Revolta din Boston din 1689 a fost o revoltă populară petrecută la 18 aprilie 1689 împotriva conducerii lui Sir Edmund Andros, guvernatorul Dominionului New England. O mulțime foarte bine organizată formată din miliția provincială și cetățeni s-a format în orașul Boston - capitala Dominionului - și i-a arestat pe oficialii dominionului. Membrii Bisericii Anglicane au fost, de asemenea, luați în custodie de către rebeli dacă se credea despre ei ca simpatizează cu administrația Dominionului. Nici una dintre facțiuni nu a suferit pierderi în timpul revoltei. Liderii fostei colonii Massachusetts Bay au preluat controlul guvernului. În alte colonii, membri ai guvernelor îndepărtate de dominația au revenit la putere.

Andros era guvernatorul New England, în 1686. El a devenit nepopular în rândul populației locale prin aplicarea restrictivă a Legii navigației, negând valabilitatea titlurilor de proprietate existente, limitând reuniunile în oraș și numind ofițeri nepopulari la conducerea miliției coloniale, printre alte acțiuni. Mai mult, el i-a înfuriat pe puritanii din Boston, prin promovarea Bisericii Anglicane, care era respinsă de mulți coloniști nonconformiști din New England.

Context
La începutul anilor 1680, regele Carol al II-lea al Angliei a început să ia măsuri pentru a reorganiza coloniile din New England. Statutul coloniei Massachusetts Bay a fost revocat în 1684 după ce liderii săi au refuzat să acționeze la cererile sale pentru reformarea coloniei, moment în care Carol a încercat să eficientizeze administrarea coloniilor mici și să le aducă mai mult sub control coroanei. A murit în 1685 și succesorul său, romano-catolicul Iacob al II-lea, a continuat procesul care a culminat cu crearea Dominionului din New England.

În 1686, fostul guvernator al New Yorkului, Sir Edmund Andros a fost numit guvernator al dominionului. Dominionul era alcătuit din colonia Massachusetts Bay, colonia Plymouth, colonia Connecticut, provincia New Hampshire și colonia Rhode Island și plantațiile Providence. În 1688, jurisdicția sa a fost extinsă pentru a include New York, East Jersey și West Jersey.

Guvernarea lui Andros era extrem de nepopulară în New England. El a ignorat reprezentarea locală, a negat valabilitatea titlurilor de proprietate existente în Massachusetts (care era dependentă de statutul vechi), a restricționat reuniunile din oraș și a promovat în mod activ Biserica Anglicană în regiunile în mare parte puritane. A aplicat, de asemenea, Legile Navigației, o lege nefavorabilă care amenința existența unor practici comerciale din New England.  Trupele regale staționate în Boston erau adesea tratate necorespunzător de către ofițerii lor, care erau susținători ai guvernatorului și de multe ori, erau fie anglicani, fie romano-catolici.

Între timp, regele Iacob a devenit tot mai puțin popular în Anglia. El s-a depărtat de conservatorii care îl susțineau, încercând să relaxeze legile penale și a emis Declarația de Indulgență în 1687, care a stabilit o anumită libertate religioasă, o mișcare căreia i s-a opus conducerea Bisericii Anglicane. A crescut puterea armatei regulate, o acțiune văzută de mulți parlamentari ca o amenințare împotriva autorității lor, și a numit catolici în poziții militare importante. Iacob a încercat să plaseze simpatizanți în Parlament, care spera că vor abroga Legea Testului, care necesitata un test religios anglican strict pentru multe funcții civile. Câțiva liberali și conservatori au lăsat deoparte diferențele politice atunci când fiul său și potențialul succesor al lui Iacob s-a născut în iunie 1688, și au uneltit să-l înlocuiască cu ginerele sau protestant William, Prinț de Orania. Prințul olandez a încercat, fără succes, să-l facă pe Iacob să-și reconsidere politicile sale; era de acord cu o invazie, și revoluția aproape fără vărsare de sânge care a urmat în noiembrie și decembrie 1688 i-a întronat pe William și pe soția sa, Maria, în calitate de co-conducători.

Liderii religioși din Massachusetts, conduși de Cotton și Increase Mather, s-au opus conducerii lui Andros și au organizat proteste direcționate pentru a influența curtea de la Londra. Increase Mather a trimis o scrisoare de apreciere regelui referitor la Declarația de Indulgență, și a sugerat și altor pastori din Massachusetts să își exprime recunoștința față de el pentru a câștiga avantaje și influență.  Zece pastori au fost de acord să facă acest lucru, și au decis să-l trimită pe Increase Mather în Anglia pentru a susține cauza lor împotriva lui Andros.  Secretarul Dominionului Edward Randolph a încercat în mod repetat să-l oprească, inclusiv cu pedepse penale, dar Mather a ajuns clandestin în Anglia la bordul unei nave, în aprilie 1688. El și alți agenți din Massachusetts au fost primiți de către regele Iacob, în octombrie 1688, care a promis că preocupările coloniei vor fi abordate. Evenimentele revoluției, cu toate acestea, au oprit această încercare de a obține rezolvări.

Agenții din Massachusetts au trimis o petiție noului monarh și Lorzilor Comerțului (predecesori ai Camerei de Comerț, care supravegheau afacerile coloniale) pentru restaurarea statutului Massachusetts-ului. Mather i-a convins pe Lorzi să întârzie notificarea despre revoluție către Andros. El trimisese deja o scrisoare către fostul guvernator colonial Simon Bradstreet conținând un raport (pregătit înainte de revoluție), în care se spunea că anularea statutului Massachusetts-ului fusese ilegală și a cerut magistraților să-i "pregătească pe oameni pentru schimbare". Zvonurile despre revoluție au ajuns aparent la unele persoane din Boston, înaintea sosirii știrilor oficiale. Comerciantul din Boston John Nelson, care era o figură importantă în revolta care urma, a scris despre evenimente într-o scrisoare datată la sfârșitul lunii martie, iar scrisoarea a determinat o întâlnire a liderilor politici și religioși anti-Andros din Massachusetts.

Andros a primit mai întâi un avertisment al revoltei iminente împotriva guvernării sale în timp ce conducea o expediție pentru a întări Pemaquid (astăzi Bristol, Maine), intenționând să protejeze zona împotriva atacurilor franceze și indiene. La începutul lunii ianuarie 1688/9, a primit o scrisoare de la regele Iacob care descria acumularea din punct de vedere militar al olandezilor. La 10 ianuarie, a emis o proclamație de avertizare împotriva agitației protestante interzicând o revoltă împotriva dominionului. Forța militară pe care a condus-o în Maine, era alcătuită din britanici obișnuiți și miliția din Massachusetts și Maine. Companiile de miliție erau comandate de oameni obișnuiți care au impus o disciplină dură ce i-a îndepărtat pe milițieni de ofițerii lor. Andros a fost avertizat cu privire la întâlnirile din Boston, și a primit rapoarte neoficiale ale revoluției, astfel ca s-a întors la Boston din Maine la mijlocul lunii martie. Un zvon vehicula că a luat miliția la Maine, ca parte a unui așa-numit "complot papal"; miliția din Maine s-a răsculat, iar cei din Massachusetts au început să se îndrepte spre casă. O proclamație care anunța revoluția a ajuns la Boston, la începutul lunii aprilie; Andros a decis să îl aresteze pe mesager, dar știrea adusă de acesta a fost distribuită, încurajând poporul. Andros i-a scris comandantului său de la Pemaquid pe 16 aprilie că "există un zumzet general printre oameni, o mare așteptare legată de vechiul lor statut", chiar când se pregătea să îi aresteze pe dezertorii care se întorceau și să îi transportate înapoi în Maine.  Amenințarea arestării de către propria lor miliție colonială a crescut tensiunile dintre oamenii din Boston și guvernul dominionului.

Revolta în Boston
Pe 18 aprilie, la aproximativ ora 5:00, companiile de miliție au început să se adune în afara Bostonului la Charlestown chiar peste râul Charles, și la Roxbury, situat la capătul îndepărtat al Boston Neck ce face legătura dintre Boston și continent. La aproximativ ora 8:00 companiile din Charlestown au traversat râul, în timp ce companiile din Roxbury au mărșăluit în jos pe Neck și în oraș. În același timp, conspiratorii din Vechea și Onorabila Companie de Artilerie au intrat în casele toboșarilor regimentului din oraș, confiscându-le echipamentul. Companiile de miliție s-au întâlnit la aproximativ ora 8:30, la care s-a alăturat o mulțime crescândă de oameni, și au început arestarea liderilor regimentului și a dominionului. În cele din urmă au înconjurat Fort Mary, unde era cantonat Andros.

Printre primii care au fost arestați a fost căpitanul John George al HMS Rose, care a andocat undeva între orele 9:00 și 10:00 - fiind întâmpinat de către un pluton de miliție și de dulgherul navei, care s-au alăturat rebelilor. George a cerut să vadă un mandat de arestare, iar milițienii și-au scos săbiile și l-au luat în custodie. Până la aproximativ ora 10:00, cea mai mare parte a conducătorilor și ofițerilor dominionului, fie au fost arestați, fie au fugit pe Castle Island sau în alte avanposturi fortificate. Anglicanii din Boston au fost adunați de mulțime, inclusiv un gardian al bisericii și un spițer. Cu ceva timp înainte de prânz, un steag portocaliu a fost ridicat de pe Beacon Hill ca semnal pentru alți 1.500 de milițieni să intre în oraș. Aceste trupe s-au întâlnit în piața unde a fost citită o declarație. Liderii au susținut că sprijină "întreprinderea nobilă a Prințului de Orania" și s-au răsculat din cauza unui "complot papal oribil", care a fost descoperit.

Conducerea colonială Massachusetts, în fruntea căreia se găsea fostul guvernator Simon Bradstreet, i-a cerut guvernatorului Andros să se predea pentru siguranța lui, citând gloata despre care pretindeau ca e "în întregime ignorantă". El a refuzat și a încercat să evadeze de pe Rose. Un vas care a venit spre mal dinspre Rose a fost interceptat de miliție, iar Andros a fost forțat să se întoarcă în Fort Mary.  După negocierile care au urmat, Andros a fost de acord să părăsească fortul pentru a se întâlni cu consiliul rebel. I s-a promis ca va ajunge în condiții de siguranță sub pază pana la primărie unde era adunat consiliul. Acolo i sa spus că "ei detin controlul guvernului ", , și că el este în stare de arest. A fost dus la casa oficialului dominionului John Usher și ținut sub supraveghere atentă.

Rose și Fort William de pe Castle Island au refuzat inițial să se predea. Pe data de 19, echipajului de pe Rose i s-a spus de către căpitan că a planificat să ducă nava în Franța să se alăture lui Iacob cel exilat. A urmat o luptă, iar protestanții din echipaj au dat jos greementul navei. Trupele de pe Insula Castelul au văzut acest lucru și s-au predat.

Urmări
Fort Mary s-a predat pe 19, iar Andros a fost mutat acolo din casa lui Usher. El a fost reținut împreună cu Joseph Dudley și cu alți oficiali ai dominionului până la 7 iunie, când a fost transferat pe Island Castle. O poveste a circulat pe scară largă că ar fi încercat să evadeze îmbrăcat în îmbrăcăminte pentru femei. Acest lucru a fost contestat de pastorul anglican din Boston, Robert Ratcliff, care a susținut că această poveste și altele nu aveau "nici cel mai mic fundament real", și că acestea erau "minciuni și minciuni" propagate "pentru a face ca guvernatorul să fie urât de oameni". Andros a reușit să evadeze de pe Castle Island pe 2 august, după ce servitorul său a mituit santinelele cu lichior. El a reușit să fugă în Rhode Island, dar a fost prins curând după aceea și menținut în detenție solitară. El și alții arestați în urma revoltei au fost reținuti timp de 10 luni înainte de a fi trimiși în Anglia pentru a fi judecat. Agenți Massachusetts din Londra au refuzat să semneze documentele în care se enumerau acuzațiile împotriva lui Andros, așa că a fost achitat și eliberat. Mai târziu a servit ca guvernator de Virginia și Maryland.

Dizolvarea dominionului

Celelalte colonii New England din dominion au fost informate cu privire la înlăturarea lui Andros, după care autoritățile coloniale de dinainte de dominion au reinstaurat fostele lor guverne. Rhode Island și Connecticut și-au reluat formele de guvernare în conformitate cu statutul lor anterioare, iar Massachusetts a reluat forma guvernare în conformitate cu carta sa după ce a fost guvernată temporar de către un comitet format din magistrați, funcționari din Massachusetts Bay și o majoritate a consiliului lui Andros. Comitetul a fost desființat după ce unii lideri din Boston au simțit că rebelii radicali aveau un cuvânt prea greu de spus în cadrul lui. New Hampshire a fost lăsat temporar fără guvern formal și era controlat de Massachusetts și de guvernatorul său Simon Bradstreet, care a servit drept conducător de facto al coloniei. Plymouth și-a reluat, de asemenea, forma sa anterioară de guvernare.

