßburg für eine erneute wissenschaftliche Überprüfung der in der Europäischen Union geltenden Grenzwerte für Feinstaub und Stickoxid ein.

Am 13. Februar 2019 veröffentlichte die Tageszeitung taz, Köhler habe beim Schadstoffvergleich der Atemluft in Innenstädten mit dem von Zigarettenrauch, falsche Rechnungen zugrunde gelegt. Er hätte in seinem Positionspapier nicht nur schwere methodische Fehler begangen und falsche Annahmen getroffen, sondern sich gleich mehrfach teils um Größenordnungen verrechnet. Nach Bereinigung der Rechenfehler ergäben sich in zentralen Behauptungen gegenteilige Aussagen. Köhler räumte seine Rechenfehler zunächst ein, sah die "Gesamtaussage" seines Papiers dadurch allerdings nicht berührt. Mit Pressemeldung vom 17. Februar 2019 wiesen die vier Autoren der Stellungnahme die Kritik der taz schließlich zurück. Die "angebliche Fehlberechnung" sei "nicht nachvollziehbar." Zigarettenrauchen sei ein Experiment, das epidemiologische Studien widerlege, die Toxizität des Feinstaubs und hunderttausende Tote annehmen. Für NOx sei "die Berechnung einer kumulativen Dosis, wie von der taz ausgeführt, unsinnig." Die taz wies in einem neuen Artikel darauf hin, dass das Argument der kumulativen Dosis der "zentrale Kern" von Köhlers eigener Argumentation gewesen sei.

Im Zuge der öffentlichen Diskussion bat Bundeskanzlerin Angela Merkel die Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina, sich mit der Luftverschmutzung und deren gesundheitlichen Folgen auseinanderzusetzen. Diese veröffentlichte im April 2019 eine Stellungnahme. Darin wird betont, dass die Luftverschmutzung in Deutschland seit Jahrzehnten abnehme. Jedoch sei eine weitere Reduktion anzustreben, da Stickstoffoxide und Feinstaub nach wie vor zu den "problematischen Luftschadstoffen" zählten. Im Vergleich zu Stickstoffdioxid wird Feinstaub dabei als wesentlich gesundheitsschädlicher eingestuft.

Auszeichnungen
 Adolf-Windorfer-Preis des Bundesverband Cystische Fibrose (CF) im Jahr 1990 (für Untersuchungen über die Amilorid-Wirkung und Hustenclearance bei Cystischer Fibrose)
 Gesundheitspreis des Landes Nordrhein-Westfalen – Arbeitskreis Pneumologischer Kliniken im Jahr 2001 (für evolutionäre Qualitätskontrolle in der Diagnostik und Therapie im Krankenhaus)
 Thomas T. Mercer Award der amerikanischen Gesellschaft für Aerosolforschung und der internationalen Aerosolgesellschaft in der Medizin 2009 (für Forschungsarbeiten zur Inhalation von Insulin und die Methode zur radioaktiven Markierung von Aerosolpartikeln aus Dosieraerosolen sowie für Messung der Lungenreinigung durch die Flimmerhärchen in der Atemwegschleimhaut)

Schriften (Auswahl)

 mit Wolfgang Fleischer, Heinrich Matthys: Inhalationstherapie. Gedon & Reuss, 1986.
 mit Bernd Schönhofer, Thomas Voshaar: Pneumologie – Ein Leitfaden für rationales Handeln in Klinik und Praxis. Thieme, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-13-146281-7.
 mit Frank Lübberding: Wie Wissenschaft Krisen schafft - Epidemiologie im Praxistest: Feinstaub, Stickoxide, Corona & Co, Agenda-Verlag, Münster 2021, ISBN 978-3-89688-707-8.

Köhler veröffentlichte zudem diverse Fachbeiträge.

Weblinks
 DMW Walter Siegenthaler Preis für Datenauswertung eines Weaningzentrums. Thieme Gruppe, Pressemappe mit Lebenslauf von Dieter Köhler, 20. April 2014 (PDF).

Einzelnachweise

Mediziner (21. Jahrhundert)
Pneumologe
Elektroingenieur
Hochschullehrer (Albert-Ludwigs-Universität Freiburg)
Hochschullehrer (Philipps-Universität Marburg)
Deutscher
Geboren 1948
Mann

Dieter Köhler (Mediziner)


هيثم الدرازي هو ممثل بحريني مواليد 8 يناير عام 1982 بطل الخليج للكارتيه للعام 2005 بدأ لعبة الكاراتيه منذ سن الخامسة عشرة درس تسويق ومدرب كاراتيه حاليا ظهر على شاشة التلفزيون في مسلسل القناص والفجر المستحيل

أعماله

 مسلسل القناص
 مسلسل الفجر المستحيل

ممثلون وممثلات بحرينيون
مواليد 1402 هـ

هيثم الدرازي


Styphlomerus es un género de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Especies
Relación de especies:

 Styphlomerus amplus Liebke, 1934
 Styphlomerus aulicus (Dejean, 1831)
 Styphlomerus batesi Chaudoir, 1876
 Styphlomerus burgeoni Liebke, 1934
 Styphlomerus ciliatus Liebke, 1934
 Styphlomerus comoricus (Fairmaire, 1896)
 Styphlomerus cribricollis Chaudoir, 1876
 Styphlomerus equestris (Dejean, 1831)
 Styphlomerus exilis (Laferte-Senectere, 1850)
 Styphlomerus fallax (Peringuey, 1896)
 Styphlomerus flavus Liebke, 1934
 Styphlomerus foveatus Liebke, 1934
 Styphlomerus fusciceps Schmidt-Gobel, 1846:
 Styphlomerus fuscicollis Landin, 1955
 Styphlomerus fuscifrons (Fairmaire, 1897)
 Styphlomerus gebieni Liebke, 1927
 Styphlomerus impressifrons (Fairmaire, 1897)
 Styphlomerus kamerunus Liebke, 1927
 Styphlomerus kisantuus Liebke, 1934
 Styphlomerus kochi Basilewsky, 1959
 Styphlomerus korgei Jedlicka, 1964
 Styphlomerus lamottei Basilewsky, 1951
 Styphlomerus ludicrus (Erichson, 1843)
 Styphlomerus methneri Liebke, 1934
 Styphlomerus montanus (Peringuey, 1896)
 Styphlomerus neavei Liebke, 1934
 Styphlomerus opacicollis (Branicsik, 1893)
 Styphlomerus ovalipennis Liebke, 1934
 Styphlomerus paralleloides Lorenz, 1998
 Styphlomerus piccolo Liebke, 1927
 Styphlomerus placidus (Peringuey, 1896)
 Styphlomerus plausibilis Peringuey, 1904
 Styphlomerus postdilatatus Burgeon, 1947
 Styphlomerus puberulus Peringuey, 1896
 Styphlomerus quadrimaculatus (Dejean, 1831)
 Styphlomerus renaudi Basilewsky, 1965
 Styphlomerus ruficeps Chaudoir, 1876
 Styphlomerus seyrigi (Jeannel, 1949)
 Styphlomerus sinus Alluaud, 1918
 Styphlomerus speciosus Basilewsky, 1949
 Styphlomerus sticticollis (Fairmaire, 1884)
 Styphlomerus tellini Maindron, 1905
 Styphlomerus timoriensis (Jordan, 1894)
 Styphlomerus titschacki Liebke, 1927
 Styphlomerus undulatus (Chaudoir, 1843)
 Styphlomerus vittaticollis (Peringuey, 1885)

Referencias

 Nomenclator Zoologicus

Brachinini

Styphlomerus


Dies ist eine Liste der Statthalter der Freien Stadt Fiume in der Funktion als Landeschef innerhalb Österreichs bzw. Ungarns (1776–1919) und der Präsidenten (d. h. Staatsoberhäupter) des souveränen Freistaat Fiume (1920–1924):

Liste

Statthalter

Präsidenten

Einzelnachweise
 Fiume auf www.worldstatesmen.org

Siehe auch
 Gouverneur von Fiume

Fiume
Fiume
Fiume
Rijeka

Liste der Statthalter und Präsidenten der Freien Stadt Fiume


منارة تخيّل السلام أو منارة احلم سلام (بالآيسلندية:Friðarsúlan «عمود السلام»). هو نصب تذكاري لجون لينون من قبل أرملته يوكو أونو. ويقع في جزيرة فيدي قبالة ساحل ريكيافيك عاصمة آيسلندا.

