'සොක්‍රටීස් (; Greek: ,  Sōkrátēs; විසූ කාලය ක්‍රි. පූ. 469 –  සිට ක්‍රි. පූ. 399 දක්වා) යැයි සැලකේ. සොක්‍රටීස් සම්භව්‍ය ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙකි. බටහිර දර්ශනයේ නිර්මාතෘවරයෙකි. ඔහු ගැන දැනගන්නට ලැබෙන්නේ ඔහු ගැන සමකාලීනයන් සහ පසුකාලීනයන් ලියූ සටහන් වලිනි. විශේෂයෙන් ම ප්ලේටෝ සහ ක්සෙනෆොන් වෙතින් ද ඇරිස්ටොෆනීස් අතින් ලියැවෙන නාට්‍ය වලින් ද සොක්‍රටීස් දර්ශනය උගත හැකිය. සොක්‍රටීස් පිළිබඳ තතු සියල්ල විනාශ නොවී පැවතුනේ ප්ලේටෝ විසින් ලියූ සංවාද නිසා යැයි පිළිගත් මතයයි.

සොක්‍රටීස් යම් තරමක වත්කමකින් යුතු වූවෙකි. එබැවින් ඔහුට තම කාලය වාද විවාදයෙන් ගෙවන්නට ඉඩක් ලැබුණි. විතණ්ඩවාදීන් නමින් වූයේ එකළ වෘත්තීය ගුරුවරැන්ය. ඔවුන්ගේ දර්ශනය හා එකඟත්වයක් නොදැක්වූවත් ඔවුන් මෙන් ගාස්තුවක් අය කරමින් තරුණයන් හට ඉගැන්නුවේ නැති වුවත්, විතණ්ඩවාදී දැක්මක් සොක්‍රටීස් අනුගමනය කළේය. ඒ විශ්ව සම්භවය ගැන වෙහෙසීමට වඩා මිනිසා ගැන අවධානය යොමු කිරීමට කාලය ගැනීමයි. එහෙත් විතණ්ඩවාදීන් මිනිසත්බව ගැන කතා කළාට වඩා වෙනස් ලෙසකින් සොක්‍රටීස් විෂයයට පිවිසියේය. සොක්‍රටීස්ට උවමනා වූයේ සියළු තර්ක නිවැරදි වූ නිර්වචන මඟින් විවාරයටයි.

ඇරිස්ටොෆනීස් ලියන ලද "වළාකුළු" යන නාට්‍යයේ සොක්‍රටීස්ගේ විහිළු චරිතය හුවා දක්වයි. එයින් පෙනෙන්නේ සොක්‍රටීස් ඇතැන්ස් නගරයේ සුප්‍රසිද්ධ වූ පුද්ගලයෙක් බවයි. එහෙත් ඔහු ජනප්‍රිය වූවෙක් දැයි සැකයක් පවතී. මන්ද ඔහුගේ සංවාදයන්ට හසු වූ බොහෝ අය සොක්‍රටීස් වෙතින් තමන් දන්නවා යැයි සිතූ කාරණයක් ගැන ප්‍රශ්න කිරීම් වලට ලක්වෙද්දී තමන් නොදන්නා බව අවට සිටින අයට පැහැදිලි වෙද්දී නොසන්සුන් වූහ. සමහරු සොක්‍රටීස් කිසිවකට ගරු කළේ නැතැයි කියන්නේ මේ නිර්වචන සොයා යන්නට ඔහු නිතර ගත් උත්සාහය නිසයි. තවත් සමහරු ඔහු තරුණ මනස් දූෂණය කළා යැයි අපවාද කරති. ඒ ඔවුන් නිවැරදි යැයි සිතා සිටි දේවල් වැරදි යැයි පෙන්වූ සොක්‍රටීස් විසින් පැහැදිලි නිරාකරණයන් පිළිගැන්වූයේ නැති නිසා යැයි කියැවේ.

ක්සෙනෆොන් තම "මතකයන්" හි ලියන පරිදි සොක්‍රටීස් ඥාන විභාගයක් පටන් ගන්නේ ප්‍රශ්නයකිනි. "මට සපත්තුවක් අලුත්වැඩියා කරගැනීමට උවමනා වූ විට මා යන්නේ කා ළඟට ද?" යැයි හේ අසයි. ඊට පිළිතුරු දෙන්නට ඉදිරිපත් වෙන තරුණයෙක් කියන්නේ "සොක්‍රටීස්, ඔබ යා යුත්තේ සපතේරුවක් ළඟට," යැයි කියාය. ඊ ළඟට ඔහු මට පුටුවක් හදාගන්න නම් යා යුත්තේ කා ළඟට දැයි අසයි. වඩුවෙක් ළඟට යැයි උත්තරය ලැබේ. එසේ ප්‍රශ්න අසා ගෙන යමින් අවසානයේ දී මිනිසාගේ පාලනය සඳහා පත්කර ගත යුත්තේ කවරෙක් ද? වැනි ප්‍රශ්නයකට ඔහු එයි. ඔහු පෙන්වන්නට යන්නේ පාලකයෙකු වශයෙන් පත්කර ගන්නා තැනැත්තා ඒ වෘත්තීයේ ප්‍රවීනයෙක් විය යුතු යැයි කියාය. එහෙත් එවක ප්‍රජා පීඩකයන් තිස්දෙනාගෙන් අයෙක් වූ ක්‍රීටියාස් හා ඔහු එවැනි තැනක දී ඝට්ටනය විය. තරුණ මනස් ව්‍යාකූල කරනවා යැයි ඔහුට අවලාද කියුවේය. "ඔබ දැන් සපතේරුවන්, වඩුවන්, ලෝහකරුවන්  යොදා ගත්තා හොඳට ම ඇති කියමින් හේ ඔවුන්ව ඔබ සංචාරයේ යැවූ තරමට දැන් ඔවුන්ගේ විලුම් හොඳට ම ගෙවී ඇතැයි සොක්‍රටීස්ව හාස්‍යයට ලක් කළ බව කියැවේ.

පෙලපනීසියන් යුද්ධය අවසානයේ පිහිටුවන ලද කනිපයාධිපති ආණ්ඩුවේ නායකයන් වූයේ ප්‍රජා පීඩකයන් තිස්දෙනාය. ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුව පැවතුනේ ඉතා කෙටි කලක් තුල පමණි. එවක ඇතැන්ස් නගරය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වූවකි. සොක්‍රටීස්ගේ සංවාද ශෛලිය පාලනයේ සිටි බොහෝ දෙනෙකුට නොරිස්සුමට හේතුවිය. ඔහුගේ සරදම් විලාසය ද තරුණයන් වික්ෂිප්තයට හා හිත් රිදවුම් වලට පාත්‍ර කරන ලද්දේ මහජන රැස්වීම් වල දී ය. ඔවුන් සමාජයේ ඉහළ තලයේ පවුල් වල වූ තරුණයන් වූ නිසා ඔවුන්ගේ රදළ පසුබිම හා සමාජ පංතියට අනුව සොක්‍රටීස් ගැන පැමිණිලි බොහොමයක් සිද්ධ විය. ඒවාට උත්තර දෙන්නට යැයි ඔහුව කැඳවන ලදි.

"සමාව" යන සංවාද කෘතිය නඩු විභාගයේ දී සොක්‍රටීස් විසින් තම නිදහස පිණිස පවත්වන ලද දේශනය යැයි සැලකේ. එය පසුකාලයක දී වාර්තා කෙරෙන්නේ ප්ලේටෝ අතින් බව අප මතක තබා ගත යුත්තකි. එය ඵෛතිහාසික නිවැරදි බවින් යුතු යැයි විද්වත් පිළිගැනීම වෙයි. තමන්ගේ දර්ශනයට නොව නඩු විභාගයේ දී සොක්‍රටීස් චෝදනා ලබන්නේ පාපිෂ්ඨ වූ දෑ කරන ලද්දෙක් යන්නටය, පොළව යට හා අහසේ ඉහළ ඇති දේ පිළිබඳ ව සොයා බලන, වඩා නරක කරුණු වඩා හොඳ කරුණු සේ දක්වන, මේ සියල්ලක් අන්‍යයෙකුට උගන්වන්නට තැත් කරන පුදුම පුද්ගලයෙක් යැයි කියමිනි. එම චෝදනා ගෙනෙන අය සොක්‍රටීස් ඒවාට පිළිතුරු නොදෙන බව දැන සිටියහ. සොක්‍රටීස් ක්ෂමාව ඉල්ලන්නේ නැති බවත් දැන සිටියහ. බහුතරයා විසින් සොක්‍රටීස් වැරදිකරුවෙක් යැයි තීරණය කරන ලදි. ඔහුට මරණ දණ්ඩනය නියම විය. ප්ලේටෝ ඇතුළු පිරිසක් ඔහුට පළා යන්නට මඟක් පාදා දුන්න ද හේ එය බාරගත්තේ ද නැත. හැත්තෑ විය ඉක්මවා තිබූ සොක්‍රටීස් තමනට හුරු පුරුදු ලෙසින් අවසන් දේශනය පැවැත්වූවා යැයි සටහන් වෙයි.

තව ෙබාහෝ තතු සදහා theuniv.webs.com

සොක්‍රටීක විධි ක්‍රමය

සොක්‍රටීස්ගේ සංවාදයන් දෙයාකාරයට දිග හැරේ. එක පැත්තක් නම් පිටතට ය, එනම් විෂය මූලික වූ දැයේ නිර්වචන පිළිබඳව ය. අනෙක් පැත්ත ඇතුලට යන්නකි, එනම් අභ්‍යන්තර වූ ස්ප්‍රීතුව සොයා යන්නකි. එය සොක්‍රටීස්ට අනුව සියළු සත්‍යය තිබි තැනයි. සත්‍ය යන්න පහදා ගත යුතු, පරිසිද්ධි හා සැසඳෙන, අවංක හා වගකීමකින් යුතු වූවක් හැටියට සැලකූ සොක්‍රටීස් සත්‍යය සොයා යෑම නොහොත් ඥානය හඹා යෑම එක සති අන්තයක දී පංතියකින් ඉගෙන ගත හැක්කක් නොව ජීවිත කාලයම ඊට කැප කළ යුතු යැයි කියූවේය. "විමර්ශනය නොකරන ලද ජීවිතය ජීවත්වීමට නොසුදුසුය."

කුමක් ද සද්ගුණය? කුමක් ද යුක්තිය? කුමක් ද සත්‍යය? යනුවෙන් ප්‍රශ්නයක් අසන සොක්‍රටීස් එය දන්නවා යැයි සිතා උත්තර දෙන්නෙක් අල්ලා ගත් විට ඉතා ප්‍රමුදිත වෙයි. ඊ ළඟට ඔහු කරන්නේ ඒ උත්තර වල වැරදි සොයා පෙන්නීමයි. එසේ පෙන්වා දීමේ දී උත්තර දෙන්නට පැමිණි අය තමන් නොදන්නා බව වටහා ගනියි. සොක්‍රටීස්ගේ අරමුණ ද එය ම වෙයි. එක සොක්‍රටීස් සංවාදයක අයෙක් තමා දත්තා යැයි සිතූ දැය නොදන්නා බව වැටහීමෙන් හඬා වැටෙන අවස්ථාවක් ද ඇත. සංවාදය අවසන් වෙන්නේ නොදන්නා දේ ගැන සොයා යෑමේ කර්තව්‍යයට සොක්‍රටීස් හා අනෙකා එකඟ වීමෙනි. සොක්‍රටීස්ගේ සංවාද බොහොමයක් අවසන් වෙන්නේ එළඹෙන අවසන් සමාප්තියකින් තොරව ය. සොක්‍රටීස්ට අනෙකා වෙනුවෙන් සත්‍යය කියා දිය නොහැක. අනෙකා තමා විසින් සත්‍යය අවබෝධ කරගත යුතුය.

විරෝධය

ප්‍රඥාවට බොරු අයිතිවාසිකම් කියා ගන්නා අය හෙළිදරව් කිරීමට ඔහුගේ මුළු කාලය වැය විණ. ඒ හෙයින් ඔහු අන්ත දිළිඳු බවට පත් වූවා යැයි ද සටහන් වෙයි. රදළ පංතියට අයත් එහෙත් වැඩි වත්කමක් නොතිබුණු තරුණයෝ ඔහුගේ සංවාද අසා ප්‍රීතියට පත් වූ නමුත් පාලකයන් අතර සිටි ධනවතුන් තම වැරදි හෙළිදරව් කරනවාට අකමැති වූහ. තමන් ප්‍රඥාවන්ත යැයි බොරුවට හඟවා සිටීම හෙළි වූ බව පිළිගැනීමට ඔවුන් අකැමති වූවා යැයි තමා මෙන් කිසිත් නොදන්නා යැයි කීමට එඩිතර නැතැයි සොක්‍රටීස් කීම නිසා ඔහුගේ හතුරන් සංඛ්‍යාව වැඩි විය.සොක්‍රටීස්‌ගේ ආචාරධර්ම පිළිබඳ ඉගැන්වීම්

සොක්‍රටීස් විශ්වාස කළ ආකාරයට, දර්ශනයේ ප්‍රධාන අරමුණක් විය යුත්තේ මිනිසා තම ජීවිතය ගෙවිය යුත්තේ කෙසේද? කුමන ආකාරයේ ක්‍රියාවන් වඩා යහපත් ද? පුද්ගලයන් ප්‍රජාවක් තුළ හෝ රාජ්‍යයක් තුළ එකට එක්‌ව ජීවත් විය යුත්තේ කෙසේ ද වැනි ගැටලුවලට පිළිතුරු සෙවීමයි. මේ සඳහා සොක්‍රටීස් තමා විසින්ම නිර්මාණය කරගත් ක්‍රමවේදයක් අනුගමනය කළේ ය.

ඒ හරහා ඔහු සදාචාර සම්පන්න සහ ආචාරධර්මීය චර්යාවන් යන්න නිර්වචනය කිරීමට උත්සහ කළේ ය. ඔහුගේ මතය අනුව, ඥානය ළඟා කරගැනීම සඳහාත් යහපත් ආචාරධර්මික පුද්ගලයෙක් බවට පත්වීම සඳහාත් නිවැරදිම ක්‍රමවේදය වූයේ, විෂයික මූලධර්මයන් පිළිබඳව විවිධ පුද්ගලයන් සමඟ අර්ථසම්පන්න සාකච්ඡාවල නිරත වීමයි. සොක්‍රටීස් වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ ඔහුගේ මෙම ක්‍රමවේදය නිසා ය. ඔහු ඇතැන්ස් නගරයේ වෙළඳපළ ආශ්‍රිතව සාමාන්‍ය ජනයා සමඟ ඉතා දිගු සාකච්ඡාවල නිරත විය.

ඔවුන් සමඟ යුක්‌තිය, යහපත හා සදාචාරය වැනි මාතෘකා පිළිබඳව පුළුල් ලෙස සාකච්ඡා කළේ ය. මේ ක්‍රමය 'dialect' නම් විය. මෙමගින් දාර්ශනික ගැටලු පිළිබඳ සාකච්ඡාව තනි පුද්ගල ප්‍රකල්පනයකට (contemplation) වඩා ඉහළ මට්‌ටමක තත්ත්වයකට පත් විය.

