Concurs este un film românesc din 1982 regizat de Dan Pița. În rolurile principale joacă actorii Gheorghe Dinică, Marin Moraru și Ștefan Iordache.

Rezumat

Mai mulți funcționari publici care lucrează la aceeași instituție decid să organizeze un concurs turistic duminical la iarbă verde.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Gheorghe Dinică — Mitică
 Marin Moraru — Sandu
 Ștefan Iordache — Panait
 Valentin Uritescu — Vasile
 Claudiu Bleonț — biciclistul
 Vladimir Juravle — Bărbulescu, șeful grupului
 Teodor Danetti — Aristide, consilierul
 Cătălina Murgea — Tatiana
 Adriana Șchiopu — Lavinia
 Irina Mazanitis — Jenica, soția lui Bărbulescu
 Ion Cocieru — șoferul autocarului
 Jorj Voicu — Simion, directorul
 Vasile Nițulescu — pictorul
 Dragoș Pâslaru — șeful de echipă al muncitorilor de pe șantier
 Oana Pellea — Oana
 Patricia Grigoriu — fata care face plajă în pădure
 Nicolae Gheorghe — Luca, consilier al directorului
 Nicolae Dinică — consilier al directorului
 Cornel Mititelu
 Vera Varzopov
 Ion Mâinea
 Elena Pop Dan
 Raluca Zamfirescu
 Alexandru Perghe
 Mihai Alexandru
 Mihai Boruzescu
 Anghel Deac
 Marian Râlea

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.968.762 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Concurs și-a pus amprenta asupra cinematografiei din perioada comunistă, reprezentând o amplă critică la adresa sistemului comunist.

Premii
 1982 - ACIN - Premiile pentru regie și imagine; Diplomă de onoare (Claudiu Bleonț)
 1982 - Costinești - Premiile pentru regie, imagine și muzică
 1985 - New Delhi - Premiul omnitrix

Note

Legături externe

 Concurs de Ecaterina Oproiu, România liberă, 4 noiembrie 1982

Vezi și
 1982 în film

Filme din 1982
Filme regizate de Dan Pița
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme Româniafilm

Concurs (film)


Galadriel, Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi adlı eserinde bir karakterdir. Orta Dünya'da bir Elf soylusudur. Lord Celeborn ile beraber Lothlórien'in yöneticisidir. Kendisine Lórien Hanımı, Galadhrim Hanımı, Işığın Hanımı veya Ormanın Hanımı olarak hitap edilir. Lothlórien'de ise, sadece Galadriel Hanım veya Hanım olarak bilinir. Kraliçe değildir, fakat kraliyet soyundan gelir.

Aslen Artanis ("asil kadın") ve Nerwen ("erkek-kadın", gücünden ve yapısından dolayı) olarak adlandırılmıştır. Galadriel ismi, Celeborn tarafından verilmiş olan Telerin Quenyası'ndaki adı Alatáriel'in Sindarince'sidir.

Noldor prensi Finarfin'in Earwen ile evliliğinden doğan tek kızı ve en küçük çocuğudur. Valinor'da doğmuştur. Ağabeylerinin adları; Finrod(Felagund), Angrod, Aegnor ve Orodreth'tir. Tam bir elftir ama Eldar'ın çağrısını kabul etmemiştir. Bu yüzden sürgündedir.

Ağabeyi Finrod ile adı Lothlorien olup, daha önceleri Belerian olan orman krallığına geldi. Burada Kralın yeğeni olan Celeborn'a âşık oldu ve ağabeyi Finrod'un yanından ayrılıp Celeborn ile kaldı. Derler ki Galadriel'in saçlarında Valinor'daki ikinci ışık kaynağı olan iki ağacın ışıkları gizlidir.

Eregion'a saldırı sırasında, Galadriel'e Üç Elf Yüzüğü'nden Nenya verilmiştir. Sauron'un gücünün farkında olan Galadriel, Tek Yüzük Sauron'da olduğu sürece Nenya'yı kullanmamıştır. Fakat Üçüncü Çağ'da Tek Yüzük kaybolunca kullanmıştır. Yüzüğün güçleri, Galadriel'in Aynası ile ilişkilendirilebilir.

Dördüncü Çağ'ın başlarında, Elrond, Gandalf ve Yüzük Taşıyıcıları Bilbo ve Frodo Baggins ile Orta Dünya'dan ayrılmıştır. Eğer Frodo tek yüzüğü ona vermek istediğinde kabul etseydi o da Sauron gibi bir karanlık hükümdar olacaktı. Tek Yüzük'ü reddetmesi ona dönme hakkını vermiştir. O vakitte yedi bin yıldan daha yaşlıdır.

Galadriel Yüzük Kardeşliği'ne hediye dağıtırken Cüce Gimli'ye ne istediğini sormuş, Gimli de gönlünden geçenin hanımın bir tane tel saçı olduğunu dile getirmiş, ancak talep etmemiştir. Orada bunu duyan elfler çok şaşırmıştı. Çünkü Lady Galadriel zamanında saçından tel isteyen Feanor'un dileğini reddetmişti. Feanor da Valinor'un iki ağacından ışık alarak Silmaril'leri yapmıştı.
Galadriel Cüce Gimli'nin dileği üzerine bir yerine üç tel saçını vermiştir.

Peter Jackson'ın yönettiği Yüzüklerin Efendisi üçlemesinde, bu karakteri Cate Blanchett canlandırmıştır.

Kaynakça

Kurgusal soylular
Orta Dünya elfleri
J.R.R.Tolkien karakterleri
Edebiyat karakterleri
Kadın film karakterleri
Yüzüklerin Efendisi karakterleri
Elfler
Kadın roman karakterleri

Galadriel


Sabatay Sevi (İbranice: שַׁבְּתַי צְבִי - Şavtay Tsvi; 1 Ağustos 1626, İzmir - muhtemelen 17 Eylül 1676, Ülgün), Yahudi din adamı ve tarikat lideriydi.

Sabatay Sevi 17. yüzyılda Osmanlı topraklarında, İzmir Agora'da doğdu. 22 yaşında Mesihlik iddiasında bulundu. Dünyayı kötülüklerden arındıracağına, tüm Yahudileri mukaddes İsrail'e götürerek orada yeniden tapınağı inşa edeceğine inanıyordu. Yahudiliği ikiye böldü. Her kıtada binlerce mürit edindi. Mahkemeye çıkarıldı, kerhen Müslüman oldu. İnananların çoğu peşini bıraktı, ufak bir grup onu takip ederek Müslüman oldu. Bunlar dış görünüşte Müslüman veya Hristiyan, gerçekte Kabbala Musevi inancına sahip günümüze kadar gelen bir cemaattir. Halk arasında Sabataycılık adı ile bilinir. İnananları ona Amirah derlerdi.

Yahudiler, günün birinde bir Mesih'in gelerek kendilerini uzun yıllardır süren sosyopolitik tabanlı  acılardan kurtaracağını düşünüyorlardı. Zor koşullar altında Yahudiler arasında mistisizme inananların sayısı da giderek artıyordu. Yahudi mistisizminin en önemli kaynaklarından biri 'Kabala' idi. Görünenin arkasında mutlaka bir başka şeyin gizlendiği fikrinden hareket eden Kabalistler, kutsal metinlerde çeşitli sayılar ve matematiksel işlemlerle gizli gerçeği ortaya çıkarmaya çalışıyorlardı.

Ortaya çıkarılmaya çalışılan gizli gerçekler arasında kurtarıcı Mesih'in kim olacağı ve hangi tarihte geleceği de vardı. Bu görüşler içinde en çok rağbet görenlerinden birisi de milenyumda (1000'li yıllarda) bir Mesih'in mutlaka geleceği şeklindeydi. Yine Kabala'da 666 sayısının şeytanın yılı ya da sayısı olduğu şeklinde bir inanış bulunuyordu. (Vahiy 13:18, Altı yüz altmış altı korkusu) Bu iki sonuçtan hareketle, 1666 yılının 'hayati önemine' ilişkin yaygın bir inanış oluştu.

Ailesi
Sevi'nin ailesinin kökeni tartışma konusu olmakla beraber İspanyol kökenli oldukları değerlendirilmektedir. Babası Mordehay, kümes hayvanları satıcılığı yapıyordu. Annesi Kılara'yı (Clara) erken yaşta kaybeden Sevi'nin iki de kardeşi vardı: Ağabeyi Eliyah (İlyas) ve kardeşi Yosef (Yusuf). O yıllarda İzmir Limanı ticarette öne çıkmıştı. Artan ticaretle birlikte İzmir, Avrupalı tüccarlarla dolup taşmıştı. Babası ticaret hayatında ilerleyen Mordehay Sevi, bir İngiliz şirketinde çalışmaya başlamıştır.

Din eğitimi
Hahambaşı Yosef Eskapa (Rav Eskapa) ve Rav de Alba Torah, Talmud konusunda onu eğittiler. Gösterdiği başarı nedeniyle genç yaşında haham unvanı verildi. Ancak genç Sabatay'ın mistik konulara girme arzusu olduğu bir süre sonra anlaşıldı. Sevi, 15 yaşına kadar Tevrat, hadis, fıkıh konularına vakıf olmayı başardıktan sonra Kabala eğitimine başladı. Sevi 18 yaşına geldiğinde kendi yorumlarını başkalarına da okuyup öğreten biri haline geldi. Hatta etrafında bir öğrenci grubu da topladı. Melankolik ruhsal yapıya sahip olması bir süre sonra mistik hayatın zorlukları ile birleşince anlaşılmaz eylemlerde bulunmasına yol açtı. Oruç günlerinin dışında da sık sık oruçlar tutuyor, sık sık bedenini yıkıyor ve uzun müddetler boyunca yalnız başına tefekküre dalıyordu. Kendini Yahudi mistisizmine, Kabala'ya kaptırmıştı. Bilincini yitirdiği, coşkulu dönemler yaşıyordu.

Sabatay Sevi, 1666'da kıyametin kopacağını, bundan hemen önce kurtarıcı Mesih'in geleceğini, bunun da 1648'de olacağını 'biliyordu'. Etrafındakileri yavaş yavaş hazırlayan Sevi 22 yaşına geldiğinde Kabbalacı yorumlara dayanarak, kendisinin Musa'nın geleceğini vadettiği Mesih olduğunu iddia etti. Yaşlı hahamlar bir hayli sinirlenerek duruma tepki gösterdiler. Hatta hocası Başhaham Eskapa, iki hahamı Sevi ile görüşerek iddiasını geri almaya ikna etmeleri için görevlendirdi. Sevi mesihliğini kanıtlayan delillerden söz ediyordu ve İzmir'deki Yahudi cemaat arasında ise çok sayıda taraftar buldu. Tarihçilere göre tam da bu tarihlerde Sevi'nin vücudundan hoş bir koku yayılmaya başladı. Hatta bunun bir hile olabileceğinden kuşkulanılarak Sevi bir doktora muayene bile ettirildi. Mesihliğin alameti sayılan bu durum sonraları müritleri tarafından bayram olarak kutlanmaya başlandı. Sevi 23 yaşına geldiğinde bu kez de Tanrı'nın, Yahudilerce söylenmesi yasaklanan adı 'Yehova'yı telaffuz etti. Gelişmelerden huzursuz olan hahambaşılık, Sabatay Sevi'nin dinlerini bozduğu gerekçesiyle öldürülmesine karar verdiler, ama bu kararı uygulayamadılar. Bunun üzerine hahambaşı Eskapa, Sabatay Sevi'yi Osmanlı sarayına iletmek üzere İstanbul'daki hahamlara şikâyet etti. Başka rivayete göre Hahambaşılık onu İzmir'i terk etmeye zorladı.

Bazı kaynaklar bu bilgiyi doğrulamazken Sabatay Sevi'nin İzmir'de bulunduğu dönemde kendi ağzından mesihlik iddiasında bulunmadığı da iddia ediliyor. Gerşom Şolem de kitabında, "Sevi, olsa olsa o da bir defacık havrada dualardan önce 'Ben Mesih-i İsrail'im demiştir" diyor. Sabatay Sevi'in her şeye rağmen aforoz gücünde bir dışlanmaya uğramadığını belirten Şolem, Sevi'nin İzmir'den kovulduğu için değil zorunluluktan dolayı seyahat ettiğini söylüyor.

Sevi önce eski bir Kabbala merkezi olan Selanik'e, sonra İstanbul'a gitti. Başkent'te, saygıdeğer ve ünlü bir vaiz olan Abraham ha-Yakini ile karşılaştı. Yakini'nin elinde Sevi'nin mesih olduğunu doğrulayan Kabalacı bir kehanet belgesi vardı. Kısa süre sonra İstanbul'dan da ayrılan Sevi, önce Kudüs'e ve sonra Mısır'a gitti. Kahire'de Osmanlı valisinin hazinedarı olan güçlü ve varlıklı Rafael Halebi'yi kendi davasına inandırdı.

İstanbul
Sevi'nin İzmir'den sonraki ilk durağı İstanbul'du. 1650 yılında İstanbul'a gelen Sevi burada Abraham ha-Yakini adlı bir hahamla karşılaştı. Bu hahamda 'Mezamiri Süleyman'ın Açıklaması' adında Sevi'nin mesih olduğunu doğrulayan Kabalacı bir kehanet belgesi vardı. Belgeyi alan Sevi, bunu mesihliğinin delili olarak yanında taşımaya başladı. Zira çok eski olduğu iddia edilen belgede, Sabatay Sevi isimli bir Mesih'in doğacağından haber veriliyordu. Gerek eski gerekse bu yeni 'belgeyle' birlikte Sevi, İstanbul'daki Yahudiler arasında önemli bir nüfuz elde etti. Ancak İzmirli hahamların İstanbullu hahamları "Sabatay'dan uzak durun" diye uyarması üzerine Sevi Selanik'e gitmeyi kararlaştırdı.