هو عبارة عن «شعاع من الضوء» ينبعث من حجارة بيضاء ضخمة نقش عليها عبارة «تخيّل السلام» بـ24 لغة. هذه الكلمات تمثل جزءا من نشيد جون لينون للسلام في أغنيته الشهيرة إماجن "Imagine" أو تخيل.

تحتوي المنارة على ستة كشافات إضاءة ومرايا عاكسة، ويخرج منه شعاع من الضوء الأبيض شاقا عنان السماء بارتفاع 30 مترا من علو الحجارة ذات ارتفاع العشرة أمتار. وفي إطار علاقة السلام بالبيئة فان الطاقة التي تستخدم في تشغيل المنارة تأتي من للطاقة الحرارية الأرضية الطبيعية في الجيولوجيا الفريدة في آيسلندة.

دفن أسفل المنارة مايزيد عن 500.000 أمنية من الأماني المكتوبة التي جمعتها أونو عبر السنين من خلال مشروع آخر وهو «شجرة الأماني». وتخطط أونو أن تضاء المنارة أو البرج كل عام في الفترة ما بين 9 أكتوبر يوم ميلاد لينون و8 ديسمبر وهو اليوم الذي قضى فيه اغتيالا. وتم اختيار آيسلندة لهذا المشروع نظرا لما تتمتع به جمال طبيعي ولكونه صديقة للبيئة عبر استخدامها للطاقة الحرارية الأرضية.

الفكرة تكونت لدى أونو في العام 1965 حين عرضت الأمر على جون لينون، والذي أبدى اهتماما بتنفيذ المشروع. إنشاءات البرج بدأت في 9 أكتوبر 2007، عندما عاينت أونو الموقع، حيث كشف عنه النقاب في ذات التاريخ.

بحضور ابنها الوحيد شين لينون وزميل الفرقة رينغو ستار وأوليفيا هاريسون أرملة جورج هاريسون وابنيهما داني هاريسون. كما تم دعوة بول ماكارثني لكنه لم يتمكن من حضور الحدث. قالت أونو يوكو في كلمتها في حفل الافتتاح أن هذه المنارة هي أفضل شيء فعلته هي وجون لينون على الإطلاق.
وخلال الحفل دعت يوكو جميع دول العالم إلى إعطاء السلام فرصة.
تم بث حفل الافتتاح دوليا عبر عدد من شبكات التلفزة الدولية.

بلغات مختلفة
كلمات كما نقشت على المنارة بـ24 لغة مختلفة، بينها:
 الإنكليزية "Imagine peace"
 الفرنسية "Imaginez la paix"
 العربية «احلم سلام»
 الإسبانية "Imagina la paz"
 الصينية "想像和平"
 اليابانية "平和を想像しなさい"
 الألمانية "Stell dir vor es ist Frieden"
 الإيطالية "Immagina la pace"
 الآيسلندية "Hugsa sér frið"

مصادر

انظر أيضا
 يوكو أونو
 جون لينون

وصلات خارجية
 Official home page of Imagine Peace Tower
 "How far into the sky does the light from Yoko Ono's Peace Tower travel?" at the University of Iceland's Science Web.

آثار ونصب تذكارية في آيسلندا
تأسيسات سنة 2007 في آيسلندا
سلام
فن الضوء
معالم أثرية ونصب تذكارية إلى جون لينون
منارات
نصب تذكاري
يوكو أونو

منارة احلم سلام


Adolphe Charles Adam (24 Temmuz 1803, Paris - 3 Mayıs 1856, Paris), opera ve bale bestecisidir. Aynı zamanda müzik eleştirmenliği de yapmıştır. Birçok esere sahip olan Adam, son bestesini 1856'da tamamlamıştır. En ünlü besteleri arasında "Giselle" ve "Le Consaire" yer alır.

Hayatı

Adolphe Charles Adam, 1803 senesinde Paris'te doğmuştur. Babası Jean-Louis Adam da besteci, müzik öğretmeni ve virtüöz piyanistidir. Jean-Louis Paris Konseravtuarı'nda 45 yıl boyunca profesörlük yaptı. Adolphe Charles'ın annesi Élisabeth-Charlotte-Jeanne, bir doktorun kızıdır.

Adolphe Charles çocukken müzik üzerine daha fazla eğitim görmek yerine kendi kendine çalışmayı seçmiştir. Yazar Eugène Sue ile okul arkadaşıdır ve ikisi beraber kimi zaman okula gitmezlerdi, 7 yaşına geldiği zaman babasının izniyle 1821 senesinde Paris Konservatuvarı'na girmiştir. Babası müziği bir kariyer olarak değil eğlenmek için uğraşmasını dile getirmiştir. Burada org ve armoniyum üzerine çalışmalar yapmıştır. Adam ayrıca ritim üzerine daha fazla tecrübe kazanmak için triangle çaldı. Buna karşın Prix de Rome'da bir başarı yakalayamamıştır.

20 yaşına geldiğinde Paris vodvili evi için şarkı yazıp Gymnasie Dramatique de orkestrada çalıyordu. İlerleyen yıllarda çaldığı bu yerde koro şefi oldu. Diğer Fransız Bestekârlar gibi, daha çok enstrüman çalarak yaşamını devam ettiriyordu. 1825 de Boieldieu'ye yardım ederek La dame blanche için bir piyano parçası oluşturdu. Biriktirdiği parasıyla Avrupa'yı dolaştı ve Eugène Scribe ile tanıştı. Daha sonra birlikte çalıştılar. 1830 senesine kadar toplamda tiyatro için 28 beste yapmıştı.

Adolphe Charles Adam, 3 Mayıs 1856'da doğduğu şehir Paris'te hayatını kaybetmiştir. Adam, Montmartre Mezarlığı'na gömülmüştür.

Ölümünün ardından 1864 senesinde Paris'te bir sokağa adı verilmiştir.

Eserleri

Bale
La chatte blanche (1830)
Faust (1833)
La fille du Danube (1836)
Les Mohicans (1837)
L'écumeur des mers (1840)
Les Hamadryades (1840)
Giselle ou Les willis (1841)
La jolie fille de Gand (1842)
Le diable à quatre (1843)
La fille de marbre (1845)
Griseldis ou Les cinq sens (1848)
Le filleule des fées (1849)
Orfa (1852)
Le corsaire (1856)

Opera
Le mal du pays ou La bâtelière de Brientz (1827)
Le jeune propriétaire et le vieux fermier (1829)
Pierre et Catherine (1829)
Danilowa (1830)
Les trois Catherine (1830)
Trois jours en une heure (1830)
Joséphine ou Le retour de Wagram (1830)
Le morceau d'ensemble (1831)
Le grand prix ou Le voyage à frais communs (1831)
Casimir ou Le premier tête-à-tête (1831)
His First Campaign (1832)
The Dark Diamond (1832)
Le proscrit ou Le tribunal (1833)
Une bonne fortune (1834)
Le chalet (1834)
La marquise (1835)
Micheline ou L'Heure de l'esprit (1835)
Le postillon de Lonjumeau (1836)
Le fidèle berger (1838)
Le brasseur de Preston (1838)
Régine ou Les deux nuits (1839)
La reine d'un jour (1839)
La rose de Péronne (1840)
La main de fer ou Un mariage secret (1841)
Le roi d'Yvetôt (1842)
Lambert Simnel (1843)
Cagliostro (1844)
Richard en Palestine (1844)
La bouquetière (1847)
Les premiers pas ou Les deux génies ou Les mémoires de la blanchisseuse (1847)
Le toréador ou L'accord parfait (1849)
Le fanal (1849)
Giralda ou La nouvelle psyché (1850)
Le farfadet (1852)
La poupée de Nuremberg (1852)
Si j'étais roi (1852)
Le sourd ou L'auberge pleine (1853)
Le roi des halles (1853)
Le bijou perdu (1853)
Le muletier de Tolède (1854)
À Clichy, épisode de la vie d'un artiste (1854)
Mam'zelle Geneviève (1856)
Falstaff (1856)
Les pantins de Violette (1856)