සොක්‍රටීස් ඥානය, සද්ගුණය සමඟ සමානකොට දක්‌වයි. එනම් 'ඥානය සද්ගුණය වන අතර, සද්ගුණය ඥානයයි' (knowledge is virtue, virtue is knowledge). මෙමගින් ඔහු ඥානය/සද්ගුණය මගින් ආචාරධර්මික පැවැත්ම ඇතිවන බව දක්‌වයි. එමෙන්ම ඔහු ජීවත් වීම සඳහා සුදුසු වන්නාවූ ප්‍රතිපත්තීන් සහ ක්‍රියාවන් පිළිබඳව අදහස් ඉදිරිපත් කරයි. එමගින් තීරණ ගත යුත්තේ ආචාරධර්මමය පදනමක් මත පිහිටාගෙන ය. ඔහු විශ්වාස කළ ආකාරයට, පුද්ගලයෙකුට සතුටින් ජීවත් වීමට නම් සද්භාවය පිළිබඳ ඥානය පමණක් ප්‍රමාණවත් ය.

එනම් සද්භාවය පිළිබඳ අවබෝධයකින් පසුවීමයි. ඔහු දක්‌වන පරිදි යහපත පිළිබඳ වූ ඥානය සැමවිටම සමානවන්නේ ඉහළ අධ්‍යාත්මික මට්‌ටමකට ය. ඔහුට අනුව කිසිදු පුද්ගලයෙක් තම ජීවිතයේ වටිනාකම පිළිබඳව හොඳින් අවබෝධයෙන් සිටින්නේ නම් කිසිදු විටෙක තවත් අයෙකුට ස්‌ව-කැමැත්තෙන් හානියක් කිරීමට උත්සහ දරන්නේ නැත.

සද්භාවය හෝ සතුට යන්න පුද්ගලයෙකුගේ සම්බන්ධතාවල යහපැවැත්ම මත පදනම් වන බව සොක්‍රටීස්‌ගේ ඉගැන්වීමයි. එනම් එම සම්බන්ධතාවන් ඥානය සමග සම්බන්ධ විය යුතු ය.(ඉහතින් දැක්‌වූ පරිදි) සාමාන්‍ය පුද්ගලයන් දක්‌වන පරිදි යහපත් යනු, සෞඛ්‍ය, ධනය, රූමත්බව, සහ ගුණධර්ම ආදියයි. ඒවා සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයා අවබෝධ කරගන්නේ සද්භාවය හා සම්බන්ධ කරගෙනයි. නමුත් සොක්‍රටීස්‌ට අනුව මෙම සෞඛ්‍ය, ධනය, රූමත්බව ආදිය මනුෂ්‍යයෙකුට අත්‍යවශ්‍ය ලෙස ප්‍රයෝජනවත් නොවේ.

මෙය වඩාත් පැහැදිලි කරන්නේ නම්, එවැනි තත්ත්වයන් ඥානය සමග සම්බන්ධ නොවී ඉදිරිපත් කෙරෙන විට එය මනුෂ්‍යයාට හානිදායක විය හැකි ය. එසේ නම් සත්‍යවශයෙන්ම යහපත යන්න ප්‍රයෝජනවත් විය යුතු ය.

එනිසා සාමාන්‍ය ලෝකය තුළ යහපත් යෑයි ගැනෙන බොහෝ දේ ප්‍රයෝජනවත් නොවන නිසා එය සැමවිටම යහපත් නොවේ. සොක්‍රටීස් පවසන පරිදි නිරන්තරයෙන් ප්‍රයෝජනවත් සහ යහපත් වන්නේ ඥානය පමණි.

සොක්‍රටීස් පැවසුවේ මනුෂ්‍යයා තුළ ස්‌වභාවයෙන්ම සද්ගුණය පවතින බවයි. එනම්, සද්ගුණය මගින් සෑම පුද්ගලයෙක් තුළම සදාචාරය ඇතිකරන බවකි. එසේ නම් සදාචාරය සෑම කෙනෙකුටම පොදු තත්ත්වයකි. ඔහු දක්‌වන ආකාරයට යමෙක් දාර්ශනිකයෙක් නම්, ඔහු සිදුකළ යුත්තේ ඉහත කී සහජ තත්ත්වයන් සාමාන්‍ය ජනයාට පැහැදිලිකොට ඥානය ප්‍රචලිත කිරීමයි. එසේනම් ඥානය නිරන්තරයෙන් ඉන්ද්‍රිය මූලික නොවිය යුතු ය.

මේ නිසා, ඥානය. යන්න ආත්මීය ස්‌වභාවයෙන් මුද්වාගෙන එය විෂය මූලික සහ වාස්‌තවික තත්ත්වයක් යටතට ගෙන ඒමට සොක්‍රටීස් උත්සහ කළේ ය. සොක්‍රටීස්‌ගේ දර්ශනයට අනුව ඥානය ඉන්ද්‍රිය මූලික නොවේ. පවතින ඕනෑම යමක් වේ නම් එය බුද්ධිමය තත්ත්වයක් පමණක් වේ. මෙහිදී ඥානය බුද්ධිමය තත්ත්වයක් යටතට ගැනීම යනු ඥානය, ගණිතය. බවට පත්වීම නොවේ. එනම් ඥානය යනු ගණිතය නොවේ. එයට හේතුව ඥානය යනු සද්භාවය නම්, සද්භාවය යනු ගණිතය වීමට නොහැකි නිසාවෙනි. සොක්‍රටීස්‌ට අනුව සෑම පුද්ගලයෙක්‌ටම ඉන්ද්‍රියගෝචර අංශයකුත්, බුද්ධිගෝචර අංශයකුත් පවතී. මේ නිසා ඔහු සෑමවිටම ඉන්ද්‍රියගෝචර තත්ත්වයන්ට අනුකූල නොවිය යුතු ය. එනම්, ඔහුට බුද්ධියක් පවතී. එහිදී මනුෂ්‍යයා ඉන්ද්‍රියගෝචරව ලබාගන්නා සංවේදනයන් ඥානය නොවේ. ඔහුට අනුව 'සියලු ඥානය වන්නේ සංකල්පයන්ගෙන් ලැබෙන ඥානයයි)

නඩුව

පන්සියයකින් වූ ජූරියේ නොදැනුවත්කම කියන දේශනයක් පැවැත්වූ සොක්‍රටීස් ඔවුන්ව කුපිත කරවීය. තමාට සුදුසු දඬුවමක් කියන්නට යැයි ඔහුට පවරන ලද විට සොක්‍රටීස් කිව්වේ ඇතිනියානු වැසියන් විසින් තමන්ට ප්‍රතිමාවක් හදා එය නගර චතුරශ්‍රයේ තැබිය යුතු බවයි. ජූරිය තවත් කෝපාවිෂ්ට වී ඔහුට මරණය නියම කරති. 280 ක් ඊට පක්ෂව හා 220 ක් විපක්ෂව චන්ද දුන් බව කියැවේ. තමන් ගත් තීරණය ගැන ලැජ්ජා වෙන ඔවුන් පසුව සොක්‍රටීස් මුර කරන්නට තැබූ මුරකරුවන් ඉවත් කර ඔහුට පළා යන්නට අවස්ථාව දුන්න ද, සොක්‍රටීස් ඊට එකඟ වූයේ නැත. පළා යෑමෙන් නීතිය කැඩුවොත් තමා සියළු නීති වලට හතුරෙක් වෙන බව සොක්‍රටීස් පැහැදිලි කළේය. ඔහු හෙම්ලොක් විෂ පානය කර අවසන් මොහොත දක්වා දර්ශනය ගැන කතාබහින් කාලය ගෙවීය.

මූලාශ්‍ර

 බටහිර දර්ශන ඉතිහාසය, බට්‍රන්ඩ් රසල්, අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුව,  1970
 A History of Western Philosophy, Fredrick Copleston, New York: Doubleday, 1985
 http://en.wikipedia.org/wiki/Socrates

දාර්ශනිකයෝ
දර්ශනය

සොක්‍රටීස්


Les abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique en Suisse désignent des agressions sexuelles de mineurs, commises au sein de l'Église catholique en Suisse par certains de ses clercs et agents pastoraux.

Entre l'année 2010 et 2017, 311 personnes victimes d'abus sexuels dans un contexte ecclésial se sont annoncées aux commissions ecclésiales. Les faits relatés remontent jusqu'en 1950. Pour les années 2018, 2019 et 2020, 11 dénonciations portent sur des cas actuels qui se sont déroulés après 2000 et 76 sont des cas prescrits. En 2022, ce chiffre est de 380 abus sur mineurs dont 40 durant les dix dernières années .

Premières directives et mise en place d'une commission d'experts
En , sous l'impulsion de Martin Werlen, la Conférence des évêques suisses (CES) aborde officiellement le problème des abus sexuels dans le cadre de la pastorale en Suisse et émet des directives à l'intention des diocèses. Une commission d'experts chargés de la conseiller au niveau des aspects psychologiques, juridiques, sociaux, moraux, théologiques et de politique ecclésiale des abus sexuels, ainsi que dans les relations publiques, est mise en place. La commission suit l'évolution de la problématique à l'intérieur et à l'extérieur de l'Église et indique les mesures à prendre, notamment au niveau de la formation des futurs prêtres et agents pastoraux. Tous les évêques sont invités à instituer une commission diocésaine pour recevoir les personnes victimes d'abus.

Évolution de la situation en Suisse
Les évêques des diocèses alémaniques mettent progressivement en place de telles commissions diocésaines, à commencer par ceux de Bâle et de St-Gall. En 2006, les Journées d'études de la CES à  sont consacrées aux abus sexuels dans le cadre de la pastorale.

Contrairement à leurs confrères alémaniques, les évêques romands ne mettent pas en place de commissions diocésaines pour recevoir les personnes victimes d'abus et ce malgré divers protestations. Les livres et le témoignage du Valaisan Gérard Falcioni n'ont par exemple pas amené de changement chez les autorités du diocèse de Sion . Toutefois, la reprise par des journaux romands des accusations du journal catholique français Golias concernant le traitement par l'évêque du diocèse de Lausanne, Genève et Fribourg (LGF), Bernard Genoud, de certaines affaires, notamment l'affaire de l'abbé D., amènent l'évêque à s'expliquer. Ces révélations provoquent une vague de réactions et de débats dans les médias et des critiques sur la manière dont l'évêque avait géré ces affaires. Pour répondre, le prélat crée en février 2008 la Commission SOS Prévention afin de recevoir les victimes qui le demandent. Cette commission est également responsable de recueillir les informations sur d'éventuels abus, informer l'évêque et, le cas échéant, les autorités judiciaires étatiques.  Son but était de proposer à Genoud des mesures de prévention à l'égard de l'ensemble du clergé et de le conseiller en matière d'indemnisation des victimes. La commission a accueilli plus de victimes que prévu, dont de nombreux cas prescrits inconnus à l'époque. L'indépendance de cette commission par rapport à l'évêché fut mise en doute dans la presse.

Demande officielle de pardon des évêques suisses (2010)
En Suisse, en mars 2010, une commission nationale de l'Église catholique enquête sur les « cas les plus sérieux » d'abus sexuels commis au cours des six années précédentes. Quatre cas de pédophilie sont suspectés. Le , les évêques suisses font une déclaration sur les abus sexuels dans l'Église. Ils reconnaissent avoir  et demandent pardon. La Conférence des évêques appelle tous ceux et toutes celles qui ont souffert d'abus à se faire connaître auprès des centres de consultation pour les victimes ou des centres de consultation diocésains et, le cas échéant, de porter plainte. Elle appelle à une . En juin 2010, la Commission Abus sexuels dans la pastorale publie une estimation des cas d'abus sexuels observés dans les différents diocèses en Suisse et demande de dénoncer systématiquement les prêtres et religieux à la justice en cas de soupçons fondés, sauf si les victimes s'y opposent. Auparavant, l'Église ne signalait à la justice que les cas graves et encourageait les victimes à porter elles-mêmes plainte dans les autres cas. La Conférence des évêques suisses décide également que les diocèses n'engageront plus de prêtres sans avoir reçu de la part de leurs précédents supérieurs des informations sur leur passé. En septembre 2011, la conférence de presse du Département Église et monde de la CES traite du sujet .

Groupe de soutien aux personnes abusées par des prêtres de l'Église catholique (2010-2013)
En automne 2010, plusieurs personnes victimes d'abus sexuels par des prêtres manifestent leur mécontentement face à ce qu'elles avaient vécu lors de leur passage devant la Commission SOS Prévention. Une de leur critique principale est la proposition de transmission de leur témoignage à d'autres instances de l'Église, évoquant le transfert des prêtres abuseurs d'une paroisse à l'autre. Elles protestent aussi contre la minimisation du traumatisme des abus par l'évêque intérimaire Pierre Farine.

En décembre 2010, le Groupe de Soutien aux personnes Abusées par des Prêtres de l'Église Catholique (Groupe SAPEC) est fondé par Jacques Nuoffer, Marie-Jo Aeby et Gérard Falcioni. Son but est d'inciter les évêques suisses à appliquer les directives édictées par le pape Benoît XVI, à nommer une commission neutre pour accueillir les victimes d'abus sexuels et à obtenir justice et réparation à travers cette dernière. Le Groupe demande aux évêques et aux congrégations religieuses d'initier un travail d'enquête sur les abus sexuels commis au sein de l'institution ecclésiale. Après plusieurs démarches infructueuses, la décision est prise d'impliquer les parlementaires suisses pour traiter du problème des abus en Suisse comme c'était déjà le cas en Belgique. Lors d'une deuxième rencontre en mai 2013, ce projet est soumis à Charles Morerod, nouvel évêque de LGF, préoccupé par la situation ; il s'y associe. Pour ce faire, un résumé du Mémoire SAPEC 2013, est envoyé en novembre 2013 à tous les parlementaires de Suisse romande et les parlementaires intéressés reçoivent le document original. Le mémoire évoque la vague de révélations partie des Etats-Unis vers l'Europe et la Suisse, les facteurs qui ont pu favoriser de si nombreux abus et les réformes à engager. Y sont également décrits les démarches du Groupe SAPEC restées sans réponse auprès de la CES et du Vatican et une description du modèle belge. Le Groupe SAPEC appelle les parlementaires à s'engager à leur côté pour fonder une commission indépendante de l'Église inspirée du centre d'arbitrage belge.

Enquêtes au sein de l'église (2011-2016)
En février 2011, les représentants des ordres religieux de Suisse traitent du thème des abus sexuels lors de la Conférence des Unions des religieux et religieuses et instituts séculiers de Suisse sous l'impulsion de l'abbé Martin Werlen, responsable du groupe d'experts de la Conférence des évêques. Son discours et ceux des autres personnalités affirment la volonté des religieuses et religieux de faire face, de façon déterminée, à cette problématique.

Trois enquêtes sur les faits qui se sont déroulés au sein d'institutions catholiques au siècle dernier ont fait l'objet de publications :

La Commission d'enquête à l'abbaye d'Einsiedeln
Le 19 mars 2010, l'abbé Martin Werlen reconnait qu'il y avait eu des victimes d'abus sexuels au collège de l'abbaye d'Einsiedeln et décide de créer une commission indépendante, externe à l'institution, ayant pour mandat d'enquêter sur les abus sexuels commis dans l'institution, principalement de 1950 à nos jours. Cette commission d'enquête a rendu son document final intitulé "Übergriffe im Bereich des Klosters Einsiedeln" le 20 janvier 2011.

La Commission d'experts Ingenbohl
Le rapport final sur les Sœurs d'Ingenbohl, publié en janvier 2013, est le seul qui concerne une institution gérée par des religieuses. Il concerne des maltraitances commises entre 1928 et 1970. Le sœurs dirigeaient des foyers pour enfants et le rapport du comité indépendant analyse la pratique éducative et les conditions institutionnelles selon les considérations particulières de Rathausen et Hohenrain.