În timpul captivității sale, Andros a putut să trimită un mesaj lui Francis Nicholson, guvernatorului-locotenent din New York. Nicholson a primit cererea de ajutor la mijlocul lunii mai, dar cele mai multe dintre trupele sale erau trimise în Maine și a fost incapabil să întreprindă acțiuni eficiente, deoarece tensiunile erau în creștere și în New York. Nicholson însuși a fost înlăturat de o facțiune condusă de Jacob Leisler, și a fugit în Anglia. Leisler a guvernat New York-ul până la 1691, când a sosit un detașament de trupe,  urmat de Henry Sloughter, guvernatorul trimis de William și Mary. Sloughter l-a acuzat de înaltă trădare și l-a trimis în judecată pe Leisler; a fost condamnat și executat.

Nu s-au făcut eforturi suplimentare de către oficialii englezi pentru a restabili dominionul după suprimarea rebeliunii Leisler și revalidarea guvernelor coloniale din New England. Odată cu arestarea lui Andros discuția din Londra s-a îndreptat către Massachusetts și statutul său revocat. Din aceste discuții a apărut ideea formarii provinciei Massachusetts Bay din 1691, în urma căreia Massachusetts a fuzionat cu colonia Plymouth și cu teritorii care aparținuseră anterior New York-ului, inclusiv Nantucket, Martha's Vineyard, Insulele Elizabeth și părți din Maine. Increase Mather nu a reușit în încercările sale de a restabili domnia puritanismului vechi; noul statut prevedea numirea unui guvernator și toleranța religioasă.

Note

Referințe

Bibliografie

Istoria Bostonului
Istoria Americii de Nord

Revolta din Boston din 1689


Darley Dale, also known simply as Darley, is a town and civil parish in the Derbyshire Dales district of Derbyshire, England, with a population of 5,413.  It lies north of Matlock, on the River Derwent and the A6 road. The town forms part of a built up area with both Matlock and Rowsley.

Geography
This article contains information on the area covered by the current civil parish of Darley Dale. The main built-up area of the parish extends for 2 miles along the A6 road north-west of Matlock, starting near the ARC Leisure Centre and ending near Stancliffe Quarry. It is bounded on the south-west by the River Derwent and extends over the hills and moors to the north-east as far as Darwin Forest Country Park.

The parish includes the settlements at Darley Dale, Darley Hillside, Churchtown, Two Dales, Upper Hackney and Farley, but excludes Darley Bridge and Northwood.  Darley Dale is sometimes confused with Darley Abbey (a mile north of Derby and with Dale Abbey (6 miles north-east of Derby).

History
 Earlier versions of this article claimed that a Benedictine abbey was built in Darley Dale under the reign of Henry I in the 12th century – this is not supported by the evidence now available.
 St Helen's Church dates from the 12th century.
 Darley Bridge survives from the late medieval period, having been built in the 15th century.
 The Wirksworth Moor to Longstone turnpike opened in 1759.
 The Chesterfield to Matlock, Darley and Rowsley Bridge turnpike opened in 1760.
 In 1849 a railway line opened for passenger traffic between Ambergate and Rowsley, with intermediate stations at Matlock Bath, Matlock Bridge and Darley (Dale).
 In 1873 a new railway station opened at Darley on opposite side of level crossing.
 In 1877 Rowsley railway sidings brought into use.
 St Helen's Church was restored in 1877.
 Whitworth Hospital opened in 1889.
 Whitworth Institute was erected in 1890.
 In 1890 Darley railway station renamed Darley Dale.
 The town grew in the 19th and 20th centuries around the lead mining, metal forging, railway and quarrying industries.

Places of worship

St Helen's Church

Situated in the Churchtown part of Darley Dale, this Grade II* listed parish church dates from the 12th century. The church was restored in 1877. The church tower was restored and strengthened in 1902–03. Outside the church, in the south wall of the chancel, the four periods of architecture, Norman, Early English, Decorated and Perpendicular, can be seen. Inside the church, there are monuments to Sir John de Darley who was lord of the manor in 14th century. There is also a memorial window to the famous engineer, Sir Joseph Whitworth, who lived in the parish and is buried in the churchyard. The yew tree, which is situated just outside the south porch, is claimed to be 2,000 years old and is one of the thickest in England with a girth of around 33 feet, 4 feet from the ground. It is claimed that this yew tree marked a sacred site in pre-Christian times.

Wesleyan Methodist Chapel
Situated on Chesterfield Road in Two Dales, this was built in 1827. Formally known as Hudson's Chapel, now called The Old Chapel. Superseded by the Dale Road Methodist Church in 1906. After use as a Sunday school, it was converted into a bakery. Before conversion to a residential dwelling, the property was used by a local builder as storage unit.

Hackney Primitive Methodist Chapel
Situated on Greenaway Lane, this was built in 1848. Superseded by the nearby Hackney Methodist Church in 1908. After a period in use as a Sunday school, it is no longer used as a place of worship.

Dale Road Methodist Church
Situated on Dale Road, close to the Whitworth Institute, this was built in 1904. It superseded the Wesleyan Chapel in Two Dales.

Hackney Methodist Church

This was built in 1908 to replace a smaller Primitive Methodist chapel nearby on Greenaway Lane. It is now a private residence.

Darley Hillside Methodist Church
The church was built on Moor Lane in 1912 to replace an earlier building on Lumb Lane. It was part of the same circuit as Dale Road Methodist Church, but is now closed and converted into a community centre building.

Whitworth legacy

Sir Joseph Whitworth, the 19th-century machine toolmaker and engineer, lived at Stancliffe Hall in Darley Dale for the last 13 years of his life. He died in Monte Carlo in 1887, aged 83, and was buried at St. Helen's Church. During his lifetime he drew up plans for the village and these were fulfilled thanks to generous endowments from his estate. He had, according to his biographer Terence Kilburn, hoped to build a comprehensive village college but his wife, Louisa, preferred a social centre. The Institute and Park was a compromise and is just one of the things the Whitworths did to enrich the lives of Darley Dale's inhabitants.

Whitworth Hospital
Lady Louisa Whitworth built Whitworth Cottage Hospital, the first of two major building projects in Darley Dale, following the death of her husband and it was opened in 1889.  It is still in use as an NHS hospital today, providing a minor injuries unit, two urgent care wards and some community health services.

Whitworth Institute
The opening to the public of the Whitworth Institute in September 1890 marked the beginning of Lady Louisa's second major project in Darley Dale.  The institute comprised an indoor swimming pool, an assembly hall, various reading and committee rooms and eventually a library, a billiard room, a museum of natural history, a convenient hotel (Whitworth Hotel, now "Barrington's") and a landscaped park. The Whitworth Institute was given to the people of Darley Dale and in 2009/10 underwent a £1.7M renovation to ensure its continued use for future generations.

Whitworth Park
The park provides a variety of sporting activities with soccer and cricket pitches, a bowling green and a skateboard arena.
Whitworth Park also provides over ten acres of landscaped grounds with pathways along tree-lined avenues. There is also a shallow lake. The centrepiece of the park is an obelisk commemorating Sir Joseph Whitworth.
In 2003 the park was the subject of a £750,000 refurbishment.

Notable people
Notable people associated with Darley Dale include:
 Nigel Bond, snooker player, was born there
 Tom Chambers, actor, was born there in 1977
 Mike Hendrick, English cricketer, was born there in 1948
Christopher Green, comedy writer and performer, grew up there
 Joseph Paxton, architect and gardener for the nearby Chatsworth House
 Crichton Porteous, author
 Joseph Whitworth, engineer – see the Whitworth legacy section above
 Sir Godfrey de Foljambe, politician and judge, was the local landowner in the 1360s and 1370s.

Notable buildings and attractions

The town was the winner of the 2003 Britain in Bloom, in the category of 'Large Village' The prize was presented by local marine expert Ben Goodwin.

A biennial arts festival, the Darley Dale Arts Festival, is held in July in odd-numbered years.

At the bottom of Station Road lies Darley Dale railway station. National rail services ceased in the 1960s however the station is now occupied by the railway and heritage preservation group Peak Rail. From there, a heritage steam service operates south to Matlock and north to Rowsley South, with a route distance of approximately five miles.

An annual transport festival, the Darley Dale Festival of Transport, is held at the bottom of Station Road every September.

Nearby is the holiday resort Darwin Forest Country Park.

The Square & Compass public house on Station Road is home to an annual music festival, the Ale House Rocks Music Festival.

Two Dales
In nearby Two Dales, Ladygrove Mill was built for spinning cotton by Abraham Flint, but converted to flax spinning in 1789 by Daniel Dakeyne of Knabb House. It was expanded by his sons, Edward and James, who built a series of three dams on the Sydnope Valley rising to 96 feet. To cope with the water pressure, they invented a revolutionary water-pressure powered "disc engine", which they patented in 1830 as the Dakeyne hydraulic disc engine. It was the progenitor of a type, now known as a "nutating disc engine" (which has been the subject of entrepreneurial interest in the 21st century). The mills and equipment have virtually disappeared but the remains of the dams can still be seen.

The Plough Inn public house in Two Dales was the reason behind former England international footballer Eddie Shimwell's transfer from Sheffield United to Blackpool in December 1946. Shimwell wanted to buy the pub, but Sheffield United would not allow it, due to their ban on players becoming publicans, so the full-back put in a transfer request.

See also
Listed buildings in Darley Dale

References

External links

Darley Dale Town Council
"Geograph" Darley Dale station in the 1990s
Peak Rail Website

Further reading

Towns in Derbyshire
Towns and villages of the Peak District
Derbyshire Dales

Darley Dale


Die Filialkirche Baldersdorf steht an einer Hangschulter des Millstätter-See-Rückens über der Ortschaft Baldersdorf in der Gemeinde Spittal an der Drau. Die der heiligen Maria Magdalena geweihte Kirche gehört zur Pfarre Molzbichl. Bei Ausgrabungen von 1995 bis 1997 wurde eine ältere Rundkirche aus dem 11. Jahrhundert mit einem Felsengrab des Benno von Molzbichl, eines Ministerialen des Bischofs von Brixen, gefunden. Am Plateau um die Kirche wurden Reste der Befestigung der Ministerialenburg ergraben.

Die heutige spätgotische Kirche mit hölzernem Dachreiter und westlicher Vorlaube über Pfeilern wurde im 15. Jahrhundert errichtet. Man betritt die Kirche durch das Westportal mit spätgotisch profiliertem Gewände und einer Tür mit gotischen Schloss.
Im Inneren verbindet ein spitzbogiger Triumphbogen das einschiffige, flachgedeckte Langhaus mit dem netzgratgewölbten Chor mit Fünfachtelschluss.

Die Wandmalereien aus dem 18. Jahrhundert zeigen in den Chorgewölbefeldern Engel mit Leidenswerkzeuge und an der Decke illusionistische Architektur. Das Mittelbild stellt die Verklärung der Maria Magdalena dar. An den Langhauswänden finden sich gemalte Konsekrationskreuze. Das Gemälde an der nördlichen Langhauswand stellt die Fußwaschung mit Maria Magdalena, das an der südlichen Christus bei Martha und Maria Magdalena dar. Bei der Entfernung der Empore 1996 wurden vier große spätbarocke Wandbilder eines Magdalenenzyklus und ein Kruzifix zur Gänze sichtbar, welche Balthasar Klenkh 1739 malte. In der Mitte der Westwand ist eine gemalte Kreuzigung zu sehen.

Am um 1700 entstandenen Altar mit dem Altarblatt der heiligen Magdalena steht eine spätgotische Pietà aus Kunststein mit neugotischer Fassung.
Zur weiteren Einrichtung gehören die um 1730 gefertigten Konsolfiguren eines Schmerzensmann und einer Muttergottes an der Triumphbogenwand sowie ein spätgotisches Weihwasserbecken.

Literatur
Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 45 f.

Baldersdorf
Kirchengebäude in Spittal an der Drau
Baldersdorf
Baldersdorf
Baudenkmal (Kärnten)

Filialkirche Baldersdorf


La pintura como arte fue ampliamente practicada por los incas, aunque sin alcanzar los niveles de las culturas preincas, como la Nazca y la Moche. Esta expresión artística fue realizada principalmente en murales y mantos, de los cuales solo se conservan algunos restos incompletos. Otras muestras de este arte serían las tablas y telas pintadas con escenas históricas y guardadas en Puquincancha (Cuzco), según testimonio del cronista Pedro Sarmiento de Gamboa, pero de las que ya no quedan ningún ejemplar conservado. También es de destacar la pintura como complemento ornamental de las piezas de cerámica y de otras artesanías, como la realizada sobre los aríbalos (cántaros) y los queros (vasos ceremoniales). En un segundo plano estarían la decoración de los escudos militares, a manera de figuras heráldicas, según la información de algunas crónicas.

Características
 Al igual que otras manifestaciones artísticas desarrolladas por los incas, la pintura tuvo una fuerte influencia de las culturas preincaicas que se fusionaron con el imperio inca.
 Según parece, los incas no concibieron la pintura como un arte independiente, sino complementario de otras artes, como la arquitectura, la textilería y la cerámica.
 Es en la cerámica y los textiles donde se pueden apreciar actualmente las características de la pintura incaica, cuyos motivos están relacionados con los brindados por la fauna, la flora, los mitos, las leyendas y los acontecimientos importantes de la vida de los incas.
 En cuanto al uso de los colores, fue polícroma, es decir, se emplearon más de dos colores, principalmente marrón, crema, blanco, anaranjado, amarillo y rojo.
 Las representaciones eran naturalistas y abstractas, con predominancia de las últimas.
 Muchas de las pinturas realizadas en murales, así como las tablas y telas guardadas en Puquincancha, tenían un fin utilitario y político. Su intención era conservar la memoria de los hechos de los incas y mostrar su poderío a los pueblos sojuzgados.