Selanik

Sevi Selanik'teki ilk günlerinde Mesihlik iddiasında bulunmazken zekasıyla Selanikli Yahudiler'i kendisine hayran bıraktı. Öyle ki evinde misafir olduğu bir Yahudi, ona kızını bile verdi. Ancak Sabatay üçüncü eşiyle de cinsel ilişkiye girmedi. Bunun nedenini soranlara ise, gerçek anlamda evlenmeyeceğini çünkü zaten Tevrat ile evli olduğunu söyledi. Ama bu sözleri duyan hahamlar bunun Mesihlik iddiası olduğunu belirterek sert tepki gösterdiler. Bu gelişme üzerine Selanik'ten ayrılıp Atina'ya geçen Sabatay Sevi burada da iyi karşılanmayınca önce İzmir'e döndü ardından da ikinci kez İstanbul'a gitti. İstanbullu hahamların kendisini rahat bırakmamaları üzerine 1659'da babasının yanına İzmir'e geri döndü.

Kudüs
İstanbul ve Selanik'e yaptığı yolculuklarda beklediği ilgiyi göremeyen Sabatay Sevi bu kez rotasını Filistin'e çevirdi. 1662 yılında birkaç yakınıyla birlikte bir gemiye binen Sevi, Trablus ve Beyrut'a kadar ulaştı. Ancak burada karar değiştirerek Mısır'a gitmeye karar verdi. İskenderiye'de gemiden inen Sevi doğruca Kahire'ye gitti. Sevi'yi, burada tüm hayatını değiştirecek gelişmeler bekliyordu.

Burada ayrıca Rafael Yusuf Çelebi adında zengin bir sarrafla tanıştı. Nayir adındaki Leh bir hahamın yetim kızı olan Sara ile evlendikten sonra Gazze'ye gitti.

1663 yılının sonbahar aylarında Kahire'ye doğru yola çıkan Sabatay Sevi, yolculuk sırasında kısa süre sonra kendisinin Mesih olduğunu onaylayacak olan Gazzeli Natan yani İbrahim Natan Aşkenazi ile tanıştı. Natan çok başarılı ve zeki bir öğrenciydi. Din konusunda Sabatay Sevi'den bile daha bilgiliydi.

Natan 19 yaşlarındayken okula gelen Samuel Lissabona adlı zengin bir Yahudi'nin çok güzel ama bir gözü görmeyen kızıyla evlendi. Bu kızla evlenmeyi kabul eden Natan hemen ardından da Kabala öğretisiyle daha yakından ilgilenmeye başladı. Bu konuda epeyce ilerleyen Natan çevresindekilere gördüğü bir sanrıdan bahsetmişti. Natan bu sanrıda kendisine "büyük bir ışığı bekle" dendiğini söylüyordu.

Burada, adında yirmi yaşlarında bir öğrenci, Yahudi geleneklerine göre Gazzeli Natan, "Mesih'in muştucusu", İlyas rolünü üstlendi. Natan, coşku içinde, İsrail devletinin yeniden kuruluşunun çok yakında gerçekleşeceğini ve Sevi'nin utkusuyla dünyanın yeniden kurtulacağını herkese duyurdu. Natan, Kabala hesaplarına dayanarak, kıyamet günü için 1666 yılını bildirdi.

Kudüs'e tekrar döndüğünde, kendisinin Mesih olduğunu gizlemeye gerek duymadı. Kudüs'teki hahamlar karşı çıktılarsa da, Sabatay'ın taraftarları gün geçtikçe arttı. Mısır, İstanbul, İzmir ve Avrupa'nın çeşitli şehirlerine Mesihliğini ilan ve propagandasını yapmaları için sadık adamlarını yolladı. Sabatay Sevi, Yahudilerin dini ayin ve törenlerinde bazı değişiklikler yaptığı gibi, havralarda okunan duaların çoğunu değiştirdi. Kudüs hahamları tarafından tehdit edilen Sevi, Halep'e geçti.

İzmir - 2
1665 yılında sevinçle karşılandığı İzmir'e geri döndü. Birkaç yıllık süre içinde, Sabataycılık akımı hızla güçlenerek Venedik, Amsterdam, Hamburg, Londra ve bazı Kuzey Afrika kentlerine kadar yayıldı. Sevi kendisini kralların kralı olarak görüyordu. Dünyayı, kendi hesabına göre 38 krallığa böldü. Her birine de, kardeşlerini ve sadık adamlarını kral tayin etti. Çeşitli beyannameler yayınlayarak, Osmanlı idaresine karşı harekete geçti.

İstanbul, İlk mahkeme
30 Haziran 1666 da Sabatay İstanbul'a hareket etmek üzere yola çıkar. O zamana kadar genel olarak Yahudilerin siyasi otoriteye karşı bağlı olmaları ve hiçbir zaman politik hareket etmemeleri Osmanlı idarecilerini bu olaya karşı kayıtsız bırakmıştır. Müritleri onun İstanbul'a, imparatorluğu Padişah IV. Mehmed'ten almak üzere gittiğine inanıyorlardı. İzmirli hahamların şikayetiyle saray da bu durumun ciddiyetinde erken haberdar olur. Sadrazam Fazıl Ahmet Paşa'nın emriyle, Sabatay'ın içinde bulunduğu gemi Çanakkale Boğazı'nda durduruldu. Sabatay elleri ve ayakları zincire vurularak İstanbul'a getirildi. Hemen ardından da kürek mahkûmlarının tutulduğu Haliç'teki Bagno Zindanı'na kapatıldı. Sevi üç gün sonra yargılanmak üzere Sadrazam'ın başkanlığındaki Divan'a çıkarıldı. Girit Seferi öncesinde ortalığın karışmasını istemeyen Osmanlı yönetimi, bir 2 ay sonra Sabatay'ı Çanakkale Gelibolu'da bulunan bir kaleye hapsetmeye karar verdiler.

Gelibolu'da Hapis

Sabatay, Gelibolu'da eski limanın yanı başındaki Aydos kalesine kapatılırken müritleri de peşinden gitti. Zaten onun kellesinin vurulması yerine hapis cezasına çarptırılmasını, 'bir mucize daha gerçekleşti' şeklinde yorumluyorlardı. Sabatay'ın hapsedildiği kale, kısa sürede dünyanın dört bir yanından gelen ipek halılar ve atlas kumaşlar gibi hediyelerle onun sarayı haline geldi. Bir süre sonra Gelibolu'daki kale Sabataycılar arasında 'Migdal Oz' yani 'Güç Kalesi' olarak anılmaya başlandı. Bu ad biraz da Sabatay'ın buradan müritlerine yazdığı bir mektuptan dolayı verilmişti. Zira bu mektupta Sabatay, içinde bulunduğu sıkıntılı durumdan kurtulup tam bir aydınlanmaya girdiğini belirterek, "Tanrı bir güç kalesidir; ona sığınanlar kurtulacaktır" diyordu.

Polonya'dan onu ziyarete gelen Talmud uzmanı Levov ve Galiçya; Sevi'ye Polonya'da Nehemiyah ha-Kohen adlı kâhinin onun gelişini muştuladığını bildirirler. Sevi, Kohen'in kendisini ziyaret etmesini emreder. 3 ay süren yolculuktan sonra buluşma gerçekleşir. Ancak saatler süren konuşmalar sonrası buluşma her iki taraf için hayal kırıklığı ile sonuçlanır. İddiaya göre Sevi tutkunları Nehemiyah ha-Kohen'i gizlice ortadan kaldırırlar.

Edirne
İzmirli hahamlar Sabatay Sevi'nin dinlerini bozduğu gerekçesiyle öldürülmesine karar verirler ancak bu kararı uygulayamazlar ve onu Osmanlı sarayına şikayet ederler. Osmanlı yönetimi en başta olaya ilgisiz kalmıştır. Daha sonra Yahudi din adamlarının artan şikayetleri üzerine Sevi tutuklanıp Sultan 4. Mehmet'in huzuruna çıkarıldı. Sevi, Sultan'dan Mesih olarak tanınma talep etti, ayrıca İsrail toprağını kendisine vermesini de istedi. Sultan onu Çanakkale'de bir kaleye hapsetti. Faaliyetlerine burada da devam eden Sevi'yi yine Yahudi hahamlar Saray'a şikayet edince, Osmanlı bu talepler karşısında kayıtsız kalamadı. Ortaya çıkan kargaşayı gidermek için Fazıl Ahmet Paşa'dan işin esasını öğrenmek için Sevi'nin derhal İstanbul'a gönderilmesini istedi.

Edirne sarayında, Padişahın iktidarına meydan okumakla suçlanan Sabatay için Sadaret Kaymakamı Merzifonlu Kara Mustafa Paşa, Şeyhülislam Minkarizade Yahya Efendi ve padişahın imamı meşhur Vani Efendi'den oluşan bir divan kuruldu, Sultan 4. Mehmet de divanı 'paravan'ın arkasından' izledi. Divanda, Türkçe konuşamayan Sabatay için Padişah'ın hekimbaşısı Yahudilikten dönme Hayatizade Mustafa Fevzi Efendi tercümanlık etti (Asıl adı: Moşe Ben Rafael Abrabanel).

Divan reisi: "Karıştırmadığın halt kalmadı. Uyandırmadık fitne bırakmadın Sabatay Efendi. Haydi bakalım şimdi göster mucizeni!"

Deyince Sabatay Sevi afallar. Ne yapacağını, ne diyeceğini şaşırır. Mucize göstermesi beklenmektedir. Tercüman, mucizenin şeklini de anlatır: Sabatay soyunacak, vücudunu en maharetli okçular nişangâh yapacaklardır. Attıkları oklar vücuduna işlemezse o zaman Osmanlı Padişahı da onun mesih olduğunu resmi olarak tasdik edecektir. Çünkü Yahudiler, ona kılıç, ok, tüfek, kurşun işlemez, hatta onu ateş yakmaz, suda boğulmaz diye itikat etmektedirler.

Divan heyetinin teklifi karşısında Sabatay Sevi "Adiyo santo!"(İsp. Kutsal ses) diye titremeye başlar ve her şeyi inkâr eder. Ayrıca mesihlik davasının bazı Yahudiler tarafından ortaya atıldığını, kendisinin asla böyle bir iddiada bulunmadığına dair yemin eder. Ancak, ulema ve padişah bu yanıtlardan tatmin olmaz. Bunun üzerine Hekimbaşı Hayyâtîzâde (Terzizâde) Mustafa Fevzî Efendi, Sabatay'a Müslüman olma teklifi götürür. Önce Sabatay bunu kabule yanaşmaz. Ancak, Hekimbaşı, ona bunu kabul etmediği takdirde türlü, türlü işkencelerle öldürüleceğini Ladino (Yahudi İspanyolcası) diliyle uzunca anlatır. Sevi, dönme Hayatizade'nin tavsiyesi üzerine, canının bağışlanması karşılığında, "Bu can bu bedende kaldığı sürece..." diyerek kendisine söylenen kelime-i şehâdeti tekrarlar. Vânî Mehmed Efendi; "Bu adamın, Müslümanlığı yürekten hisler ve ihlâsla kabul ettiğine kâni değilim. Fakat dinimiz kuşkuyu onaylamaz ve kişinin imanı üzerine hüküm, ancak Allah'ındır. ..." der. Söylentiye göre divandan çıkan Sevi, kaftanını içerisinde sakladığı Can adlı beyaz güvercini serbest bırakarak "can bedenden çıktı" 'Şema Yisrael' (Dinle İsrail) demiş ve çevresindekilere tanrı üzerine ettiği yeminin geçerli olmadığını, sadık kalması gerekmediğini ima etmiştir.

16 Eylül 1666'da Divan huzurunda Müslüman olan Mordehay oğlu Sabatay veya Sabatay Sevi, üzerine saray içoğlanlarına mahsus hamama gönderilerek gusül abdesti aldırılır ve kendisine Müslüman kisvesi kürk ve hil'at giydirilir. Ertesi gün Sultan huzuruna çıkarak Aziz Mehmed Efendi adını aldı. Sabatay Sevi'nin Müslüman olduktan sonraki durumu Osmanlı vesikalarından takip edilmediği için yanlış yorumlanmıştır. Sabatay Sevi, Müslüman olduktan sonra kapıcıbaşı olarak gösterilir. Lakin bu yanlıştır. Osmanlı kaynaklarında Sevi'ye kapıbaşılık veya payesinin verildiğina dair bir bilgi yoktur. Sabatay'ın Müslüman olması üzerine kapu ortasından tekaüd maaşı bağlanması kapıcıbaşılık verildi şeklinde yorumlanmıştır. Osmanlı devlet teşkilatının fazla bilinmemesi böyle bir kargaşaya sebep olmaktadır.

Sabataycıların açıklamalarının başka bir versiyonu ise şu şekildedir: Musa firavunların sarayında bir Mısırlı gibi yaşamıştı. Sabatay'da kendi halkını kurtarmak için Müslüman olmalı ve bir Türk gibi yaşamalıydı. Sevi'nin resmi açıklaması ise şu şekilde: "Tanrı beni İsmaili, yani Müslüman yaptı. Ben kardeşiniz kapıcıbaşı Mehmet'im. O öyle emretti. Ben boyun eğdim" dedi.

Müslüman olmanın etkileri
Sevi'nin Müslüman olması bütün Yahudi dünyasında şok etkisi yarattı. Hahambaşılık olayı sevinçle karşıladı ve Müslüman olan Sevi'yi dinden çıkmış saydı. Büyük çoğunluk onun Mesih olmadığına inanarak Ortodoks Yahudi inancına geri döndü, iki yüz ailelik bir topluluk ise İslamiyete geçerek onun yolundan gitti. Bu tarihten sonra da Dönme olarak adlandırıldılar. Bunlar onun büyük bir hikmet üzerine müslüman olduğunu, mesihliğinin bir gereği olduğu yorumunda bulunurlar. Gazzeli Natan bunu çelişkili hareketler (ma'asim zarim)  kurtarıcının yapması gereken garip işler şeklinde açıklar. Leh karısı Sara, Sara'nın kardeşi Yakop Kerido'da (Yakup Kerido) müslüman olurlar. Sara Fatma adını, Kerido'da Yakup adını alır.