Medya
 YouTube  Roberto Alagna orkestra eşliğinde "Minuit, chrétiens" şarkısını hafifce değiştirilmiş şekilde söylemekte.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Ünlü operalar listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 İngilizce Wikipedia "Adolphe Adam" maddesi   (Erişme:26.10.2010)
 IMSLP websitesi "Adam, Adolphe" maddesi   (Erişme:26.10.2010)
https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Louis_Adam  (Fransızca) (Erişim:10.12.2020)
https://fr.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Adam  (Fransızca) (Erişim: 10.12.2020)

Académie des Beaux-Arts üyeleri
1803 doğumlular
1856 yılında ölenler
Montmartre Mezarlığı'na defnedilenler
Paris doğumlu müzisyenler
Fransız klasik müzik bestecileri

Adolphe Adam


La liste des régions d'Algérie par indice de développement humain de 2019 :

Références

Économie en Algérie
Indicateur de développement

Liste des régions algériennes par indice de développement humain


An Anthurium pluviaticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Evans Schultes. An Anthurium pluviaticum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pluviaticum


The Gerbrandy Tower () is a tower in IJsselstein, the Netherlands. It is also known as Lopik tower after the nearby town. It was built in 1961.

Description
The Gerbrandy Tower is used for directional radio services and for FM- and TV-broadcasting. The Gerbrandy Tower consists of a concrete tower with a height of 100 meters (328') on which a guyed aerial mast is mounted. Its total height was originally 382.5 metres (1255'), but in 1987 it was reduced to 375 metres (1230').

On August 2, 2007, its analog antenna was replaced by a digital one reducing its height by another 9 metres (30'). Its height is now 366.8 metres (1203').

This tower type is a partially guyed tower, which combines a lower free standing tower antennas with an upper guyed mast. If the structure is counted as a tower, it is the tallest tower in Western Europe. The Gerbrandy Tower is not the only tower which consists of a concrete tower on which a guyed mast is set. There is one similar but smaller tower with the same structure in the Netherlands, the radio tower of Zendstation Smilde, which consisted of an 80 metres (262') high concrete tower, on which a 223.5 metres (733') high guyed mast was mounted. This structure collapsed after a fire on July 15, 2011. Rebuilding of that tower started in late 2011 and was completed in October 2012; the replacement structure is also a partially guyed tower, now 303 metres (995') high.

Naming
The tower is named after Pieter Gerbrandy, Prime Minister of the Netherlands during World War Two.

Nearby, there is another remarkable antenna: the KNMI-mast Cabauw, a mast used for meteorological measurements.

Another nearby antenna, the 196 metre (643') high mediumwave transmitter Lopik, was demolished on September 4, 2015.

Fires in Dutch TV masts
On July 15, 2011, there was a small fire in the Gerbrandy tower. Only hours later, a similar tower in Smilde caught fire and collapsed, after which all transmitters in the Gerbrandy tower were shut down as a precaution, leaving large parts of the Netherlands without FM-radio and digital TV (DVB-T) reception.

Owner
The ownership of the tower is complex: the concrete main structure is owned by Alticom: a company established in 2007 that bought many assets from KPN. Alticom was part of the European TDG Group, but in June 2011 it was announced that all shares in Alticom were acquired by investment company Infracapital who are the infrastructure specialists of Prudential plc.

Alticom is the owner of the concrete base and the first three meters (10') of ground around this base. The metal mast on top of the structure is owned by NOVEC, which is a subsidiary of the electricity transmission operator TenneT. And the ground on which the tower is built, excluding the first three meters (10') around the base, is (still) owned by KPN.

See also
 List of towers
 List of masts

Sources

External links

 Drawings at SkyscraperPage.com
 World's Greatest Christmas Tree Foundation

Communication towers in the Netherlands
Towers completed in 1961
Towers in Utrecht (province)
IJsselstein
1961 establishments in the Netherlands
20th-century architecture in the Netherlands

Gerbrandy Tower


Akif Ustić (Srebrenica, 16. lipnja 1947. – Zalazje, Sase, 13. listopada 1992.), visoki časnik Armije BiH.  Jedan od organizatora otpora velikosrpskoj agresiji na području Srebrenice.

Životopis
Rođen u Srebrenici. Osnivač je 1. srebreničkog bataljuna i jedan od organizatora otpora na području Srebrenice. Bio je zamjenik zapovjednika 28. divizije koju je predvodio Naser Orić.

Prije rata radio je kao nastavnik tjelesnog odgoja. Poginuo je u zasjedi u Zalazju 13. listopada 1992. godine na položaju zamjenika zapovjednika Teritorijalne obrane. U zasjedi su poginula još 22 borca Armije RBiH, dok je šest ranjeno. Tijela ubijenih prevežena su u Bratunac. Vraćena su nakon pet dana.

Ustiću i suborcima Srebreničani su tijekom 1993. podigli turbe na Starom gradu. Ustić je 1994. posmrtno odlikovan najvišim ratnim priznanjem Zlatnim ljiljanom, te je dobio čin pukovnika. Nakon što je VRS okupirala Srebrenicu 1995., pripadnici Vojske Republike Srpske srušili su njegovo turbe. Od 2005. godine nanovo je građeno turbe čija je obnova dovršena 2008. godine.

Izvori

Vojni zapovjednici Armije BiH
Životopisi, Srebrenica

Akif Ustić


Berry est une ville américaine située dans le comté de Harrison, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Harrison (Kentucky)

Berry (Kentucky)


.dz Cezayir için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Cezayir
dz

.dz


Eminekin, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çifteler'in mahalleleri

Eminekin, Çifteler


83. længdegrad kan henvise til:

 83. vestlige længdekreds
 83. østlige længdekreds

83. længdegrad


Clare Elizabeth Collins est une diététicienne australienne qui est professeure de nutrition et de diététique à l'Université de Newcastle. Elle est directrice de la recherche à l'École des sciences de la santé et directrice adjointe du Centre de recherche prioritaire. Elle a reçu le prix 2017 de chercheur de l'année de l' et est membre de Dietitians Australia.

Formation
Clare est née et a grandi à Brisbane, Queensland. Ses premières études se sont déroulées à St Pie X Salisbury, puis à Our Lady's Annerley. Collins a étudié la diététique à l'Université Griffith et a obtenu son diplôme en 1981. Elle a rejoint l'Université de Sydney pour ses études supérieures, obtenant un diplôme de troisième cycle en nutrition en 1982. Elle a travaillé dans l'équipe de fibrose kystique pédiatrique de l' , ce qui a suscité son intérêt pour la recherche clinique . Elle a déménagé à l'Université de Newcastle pour ses études de doctorat et a obtenu un doctorat en 1999. Sa thèse de doctorat portait sur l'appétit des jeunes atteints de mucoviscidose. Après avoir terminé son doctorat, Collins a été nommée chercheuse en nutrition à l' Université de Newcastle.