Murales
Antes que nada y tal como lo ha señalado Duccio Bonavia, se debe diferenciar las paredes pintadas de uno o varios colores y los murales con diseños o motivos representando escenas diversas.

Los incas asimilaron las técnicas de la pintura mural de su contacto con las culturas costeñas. Las usaron para decorar las paredes de las construcciones de barro que elevaron o ampliaron en la costa, hallándose muestras de este arte en Tambo Colorado, Pachacámac, Paramonga, etc.

El Inca Garcilaso de la Vega menciona también una antigua pintura mural incaica que en sus días todavía se podía ver en el Cuzco, cuya ejecución fue ordenada por el inca Viracocha en conmemoración de su victoria sobre los chancas (según la versión del inca historiador):

La pintura mural era ya para entonces un arte milenario en el antiguo Perú. Hacia el Horizonte Temprano, la pintura era aplicada directamente sobre la pared enlucida, mientras que durante el Intermedio Temprano se cubría el muro enlucido con pintura blanca antes de realizar el dibujo deseado. Otra técnica usada entonces era trazar motivos incisos sobre el barro húmedo para luego rellenarlo con pintura.

Mantos
La técnica de la pintura sobre telas de algodón llano era practicada en toda la costa peruana, especialmente en el norte. Aparece en varios períodos anteriores a la época inca, aunque al parecer solo empieza con Paracas Necrópolis.

Como parte del elaborado arte textil, esta técnica da la impresión de ser el método más sencillo de decoración; es probable que se recurriera a ella solo en casos de emergencia. Las telas y los dibujos son bastante grandes y los colores pocos. Algunas telas fueron al parecer estampadas con sellos de madera talladas.

Todavía por la década de 1570 existían artistas especializados en el arte de pintar mantos que se trasladaban de un lugar u otro para ejercer su oficio. Estos artesanos pedían licencia ante el oidor para ir libremente por los valles sin ser estorbados.

En los museos y colecciones privadas se pueden apreciar estos mantos, empleados quizá para cubrir paredes desnudas o servir de vestimenta a los señores importantes.

Puquincancha
El Puquincancha o Poquen Cancha, según la descripción que nos ha dejado el cronista Pedro Sarmiento de Gamboa, debió ser una especie de pinacoteca o museo de los incas, donde estos guardaban sus pinturas realizadas en tablones y telas, bajo el cuidado de unos especialistas en interpretarlas. Se hallaba en el Cuzco, cerca del Coricancha o Templo del Sol y fue fundado por el inca Pachacútec. En esas tablas y paños se hallaban pintadas las historias de los reyes incas, la biografía de cada uno de ellos, las tierras que conquistaron y las antiguas leyendas de los orígenes del imperio. Esas tablas son mencionadas también en las Informaciones del virrey Francisco de Toledo y por lo tanto deben ser consideradas como información harto confiable.

La ubicación exacta del Puquincancha era en el camino del Contisuyo, en Payán, junto a Pilcopuquio, concretamente la tercera huaca encima de Cayocachi.

Decoración de los queros
Se conservan numerosos queros o vasos de madera decorados hábilmente con elementos gráficos y escenas cotidianas: se ven incas, coyas, príncipes, princesas, guerreros, labradores, músicos, mujeres y niños, así como aves y otros animales, figuras todas que dan la impresión de carecer de libertad de movimiento; se les ve rígidas, pesadas, lentas. Se emplean los colores rojo, amarillo, negro, azul, blanco y verde.

No obstante, existe controversia en cuanto al fechado exacto de estos queros pintados. Todo indica que son de la época colonial, influenciada por las técnicas pictóricas traídas por los españoles. Los queros de la época imperial incaica suelen estar decorados sin colorantes, solo con diseños geométricos ejecutados mediante líneas incisas delgadas; a veces la decoración se complementa con incrustaciones de turquesa y nácar.

Decoración de los escudos de guerra
Según la información transmitida por algunos cronistas como el Inca Garcilaso de la Vega, los incas pintaron las caras externas de sus escudos de guerra con diseños aplicados en colores intensos. Lo harían para diferenciarse de sus enemigos durante las batallas. Serían dibujos a manera de blasones, con el lenguaje simbólico propio de los incas.

Mapas pintados
Otro renglón dentro del arte pictórico fue la realización de una suerte de mapas pintados que representaban un lugar o una región. El cronista Juan de Betanzos relata que después de la derrota de los chancas los jefes cusqueños se presentaron ante Cusi Yupanqui (después llamado Pachacútec) para ofrecerle la mascapaicha o borla imperial y lo encontraron pintando los cambios que pensaba hacer en el Cuzco.

Tal práctica se confirma con una afirmación hecha en el juicio sostenido por las etnias de Canta y de Chaclla entre 1558 y 1570, en la que uno de los litigantes presentó ante la Real Audiencia de Lima los dibujos de su valle indicando sus reclamos de terrenos, mientras la otra parte mostró una maqueta de barro que representaba a todo el valle.

Véase también
Imperio inca
Civilización Inca

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 Del Busto Duthurburu, José Antonio: Perú Incaico. Colección de obras escogidas de José Antonio del Busto. Lima, Empresa Editora El Comercio S.A., 2011. ISBN 978-612-306-034-3
 Inca Garcilaso de la Vega: Primera parte de los Comentarios Reales de los Incas, Lisboa, 1609. Versión digital, adaptada al castellano moderno: Comentarios Reales, obra completa .
 Kauffmann Doig, Federico: Historia y arte del Perú antiguo. Tomo 6. Lima, Ediciones PEISA, 2002. ISBN 9972-40-218-0
 Vergara, Teresa: «Tahuantinsuyo: el mundo de los incas». Incluida en la Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
 Pacheco Ibarra, Juan José: La pintura de los incas, un arte olvidado, 2000.
 Choque Porras, Alba: Representaciones de felinos arcoíris en los queros durante el período virreinal. Revista Tradición, N.º 16 (2016). Universidad Ricardo Palma.

Arte incaico
Pintura en Perú

Pintura incaica


6554 Takatsuguyoshida este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6554 Takatsuguyoshida este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kani de Yoshikane Mizuno și Toshimasa Furuta. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,19 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

6554 Takatsuguyoshida


1998 දළදා මාළිගාවට එල්ල වූ ප්‍රහාරය ලෙස හඳුන්වන්නේ එම වසරේ මහනුවර ශ්‍රී දළදා මාළිගාවට, දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් (එල්ටීටීඊ) විසින් එල්ල කළ මරාගෙන මැරෙන ට්‍රක් බෝම්බ ප්‍රහාරයයි. බුදුන් වහන්සේගේ දන්ත ධාතූන් වහන්සේ තැම්පත් කොට තිබෙන දළදා මාළිගාව, ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධ ජනයාගේ මුදුන්මල්කඩ ලෙසද හැඳින්වෙයි. මාළිගාව, යුනෙස්කෝව විසින් නම් කරනු ලැබූ ලෝක උරුම අඩවියක්ද වෙයි. 1998 වසරේදී එම ප්‍රහාරය සිදුකල, එල්ටීටීඊ සංවිධානය, 1983-2009 අතර කාලය තුල ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක් ඉල්ලා සටන් වැදුනු ත්‍රස්ත සංවිධානයකි.

පසුබිම
1990 සමයේ අවසන් භාගය වනවිට, ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධය උපරිම මට්ටමක් දක්වා වර්ධනය වී තිබුණි. 1995 දී, එතෙක් එල්ටීටීඊ ග්‍රහණයේ තුබූ රටේ උතුරු පර්යන්තය වූ යාපනය අර්ධද්වීපය නැවතත් සියතට ලබා ගැනීමට, ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදාව සමත් විය. 1996 දී, ඊට පළිගැනීමක් වශයෙන් එල්ටීටීඊ ය, රජයේ හමුදාවන්ට බරපතළ හානි සිදුකරමින් මුලතිව් හී පාලනය ඔවුන් යටතට නතුකර ගන්නා ලදී. 1997 වර්ෂයේදී ජය සිකුරුයි මෙහෙයුම දියත් කරමින් රජයේ හමුදාවන්, එල්ටීටීඊ ග්‍රහණයේ පැවැති සමහරක් භූමි ප්‍රදේශ නැවතත් අල්ලා ගන්නා ලදී. මෙසේ ගැටුම් සිදුවන අතරතුරදී පවා, ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට, ආර්ථික මරමස්ථානවලට සහ අහිංසක සිවිල් වැසියන්ව ඉලක්ක කොට ගෙන, මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර රැසක් දියත් කිරීමට එල්ටීටීඊ ය මිලේච්ඡ වී තිබුණි.

මහා බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස් වී 50වන සංවත්සරය සැමරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව 1998 මුල් වකවානුවේදී සූදානම්ව සිටි අතර, ඒ වෙනුවෙන්, බ්‍රිතාන්‍යයේ  චාල්ස් කුමරු ඇතුළු විදෙස් සම්භාවනීය අමුත්තන් රැසක් එම කාලය තුලදී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමට නියමිතව තිබුණි. එම සංවත්සර උළෙලේ සැමරුම් කටයුතු, පෙබරවාරි 4 දින මහනුවරදී සිදුකිරීමට තෝරා ගෙන තිබුණි. මේ අතරතුර, ජනවාරි 28 වන දින, ගැටුම් නිසා වසර 16 ක් බිඳවැටී තුබූ යාපනය ප්‍රාදේශීය මැතිවරණය පැවැත්වීමටද කටයුතු යෙදුණි. මේ සමයේ කිලිනොච්චිය සහ ඒ අවට ප්‍රදේශ වල දරුණු ලෙස ගැටුම් ඇවිලී තිබුනද, ජනතාවගේ සාමාන්‍ය දිවිපෙවෙත යලි පැමිණ ඇතැයි ආදර්ශමත් කිරීමට මින් ශ්‍රී ලංකා රජයට වුවමනා වී තිබුණි.

සිදුවීම
1998 ජනවාරි 25 වන දින එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන්, එවර නිදහස් උළෙලට සැරසෙමින් තිබූ ශ්‍රී දළදා මාළිගා පරිශ්‍රය තුල දැවැන්ත ට්‍රක් බෝම්බය පුපුරුවා මෙම සාහසික අපරාධය සිදු කලහ. එදින පෙරවරු 6:10 ට පමණ, මරාගෙන මැරෙන කළු කොටි තිදෙනෙකු විසින් පුපුරණ ද්‍රව්‍ය තොගයක් පැටවූ ට්‍රක් රථයක් රජ වීදිය ඔස්සේ පදවාගෙන පැමිණ, අවට මං බාධක වල සිටි හමුදා භටයින්ටද වෙඩි තබා, මාලිගාවේ පිවිසුම් අංගණය වෙත කඩා වැදෙමින් පිපිරවීම සිදු කරන ලදී. අධි පුපුරණ ද්‍රව්‍ය කිලේ ග්රෑම් 300-400ක් පමණ අන්තර්ගතවූ ට්‍රක් රථය, ප්‍රධාන පිපිරීම් දෙකකින් විනාශයට පත්වූ බව සඳහන් වෙයි. ප්‍රහාරයෙන් මිනීමරු කළු කොටි තිදෙනා සහ වයස අවුරුදු 2 ක දරුවෙකු ඇතුළු 16 දෙනෙක් ජීවිතක්ෂයට පත්වූ අතර, තවත් 25 දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. තුවාල ලැබූ අය අතර කාන්තාවන් සිව් දෙනෙක්, භික්ෂුන් වහන්සේ නමක් සහ පොලිස් නිළදාරියෙක් වූහ. මේ අතර භූ විද්‍යා මහාචාර්යවරයෙකු වූ පී. ඩබ්. විතානගේ මහතා, මෙම සිදුවීම ඇසීමෙන් කම්පනයකට ලක්ව මිය ගිය බවද සඳහන් වෙයි. මේ දැවැන්ත ප්‍රහාරයේ බලපෑම නිසා, වටපිටාවේ කිලෝ මීටර 5 ක් පමණ දුරින් වූ සමහර ගොඩනැගිලිවලට හානි සිදුව තිබුණි.

ප්‍රතිඵල
දළදා මාළිගාවට ප්‍රහාරයක් එල්ල වීමේ ප්‍රවෘත්තිය, රටේ මහජනයා අතර ඉක්මනින් පැතිර ගිය අතර, මාළිගාව අවට එක්රැස් වූ පිරිසක් එම අවස්ථාවේ වාහන 3 කට සහ මහනුවර හින්දු සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයකට ගිනි තබන ලදී. එම පිරිස විසිරුවා හරිනු වස් පොලීසිය විසින් කඳුලු ගෑස් ප්‍රහාර එල්ල කල අතර, අවසානයේ කිසිවෙකුටවත් හානි සිදු නොවී, තවදුරටත් ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා පැතිරීම වැළැක්වුණි. මෙවැනි ප්‍රහාරයක් සිදු කිරීම හේතුවෙන් දෙමළ ජනයාගෙන් පළිගැනීමට නොයන ලෙස, එවක ජනපතිනිය චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිණිය සිංහල ජනයාගෙන් ඉල්ලා සිටියාය. එවැන්නක් සිදුවීම එල්ටීටීඊ යේ අරමුණු ඉෂ්ඨ වීමක් යැයි ඇය තව දුරටත් ප්‍රකාශ කලාය.