La recherche sur l'Institut Marini de Montet
Fondé en 1881 et fermé en 1979, l'Institut Marini était dirigé par des prêtres diocésains et dépendait directement de l'évêque. C'est Charles Morerod qui a mandaté un groupe de chercheurs, qui se sont en particulier penchés sur la période de 1929 à 1950, alors que l'Institut était sous la responsabilité directe de l'évêché. Le rapport, publié en janvier 2016, fait état des abus sexuels commis sur des mineurs. En 2018, l'équipe de recherche publie un livre « Les murs du silence. Abus et maltraitances d'enfants placés à l'Institut Marini qui présente les résultats de la recherche ( issus en particulier des archives et de témoignages d'anciens pensionnaires).

Commission tripartite (2014)
Au printemps 2014, Mme Josiane Aubert, conseillère nationale, accepte de présider la première séance d'une commission tripartite. Cette commission est composée d'une quinzaine de parlementaires, de quatre de prélats et quatre victimes, invités par Morerod évêque de LGF  et le président du Groupe SAPEC Jacques Nuoffer. La commission tripartite débouche sur un accord entre le Groupe SAPEC et des prélats catholiques pour la création d'une commission indépendante et neutre pour recevoir les personnes victimes qui ne veulent plus s'adresser à , la CECAR (Commission Écoute-Conciliation-Arbitrage-Réparation).

L'accord CECAR
Le but de l'accord est d'assurer le traitement des demandes relatives à des faits prescrits d'abus sexuels commis sur des mineurs par des agents pastoraux d'un diocèse suisse ou par un membre d'une congrégation ou d'un ordre religieux établi en Suisse. L'accord règle l'institution, les organes et les lignes générales relatives au fonctionnement de cette commission d'écoute, de conciliation, d'arbitrage et de réparation. Il est signé d'une part par le président de l'Association du Groupe SAPEC et d'autre part par les évêques et responsables des congrégations religieuses qui y adhèrent, au nombre de six, englobant toute la Suisse romande. La dernière séance de la commission tripartite désigne les membres du conseil de la CECAR qui, sous la présidence de Mme Sylvie Perrinjaquet, doivent finaliser les règles, les procédures et le fonctionnement de la CECAR, choisir et initier les conciliateurs qui recevront les personnes victimes.

Création d'un fonds de réparation pour les victimes (2015)
Durant la même période, la commission d'experts de la CES est chargée de mettre sur pied une organisation pour concrétiser l'annonce de réparation faite en 2010 en impliquant la Conférence des évêques suisse (CES), l'Union des supérieurs majeurs religieux de Suisse (USM'VOS) et la Conférence centrale catholique romaine de Suisse (RKZ). En décembre 2015, la CES annonce que ces partenaires avaient signé des conventions instituant un fonds de réparation et une commission d'indemnisation chargée de gérer les indemnités accordées aux victimes.

Ces dernières, pour en bénéficier, peuvent choisir de se présenter devant la commission ecclésiale d'un diocèse ou une commission non ecclésiale, la CECAR. Cette dernière est financée par les prélats signataires de l'Accord CECAR, mais les indemnités accordées aux victimes proviennent du fonds d'indemnisation de l'Église catholique suisse alimenté par les partenaires des conventions : la CES, USM'VOS et la RKZ.

Évolution de la situation en Suisse romande et alémanique (2016-2019)
Réunis le 5 décembre 2016 à la basilique de Valère à Sion, les évêques suisses ont fait pénitence à la demande du pape et ont renouvelé leur demande de pardon aux victimes. A la date de cette cérémonie, 223 personnes se sont annoncées, mais seule une poignée de personnes abusées ont suivi la cérémonie parmi la cinquantaine de participants, essentiellement des religieux.

En Suisse alémanique, jusqu'en 2017, seules les autorités et les commissions ecclésiales œuvrent dans le sens des dernières directives de la CES. Les différents évènements et manifestations organisés en suisse romande semblent ne pas avoir d'écho dans la presse outre-Sarine. Toutefois la fondation en juin 2017 à Genève de l'organisation non gouvernementale ECA (Ending Clergy Abuse – Global Justice Project) à laquelle ont participé deux fondateurs du Groupe SAPEC remet la problématique en avant en Suisse et plus particulièrement en Suisse alémanique. Cette association a pour but d'amener le Vatican à mettre en œuvre ses déclarations de tolérance zéro et d'amener le pape François à condamner tous les évêques et responsables de congrégations qui ont protégé et protègent encore leurs agents cléricaux agresseurs au détriment des victimes de leurs abus.

Le 29 juin 2019 a lieu à Berne un rassemblement national contre les abus. Des victimes d'abus sexuels par des agents pastoraux rejoignent un groupe de théologiennes et de théologiens de l'Église catholique romaine du canton de Zurich pour lancer un appel au changement. Ils adressent également au Vatican des demandes concrètes pour plus de cohérence et de fermeté dans le traitement des cas d'abus sexuels. La théologienne allemande Doris Wagner donne une conférence lors de cette journée. Les revendications des manifestantes et manifestants portent notamment sur l'accès au dossier par les victimes, la dénonciation obligatoire de tous les abus sexuels auprès des autorités civiles, la modification du droit canon pour punir tout abus sexuels y compris sur des adultes, des procédures rapides, la création de commissions indépendantes pour traiter des abus dans tous les pays, des critères mieux définis pour l'engagement d'agents pastoraux, un accompagnement pour les personnes en ministère ainsi que la reconnaissance d'une éthique sexuelle humaine basée sur la Bible. Les initiateurs réclament des changements structurels à propos de la compréhension des ministères, l'accès au sacerdoce, l'égalité entre les croyants. Ils revendiquent aussi un changement de mentalité des responsables.

Conformément aux recommandations de la commission d'experts de la CES et de la feuille de route du Vatican, la lutte contre les abus sexuels dans l'Église en Suisse s'intensifie. La version de 2014 des « Directives de la Conférence des évêques suisses (CES) et de l'Union des supérieurs majeurs religieux de Suisse (USM'VOS)  en matière d'abus sexuels dans le contexte ecclésial » est actualisée en 2019. Cette dernière édition propose de nouvelles solutions avec notamment un renforcement de l'obligation de dénoncer les abus, la nomination d'une personne chargée de la prévention. Ceci est valable dans chaque diocèse, communauté monastique ou tout autre communauté ecclésiale. Finalement il est décidé de l'élaboration d'un concept de prévention et la présentation d'un extrait du casier judiciaire lors de toute engagement d'une personne travaillant au service de l'Église.

En mars 2018, le dossier de Pierre Pistoletti « Lorsque le berger est un loup » est publié. Celui-ci traite des causes structurelles qui, dans l'Église, favorisent les abus en donnant la parole aux victimes et aux prélats suisses qui collaborent dans ce domaine.

Événements à la mémoire des victimes (2019)
Le 23 novembre 2019, le Groupe SAPEC et l'évêché de LGF concrétisent leur projet d'une première journée du souvenir. Cette journée a débuté par une cérémonie à la cathédrale St-Nicolas précédant la pose d'une plaque à la mémoire des victimes des abus sexuels dans l'Église catholique, à l'entrée de la cathédrale de Fribourg. Y figure l'inscription : « Nous avons érigé cette plaque pour témoigner des souffrances endurées par les victimes des abus sexuels commis dans ce diocèse par des prêtres et autres personnes engagées dans l'Église. Cette démarche est aussi une demande de pardon et une invitation à la communauté à rester vigilante ».

Le 12 février 2020, une deuxième plaque commémorative en mémoire des victimes d'abus sexuels est apposée dans la chapelle du Closillon à Monthey grâce à la persévérance de Stéphane Hernach, lui-même victime, en présence de Jean-Marie Lovey, évêque de Sion et de Jean Scarcella, abbé de Saint-Maurice.

Nouvelles accusations (2020-2022)
En 2020, l'abbé Paul Frochaux, ancien curé de la cathédrale Saint-Nicolas de Fribourg, démissionne de ses charges ecclésiales à la suite des accusations d'agressions sexuelles par un autre prêtre, l'abbé Nicodème Mekongo. De plus, Paul Frochaux est suspecté d'abus sexuel à l'égard d'un jeune homme âgé de 17 ans, en 1998, dans un chalet à Torgon. En , le diocèse présente les conclusions de l'enquête : le cas d'abus sexuel semble être unique, et les accusations de harcèlement sexuel ne sont pas corroborées.

En avril 2022, il est révélé, par la presse, une plainte pénale pour viol sur une mineure, de 16 ans à l'époque des faits, déposée contre un chanoine du Grand-Saint-Bernard. Les faits sont prescrits car ils datent de plus de trente ans mais une enquête canonique est engagée. Par ailleurs le chanoine incriminé est père d'un enfant dans le cadre d'une autre relation mais cette fois-ci consentie. La mère de l'enfant et l'homme d'Église n'ont pas souhaité se marier. Aussi, en accord avec le supérieur de l'époque, le chanoine a décidé de rester dans la communauté du Grand-Saint-Bernard.

Toujours en avril, une autre plainte est révélée. Il s'agit d'un prêtre de la Congrégation du Grand-St-Bernard, enseignant au sein du collège Champittet, auteur d'attouchements d'ordre sexuel sur un enfant de 12 ans dans les années 1980. Le prêtre a reconnu l'agression sexuelle mais les faits sont prescrits et une procédure canonique est engagée.

Renouvellement des conventions et de l'Accord CECAR (2021)
Dès le début 2020, le président du Groupe SAPEC et la présidente de la CECAR, sont intervenus auprès de la CES et de sa commission d'experts pour que des modifications soient introduites lors du renouvellement des conventions d'indemnisation entre la CES, USM'VOS et la RKZ. En juin 2021, le Conseil de la CECAR et le Groupe SAPEC ont pris note avec satisfaction du renouvellement de la convention sur les indemnisations des victimes en tenant compte de certaines de ses recommandations. Désormais, ce ne sont plus seulement les commissions diocésaines et la CECAR pour la Suisse romande qui peuvent déposer des demandes au fonds d'indemnisation, mais également tous les services d'aide aux victimes reconnus par l'État ainsi que les instances analogues.

Les victimes peuvent continuer à obtenir des indemnisations d'un montant maximum de 20 000 CHF. Le montant de l'indemnisation n'est désormais plus dépendant essentiellement de la gravité de la violence sexuelle subie. Il est fixé en tenant compte en priorité des conséquences médicales, familiales, professionnelles et sociales dans la vie des victimes et, seulement accessoirement, de la gravité de la violence sexuelle subie.

En automne 2021, le président du Groupe SAPEC propose aux partenaires de l'Accord CECAR, signé pour cinq ans en 2016, de le prolonger pour une période équivalente avec quelques modifications mineures. Les six évêques et responsables de congrégations ont accepté ce renouvellement.

Création d'une association de soutien suisse alémanique (2021)
En mars 2019, Albin Reichmuth, déçu de l'accueil qu'il a reçu dans son diocèse, décide de fonder une association alémanique d'aide aux victimes d'abus sexuels par les membres de l'église. Il fonde et préside l'association IG-MikU: (Interessengemeinschaft für Missbrauchsbetroffene im kirchlichen Umfeld) en avril 2021. L'association a notamment pour but de soutenir de diverses manières les victimes, personnes concernées et survivantes d'abus sexuels et spirituels dans toute la Suisse alémanique, afin que leurs demandes soient entendues, que la maltraitance dans le milieu ecclésial soit reconnue et approfondie et que tous les cas d'abus soient traités de manière transparente.

Étude nationale sur les abus sexuels dans l'Église en Suisse (2021-2023)
En juin 2021, lors de son assemblée annuelle, l'USM'VOS a rappelé la coopération entre les organes diocésains, les congrégations religieuses et les organes des corporations ecclésiastiques cantonales. Elle a réaffirmé sa volonté de prendre au sérieux la souffrance des victimes, de donner un signe de réconciliation et d'indemnisation, dans le cadre de cas prescrits et de travailler à tous les niveaux pour des concepts de prévention et de protection. Elle a notamment souligné l'importance de mettre en avant les conséquences psychologiques et sociales d'un abus en plus de l'injustice subie par les victimes. Elle a confirmé son adhésion aux nouvelles lignes directrices et décidé d'apporter une contribution financière en reconnaissance et soutien de leur engagement aux associations d'aides aux victimes. Lors de cette assemblée, l'abbé Urban Federer, a également informé l'assemblée à propos d'un projet pilote d'étude nationale «Sur l'histoire des abus sexuels dans l'environnement de l'Eglise catholique en Suisse depuis le milieu du 20ème siècle». Projet sur lequel l'USM'VOS apportera sa coopération.

Cette étude est commandité par la CES, la RKZ et la Conférence des Unions des Ordres et des autres communautés de vie consacrée en Suisse (KOVOS). Elle débute en mai 2022 et est conduite par les professeures Monika Dommann et Marietta Meier de l'Université de Zürich et composée de quatre chercheurs et chercheuses de trois régions linguistiques différentes de Suisse. L'étude est axée sur les "structures qui ont permis les abus sexuels sur des enfants et des adultes, et qui ont rendu difficiles leur détection et leur sanction". Pour ce projet, les archives épiscopales secrètes seront ouvertes aux chercheuses. A cet effet, le site internet du projet pilote prévoit que : "Les mandants s'engagent à ordonner à leurs membres et aux organisations qu'ils représentent d'accorder à l'équipe de recherche un libre accès aux dossiers et aux archives relevant de leurs compétences respectives. Ils s'engagent également à soutenir le mandataire dans leur recherche de sources et à les autoriser à faire des photocopies ou des photos des sources si cela est nécessaire".

La première partie de l'enquête enquête annonce 921 victimes et 510 auteurs depuis 1950. Les victimes identifiées sont pour 74  % des mineurs.

Article connexe
 Église catholique en Suisse

Notes et références

Église catholique et société

Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique en Suisse


Steinsetfjorden er en sø i Etnedal og Nord-Aurdal kommuner i Innlandet. Den har afløb via Dalselve til Etna.

Søer i Innlandet

Steinsetfjorden


قاسم بن عبد الله بن الشاط، أبو القاسم الأنصاري السبتي المغربي المالكي فقيه وأصولي مالكي.

مولده
ولد بمدينة سبتة شمال المغرب سنة 643هـ، في فترة شهدت اضطرابات سياسية كبيرة في المغرب الإسلامي، بدأت بضعف الدولة الموحدية مروراً بسقوط قواعد الأندلس، وفي هذه الفترة خرجت سبتة من سيطرة الموحدين إلى سيطرة الحفصيين سلاطين تونس .

شيوخه
درس ابن الشاط على طائفة من أعلام سبتة، منهم :ـ

 أبو بكر بن مشليون .
 الحافظ أبو يعقوب المحساني .
 ابن أبي خالد العبدري الأبذي .
 أبو عبد الله بن الطوطاني .
 أبو الحسن بن الطوطاني .

و كان أكثر من لازمه من شيوخه إمام النحاة أبو الحسن بن أبي الربيع .

مكانته العلمية
قال عنه لسان الدين بن الخطيب : ((نسيج وحده في إدراك النظر ونفوذ الفكر، وجودة القريحة وتسديد الفهم، إلى حسن الشمائل وعلو الهمة، وفضل الخلق والعكوف على العلم)) .

و وصفه ابن القاضي بـ ((الفقيه الأجل المتفنن الأعرف)) .

و وصفه أبو القاسم التجيبي بـ ((مفيد المشايخ والأصحاب الفقيه الجليل الفاضل النبيل الإمام الكامل)) .

و قال ابن رشيد : ((ليس بالمغرب عالم إلا ابن البناء بمراكش ، و ابن الشاط بسبتة، والقاضي أبا عبد الله اللخمي القرطبي)).

تلاميذه
من أشهرهم :

 أبو زكريا بن هذيل، شاعر وأديب، توفي سنة 753ه .
 أبو الحسن بن الجياب الأندلسي توفي سنة 749هـ .
 أبو البركات البلفيقي ت 773هـ .
 أبو بكر بن شبرين .
 أبو القاسم الحسني الشريف قاضي غرناطة توفي سنة 760هـ .