Recherche et carrière
Collins travaille sur de nouvelles technologies pour surveiller l'apport alimentaire. En 2009, elle a été nommée chef d'équipe pour la révision des directives diététiques australiennes du National Health and Medical Research Council (NHMRC). En 2012, elle a créé le quiz sur l'alimentation saine, qui a fourni des commentaires en temps réel à des milliers d'Australiens. Elle a reçu le prix du président de la Dietitians Association of Australia (maintenant Dietitians Australia) pour son utilisation innovante de la technologie. En 2014, elle a reçu le prix du vice-chancelier de l'Université de Newcastle pour l'excellence en supervision. Elle a travaillé avec la  pour évaluer les habitudes alimentaires et la santé cardiaque. Elle a préparé un rapport sur les habitudes alimentaires et les résultats des maladies cardiovasculaires qui examine le lien entre l'apport alimentaire et les maladies cardiovasculaires. Elle a découvert que le régime DASH était le plus bénéfique pour réduire les maladies cardiovasculaires et les facteurs de risque associés.

Collins travaille avec le Baylor College of Medicine sur le développement de programmes Web, de consultations vidéo et de jeux sur le thème de la santé. Collins a reçu une subvention de 1,7 million de dollars de la Fondation Bill-et-Melinda-Gates en 2017. Elle étudie les technologies de capteur d'image vocale pour l'évaluation diététique individuelle (VISIDA), qui évaluent l'apport alimentaire et nutritionnel des personnes dans le monde en développement. Il intégrera une application pour smartphone et des capteurs portables.

Elle a contribué au The New Zealand Herald et à la chaîne de télévision australienne  et apparaît régulièrement sur la BBC et ABC News. Elle est membre et porte-parole de Dietitians Australia et siège au conseil de la Australia and New Zealand Obesity Society.

Prix et distinctions
Collins a été nommée chercheur de l'année du Hunter Medical Research Institute (HMRI) en 2017. Elle a été élue membre de l'Académie australienne des sciences de la santé et de la médecine en 2019 et membre de la Royal Society of New South Wales en 2020.

Publications (sélection)

Références

Liens externes

Universitaire australien
Diététicien
Personnalité féminine australienne

Clare Collins


Öykü ayrıntılarıyla anlatılan olaylara denir.
 Öykü, bir edebi yazın türüdür.
 Öykü, bir edebiyat dergisidir.
 Öykü, Türkçede yaygın olarak kullanılan bir kadın adıdır.

Öykü (anlam ayrımı)


O Princípio do Não-Custo, ou Princípio do Não Custo, preza por enxergar a tradicional fórmula "Preço = Custo + Lucro" de uma outra forma. Pelo Princípio do Não-Custo, o mais correto a se pensar nesse caso é Preço – Custo = Lucro.

Com a fórmula tradicional, o aumento do lucro é alcançado através do repasse dos custos de fabricação ao preço final do produto. Com isso, a precificação do produto fica dependente das oscilações do mercado, e o fornecedor acaba transferindo ao cliente os custos adicionais decorrentes da eventual ineficiência de seus processos de produção. Já pelo Princípio do Não-Custo, o lucro é alavancado reduzindo-se os custos de fabricação. Essa nova forma de se enxergar esta conta permitiu à Toyota tornar-se competitiva no mercado, dando origem ao que mais tarde seria conhecido como produção enxuta.

Custos
Lean manufacturing

Princípio do Não-Custo


Daksinroy ist eine Thrash-Metal-Band aus dem Raum Lindau/Ravensburg, Süddeutschland.

Geschichte
Gegründet wurde die Band im Frühjahr 1994 von den beiden Brüdern Martin (Bass) und Uli Birk (Gitarre) und Uli Strodel (Schlagzeug). Anfang Mai 1995 stieg Sängerin Pia Raffler in die Band ein, mit der die ersten drei Alben Daksinroy, Desouled und Demons of my Inside aufgenommen wurden.

1997 erschien das Debütalbum Daksinroy mit sechs Titeln. Ein Jahr später wurde das zweite Album Desouled mit 14 Tracks veröffentlicht. In der Zeit zwischen 1999 und 2002 fanden zahlreiche Wechsel innerhalb der Band statt, welche dazu führten, dass die Band 2002 kurz vor der Auflösung stand. Im Wesentlichen sei hier erwähnt, dass der Gesangsposten in dieser Zeit von Michael Halisch besetzt wurde, der allerdings aus gesundheitlichen Gründen 2002 Daksinroy wieder verließ, woraufhin Pia den Gesangsposten erneut übernahm. Sie brachte Konstantin Zeller mit in die Band, der, obwohl Gitarrist, den Posten am Bass besetzte.

2005 erschien das dritte Album von Daksinroy mit dem Titel Demons of my Inside, welches über Musicaz Records/Nova Media vertrieben wurde. Im Frühjahr 2006 wurde die Band durch den Bassisten Sebastian Klonk bereichert, mit dem bereits vor Bandgründung einige Sessions stattgefunden hatten. Konstantin Zeller wechselte daraufhin zur Gitarre, seinem eigentlichen Metier. Pia verließ Daksinroy 2006 nach der ersten England-Tour zum zweiten Mal. Der Gesangsposten wurde von nun an wieder von Michael "DJ" Halisch besetzt, mit dem auch im Wesentlichen die Songs zum dritten Album Demons of My Inside entstanden sind. Im Frühjahr 2008 gingen Daksinroy für ihr viertes Album Dystopia zu Andy Classen ins Stage One Studio, welches im Herbst 2008 über das bandeigene Label Black Snake Records veröffentlicht wurde, und in der internationalen Presse einige gute Kritiken erhielt. Im Herbst 2013 erschien das letzte Album Tournament of Destruction.

Daksinroy hatten bisher zahlreiche Auftritte im europäischen Raum, darunter mit Bands wie Napalm Death, Ektomorf, Primordial, Crematory, Pungent Stench, Suffocation, Eisregen, Subway to Sally, Warbringer, Samael, Adagio, Endstille und Black Bomb A.
Daksinroy haben sich nach 22 Jahren Bandgeschichte im Februar 2016 aufgelöst.

Diskografie
 Daksinroy (1997)
 Desouled (1998)
 Demons of my Inside (2005)
 Dystopia (2008)
 Tournament of Destruction (2013)

Deutsche Band
Thrash-Metal-Band

Daksinroy


Parascotia est un genre de Lépidoptères de la famille des Erebidae et de la sous-famille des Boletobiinae. Ce genre a été décrit en 1825 par Jakob Hübner.

Liste des espèces
Selon  :
 Parascotia arabica (Hacker, 2011)
 Parascotia cognata Staudinger, 1892
 Parascotia detersa (Staudinger, 1892)
 Parascotia diagramma (Hampson, 1914)
 Parascotia endemica Hacker & Saldaitis, 2019
 Parascotia fuliginaria (Linnaeus, 1761)
 Parascotia indecora Hacker, Fiebig & Stadie, 2019
 Parascotia lamprolophoides Hacker, 2019
 Parascotia lorai Agenjo, 1967
 Parascotia nigricans Matsumura, 1925
 Parascotia nisseni Turati, 1905 - la Petite Inégale
 Parascotia robiginosa Staudinger, 1891

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Parascotia Hübner, 1825.

Parascotia a pour synonymes :
 Boletobia Boisduval, 1840
 Bolitobia Agassiz
 Kara Matsumura, 1925

Liens externes

Notes et références

Genre de Lépidoptères (nom scientifique)
Erebidae

Parascotia


Hvalstad Station (Hvalstad stasjon) er en jernbanestation på Drammenbanen, der ligger i området Hvalstad i Asker kommune i Norge. Stationen ligger 20,19 km fra Oslo S, 64,0 meter over havet. Den betjenes af lokaltog mellem Spikkestad og Lillestrøm.

Hvalstad har haft hele tre forskellige stationsbygninger i tidens løb. Den første blev bygget med Georg Andreas Bull som arkitekt og taget i brug, da Drammenbanen åbnede 7. oktober 1872. Bygningen dannede forbillede for mange andre stationsbygninger langs Drammenbanen og Randsfjordbanen. Disse bygninger kendes som "Hvalstadtypen".

I forbindelse med fjernelsen af den store træbro Hvalstadbroen over Hvalstaddalen, blev banen omlagt og en ny stationsbygning opført i 1915 med Jens Flor som arkitekt. Bygningen er i dag i privat eje, malet gul og bliver brugt som dyreklinik.