ප්‍රහාරයෙන් පසු දිනයේම ශ්‍රී ලංකා රජය, නිල වශයෙන් එල්ටීටීඊ සංවිධානය තහනම් කරන ලදී. එල්ටීටීඊ සංවිධානය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මගකට ගැනීම උදෙසා, එය මීට පෙර තහනමකට ලක් කිරීමට රජය කටයුතු නොකල බවද අවධාරණය කෙරුණි. එවකට ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා වූ අනුරුද්ධ රත්වත්තේ මහතාද, මෙම ප්‍රහාරය සිදුවීමට හේතුවූ ආරක්ෂක දුර්වලතාවල වගකීම භාරගනිමින්, සිය තනතුරින් ඉල්ලා අස්වන ලදී. මෙම ප්‍රහාරය සහ උතුරේ යුධ ගැටුම් ඇවිලී ගිය වකවානුවක් අතරතුරදී වූවද, යාපනය ප්‍රාදේශීය මැතිවරණය පැවැත්වීමටද රජය කටයුතු කරන ලදී. මේ පසුබිම තුල මහනුවර පැවැත්වීමට සැළසුම් කොට තිබූ නිදහස් සැමරුම කොළඹ වෙත ගෙන යාමට තීරණය කල අතර, ඊට සහභාගී වීම පිණිස බ්‍රිතාන්‍යයේ චාල්ස් කුමරු සහ විදෙස් සම්භාවනීය අමුත්තන් රැසක් අගනුවරට සපැමිණි බව සඳහන්ය. මේ අතර, රජීව් ගාන්ධි ඝාතනයට සම්බන්ධතාවයක් පැවතීම හේතුවෙන් ජනවාරි 28 වනදා මැඩ්‍රාස් මහාධිකරණය විසින්, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ථ නායක වේළුපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් ඇතුළු 25 දෙනෙකුට මරණ වරෙන්තු නිකුත් කරණ ලදී.

2003 ඔක්තෝම්බරයේදී, මේ ප්‍රහාරය සම්බන්ධ වරදකරුවන් වූ එල්ටීටීඊ සාමාජිකයෝ තිදෙනෙක්ට, මහනුවර මහාධිකරණය විසින් මරණ දණ්ඩනය නියම කරන ලදී. ඉන් දෙදෙනෙකුට බරපතල වැඩසහිතව වසර 680 ක සිරදඬුවම් නියම වූ අතර, තුන්වැන්නාට වසර 490 ක සිරදඬුවමක් නියම විණි. මාකන්සී (Mackenzie) ආයතනයේ ඇගයීම් අනූව, මෙම ප්‍රහාරය දියත් කිරීමෙන් එල්ටීටීඊ ය බලාපොරොත්තුව සිට ඇත්තේ, 1983 කළු ජූලිය අවස්ථාවේදී මෙන් රට පුරා සිංහල ජාතික බහුතරය, දමීළ සුළුතරය වෙත ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සිදුකරවීම අවුස්සීමටයි. නමුත් මෙම ප්‍රහාරය නිසා එවැනි තත්වයක් හට නොගැනුණි.

ප්‍රතිචාරයන්
මෙම නින්දිත ත්‍රස්ථ ප්‍රහාරය, එකල දේශීය මෙන්ම ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව තුලද හෙළාදැකීමට මෙන්ම දැඩි විවේචනයට ලක්විය.

දේශීය
එම අවධියේ මල්වතු පාර්ශ්වයේ මහනායක වූ පූජ්‍ය රඹුක්වැල්ලේ ශ්‍රී විපස්සි හිමි, අස්ගිරිය පාර්ශවයේ මහනායක වූ පූජ්‍ය පැලිපානේ ශ්‍රී චන්දනාන්ද හිමි සහ ශ්‍රී දළදාවේ භාරකරුවන්, මෙම ප්‍රහාරය සිදුකිරීම සම්බන්ධයෙන් සිය බලවත් කම්පාව ප්‍රකාශ කරන ලදී. විපස්සි හිමියන් මේ පිළිබඳව තවදුරටත් ප්‍රකාශ කරමින් කියා සිටියේ, "මුළු මහත් බෞද්ධ ලෝකයා තුල පූජනීයත්වයට හා වන්දනීයත්වයට ලක්වූ, ශ්‍රී දලදා මාලිගාවට ත්‍රස්ථවාදීන් විසින් හානි සිදුකිරීම සම්බන්ධයෙන් හිතේ ඇතිවන අපරිමිත වේදනාවත් සමග බලවත් කම්පාව සහ කණගාටුව ප්‍රකාශ කරන බවයි."

ශ්‍රී ලංකා හින්දු සංගමයේ සභාපති, යෝගේන්ද්‍ර දුරෙයිස්වාමි මේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින් කියා සිටියේ "ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයින්ගේ පූජනීයම පුදබිම බඳු වූ දළදා මාලිගාවට එල්ල වූ මෙම නිවට ප්‍රහාරය, සම්බන්ධයෙන් හින්දු කවුන්සිලය අතිශය සංවේගයට පත් වන බවයි." එවක කොළඹ රදගුරු, නිකලස් මාකස් ප්‍රනාන්දු තුමාද, මීට අමතරව ශ්‍රී ලංකා ඉස්ලාමීය මධ්‍යස්ථානය (SLIC) සහ ජාත්‍යන්තර බෞද්ධ පදනමද මෙම ප්‍රහාරය හෙළා දකින ලදී.

ශ්‍රී ලංකා විපක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාද පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කරමින් කියා සිටියේ, "වසර 2000 ක් පමණ වූ ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයෙහි එතෙක් උදාවී තුබූ අඳුරු යුගවලදීවත්, අපගේ ශිෂ්ඨාචාරය සහ ඓතිහාසිකමය වශයෙන් වටිනා සංකේතයන්ට, මේ ආකාරයේ හානි කිරීමක් සිදු නොවූ බවයි."

ජාත්‍යන්තර
ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය – මෙම ප්‍රහාරය මගින් සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම හෙළාදුටු ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය, ජාත්‍යන්තර මානුෂීය නීතිය යටතේ, විශේෂයෙන්ම ජිනීවා සම්මුතියේ 3න් වන පොදු වගන්තිය සහ II වන ප්‍රොටොකෝල ප්‍රතිපත්ති වලට, එල්ටීටීඊ සංවිධානය ගරු කල යුතු බවට ප්‍රකාශ කරන ලදී.

 – වේල්සයේ කුමාරයා වූ චාල්ස් කුමරු, පෙබරවාරි 4 වන දින, කොළඹ පැවැති 50වන නිදහස් උළෙලේදී මෙසේ ප්‍රකාශ කරන ලදී. "පසුගිය මස දළදා මාළිගාව බෝම්බ පිපිරීම නිසා ඔබලා තියුණු වේදනාවෙන් පසුවන්නේ. එය සැබැවින්ම මිලේච්ඡ සහ දුෂ්ඨ ක්‍රියාවක්, අපි සියලුදෙනා එය හෙළාදකිනවා. දළදා මාළිගාව ලෝකයේම උරුමයක්; එය ශ්‍රී ලාංකිකයන්ටවත්, බෞද්ධයන්ටවත් පමණක් නොවේ. මාළිගාවේ දුෂ්කර ප්‍රතිසංස්කරණ කර්තව්‍යයන් සාර්ථකව නිමකරමින්, එහි සැබෑ විභූතිය ගොඩනැංවීම සඳහා, ඔබලාගේ සියළුම විදෙස් අමුත්තන් සුභ ප්‍රාර්ථනා කරනවා."

යුනෙස්කෝ – එවක යුනෙස්කෝ අධ්‍යක්ෂක ජනරාල් Federico Mayor Zaragoza මහතා, ජනවාරි 27 දින මේ සම්බන්ධව ප්‍රකාශයක් සිදුකරන ලදී, " සාමය සතුට සහ ධ්‍යානය වඩවන මෙවැනි පුදබිමකට හානි කරමින් එල්ල වූ මෙම අන්ධ ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් මම අතිශය කම්පාවට පත්වනවා. සියළුම ආගම් පදනම්ව තිබෙන්නේ ආදරය සහ ජීවිතයට ගරු කිරීම මත. මෙවැනි පූජනීය ස්ථානයකට පහර දීම යනු උතුම් මනුෂ්‍යත්වයට පහර දීමක්, අවිහිංසාව සහ ශුද්ධත්වයට හානි කිරීමක්. ආගමික විෂමතාවය සැබැවින්ම ගැටුම් සඳහා සාධාරණීකරණ හේතුවක් නොවේ සහ වන්දනාමානයට ලක්වන පුදබිම් මෙවැනි ප්‍රහාර වල ඉලක්ක නොවිය යුතුයි."

 – එවක එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් කොෆි අනන් කාර්යාලයද මෙම ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරන ලදී. "ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර ප්‍රධාන බෞද්ධ පූජාබිමකට එල්ල වූ මේ සැහැසි බෝම්බ ප්‍රහාරය නිසා ජීවිත අහිමිවීම සහ දේපළ විනාශවීම පිළිබඳව, එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම්වරයා දැනුවත් වුනා. මෙවැනි ආකාරයේ අවස්ථාවලදී ඔහු කටයුතු කල ලෙසම, ඕනෑම හේතුවක් සඳහා ත්‍රස්තවාදය යොදා ගැනීම, මහලේකම්වරයා දැඩි ලෙස හෙළා දකිනවා. ආගමික සහ වාර්ගික පසුබිම් යොදා ගනිමින් මනුෂ්‍ය වර්ගයා බෙදීමට දරණ වෑයම් සම්බන්ධයෙන් ඔහු කණගාටුව පළකරනවා."

 – එවක ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි ඇමෙරිකානු තානාපති Shaun Donnelley මහතා, මෙම ප්‍රහාරය හෙළාදකිමින් ප්‍රකාශ කලේ "සමස්ථ ලෝක නායකත්වයම, මේ පූජනීය බිමට එල්ල වූ ප්‍රහාරය හෙළාදකින බවත්, ආගමික සහ පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකමකින් යුතු ස්ථාන වලට එල්ල වන මෙවැනි ආකාරයේ ප්‍රහාර අප විසින් හෙළා දැකිය යුතු බවත්ය."

හානිය සහ ප්‍රතිසංස්කරණය

මාලිගාවට දරුණු ලෙස හානි සිදු කිරීමට, මේ ප්‍රහාරය සමත්ව තිබුණි. මාලිගාවේ වහළට සහ ඉදිරිපස මුහුණතට ප්‍රහාරය නිසා දැඩි හානි සිදුව තිබූ නමුත්, දන්ත ධාතූන් වහන්සේ වැඩ සිටි කුටියට සහ ඇතුල් කුටි වලට හානි සිදු කිරීමට, එය අසමත්ව තිබුණි . මාලිගාවේ පත්තිරිප්පුව, මහාවාහල්කඩ, රාජකීය මාළිගය, ප්‍රවිශ්ඨ සඳකඩපහණ, රැජිණ තටාකය, පුස්ථකාලය සහ සමහරක් පිටත කැටයම් නිර්මාණ වලටද ප්‍රහාරය හේතුවෙන් හානි සිදුව තිබුණි. මාළිගාවට යාබදව පිහිටි මහනුවර ක්වීන්'ස් හෝටලය, මහනුවර නාථ දේවාලයට සහ ශාන්ත. පෝල්'ස් දෙව් මැදුරටද, මෙම පිපිරීම නිසා හානි සිදුවී තිබූ බවටද තොරතුරු සඳහන් වෙයි.

ප්‍රහාරයේ සුන්බුන් අස් කොට, පෙබරවාරි 10 වන දින නැවතත් මාළිගාව මහජනයා වෙනුවෙන් විවෘත කෙරුණත්, එහි සම්පූර්ණ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු නිම කිරීමට වසර එකහමාරක් ගතවිය. එවක ජනපතිනිය වූ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිණියගේ ජනපති කාර්ය සාධක බලකාය සහ, එවක සංස්කෘතික කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍ය වූ ලක්ෂ්මන් ජයකොඩි මහතා විසින් පත්කල දළදා මාළිගාව ප්‍රතිසංස්කරණ කොමිටිය එක්ව, මාළිගාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදුකරන ලදී. මීට අමතරව පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව, මධ්‍යම සංස්කෘතික අරමුදල, රජයේ ඉංජිනේරු සංස්ථාව, ඉදිකිරීම් දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය, ජල හා පරිවහන මණ්ඩලය සහ ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයද, මාළිගාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ සහ සුරක්ෂා කිරීමේ කටයුතු වලට දායකත්වය සපයන ලදී.