مؤلفاته
 غنية الرائض في علم الفرائض .
 أنوار البروق في تعقب مسائل القواعد والفروق .
 تحرير الجواب في توفير الثواب .
 الإشراف على أعلى شرف بالتعريف برجال الجامع الصحيح من طريق ابن الشرف .
 الفهرسة .

وفاته
توفي ابن الشاط بسبتة سنة 723هـ .

مصادر أخرى

كتاب: الفتح المبين في طبقات الأصوليين/ تأليف: عبد الله مصطفى المراغي/ نشر: محمد علي عثمان/ الجزء2/ مطبعة أنصار السنة المحمدية/ 1947م/ ص123

علماء دين سنة
فقهاء مغاربة
مالكية
مواليد 643 هـ
وفيات 723 هـ
مواليد في سبتة
أشخاص من سبتة
وفيات في سبتة
فقهاء القرن 7 هـ
فقهاء القرن 8 هـ

ابن الشاط السبتي


බ්‍රිතාන්‍ය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ රාජකීය ආයතනය (RIBA) යනු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන් සඳහා එක්සත් රාජධානියෙහි පිහිටි වෘත්තීය සමූහනයකි.


Erhard Engler (Marienwerder, 18 de julho de 1938 - Berlim, 8 de outubro de 2012) foi um romanista e tradutor alemão, considerado um pioneiro dos estudos brasileiros na Alemanha Oriental.

Linguistas da Alemanha
Tradutores da Alemanha
Tradutores da língua portuguesa
Tradutores para a língua alemã

Erhard Engler


Coclé () is a province of central Panama on the nation's southern coast. The administrative capital is the city of Penonomé.  This province was created by the Act of September 12, 1855 with the title of Department of Coclé during the presidency of Dr. Justo de Arosemena. It became a province, Decretory Number 190, on October 20, 1985. Coclé is primarily an agricultural area, with sugar and tomatoes as major crops.  The province has a number of well-known beaches, such as Santa Clara, Farallon and Rio Hato, and tourist activity has increased in recent years. It covers an area of 4,946.6 km2, and had a population of 265,149 in 2019.

Pre-Columbian Coclé

During pre-Columbian times, the area of Panama which today includes Coclé province had a number of identifiable native cultures.  Archaeologists have loosely designated these cultures by pottery style.  The poorly studied La Mula period ranged from 150 BC to AD 300.  It was followed by the Tonosi period, from AD 300 to AD 550, and by the Cubita period, from AD 550 to AD 700.  A unified Indigenous culture appears to have flourished in this area from approximately 1200 BC until the 16th century.

Administrative divisions
Coclé Province is divided into 6 distritos (districts) and subdivided into 44 corregimientos.

Research and conservation
Parque Nacional General de División Omar Torrijos Herrera, established around the crash site of former Panamanian leader Omar Torrijos, is located in the northeastern portion of Coclé. Parque Omar, as it is known, enjoys some legal protection as a national park.

Coclé is also home to APROVACA orchid conservation center, which conducts orchid conservation activities, including orchid reintroduction into the wild and a sponsorship program for the Panamanian national flower Peristeria elata.

Folklorist Rosita Liao Gonzales was awarded the Order of Manuel José Hurtado for her work categorizing the cultures of Coclé Province.

References
 Lothrop, Samuel Kirland.  Pre-Columbian Designs from Panama -Illustrations of Coclé Pottery.  Dover Publications, Toronto, Canada, 1976.  .

Specific

External links
 Coclé Archaeological Sites
 Sito Conte On-Line Collection, University of Pennsylvania Museum
 Pre-Columbian Gold artifacts from the Cocle Province
 Pre-Columbian Jade artifacts from the Cocle Province
 Pre-Columbian Stone artifacts from Cocle
 Pre-Columbian Pottery from Cocle
 Listing of Additional Archaeological Websites

Provinces of Panama
Pre-Columbian pottery
States and territories established in 1855
1855 establishments in the Republic of New Granada

Coclé Province


Milas-Bodrum Havalimanı (IATA: BJV, ICAO: LTFE), Muğla ilinin Milas ilçesinde bulunan uluslararası havalimanıdır. Bodrum ilçesine de hizmet vermektedir.

Geçmişi
1980'li yılların sonunda hizmete giren Bodrum-Imsık Havaalanı, coğrafi şartlar nedeniyle ancak küçük kapasiteli uçakların kullanabildiği kısa bir piste sahipti. Bu yüzden Bodrum ve çevresindeki turistik destinasyonlara yapılacak havayolu ulaşımı için yeni bir havalimanının inşası zorunlu hale gelmişti.

Ağustos 1994'te temeli atılmasına rağmen, yapımcı firmanın işi tasfiyesi nedeniyle yarım kalan inşaatını tamamlamak üzere Ağustos 1995'te yeni bir ihale düzenlendi. Nisan 1997'de, daha sonra yıkılan iç hatlar hizmet binası ile açılan havalimanı için, içerisinde biriktirdiği potansiyel ve çevre turizm merkezlerine katkılardan dolayı kısa zamanda yenileme çalışmasına girildi. 1998 yılında, Cumhuriyet'in İlanı'nın 75. yılı için yapılan ve hâlen kullanımda bulunan dış hat terminalinin yapımı ile Türkiye'nin en önemli havalimanları arasında girmiştir. Havalimanı gün geçtikçe kendini yenileyen ve güçlenen dinamik bir yapıya sahiptir.

İç ve dış hatlar terminal binalarının artan yolcu trafiğine cevap verememesi nedeniyle, yap-işlet-devret modeline göre 5.000.000 yolcu/yıl kapasiteli, 95.683 m² kapalı alana sahip yeni bir dış hatlar terminal binası yapılarak 16 Mayıs 2012 tarihinden itibaren hizmet vermeye başlamıştır.

Mart 2014'te düzenlenen ihalede 717 milyon euro + KDV ile en iyi teklifi veren TAV (Tepe Akfen Vie) Havalimanları Holding, Milas-Bodrum Havalimanı'nın 2035 sonuna kadar işletme hakkını elde etti. TAV, Devlet Hava Meydanları İşletmesi (DHMİ) ile havalimanının işletmesine dair imtiyaz sözleşmesini imzalanmasının ardından Temmuz 2014'te iç hatlar terminalinde operasyona başladı. Şirket dış hatlar terminalini ise 22 Ekim 2015'te devraldı.

Konumu
Sınırları içerisinde olduğu Milas ilçesi ve Bodrum'un isimlerini alan havalimanı, bu bölgede turizm sektörüne önemli bir ivme kazandırmıştır. Ayrıca Muğla ili dışında da Aydın'na bağlı olan Didim, Kuşadası, Söke gibi turizm merkezlerinin de ulaşımında çok önemli bir yer tutmaktadır. Havalimanı Bodrum'a 32 km, Milas'a 12 km, Muğla'ya 76 km ve Didim'e 82 km uzaklıktadır. Havalimanına önce Bodrum Havalimanı ismi verilmesi planlanmıştır, ancak coğrafi olarak Milas ilçesi sınırlarında yer aldığından Milaslılar itiraz etmişlerdir ve ismi Milas-Bodrum havalimanı olarak belirlenmiştir.

Havayolları ve Uçuş Noktaları

Düzenli/Yılboyu Uçuş Noktaları

Sezonluk Uçuş Noktaları

Charter Uçuş Noktaları

İptal olan uçuşlar

Ulaşım

Yer Hizmetleri

Dış bağlantılar

 TGS Web Sitesi
 Havaş Web Sitesi

İstatistikler

Resimler

Kaynakça

Türkiye'deki havalimanları
Muğla ilindeki altyapı
Muğla ilinde ulaşım
Milas'taki yapılar
Tabanlıoğlu Mimarlık'ın eserleri
1997'de kurulan havalimanları
1997'de Türkiye'de kurulan oluşumlar

Milas-Bodrum Havalimanı


Haworthia herbacea es una especie de planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta perennifolia que alcanza un tamaño de 4 a 30 cm de altura. Se encuentra a una altitud de  500 - 1220 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Haworthia herbacea fue descrita por (Mill.) Stearn y publicado en Cact. Succ. J. Gr. Brit. 7: 40, en el año 1938.
Variedades aceptadas
 Haworthia herbacea var. flaccida M.B.Bayer
 Haworthia herbacea var. herbacea
 Haworthia herbacea var. lupula M.B.Bayer
 Haworthia herbacea var. paynei (Poelln.) M.B.Bayer
Sinonimia
 Aloe herbacea Mill.

Referencias

Enlaces externos

Haworthia

Haworthia herbacea


برنيق
 الاسم الإغريقي القديم لمدينة بنغازي الليبية
 اسم عدد من الأماكن الأخرى وشخصية تاريخية (انظر برنيس)
 برنيق (طلاء): وهو الورنيش.

برنيق (توضيح)


الكونغو البلجيكية هي مستعمرة بلجيكية تأسست عام 1908 حتى استقلالها في عام 1960 عاصمتها كينشاسا، خلال الحرب العالمية الثانية كانت الكونغو البلجيكية أهم مصدري اليورانيوم إلى الولايات المتحدة.

تناط مهمة إدارة المستعمرة بنائب يمثل ملك البلجيك فيها وقد تعاقب على المستعمرة 10 حكام خلال 52 عام.

أعلام
 بيري موليل
 ليوني أبو
 بوب نيل
 جان كالالا نتومبا

المصادر

انحلالات سنة 1960 في إفريقيا
بلدان سابقة في الحرب الباردة
تأسيسات سنة 1908 في إفريقيا
تاريخ جمهورية الكونغو الديمقراطية السياسي
تاريخ جمهورية الكونغو الديمقراطية
تاريخ وسط إفريقيا
جمهورية الكونغو
دول سابقة في إفريقيا
دول وأقاليم انحلت في 1960
دول وأقاليم أسست في 1908
مستعمرات بلجيكية سابقة
مستعمرات سابقة في إفريقيا
تأسيسات سنة 1908 في مستعمرة الكونغو البلجيكية

الكونغو البلجيكية


Attila Hazai (* 30. April 1967 in Budapest; † 5. April 2012) war ein ungarischer Schriftsteller.

Leben
Von 1987 bis 1995 studierte Hazai Anglistik an der Loránd-Eötvös-Universität. Seit 1995 war er als Redakteur bei Link Budapest, einem Internetmagazin für zeitgenössische Literatur, tätig. Im Jahr 1999 erhielt er ein Zsigmond-Móricz-Literaturstipendium. Hazai war Mitglied des Attila-József-Kreises (ungarisch József Attila Kör) sowie Mitglied des Schriftstellerverbandes Szépírók Társasága, von 2000 bis 2004 dessen Vizepräsident. Als Musiker war er in den Gruppen Pepsi Érzés und Hazai Íz tätig. Er schrieb das Drehbuch für den Film Rám csaj még nem volt ilyen hatással. Weiterhin übersetzte er literarische Werke aus dem Englischen ins Ungarische, unter anderem von Raymond Carver, Walter Kirn und James Frey. Hazai hat auch unter dem Pseudonym Feri Soros veröffentlicht.

Werkauswahl
 Feri: Cukor Kékség, 1992
 Szilvia szüzessége, 1995
 Budapesti skizo, 1997
 deutsch: Budapester Schizo (aus dem Ungarischen übersetzt von Móka Farkas). Verlag Tibor Schäfer, Herne 1999, ISBN 3-933337-07-0
 Szex a nappaliban, 2000
 Feri Soros: A világ legjobb regénye, 2000

Weblinks

 Attila Hazai bei litera (ungarisch)
 Attila Hazai bei Kortárs Irodalmi Adattár (ungarisch)

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Ungarisch)
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer ins Ungarische
Schriftsteller (Budapest)
Ungar
Geboren 1967
Gestorben 2012
Mann

Attila Hazai


صادق عبد الرحمن صادق الشرقاوي، رجل أعمال مصري ومن قيادات جماعة الإخوان المسلمين ورئيس مجلس إدارة قناة مصر 25.

المولد والنشأة
 ولد في قرية هورين بالمنوفية في 1 مارس 1950
 انتقل مع أسرته إلى القاهرة في منتصف خمسينيات القرن العشرين، ليسكنوا في منطقة الكيت كات بإمبابة

الدراسة
 تخرج في كلية التجارة بـجامعة القاهرة في 1973
 عمل في مجال الحسابات فترة بسيطة قبل أنتقاله إلى بريطانيا
 سافر إلي بريطانيا في 1974 للحصول علي الدراسات العليا في مجال الحاسب الآلي وانتهي منها في 1976

العمل
 سافر بعد انتهاء دراسته في بريطانيا، إلي المملكة العربية السعودية ليعمل فيها حتي 1994
 أثناء عمله في السعودية، قام بتصميم أول لغة برمجة لحاسب آلي عربي
 طور مع مجموعة من زملائه أول كمبيوتر عربي علي مستوي العالم، وتم تصنيعه في الولايات المتحدة الأميركية تحت اسم كمبيوتر الرائد
 أدار صادق الشرقاوي شركة الرائد ومعاهد الرائد لتدريس علوم الحاسب الآلي
 أصبح من رواد تعريب الكمبيوتر علي مستوي العالم
 كان أول من قام بعمل دورات مكافحة فيروسات الكمبيوتر
 أدار العدد من من المؤتمرات العالمية في مجال مكافحة الفيروسات
 يشغل حالياً منصب عضو مجلس إدارة شركة (RDI) الشركة الهندسية لتطوير نظمة الحاسبات

الأسرة
 تزوج في 1978 من سوزان عرابي، خريجة كلية العلوم وناشطة في مجال العمل الخيري والتطوعي وتسكن الأسرة حاليا بعمارة خاصة بالمقطم
 له ست من الأبناء هم
 عبد الرحمن، تخرج من كلية التجارة من جامعة عين شمس، وهو مدير مبيعات شركة المنارة للكمبيوتر و متزوج من مانيفال أحمد المتخصصة في المجال الاسري والاستشارات ورزقهم الله بمهند 3 سنوات وبتول سنة واحدة
 نهي، تخرجت من كلية التجارة من جامعة عين شمس متزوجة ومقيمة بالرياض
 مي، تخرجت من كلية الآداب، من قسم علم الاجتماع متزوجة ومقيمة بالكويت
 عبد الحميد، وهو طالب في أكاديمية أخبار اليوم للإعلام
 عبد الله وهو طالب في المعهد التكنولوجي العالي بالعاشر من رمضان في السنة النهائية وهو ناشط في مجال الحريات والمدونات
 سمية، وهي طالبة في معهد اللغات والترجمة متزوجة ورزقها الله بمالك سنة ونصف

اعتقاله
 اعتقل أول مرة في سنة 2000، وظل في المعتقل لمدة شهرين أثناء الانتخابات البرلمانية

المحاكمة العسكرية التاسعة لقيادات الإخوان المسلمين
 اعتقل صادق الشرقاوي سنة 2006 في قضية المحاكمة العسكرية التاسعة لقيادات الإخوان المسلمين المرقمة بـ 2 لسنة 2007 وحكم عليه بالسجن لمدة خمس سنوات

انظر أيضاً
 الإخوان المسلمون
 محاكمات عسكرية للإخوان المسلمين
 محمد مهدي عاكف
 خيرت الشاطر
 محمد بشر
 حسن مالك
 مدحت الحداد
 إخوان ويب
 إخوان أون لاين

وصلات خارجية
 إخوان ويب - الموقع الرسمي لجماعة الإخوان المسلمين باللغة الإنجليزية
 موقع إخوان أون لاين - الموقع الرسمي لجماعة الإخوان المسلمين باللغة العربية
 مدونة انسي

أشخاص من بركة السبع
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أصحاب أعمال مصريون
إخوان مسلمون مصريون
محاسبون مصريون
مهندسون مصريون
مواليد 1950

صادق الشرقاوي


Moisés Villanueva de la Luz (Xochapa, Guerrero, 17 de noviembre de 1964 - Huamuxtitlán, Guerrero, 17 de septiembre de 2011). Fue un político mexicano, miembro del Partido Revolucionario Institucional, que ocupó el cargo de diputado federal y diputado local.