I 1962 opførtes den tredje og nuværende stationsbygning med J. Kristiansen som arkitekt i forbindelse med, at banen udvidedes med dobbeltspor. Stationen er udsmykket indvendigt med et stort maleri malet af Billingstad skole i 1988.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Drammenbanen
Etableret i 1872
Jernbanestationer i Asker

Hvalstad Station


البيهسية هي إحدى فرق الخوارج البائدة، وقد سميت بذلك نسبة إلى مؤسسها أبي بيهس، وهم يكفرون مرتكبي الكبائر شأنهم في ذلك شأن سائر الخوارج، إلا أن أغلبهم كذلك يكفر من عمل عملا دون أن يعرف حكمه إن كان حراما أم حلالا.

مؤسسها

هو أبو بيهس هيصم بن جابر من بني سعد بن ضبيعة، وقد كان واحدا من الخوارج المحكمة ثم انشق عنهم بعد خلاف حصل بينهم.

سبب نشأتها

كتب نافع بن الأزرق كتابا إلى الخوارج يحثهم فيه على الخروج للقتال، ويحذرهم من القعود والتقاعس عن الجهاد، واستدل على حرمة الإقامة بين مخالفيهم بأن الله لم يأذن لأحد بالتخلف فقال:(انفروا خفافا وثقالا)، فلما بلغ ذلك أبا بيهس أنكر هذا الكلام، وسارع إلى إعلان رأيه فقال: "أنا أقول إن أعداءنا كأعداء رسول الله صلى الله عليه وسلم، تحل لنا الإقامة فيهم، كما فعل المسلمون في إقامتهم بمكة، وأحكام المشركين تجري فيها، وأزعم أن مناكحهم ومواريثهم تجوز لأنهم منافقون يظهرون الإسلام، وأن حكمهم عند الله حكم المشركين" وانفصل عنهم مع جماعة من أصحابه.

عقائد البيهسية

 الإسلام هو معرفة الله ومعرفة رسله ومعرفة ما جاء به النبي صلى الله عليه وسلم جملة والولاية لأولياء الله والبراءة من أعدائه.
 على المسلم معرفة المحرمات التي جاء فيها الوعيد، بعينها وتفسيرها، أما غيرها من المحرمات فعليه معرفتها عموما ما لم يحتج إليها.

عقائد اختلفوا فيها

الإيمان
 قال بعضهم: الإيمان هو الإقرار والعلم ومحله القلب ولا يتعلق بالقول والعمل، وهذا قول أبي بيهس.
 وقال آخرون: الإيمان هو العلم والإقرار والعمل

المحرمات
 قال بعضهم: كل من فعل شيئا وهو يجهل حكمه فقد ارتكب حراما. وهؤلاء أصحاب السؤال.
 وقال آخرون: من فعل أمرا محرما فلا نحكم عليه حتى يرفع أمره إلى الإمام فيقيم عليه الحد، وما ليس فيه حد فهو مغفور.
 قال بعضهم: كل ما حرمه الله مذكور في قوله: (قل لا أجد فيما أوحي إلي محرما على طاعم يطعمه) وما سوى ذلك حلال.

السكر
 قال بعضهم: إذا سكر الإنسان من شراب حلال فلا يؤاخذ بما يقول
 وقالت العونية: لا يكفر السكران إلا إذا جمع مع السكر كبيرة أخرى كترك الصلاة أو قذف المحصن.

الفرق المتفرعة عنها

العونية (العوفية)
وهم يعتقدون بأن الإمام إذا كفر فقد كفرت الرعية كلها، وتنقسم هذه الفرقة إلى قسمين:
 القسم الأول يقول: من رجع من دار الهجرة إلى دار القعود برئنا منه.
 القسم الثاني يقول: من رجع إلى دار القعود فهو منا لأنهم رجعوا إلى أمر كان حلالا لهم.

أصحاب التفسير
ينسبون إلى رجل يقال له الحكم بن مروان وهم يعتقدون بأن من شهد على أحد من المسلمين بمعصية فعليه أن يفسرها، فإذا شهد أربعة أشخاص على رجل بأنه زنا فلا تقبل شهادتهم حتى يشرحوا كيف حصل ذلك !

أصحاب السؤال
ينسبون إلى شبيب النجراني وهم يعتقدون بأنه لا يجوز للمسلم أن يقدم على عمل حتى يسأل عن حكمه ويعلم أنه حلال، فإذا فعل أمرا وهو يجهل حكمه فقد وقع في المعصية وأصبح كافرا.
وهم يرون بأن أطفال المؤمنين مؤمنون ما داموا لا ينكرون الحق، وأطفال الكافرين كافرون ما لم يدخلوا الإسلام.
كما أنهم يعتقدون بعقيدة القدرية وهي أن الله فوض أعمال العباد إليهم.

النهاية والقضاء على زعيمها

لما ظهر أمر البيهسية، حاول الحجاج بن يوسف الثقفي القبض على أبي بيهس، فهرب إلى المدينة، وهناك قبض عليه والي المدينة عثمان بن حيان المري ، ولم يمسه بسوء حتى جاء حكم أمير المؤمنين الوليد بن عبد الملك فنفذه وهو قطع يديه ورجليه ثم قتله وكان ذلك في سنة 94هـ الموافق 713م.

المراجع

خوارج
وفيات في المدينة المنورة

بيهسية


Karakterart er en betegnelse, der bruges inden for plantesociologien og geobotanikken om en planteart eller et taxon, der overvejende har sin naturlige udbredelse i et enkelt plantesamfund. En karakterart er fuldstændig typisk for dette bestemte plantesamfund. Karakterarter gør det muligt at skelne den ene biotops karakteristiske vegetation fra den andens. Disse arter er altså vigtige i det videnskabelige arbejde med registrering, beskrivelse og katalogisering af vegetationer.

Karakterart og plantesamfund

Karakterarter kendetegner både de naturlige og de menneskeskabte vegetationer eller plantesamfund. Som eksempler kan nævnes Almindelig Tusindfryd (Bellis perennis) i græsplæner (naturligt plantesamfund: Rajgræs-Kløver-enge (Cynosuro-Lolietum)) eller Hvid Viol (Viola alba), der optræder sammen med Burre (naturligt plantesamfund: klippesider syd for Alperne).

Karakterart og dominerende art
Karakterarter er derimod ikke det samme som dominerende arter. Man kan let have et plantesamfund med en meget tydeligt dominerende art, hvor man alligevel benytter en ledsagende art som karakterart i beskrivelsen. Eksempelvis kan bøgeskove opdeles i en række plantesamfund, som benævnes dels efter det dominerende træ, nemlig bøg, og dels efter det pågældende bøgesamfunds urteagtige karakterart:
 Luzulo-fagetum (karakterart bleg frytle (Luzula luzuloides))
 Galio odorati-Fagetum (karakterart skovmærke (Galium odoratum))
 Hordelymo-Fagetum (karakterart skovbyg (Hordelymus europaeus))
 Carici-Fagetum (karakterart skovstar (Carex sylvatica))
 Seslerio-Fagetum (karakterart kalkblåaks (Sesleria caerulea))

Ud over bøgeskovenes karakterarter er der yderligere nogle differentialarter, som findes i flere forskellige af bøgesamfundene f.eks. hvid anemone (Anemone nemorosa), skovmærke (galium odoratum) og enblomstret flitteraks (Melica uniflora). Derudover findes der skillearter, som kan indgå i flere forskellige plantesamfund.

Se også
 Bioindikator
 Fagion sylvaticae
 Differentialart
 Indikatorart
 Økologi

Kilder

Litteratur
 Josias Braun-Blanquet: Pflanzensoziologie. Grundzüge der Vegetationskunde. 3. opl., 1964 .
 Dieter Heinrich og Manfred Hergt: Munksgaards Økologiatlas, 1990,  side 73
 Otti Wilmanns: Ökologische Pflanzensoziologie. 4. opl., 1989,  side 269 .