Sevi, bu olayla taraftarlarına karanlık bir dönemin başladığını ve bunu aydınlık günlerin takip edeceğini söyleyip, aydınlık dönemin başlaması için karanlığın koşul olduğunu dile getirir. Sabataycılar "Aydınlık Günler" gelinceye kadar gizlenmeye devam edeceklerdir. Din değiştirme sonrası Sevi'de kendini bırakan Musevi kitlelere karşı bir öfke dönemi başlar. Onları "kendisini anlamamak" ile suçlar.

Edirne Sarayı'nda yedi yıl kalan Sabatay bir süre sonra Padişah 4. Mehmet'in takdirini kazandı. Zaman zaman İstanbul ve Selanik'e bile gidebiliyordu. Bir süre Edirne/Hızırlık yakınlarında bulunan bir Bektaşi tekkesine devam etmiş. Bu tekke 1641-1642 yıllarında "şüpheli" bulunarak yetkililerce kapatılmış ancak 4. Mehmed tarafından Zaviye olarak tekrar açılmış. Musevi kaynakları Sevi'nin Suficilik ve Bektaşilikten etkilendiğini ve bu öğretileri Kabala öğretisiyle harmanlayarak kendi öğretisine biçimlendirdiğini söylerler.

Arnavutluk, Sürgün
Bir süre sarayda kapıcıbaşı olarak sarayda üst düzey memur olarak çalışsa da, mesihlik inancına bağlılığının fark edilmesi üzerine Batı Trakya'ya sürülür. İbrahim Alaeddin Gövsa, Sabatay Sevi isimli eserinin 68. sayfasında olayı anlatıyor:

Sevi dini tefekküre ve teorik çalışmalarına Arnavutluk'ta devam eder. Bu sıralarda Sabataycılığın ana kaynağı olan kitaplar yazılacaktır. Şahsının isteği üzere Selanik şehri kutsallığa kavuşur ve inananlar (maminim/müminler) buraya yerleşirler. İki yüz ailelik ilk Sabataycı çekirdek toplum işte burada kurulur. Natan Levi ise din değiştirmeden onu takip eder. Daha sonra bir kısım din değiştiren Sabataycıların tekrar Yahudi dinine döndükleri bilinmektedir.

Ölüm
Maaşı azaltılan Sevi Arnavutluk'ta  beş yıl sürgünde yaşadıktan sonra 30 Eylül 1675 (başka bir söylem: 17 Eylül 1676) tarihinde yalnızlık ve sırlar içinde ölmüştür. Avram Galante'ye göre Berat'ta Müslümanlar tarafından, şehrin içinden geçen ırmağın kıyısında halen yeri bilinmeyen bir noktada toprağa verilir.

Kendisi gibi Müslümanlığı kabul eden  takipçisi 200 aile Selanik'e yerleşerek dış görünüşte Müslüman, gerçekte ise Sabataycı-Yahudi olarak yaşamaya devam etti. Sabataya inananlar mesihlerinin ölümüne inanmazlar, onun göğe yükselmiş olup, yeniden geleceğine ilişkin inançlarını sürdürürler. Hâlâ inançlı Sabataycılar, belli zamanlarda deniz ve ırmak kıyılarına gelerek, "Sabatay Sevi Seni bekliyoruz!" diye bağırma geleneğini sürdürmektedirler.

Evlilikleri
Sabatay Sevi ailesi tarafından genç yaşta 2 veya 3 kez evlendirildi. Ancak Sevi, eşiyle cinsel ilişkiye girmedi. Ailesi bu durumu onun eşinden hoşlanmadığı şeklinde yorumlayarak birincisini boşattırıp ikinci kez evlendirdi. Ancak Sevi ikinci evliliğinde de cinsel ilişkiye girmekten kaçındı.

Lehistan'daki Rus kıyımlardan kaçan yetim bir kız olan Sara çevresine kurtarıcı (Mesih) ile evleneceğini düşünde gördüğünü söylemekteydi. Bunu duyan Sevi, Sara'yı Kahire'ye çağırır ve onunla evlenir. Bu Sevi'nin dördüncü evliliğidir. Sara'nın güzelliği ve cazibesi bu yeni tarikata yeni müritler kazandırır. Din değişimi sonrası karısı Sara ise artık Fatma Hanımefendi'dir.

Rivayete göre Müslüman olduktan sonra Sevi'ye, Sara'nın yanında haremden bir eş daha tahsis edilir. Sabatay Sevi'nin son eşi Ayşe Hatun ise Selaniklidir.

Kaynakça

Sabatayizm'e ilişkin uzun yıllar Selanik'te korunmuş olan belgeler mübadele sırasında cemaat tarafından İstanbul'a getirilir.Ancak açıklanmayan bir nedenle bu belgelerin şu anda cemaatin elinde olmayıp İsrail devletinin gizli arşivinde bulunduğu iddia edilir.

 Tarihin Esrarengiz Bir Sahifesi/"Dönmeler" ve "Dönmelerin Hakikati", Ahmet Almaz, Kültür Yayıncılık ve Dağıtım 2002
 Tevrat'ın Türk Evlatları, Ahmet Almaz (İlber Ortaylı'nın Eki ile) Yakamoz Yayınları 2008
 Yahudilik Tarihi, Ahmet Almaz (İlber Ortaylı'nın Eki ile) Nokta Kitap 2007
 Selanik'ten Ne çıkar? Ahmet Almaz, Karakutu yayınları 2009
 Shekina, Ahmet Almaz, Postiga Yayınları 2010
 İbrahim Alaettin Gövsa, Sabatay Sevi isimli eseri, Milenyum Yayınları ISBN 975-8455-06-0
 Evet, Ben Selanikliyim/Türkiye Sabetaycılığı, Ilgaz Zorlu, Belge Yayınları, Temmuz 1999  ISBN 9753441750
 Evet, Ben Selanikliyim/Türkiye Sabetaycılığı/ Makaleler, Ilgaz Zorlu, Zvi-Geyik Yayınları, 2001 ISBN 975-8516-06-X
 Şişli Terakki Davaları, Ilgaz Zorlu, Abdurrahman Dilipak, Zvi-Geyik Yayınları, Ekim 2001
 Efendi: Beyaz Türklerin Büyük Sırrı, Soner Yalçın, Doğan Kitapçılık
 Efendi 2: Beyaz Müslümanların Büyük Sırrı, Soner Yalçın, Doğan Kitapçılık
 Yahudi Türkler Yahut Sabetaycılar İki Kimlikli, Gizli, Esrarlı ve Çok Güçlü Bir Cemaat, Mehmed Şevket Eygi
 Gizli Din Taşıyanlar, Yorgo Andreadis
 Temel Garip Todoron (Anadolu'nun Gizli Tarihinden Sayfalar), Yorgo Andreadis
 Selanik 1850-1918 Yahudilerin Kenti ve Balkanlar'ın Uyanışı, Gilles Veinstein
 Sabetay Sevi ve Sabetaycıların Gelenekleri, Avram Galanti (Abraham Galante)
 Yahudi Türkler Yahut Sabetaycılar İki Kimlikli, Gizli, Esrarlı ve Çok Güçlü Bir Cemaat, Mehmed Şevket Eygi
 Tekelistan, Yalçın Küçük
 Dönmeler Âdeti: Selanik'te Yaşayan Sabetaycıların Gizli Hayatı Hakkında 120 Yıl Önce Yapılmış Bir Araştırma; Ahmed Safi, Ilgaz Zorlu Zvi-Geyik Yayınları ISBN 975-8516-12-4.
 Gerchom G. Sholem/The Mystical Messiah: Sabbtai Zwi/ Princeton Uni. Press 1977
 Gerchom G. Sholem/On the Kabbalah and its Symbolism/Schocken Books 1965
 Gerchom G. Sholem Mojor Trends in Jewish Mysticism/Schocken Books 1995
 ISBN 975-8455-06-0
 Jane Hathaway Makalesi pdf
 Sabetay Sevi ve Sabetaycılar Mitler ve Gerçekler, Cengiz Şişman ISBN 978-9944-963-26-8
 1666 Işığı Beklerken, Cengiz Günkut

Dipnotlar

1626 doğumlular
İzmir doğumlular
1676 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı Yahudileri
Müslüman olanlar
Kendisini mesih ilan eden Yahudiler
Romanyotlar
Sabetayizm
Türkiye'de Yahudilik

Sabatay Sevi


كينج مريوط هي منطقة في غرب الإسكندرية تقع في حي ثان العامرية غرب طريق القاهرة - الإسكندرية الصحراوي. يوجد بها المعاهد العليا بكينج مريوط.

الشوارع
 شارع محمد رشيد الذي سمي على اسم السفير محمد رشيد والد وزير التجارة السابق رشيد محمد رشيد.

مراجع

الإسكندرية

كينج مريوط


الأرق المُميت هو مرضٌ وراثي نادر جدًا من أمراض البريون التي تصيب الدماغ وتنتقل وراثيًا بشكل سائد على الكروموسومات الجسمية. الجين السائد المسؤول عن ظهور هذا المرض لم يوجد إلا في 40 عائلة فقط حول العالم، ويكفي أن يكون أحد الأبوين حاملا للجين ليواجه الأبناء احتمالية حملهم للجين وإصابتهم للمرض بنسبة 50%. نشوء المرض وتطوره عند المريض إلى حالة كاملة من عدم النوم غير قابل للعلاج ومميت في النهاية.

التاريخ

اكتشف المرض لأول مرة الطبيب الإيطالي إيجنازيو رويتر عام 1974 حين اكتشف وفاة امرأتين من عائلة واحدة نتيجة لعدم النوم. بعدها أظهر تدوين العائلة المحفوظ حدوث وفيات مشابهة. عام 1984 شعر فرد جديد من العائلة بهذا المرض فدُرس تدهور حالته الصحية، كما أرسل دماغه بعد وفاته إلى الولايات المتحدة لمزيد من الفحص.
في نهاية العقد 1990، اكتشف الباحثون أن المرض ينتج من حدوث طفرتين في أحد البروتينات يدعى بروتين البرايون (prion protein PrP)، الطفرة الأولى هي استبدال الحمض الأميني أسبرجين بحمض الأسبارتيك في الموقع 178 والطفرة الثانية هي ظهور الحمض الأميني الميثايونين في الموقع 129. تسببت هذه الطفرتان في تحويل البرايون إلى بروتين لا يذوب في الماء يدعى PrPsc.

الفيسيولوجيا المرضية
البرايون المسؤول عن المرض غير القابل للذوبان PrPsc له خاصية حفز ذاتية تمكنه من تحويل البرايون الطبيعي القابل للذوبان إلى برايون غير قابل للذوبان عند تفاعلهما. هذا التحول يؤدي إلى تكون صفائح تحتوي على تجمعات من البرايون PrPsc في المهاد وهو الجزء من الدماغ المسؤول عن النوم. يتسبب هذا في الأرق بداية ثم يسبب مشاكل أكثر خطرا.

ظهور المرض وأعراضه
العمر الذي يبدأ فيه ظهور المرض متغير، يتراوح بين 30 و 60 عاما، بمتوسط قدره 50 عاما. مع أن المرض يظهر بشكل بارز في سنوات متأخرة من العمر، إلا أنه يظهر في المقام الأول بعد ولادة الطفل. الوفاة تحدث عادة بعد 7 إلى 36 شهرا من ظهور الأعراض الأولى على المريض. أعراض المرض تتفاوت تفاوتا كبيرا من شخص إلى آخر، حتى لدى المرضى ضمن العائلة الواحدة.
للمرض أربع مراحل، تستغرق من 7 إلى 18 شهرا لتأخذ مجراها :
 مرحلة يعاني المريض فيها من زيادة الأرق، مما يؤدي إلى نوبات الذعر والرهاب وتستغرق هذه المرحلة نحو أربعة أشهر تقريبا.
 مرحلة تصبح فيها الهلوسة ونوبات الذعر ملحوظة، وتستمر لنحو خمسة أشهر.
 مرحلة العجز الكامل على النوم، يليه فقدان الوزن وتستغرق حوالي ثلاثة أشهر.
 مرحلة الخرف وعدم الاستجابة والصمت التام على مدار ستة أشهر. هذه هي المرحلة الأخيرة من مراحل تقدم المرض.

العلاج
لا يوجد أي دواء أو علاج لمرض الأرق الوراثي المميت؛ الآمال معلقة بالعلاج الجيني الذي لم ينجح حتى الآن. حبوب النوم لها أثر سلبي، فعادة تتسبب في حدوث الغيبوبة بشكل أسرع. وفي حين أنه ليس من الممكن حاليا عكس مسار المرض الكامن، إلا أن هناك بعض الأدلة على أن طرق العلاج التي تركز على الأعراض يمكن أن تحسن نوعية الحياة.

التشخيص التفريقي
هناك أمراض أخرى تشمل تغيرا في البرايون لدى الثدييات. بعضها معد ينتقل من حيوان لآخر مثل مرض كورو واعتلال الدماغ الاسفنجي البقري (المعروف أيضا بمرض جنون البقر) في الأبقار، ومرض الهزال المزمن في الآيل والظباء الأمريكية في بعض مناطق أمريكا وكندا. يعتقد كذلك أن بعض أشكال فشل القلب ناجمة عن تغير في البرايون المختلفة، وكذلك مرض كرتزفيلت جاكوب، لكن هذه لا تعتبر معدية عموما إلا عن طريق الاتصال المباشر مع الأنسجة المصابة كأكلها أو في عمليات نقل الدم وزراعة الأعضاء.