Moisés Villanueva de la Luz era Licenciado en Derecho y Ciencias Sociales por la Universidad Autónoma de Guerrero, su carrera política en el PRI se desarrolló dentro de la estructura de la Confederación Nacional Campesina en Guerrero, donde fue coordinador regional y consejero político estatal, además de capacitador electoral y visitador agrario de la Procuraduría Agraria, además de Diputado al Congreso de Guerrero de 1999 a 2002. Electo diputado federal suplente por el V Distrito Electoral Federal de Guerrero en fórmula con Sofío Ramírez Hernández a la LXI Legislatura en 2009, el 30 de marzo de 2011 asumió la titularidad de la diputación al solicitar licencia el propietario, en la Cámara de Diputados formaba parte de las Comisiones de población, Fronteras y Asuntos Migratorios y Reforma Agraria.

Se reportó su desaparición el 4 de septiembre de 2011 en el trayecto carretero entre las ciudades de Chilapa y Tlapa, en la Región de la Montaña, confirmándose su muerte al ser localizado su cuerpo y de su chofer el 17 de septiembre en las inmediaciones de la población de Huamuxtitlán.

Referencias

Enlaces externos
Moisés Villanueva de la Luz en la página oficial de la Cámara de Diputados

Nacidos en Xochapa
Diputados de la LXI Legislatura de México
Miembros del PRI de Guerrero
Políticos de Guerrero
Políticos asesinados de México
Fallecidos en Huamuxtitlán
Asesinatos en México en 2011

Moisés Villanueva de la Luz


أبيونا  إلهة العبور في الديانة الرومانية القديمة. ارتبط اسمها باسم الإله أديونا وهي تختص بسلامة ميلاد الطفل. تحمي الأطفال عندما يغادرون منزل الأبوين لأول مرة.

المراجع

آلهة رومانية
إلهات الطفولة
إلهات رومانيات
عائلات رومانية قديمة
أساطير الرومان

أبيونا


SM U 31 war ein diesel-elektrisches U-Boot der deutschen Kaiserlichen Marine, das im Ersten Weltkrieg zum Einsatz kam.

Einsätze
U 31 lief am 7. Januar 1914 bei der Germaniawerft in Kiel vom Stapel und wurde am 18. September 1914 in Dienst gestellt. Der erste und einzige Kommandant des U-Bootes war Siegfried Wachendorff.

U 31 führte nur eine unvollständige Feindfahrt durch, auf der keine Versenkungen erzielt wurden.

Verbleib
Am 13. Januar 1915 lief U 31 zum Operationsgebiet Hoofden–Smith Knoll vor der Südostküste Englands aus. Seither galt das Boot als verschollen. Alle 35 Besatzungsmitglieder einschließlich des Kommandanten Oberleutnant zur See Wachendorff starben.

Im September 2012 spürte das niederländische Unternehmen Fugro, das im Auftrag von ScottishPower und Vattenfall den Meeresgrund mit Sonar für den Bau eines Windparks untersuchte, rund 55 Meilen (ca. 89 km) vor der Küste von Norfolk in 30 m Wassertiefe ein Wrack auf, das man dort nicht erwartet hatte. Zunächst wurde vermutet, es handele sich bei dem Fund um das letzte noch vermisste niederländische U-Boot "Hr. Ms. O 13"  aus dem Zweiten Weltkrieg. Anhand von Filmaufnahmen, die Taucher anschließend von dem Wrack machten und einer Metalltafel, die mit SM Unterseeboot U-31 beschriftet ist und die niederländische Marinetaucher aus der Brücke des Bootes bargen, konnte das U-Boot eindeutig identifiziert werden.

Laut dem Unterwasser-Archäologen Mark Dunkley ist davon auszugehen, dass U-31 durch eine Mine zerstört wurde und mitsamt der 35-köpfigen Besatzung auf den Meeresboden sank. Der Fundort des U-Boots ist nun eine offizielle Kriegsgräberstätte, der dort geplante Windpark wird an anderer Stelle errichtet.

Literatur
 Bodo Herzog: Deutsche U-Boote 1906–1966. Erlangen: Karl Müller Verlag, 1993, ISBN 3-86070-036-7.
 Paul Kemp: Die deutschen und österreichischen U-Boot-Verluste in beiden Weltkriegen. Gräfelfing vor München: Urbes, 1998, ISBN 3-924896-43-7.

Weblinks

 uboat.net WWI U-boats U 31 (englisch)
 kriegstote.org U-31(Wk1)
 Gedenktafel für U 31 am U-Boot-Ehrenmal Möltenort

Einzelnachweise

Militär-U-Boot (Kaiserliche Marine)
U-Boot im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust im Ersten Weltkrieg
Schiffsverlust 1915
Germaniawerft

SM U 31


Kapela sv. Tri kralja s grobljem u Vrbovcu, rimokatolička građevina u mjestu i općini Vrbovec, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Barokna grobljanska kapela čija je gradnja datirana u 1713. godinu rijedak je primjer trikonhalne građevine. Jednobrodna je, a križni tlocrt proizlazi iz polukružnih bočnih kapela smještenih s obje strane broda zaključenog polukružnim svetištem, uz koje je sakristija. Na glavnom pročelju je zvonik. Kapela je u cijelosti svođena i ima djelomično sačuvan barokni inventar.Od nadgrobnih spomenika na prostoru groblja ističe se mauzolej obitelji d'Havlin et de Piennes, sagrađen prema projektu Viktora Kovačića 1911. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-2890 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Vrbovcu
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Kapela sv. Tri kralja s grobljem (Vrbovec)


إبريق شاي يوتاه  أو إبريق نيويل  هو أول عنصر تم نمذجته في الحاسوب بشكل ثلاثي الأبعاد ويضاهي الشكل الحقيقي بواسطة الباحث مارتن نيويل وبشكل ما أصبح هذا لإبريق نموذجا قياسيا ومعيارا في صناعة رسوميات الحاسوب.

يوجد هذا الشكل مضمنا داخل معظم البرامج ثلاثية الأبعاد.
رمز من رسومات الحاسوب كونها واحدة من أول نماذج 3D باستخدام المنحنيات الرياضية بدلا من المضلعات، ومختبرات الكمبيوتر في وقت مبكر استخدمته اانه كان يستخدم كنموذج اختبار لكثير من الخوارزميات. تم تطويره من قبل مارتن نيويل بينما كان يعمل في أطروحة الدكتوراه في جامعة ولاية يوتا في عام 1975 ، و كان يقدم اطروحة عن مجموعه نقاذ تحكم مستخدمة في المراحل الأولية من رسومات الحاسوب والتصميم بمساعدة الكمبيوتر

كان جزءا من أطروحة نيويلز تقديم عينات من نماذج الكمبيوتر التي لم يكن لديه ما يكفي منه . بينما كان يحتسي الشاي مع زوجته ساندرا، اقترحت عليه استخدام مجموعة الشاي . وقال انه على الفور حصل على ورقة الرسم البياني وقلم رصاص ورسم الشاي

في ذلك الوقت لم تكن هناك برامج النمذجة 3D لذلك كان كل شيء إما رقميا باليد أو رسمت على ورقة الرسم البياني مع الأرقام التي كتبتها في استخدام محرر نص، مما يعني أنها سرعان ما أصبحت نموذجا شعبي وتستخدم عادة من قبل علماء آخرين في هذا المجال.

أما البراد الحقيقي فهو موجود بالمتحف الوطني لتاريخ الحاسوب بالولايات المتحدة الأمريكية، كاليفورنيا.

مراجع

عناصر اختبار
في النكت

إبريق شاي يوتاه


Ivo Robić (28 January 1923 – 9 March 2000) was a Croatian singer-songwriter.

Domestic career

Robić began his career as a soloist with the Radio Zagreb Orchestra, while studying at the same time in Zagreb. He performed during World War II on "Krugovalna postaja Zagreb" in an Esplanade hotel in Zagreb, Independent State of Croatia.

During his career in what was then Socialist Republic of Croatia, he made more than one hundred records, mostly singles and schlagers. In his own country, the most memorable of his many schlagers might be "Vraćam se Zagrebe tebi" (Coming Back to You, My Zagreb), "Ta tvoja ruka mala" (That Little Hand of Yours), and  "Tiho plove moje čežnje" (Silent Sail of My Yearnings).

International achievements
A pioneer of popular Croatian music from the early 1950s on, Robić was an artist who successfully pursued both domestic and international careers for almost half a century. When he began, he was the only artist from Croatia whose records were available in the record shops of Europe and the rest of the world.

Robić was nicknamed "Mister Morgen" following the success of his first international hit, "Morgen" (which means "tomorrow"), in 1959.  The optimistic song was the first collaboration between Robić and Bert Kaempfert. Following its success in Germany, the German-language version became a #13 hit on the pop chart (Billboard Hot 100) in the United States, sold over one million copies, and was awarded a gold disc.  An English set of lyrics, "One More Sunrise", bearing no resemblance to the German lyrics, sung by Leslie Uggams, reached #98 on the same charts.  It has also been performed by many other artists.

Robić was active in recording for Germany's Polydor label. He performed and collaborated with Kaempfert, Freddy Quinn, and Dean Martin. Of the Kaempfert composed international hit of 1966 Strangers in the Night he sang the Yugoslav and German versions Stranci u Noći with lyrics by Marija Renota and Fremde in der Nacht with lyrics by Kurt Feltz.

Robić's other international hits are "Muli-Song" (1960), "Mit 17 fängt das Leben erst an" (1960), "Ein ganzes Leben lang" (1962), "Rot ist der Wein" (1966), and "Ich zeig' dir den Sonnenschein" (1971).

References

External links
 Morgen
 Strangers in the night
 Morgen, in Croatian and German languages
 "Stranci u noći",(Strangers in the night), in original Croatian language
 Ivo Robić - Biografija
 Ivo Robić's recordings

1923 births
2000 deaths
People from Garešnica
Croatian pop singers
Croatian songwriters
Croatian male songwriters
20th-century Croatian male singers
Yugoslav male singers
Polydor Records artists
Laurie Records artists
Burials at Mirogoj Cemetery
Musicians from Zagreb

Ivo Robić


Harutaka Ono (født 12. maj 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Harutaka Ono


صاسام  هي شركة فرنسية خاصة بحماية حقوق الأعضاء والفنانين في مجال الموسيقى والتأليف. يقع مقرها في نويي سور سان بضواحي باريس، ويعمل فيها 1450 موظف (2005).

تأسست صاسام عام 1850 من طرف ثلاث موسيقيين. وصل دخلها عام 2005 إلى 757 مليون يورو، منها 608 مليون يورو ذهبت إلى أصحاب الحقوق من الموسيقيين والمؤلفين . مثلت 110.000 موسيقي عام 2005 أيضا.

جوائز صاسام الكبرى
كل عام يتم منح جائزة الموسيقى لعدد من المؤلفين والموسيقيين من طرفها، كان الفائزون لعام 2007 هم:
 موسيقى تصويرية: برونو كولايس.
 مؤلف أفلام: راؤول سانغلا.
 شعر: ميشال بوتور.
 أغاني فرنسية: (الملحن والمؤلف) جاك ديمارني.
 أغاني فرنسية: (الملحن والمغني) إيدي ميتشيل.
 فكاهة: ألكسندر أستي (كاميلوت).
 ناشر موسيقى: ماكس أمهوكس (إيما للإنتاج).
 الموسيقى السمفونية: فيليب فينيلون.
 الموسيقى التقليدية والعالمية: كازاف.
 جاز: باتريس كاراتيني.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي.

جوائز موسيقية
منظمات موسيقى مقرها في فرنسا
منظمات فنية أسست في 1850

صاسام


Tintagel bezeichnet:
 Tintagel, Ortschaft in der Grafschaft Cornwall, England
 Tintagel Castle, Burg nahe der gleichnamigen Ortschaft
 Tintagel (Arnold Bax), sinfonische Dichtung von Arnold Bax aus den Jahren 1917 bis 1919
 HMS Tintagel, Schiff der Royal Navy

Tintagel (Begriffsklärung)


Le gouverneur d'Aguascalientes () est le chef du pouvoir exécutif de l'État d'Aguascalientes au Mexique.

La fonction est occupée par María Teresa Jiménez Esquivel depuis le .

Histoire
en 1835, le territoire d'Aguascalientes est créé par détachement de l'État de Zacatecas. Il devient un État du Mexique en 1857 avant d'être incorporé au sein du département du même nom sous le Second Empire mexicain de 1865 à 1867, date à laquelle l'État est reconstitué.

À partir de 1932, les gouverneurs successifs appartiennent tous au Parti national révolutionnaire (PNR), devenu le Parti de la révolution mexicaine (PRM) en 1938 puis le Parti révolutionnaire institutionnel (PRI) en 1946. Depuis 1998, la fonction est occupée par le Parti action nationale (PAN), sauf entre 2010 et 2016.

Élection
Le gouverneur est élu au suffrage universel pour un mandat de six ans et n'est pas rééligible. La dernière élection a eu lieu le .

Article connexe
 Liste des gouverneurs des États du Mexique

Politique au Mexique

Gouverneur d'Aguascalientes


Pavel Percea (n. 10 mai 1870, jud. Caraș-Severin) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut la 10 mai 1870, în Caraș-Severin. A absolvit Școala superioară de desen din Budapesta, însă a profesat ca profesor în Brașov. Înainte de 1918 a elaborat manuale de geometrie pentru școlile românești. A participat la Primul Război Mondial între 1914-1917. După Marea Unire, s-a stabilit cu soția sa, Ana Percea, în Banat.

Activitatea politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 ca delegat al "Școlii reale greco-ortodoxe române" din Brașov.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Neamțu, Gelu, Vaida-Voevod, Mircea, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I+II)
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1870
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Profesori români
Decese în secolul al XX-lea

Pavel Percea


Moussocoura Samaké est une femme politique malienne.

Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans le cercle de Dioïla aux élections législatives maliennes de 2020. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne

Moussocoura Samaké


Akçakese, Sinop ilinin Dikmen ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Akçakise olarak geçmektedir. Daha önceleri Gerze ilçesi Dikmen bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Dikmen ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 87 km, Dikmen ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dikmen belde ve köyleri

Akçakese, Dikmen


Duke Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

* Duke Township (North Carolina)
 Duke Township (Oklahoma)

Duke Township


Un , aussi connu sous le nom de « larme de sirène », granule de plastique de pré-production ou granulé plastique, est une pastille de plastique utilisée dans l'industrie pour la fabrication de produits en plastique. Les nurdles sont des microplastiques (taille inférieure à cinq millimètres), principalement fabriqués à partir de polyéthylène, polypropylène, polystyrène, polychlorure de vinyle et autres plastiques ou résines synthétiques. Les nurdles sont à la base, via l'extrusion ou le moulage par injection, d'articles de la vie quotidienne, notamment des bouteilles d'eau, des conteneurs et des sacs.

Impact sur l'environnement
Ces plastiques s'échouent sur les bords des rivières, des plages et des lacs du monde entier  et ce depuis les années 1940 et 50. Les granulés se retrouvent dans l'océan  par des déversements accidentels lors du transport. Ils se déplacent rapidement car ils sont suffisamment petits pour être emportés par le vent et flotter sur l'eau. Les nurdles continuent de se décomposer en devenant encore plus petits.