දැඩි ලෙස හානියට පත්වූ වහළ සැකසීම, ප්‍රධාන අවශ්‍යතාවයක් ලෙස සැළකූ නිසා එහි ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම් මාස 2 - 4 ත් අතර කාලයකදී නිම කෙරිණි. මාළිගාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදු කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජය, රුපියල් මිලියන 2 ක ආධාර සිදු කල අතර, මහජනතාවගෙන්ද රුපියල් මිලියන 100 ඉක්මවූ ආධාර මුදල් ප්‍රමාණයක් හිමිවිය. එම ආධාර ප්‍රමාණය, මාළිගාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ වියදම් තක්සේරු අගය මෙන් තුන් ගුණයක් ඉක්මවූ අගයක් බවද සඳහන් වෙයි. මාළිගාවේ විනාශයට පත්වූ ගල් කැටයම් ආදිය, දක්ෂ කර්මාන්තකරුවන් අතින් පිළිසකර කරවූ අතර, හානියට පත් වූ බිතු සිතුවම්ද නැවතත් යථා තත්වයට පත් කෙරුණි. මේ අතර ප්‍රතිසංස්කරණ වලදී, ඇතුල් කුටියක බිත්තියකින් කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ යුගයට අයත් එතෙක් සැඟවී තිබූ සිතුවම් කිහිපයක්ද හමුවූ බව සඳහන්ය. මාළිගාවේ සියළුම ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු 1999 අගෝස්තුව එළඹෙන විට අවසන් කෙරුණි.

මේවාද බලන්න
දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව
ශ්‍රී දළදා මාලිගාවට පහරදීම, 1989

References

බාහිර සබැඳි
කැන්ඩි බෝම්බිං: මයින්ඩ්ලෙස් කානේජ් ඔර් මිලිටරි ස්ට්‍රැටජි? අ ටමිල් ගාර්ඩියන් ඇනලයිසිස්
'එල්ටීටීඊ බෝම්බ් කිල්ඩ් මදර් ඔන් මයි විසිට් ටු දළඳා මාලිගාව' සෙවරල් අයිවිට්නස් අකවුන්ට්ස් ඔෆ් දි ඇටෑක්

1998 ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ලකල ප්‍රහාර

1998 දළදා මාලිගාවට එල්ල වූ ප්‍රහාරය


Olaylar

Doğumlar
 Coloman, Macaristan ve Hırvatistan kralı (ö. 1116)

Ölümler

1070


Nexter Systems (formerly known as GIAT Industries or Groupement des Industries de l'Armée de Terre, Army Industries Group) is a French government-owned weapons manufacturer, based in Roanne, Loire.

Group organization

The Nexter group is divided in several smaller entities, with the main one being Nexter Systems. The sub-companies are:
 Nexter Munitions
 Nexter Mechanics
 Nexter Electronics
 Nexter Robotics
 Nexter Training
 OptSys
 NBC Sys
 Euro-Shelter
 Mecar
 Simmel Difesa

History
The GIAT group was founded in 1973 by combining the industrial assets of the technical direction of Army weapons of the French Ministry of Defense.  The company was nationalized in 1991.  On 22 September 2006 GIAT became the core of the new company Nexter.

For many years GIAT struggled to turn a profit.  The company was operated at a loss. A 2001 report by the Cour des Comptes and a 2002 report by the National Assembly described the situation as critical.  In April 2004 the board of directors presented the public with a financial statement showing a profit of several hundred million Euros.  This was mainly due to increased export sales, and the modernization of the Leclerc Main Battle Tank (MBT) and several other armored platforms. Sales to the UAE however were accomplished with the payment of $200 million to intermediaries.

In 2006, the THL-20 gun turret was selected by Hindustan Aeronautics Limited for use on the HAL Light Combat Helicopter, incorporating the 20 mm M621 cannon.

Nexter has a joint venture CTA International with BAE Systems to develop and manufacture case telescoped weapon systems and ammunition of 40 mm calibre.

Nexter continues to produce several former GIAT small arms, cannon, and anti-armour weapons.  One such weapon is the Wasp 58, a low cost, one man antiarmour/assault weapon system.

Merger with KMW
In 2015, Nexter and Krauss-Maffei merged under a single structure.  The new KMW+Nexter Defense Systems (KNDS) will be the European leader of terrestrial defense with more than 6,000 employees. The supervisory board appointed the new CEO of Nexter Systems, Stéphane Mayer, and the chairman of the executive board of KMW, Frank Haun, as CEOs of the holding company.

Products
Nexter designs and manufactures military protected vehicles for the French military and other international militaries:
 The Véhicule de l'Avant Blindé (VAB) armoured personnel carrier;
 The Nexter Aravis - Mine Resistant Ambush Protected Vehicle;
 The Nexter Titus wheeled and mine protected vehicle;
 The VBMR Griffon armoured personal carrier VMBR-L Serval and EBRC Jaguar
The company also acquired a large influence in the field of combat and artillery vehicles thanks to the development of several large caliber cannons:
 The Leclerc main battle tank;
 The CAESAR - 155 mm wheeled self-propelled howitzer;
 The VBCI (Véhicule blindé de combat d'infanterie) wheeled armoured infantry fighting vehicle;
 The LG1 Mark II 105 mm towed howitzer;
 The TRF1 155 mm towed howitzer
 The GCT 155mm self-propelled gun
 The AMX-10 RC tank destroyer
And several types of munitions for medium and large-calibre weapons:
 120 mm ammunitions
 155 mm ammunitions
 Tank ammunitions
 40 mm ammunitions

Nexter/GIAT also manufactures various weapons:
 The FAMAS assault rifle;
 The M621 cannon
 The FR F2 sniper rifle;
 The 20 mm modèle F2 gun;
 The M811 25 mm cannon;
 The APILAS anti-tank rocket launcher;
 The Wasp 58 Light Anti-Armour Weapon;
 The Armes de Défense Rapprochée personal defence weapon;
 The GIAT 30 aircraft-mounted revolver cannon;

References

  Cour des Comptes, Les industries d'armement de l'État, chapter 3, 2001

External links

Defence companies of France
Ammunition manufacturers
Firearm manufacturers of France
Military vehicle manufacturers
Companies based in Paris-Saclay
Manufacturing companies established in 1973
Technology companies established in 1973
Companies based in Auvergne-Rhône-Alpes

Nexter Systems


Stanleyville may refer to:

United States

 Stanleyville, North Carolina
 Stanleyville, Ohio, an unincorporated community

Elsewhere

 Stanleyville, Belgian Congo, the former name for Kisangani in the Democratic Republic of the Congo
 Stanleyville, a community in the township of Tay Valley, Ontario, Canada

Film
 Stanleyville (film), a 2021 Canadian dark comedy film by Maxwell McCabe-Lokos

Stanleyville


Japans Grand Prix 2016 (officielt navn: 2016 Formula 1 Emirates Japanese Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 9. oktober 2016 på Suzuka Circuit i Japan. Det var den syttende runde af Formel 1-sæsonen 2016.

Løbet blev vundet af Mercedes-køreren Nico Rosberg, som startede fra pole position. På andenpladsen kom Red Bulls Max Verstappen, mens tredjepladsen gik til Lewis Hamilton. Med denne sejr sikrede Mercedes sig sejren i konstruktørmesterskabet, mens Rosberg øgede sin føring i kørermesterskabet med 33 point, med fire løb tilbage af sæsonen.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
  - Kimi Räikkönen og Pascal Wehrlein fik gridstraffe på fem placeringer hver for ikke-planlagte udskiftninger af gearkasse.
  - Sebastian Vettel fik en gridstraf på 3 placeringer for at have forårsaget en kollision i forrige løb.
  - Jenson Button fik en gridstraf på 35 placeringer efter at McLaren valgte at skifte en række elementer i hans motorenhed.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Formel 1 2016
2016

Japans Grand Prix 2016


San Marinos Grand Prix var et Formel 1-løb som i perioden 1981-2006 blev arrangeret på Autodromo Enzo e Dino Ferrari ved Imola i Italien. Løbet blev kaldt San Marinos Grand Prix fordi der allerede var et Italiens Grand Prix, og San Marino er for lille til at kunne arrangere et Grand Prix-løb.

Historie
I 1994 var der tre store ulykker på Imola. Under træningen om fredagen forulykkede Rubens Barrichello grimt i et sving og blev slået bevidstløs i flere minutter. Dagen efter, under kvalifikationen omkom østrigeren Roland Ratzenberger efter at have kørt af i Villeneuve-svinget. Under løbet omkom Ayrton Senna efter at have kørt af i 6. gears-svinget Tamburello.

Vindere af San Marino Grand Prix

Eksterne henvisninger
 Chicane F1 – San Marino GP
 Formula 1 - Interactive Circuit Map - San Marino

San Marinos Grand Prix


A bandleader is the leader of a music group such as a rock or pop band or jazz quartet. The term is most commonly used with a group that plays popular music as a small combo or a big band, such as one which plays jazz, blues, rhythm and blues or rock and roll music. Most bandleaders are also performers with their own band, either as singers or as instrumentalists, playing an instrument such as electric guitar, piano, or other instruments.

Roles
The bandleader must have a variety of musical skills. A bandleader needs to be a music director who chooses the "setlist" (the list of songs that will be played in a show), sets the tempo for each song and starts each song (often by "counting in"), leads the start of new sections of songs (e.g., signalling for the start of a guitar solo or drum solo) and leads the endings of each song. The bandleader is also onstage with the group, so they have to be a strong performer on lead vocals or an instrument. The bandleader also needs to have a good general knowledge of the different parts played by all the rhythm section instruments (guitar, keyboards, electric bass, drum kit) and solo instruments (e.g., lead guitar, saxophone, etc.), as they have to audition prospective new members of the band and lead rehearsals. The bandleader also typically selects new songs for the group, particularly if the group is a cover band or a tribute band. In some cases, the bandleader may manage other aspects of the band, such as organizing tours and sound recording sessions. Some bandleaders are also composers and songwriters for their group.

Often the bands are named after their bandleaders, or the backing band is given its own name, distinct from the bandleader (e.g., Bruce Springsteen and the E Street Band or Elvis Costello and The Attractions). Some older bands such as The Count Basie Orchestra have continued operating under their bandleaders' names long after the death of the original bandleader.

See also
 Bandmaster

Further reading
 Whiteman, Paul and Lieber, Leslie – How to Be a Bandleader (New York City: Robert M. McBride & Company, 1948)

References

Occupations in music

Bandleader


La rue des Écrevées  est une rue de la commune de Reims, dans le département de la Marne, en région Grand Est.

Situation et accès
La rue des Écrevées est comprise entre la rue Sarrail et la rue Henri IV. La rue appartient administrativement au quartier Centre-ville de Reims.

Origine du nom
Elle porte le nom de Aubry-le-Crevé et du collège qu'il fonda dans cette rue ; il est aussi connu comme Albéric-le-Crevé, André Le Coeur, Oubril l'Ecrevé, Aubery Le Crevé Aubry Le Crevet ou Aubry Le Crevé, Albéric Le Crevé et son bâtiment domüs de Crevet, quarel le crevé.

Ce collège était, comme le collège des Bons-Enfants, un hospice qui recevait, au Moyen Âge, les étudiants pauvres, qui  assistaient aux leçons des maîtres des grandes écoles de Reims. Fondé au XIIIe siècle, le collège fut administré par les échevins jusqu'à sa cession au Chapitre cathédrale et il dura jusqu'à la création de l'Université. Cet établissement scolaire des Ecrevées était devenu au XVIIe siècle une maison de charité pour de pauvres femmes et il fut enfin réuni à l'Hôpital général.

Cette voie est citée dès 1547 sous le nom de rue des Ecrevés.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

Notes, sources et références

Voir aussi

Bibliographie
 Jean-Yves Sureau, Les rues de Reims, mémoire de la ville, Reims, 2002.

Articles connexes
 Liste des voies de Reims.

Ecreve

Rue des Écrevées


Alois Fischer ist der Name folgender Personen:

* Alois Fischer (Politiker, 1796) (1796–1883), österreichischer Politiker, Jurist und Beamter
 Alois Fischer (Politiker, 1881) (1881–1945), österreichischer Politiker (CS), Landtagspräsident
 Alois Fischer (Theologe) (1902–2003), deutscher Pädagoge, Philosoph und Theologe

Siehe auch:
 Aloys Fischer (1880–1937), deutscher Pädagoge, Psychologe und Soziologe

Alois Fischer


Metanol ya da metil alkol (CH3OH ya da kısaca MeOH), en basit yapılı alkol. Geçmişte odunun damıtılması ile elde edildiğinden odun alkolü ya da odun ruhu denir. Günümüzde metanol, karbonmonoksit ile hidrojenin yüksek basınç altında yüksek sıcaklıklara maruz bırakılması ile üretilir. Renksiz, uçucu, hafif alkol kokulu, suyla tamamen karışan bir sıvıdır. Metanol, sıklıkla kullanılan iyi bir çözücü ve yakıttır.

Metanol, polar bir hidroksil grubuna bağlı bir metil grubundan oluşur. Yılda 20 milyon tondan fazla üretilen Formaldehit, asetik asit, metil tert-bütil eter, metil benzoat, anisol, peroksiasitler ve daha özel kimyasallar dahil olmak üzere diğer ticari kimyasalların öncülü olarak kullanılır.

Özellikleri
Saf metanol 1 atm'de 64,7 derecede kaynayan renksiz, akışkan bir sıvı olup, parlak olmayan mavimsi bir alevle yanar. Alevleri günışığında görünmez. Etanolünkine benzer bir kokusu vardır. Bütün organik çözücülerde her oranda çözünür.