Botanisk taksonomi
Geobotanik
Plantesamfund
Økologi

Karakterart


La cité romaine du Magdalensberg est un établissement norique du  au milieu du , situé sur les pentes et le plateau sommital du Magdalensberg, en Carinthie, Autriche.

Cette cité était un point commercial important, pour le fer norique. La colonie a été abandonnée après la construction de la ville romaine voisine de Virunum, après une période de colonisation d'environ 90 ans.

La découverte la plus connue en ce lieu est la statue de bronze du Jeune homme du Magdalensberg.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Gernot Piccottini, Hermann Vetters, mit Ergänzungen von Heimo Dolenz: Führer durch die Ausgrabungen auf dem Magdalensberg. Verlag des Landesmuseums für Kärnten, Klagenfurt 2003  (source principale).
 Otto H. Urban: Der lange Weg zur Geschichte. Die Urgeschichte Österreichs (= Österreichische Geschichte bis 15. v. Chr.). Ueberreuter Verlag, Wien 2003 .
 Verena Gassner, Sonja Jilek, Sabine Ladstätter: Am Rande des Reiches. Die Römer in Österreich (= Österreichische Geschichte 15. v. Chr. – 378 n. Chr.). Ueberreuter Verlag, Wien 2003 .
 Eleny Schindler-Kaudelka: Die gewöhnliche Gebrauchskeramik vom Magdalensberg. Verlag des Landesmuseums für Kärnten, Klagenfurt 1989 .
 Friedhelm Thiedig, Erich Wappis: Römisches Bauen aus naturwissenschaftlicher Sicht in der Stadt auf dem Magdalensberg in Kärnten. In: Carinthia II. 193./113. Jahrgang, 2003 , .

Articles connexes

 Jeune homme du Magdalensberg
 Virunum

Liens externes

  Alt-Virunum - La ville sur le Magdalensberg, Gernot Piccottini

Cité romaine en Autriche
Site archéologique en Autriche

Cité romaine du Magdalensberg


Takashi Seki (født 5. juni 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takashi Seki


Robert Anthony Daniels (Windsor, 18 de junho de 1957) é bispo de Grand Falls.

Robert Anthony Daniels foi ordenado sacerdote em 7 de maio de 1983.

Em 21 de setembro de 2004, o Papa João Paulo II o nomeou bispo auxiliar em Londres e bispo titular de Scebatiana. Foi ordenado bispo pelo bispo de Londres, Ronald Peter Fabbro CSB, em 9 de novembro do mesmo ano; Co-consagradores foram John Michael Sherlock, bispo de Londres, e Richard John Grecco, bispo de Charlottetown.

Ele foi nomeado bispo de Grand Falls em 1º de março de 2011 e foi empossado em 11 de abril do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos do Canadá

Robert Anthony Daniels


Canadas Grand Prix 2017 (officielt navn: Formula 1 Grand Prix du Canada 2017) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 11. juni 2017 på Circuit Gilles Villeneuve i Montréal, Canada. Det var det syvende løb i -sæsonen, og det 54. Canadas Grand Prix. Løbet blev vundet af Lewis Hamilton fra Mercedes, som også tog pole position og hurtigste omgang. Andenpladsen gik til hans teamkollega Valtteri Bottas og tredjepladsen til Daniel Ricciardo fra Red Bull.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
  - Pascal Wehrlein fik en gridstraf på fem placeringer for at have skiftet gearkasse, og blev derefter nødt til at starte fra pitlane fordi han skiftede til en ny specifikation bagvinge.
  - Udgik af løbet, men blev klassificeret eftersom han havde fuldført over 90% af løbsdistancen.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Canadas Grand Prix
Formel 1 2017

Canadas Grand Prix 2017


Contele Kuno von Klebelsberg de Thumburg () a fost un om politic maghiar care a îndeplinit funcțiile de ministru de interne (1921-1922) și ministru al religiei și educației din Regatul Ungariei (1922-1931).

Biografie
Klebelsberg s-a născut în localitatea Magyarpécska din Austria-Ungaria (astăzi Pecica, județul Arad, România). A studiat la Budapesta, Berlin, München și Paris. După Primul Război Mondial, Revoluția Crizantemelor, Tratatul de la Trianon și Războiul Civil din Ungaria, Klebelsberg a preluat în 1921, ca reprezentant al Partidului Unității, funcția de ministru al afacerilor interne în guvernul condus de István Bethlen, ocupând acest post până în anul următor. Ulterior, a fost ministru al religiei și educației (1922-1931) și a implementat diverse reforme educaționale, a facilitat înființarea de școli primare în mediul rural, a început modernizarea universităților și a creat un institut cultural maghiar ("Collegium Hungaricum") care avea misiunea de a promova cultura maghiară în străinătate.

Klebelsberg este, de asemenea, renumit pentru introducerea unei politici progresiste privind bursele pentru studenții universitari.

Cu toate acestea, Klebelsberg a fost o personalitate politică destul de controversată pentru că a susținut ideologia supremației ungare, atribuind culturii maghiare o valoare mai mare în comparație cu cultura etniilor minoritare ale fostei monarhii austro-ungare (sârbi, slovaci, români, evrei etc.). După Tratatul de la Trianon, ideologia și reformele sale educaționale au servit direct revendicărilor teritoriale revizioniste și șovine ale regimului maghiar condus de regentul Miklós Horthy. Klebelsberg a fost antisemit și i-a considerat pe evreii maghiari drept vinovați pentru revoluțiile social-democratice și comuniste care au creat Republica Ungară (1918) și respectiv Republica Ungară a Sfaturilor (1919), precum și pentru pierderile teritoriale asociate cu Tratatul de la Trianon. Într-un apel patetic din 1924, el le-a cerut evreilor să refacă Ungaria Mare, promițând în schimb să elimine numerus clausus din sistemul educațional universitar din Ungaria, prima clauză de acest tip introdusă într-o țară europeană la începutul anilor 1920.

Note

Nașteri în 1875
Decese în 1932
Politicieni maghiari

Kuno von Klebelsberg


An Eulaliopsis binata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anders Jahan Retzius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Eulaliopsis binata in nahilalakip ha genus nga Eulaliopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eulaliopsis

Eulaliopsis binata


Internet e-mail functions through the use of Internet Standards.  Although many more standards actually apply to e-mail, virtually all mail servers and e-mail clients support at least the following basic set.
 SMTP (or ) specifies the protocol by which e-mail is transmitted
  specifies the basic format for e-mail
 MIME supplements the e-mail formatting rules to allow non-English text in both e-mail headers and bodies, and defines a mechanism for including non-textual attachments in e-mail bodies
 POP3 and IMAP4 specify e-mail retrieval protocols used by e-mail clients

See also
 Internet standard

External links
 Internet Mail Consortium's list of e-mail standards

Internet mail standard


Sylvia Robinson (Nueva York, 6 de marzo de 1936 – Secaucus, 29 de septiembre de 2011) fue una cantante, música y productora discográfica estadounidense, además de haber sido la fundadora de la compañía discográfica Sugar Hill Records, dedicada a la música hip hop.

Es reconocida por haber sido una de las fuerzas impulsoras de dos sencillos que se convirtieron en hitos musicales: Rapper's Delight interpretado por The Sugarhill Gang y The Message, interpretado por Grandmaster Flash and the Furious Five.

Referencias

Cantantes femeninas de Estados Unidos
Cantantes de blues de Estados Unidos
Cantantes de soul de Estados Unidos
Cantantes de funk
Cantantes de Nueva York
Raperos de Estados Unidos
Productores discográficos de Estados Unidos
Ejecutivos de medios de comunicación de Estados Unidos
Fallecidos por complicaciones cardiovasculares

Sylvia Robinson


Isla de la Croa (en portugués: Ilha da Croa) es una isla brasileña, conocida por ser el balneario más popular de la Barra de Santo Antonio, en la desembocadura del río Santo Antônio Grande, en el estado de Alagoas.