Écosystèmes
Les nurdles perturbent de nombreux écosystèmes. Certains oiseaux et poissons peuvent confondre ces morceaux de plastique avec leur nourriture et finissent par mourir de faim à cause de la quantité de plastique qu'ils ont mangée. Les nurdles peuvent contenir des toxines et d'autres produits chimiques nocifs, connus sous le nom de polluants organiques persistants (POP), qui, mangés par les poissons, peut les empoisonner, ce qui les rend impropres à la consommation. Des biofilms peuvent également se former sur les nurdles qui contiennent des agents pathogènes nocifs pour l'homme.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Granulé
 Granulé plastique
 Pollution de l'eau par les granulés plastiques

Liens externes
 .
 .

Plasturgie
Pollution de l'eau

Nurdle (granule)


මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් යනු චිත්‍රක පරිශීලික අතුරුමුහුණත් වර්ගීකරණයට අයත් මෙහෙයුම් පද්ධති පරම්පරාවකි. විශේෂයෙන් මුල දී IBM PC මාදිලියේ පරිගණක සමඟ ක්‍රියා කළ හැකි මෙහෙයුම් පද්ධති කාණ්ඩයක් ලෙස නිර්මාණය කරන ලැබූ අතර, පසුව විවිධ උපාංග තුළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට හැකිවන ආකාරයට මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වැඩිදියුණු කරන ලදී. වර්තමානයේ සක්‍රීය තත්ත්වයේ ඇති වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති පවුලේ සාමාජිකයන් වන්නේ Windows NT හා Windows Embedded සංස්කරණයන් වන අතර, එහි උප සාමාජික මෙහෙයුම් පද්ධති ලෙස Windows Embedded Compact (Windows CE) හා Windows Server ලෙස සංස්කරණ පවතී.

මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම ඔවුන්ගේ විධාන පේළි අතුරුමුහුණත් මෙහෙයුම් පද්ධතිය වන MS-DOS හි නව වැඩිදියුණු කිරීමක් ලෙස සිය ප්‍රථම චිත්‍රක පරිශිලික අතුරුමුහුණතක් සහිත මෙහෙයුම් පද්ධතිය 'Windows' යන නාමයෙන් 1985 වසරේ නොවැම්බර් මස 20 දා නිකුත් කරන ලදී. පසුකාලීනව මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති ලෝක වැඩතල (desktop) පරිගණක වෙළඳපොළ කොටස්වලින් 90% කට වැඩි ප්‍රමාණයක් අත්පත් කර ගන්නා ලදී. ඒ 1984 දී Apple Inc. සමාගම විසින් නිර්මිත Mac OS මෙහෙයුම් පද්ධතිය අත්පත් කර ගත් වෙළදපොළ කොටස් ප්‍රමාණයද අභිභවිමිනි.

මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් හි නවතම සංස්කරණය වනුයේ ටැබ්ලට් පරිගණක, ස්මාට් ජංගම දුරකථන හා නිහිත පද්ධති (Embeded Systems) ඉලක්ක කරමින් 2015 ජූලි මාසයේ දී නිකුත් කරන ලද වින්ඩෝස් 10 සංස්කරණයයි.

පෙළපත

අලෙවිකරණය

මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම සතුව වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය නියෝජනය කරන ලියාපදිංචි කළ වෙළද සන්නාම කිහිපයක් පවතී. එම එක් එක් සන්නාම පරිගණක කේෂ්ත්‍රයේ එක් එක් අංශයක් සඳහා ක්‍රියාත්මක වීමට විශේෂයෙන් සකසා ඇති අතර, 2014 වසර වන විට පහත නම් වලින් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ සාමාජිකයින් සම්බන්ධයෙන් මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් වැඩිදියුණුකිරීම් කටයුතු සිදුකරයි.

 Windows NT: Windows NT 3.1 මෙහෙයුම් පද්ධති සංස්කරණයෙන් ආරම්භ වූ මෙම මෙහෙයුම් පද්ධති පවුල සේවා පරිගණක (Server Computers) හා වැඩ නිකේතන පරිගණක (Workstations) සඳහා ඉදිරිපත් කර ඇත. වර්තමානයේ මෙහි උප කොටස්  තුනක් පවතින අතර එම ත්‍රිත්වයෙන් මෙහෙයුම් පද්ධති සංස්කරණ එකම අවස්ථාවේදී බොහෝ විට වෙළදපොලට  නිකුත් කරයි. මෙම සංස්කරණ සියල්ල පොදුවේ එකම කර්නලය (Kernel) මත පදනම් වී ඇත.
 Windows: ප්‍රධාන ධාරාවේ පුද්ගල පරිගණක, ටැබ්ලට් පරිගණක හා ස්මාට් ජංගම දුරකථන සඳහා නිකුත් කර ඇති මෙහෙයුම් පද්ධති සංස්කරණයයි. මෙහි නවතම සංස්කරණය වින්ඩෝස් 10 (Windows 10) ය. Windows හි ප්‍රධාන වෙළදපොල තරඟකරුවා වන්නේ Apple Inc. සමාගමේ Mac OS මෙහෙයුම් පද්ධති පෙළයි.
 Windows Server: සේවා පරිගණක සඳහා නිකුත් කරන ලද සංස්කරණයයි. මෙහි නවතම සංස්කරණය Windows Server 2016 ය. Linux මෙහෙයුම් පද්ධති පෙළ Windows Server හි ප්‍රධාන තරඟකරුවා වේ.
 Windows PE: Windows හි සැහැල්ලු සංස්කරණයයි. මෙය සජීවි මෙහෙයුම් පද්ධතියක් (Live Operating System) ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට සකසා ඇත. එනම් දෘඩ තැටිය (Hard Disk) වැනි ද්විතියික ආචයන මාධ්‍යයක් (Secondary Storage) තුළ ස්ථාපනය කර ක්‍රියා කරවීමට අවශ්‍ය නොවන සංස්කරණයකි.පරිගණක ආශ්‍රිතව නැවත යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම (Recovery) සහ ගැටලු නිරාකරණ කටයුතු (Troubleshooting) සඳහා භාවිතයට සකස් කර ඇත. මෙහි නවතම සංස්කරණය Windows PE 10.0.10586.0 වේ.

 Windows IoT (කළින් Windows Embedded) : මුල් කාලයේදී මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම සාමාන්‍ය භාවිතය සඳහා තැනු, අඩු පහසුකම් සහිත පරිගණක-වැනි උපාංග ඉලක්ක කර ගනිමින් Windows CE මෙහෙයුම් පද්ධතියක් දියුණු කරන ලදී. පසුකාලීනව මෙය Windows Embedded Compact ලෙස Windows Embedded Industry, Windows Embedded Professional, Windows Embedded Standard, Windows Embedded Handheld, Windows Embedded Automotive යන සංස්කරණ ඇතුලත් Windows Compact වෙළද නාමය යටතේ බෙදාහරින ලදී.

සංස්කරණ

කලින් සංස්කරණ

මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් හි ඉතිහාසය 1981 සැප්තැම්බර් මස වන තෙක් දිගහැරේ. චේස් බිෂොප් (Chase Bishop) නම් පරිගණක විද්‍යාඥයා විසින් ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංගයක් සඳහා අතුරුමුහුණත් කළමනාකරණ (Interface Manager) ආකෘතියක් නිර්මාණය කිරීමට මුල පුරන ලදී. ඒ අනුව 1983 නොවැම්බර් මස (ඇපල් ලීසා [Apple Lisa] පරිගණකය හදුන්වාදීමෙන් පසු හා Macintosh පරිගණකය හදුන්වාදීමට පෙර අතර කාලය තුළ) මෙම අතුරුමුහුණත් කළමනාකරණ ආකෘතිය 'Windows' යන නාමය යටතේ හදුන්වාදෙන ලදී. නමුත් වින්ඩෝස් 1.0 (Windows 1.0) 1985 නොවැම්බර් මාසය වන තෙක්  නිකුත් නොකරන ලදී. වින්ඩෝස් 1.0, Apple සමාගමේ මෙහෙයුම් පද්ධතිය සේම සාර්ථක වුවද එය එතරම් ජනයා අතර ප්‍රචලිත නොවීය. වින්ඩෝස් 1.0 පරිපුර්ණ මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නොවීය. එය MS-DOS හි වැඩිදියුණු කළ දිගුවක් විය. වින්ඩෝස් 1.0 හි අතුරුමුහුණත් වැඩසටහන 'MS-DOS Executive' ලෙස හැදින්වූ අතර, විශේෂාංග ලෙස Calculator, Calendar, Cardfile, Clipboard viewer, Clock, Control Panel, Notepad, Paint, Terminal, Write හා Reversi පරිගණක ක්‍රීඩාව ඇතුලත් විය.

වින්ඩෝස් 1.0 හිදී කවුළු (windows) එක මත එක දර්ශනය වන ආකාරයට පෙන්නුම් නොකරන අතර, ඒවා ඵලක ආකාරයට (tiles) කවුළු දර්ශනය වේ.

වින්ඩෝස් 2.0 (Windows 2.0) 1987 දෙසැම්බර් මස නිකුත් කරන ලද අතර, එය පෙර මෙහෙයුම් පද්ධතියට වැඩ බෙහෙවින් ජනප්‍රිය විය. මෙම නිකුතුව පරිශීලක අතුරුමුහුණතේ තවත් වැඩිදියුණු කිරීම් වලින් හා පරිගණක මතක කළමනාකරණ හැකියාවෙන්ද යුක්ත විය. වින්ඩෝස් 2.03 (Windows 2.03) සංස්කරණය කවුළු එක මත එක දිස්වන සේ දර්ශනය කිරීමට හැකියාවෙන් යුතුව නිකුත් කළ අතර එම නවීකරණය හේතුවෙන් Apple සමාගම මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගමට එරෙහිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්න ලදී. ඒ ප්‍රකාශන හිමිකම් අයිතීන් මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් උල්ලංඝනය කරන ලද්දේ යැයි සලකමිනි. වින්ඩෝස් 2.0 හිදී වැඩිදියුණු කළ යතුරුපුවරු කෙටිමං (Keyboard Shortcuts) හා ප්‍රසාරිත මතකයන් (Expanded Memory) භාවිත කිරීමේ හැකියාව ලබාදුනි.

වින්ඩෝස් 2.1 නිකුතුව සංස්කරණ දෙකකින් වෙළදපොලට නිකුත්කරන ලදී. ඒ 'වින්ඩෝස්/286' (Windows/286) හා 'වින්ඩෝස්/386' (Windows/386) ලෙසය. Windows/286 සංස්කරණය ඉන්ටෙල් 80386 (Intel 80386) සඳහා නිර්මාණය කල අතත්‍ය  (Virtualization) යෙදවුමක් (Virtual 8086 mode) වූ අතර Windows/286 සංස්කරණය ඉන්ටෙල් 8086 (Intel 8086) හා ඉන්ටෙල් 80286 (Intel 80286) ක්ෂුද්‍ර සකසන තුළ ක්‍රියාකිරීම සඳහා නිර්මාණය කර ඇත.

මීට අමතරව පූර්ණ වින්ඩෝස් පැකේජයන්ට අමතරව තෙවන-පාර්ශව විසින් නිකුත් කළ ධාවන කාලයදී ක්‍රියා කිරීමට සැකසු වින්ඩෝස් සංස්කරණයන් ද පෙර වින්ඩෝස් මෘදුකාංග සමඟ බෙදාහරින ලද අතර ඒ නිසා එම වින්ඩෝස් මෘදුකාංග සම්පුර්ණ වින්ඩෝස් විශේෂාංග කට්ටලය රහිතව වුවත් 'MS-DOS' පද්ධතිය තුළදී ක්‍රියාත්මකවීමට අවස්ථාව ලැබිණි.

මුල් වින්ඩෝස් සංස්කරණ බොහෝ තැන්වලදී මෙහෙයුම් පද්ධතියකට වඩා එය චිත්‍රක කවචයක් (graphical shell) ලෙස හදුන්වනු ලබයි. ඒ MS-DOS පද්ධතිය මත ක්‍රියාකරන්නක් වූ බැවිණි. කෙසේවෙතත් ක්‍රියාකරවිය හැකි ගොනු ආකෘති (executable file format) ඇතුලත් වීම මෙන්ම යතුරුපුවරුව, මූසිකය, මුද්‍රණ යන්ත්‍ර, චිත්‍රණ, ශබ්ද හා ටයිමර (timer) වැනි උපාංග සඳහා ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය ධාවක (device drivers) සැපයීමට ඇති හැකියාව වැනි කරුණු නිසා මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ලෙස සලකනු ලබයි. තවද MS-DOS පද්ධතිය සතු නොවන බහුකාර්ය ලෙස චිත්‍රක යෙදවුම් ක්‍රියාත්මක කරවීමේ හැකියාව පවතී.

වින්ඩෝස් 3.0 සහ 3.1

වින්ඩෝස් 95, 98, සහ Me

වින්ඩෝස් NT පවුල

64-bit මෙහෙයුම් පද්ධති

වින්ඩෝස් CE

වින්ඩෝස් වල අනාගතය

ඉතිහාසය

නිකුත් කිරීම් කාලපෙළ

හුවමාරු භාවිතය

ආරක්ෂාව

අනුකරණ මෘදුකාංග

මේවාද බලන්න

විමර්ශන

බාහිර සැබැදි

මෙහෙයුම් පද්ධති
මයික්‍රෝසොෆ්ට්

මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස්


Balmer ist ein Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite, östlich des Mare Fecunditatis, nordöstlich des Kraters Petavius und nordwestlich von Humboldt.
Der Kraterwall ist im Norden verschwunden, ansonsten mäßig erodiert. Das Kraterinnere ist eben.

Der Krater wurde 1964 von der IAU nach dem Schweizer Mathematiker und Physiker Johann Jakob Balmer offiziell benannt.

Weblinks

 Balmer auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Balmer (Mondkrater)


إيرينا جورجيفا بوكوفا (بالبلغارية: Ирина Георгиева Бокова) (مواليد 12 يوليو، 1952) هي سياسية بلغارية وعضوة برلمان لفترتين ووزيرة الشؤون الخارجية والسفيرة الحالية لجمهورية بلغاريا لدى فرنسا والمغرب. انتخبت إيرينا بوكوفا لمنصب الأمين العام لمنظمة الأمم المتحدة للتربية والعلوم والثقافة. هي أول امرأة تشغل منصب رئيس منظمة الأمم المتحدة للتربية والثقافة والعلوم (اليونيسكو)، وأول شخص من المنظومة الاشتراكية السابقة.

نبذة عن حياتها
كانت بوكوفا من الطلبة المحظوظين أثناء الحقبة الاشتراكية حيث كان والدها رئيس تحرير صحيفة الحزب الشيوعي، وبعد إنهائها الدراسة الثانوية التحقت بمعهد موسكو للعلاقات الدولية، ثم حصلت على منحة للدراسة في جامعة ميريلاند في الولايات المتحدة، كما التحقت بكلية جون ف. كينيدي في جامعة هارفارد.

كانت بوكوفا أول نائبة لوزير الخارجية والمنسقة الرئيسية لعلاقات بلغاريا مع الاتحاد الأوروبي بين 1995 و1997 قبل أن تصبح لفترة وجيزة وزيرة للخارجية البلغارية من تشرين الثاني/نوفمبر 1996 إلى شباط/فبراير 1997.

وهي عضو في المجلس التنفيذي لليونيسكو منذ 2007 كما تشغل منصب نائب رئيسة المجموعة الفرنكفونية للسفراء لدى هذه المؤسسة التابعة للامم المتحدة المكلفة بالعناية بشؤون التربية والعلوم والثقافة والتراث. انتخبت عام 2009 رئيسة لليونيسكو.