Molekülleri birbirine güçlü hidrojen bağları ile bağlı olduğundan aynı oksijen ve karbon sayılı bileşiklere nazaran metanolün kaynama noktası daha yüksektir. Etanolün aksine, metanol su ile azeotrop oluşturmaz ve su-metanol karışımları damıtılarak ayrıştırılabilir.

Tarihi
Eski Mısırlılar, mumyalama işleminde, ahşabın pirolizinden elde ettikleri metanol de dâhil olmak üzere bir madde karışımı kullandılar. Bununla birlikte, saf metanol ilk olarak 1661'de Robert Boyle tarafından şimşirin kuru kuruya damıtılması yoluyla ürettiğinde izole edildi. Daha sonra "pyroxylic spirit" ("piroksilik alkol") olarak bilinmeye başlandı. 1834'te Fransız kimyagerler Jean-Baptiste Dumas ve Eugene Peligot elemental bileşimini belirlediler.

Elde edilişi

Metanol ilk defa 1661'de Robert Boyle tarafından odunun kuru damıtılması (havasız ortamda yüksek ısı verilmesi) ile elde edildi. Damıtma ürününde %1,5-3 metanol, %10 asetik asit, %0,5 aseton ve başkaları bulunmaktadır.

Endüstride, karbonmonoksit ile hidrojenin reaksiyonundan elde edilir. Bu metodla saf metanol elde edilirse de sıcaklığın 30-40 derece yükselmesi hâlinde n-propanol ve izobütanol teşekkül edebilir.

Fraksiyonlu destilasyonla sulu çözeltisinden %99'luk bir saflıkta elde edilir. Susuz (mutlak) metanol elde etmek için Mg kullanılır:

2 CH3OH + Mg → (CH3O)2Mg + H2

(CH3O)2Mg + H2O → 2 CH3OH + MgO

Güvenlik
Metanol çok yanıcıdır. Buharları havadan biraz daha ağırdır, seyahat edebilir ve tutuşabilir.  Metanol yangınları kuru toz, karbondioksit, su spreyi veya alkole dayanıklı köpükle söndürülmelidir. Metanol alevleri günışığında görünmez.

Toksisite

Metanol insanlar için oldukça toksiktir. 10 ml kadar küçük bir miktardaki saf metanol içildiğinde, optik sinirleri hasarladığından kalıcı körlüğe sebep olur. 30 ml kadar bir miktarın içilmesi ise ölümcüldür Ortalama ölümcül doz ise 100 ml'dir (vücut ağırlığının kg başına 1-2 ml saf metanol). Koku ve görünüm açısından etanol (içkilerde bulunan alkol) ile benzerliklerinden ötürü, ayırımlarını yapmak zordur.

Metanol iki mekanizma ile toksik olabilir. İlkinde, metanol (ağız yoluyla, solunum, deriden absorbe ederek vücuda alındığında), etanol zehirlenmesi gibi merkezî sinir sistemi (MSS) baskılayıcısı olarak ölümcül olabilir. İkincisi ise, toksikasyon sürecidir ve metanol, formik asite metabolize olur. Metanol, alkol dehidrojenaz (ADH) aracılığıyla formaldehite ve sonrasında formaldehit, aldehit dehidrojenaz (ALDH) aracılığıyla formik asite (format) dönüşür. ALDH ile dönüşüm tamdır, yani geride tespit edilebilecek formaldehit kalmaz. Format iyonları, mitokondriyal sitokrom c oksidazı engellediğinden ötürü toksiktir yani hücresel seviyede hipoksi söz konusudur. Ayrıca, metabolik asidoz gibi pek çok metabolik bozukluklara sebep olur.

Metanol zehirlenmesi, panzehiri olan etanol veya fomepizol ile tedavi edilebilir. Her iki bileşik, alkol dehidrojenazın metanol üzerine olan etkisini yarışmalı inhibisyon ile indirger. Bu şekilde metanol, toksik metabolitlere dönüşüm yerine böbrekler ile vücuttan atılır. Akabindeki tedavi, metabolik asidoz için sodyum bikarbonatın verilmesi ve metanol ile formatın kandan uzaklaştırılması için hemodiyaliz olabilir. Folinik asit/folik asit de formatın metabolize edilmesini kuvvetlendirmek açısından uygulanmaktadır.

Metanol zehirlenmesinin başlıca semptomları; MSS baskılanması, baş ağrısı, baş dönmesi, bulantı, koordinasyon kaybı ve sersemlik hâlidir. Çok yüksek doların alınımı bilinç kaybı ve ölümle sonuçlanabilir. Bu belirtilerin 10-30 saat sonrasında görmede bulanıklık/kayıp ve asidoz gözlenir. Bu semptomlar, formatın toksik seviyede kanda birikiminden kaynaklanır ve solunum güçlüğüne neden olarak ölüm ile sonuçlanabilir.

Gıda metabolizması sonucundan üretilen ufak miktarlardaki metanol, zararsız olup hızlı ve tam bir şekilde metabolize edilir.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
Biochem. Pharmacol. 28 (5): 645–9. doi:10.1016/0006-2952(79)90149-7. PMID 109089.
Casavant MJ (Jan 2001). "Fomepizole in the treatment of poisoning". Pediatrics 107 (1): 170. doi:10.1542/peds.107.1.170. PMID 11134450.
Brent J (May 2009). "Fomepizole for ethylene glycol and methanol poisoning". N Engl J Med 360 (21): 2216–23. doi:10.1056/NEJMct0806112. PMID 19458366.
Schep LJ, Slaughter RJ, Vale JA, Beasley DM (Sep 30 2009). "A seaman with blindness and confusion". BMJ 339: b3929. doi:10.1136/bmj.b3929. PMID 19793790.

Dış bağlantılar
 National Pollutant Inventory - Methanol bilgi sayfası
 The Methanol Institute Alternatif yakıt olarak Methanol
 Methanol ile çalışan laptoplar
 Molview from bluerhinos.co.uk 3 boyutlu Methanol
 Uzayda keşfedilen Methanol
 Methanol as an alternative fuel Recording of a discussion with Nobel laureate George Olah broadcast on NPR.

Primer alkoller
Alkol

Metanol


Lieutenant-Colonel John Jacob Astor V, 1st Baron Astor of Hever, DL (20 May 1886 – 19 July 1971) was an American-born English newspaper proprietor, politician, sportsman, military officer, and a member of the Astor family.

Biography
Astor was born in Manhattan, New York City, in 1886, the fourth child of William Waldorf Astor, 1st Viscount Astor (1848–1919), and Mary Dahlgren Paul (1858–1894). He was five years old when his family left New York to live in England. He was raised on an estate purchased by his father at Cliveden-on-Thames in Buckinghamshire and was educated at Eton College and at New College, Oxford. Upon his father's death in 1919, Astor inherited Hever Castle, near Edenbridge, Kent, where he lived the life of an English country gentleman.

Olympic Games

Astor represented Great Britain in rackets at the 1908 Summer Olympics, winning the gold medal in the men's doubles competition together with Vane Pennell, and winning bronze in the men's singles event.

Astor had been the British Public Schools rackets champion in 1904–1905, and in the same year as his Olympic competition he played singles and doubles in the British Army rackets championships.

Despite the later loss of a leg, he was able to play and win against younger opponents at squash on a prosthetic limb.

Military service
He served in the 1st Life Guards, which he joined in 1906 after a year at Oxford, and was Aide-de-Camp to Baron Hardinge, Viceroy of India between 1911 and 1914.  Within his regiment he was promoted Captain in 1913 and Major in 1920.

In World War I, he was wounded serving with his regiment at Messines in October 1914.  After recovering he returned to the Western Front, rising to the rank of Lieutenant-Colonel commanding 520 Household Siege Battery of the Royal Garrison Artillery and awarded the Légion d'Honneur as a Chevalier. In September 1918, near Cambrai, his right leg was shattered by a shell and later amputated.

He was Honorary Colonel of the Kent and Sussex Heavy Regiment, Royal Artillery, between 1927 and 1946 and Honorary Colonel of the 23rd London Regiment, between 1928 and 1949.  In World War II he was Lieutenant-Colonel of the 5th Battalion, City of London Home Guard, a unit drawn from newspaper employees, between 1940 and 1944.

Marriage and children
Astor married Lady Violet Mary Elliot-Murray-Kynynmound (28 May 1889 - 3 January 1965) on 28 August 1916.  She was the third daughter of Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 4th Earl of Minto and his wife Lady Mary Caroline Grey.  From her previous marriage to Major Lord Charles George Francis Mercer Nairne Petty-Fitzmaurice, who was killed in action at Ypres in 1914, Lady Violet had two children, Margaret and George.

Lord and Lady Astor had three sons:

 Gavin Astor, 2nd Baron Astor of Hever (1 June 1918 - 28 June 1984), married Lady Irene Haig, youngest daughter of Douglas Haig, 1st Earl Haig, and Dorothy Maud Vivian, and had five children including John Jacob "Johnny" Astor VIII.
 Lt Col Hugh Waldorf Astor (20 November 1920 - 7 June 1999), married Emily Lucy Kinloch, a niece of Diana Vreeland, and had five children.
John Astor (26 September 1923 - 27 December 1987), married Diana Kathleen Drummond, a grandniece of Herbert Samuel Holt, and had three children.

Career
He was a director of the Great Western Railway between 1929 and 1946. In 1926, Astor was Lieutenant of the City of London, then held the offices of Justice of the Peace from 1929 and Deputy Lieutenant of Kent from 1936 until 1962. He was a director of Hambros Bank between 1934 and 1960. He was vice-chairman of Phoenix Insurance between 1941 and 1952 and Chairman of between 1952 and 1958. He was a director of Barclays Bank between 1942 and 1952.

In 1922, he purchased The Times newspaper following the death of its owner, Alfred Harmsworth, 1st Viscount Northcliffe. During his tenure as head of The Times, Lord Astor had the newspaper sponsor Edmund Hillary's expedition that made the first successful climb to the summit of Mount Everest. Astor remained chairman of the paper until 1959 when his son Gavin took over. In 1966, The Times was sold to Canadian newspaper tycoon, Roy Thomson.

Astor served as the first chairman of the General Council of the Press, which was established in 1953. He resigned from the position in April 1955 due to ill-health.

In addition to his newspaper business, John Jacob V served in politics, as Alderman of the London County Council between 1922 and 1925, and in the Parliament of the United Kingdom for 23 years as Unionist Member of Parliament (MP) for Dover from 1922 to 1945. On 21 January 1956 he was created Baron Astor of Hever, of Hever Castle in the County of Kent, taking his seat in the House of Lords on 21 March. In 1962, he moved from England to France.

Death
He died on 19 July 1971 in Cannes, France.

Legacy
John Astor was a great benefactor of The Middlesex Hospital, London W 1, both financially and in service given. He was a member of The Board of Governors for 40 years, and chairman for 24 years.
He endowed the Chair of Physiology in 1920. He gave the money for the Nurses' Home in Foley St, which still stands despite the demolition of the hospital, which closed in 2005. For many years, the name of the donor was unknown, but it was later named John Astor House in his honour. He gave money towards the Windeyer Building of the Medical School, and Astor College, the medical students' residence.

Selected artworks from the family's vast collection were bequeathed to the National Gallery including the prized "Thames below Westminster" by Claude Monet. John Jacob V and Violet are buried together on the grounds of Hever Castle, which, since 1983, has been owned by Broadland Properties Limited and is a major tourist attraction. Eldest son Gavin succeeded him as Baron.

References

External links

John Astor at databaseOlympics.com

John Jacob Astor V at Biography.com

1886 births
1971 deaths
Military personnel from New York City
American emigrants to England
Alumni of New College, Oxford
John Jacob
Barons Astor of Hever
British Army personnel of World War I
British Home Guard officers
British Life Guards officers
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
20th-century British newspaper publishers (people)
Members of the Parliament of the United Kingdom for Dover
Livingston family
Members of London County Council
People educated at Eton College
Racquets players at the 1908 Summer Olympics
Olympic racquets players for Great Britain
Medalists at the 1908 Summer Olympics
Olympic gold medallists for Great Britain
Olympic bronze medallists for Great Britain
English Olympic medallists
UK MPs 1922–1923
UK MPs 1923–1924
UK MPs 1924–1929
UK MPs 1929–1931
UK MPs 1931–1935
UK MPs 1935–1945
UK MPs who were granted peerages
Racquets players
English cricketers
Buckinghamshire cricketers
Roehampton Trophy
British sportsperson-politicians
Presidents of the Marylebone Cricket Club
Naturalised citizens of the United Kingdom
Politicians from New York City
People from Taplow
St. George's School (Rhode Island) alumni
British amputees
Cricketers from New York City
Hereditary barons created by Elizabeth II
Younger sons of viscounts
People from Hever, Kent
British politicians with disabilities
20th-century British businesspeople
20th-century American businesspeople

John Jacob Astor, 1st Baron Astor of Hever


قائمة بالأبطال في بطولة 2006 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 روجيه فيدرير هزم  أندي روديك 6-2 4-6 7-5 6-1

فردي سيدات

 ماريا شاربوفا هزم  جوستين إنين 6-4 6-4

زوجي رجال

 مارتين دام و ليندر بايس هزم  يوناس بورغمان و ماكس ميرناي 6-7 (5) 6-4 6-3

زوجي سيدات

 ناتالي ديتشي و فيرا زفوناريفا هزم  دينارا سافينا و كاترينا سريبوتنيك 7-6(5) 7-5

زوجي مختلط

 بوب براين و مارتينا نافراتيلوفا هزم  مارتين دام و كفيتا بيسشكي 6-2 6-3

الشباب

فردي أولاد

 دوسان لودجا هزم  بيتر بولانسكي 7-6(4) 6-3

فردي بنات

 أناستزايا بافليشنكوفا هزم  تاميرا باسزكي 3-6 6-4 7-5

زوجي أولاد

 جيمي هنت و ناتانيلا شنغ هزم  جارمير جينكينس و أوستن كراجايكيك 6-3 6-3

زوجي بنات

 ميهائيلا بوزارنيسكو و لوانا رالوكا أولارو هزم  شارون فيشمان و أناستزايا بافليشنكوفا 7-5 6-2

وصلات خارجية
 أمريكا المفتوحة 2006

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 2006
أحداث أغسطس 2006 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2006 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب) 2006
كرة المضرب في 2006
كرة مضرب أمريكية في 2006

أمريكا المفتوحة 2006 (كرة مضرب)


Böğrüdelik, Konya ili Cihanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Köy Cihanbeyli ilçe merkezine 35 km ve Konya il merkezine ise 135 km uzaklıktadır.