En la marea baja, muestra una gran extensión de  bancos de arena, formando un laberinto de puestos y zonas para la pesca.

Véase también
 Geografía de Brasil
 Geografía de América

Referencias

Archipiélagos e islas de Alagoas
Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Brasil

Isla de la Croa


North West Leicestershire es un distrito no metropolitano del condado de Leicestershire (Inglaterra). Fue constituido el 1 de abril de 1974 bajo la Ley de Gobierno Local de 1972 como una fusión de los distritos urbanos de Ashby-de-la-Zouch, Ashby Woulds y Coalville, los distritos rurales de Ashby-de-la-Zouch y Castle Donington, e Ibstock, ubicado en el también distrito rural de Market Bosworth.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, North West Leicestershire tiene una superficie de 279,33 km².

Demografía
Según el censo de 2001, North West Leicestershire tenía 85 503 habitantes (49,4% varones, 50,6% mujeres) y una densidad de población de 306,1 hab/km². El 19,73% eran menores de 16 años, el 72,7% tenían entre 16 y 74, y el 7,57% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,54 años.

Según su grupo étnico, el 98,78% de los habitantes eran blancos, el 0,49% mestizos, el 0,41% asiáticos, el 0,09% negros, el 0,13% chinos, y el 0,1% de cualquier otro. La mayor parte (97,65%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,21% de la población, mientras que el 0,31% había nacido en África, el 0,48% en Asia, el 0,18% en América del Norte, el 0,03% en América del Sur, el 0,13% en Oceanía, y el 0,02% en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 78,17%, el budismo por el 0,1%, el hinduismo por el 0,2%, el judaísmo por el 0,05%, el islam por el 0,13%, el sijismo por el 0,09%, y cualquier otra religión por el 0,21%. El 14,5% no eran religiosos y el 6,55% no marcaron ninguna opción en el censo.

El 39,53% de los habitantes estaban solteros, el 45,82% casados, el 1,77% separados, el 6,2% divorciados y el 6,68% viudos. Había 35 394 hogares con residentes, de los cuales el 25,82% estaban habitados por una sola persona, el 8,15% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 64,65% por parejas (54,59% casadas, 10,06% sin casar) con o sin hijos dependientes, y el 1,38% por múltiples personas. Además, había 1322 hogares sin ocupar y 122 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial del Ayuntamiento de North West Leicestershire (en inglés).

Distritos no metropolitanos de Leicestershire

North West Leicestershire


Regulatory Toxicology and Pharmacology, abgekürzt Regul. Toxicol. Pharmacol., ist eine monatlich erscheinende Peer-Review Fachzeitschrift. Die Erstausgabe erschien im Juni 1981.  Die Zeitschrift veröffentlicht Artikel und Übersichtsarbeiten, die sich mit Stoffbewertungen und Ideen zur Verbindung zwischen wissenschaftlichen Daten und toxikologischer und pharmakologischer Regulation beschäftigen. Regulatory Toxicology and Pharmacology ist die offizielle Zeitschrift der International Society of Regulatory Toxicology & Pharmacology (ISRTP).

Der Impact Factor des Journals lag im Jahr 2014 bei 2,031. Nach der Statistik des ISI Web of Knowledge wird das Journal mit diesem Impact Factor in der Kategorie Toxikologie an 56. Stelle von 87 Zeitschriften, in der Kategorie Rechtsmedizin an vierter Stelle von 15 Zeitschriften und in der Kategorie Pharmakologie und Pharmazie an 146. Stelle von 254 geführt.

Herausgeber ist Gio B. Gori. Gori hatte lange Zeit im National Cancer Institute der USA gearbeitet, in späteren Jahren wurde ihm Nähe zur Tabakindustrie vorgeworfen.

Weblinks
 Artikelindex der aktuellen Ausgabe
 Website der International Society of Regulatory Toxicology & Pharmacology (ISRTP)

Einzelnachweise

Rechtsmedizinische Zeitschrift
Pharmakologiezeitschrift
Toxikologiezeitschrift
Englischsprachige Monatszeitschrift
Ersterscheinung 1981
Medizinische Fachzeitschrift (Vereinigtes Königreich)
Elsevier

Regulatory Toxicology and Pharmacology


Delta Piscium (δ Psc / 63 Piscium) es una estrella en la constelación de Piscis de magnitud aparente +4,44.
Aunque ostenta la denominación de Bayer «delta», cuarta letra del alfabeto griego, es solo la décima estrella más brillante de la constelación.
Ocasionalmente recibe el nombre de Linteum y en la astronomía china formaba la figura de Wae Ping junto a las cercanas α, ε, ζ, μ, ν y ξ Piscium.

Como muchas estrellas del cielo nocturno —valgan como ejemplo Torcularis Septentrionalis (ο Piscium) o θ Piscium, en esta misma constelación— Delta Piscium es una gigante naranja.
Tiene tipo espectral K4IIIb y una temperatura efectiva de 3963 ± 4 K, siendo 447 veces más luminosa que el Sol.
Su diámetro angular, medido durante una ocultación lunar, es de 4,2 ± 1,0 milisegundos de arco; ello permite evaluar su diámetro real, resultando ser este 43 veces más grande que el diámetro solar.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 1,4 km/s, implicando que su período de rotación puede ser de hasta 1500 días.
Muestra una metalicidad —abundancia relativa de elementos más pesados que el helio— algo menor que la solar ([Fe/H] = -0,12).

Pese a su gran tamaño, la masa estimada de Delta Piscium es solo un 24 % mayor que la masa solar.
Se piensa que comenzó su vida como una estrella blanca de la secuencia principal de tipo A1. En la actualidad es una gigante que probablemente incrementa su brillo por vez primera con un núcleo inerte de helio.
Se encuentra a 311 años luz del sistema solar.

Referencias

Gigantes naranjas
Constelación de Piscis

Delta Piscium


جندبو أو جندبو العربي  كان أحد ملوك مملكة قيدار العربية عام 853 ق.م وشارك بألف جمّال مع جيش الحلفاء في معركة قرقر ضد الدولة الآشورية، وقد ذكرته المصادر الاشورية، ويعتبر هذا السجل من الإشارات الأولى إلى وجود العرب القليل مما يعرف عنه وعن العرب في ذلك الوقت.

قاد جندبو القوات العربية في معركة قرقر (853 قبل الميلاد) وكان حليف بن حديد ملك الاراميين في دمشق، قاتلا معا ضد الاشوريين، ذكر في السجلات الاشورية كعربي ويعتبر ذلك اقدم ذكر "للعرب"، ولا يعرف لاي قبيلة عربية كان ينتمي جندبو.

مصادر

آشور في القرن 9 ق م
تاريخ العرب القديم
عرب في القرن 9 ق م
ملكيون في القرن 9 ق م
ملوك
ملوك عرب
مملكة قيدار

جندبو


Ormangülü, fundagiller (Ericaceae) familyasından Rhododendron cinsinin 800 kadar türünü içeren çiçekli bitkilerin ortak adı. Gösterişli çiçekleri nedeniyle bahçelerde ve saksıda yetiştirilir.

Özellikleri
Kışın yaprağını döken veya her dem yeşil çalı, ağaççık ender olarak ağaç halini alan odunsu bitkilerdir. Tomurcuklar kiremitvari dizilmiş olan çok sayıda pullarla örtülüdür. Yaprakların sürgünlere dizilişi almaşıktır. Çiçek ve yaprakların saplarında yağ bezeleri bulunur. Çiçekler çoğunlukla terminal durumlu mürekkep salkım durumlu bazen de teker teker bulunur. 5 parçalı çanak serbest veya birbirleri ile kaynaşmıştır. Taç; çan, huni veya benzeri değişik şekiller arz eder. Etaminler 5-10'dur. Yumurtalık 5-10 gözlüdür. Meyve yumurta biçiminde 8–10 mm boyunda kapsüldür. Tohumlar gayet küçük ve boldur. Rüzgarla etrafa uçup dağılma özelliği gösterir.