وبوكوفا تتحدث بطلاقة الإنجليزية والبلغارية والإسبانية والفرنسية والروسية وهي متزوجة ولها ابنان.

مسارها المهني
في سبتمبر 2017، نشرت صحف أن زوج بوكوفا تلقى مبلغا ماليا يقدر ب 425 ألف أورو من طرف شركة أذريبيجانية. نفت بوكوفا أن يكون هذا المبلغ مرتبطا بالجائزة التي قدمتها اليونسكو إلى سيدة أذريبيجان الأولى. ونفت ذلك أيضا في عددً لجريدة العالم الفرنسية وأن هذا المبلغ مرتبط بأعمال زوجها وأنه لا علم لها بالتفاصيل.

انظر أيضا
 إنتخاب الأمين العام لليونسكو 2009

جوائز و أوسمة
2011

من مالي: وسام مالي الوطني من رتبة قائد.

2012

من البيرو: وسام الشمس من رتبة الصليب الأكبر.

من تشاد: وسام تشاد الوطني من رتبة ضابط كبير.

2013

من بلغاريا: وسام ستارا بلانينا

من كازاخستان: نيشان الصداقة

من موناكو: نيشان الاستحقاق الثقافي

2014

من كوريا الجنوبية: نيشان الاستحقاق للخدمة الدبلوماسية

من المغرب: الوسام العلوي من درجة قائد.

2015

من فرنسا: وسام جوقة الشرف من رتبة قائد.

2017

من كندا: النيشان الوطني لكيبيك من رتبة ضابط.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لإيرينا بوركوفا

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من صوفيا
أعضاء الأكاديمية الأوروبية
أعضاء نيشان الاستحقاق للخدمة الدبلوماسية
بلغاريون
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من أكاديمية فيتنام الدبلوماسية
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة الجزائر
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة إدنبرة
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة إيهوا للإناث
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة تونغجي
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة حيفا
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة درم
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة دكا
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة مالايا
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة موسكو الحكومية
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة ياوندي 1
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من معهد موسكو الحكومي للعلاقات الدولية
حاصلون على نيشان البسالة
حاصلون على الوسام العلوي
حاصلون على نيشان الجبل القديم
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
خريجو كلية كينيدي بجامعة هارفارد
خريجو معهد موسكو للعلاقات الدولية
دبلوماسيات بلغاريات
دبلوماسيون بلغاريون
دبلوماسيون من صوفيا
سفراء بلغاريا لدى فرنسا
سفراء بلغاريا لدى موناكو
سفراء لدى المغرب
سفيرات
سياسيات بلغاريات
سياسيات بلغاريات في القرن 21
سياسيون بلغاريون في القرن 21
سياسيون من صوفيا
مسؤولون بلغاريون في الأمم المتحدة
مندوبو بلغاريا الدائمون لدى يونسكو
مواليد 1952
مواليد في صوفيا
وزراء خارجية بلغاريا
وزيرات بلغاريات

إيرينا بوكوفا


Precision Air Services Plc (operating as Precision Air; DSE:PAL) is a Tanzanian airline based at Julius Nyerere International Airport in Dar es Salaam. The airline operates scheduled passenger services to Nairobi, Entebbe, and to various airports and airstrips throughout Tanzania.

History
Precision Air was incorporated in Tanzania in January 1991 as a private airline and started operations in 1993. At first, it operated as a private charter air transport company but in November 1993 changed to offer scheduled services to serve the growing tourist market.

In 2006, Precision Air became the first Tanzanian airline to pass the IATA Operational Safety Audit.

In April 2011, the airline became a public company.

Corporate affairs

Ownership
Precision Air was privately owned until 2003, when Kenya Airways acquired a 49 percent stake, paying US$2 million, weeks after its rival South African Airways acquired a 49 percent stake in Air Tanzania for US$20 million. The remaining 51 percent was retained by Michael Shirima, the founder of the airline.

In October 2011, Precision Air floated shares in its stock in an initial public offering on the Dar es Salaam Stock Exchange, after which Shirima's and Kenya Airways's stakes declined and the new share subscribers owned 15.86 percent. As of 31 March 2016, the major shareholders were:

Business trends
Because it was a private company until 2011, published figures were not generally available before the initial public offering prospectus of 12 September 2011. Since then, full Annual Reports and Accounts have been published. (, however, those for 2019 and 2020 are still awaited.)

Available trends over recent years for the Precision Air group (Precision Air Services Plc and its subsidiaries Precision Handling Limited and Precise Systems Limited) (as at year ending 31 March) are:

Published reports in June 2013 indicated that Precision Air had encountered substantial financial difficulties, stemming in part from losses incurred while operating flights to and from Johannesburg, South Africa. Those flights ended in September 2012. The Citizen, a Tanzanian newspaper, reported in August 2013 that the airline "desperately" needed a US$32 million bailout package from the Tanzanian government or other non-shareholder sources. The airline's problems increased in 2011 when it received only US$7.4 million of the US$17.5 million in cash that the airline hoped to receive when first listed on the Dar es Salaam Stock Exchange. Increasing fuel prices, taxes, and levies plus currency fluctuations and the refusal of minority owner Kenya Airways to contribute capital had also hurt the airline.

Destinations

As of May 2019, the airline served the following 14 locations:

Partnerships

Codeshare agreements

Precision Air has codeshare agreements with the following four airlines:

 Etihad Airways (Abu Dhabi-Dar es Salaam)
 Kenya Airways (various routes)
 LAM Mozambique Airlines (Maputo–Nampula–Pemba–Dar es Salaam)
 RwandAir (Kigali–Kilimanjaro)

Interline agreements

In 2011, Precision Air entered into an interline agreement with Qatar Airways, allowing the latter's passengers to connect to other east African destinations such as Arusha and Zanzibar via Dar es Salaam and Kilimanjaro International Airport. This agreement includes e-ticketing.

As of 23 December 2014, Precision Air also had 21 interline agreements for baggage and paper ticketing purposes with the following airlines:

 Air Seychelles (also e-ticketing)
 Alitalia
 British Airways (also e-ticketing)
 Egyptair
 Emirates
 Ethiopian Airlines (also e-ticketing)
 Etihad Airways
 Gulf Air
 Hahn Air (also e-ticketing)
 Heli Air Monaco
 Kenya Airways (also e-ticketing)
 KLM (also e-ticketing)
 LAM Mozambique Airlines (also e-ticketing)
 Oman Air
 RwandAir
 Saudia
 SN Brussels Airlines
 South African Airways (also e-ticketing)
 Swiss International Air Lines
 TAAG Angola Airlines (also e-ticketing)
 Virgin Atlantic (also e-ticketing)

Fleet

Current fleet

As of November 2022, the Precision Air fleet included the following aircraft:

Historical fleet
The airline has previously operated the following aircraft:

 ATR 42-320
 Boeing 737–300
 Bombardier Dash 8

Accidents and incidents

According to the Aviation Safety Network Precision Air has had seven accidents or incidents. One of those caused 19 fatalities.

 26 July 1999: A Let L-410UVP-E9, tail number 5H-PAB, made a belly landing at Arusha Airport on a training flight while doing a touch and go landing. The two crew and three passengers were not injured.
 16 November 2004: A Let L-410UVP-E20, tail number 5H-PAC, crash landed while on a training flight at Kilimanjaro Airport. The two pilots, who had not put on their shoulder straps, sustained facial injuries.
 8 July 2007: An ATR 72–212, tail number 5H-PAR, had a runway excursion on landing at Nairobi's Jomo Kenyatta International Airport runway 06. It veered to the right, went over a ditch, and came to a stop on Taxiway F. The nose wheel collapsed. The four crew and 62 passengers were not injured. The aircraft was substantially damaged. The probable cause of this accident was power asymmetry during application of reverse thrust on landing. The control levers were jammed in one position.
 On 13 December 2013, an ATR 42–600 (5H–PWI) made a safe landing at Arusha Airport after its four tires deflated upon landing. All 37 passengers and 4 crew were safe. The airline subsequently explained that higher braking forces, necessitated by the aircraft landing with a tailwind, caused the deflations.
 10 July 2014: An ATR 72–500, tail number 5H-PWA, was halfway to Dar es Salaam from Mwanza during normal cruise when the number 2 engine seized. This necessitated a diversion to Kilimanjaro International Airport. The aircraft touched down normally; however, after selecting ground idle (as per the captain's explanation), the aircraft veered to the left and exited the runway hitting one of the runway edge lights and proceeded to roll on the grass field parallel to runway 09 for approximately 180 meters before subsequently regaining the runway. No injuries were reported.
 9 December 2018 Flight PW 722 with 68 passengers from Nairobi to Mwanza via Kilimanjaro had multiple birdstrikes on approach, including on the wheels that caused difficulties on landing.
 6 November 2022: Precision Air Flight 494, an ATR 42-500 (5H-PWF) with 39 passengers and 4 crew crashed in Lake Victoria while landing at Bukoba Airport, Tanzania. There were 19 deaths. It was the first fatal accident in the airline's history.

References

External links

Airlines of Tanzania
Airlines established in 1991
1991 establishments in Tanzania
Tanzanian brands

Precision Air


Ferenc Boros (n. 3 aprilie 1908, Oradea – d. 30 iunie 1963, Oradea, România) a fost un pastor reformat, scriitor, poet și traducător maghiar din Transilvania.

Viața
A urmat studii la Gimnaziul Premonstratensian din Oradea și apoi la Liceul Gojdu, după care a fost student la Facultatea de Teologie Reformată din Cluj, ale cărei studii le-a absolvit în anul 1930. În perioada studenției a fost președinte al cercului literar Bethlen Gábor din Oradea, colaborând la revista Ifjú Erdély. După absolvirea studiilor teologice a lucrat ca pastor reformat în localități din actualele județe Bihor și Satu Mare (Berveni, Cauaceu, Beiuș-Șuncuiuș, Craidorolț, cartierul Olosig din Oradea). În anul 1933 a devenit paroh în satul Ginta din județul Bihor, de unde erau originari părinții săi. În afară de activitatea pastorală a desfășurat și o activitate de scriitor, publicând nuvela "Túl a falon" ("Dincolo de zid") care a obținut premiul I la concursul de proză scurtă al revistei Havi szemle (Revista lunară) din Arad (august 1944).

În urma Dictatului de la Viena satul Ginta a rămas pe teritoriul românesc, la doar câțiva km de granița cu Ungaria. Pastorul a redactat în timpul războiului o revistă satirică prin care s-a străduit să ridice moralul credincioșilor. La sfârșitul anului 1944, în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, corpul de armată al generalului Leonard Mociulschi a avansat către nord-vestul Transilvaniei. Pastorul a fost arestat, împreună cu alți șase preoți, învățători și locuitori din Ginta și zonele învecinate, și dus la Hălmăgel, de unde s-a întors abia la 27 septembrie 1944. Trupele de honvezi maghiare au avansat la 14 septembrie peste linia de demarcație și au ajuns la Ginta, pe care au ținut-o sub ocupație timp de zece zile, înainte de a se retrage. Pe 24 septembrie 1944 s-au dat lupte timp de câteva ore pe ulițele satului, după care honvezii s-au retras. Trupele române au realizat represalii la adresa localnicilor, executând 41 de persoane, maltratând alte persoane, jefuind avutul sătenilor și incendiind casa parohială a bisericii reformate ce a ars până la temelie; arhiva parohiei și averea familiei pastorului au fost distruse.

Autoritățile comuniste instalate ulterior l-au acuzat pe pastorul reformat că a colaborat cu autoritățile horthyste. Pastorul a acuzat în trei articole publicate în ziarul Új Élet din Oradea (nr. 38, 42 și 44 din 1948) că Uniunea Tineretului Comunist distrăgea atenția tinerilor din mediul rural și nu permitea - referindu-se la circulara episcopiei - tinerilor din cadrul Alianței Populare Maghiare să participe la biserică și la școlile confesionale. Pastorul Ferenc Boros a fost arestat pentru o săptămână în perioada recoltei de toamnă, fiind condamnat să plătească o amendă. A avut nevoie de tratament spitalicesc, iar în 1949 și-a dat demisia din postul de pastor. Soția sa a cumpărat o casă în Oradea și familia s-a mutat acolo.

Ferenc Boros a devenit în 1950 secretar literar și traducător la revista Făclia din Oradea, lucrând mai târziu pe postul de corector. A început să publice proză scurtă în revista Utunk și în antologii, care au fost primite pozitiv. A tradus în limba maghiară scrieri publicate de Ion Istrati, Cezar Petrescu sau Ion Ghica atât în nume propriu, cât și sub pseudonimele Balogh András și Boros Endre.

În 1963 s-a îmbolnăvit și după mai mult de o săptămână de suferință a murit la 30 iunie.

Lucrări

Nuvele
 Túl a falon. (Havi szemle, august 1944)
 Vásárfia. (Utunk, Cluj, 15 martie 1947; publicată apoi într-o colecție de 26 de nuvele, Állami könyvkiadó, București, 1949)
 Nagymosás. (Utunk, Cluj, 10 ianuarie 1948)

Au rămas în manuscris: Itthon, Vita az ököllel, Zárás után, Bombatéma, Az utolsó cseléd, Kísértetek, Az első nap, Ahasvér az ajtó előtt, Árverés, Utolsó jelenés.

Roman
 A fekete rozsda.  (manuscris)

Piese de teatru
 Az én vérem, Két élet, Családi fészek, Tréfa. (manuscris)

Eseuri și studii
 A kupola alatt. Johann Schöpf festőművész nagyváradi évei (Utunk, Cluj, 7, 14 și 28 februarie 1969.)
 În ziarul Făclia din Oradea: Szacsvay István, Hitelesség és realizmus, Levél emberi dolgokról, Arany János, a zeneköltő, Mihail Eminescu.
 Manuscris: Kultúrtörténeti barangolás a barokk Nagyváradon (1952), Adalékok a nagyváradi református egyház történetéhez.

Traduceri
 Ion Istrati: Jó úton/Bucurie. (Állami Irodalmi és Művészeti Kiadó, București, 1952) - sub pseudonimul Balogh András
 Cezar Petrescu: Sötét évek/Întunecare. (Állami irodalmi és Művészeti Kiadó, București, 1957, reeditat în 1964)
 Cezar Petrescu: Az apostol/Apostol. (Állami irodalmi és Művészeti Kiadó, București, 1959)
 C. Teodoru: Oroszlánrész. (Oradea, 1960)
 I. G. Destelnica: Édesapja rózsaszála. (Oradea, 1960) - sub pseudonimul Boros Endre
 M. Leonard: A Horváth-nemzetség (Oradea, 1961) - sub pseudonimul Boros Endre
 Ion Ghica: Hajdani erkölcsök/Scrieri alese. (Ifjúsági Könyvkiadó, București, 1963)
 Ioan A. Bassarabescu: Hajtányon/Pe drezină, Amíg folyik a szertartás/Cît ține liturghia, Otthon/Acasă, Slatina felé/Spre Slatina. (Irodalmi könyvkiadó, București, 1963)
 Valentin Silvestru: A haragos búzaszem, bábjáték. (Oradea, 1963)
 A.I. Ștefănescu: A forró kamra/Camera fierbinte pentru Teatrul de Stat din Oradea

Multe din poemele sale au rămas în manuscris.