المراجع

اضطرابات تنكسية عصبية
اعتلالات دماغية إسفنجية قابلة للانتقال
مسائل غير محلولة في العلوم العصبية
اضطرابات النوم
أمراض نادرة
أرق وقلة النوم

أرق مميت


Kevin Kurányi  fæddur 2. mars árið 1982 í Rio de Janeiro í Brasilíu er þýskur fyrrverandi knattspyrnumaður. Hann flutti sem táningur til þýskalands. Faðir hans frá Þýskalandi og móðir frá Panama. Sem leikmaður spilaði lengst af ferlinum fyrir VfB Stuttgart og Schalke 04 eða í alls 9 ár, einnig með Dynamo Moskvu og TSG 1899 Hoffenheim.  Hann lék alls 52 landsleiki fyrir Þýskaland og skoraði 19 mörk.

Heimildir
http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/3590697.stm
https://www.kicker.de/kuranyi-bestaetigt-wechsel-524766/artikel

Frings, Torsten Klaus
Fólk fætt árið 1982

Kevin Kurányi


Die Friedhofskapelle zur Schmerzhaften Mutter ist eine römisch-katholische Kapelle in der Marktgemeinde Semriach in der Steiermark.

Lage
Die Kapelle befindet sich neben der Pfarrkirche hl. Ägydius in dem ehemaligen Friedhof in Semriach.

Geschichte
Die Kapelle wurde 1375 erbaut. Darauf wies eine heute nicht mehr erhaltene Inschrift hin. Sie war ursprünglich dem Erzengel Michael geweiht. Im Jahr 1884 wurde sie der Schmerzhaften Mutter geweiht. Die Krypta diente bis 1968 als Karner. Eine Restaurierung fand 1963 statt.

Beschreibung
Die Kapelle hat einen rechteckigen, zweijochigen Innenraum der um 1650 eingewölbt wurde. Die Apsis mit Dreiviertelschluss und die kreisförmige Krypta stammen noch von dem mittelalterlichen Bau. In der Kirche befinden sich: ein aus der Mitte des 17. Jahrhunderts stammendes Bild des heiligen Michael, ein 1719 gemaltes Vesperbild, sowie ein Kruzifix aus dem Jahr 1510. Die Türgitter sind mit 1884 datiert.

Quellen

Baudenkmal (Steiermark)
Semriach
Semriach
Semriach
Semriach

Friedhofskapelle (Semriach)


Die Pellonulini sind eine Tribus der Heringe (Clupeidae), die in west- und zentralafrikanischen Süßgewässern vorkommt. Die am weitesten östlich vorkommenden Vertreter der Gruppe leben im Tanganjikasee.

Merkmale
Pellonulini-Arten sind relativ kleine Heringe. Einige Arten können bis zu 20 cm lang werden, die Durchschnittslänge liegt aber bei 5 bis 10 cm. Einige zwergwüchsige Arten erreichen lediglich Körperlängen von 1,8 bis 2 cm. Die meisten Arten sind beschuppt. Das Maul ist endständig, bei einigen Gattungen steht der Unterkiefer vor. Die Zähne sind in der Regel klein und konisch. Die Rückenflosse steht über der Körpermitte, die Afterflosse ist kurz und befindet sich immer hinter dem letzten Rückenflossenstrahl.

Das diagnostische Merkmal der Dorosomatinae, die sich nicht überlappenden Kiemenrechen, zeigen die Pellonulini nicht. Entweder haben sie das Merkmal sekundär wieder verloren oder es entwickelte sich erst bei den anderen zu den Dorosomatinae gehörenden Arten als die Trennung zwischen den Pellonulini und den übrigen Gattungen der Dorosomatinae schon stattgefunden hat.

Verschiedenen westafrikanische Arten (z. B. Sierrathrissa leonensis) weisen verschiedene Stadien der Reduktion von Beschuppung, Branchiostegalstrahlen, der zweiten, hinten liegenden Supramaxillare (Oberkieferknochen) und der Größe auf.

 Flossenformel: Dorsale 12–18, Anale 16–27, Ventrale (6)–7.
 Branchiostegalstrahlen: (2–4) o. 6–7.

Lebensweise
Pellonulini-Arten leben meist in Süßgewässern, einige auch im Brackwasser oder im Salzwasser von Buchten und Lagunen.

Gattungen und Arten
 Congothrissa
 Congothrissa gossei Poll, 1964
 Laeviscutella
 Laeviscutella dekimpei Poll, Whitehead & Hopson, 1965
 Gattung Limnothrissa
 Tanganjikasee-Sardine (Limnothrissa miodon) Boulenger, 1906
 Gattung Microthrissa
 Microthrissa congica Regan, 1917
 Microthrissa minuta Poll, 1974
 Microthrissa moeruensis Poll, 1948
 Microthrissa royauxi Boulenger, 1902
 Microthrissa whiteheadi Gourène & Teugels, 1988
 Nannothrissa
 Nannothrissa parva Regan, 1917
 Nannothrissa stewarti Poll & Roberts, 1976
 Gattung Odaxothrissa
 Odaxothrissa ansorgii Boulenger, 1910
 Odaxothrissa losera Boulenger, 1899
 Odaxothrissa mento Regan, 1917
 Odaxothrissa vittata Regan, 1917
 Gattung Pellonula
 Pellonula leonensis Boulenger, 1916
 Pellonula vorax Günther, 1868
 Gattung Potamothrissa
 Potamothrissa acutirostris Boulenger, 1899
 Potamothrissa obtusirostris Boulenger, 1909
 Potamothrissa whiteheadi Poll, 1974
 Gattung Sierrathrissa
 Sierrathrissa leonensis Thys van den Audenaerde, 1969
 Gattung Stolothrissa
 Stolothrissa tanganicae Regan, 1917
 Thrattidion
 Thrattidion noctivagus Roberts, 1972

Nutzung
Die beiden im Tanganjikasee vorkommenden Arten Limnothrissa miodon und Stolothrissa tanganicae sind dort von großer fischereiwirtschaftlicher Bedeutung.

Literatur
 Joseph S. Nelson: Fishes of the World, John Wiley & Sons, 2006, ISBN  0-471-25031-7
 Peter J. P. Whitehead: Clupeoid fishes of the world (Suborder Clupeoidei). An annotated and illustrated catalogue of the herrings, sardines, pilchards, sprats, shads, anchovies, and wolf-herrings. Part 1. Chirocentridae, Clupeidae and Pristigasteridae. Seite 26–32, FAO Species Catalogue for Fishery Purposes. No. 7. FAO Rom 2005. (PDF)
 Sébastien Lavoué, Peter Konstantinidis & Wei-Jen Chen: Progress in Clupeiform Systematics. in Konstantinos Ganias (Hrsg.): Biology and Ecology of Sardines and Anchovies. CRC Press, 2014, ISBN 978-1482228540

Einzelnachweise

Alternatives Taxon (Fisch)

Pellonulini


Evaporatorul rotativ, adesea cunoscut sub denumirea mai scurtă de rotavapor, este o aparatură de laborator folosită pentru separarea unor solvenți lichizi din soluții, cu ajutorul evaporării. Rotavaporul simplu a fost inventat de către Lyman C. Craig. A fost comercializat pentru prima dată de compania elvețiană Büchi în 1957.

Vezi și
 Distilare în vid
 Presiune de vapori

Referințe

Legături externe
 Evaporator rotativ

Distilare
Echipament de laborator

Evaporator rotativ


(, AA) est un parti politique espagnol de gauche et andalou fondé en  sur la base de la coalition du même nom.

Historique

Antécédents
La secrétaire générale de Podemos Andalousie, Teresa Rodríguez, annonce le  son intention de quitter la formation pour relancer Adelante Andalucía comme parti politique indépendant qu'elle souhaite .

Elle déclare le  qu'elle considère la coalition Adelante Andalucía comme  après avoir échoué à convaincre son propre parti et la Gauche unie Les Verts – Appel pour l'Andalousie (IULV-CA) de transformer leur alliance en un parti politique nationaliste andalou, tandis que IULV-CA l'accuse de s'approprier les outils de communication numérique de leur espace commun. Le , Podemos et IULV-CA obtiennent du bureau du Parlement d'Andalousie que Teresa Rodríguez et sept autres députés soient reconnus comme  puisque toujours titulaires de leur mandat mais plus membres de Podemos, ce qui les exclut de leur groupe parlementaire. Quatre mois plus tard, Podemos et Gauche unie indiquent que leur alliance prend le nom d'Unidas Podemos pour l'Andalousie (UPxA).

Fondation
Teresa Rodríguez présente le  le processus de  d'Adelante Andalucía, soutenu par , la Gauche andalouciste, le Printemps andalou et Défendre l'Andalousie, et qui doit culminer le  par une assemblée constituante. Réunie à la date prévue à Grenade, l'assemblée découvre le nouveau logotype, approuve quatre documents : politique, d'organisation, féministe, et écologiste, puis élit la première équipe dirigeante, qui reçoit 97 % des votes favorables. Six semaines plus tard, Teresa Rodríguez enregistre la nouvelle direction auprès du ministère de l'Intérieur.

Résultats électoraux

Élections au Parlement d'Andalousie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des partis politiques en Espagne
 Podemos - Izquierda Unida

Liens externes

Parti politique fondé en 2021
Parti politique en Andalousie
Parti politique régionaliste en Espagne

Adelante Andalucía (parti politique)


Valør er et mål for hvor en given farve befinder sig langs aksen mellem lys og mørke. I modsætning til farvemodeller tildeler nuancen en værdi som placerer farven på en skala fra sort til hvid. Dette gælder for blandt andet HSV og Munsell, mens HSL opererer med det beslægtede begreb mætning.

I HSV og Munsell ligger farver med lav værdi nær sort og høj værdi nær en ren farvetone. HSL lader en middelværdi være den rene farve og den højeste værdi være hvid.

Farver

Valør


St Andrews dans le Fife était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, St Andrews, Cupar, Dundee, Forfar et Perth ont formé le district de Perth, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661-63: Andrew Carstairs, doyen de la guilde
 1665 convention: Robert Lentron, provost
 1667 convention, 1669-74, 1678 convention: John Geddie de St Nicholas, provost
 1681-82, 1685-86: John Aesone, ancien provost
 1689 convention, 1689-1702: James Smith, marchand
 1702-07: Alexander Warson de Aithernie

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Fife

St Andrews (circonscription du Parlement d'Écosse)


De frivillige sønderjyske brandværn er en dansk dokumentarfilm fra 1951 med instruktion og manuskript af Ole Berggreen.

Handling
De frivillige, sønderjyske brandværns udstyr, øvelser og sammenkomster. Optagelser af en brandslukning viser resultatet af samarbejdet mellem de forskellige værn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Brandvæsen
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1951
Sønderjylland

De frivillige sønderjyske brandværn


Centralafrikanske Republiks fodboldlandshold repræsenterer Centralafrikanske Republik i fodboldturneringer og kontrolleres af Centralafrikanske Republiks fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika


Mosfellsdalur er dalur innan sveitarfélagsins Mosfellsbær. Þingvallavegur liggur um hann.

Fellin Helgafell og Mosfell eru við dalinn. Í dalnum er Gljúfrasteinn sem var heimili Halldórs Laxness og er safn í dag. Mosfellskirkja er í dalnum.

Fossinn Tröllafoss er í Leirvogsá sem liggur um dalinn.

Dalir á Íslandi

Mosfellsdalur


El hormiguero moteado (en Honduras y Costa Rica) (Hylophylax naevioides), también denominado hormiguero collarejo (en Panamá y Colombia) u hormiguerito moteado (en Nicaragua), es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae perteneciente al género Hylophylax. Es nativa de América Central y del noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde la pendiente caribeña de Honduras, por Nicaragua, Costa Rica, Panamá, norte de Colombia y por la pendiente del Pacífico de Colombia y Ecuador.

Esta especie es considerada bastante común en su hábitat natural: el sotobosque de selvas húmedas, así como en los bosques secundarios aledaños, por debajo de los 900 m de altitud.

Descripción
En promedio mide 11,5 cm de longitud y pesa 18 g. El macho tiene la parte superior y lados de la cabeza color pizarra, con tinte parduzco en la corona y la nuca. El dorso es de color castaño rufo, con una mancha blanca oculta, y un tono más castaño oliváceo y opaco de la grupa a la base de la cola. La garganta es negra; el pecho y abdomen son blancos, con manchas negras grandes a través del pecho. Los flancos y coberteras infracaudales son grisáceos. La parte media de la cola es negra con puntas canela. Las alas son negruzcas, con la punta de las coberteras alares y secundarias color canela rufo. El pico es negro. La hembra muestra la mayor parte de la cabeza castaño oliváceo; el dorso rufo más opaco; la garganta blanco opaco, y el pecho está atravesado por una faja borrosa grisácea y ante; los flancos sn gris parduzco extendido; la mandíbula es gris. Las patas son gris pálido.

Comportamiento

Alimentación
Se alimenta de artrópodos. Busca alimento siguiendo a las hormigas guerreras (Eciton), atrapando los insectos y arañas que huyen de las hormigas.

Reproducción
Construye con material vegetal, en el sotobosque, un nido en forma de taza profunda de paredes delgadas, a una altura del suelo de 0,3 a 1 m. La hembra pone dos huevos blancos, los cuales son incubados por la pareja durante 11 días.

Sistemática

Descripción original
La especie H. naevioides fue descrita por primera vez por el naturalista francés Frédéric de Lafresnaye en 1847 bajo el nombre científico Conopophaga naevioïdes; localidad tipo «sin localidad = Ciudad de Panamá, Panamá.»

Etimología
El nombre genérico masculino «Hylophylax» se compone de las palabras griegas «ὑλη hulē»: bosque, selva, y «φυλαξ phulax, φυλακος phulakos»: guardián, centinela; significando «guardián del bosque»; y el nombre de la especie «naevioides», se compone de las palabras del latín «naevius, naevus»: punteado, manchado y «oidēs»: se parece; significando «que se parece a la especie Pipra naevia».