Tarih
Böğrüdelik köy halkı, Sibirya'da Omsk bölgesinde yaşamaktayken Çarlık Rusya dönemi soykırıma maruz kalmışlar ve çok az bir kısmı canını zor kurtarıp vatanlarını bırakmak mecburiyetinde kalmışlardır. Köy halkı Sibirya Tatarları, Sibirya Türkleri, Mişer Tatarları, Sibiryalılar olarak da adlandırılır. Böğrüdelik köyü Cihanbeyli ilçesine bağlıdır. Kadıoğlu köyüne komşudur. . Dil olarak Sibirya Türkçesi konuşurlar.

Nüfus

Kaynakça

Cihanbeyli'nin mahalleleri

Böğrüdelik, Cihanbeyli


Burud Station (Burud stasjon) er en tidligere jernbanestation på Randsfjordbanen, der ligger i Øvre Eiker kommune i Norge.

Stationen blev åbnet 25. februar 1875, nogle år efter banen. 1. november 1970 mistede den bemandingen, og 1. januar 1984 blev den nedgraderet til trinbræt med læssespor. Stationsbygningen, der var opført i træ efter tegninger af Georg Andreas Bull, blev revet ned i 1988. Persontogene ophørte med at betjene stationen 7. januar 2001. Den er dog ikke er nedlagt officielt men fremgår stadig af Bane Nors stationsoversigt.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Randsfjordbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1875
Ophørt i 2001

Burud Station


«Gloria» es una canción de pop escrita y compuesta en 1979, originalmente en italiano, por Umberto Tozzi y Giancarlo Bigazzi. La versión en inglés interpretada por la estadounidense Laura Branigan se convirtió en un éxito internacional en 1982. Varios años después en 2012 la reconocida cantante mexicana Gloria Trevi realizó una versión en español de la canción para su álbum homónimo del mismo nombre "Gloria", reviviendo la vigencia de este clásico y haciéndolo un éxito esta vez en el mercado de habla hispana, liderando las listas musicales de Billboard.

Lanzamiento y éxito
El tema «Gloria» fue lanzado por Umberto Tozzi en 1979 como sencillo de su álbum homónimo.

Branigan y éxito internacional

En marzo de 1982, Laura Branigan publicó el álbum debut, Branigan, que incluía la canción e inmediatamente se convirtió en un éxito internacional. La radio estadounidense no estaba inicialmente receptiva a la canción, ya que la combinación del sonido americano con el europeo suponía una inminente segunda "invasión británica". La canción fue ganando posición poco a poco, hasta convertirse en uno de los grandes éxitos de la década. Alcanzó el nivel de ventas para un Disco de Oro y un Disco de Platino. La interpretación vocal la hizo merecedora de una nominación al Grammy, una de las cuatro que recibiría.

En la temporada 2018–19 de la NHL, los St. Louis Blues comenzó a usar la canción después cada victoria en hogar.

Otras versiones

Tuvo varias versiones, entre ellas la del compositor francoitaliano Caravelli en 1979, la del grupo infantil español Parchís y la cantante sueca Carola Häggkvist en 1983, y la del grupo australiano Young Divas y la cantante alemana Michelle en 2006.

Referencias

Sencillos de 1979
Sencillos de 1982
Sencillos de 2004
Canciones de Italia
Sencillos certificados de oro por la Recording Industry Association of America
Canciones de Laura Branigan
Canciones de 1979
Canciones en español
Canciones sobre mujeres

Gloria (canción de Umberto Tozzi)


සෙවේරුස් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, සෙප්ටිමියස් සෙවේරුස් (; 11 අප්‍රේල් 145 – 4 පෙබරවාරි 211) යනු, 193 සිට 211 දක්වා රාජ්‍ය කල රෝමානු අධිරාජයෙකි. අප්‍රිකා නම්වූ රෝමානු පළාතේ ලෙප්ටිස් මඤ්ඤා නම්වූ ස්ථානයෙහි සෙවේරුස් උපත ලදි.   මාර්කුස් අවුරෑලියුස්ගේ සහ  කොමඩුස්ගේ රාජ්‍යධූර කාලයන් තුලදී, තරුණ සොවේරුස්, කුර්සුස් ඔනෝරුම්—සාම්ප්‍රදායිකව තනතුරුවලට අනුප්‍රාප්තිය — යටතේ ඉහළ තනතුරු සඳහා ක්‍රමයෙන් පත් විය. වසර 193දී පර්ටිනක්ස් අධිරාජයාගේ මරණයෙන් පසු ඇතිවූ අධිරාජයන් පස්දෙනගේ වසර තුලදී සෙවේරුස් බලය ඩැහැගති.

තනතුරුධාරී අධිරාජයා ඩිඩියුස් ජූලියානුස් බලයෙන් පහකොට මරාදැමීමෙන් පසුව, තනතුරුට හිමිකම් පෑ ඔහුගේ විරුද්ධවාදීන්වූ, පෙෂනියුස් නයිජර් සහ ක්ලොඩීයස් ඇල්බයිනස් නමැති සෙන්පතිවරුන් හා සෙවේරුස් සටන් කලේය. චිලීචාහී පැවති ඉසස් සටනෙහිදී  නයිජර් පරාජය කෙරුණේ වසර 194 දීය. එම වසරේ පසු භාගයේදී, නැගෙනහිර දේශසීමාවෙන් ඔබ්බට කෙටි දාණ්ඩිත යුද්ධ ක්‍රියාන්විතයක් මෙහෙයවූ සෙවේරුස්, නව පළාතක් ලෙසින්  ඔස්රොයිනෙ රාජධානිය ඈඳා ගත්තේය. වසර තුනකට පසුව, ගොල් දේශයෙහිදී පැවති  ලූග්ඩුනුම් සටනේදී,  සෙවේරුස් විසින් ඇල්බයිනස් පරාජය කෙරිණි.

බටහිර පළාත් තුල ඔහුලේ පාලනය තහවුරු කරගැනීමෙන් අනතුරුව, පර්තියානු අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව, කෙටි නමුත් වඩාත් සාර්ථක යුද්ධයක් නැගෙනහිර දිගෙහි මෙහෙයවූ සෙවේරුස්, වසර 197දී, ඔවුන්ගේ අගනුවර කතෑසිෆොන් ඉවත් කරමින් නැගෙනහිර දේශසීමාව  ටයිග්‍රස් දක්වා දිගු කර ගති. තවදුරටත්, ඇරබියා පෙට්‍රයියා පළාතේ පිහිටි ලයිම්ස් ඇරබිකුස් බලකොටුව පුළුල් කොට තවද ශක්තිමත් කලේය. 202 වසරෙහිදී, ගැරමන්ටෙස් වරුනට එරෙහිව, ඔහු අප්‍රිකාවෙහි සහ මොරිටේනියාවෙහි මෙහෙයුම් දියත් කලේය; එහිදී ඔවුන්ගේ අගනුවර ගැරමා අත්පත් කර ගෙන, අධිරාජ්‍යයෙහි දකුණු දේශසීමාවෙහි පිහිටි  ලයිම්ස් ට්‍රිපෝලීටානුස්  බලකොටුව පුළුල් කෙරිණි.

ඔහුගේ රාජ්‍ය පාලන යුගයෙහි පසු කාලයේදී ඔහු බ්‍රිතාන්‍යය වෙත  ගමන් කොට, හේඩ්‍රියන්ස්  පවුර ශක්තිමත් කිරීම සහ ඇන්ටොනයින් පවුර යළි අත්පත් කර ගැනීම ආදි මෙහෙයුම් වල නිරත විය. 208 වසරෙහිදී, ඔහු විසින්  කැලිඩෝනියාව ආක්‍රමණය (නූතන ස්කොට්ලන්තය) කළ නමුදු, වසර 210 අග භාගයේදී මරණාමුඛ ලෙසින් රෝගාතූර වීම නිසා ඔහුගේ අභිප්‍රායයන් වෙත එළඹිම එදිසියේ නවතාලීමට සිදු විය. 211 වසරේ මුල් භාගයේදී,  ඉබොරාකුම් (වර්තමාන යෝර්ක්, එංගලන්තය) හිදී , සෙවේරුස් මිය ගිය අතර  කරකල්ල සහ  ජේටා නමැති ඔහුගේ පුතුන් අනුප්‍රාප්තිකයෝ වූහ. ඔහුගේ පුතුන්ගේ අනුප්‍රාප්තිය හා සමගම, සෙවේරුස් විසින්  සෙවේරානු රාජ වංශය අරඹන ලද අතර,  තෙවන සියවසෙහි අර්බුදයට පළමුව, අධිරාජ්‍යයෙහි පැවැති අවසාන රාජ වංශය විය.

සටහන්

145 උපත්
211 මරණ
2වන-සියවසෙහි රෝමානු අධිරාජයෝ
3වන-සියවසෙහි රෝමානු අධිරාජයෝ
අධිරාජ්‍යවාදී රෝමානු කොන්සල්වරු
සෙවේරුයානු රාජ වංශය
බ්‍රිතාන්‍යයෙහි පුරාතන රෝමන්වරු
සෙප්ටිමියාවරු
දේවාත්වාරෝපිත රෝමානු අධිරාජයෝ
අප්‍රිකා පළාතෙන් බිහිවූ රෝමානුවෝ
උතුරු අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය
කාර්තජිනියානුවෝ
රෝමානු ලිබියාව
 රෝමානු–පර්සියානු යුද්ධ වල නිරතවූ ජනයා

සෙප්ටිමියස් සෙවේරුස්


The lithology of a rock unit is a description of its physical characteristics visible at outcrop, in hand or core samples, or with low magnification microscopy. Physical characteristics include colour, texture, grain size, and composition. Lithology may refer to either a detailed description of these characteristics, or a summary of the gross physical character of a rock. Examples of lithologies in the second sense include sandstone, slate, basalt, or limestone.

Lithology is the basis of subdividing rock sequences into individual lithostratigraphic units for the purposes of mapping and correlation between areas. In certain applications, such as site investigations, lithology is described using a standard terminology such as in the European geotechnical standard Eurocode 7.

Rock type

The naming of a lithology is based on the rock type. The three major rock types are igneous, sedimentary, and metamorphic. Igneous rocks are formed directly from magma, which is a mixture of molten rock, dissolved gases, and solid crystals. Sedimentary rock is formed from mineral or organic particles that collect at the Earth's surface and become lithified. Metamorphic rock forms by recrystallization of existing solid rock under conditions of great heat or pressure.

Igneous rocks are further broken into three broad categories. Igneous rock composed of broken rock fragments created directly by volcanic processes (tephra) are classified as pyroclastic rock. Pyroclastic rocks are further classified by average fragment (clast) size and whether the fragments are mostly individual mineral crystals, particles of volcanic glass, or rock fragments. Further classifications, such as by chemical composition, may also be applied. Igneous rocks that have visible mineral grains (phaneritic rocks) are classified as intrusive, while those that are glassy or very fine-grained (aphanitic) are classified as extrusive rock. Intrusive igneous rocks are usually classified using the QAPF classification, which is based on the relative content of quartz, alkali feldspar, plagioclase, and feldspathoid. Special classifications exist for igneous rock of unusual compositions, such as ultramafic rock or carbonatites. Where possible, extrusive igneous rocks are also classified by mineral content using the extrusive QAPF classification, but when determining the mineral composition is impractical, they may be classified chemically using the TAS classification. This is based on the total content of silica and alkali metal oxides and other chemical criteria.

Sedimentary rocks are further classified by whether they are siliciclastic or carbonate. Siliciclastic sedimentary rocks are then subcategorized based on their grain size distribution and the relative proportions of quartz, feldspar, and lithic (rock) fragments. Carbonate rocks are classified with the Dunham or Folk classification schemes according to the constituents of the carbonate rock.