Note

Bibliografie
 A román irodalom kis tükre. Editura pentru Literatură [Irodalmi Könyvkiadó], București, 1963.
 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés I. (A–F). Editura Kriterion [Kriterion Könyvkiadó], București, 1981.
 "A gyantai református egyházközség történelmi múltjából", în Református kalendárium, 1994. pp. 73-109.
 Köteles Pál:  Diagnózis. A Magyarság – európaiság c. kötetben. Magvető könyvkiadó, Budapesta. 1993.
 26 elbeszélő válogatott novellája. Editura de Stat [Állami Könyvkiadó], București, 1949.
 Havi Szemle. II. évfolyam, nr. 8, august 1944.
 "Az ártalmatlan, de tűrhetetlen ellenségek", în ziarul Új Élet, Oradea, 28 februarie 1948.
 Köteles Pál: Hotel Kárpátia, un roman de nonficțiune despre Masacrul de la Ginta, Magvető Könyvkiadó, Budapesta, 1989.

Nașteri în 1908
Decese în 1963
Traducători maghiari
Scriitori maghiari

Ferenc Boros (pastor)


Edinost in dialog, revija za ekumensko teologijo in medreligijski dialog (hrv. »Jedinstvo i dijalog, časopis za ekumensku teologiju i međureligijski dijalog«, engl. Unity and Dialogue, Journal for Ecumenical Theology and Interreligious Dialogue), znanstveni teološki i religiološki časopis u izdanju Instituta Stanka Janežića za dogmatsku, osnovnu i ekumensku teologiju Teološkog fakulteta Sveučilišta u Ljubljani. Indeksira se u uglednim mrežnim bazama časopisa »Scopus«, »ERIH PLUS« i »Religious and Theological Abstracts«. Časopis je dostupan u mrežnom obliku u otvorenom pristupu. Trenutni glavni urednik je Maksimilijan Matjaž.

Vanjske poveznice
 Službeno mrežno mjesto časopisa na službenim stranicama Teološkog fakulteta u Ljubljani

Ljubljana
Katoličanstvo u Sloveniji
Slovenski stručni i znanstveni časopisi
Katolički tisak
Slovenski tiskani mediji

Edinost in dialog


Mercury,  Ford Otomotiv Grubu  bünyesinde yer alan, sadece Amerika pazarına satışı yapılan otomobil markasıdır. Ford'un modellerini başka bir isim altında üretmektedirler.

Güncel modelleri
 Mercury Grand Marquis (1983-günümüze)
 Mercury Mariner (2005-günümüze)
 Mercury Mariner Hybrid (2006-günümüze)
 Mercury Milan (2006-günümüze)
 Mercury Montego (1968-1976, 2005-2007)
 Mercury Monterey (1950-1974, 2004-günümüze)
 Mercury Mountaineer (1997-günümüze)

Bugünkü modelleri
 Mercury Marauder (1963½-1965, 1969-1970, 2003-2004)
 Mercury Cougar (1967-1997, 1999-2002)
 Mercury Villager (1993-2002)
 Mercury Sable (1986-2005, 2008)

Geçmiş modelleri
 Mercury Bobcat (1975-1980)
 Mercury Brougham (1967-1968)
 Mercury Capri (1979-1986, 1991-1994)
 Mercury Colony Park (1957-1991)
 Mercury Comet (1960-1977)
 Mercury Commuter
 Mercury Custom (1956)
 Mercury Cyclone (1964-1972)
 Mercury Eight
 Mercury LN7 (1982-1983)
 Mercury Lynx (1981-1987)
 Mercury M-Series (1946-1968, Canada)
 Mercury Marquis (1967-1986)
 Mercury Medalist
 Mercury Meteor (1962-1963)
 Mercury Monarch (1975-1980)
 Mercury Montclair (1955-1960, 1964-1968)
 Mercury Montego (1968-1976, 2005-2007)
 Mercury Monterey (1950-1974)
 Mercury Mystique (1995-2000)
 Mercury Park Lane (1958-1960, 1964-1968)
 Mercury Park Lane Brougham (1967-1968)
 Mercury S-55
 Mercury Topaz (1984-1994)
 Mercury Tracer (1988-1999)
 Mercury Turnpike Cruiser (1957-1958)
 Mercury Voyager
 Mercury Zephyr (1978-1983)

Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Eski otomobil markaları
2011'de feshedilmiş oluşumlar
1939'da kurulan şirketler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri

Mercury (otomobil)


Joško Gvardiol (Zagreb, 23 de janeiro de 2002) é um futebolista croata que atua como zagueiro. Atualmente, joga no Manchester City , e na Seleção Croata.

Início de carreira
Gvardiol começou a jogar futebol aos sete anos de idade, quando seu pai Tihomir, outrora jogador amador em sua terra natal, Novigrad, o levou para Trešnjevka . Enquanto estava lá, ele foi visto por Lokomotiva e Zagreb ; no entanto, à última hora recebeu uma oferta do Dínamo Zagreb que a sua família aceitou.

Inicialmente, ele jogou como lateral-esquerdo ou meio-campista central até que o treinador da academia do Dínamo, Dalibor Poldrugač, o transferiu para a posição de zagueiro . Logo depois, Gvardiol começou a atrair o interesse de clubes europeus proeminentes, incluindo Manchester City, Lille, Borussia Dortmund, RB Leipzig, Bayern de Munique, Ajax, Inter de Milão e Roma . Ele desempenhou um papel fundamental na campanha 2018-19 da UEFA Youth League do Dínamo, onde chegou às quartas-de-final antes de perder por 4-2 para o Chelsea na disputa de pênaltis . Depois de ficar impressionado com suas atuações nas equipes juvenis, o técnico sênior do Dínamo, Nenad Bjelica, convocou Gvardiol para a equipe principal para jogos de pré-temporada na Eslovênia no verão de 2019. Em 2 de julho, ele marcou em uma vitória amistosa por 2 a 0 sobre a Áustria Klagenfurt . Em 10 de outubro de 2019, ele foi incluído na lista Next Generation do The Guardian .

Carreira no clube

Dínamo Zagreb
Gvardiol fez sua estreia na liga pela equipe sênior do Dínamo em 18 de outubro, em uma vitória por 4 a 2 sobre o Gorica, substituindo Mario Gavranović aos 87 minutos. Em sua segunda aparição no campeonato pelo clube em 2 de novembro, ele marcou o único gol na vitória por 1 a 0 sobre o Inter Zaprešić . Isso fez dele o sexto artilheiro mais jovem da liga pelo Dínamo, depois de Alen Halilović, Mateo Kovačić, Niko Kranjčar, Ante Ćorić e Tin Jedvaj . Em 12 de fevereiro de 2020, em um play-off da UEFA Youth League contra o Dynamo Kyiv, Gvardiol converteu com sucesso um pênalti em uma disputa de pênaltis, quando o Dínamo venceu por 4 a 3 e se classificou para as oitavas de final . Na rodada de 16 contra o Bayern de Munique em 4 de março, Gvardiol refletiu o chute de Leon Dajaku em sua própria rede para definir o placar para 2-2. No tiroteio resultante, ele converteu com sucesso sua tentativa novamente quando o Dínamo venceu por 6 a 5 e progrediu para as quartas de final . Em 25 de junho, Gvardiol assinou um contrato de cinco anos com o Dínamo. Em 5 de julho, no derby contra o Rijeka, quando o título da liga já estava matematicamente garantido, Gvardiol desviou o chute de Franko Andrijašević em sua própria rede quando o Rijeka venceu por 2 a 0, o que acabaria custando ao técnico Igor Jovićević seu emprego,

RB Leipzig
Estreou na Bundesliga em 20 de agosto de 2021 em uma vitória por 4 a 0 sobre o VfB Stuttgart, jogando a partida inteira. Ele rapidamente se estabeleceu no time titular do Leipzig e atraiu a atenção com suas boas jogadas. Em 15 de setembro, ele estreou na Liga dos Campeões em uma derrota por 6 a 3 para o Manchester City. Em 11 de dezembro, ele marcou seu gol de estreia pelo Leipzig na vitória por 4 a 1 sobre o Borussia Mönchengladbach . Ele contribuiu significativamente para a boa forma do Leipzig durante o início do mandato de Domenico Tedesco como técnico, após o início ruim da temporada durante o mandato de Jesse Marsch . Em 23 de janeiro de 2022, ele marcou seu segundo gol da temporada na vitória por 2 a 0 sobre o VfL Wolfsburg . No final da temporada, Gvardiol ajudou o Leipzig a vencer a DFB-Pokal e chegar às semifinais da Liga Europa, realizando as duas façanhas pela primeira vez na história do clube. Além disso, a vitória da DFB-Pokal também foi o primeiro grande título de troféu na história do clube.

Em 12 de agosto, a France Football anunciou Gvardiol como um dos indicados ao Troféu Kopa 2022 . Em 1 de setembro, Gvardiol renovou seu contrato com o RB Leipzig até 2027, com o clube rejeitando a oferta de € 90 milhões do Chelsea pelo jogador.

Gvardiol fez uma ótima temporada 2022/23, ele encerrou com 41 partidas e com três gols marcados.

Gvardiol defendeu o RB Leipzig desde a temporada 2021/22, ele somou 87 jogos, com cinco gols marcados e três assistências.

Manchester City
No dia 6 de agosto de 2023, o Manchester City anunciou a contratação de Joško Gvardiol até junho de 2028, junto ao RB Leipzig, por 90 milhões de euros, ele tornou-se o zagueiro mais caro da história do futebol.

Seleção Croata
Foi convocado pela primeira vez para a seleção sub-21 da Croácia em outubro de 2019, aos 17 anos, quando o técnico Igor Bišćan o listou no elenco para as eliminatórias da Euro 2021 Sub-21 contra a Lituânia e a República Tcheca . Gvardiol estreou em 14 de novembro contra o ex-adversário, sendo nomeado titular, com a vitória da Croácia por 3 a 1. Em 8 de outubro de 2020, ele marcou o décimo gol na vitória da Croácia por 10 a 0 sobre San Marino, a maior vitória da história da seleção nacional. Em 9 de março de 2021, ele foi nomeado na equipe de 23 jogadores de Bišćan para a fase de grupos do torneio; no entanto, ele foi forçado a perder devido a uma lesão no quadríceps. Em 17 de maio, ele foi nomeado no elenco de 23 jogadores de Bišćan para a fase eliminatória do torneio, bem como no elenco de 26 jogadores de Zlatko Dalić para o UEFA Euro 2020 .

Depois de perder por 2 a 1 para a Espanha após prorrogação nas quartas de final do Euro Sub-21, Gvardiol se juntou à equipe principal. Ele fez sua estréia profissional em uma derrota amistosa por 1 a 0 para a Bélgica em 6 de junho, sendo substituído por Borna Barišić no intervalo. Uma semana depois, ele ganhou sua primeira partida pela seleção nacional, em uma derrota por 1 a 0 para a Inglaterra no jogo de abertura da Euro 2020 da Croácia. Com 19 anos, quatro meses e 21 dias, ele se tornou o jogador mais jovem a jogar pela Croácia em um grande torneio, superando Mateo Kovačić. Ele passou a ser titular em todos os jogos da Croácia no torneio. Em 8 de outubro de 2021, ele marcou seu gol de estreia pela Croácia na vitória por 3 a 0 nas eliminatórias da Copa do Mundo sobre o Chipre .

Títulos
Dínamo de Zagreb
Supercopa da Croácia: 2019
Prva HNL: 2019–20 e 2020–21
Copa da Croácia: 2020–21

RB Leipzig
Copa da Alemanha: 2021–22 e 2022–23

Manchester City
Supercopa da UEFA: 2023

Prêmios individuais
Equipe Mundial do Ano da IFFHS: 2022
Equipe Mundial do Ano Sub-20 da IFFHS: 2022

Referências

Naturais de Zagreb
Futebolistas da Croácia
Futebolistas do GNK Dinamo Zagreb
Futebolistas do RasenBallsport Leipzig
Futebolistas do Manchester City F.C.
Croatas expatriados na Alemanha
Croatas expatriados no Reino Unido
Jogadores da Seleção Croata de Futebol
Jogadores da Eurocopa de 2020
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Joško Gvardiol


Der Great Ocean Walk ist ein Wanderweg in Victoria in Australien. Der Weg verläuft entlang der Küstenlinie in unmittelbarer Nähe der Great Ocean Road. Dabei führt er durch ein Gebiet, das durch eine steile und verwitterte Küste aus Kalk- und Sandstein, Felsenklippen und großartige Ausblicken auf die Bass Strait und den Südlichen Ozean geprägt ist.

Weg
Der Wanderweg beginnt 200 Kilometer südwestlich von Melbourne und erstreckt sich auf einer Länge von 104 Kilometer von Apollo Bay bis nach Glenample Homestead, in der Nähe der Twelve Apostles. In seinem Verlauf führt der Weg durch den Otway-Nationalpark. Alle zehn bis 15 Kilometer sind Übernachtungsmöglichkeiten eingerichtet, die man als Wanderer allerdings vorreservieren sollte. Es werden auch geführte Wanderungen angeboten.

Der Weg ist nicht immer von der Great Ocean Road einsehbar und ist zwischen der Apollo Bay bis zum Cape Otway einfach und wird aber später ab der Querung von Ryans Dan schwieriger. Zu beachten ist auch, dass die Wasserlinie einem Tidenhub unterliegt.

Es gibt sieben Camps Elliot Ridge, Blanket Bay, Cape Otway, Aire River, Johanna Beach, Ryans Den und Devils Kitchen. Blanket Bay, Parker Hill, Aire River und Johanna Beach sind auch mit Fahrzeugen erreichbar.

Am Blanket Bay und Parker Inlet gibt es Desinfektionsstationen gegen die Verbreitung von Phytophthora cinnamomi.  Wanderwege können geschlossen sein, um die empfindlichen Sanddünen und historische Stätten zu schützen. Gesperrt werden auch Gebiete, die mit indigenen Pflanzen rekultiviert werden.

Wegebau
Die Idee zum Bau des Great Ocean Walk entstand 1974. und wurde in den frühen 1990er Jahren wieder aufgenommen. Die Planungen begannen 1994, mit dem Bau wurde 2001 begonnen und schließlich 2006 fertiggestellt und eröffnet. Park Victoria investierte für den 91 Kilometer langen Abschnitt zwischen Apollo Bay und Glenample AUD 2.3 Millionen. Der bereits vorhandene 25 Kilometer lange Weg wurde händisch instand gesetzt. Bei der Planung und beim Bau der Wege wurde größter Wert auf einen möglichst geringen Eingriff in die Natur gelegt. Die Stufen wurden aus lokalen und importierten Natursteinen gebaut; dies geschah nur in steilem Gelände und der Einbau und die Anlage der Treppen erfolgte mit geringem Maschineneinsatz, um die Natur zu schonen. Steinbrücken und eine einzige Holzbrücke wurden zur Überwindung von Wasserflächen gebaut.

2009 wurde ein 10 Kilometer langer Weg von Moonlight Head zum Touristenzentrum der Twelve Apostles angelegt.

Weblinks
 Karte des Great Ocean Walk
 Offizielle Parks Victoria Website des Great Ocean Walk
 Offizielle Website der Twelve Apostles Region of Victoria
 A stage by stage guide to the walk

Einzelnachweise

Fernwanderweg
Wanderweg in Australien
Geographie (Victoria, Australien)

Great Ocean Walk


Fernando Lopes de Farias (Maceió, 6 de fevereiro de 1952) é um empresário e político brasileiro, filiado ao Movimento Democrático Brasileiro (MDB). É suplente de senador eleito pelo estado de Alagoas, mas assumiu o cargo em 2 de fevereiro de 2023 em razão da indicação do titular, Renan Filho (MDB), para o Ministério dos Transportes do Governo Lula.

Senadores do Brasil por Alagoas
Membros do Partido Liberal (2006)
Membros do Partido Liberal (1985)
Naturais de Maceió
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas de Alagoas
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)

Fernando Farias