Taxonomía
Estudios evolucionarios recientes de la presente especie y de Hylophylax naevius encontraron que no solo no es monofilética como que la presente especie está agrupada con esta última y es hermana de una forma de H. naevius encontrada al sur del río Amazonas. Poblaciones de esta especie del oeste de Colombia fueron descritas como la subespecie subsimilis, pero es considerada inseparable de la nominal.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.3, 2017) y Clements Checklist v.2017, se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Hylophylax naevioides capnitis (, 1906) – pendiente caribeña desde Honduras hacia el sur hasta Costa Rica (llegando a la pendiente del Pacífico en el noroeste) y oeste de Panamá (al este hasta Coclé, llegando a la pendiente del Pacífico en Veraguas).
 Hylophylax naevioides naevioides (, 1847) – este de Panamá (ambas pendiente hacia el este desde Colón y provincia de Panamá), norte y oeste de Colombia (al este hasta Cesar y Santander en la pendiente norte) y oeste de Ecuador (al su hasta Guayas y Chimborazo).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Hylophylax naevioides en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Hylophylax naevioides en xeno-canto.
Spotted Antbird photo gallery VIREO
Hylophylax naevioides Todo sobre aves.

naevioides
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye
Animales descritos en 1847

Hylophylax naevioides


El XXXIX Campeonato Europeo de Baloncesto Masculino se celebró del 5 al 20 de septiembre de 2015 bajo la denominación EuroBasket 2015. El evento fue organizado por la Confederación Europea de Baloncesto (FIBA Europa). Un total de 24 selecciones nacionales compitieron para llegar a los Juegos Olímpicos Río 2016 además de la consagración a nivel continental.

Las fases de grupos se celebraron en Berlín (Alemania), Zagreb (Croacia), Riga (Letonia) y Montpellier (Francia), siendo cada uno de los países anfitriones de cada uno de sus grupos en sus respectivas ciudades. La fase de cruces y final se celebraron en la ciudad de Villeneuve-d'Ascq (sede de Lille).

Inicialmente el país anfitrión iba a ser Ucrania, pero tras las revueltas en el país (a consecuencia del Euromaidán) FIBA Europa decidió retirar la organización y otorgársela a otra nación. Las ciudades ucranianas propuestas originalmente como sedes eran: Járkov, Donetsk, Dnipropetrovsk y Kiev para la primera fase, así como Odesa, Leópolis y Kiev para la segunda y las eliminatorias finales.

Equipos participantes

Anfitrión
La selección anfitriona siempre tiene asegurada la presencia en el torneo. En este caso al haber sedes en cuatro países hubo cuatro participantes directos:

  (y clasificada también como cuarta del Eurobasket 2013)
  (y clasificada también como campeona del Eurobasket 2013)

Mundial
Las selecciones europeas clasificadas a la Copa Mundial anterior tienen plaza asegurada en el torneo:

  (como anfitriona de la Copa Mundial de Baloncesto de 2014 y como tercera del Eurobasket 2013)
  (clasificada también como quinta del Eurobasket 2013)
  (clasificada también como subcampeona del Eurobasket 2013)
  (clasificada también como séptima del Eurobasket 2013, también clasificada como organizador)
  (clasificada también como sexta del Eurobasket 2013)

Fase de clasificación
El resto de selecciones se clasificaron a través de la fase de clasificación:

Sedes

Organización

Grupos

Primera fase

Grupo A

<center>
{| style="width:100%;" cellspacing="1"
|-
!width=25%|
!width=10%|
!width=25%|
|-
|5 de septiembre de 2015
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center| 68 - 64 || || 15:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center| 76 - 73 || || 17:30 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|97 - 87|| || 21:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|-
|6 de septiembre de 2015
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|79 - 82|| || 15:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|66 - 79|| || 17:30 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|54 - 81|| || 21:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|-
|7 de septiembre de 2015
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|81 - 79|| || 15:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|84 - 86|| || 17:30 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|69 - 66|| || 21:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|-
|9 de septiembre de 2015
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|59 - 88|| || 15:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|73 - 75|| || 17:30 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|67 - 74|| || 21:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|-
|10 de septiembre de 2015
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|65 - 78|| || 15:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|61 - 81|| || 17:30 - Arena Montpellier, Montpellier
|- style=font-size:90%
|align=right|||align=center|61 - 86|| || 21:00 - Arena Montpellier, Montpellier
|}
</center>

 Grupo B

 Fase final

 Ronda de clasificación para el torneo preolímpico

Los ganadores de la ronda para los puestos del 3º al 7º van al torneo preolímpico. Los perdedores se juegan el puesto por la séptima plaza del Eurobasket que determina el último puesto europeo para el torneo preolímpico. El torneo preolímpico en realidad son tres torneos independientes, en tres sedes, donde solo el ganador de cada uno va a las olimpiadas. Habrá 6 participantes en cada uno de los tres torneos, procedentes de todo el mundo.

 Clasificación final

 Plantillas de los 4 primeros clasificados
 1 España:
Pau Gasol, Rudy Fernández, Sergio Rodríguez, Willy Hernangómez, Pau Ribas, Felipe Reyes, Víctor Claver, Fernando San Emeterio, Sergio Llull, Pablo Aguilar, Nikola Mirotić, Guillem Vives. Entrenador: Sergio Scariolo.

 2 Lituania:
Mantas Kalnietis, Deividas Gailius, Jonas Mačiulis, Renaldas Seibutis, Domantas Sabonis, Antanas Kavaliauskas, Paulius Jankūnas, Robertas Javtokas, Jonas Valančiūnas, Mindaugas Kuzminskas, Artūras Milaknis, Lukas Lekavičius.
Entrenador: Jonas Kazlauskas.

 3 Francia:
Léo Westermann, Nicolas Batum, Joffrey Lauvergne, Charles Lombahe-Kahudi, Tony Parker, Evan Fournier, Florent Piétrus, Nando de Colo, Boris Diaw, Mickaël Gelabale, Rudy Gobert, Mouhammadou Jaiteh. Entrenador: Vincent Collet.

 4''' Serbia:
Miloš Teodosić, Marko Simonović, Ognjen Kuzmić, Bogdan Bogdanović , Nemanja Bjelica, Stefan Marković, Nikola Kalinić , Nemanja Nedović, Dragan Milosavljević, Miroslav Raduljica, Zoran Erceg, Nikola Milutinov. Entrenador: Aleksandar Đorđević.

Referencias

Véase también

 Baloncesto en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
 Torneo Preolímpico FIBA 2016
 Campeonato FIBA Américas de 2015
 EuroBasket Femenino 2015
 AfroBasket 2015
 Campeonato FIBA Asia de 2015
 Campeonato FIBA Oceanía de 2015

Enlaces externos
 FIBA Europa
 EuroBasket 2015

2015
Baloncesto
Deporte en Lille
Baloncesto en 2015
Deporte en Francia en 2015
Baloncesto

Campeonato Europeo de Baloncesto Masculino de 2015


pr es un comando en sistemas Unix y Unix-like que se utiliza para paginar o columnar archivos para su impresión, es decir formatea los ficheros de texto de manera adecuada para su imprersión.
Este programa tiene un amplio número de opciones para este propósito.
Es un programa necesario en un entorno compatible con POSIX y por ello está implementado en los sistemas compatibles total o parcialmente con POSIX.

Enlaces externos
Man Linux
Estándar POSIX para pr

Software para Unix
Utilidades Unix SUS2008

Pr


6228 Yonezawa este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6228 Yonezawa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tokai de Toshimasa Furuta. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 14,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

6228 Yonezawa


Argumosa hace referencia a varios artículos:

Personas
 Diego de Argumosa (1792-1865), médico cirujano español que impulsó el uso de la anestesia en España, introduciendo el éter en 1847.
 Germán de Argumosa (1921-2007), conferenciante, articulista y parapsicólogo español.

Lugares
 Calle de Argumosa (denominada popularmente el "bulevar de Lavapiés") es una calle madrileña.

Argumosa


Robert Bruce "Bob" Verga (Neptune, Nueva Jersey, ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó cinco temporadas en la ABA y una más en la NBA. Con 1,85 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Enero de 2012  Conserva hoy en día el récord de su universidad de mejor anotación en una temporada, con los 26,1 puntos por partido logrados en 1967. Fue elegido en las tres temporadas en el mejor quinteto de la Atlantic Coast Conference, y en 1966 y 1967 en el segundo mejor quinteto All-America.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo quinta posición del Draft de la NBA de 1967 por St. Louis Hawks, y también por los Kentucky Colonels en el draft de la ABA, pero acabó fichando por los Dallas Chaparrals. Allí jugó únicamente 31 partidos, pero le bastaron para acabar como mejor anotador de su equipo, con 23,7 puntos por encuentro.

Al año siguiente ficharía por Denver Rockets, quienes poco después lo traspasarían a New York Nets, donde tampoco tendría continuidad, siendo traspasado nuevamente, a los Houston Mavericks, junto con Levern Tart y Hank Whitney a cambio de Larry Lentz y Willie Somerset. Allí acabaría la temporada como titular, promediando 24,7 puntos y 4,4 rebotes por partido.

En 1969 el equipo cambia de ciudad y de denominación, convirtiéndose en los Carolina Cougars. En su primera temporada en la nueva ciudad acaba como segundo mejor anotador de la liga, por detrás de Spencer Haywood, promediando 27,5 puntos por partido, lo que le valió para ser incluido en el mejor quinteto de la ABA, y le dio opción a disputar su único All-Star Game, en el que consiguió 14 puntos y 5 rebotes.

Jugó una temporada más en los Cougars, pero sus minutos en pista se vieron reducidos por la llegada al equipo de Joe Caldwell. Pocas semanas después de comenzada la temporada 1971-72 fue traspasado a los Pittsburgh Condors a cambio de Stew Johnson. Allí recuperó la titularidad, jugando una temporada en la que promedió 18,8 puntos y 3,9 asistencias por partido.

Tras no tener continuidad en el equipo, probó fortuna en los Milwaukee Bucks de la NBA, pero fue despedido antes del comienzo de la temporada, fichando días más tarde por Portland Trail Blazers, donde se vio abocado al banquillo, siendo despedido tras 21 partidos.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Verga en NBA.com
 Ficha de Bob Verga en ultimatenba.com

Baloncestistas de Nueva Jersey
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Duke Blue Devils
Baloncestistas de los Dallas Chaparrals
Baloncestistas de los Denver Rockets
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los Houston Mavericks
Baloncestistas de los Carolina Cougars
Baloncestistas de los Pittsburgh Condors
Baloncestistas de los Portland Trail Blazers
Baloncestistas de los Jersey Shore Bullets

Bob Verga


Moldovas kvindefodboldlandshold er Moldova landshold i kvindernes internationale fodboldturneringer. Holdet deltog i UEFAs kvalifikation til VM i fodbold for kvinder i 2003 og 2007, begge gange endte de nederst i deres gruppe. Holdet deltog også i kvalifikationen til EM i fodbold for kvinder 2017. I 2017 deltog Moldova i den indledende kvalifikationsrunde til VM i fodbold for kvinder 2019 og lykkedes at komme videre til selve kvalifikationen som bedste toer blandt gruppe et til fire. Moldova er rangeret som nummer 89 af FIFA pr. juni 2017.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Moldovas kvindefodboldlandshold


Sepiella es un género de cefalópodos marinos de la familia Sepiidae que agrupa siete especies distribuidas por el océano Índico y el océano Pacífico.

Especies
Se reconocen las siguientes:
Sepiella cyanea Robson, 1924
Sepiella inermis (Van Hasselt, 1835)
Sepiella japonica Sasaki, 1929
Sepiella mangkangunga Reid & Lu, 1998
Sepiella ocellata Pfeffer, 1884
Sepiella ornata (Rang, 1837)
Sepiella weberi Adam, 1939

Referencias

Enlaces externos

Sepiidae
Géneros de moluscos

Sepiella


is a village located in Kuma District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of March 2017, the village has an estimated population of 2,276 and a population density of 12 persons per km². The total area is 192.11 km².

References

External links

Mizukami official website

Villages in Kumamoto Prefecture

Mizukami, Kumamoto


{{Infobox film
| name           = එක්සත් ජාතික නිදහස් පෙරමුණ
| image          =
| alt            =
| caption        =
| country        = ශ්‍රී ලංකා
| language       = [[සිංහල]

ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාතන්ත්‍ර සංගමය


الساعة الذرية  هي ساعة إخترعها العالم الأمريكي وليام ليبي في عام 1948 والتي تعتمد على تردد الرنين الذري لضبط الوقت وتستخدم لمعايرة الثانية وتعتبر الساعات الذرية أدق ساعات توقيت حتى الآن حيث يصل مقدار الخطأ ثانية كل 30 مليون سنة تقريبا وفقا للإحصائيات الحديثة، الأمر الذي جعل منها معيارا للتوقيت العالمي.

التاريخ
ان فكرة استخدام الانتقال الذري لحساب الوقت اقترح أول مرة من قبل العالم كلفن في عام 1879.الرنين المغناطيسي، اكتشفت من قبل العالم أزيدور اسحاق رابي في عام 1930 , أصبحت طريقة عملية للقيام بذلك. في عام 1945 أعلن رابي بان الشعاع الذري بالرنين المغناطيسي يمكن ان يستخدم كاساس للساعة.أول ساعة ذرية كانت الجهاز امونياك مايزر بنيت في 1949 في الولايات المتحدة، كانت أقل دقة من الساعات الكوارتز الحالية. أول ساعة ذرية دقيقة، هي المعيار السيزيوم التي تستند إلى الانتقال المعين للذرة السيزيوم 133، في عام 1955 صمم لويس إيسن وجاك باري أول ساعة ذرية في العالم تعمل بطاقة ذرات السيزيوم، وذلك في مختبر الفيزياء الوطني بـالمملكة المتحدة.