Metamorphic rock naming can be based on protolith, mineral composition, texture, or metamorphic facies. Naming based on texture and a pelite (e.g., shale, mudrock) protolith can be used to define slate and phyllite. Texture-based names are schist and gneiss. These textures, from slate to gneiss, define a continually-increasing extent of metamorphism. Metamorphic facies are defined by the pressure-temperature fields in which particular minerals form. Additional metamorphic rock names exist, such as greenschist (metamorphosed basalt and other extrusive igneous rock) or quartzite (metamorphosed quartz sand).

Grain/clast size

In igneous and metamorphic rocks, grain size is a measure of the sizes of the crystals in the rock. In igneous rock, this is used to determine the rate at which the material cooled: large crystals typically indicate intrusive igneous rock, while small crystals indicate that the rock was extrusive. Metamorphism of rock composed of mostly a single mineral, such as quartzite or marble, may increase grain size (grain growth), while metamorphism of sheared rock may decrease grain size (syntectonic recrystallization).

In clastic sedimentary rocks, grain size is the diameter of the grains and/or clasts that constitute the rock. These are used to determine which rock naming system to use (e.g., a conglomerate, sandstone, or mudstone). In the case of sandstones and conglomerates, which cover a wide range of grain sizes, a word describing the grain size range is added to the rock name. Examples are "pebble conglomerate" and "fine quartz arenite".

Mineralogy

In rocks in which mineral grains are large enough to be identified using a hand lens, the visible mineralogy is included as part of the description. In the case of sequences possibly including carbonates, calcite-cemented rocks or those with possible calcite veins, it is normal to test for the presence of calcite (or other forms of calcium carbonate) using dilute hydrochloric acid and looking for effervescence.

The mineralogical composition of a rock is one of the major ways in which it is classified. Igneous rocks are classified by their mineral content whenever practical, using the QAPF classification or special ultramafic or carbonatite classifications. Likewise metamorphic facies, which show the degree to which a rock has been exposed to heat and pressure and are therefore important in classifying metamorphic rocks, are determined by observing the mineral phases that are present in a sample.

Colour
The colour of a rock or its component parts is a distinctive characteristic of some rocks and is always recorded, sometimes against standard colour charts, such as that produced by the Rock-Color Chart Committee of the Geological Society of America based on the Munsell color system.

Fabric
The fabric of a rock describes the spatial and geometric configuration of all the elements that make it up. In sedimentary rocks the main visible fabric is normally bedding, and the scale and degree of development of the bedding is normally recorded as part of the description. Metamorphic rocks (apart from those created by contact metamorphism), are characterised by well-developed planar and linear fabrics. Igneous rocks may also have fabrics as a result of flow or the settling out of particular mineral phases during crystallisation, forming cumulates.

Texture

The texture of a rock describes the relationship between the individual grains or clasts that make up the rock. Sedimentary textures include the degree of sorting, grading, shape and roundness of the clasts. Metamorphic textures include those referring to the timing of growth of large metamorphic minerals relative to a phase of deformation—before deformation porphyroclast—after deformation porphyroblast. Igneous textures include such properties as grain shape, which varies from crystals with ideal crystal shapes (euhedral) to irregular crystals (anhedral), whether the rock shows highly nonuniform crystal sizes (is porphyritic), or whether grains are aligned (which is described as trachytic texture).

Small-scale structures

Rocks often contain small-scale structures (smaller than the scale of an individual outcrop). In sedimentary rocks this may include sole markings, ripple marks, mudcracks and cross-bedding. These are recorded as they are generally characteristic of a particular depositional environment and may provide information on paleocurrent directions. In metamorphic rocks associated with the deeper levels of fault zones, small scale structures such as asymmetric boudins and microfolds are used to determine the sense of displacement across the zone. In igneous rocks, small-scale structures are mostly observed in lavas such as pahoehoe versus ʻAʻā basaltic flows, and pillows showing eruption within a body of water or beneath ice.

Surficial lithology
Unconsolidated surficial materials may also be given a lithology. This is defined by grain size and composition and is often attached to an interpretation of how the unit formed. Surficial lithologies can be given to lacustrine, coastal, fluvial, aeolian, glacial, and recent volcanic deposits, among others. Examples of surficial lithology classifications used by the U.S. Geological Survey are, "Glacial Till, Loamy", "Saline Lake Sediment", and "Eolian Sediment, Coarse-Textured (Sand Dunes)".

References

Petrology

Lithology


The Dornbirner Ach (also called Dornbirner Ache) is a stream in Vorarlberg, Austria, with its source in the mountains near the alpine village  (belongs to Dornbirn). It flows through one of the largest and most gorgeous gorges in Central Europe, the , down to Dornbirn, cuts through the town and the meanders off over a broad meadow landscape, the , finally flowing, parallel and quite close to the mouth of the Rhine, into Lake Constance.

Rivers of Vorarlberg
Tributaries of Lake Constance
Rivers of Austria

Dornbirner Ach


Kryvyj Ríh er borg í Úkraínu þar sem búa um 680.000 manns (2021). Forseti Úkraínu, Volodymyr Zelenskyj, er fæddur í þessari borg og ólst þar upp. Borgin er meðal annars þekkt fyrir stáliðnað og leiklistarlíf.

Borgir í Úkraínu

Kryvyj Ríh


Henry de Beaumont, 1st Earl of Warwick or Henry de Newburgh (died 20 June 1119) was a Norman nobleman who rose to great prominence in the Kingdom of England.

Origins
Henry was a younger son of Roger de Beaumont by Adeline of Meulan, daughter of Waleran III, Count of Meulan, and Oda de Conteville.

Early career
Henry was given by his father the modest lordship of Le Neubourg, in central Normandy,  to the northeast of his father's caput of Beaumont-le-Roger on the River Risle. From this lordship he adopted for himself and his descendants the surname Anglicised to "de Newburgh", frequently Latinised to de Novo Burgo (meaning "from the new borough/town").

Henry was said, by Orderic Vitalis the Norman monk historian, to have been with William the Conqueror on his 1068 campaign in the Midlands when he was supposedly given charge of Warwick Castle, but there is no supporting evidence for this late source. Little is in fact known of his career before 1088.  However, he took a leading role in reconciling the Conqueror with his eldest son Robert Curthose in 1081, so he stood high in the Conqueror's favour. In 1088 he was a royal agent in the arrest and trial of the traitorous bishop of Durham, William de Saint-Calais.

Under William II
Henry acquired a much greater land-holding in England when, in reward for help in suppressing the Rebellion of 1088, King William II made him Earl of Warwick in 1088. The lands of the earldom were put together from several sources.  The bulk was provided by the majority of the lands in Warwickshire and elsewhere recorded as those of his elder brother Robert, Count of Meulan in the Domesday Survey of 1086. He also received large royal estates in Rutland and the royal forest of Sutton, which became Sutton Chase.  The complicated arrangement to endow his earldom is unprecedented, and must have been the result of a three way arrangement between his father, his brother and the king.

Under Henry I
Henry became the companion and friend of King Henry I, William II's successor. When a division took place among the barons who had gathered together in the aftermath of the king's sudden death in 1100 to choose a successor, it was mainly owing to de Beaumont's advice that Henry, the conqueror's fourth son, was selected. However, in the following year most of the barons were openly or secretly disloyal and favoured the attempt of Henry's elder brother Robert Curthose, now Duke of Normandy, to gain the Crown. Henry de Beaumont and his brother Robert, King Henry's foremost advisors, were among the few that remained faithful to the King.

From around this time, Henry became an important figure in the Norman invasion of Wales, gaining the Lordship of Gower from Iestyn ap Gwrgant around 1107. Henry or his barons built or reoccupied a number of castles at Swansea, Penrhys, Llanrhidian, Oystermouth and Loughor.

Marriage and issue
Before 1100 Henry married Margaret (died after 1156), daughter of Geoffrey II of Perche and Beatrix of Montdidier, daughter of Hilduin IV, Count of Montdidier. They had two daughters and the following sons:
 Roger, 2nd Earl of Warwick (c. 11021153), who succeeded Henry
 Robert de Neubourg (died 1159), who inherited barony of Annebecq
 Rotrou (died 1183), who was successively Bishop of Évreux and Archbishop of Rouen, Chief Justiciar and Steward of Normandy. In 1167 he led the funeral service of Empress Matilda, daughter of Henry I and mother of Henry II.
 Geoffrey de Neubourg.  He moved to England at the end of 1137 and resided thereafter with his eldest brother Earl Roger of Warwick.  He made a number of appearances in Earl Roger's charters as "Geoffrey the earl's brother."  When Roger died in 1153 and was succeeded by his son, Earl William, "Geoffrey the earl's uncle" continued to live in the Warwick household.   He appears as a ducal justice in Normandy in his later years.  See Haskins Society Journal 13 (2004): 50.
 Henry de Neubourg, otherwise known as "Henry of Gower". He re-conquered the family's Welsh estates in around 1136, holding the lordship of Gower throughout the reign of King Stephen.

Death and legacy
Henry entered the Abbey of Saint-Pierre de Préaux before his death and died as a monk there on 20 June 1119.  An eighteenth-century woodcut of his tomb in the chapter house, with those of his brother and father beside him, survives, though the abbey is long ruined.

See also
Ivo de Grandmesnil

References

Sources
 David Crouch "The Local Influence of the Earls of Warwick, 1088–1242: A Study in Decline and Resourcefulness", Midland History, xxi (1996), 1–23.

11th-century births
1119 deaths
11th-century English nobility
12th-century English nobility
Beaumont
Anglo-Normans
Norman warriors
Henry
Year of birth unknown

Henry de Beaumont, 1st Earl of Warwick


තිරසාර වන සංවර්ධන විද්‍යාව යනු වන කළමාණාකරන සංකල්පයකි. නොනැසී පවත්වාගෙන යන්නට අපි උත්සාහ කරන වන භාණ්ඩ හා සේවා කාණ්ඩයට අනුව, තිරසාර වනාන්තර කළමණාකරණයෙන් හා තිරසාර අස්වනු වන සංවර්ධන විද්‍යාවෙන් මෙම සංකල්පය වෙනස් වෙයි. තිරසාර වන සංවර්ධන විද්‍යාවේ මූලික පිළිගත් මතය වන‍්නේ වනාන්තරයෙන් ලබා ගන්නා භාණ්ඩ හා සේවා ප්‍රමාණය, එම වනාන්තරය නිෂ්පාදනය කළ යුත්තේ, පස, දියබස්නා ලක්ෂණ හෝ බීජ මූලාශ, අනාගතය වෙනුවෙන් විනාශ නොවන මට්ටම දක්වා පමණක් යන්නයි. ඒ වගේම මෙම සංකල්පයෙන් අදහස් කරන්නේ මිනිසාගේ භාවිතය මඟින් වනයට දැක්විය යුතු ගෞරවය අඩු කිරීමක් හෝ අනෙක් සත්වයනිට පාවිච්චි කිරීමට ඇති වනාන්තර ප්‍රමාණය විනාශ කිරීමක් හෝ සිදු නොවන බවත් මිනිසාගේ භාවිතය මඟින් අවසානයේ සාරවත් පරිසර පද්ධතියක් ලබා ගැනීමට උපකාරී වන බවත්ය. වන සංවර්ධන විද්‍යාව යන පදයෙන් අදහස් කරන්නේ මිනිස් වාසි සඳහා පාවිච්චි කරන්න නමුත් වනාන්තර තිරසාර කරන්න යන්නයි. එනම් මිනිසා වනාන්තරවලින් ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කරන භාණ්ඩ හා සේවා යන අමතර නිෂ්පාදිත වන, දැව, වෙනත් නිපැයුම්, වන ජීවිත සහ අනෙකුත් සම්පත් ලබා ගත යුත්තේ සාරවත් පරිසර පද්ධතියක් සෑදීම සඳහා මනාව කළමණාකරණය කර ගනිමින්  යන්නයි.
පැහැදිලි ජලය, වන ජීවිත, නිර්මාණය කරන ලද ස්වාභාවික වැස්ම සහ ස්වාභාවික පුනරුත්තාපනය සඳහා වෙන් කළ බීජ ශාක සහිත වනාන්තරය  යන මේවා තිරසාර වන සංවර්ධන විද්‍යාවට ඇතුළත්ය. සංවේදී පරිසර පද්ධති යනු උස ශාක පමණක් නොව වනාන්තයේ සියළුම වස්තූන් එක්ව ගත් කළ සලකන දේයි. මුළු වනාන්තරයේ අයිතිය ය‍ටතේ පවතින ශාකවල සිට විවිධ ප්‍රමාණයේ ප්‍ර‍දේශ සඳහා පවතින කළමණාකරන සැලැස්මන් සංවර්ධනය සඳහා පවතින ශාක දක්වා, ඒකකයකට අවශය ශාක ප්‍රමාණය සමඟ සම්බන්ධ අනෙකුත් කරුණු වනනේ විභවීය ස්වාභාවික වගාව, වාර්ෂික වර්ධනය සහ පාදම් වර්ගඵලයයි. ඒ වගේම සලකන භූමි දර්ශනය හා එය තුළ වනය පවතින ස්ථානය යන්න පිළිබඳව ද සැලකිලිමත් වෙයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Sustainable_forestry

තිරසාර වන සංවර්ධන විද්‍යාව