En ufak tür 10–20 cm, R. arboreum ise en büyük tür olup boyunun 50 metreyi bile aştığı tespit edilebilmiştir. Yapraklar spiral konumlu, yaprak boyu 1–2 cm ile 50 cm arasında değişmektedir, sadece R. sinogrande türünde yaprakların uzunluğu 100 cm kadardır.

Dağılım
Ormangülü çok geniş alana yayılmış bir bitki cinsidir, kurak alanlar dışında, Kuzey Yarımküre'nin tamamı ile Güney Yarımküre'de güneydoğu Asya ve kuzeydoğu Avustralya'ya kadar dağılım göstermektedir. Himalaya dağlarında, orta Nepal ve Sıkkım ile doğuda Yunnan ve Sichuan bölgeleri arasında en zengin tür çeşitliliği görülmektedir. Çin-Hindi dağları, Kore, Japonya ve Tayvan tür çeşitliliği bakımından diğer önemli alanlardır. Ayrıca, güneydoğu Asya ile kuzey Avustralya arasında yer olan Borneo adasında 55, Yeni Gine adasında 164 tür olmak üzere, önemli sayıda tropikal ormangülü türü bulunmaktadır. Kuzey Amerika ve Avrupa kıtaları ise daha az sayıda türe sahip bulunmaktadırlar. Mor çiçekli ormangülü (Rhododendron ponticum) ise Karadeniz Bölgesi'ne özgü bir türdür.

Sınıflandırma

Ormangülleri sekiz alt cins altında toplanmaktadır:
 Alt cins Rhododendron L.: yapraklar küçük (yaprakların alt yüzleri pullarla örtülü); birkaçyüz türü vardır. 300 kadar türe sahip Vireya grubunun tropikal ormangülleri genellikle buraya dahil edilmekle birlikte bazı uzmanlarca dokuzuncu altcins olarak ayrılmaktadırlar.
 Alt cins Hymenanthes Koch: yapraklar büyük (yaprakların alt yüzlerinde pullar yok); 140 civarında türü bulunmaktadır.
 Alt cins Pentanthera Don: yaprak döken ormangülleridir; yaklaşık 25 tür.
 Alt cins Tsutsusi: yaklaşık 15 tür.
 Alt cins Azaleastrum Planch.: beş tür.
 Alt cins Candidastrum Philipson & Philipson: sadece bir türü mevcuttur Rhododendron albiflorum.
 Alt cins Mumeazalea: tek türü vardır Rhododendron semibarbatum.
 Alt cins Therorhodion: bir türü vardır Rhododendron camtschaticum.

Son genetik çalışmalar bu cins içindeki türlerin yeniden sınıflandırılmasına yol açmış, eskiden cins olarak kabul edilen Ledum, şimdi Rhododendron alt cinsi içine alınmıştır.
Hymenanthes grubunun Pentanthera içine dahil edilmesi gibi, alt cinsler içinde yeni sınıflandırmalar önerilmektedir .

Ormangüllerinde Hibritler yapay yollarla yoğun olarak geliştirilmekte, doğada ise farklı türlerin dağılım alanlarının kesiştiği bölgelerde ortaya çıkmaktadır. 20 binin üzerinde kültür ırkı ayırt edilebilmektedir. Bunların çoğu çiçekleri, bir kısmı ise süs bitkisi olarak dekoratif yaprakları veya gövdeleri için geliştirilmektedir.

Labrador çayı
Labrador çayı olarak kullanılan türler:
Rhododendron tomentosum
Rhododendron groenlandicum
Rhododendron columbianum

Türkiye'deki türler

Ormangülleri Türkiye'de Karadeniz Bölgesinin bol yağış alan dağlık kısımlarında bulunur. Doğal olarak yetişen 5 ormangülü türü vardır. Ayrıca birçok melez ormangülü taksonu tespit edilmiştir.

 Sarı çiçekli ormangülü (Rhododendron luteum) Batı, Orta ve Doğu Karadeniz.
 Mor çiçekli ormangülü (Rhododendron ponticum) Bütün Karadeniz sahili boyunca.
 Kafkas ormangülü (Rhododendron caucasicum) Rize, Trabzon, Artvin.
 Pembe çiçekli ormangülü (Rhododendron smirnowii) Rize, Artvin.
 Beyaz çiçekli ormangülü (Rhododendron ungernii) Artvin.

Melez taksonlar
 Rhododendron x sochadzeae (R. ponticum x R. caucasicum melezi) Artvin.
 Rhododendron x rosifaciens (R. smirnovii x R. ungernii melezi) Tiryal Dağı.
 Rhododendron x filidactylis (R. ponticum x R. ungernii melezi) Tiryal Dağı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Amerika Ormangülü Derneği

Çiçekler
Holarktik biyocoğrafik bölgesi florası
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Ormangülü


Kızık, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, günümüzdeki adıyla Çemişgezek sancağının Ovacık nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir.

Coğrafya
Tunceli iline 84 km, Ovacık ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Kızık, Ovacık


Dra. Lucinda A. McDade ( n. 1953 ) es una botánica, y profesora estadounidense. En 1975, obtuvo su licenciatura en Ciencias en Biología en la Universidad de Tulane en Nueva Orleans. En 1980, su doctorado por la Universidad Duke, defendiendo la tesis "Sistemática y biología reproductiva de las especies de América Central del complejo Aphelandra pulcherrima (Acanthaceae).

Entre 1980 y 1981, desarrolló una beca postdoctoral de trabajo para el Smithsonian Tropical Research Institute. Entre 1983 a 1985, se unió al cuerpo docente de la Universidad Duke. Entre 1985 a 1992 fue coordinadora científica de la Organización para Estudios Tropicales, en Durham, Carolina del Norte.

De 1988 a 1994 fue profesora adjunta asociada de la Universidad Duke. Entre 1992 a 2000 fue profesora asociada y curadora del Herbario de la Universidad de Arizona. De 2001 a 2006, profesora adjunta asociada de la Universidad de Pensilvania. También fue en el mismo período, curadora adjunta y directora del Departamento de Botánica de la Academia de Ciencias Naturales de Filadelfia (Pensilvania).

Desde 2006, trabaja como investigadora del Jardín Botánico Rancho Santa Ana, y profesora de botánica en la Universidad Claremont Graduate, en Claremont (California).

Ha realizado trabajo de campo en Arizona, México, Guatemala, Belice, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Venezuela, Colombia, Ecuador, Brasil, Sudáfrica, Madagascar.

Es coautora de artículos en revistas como American Journal of Botany, Anales del Jardín Botánico de Misuri, Brittonia, Systematic Botany, Novon.

Áreas de conocimiento
 Biodiversidad de plantas fanerógamas, en especial de Acanthaceae
 Sistemas de Mejoramiento de plantas y su Evolución

Algunas publicaciones
 . 2002. Phylogenetic Relationships of the Mangrove Family Avicenniaceae Based on Chloroplast and Nuclear Ribosomal DNA Sequences. Systematic Botany 27: 84-98 (resumen aquí)

Libros
 . 1999. La Selva: ecology and natural history of a neotropical rain forest. Edición ilustrada de University of Chicago Press, 486 pp. ISBN 0226039528 en línea

 -----------------------. 1980. Systematics and reproductive biology of the Central American species of the Aphelandra pulcherrima complex (Acanthaceae). Editor Duke University, 654 pp.

Referencias

Enlaces externos

 Página de Lucinda McDade, website de la Academy of Natural Sciences

Botánicos de Estados Unidos
Profesoras de Estados Unidos
Curadores de Estados Unidos
Exploradores de Estados Unidos

Lucinda A. McDade


Aceasta este o listă de filme thriller lansate în anii 2010.

Note

2010

2010
Thriller

Listă de filme thriller din anii 2010