طريقة عملها
تعتمد فكرة عمل الساعات الذرية على الإشعاع الراديوي ضمن نطاق الميكروويف للذرات وليس كما يعتقد البعض على النشاط الإشعاعي.
تنتج هذه الإشارات الراديوية عند تغير مستويات الطاقة في ذرة السيزيوم-133 . وبالتحديد عند انتقال الإلكترون في تلك الذرة من مستوى أعلى إلى مستوى أدنى للطاقة.

يعتبر عنصر السيزيوم-133 من أوائل العناصر التي استعملت في الساعات الذرية حين تم الاتفاق على تعريف الثانية عام 1967 على أنها الفترة اللازمة لـ9,192,631,770 ذبذبة كاملة (دورة) من الإشعاع الذي يصدره انتقال الإلكترون بين مستويين معينين للطاقة في ذرة السيزيوم-133. مع أن هذا التعريف قد تم الاستعاضة عنه بالتعريف الضوئي للثانية بسبب النظرية النسبية إلا أن التعريف التقليدي لا زال صحيحا كون القياسات مستخدمة في إطار المجموعة الشمسية (نفس الإطار مرجعي).

يمكن فهم الجزء المبسط في عمل الساعة الذرية كما يلي:

تحتوي الساعة الذرية على فجوة معدنية تتناسب مع موجات الميكروويف، بها غاز. هذه الفجوة قابلة للضبط بدقة عالية بحيث تتناسب مع أضخم إشارة تردد ناشئة داخل الفجوة ويبدأ الرنين المتذبذب بالنمو. تستغرق هذه العملية بعض الوقت حتى تستقر عملية الرنين الترددي وتصبح الساعة الذرية جاهزة للعمل على الدوام.

في الواقع هناك تعقيدات كثيرة في تصميم دوائر التحكم في الساعة الذرية ومالشرح السابق إلا تلميح بسيط لمبدأ العمل.

أشهر أنواع الساعة الذرية هي ساعة السيزيوم، ساعة الروبيديوم وهي أقل دقة من ساعة السيزيوم ولكن بالمقابل أرخص بكثير. تصل قيمة الساعة الذرية المصممة بالسيزيوم إلى آلاف الدولارات بينما يمكن للساعة الذرية المصممة من الروبيديوم أن تتوفر للشركات بمبالغ تصل إلى 200 دولار أميريكي. تطورت دقة الساعة الذرية منذ الستينات حتى اليوم. كان الخطأ في الستينيات من القرن الماضي 1 ثانية كل 300 سنة واصبح 1 ثانية كل 3 ملايين سنة مع بداية الألفية الثانية. أما الأحجام فما زالت كبيرة نوعا ما حيث أن أصغر الأحجام الممكنة حوالي (10سم×10سم×10سم). من ناحية أخرى، تستهلك هذه الساعات قدرة لاتتجاوز المائة ميلي وات.

دقة الساعة الذرية
في المتوسط تبلغ دقة الساعة الذرية بحدود 1 نانو ثانية في اليوم أي ما يعادل خطأ مقداره ثانية كل 2.7 مليون سنة.

في سويسرا، بدأت الساعة الذرية FOCS 1 والمصنوعة من السيزيوم المبرد باستمرار عملها رسميا عام 2004 ويقدر مقدار الخطأ بحدود ثانية واحدة كل 30 مليون سنة

اقرأ أيضا
 ثانية

تطبيقات
تستعمل الساعة الذرية في الكثير من خوادم الوقت Time Servers وهي نوعان، الأول به ساعة ذرية مستقلة (باهظة الثمن) بينما الأخير يستطيع إعادة ضبط الوقت عبر أقمار الجي بي إس الصناعية نظام التموضع العالمي.
كما أنها تستعمل في التطبيقات التي تتطلب مقاييس زمنية غاية في الدقة مثل أقمار تحديد الإحداثيات نظام التموضع العالمي، الاتصالات السلكية واللاسلكية والشبكات الضوئية.

مراجع

أجهزة قياس كهربائية
أنظمة قياس الوقت
تقانة نووية
ساعات
ساعة
علم القياس
فيزياء ذرية

ساعة ذرية


Valentin Vasilescu (n. 16 iunie 1961) este un politician român, de profesie pilot militar. A fost deputat în legislatura 2000-2004, fiind ales pe listele Partidului România Mare. Valentin Vasilescu a devenit deputat neafiliat în februarie 2004. Valentin Vasilescu a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Bosnia și Herțegovina, Regatul Belgiei și Republica Arabă Siriană. Acesta publică in anul 2006 cartea "CIA conduce România".

Note

Deputați români 2000-2004
Nașteri în 1961
Politicieni români în viață
Politicieni români din secolul al XX-lea
Membri ai Partidului România Mare

Valentin Vasilescu (ofițer)


Keegan Hornblow (né le ) est un coureur cycliste néo-zélandais.

Biographie

Keegan Hornblow pratique le cyclisme depuis l'âge de douze ans. En 2019, il participe aux championnats du monde sur piste juniors de Francfort-sur-l'Oder, où il se classe notamment quatrième de la poursuite par équipes.

En 2021, il devient vice-champion de Nouvelle-Zélande sur route espoirs. L'année suivante, il s'impose sur la deuxième étape de la New Zealand Cycle Classic.

Palmarès sur route

Par années
 2019
  au Tasman Wheelers Winter Series Nelson 3
 2020
 Prologue du Tour de Southland (contre-la-montre par équipes)
 2021
  du championnat de Nouvelle-Zélande sur route espoirs
 2022
  de la New Zealand Cycle Classic
 Critèrium del Vallès
  Médaillé de bronze du championnat d'Océanie du contre-la-montre espoirs

Classements mondiaux

Palmarès sur piste

Championnats d'Océanie

Championnats de Nouvelle-Zélande
 2022
  de la poursuite
  de la course par élimination

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste néo-zélandais
Coureur cycliste sur piste
Naissance en octobre 2001

Keegan Hornblow


Mâlik bin Enes (Arapça: مالك بن أنس; d. 712, Medine - ö. 795, Medine), Mâliki mezhebinin kurucusu, müctehid ve muhaddis.

Kimliği
Nesebte ismi geçen Ebû Âmir, İslâm Peygamberi'nin sahabelerinden olup onunla beraber Bedir hariç bütün muharebelere iştirak etmiştir. Onun oğlu Mâlik, yani İmam Mâlik'in dedesi ise tabiinin büyüklerindendir. Yemen'den Medine'ye göçmüştür. Sahabeden Ömer, Talha bin Ubeydullah, Aişe ve Ebu Hureyre'den rivayette bulunmuştur. Onun oğulları, yani İmam Mâlik'in amcaları ise Ebu Süheyl, Nâfî, Üveys, Rebî ve Nadr'dır. Mâlik bin Ebî Âmir 102 senesinde öldü. İmam Mâlik'in annesi Aliye bint Şüreyk el-Ezdî'dir. İmam Mâlik'in Yahyâ ve Muhammed adında iki oğlu ve Fâtıma isminde bir kızı vardır.

Hayatı
İmam Mâlik, 93 senesinde Medine'de dünyaya gelmiştir. Umre ve Hac haricinde Medine'den dışarı çıkmamıştır. Öyle ki Halife Harun Reşid, kendisini hilafetin merkezi Bağdat'a çağırmış, fakat o bunu reddetmiştir. 10 küsur yaşındayken ilim tahsiline başlamıştır. Rivayete göre İmam Mâlik'in babası bir gün ortaya bir mesele atmış. İmam Mâlik hatâ edip kardeşi Nadr doğru cevabı verince babası İmam Mâlik'e "güvercinler seni oyaladı" - herhâlde yaşı küçük iken güvercinlerle ilgilenmekteydi - diye sitemde bulunur. Bunun üzerine ilim tahsil etmeye karar veren Mâlik, İbn Hürmüz'ün (148) yanında yedi ya da bir rivayete göre sekiz yıl ilim tahsil eder.  Buradan sonra Rebiatürrey'in ders halkasına katılır. İmam Mâlik'in bir rivayette anlattığına göre annesine ilim yazacağını söylediğinde annesi onu çağırır ve ona yeni bir elbise giydirir. Ardından "şimdi git ve yaz" der. Akranları arasında öne çıkan Mâlik, 21 yaşında fetva ve ders vermeye başlar. Dersleri yoğun ilgiyle takip edilir. Uzak diyarlardan öğrenciler, derslerini takip etmek için Medine'ye gelirler.

Hocaları arasında Nâfi' (117/735), Said el-Makbûrî, Âmir bin Abdillah bin Zübeyr (124/741), Zühre (124/741), Abdullah bin Dinar (127/144)  gibi isimler vardır. Muvattâ'da yaklaşık 90 kişiden rivayette bulunmuştur. Kendisinin 900 civarında hocasının bulunduğu söylenir. Talebelerinin sayısı ise binlerle ifade edilir. Lâkin kendi görüş ve mezhebini yayılmasına çalışanların en önemlileri arasında Abdullah bin Vehb, Abdurrahman bin Kāsım, İbn Ziyad el-Absî, Esed bin Furâd, Yahyâ bin Yahyâ el-Leysî, Ka'nebî, Vâkıdî, İbnü'l-Mâcişûn gibi isimler vardır.

Eserleri
İmam Malik 179 yılında Medine'de vefat etmiş ve Medine'deki Baki' mezarlığına defnedilmiştir. Cenaze namazını Medine valisi Abdullah bin Muhammed kıldırmıştır.

İmam Malik'in eserlerinin başında el-Muvatta isimli Medine ehlinin ameli, sahabe ve tabiin fetvalarını da içinde barındıran hadis eserini zikretmek gerekir. Kitabın günümüze ulaşmış dokuz rivayeti mevcuttur. Bundan başka Tefsirü Garibi'l-Kur'an, İbn Vehb'e yazdığı kaderle alakalı bir mektup, Hârûn er-Reşîd'e, Leys b Sad'a, bazı kadılara vs yazdığı mektuplar da vardır.

"Muvatta" hakkında İmam Şafi bu kitabın Allah'ın kitabından sonra en sahih kitap olduğunu söylemesi, İbnü'l-Mehdi'nin Kitabullah'tan sonra en faydalı kitap olduğunu söylemesi ve alimlerin bu kitap hakkındaki sözleri eserin önemini ortaya koyar mahiyettedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

712 doğumlular
795 yılında ölenler
Arap fıkıh âlimleri
Arap hadis âlimleri
Arap tefsir âlimleri
İslam alimleri
İslami mezhep imamları
Malikilik
Medine doğumlular
Medine'de ölenler
Tebeut tâbiîn

Mâlik bin Enes


Bert Geoffrey Achong ( - ) est un pathologiste né à Trinidad et connu pour avoir co-découvert le virus d'Epstein-Barr grâce à l'utilisation de la la microscopie électronique.

Carrière
Bert Achong est né à Trinité-et-Tobago et est d'origine chinoise. Après avoir excellé à l'école à Trinité-et-Tobago, il reçoit la médaille d'or Jerningham et la bourse coloniale pour étudier en Europe.

Il déménage en Europe à 18 ans et s'inscrit à l'University College Dublin, où il obtient son diplôme de médecine en 1953. En 1955, il s'installe à Londres et travaille au Lambeth Hospital de Londres en pathologie clinique.

En 1963, il rejoint le groupe de recherche de Michael Anthony Epstein au Middlesex Hospital. Il part avec Epstein au Département de pathologie de l'Université de Bristol en 1968, où il est un conférencier apprécié sur la pathologie cellulaire jusqu'à sa retraite en 1985. Il est décédé d'une tumeur du cerveau en 1996.

Virus d'Epstein-Barr
Bert Achong, Michael Anthony Epstein et Yvonne Barr ont découvert le premier spécimen de virus cancérigène humain. Ils ont publié la découverte du virus d'Epstein-Barr (EBV) dans The Lancet le 28 mars 1964.

Le rôle de Bert Achong dans la découverte du virus était de préparer et d'examiner des cellules en culture préparées à partir d'échantillons de lymphome de Burkitt par microscopie électronique.

Virus mousseux
En 1971, il fait une autre découverte majeure, le . Cela s'avère être le premier exemple d'un rétrovirus infectant naturellement les humains.

Références

Bibliographie
 Bastien, Elliot: Profils de performance de classe mondiale de Trinité-et-Tobago 2006

Décès en novembre 1996
Naissance en décembre 1928
Virologue
Décès à 67 ans
Médecin trinidadien

Bert Achong


Devil's Hole State Park is a  state park located in Niagara County, New York, north of the City of Niagara Falls. The day-use park overlooks the lower Niagara River Gorge.

History
Devil's Hole State Park occupies a location that was historically an important portage used by Native Americans to transport canoes around Niagara Falls and rapids on the Niagara River. It was the location of an early battle between European settlers and Native Americans over control of the portage route.

The park was opened in 1924, and is one of the oldest state parks in the region, although it was preceded by Niagara Falls State Park.

Description
Devil's Hole State Park is a  day-use park that allows fishing, hiking, picnic tables, snowshoeing, and cross-country skiing. A popular trail descends into the Niagara River Gorge to allow close access to the rapids below, however off-trail hiking is prohibited due to dangerous conditions.

The park is connected with nearby Whirlpool State Park via the Devil's Hole Trail at the gorge's bottom, as well as a trail along the gorge's rim, which together form a complete loop.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Devil's Hole State Park

The folklore attributed to Devil's Hole is covered in Episode 1 of the "I Scream Social" podcast hosted by Abby Schiesser.

Lewiston (town), New York
State parks of New York (state)
Parks in Niagara County, New York

Devil's Hole State Park


Els Beerten (* 27. März 1959 in Hasselt) ist eine flämische Kinder- und Jugendbuchautorin.

Leben und Werk
Els Beerten wuchs in Koersel auf. Sie studierte 1977–1981 Niederlandistik und Anglistik an der KUL in Löwen. Danach besuchte sie eine Schauspielschule in Maastricht. Seit 1985 unterrichtet sie Niederländisch, Englisch und Kreatives Schreiben in Aarschot. Els Beerten ist verheiratet und hat drei Kinder.

Kritiken

Als gäbe es einen Himmel

 Jury des Deutschen Jugendliteraturpreises: "Die Autorin hat die komplexen Ereignisse, Fragen, Schicksale und Gefühle dieser Zeit in eine multiperspektivische Erzählung gefasst, um mit jeder Figur und deren Erzähltext eine Facette des Lebens im Krieg zu zeichnen. Dazu verleiht sie jedem der vier Protagonisten eine eigene Stimme. Diese Krisenzeit wirft Fragen auf, wie die nach dem richtigen Verhalten in einem totalitären System oder danach, wie man mit Schuld zurechtkommen kann. Els Beerten liefert eine anspruchsvolle Beschreibung der Orientierungslosigkeit von Jugendlichen in einer schwierigen Zeit und vermittelt dem Leser auf eindrucksvolle Weise deren Wünsche, Träume, Sehnsüchte, Ängste und Befürchtungen. Mirjam Pressler hat diesen Roman auf überzeugende Weise übersetzt."

 Süddeutsche Zeitung: "Doch je tiefer man sich in dieses Stimmengewirr hineinliest, um so fesselnder wird die Geschichte, desto mehr begreift man die Botschaft der belgischen Autorin: "Der Krieg, das sind wir.""

Lauf um dein Leben

 FAZ: "Lauf um dein Leben, 2004 als bester niederländischer Jugendroman mit dem Gouden Zoen ausgezeichnet, blendet Biographieszenen einer versehrten Persönlichkeit ineinander, die aus stillen Reserven eine eigenwillige Widerstandskraft schöpft. Der Dramatik des Geschehens begegnet die Autorin mit einem trotzig lebendigen Erzählen, das Traurigkeit und Angst mit den Momenten der Begeisterung und Erleichterung stimmig vereint. Schonungslos ehrlich und distanzlos kann Noor, die im direkten Gespräch geradezu verstummt ist, als Ich-Erzählerin berichten. Diese Stimme ist authentisch und anziehend, man folgt ihr in die Abgründe ihrer Angst. Noors eigentliche Leistung besteht, viel mehr als in der körperlichen Anstrengung des Marathons, in diesem Erzählen von unterwegs, aus dem Schonraum des Laufens heraus, der es ihr erlaubt, so nah bei sich zu sein, daß sie sich mitteilen kann. Dem aus den Fugen geratenen Lebenslauf setzt sie den Lauf ihres Lebens entgegen – und dieses berührende Protokoll."

Bibliografie
 Vreemde Eend, 1985
 John Flandersprijs (1985)
 Scenes, 1987
 Zweiter Preis Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen (1989)
 Twee kastelen, 1987
 Een buik om in te kruipen, 1988 (dt. Ein Goldfisch wär mir lieber)
 Een schat onder de vlag, 1989
 Teranga-Welkom, 1989
 Mijn hoofd zit te vol, 1989
 Mijn tweede solo, 1990 (dt. Mein zweites Solo)
 Erster Preis Kinder- en Jeugdjury Limburg (1992)
 Wat een stomme meester!, 1992
 Simon, 1993
 Grote kleine broer, 1993
 Voorbij de blauwe lucht, 1994
 Zoveel te zien, zoveel te horen, 1995
 In het donker is het veilig, 1998
 Lopen voor je leven, 2003 (dt. Lauf um Dein Leben)
 Gouden Zoen (2004)
 Kleine Cervantesprijs (2005)
 Erster Preis Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen (2005)
 JuBu Buch des Monats Mai 2005
 Lektorix Oktober 2005
 Allemaal willen we de hemel, 2008 (dt. Als gäbe es einen Himmel. Fischer, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-8414-2135-7)
 Gouden Uil Prijs van de Jonge Lezer (2009)
 De Gouden Lijst (2009)
 Nienke van Hichtum-prijs (2009)
 Lod. Lavkiprijs (2011)
 Bücherlöwe 2009
 Nominiert zum Deutschen Jugendliteraturpreis in den Sparten "Jugendbuch" und "Jugendjury"

Einzelnachweise

Autor
Kinder- und Jugendliteratur
Belgier
Geboren 1959
Frau

Els Beerten


An Agroelymus colvillensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Lepage. An Agroelymus colvillensis in nahilalakip ha genus nga Agroelymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Alaska. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agroelymus

Agroelymus colvillensis


Koji Inada (født 19. juni 1985) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto og Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koji Inada


Euphemia de Pomerania (1285 – 26 iulie 1330) a fost regină consort, soția regelui Christopher al II-lea al Danemarcei. A fost fiica lui Bogislaw al IV-lea, Duce de Pomerania și a celei de-a doua soții, Margarete de Rügen.

Euphemia s-a căsătorit cu Christopher în 1300. Căsătoaria a fost aranjată pentru a-i asigura lui Christopher susținere de la domeniile părinților Euphemiei. Euphemia și Christopher  au avut cel puțin șase copii:

Margarete (1305–1340), căsătorită cu Louis al V-lea, Duce de Bavaria
Eric  (1307–1331)
Otto, Duce de Lolland și Estonia (n. cca. 1310 – d. după 1347)
Agnes (d. 1312), a murit în copilărie
Heilwig (n. cca. 1315)
Valdemar, rege al Danemarcei (1320–1375)

Nașteri în 1285
Decese în 1330
Regine ale Danemarcei
Casa de Pomerania
Femei din Evul Mediu

Euphemia de Pomerania


مروج هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء المتن في محافظة جبل لبنان. تشرف مروج على جبل صنين وبسكنتا وكسروان شمالاً، والمتن الجنوبي جنوباً. ترتفع نحو 1200م عن سطح البحر وتبعد حوالي 32 كلم عن العاصمة بيروت وتحيط بها مجموعة من القرى المجاورة من أهمها بولونيا،وطى المروج، المتين، مرجبا، والزعرور مركز تزلج شهير.

يعود الأصل في تسمية مروج إلى «جمع كلمة مرج».

وفيها كنيسة للقديسة تقلا شفيعة للقرية ويحتفل بهذه القديسة العظيمة في 24 ايلول من كل سنة، تبداء الاحتفالات قبل أسبوع واتنتهي بعد أسبوع على الأقل.

أيضاً مروج قرية اصطياف هرباً من حرارة مدن الساحل البناني.

المراجع

NOUHAD FAHIM BOU DAGER

أماكن مأهولة في قضاء المتن
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

مروج (المتن)


كُمبه ميلا (कुम्भ मेला، بالكتابة الأردية: کمبھ میلہ، نقحرة: Kumbh Melā) حج هندوسي يحدث أربع مرات كل 12 سنة ويتنقل بين أربعة مواقع. ولمرة واحدة كل 12 سنة يحدث كُمبه ميلا عظيم في مدينة الله آباد ويحضر 25 مليون شخص .

لمحة تاريخية

تعود الممارسة للقصة التالية. قبل آلاف السنين في العصر الفيدي توصلت الآلهة والشياطين لاتفاق مؤقت يقضي بالتعاون على خض رحيق الخلود في محيط اللبن الأولي وعلى تقسيمه بالتساوي بينهم. لكن عندما ظهرت الكومبه (أي القارورة) التي تحوي الرحيق هربت الشياطين بها ولحقت بها الآلهة. وتحاربت الآلهة والشياطين 12 يوما وليلة في السماء على القارورة. وخلال المعركة سقطت نقاط من الرحيق على أربعة أماكن هي أماكن حج كومبه ميلا الحالية. لذا يقوم الحجاج بزيارة الأماكن التي سقط عليها الرحيق.

التوقيت

الساعة السابعة صباحا إلى الساعة السابعة مساء

الشعائر الدينية

الصلاة و تقديم البخور و التمسح بالرماد

مصادر

احتفالات هندوسية
الدين في أوتاراخند
أوتاراخند
ثقافة أوجاين
جائحة فيروس كورونا في الهند
سياحة في أتر برديش
سياحة في أوتاراخند
شعائر
مناسبات أغسطس
مناسبات يوليو
ناشيك
هاريدوار

كومبه ميلا


Um ataque éreo em Damasco realizado pela Força Aérea Israelense no dia 18 de Fevereiro de 2023, teve como alvo locais na província de Damasco, na Síria, incluindo um prédio residencial. Cinco mortes e quinze feridos foram confirmados, alguns dos feridos estando em estado grave conforme relatou à Agência de Notícias Árabe Síria (SANA). O edifício atingido ficava localizado no bairro de Kafr Sousan, no centro de Damasco, perto de um grande complexo de segurança junto a instalações iraniana, conforme a Reuters. Apesar de não negar a autoria Israelense, a Orient News, veículo de imprensa opositora à SANA, afirma que os ataques tinham como alvo armazéns e imóveis da milícia iraniana.

Histórico
Desde a eclosão da Guerra Civil Síria em 2011, ocorrências semelhantes têm ocorrido de forma recorrente. Na Síria, há uma grande presença de tropas iranianas, bem como representantes como o Hezbollah e milícias estrangeiras do Iraque e do Afeganistão. O ataque ocorreu na mesma área onde o comandante sênior do Hezbollah, Imad Mughniyeh, foi assassinado em 2008.

Ataque
Em 18 de fevereiro, Israel atingiu alvos em Damasco das Colinas de Golã. O bairro Kafr Sousa foi atingido, perto de instalações iranianas altamente protegidas. Testemunhas e funcionários disseram que o ataque matou cinco pessoas. O ataque atingiu um armazém usado por combatentes iranianos e do Hezbollah. Edifícios históricos perto da Cidadela de Damasco foram danificados, o que foi atribuído ao ataque. O bombardeio danificou edifícios perto da Praça Umayyad, onde estão localizadas várias instalações de segurança. Outros edifícios civis também foram danificados. 15 civis ficaram feridos.

A Síria afirmou que derrubou vários mísseis. Uma mulher foi morta no distrito de Marzaa, possivelmente devido a munições antiaéreas sírias.

Reações
 Hamas veementemente "condenou o ataque israelense e seu alvo em bairros residenciais na capital, Damasco". Enquanto o Movimento da Jihad Islâmica considerou que o bombardeio de Damasco "revela os esforços contínuos de Israel para atingir a Síria e aprofundar a tragédia de seu povo que está curando suas feridas após o terremoto devastador".

Referências

2023 na Síria
Conflito iraniano-israelita
Damasco
Eventos de fevereiro de 2023
Guerra Civil Síria

Ataque aéreo de Damasco em 2023


محافظة سالتا هي إحدى محافظات الأرجنتين تنقسم إلى 23 مقاطعة صغيرة يطلق عليها اسم حزب.

أعلام
 مانويل أنطونيو أسيفيدو

روابط إضافية
 Official Page (Spanish)
 Tourist Secretary (Spanish)
 Salta (Spanish)
 Universidad Nacional de Salta (Spanish)
 Welcome Salta

مراجع

دول وأقاليم أسست في 1814
محافظات الأرجنتين
محافظة سالتا
تأسيسات سنة 1814 في الأرجنتين

سالتا (محافظة)


Óscar Martín Arce Paniagua (Tijuana, Baja California; 10 de marzo de 1967) es un abogado y político mexicano, miembro del Partido Acción Nacional. Se desempeñó como diputado federal en representación del VIII Distrito Electoral Federal de Baja California en la LXI Legislatura.

El 4 de julio de 2012 solicitó oficialmente ante el comité ejecutivo nacional del PAN la expulsión de Vicente Fox del partido por haber llamado abiertamente a votar por Enrique Peña Nieto, candidato del PRI a la presidencia.

Referencias

Enlaces externos
 Óscar Martín Arce Paniagua en la página oficial de la Cámara de Diputados

Nacidos en Tijuana
Diputados de la LXI Legislatura de México
Miembros del PAN de Baja California

Óscar Martín Arce Paniagua


Le coup du double bis est un principe combinatoire du jeu de dames qui consiste à offrir successivement deux fois deux pions.

C'est une combinaison à laquelle il faut prendre garde car d'une exécution rapide et aux aspects très variés.

Principe du coup du double bis

Ce coup consiste à donner deux fois de suite deux pions, à des pièces adverses différentes, en vue de réaliser une rafle.

Les prises adverses peuvent indifféremment être en ligne droite ou en angle droit.

Le premier sacrifice peut n'être qu'un simple dégagement ou participer à la construction du chemin de rafle. Il y a alors mise en place du deuxième chaînon puis du premier. Voir animation.

Ce mécanisme est souvent à l'œuvre dans le coup normand.

Il peut introduire le coup du boulanger dans une position avec double pion Kerkhov (voir l'animation dans cet article).

L'appellation « double bis » est donnée quelquefois comme synonyme au coup Arnoux bien que ce dernier soit un coup du double-deux qui consiste à prendre deux fois de suite deux pions, et non à les donner.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

doublebis

Coup du double-bis


Anne je jedan od engleskih oblika hrvatskog imena Ana.

Osobe s imenom Anne
 Anne Bancroft (1931. – 2005.), američka glumica
 Anne Baxter (1923. – 1985.), američka glumica
 Anne Geneviève de Bourbon (1619. – 1679.), francuska princeza
 Anne Bradstreet (1612. – 1672.), američka književnica
 Anne Brontë (1820. – 1849.), engleska književnica i pjesnikinja
 Anne Philiberte Coulet (1736. – oko 1800.), francuska grafičarka
 Anne Desclos (1907. – 1998.), francuska književnica
 Anne Forbes (1745. – 1834.), škotska slikarica
 Anne Francis (1930. – 2011.), američka glumica
 Anne Frank (1929. – 1945.), židovska autorica
 Anne Hathaway (rođena 1982.), američka glumica
 Anne LaBastille (1933. – 2011.), američka spisateljica, ekologinja i fotografkinja
 Lady Anne Monson (1726. – 1776.), engleska botaničarka
 Anne, kraljevska princeza (rođena 1950.), dijete kraljice Elizabete II.
 Anne Revere (1903. – 1990.), američka glumica
 Anne Rice (rođena 1941.), američka spisateljica
 Anne Sexton (1928. – 1974.), američka pjesnikinja
 Anne Robert Jacques Turgot (1727. – 1781.), francuski ekonomist
 Anna Veith (rođena 1989.), austrijska alpska skijašica

Vidi također
 Annie (ime)

Imena

Anne


Operacija Strijela (albanski: Shigjeta) bila je napadna operacija Oslobodilačke vojske Kosova koja je imala za cilj otvoriti koridor iz teritorija Albanije prema džepovima OVK na Kosovu koje su u okruženju držale snage jugoslavenskog MUP-a i Vojske Jugoslavije.

Kontekst
1996. godine počeli su nemiri na Kosovu, koji su se ubrzo pretvorili u oružane incidente organizirane od strane Oslobodilačke vojske Kosova. Jugoslavenske snage sigurnosti poslane su na Kosovo kako bi skršili otpor OVK, no njihove operacije često su završavale spaljivanjima sela etničkih Albanaca i masakrima nad stanovništvom. S druge strane granice, u susjednoj Albaniji, dogodila se u prvoj polovici 1997. godine pobuna protiv vlasti, zbog čega su opljačkana vojna skladišta. Rezultat toga bio je da se OVK relativno lako domogla većih količina lakog pješačkog naoružanja. Također, kosovski Albanci uspjeli su skrenuti pozornost međunarodne javnosti na svoju borbu, pa je početkom 1999 godine, nakon Pokolja u selu Račak izvršenog od snaga sigurnosti SRJ, NATO krenuo u Bombardiranje Savezne Republike Jugoslavije. Do proljeća 1999. godine, jugoslavenske vojno-policijske operacije na Kosovu rezultirale su protjerivanjem većeg djela snaga OVK s Kosova, prema susjednoj Makedoniju i Albaniji, dok je na samom Kosovu ostalo nekoliko enklava pod kontrolom OVK, koje su nastavile pružati otpor jugoslavenskim snagama. Ostatak OVK počeo se konsolidirati na albansko-kosovskoj granici, gdje su u sela s albanske strane također pristizali valovi izbjeglica s Kosova.

Napadne operacije OVK
Iako međunarodni izvori pišu da je Operacija Strijela, kojoj je bio cilj povezivanje snaga OVK u Albaniji s ostacima OVK na Kosovu, počela 26. svibnja 1999., prema tvrdnjama Hashima Thaçija, čini se da je prva faza operacije počela je već u travnju 1999. pokušajem proboja OVK preko jugoslavenske karaule Košare na planini Prokletija, prema selu Junik na Kosovu.

Bitka za Košare
Napadna operacija OVK počela je 9. travnja 1999. godine, kada je 138. brigada OVK uz topničku podršku iz Albanije istjerala pripadnike 53. granične bojne VJ s dominantnih vrhova Rasa e Koshares i Maja glava, čime su uspostavili kontrolu nad karaulom Košare koja se nalazila podno njih. Samim time napravili su i klin dubine nekoliko kilometara u jugoslavenskom teritoriju. Jugoslavenski graničari, kojima su u pojačanje stigli pripadnici 125. motorizirane brigade, povukli su se na rezervne položaje pa je linija fronta uskoro stabilizirana. Idućih tjedana, jugoslavenske snage u borbe su uvele pripadnike 72. specijalne i 63. padobranske brigade VJ, nakon čega su počeli pokretati protunapade. Njihova nastupanja ometali su zračni napadi NATO-a, koji su čini se, bili donekle koordinirani s operacijama OVK, ali ne i potpuno jer je 22. travnja NATO greškom bombardirao položaje OVK na Košarama. Pješačke borbe na ovom dijelu granice trajale su sve do povlačenja VJ s Kosova u lipnju 1999.

Dana 14. travnja 1999. jugoslavenske su pak, snage, ušle nekoliko kilometara u teritorij Albanije i spalile jedno selo, što su zabilježili i promatrači OSCE-a, nakon čega su se povukli nazad. Službeni Beograd je ovo negirao.

Operacije na planini Paštrik

26. svibnja 1999. godine, OVK je pokrenula drugu napadnu operaciju četrdesetak kilometara jugoistočno u području planine Paštrik, za koju su osigurali snage jačine od 3-4 tisuća ljudi. Cilj operacije bio je ovladavanje komunikacijom Prizren-Peć, te osiguravanje opskrbe za dio OVK koji se nalazio na Kosovu. Dio tih snaga činili su i pripadnici albanske dijaspore koji su se priključili OVK. Jugoslavenske snage, koje su na tom području raspolagale s teškim naoružanjem (oklopom i topništvom) brzo su zaustavile napadna djelovanja OVK, nanijevši im teške gubitke, tako da OVK nije ostvarila glavne ciljeve operacije - ovladavanje komunikacijom Peć-Prizren, već je samo osvojila nekoliko sela u blizini Peći i dijelove teritorija sjeverozapadno od Prizrena. Upotreba, pak teškog naoružanja od strane Vojske Jugoslavije na tom dijelu ratišta privukla je pozornost NATO-a kojemu je bio olakšan posao identificiranja i uništavanja jugoslavenske tehnike i ljudstva.

U popularnoj kulturi

 Dokumentarno-igrani film "Ratne priče sa Košara", autorice Slađane Zarić, u produkciji RTS-a i Vojnofilmskog centra Zastava film, prati događanja na tom djelu ratišta iz srbijanske perspektive.

Izvori

Strijela

Operacija Strijela (Rat na Kosovu)


Amphoe Ban Kruat () est un amphoe de la province de Buriram.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Ban Kruat

Amphoe Ban Kruat


NGC 7133 je jedan do danas nepotvrđen objekt u zviježđu Cefeju. Svim promatranjima poslije nije na tom položaju uočen nikoji objekt.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7133
  Auke Slotegraaf: NGC 7133 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7100 - 7149

7133

NGC 7133


Wilaya (2011) es una película española escrita y dirigida por el director valenciano Pedro Pérez Rosado, que se estrenó en 2012. Fue la única película española seleccionada para la sección Panorama del Festival Internacional de Cine de Berlín 2012.

Sinopsis

Fatimetu (Nadhira Mohamed) vuelve a la wilaya de Smara en Campos de Refugiados de la provincia de Tinduf, al entierro de su madre, después de 16 años viviendo en España. Allí se reencuentra con su hermano Jatri, quien espera su primer hijo de su mujer Aichetu, y con su hermana Hayat (Memona Mohamed).

Jatri le comunica que ha heredado la jaima familiar y el cuidado de su hermana. Fatimetu acepta a desgana la última voluntad de su madre, aunque no sabe bien cómo hacerse cargo de su hermana ya que apenas puede cuidar de sí misma.

Ambas hermanas luchan para adaptarse a la nueva situación. Fatimetu compra con sus ahorros un todoterreno usado y se convierte en la primera mujer que trabaja de conductora en la wilaya, Hayat será su guía y acompañante para distribuir alimentos en las distintas wilayas.

En sus vidas, a través de su trabajo, se cruzarán con historias de la nueva generación de saharaui: la de Said, abandonado por su padre que se fue a España y no ha regresado, la de la joven Amal que regresa de Cuba a la wilaya para casarse con su primo por indicación de sus padres.

Premios y reconocimientos

 2012 Premio a la Mejor Película en el Festival de Cine Europeo y Egipcio de Luxor
 2012 Premio a la Mejor Actriz para Memona Mohamed en el Festival de Abu Dhabi.
 2012 Festival de Cine Español de Málaga, reconocimiento a la Mejor Banda Sonora.

 En 2013 recibió 13 candidaturas a los premios Goya.

Referencias

Películas de España
Películas de 2012
Cultura de Sahara Occidental

Wilaya (película)


Las elecciones federales de México de 1920 fueron las elecciones que se llevaron a cabo en México en dos etapas: las legislativas el 1 de agosto de 1920 y las presidenciales el 5 de septiembre de 1920. En ellas se renovaron los siguientes cargo de elección popular:

 Presidente de la República. Jefe de Estado y de Gobierno, electo para un periodo de cuatro años sin posibilidad de reelección, que comenzaría su encargo el 1 de diciembre del mismo año. El candidato electo fue Álvaro Obregón.
 29 senadores. Miembros de la cámara alta del Congreso de la Unión. Un senador elegido de manera directa por cada estado de la República y el Distrito Federal para un periodo de dos años con posibilidad de reelección inmediata.
 260 diputados federales. Miembros de la cámara baja del Congreso de la Unión. Un diputado elegido por mayoría relativa por cada distrito para un periodo de dos años con posibilidad de reelección inmediata.

Reforma electoral de 1918
El 2 de julio de 1918 se emite el decreto de reforma electoral para las elecciones federales de 1920 que tiene como marco legal la Ley para la Elección de Poderes Federales. De esta forma, las votaciones para diputados federales (260 diputaciones propietarias y sus suplentes) y segundos senadores (recordemos que los senadores se renovaban por mitad cada dos años) para la integración de la XXIX Legislatura del Congreso de la Unión, se realizaron el domingo 1 de agosto, y las presidenciales el domingo 5 de septiembre de 1920.

Proceso electoral

Para estas elecciones, el presidente Venustiano Carranza impulsó la candidatura ciudadana del exembajador de México en Estados Unidos Ignacio Bonillas, pues consideraba sumamente necesario eliminar de una vez el imperante militarismo en la política. Cómo según llegó a declarar; «ningún militar será Presidente de la República», dicha candidatura molestó severamente a los partidarios de Álvaro Obregón (quien buscaba ser candidato a la Presidencia).

Este conflicto se desencadenó con la Revolución de Agua Prieta impulsado por varios jefes militares fieles a Obregón, y culminó con el asesinato del presidente Carranza en su intento de refugiarse en Veracruz (puesto que la toma de la capital por los obregonistas era inminente).

Después de una Junta de Gobierno se designó a Adolfo de la Huerta como Presidente sustituto, quien convocó a elecciones en las que triunfó Obregón. Finalmente, De la Huerta le cedió el poder pacíficamente.

Resultados

Presidente

Resultados por entidad federativa

Diputados

Senadores

Véase también
 Anexo:Elecciones federales de México

Referencias

1920
1920
México en 1920
México

Elecciones federales de México de 1920


Ernest Butler (født 13. maj 1919, død 31. januar 2002) var en engelsk fodboldspiller (målmand).

Butler tilbragte hele sin aktive karriere, fra 1946 til 1953, hos Portsmouth F.C. Her var han med til at vinde det engelske mesterskab to år i træk, og missede ikke en eneste kamp i nogen af de to sæsoner. Han måtte indstille karrieren efter at have brækket håndleddet i en reserveholdskamp.

Titler
Engelsk mesterskab
 1949 og 1950 med Portsmouth

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Portsmouth F.C.

Ernest Butler


Diogo da Rocha foi um navegador português. A mando de Jorge de Meneses, governador das Ilhas Molucas, com o seu piloto Gomes de Sequeira foram os primeiros europeus a encontrar ilhas "a leste de Mindanau, como as ilhas de São Lázaro" (possivelmente Ulithi ) por volta de 1526.  Assim como as Ilhas Carolinas do Estados Federados da Micronésia a quem deu o nome do seu piloto: Ilhas de Sequeira.

Portugueses do século XVI
Exploradores de Portugal

Diogo da Rocha


Edith Elizabeth Farkas (Gyula, 13. listopada 1921. - Wellington, 3. veljače 1993.), mađarska i novozelandska meteorologinja i istraživačica Antarktike. Prva je Mađarica koja je kročila na Antarktiku i prva žena zaposlena u Novozelandskoj meteorološkoj službi te jedna od istaknutijih istraživača promjena ozonskog omotača.

Srednju školu pohađala je u Juri, a diplomirala matematiku i fiziku na Katoličkom sveučilištu Péter Pázmány u Budimpešti. Nakon završetka Drugog svjetskog rata i uspostave komunističkog režima u Mađarskoj odlazi na Novi Zeland, gdje je magistrirala fiziku na Viktorijinom sveučilištu u Wellingtonu 1952. godine.

Na temelju njezinog dnevnika iz Drugog svjetskog rata objavljena je knjiga The Farkas Files.

Izvori

Mađarski znanstvenici
Meteorolozi
Istraživači Antarktike

Edith Farkas


Gustav Adolfs Page ist der Titel folgender Werke:
 Gustav Adolfs Page (Novelle), Novelle von Conrad Ferdinand Meyer aus dem Jahr 1882
 Gustav Adolfs Page (Film), deutsch-österreichischer Spielfilm von Rolf Hansen aus dem Jahr 1960

Gustav Adolfs Page


Los manjacos (en manjaco: Manjaku) son una etnia que habita las islas de Pecixe y Jata y sobre los márgenes de los ríos Cacheu y Geba, en Guinea-Bisáu. El nombre de la etnia significa "te digo".

Son conocidos como ndiago por los wólof de Senegal, y manjaque por los francófonos. El término manjaco es utilizado por los lusófonos.

Hablan el idioma manjaca que está classificada como parte de las lenguas Senegal-Guinea, que son una subdivisión de las lenguas atlánticas.

Existen grandes comunidades de manjacos en Senegal, Francia, Gambia y otros países con relación a Guinea-Bisáu. Son conocidos también por la fabricación de panu di pinti, tejido tradicional hecho en telar exclusivamente por hombres.

Referencias

Bibliografía
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)
(en francés)

Sociedad de Guinea-Bisáu

Manjaco


Stuart Erwin (født 14. februar 1903, død 21. december 1967) var en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Stuart Erwin