İbrahim Ferman Akgül (d. 25 Aralık 1979, Ankara), Türk sanatçıdır. Rock grubu maNga'nın solisti ve şarkı yazarı olarak tanınmıştır. Yürüyorum İçimde adlı bir solo albümü de bulunmaktadır.

Hayatı ve kariyeri
İbrahim Ferman Akgül, 25 Aralık 1979'da Ankara'da doğdu. Aslen Şarkışlalıdır. Akgül'ün anlatımına göre annesinin dedesi, Aşık Veysel ile beraber köy köy gezip müzik icra ederlermiş. Ankara Anadolu Lisesi'nde okuduğu dönemlerde klasik gitar çalmaya başladı. Ama asıl müzik ile tanışması dokuz yaşındayken ailesinin aldığı piyano ile oldu.

1998'de Gazi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'ne girdi ve çalıştığı ilk gruplarla bu dönemde tanıştı. İlk olarak Virgin Pulp adlı bir hardcore grubunda yer aldı. Turntable çalmak için girdiği grupta solist olmadığı için turntable alana kadar solistlik yapmaya başladı ve böylece solistliğe ilk adımını attı.

Daha sonra Colic grubuyla ve Özgür Can Öney'in de davulcusu olduğu 70'lik grubuyla çalışmaya başladı. 70'lik ile birlikte uzunca bir süre çalıştıktan sonra Cem Bahtiyar'ın da bas gitaristi olduğu Seven grubuna girdi, ardından bir süre müziğe ara verdi.

Sonra Özgür'ün daveti ile henüz yeni kurulmuş ve solisti olmayan bir grubun çalışmasına katıldı. 2001 yılının sonralarına doğru girdiği, henüz adı bile olmayan bu grubun adı daha sonra maNga oldu.

İlk albümlerini çıkarmadan önce grubuyla birlikte profesyonel müzik kariyerlerine başlamak için İstanbul'a geldi. maNga ismiyle 2004 yılında piyasaya sürdükleri ilk albümleri Türk rock tarihinin en başarılı ve en çok satan albümlerinden biri oldu. Bu albümle grup, Altın Plak da dahil olmak üzere çeşitli ödüller kazandı. maNga, 2005 ve 2009 yılları arasında Türkiye ve Avrupa'da tura çıktı. 2006 yılında "Bir Kadın Çizeceksin" şarkısı FIFA 06 soundtrack'inde kullanıldı.

2009 yılının Nisan ayında Şehr-i Hüzün'ü çıkardılar. Albümde ney, piyano, darbuka, bendir, tambur ve bağlama gibi geleneksel enstrümanlar kullandılar.

MTV Avrupa Müzik Ödülleri 2009'da Avrupa'nın En İyi Sanatçısı Ödülü'nü aldılar ve ardından 2010 Eurovision Şarkı Yarışması'na "We Could Be The Same" adlı şarkılarıyla katılarak Türkiye'ye ikincilik getirdiler. Yarışma için yapılan tanıtım turu öncesinde Ferman Akgül kalp çarpıntısından dolayı hastaneye kaldırıldı ve beş gün sonra taburcu edildi.

2012 yılında grubuyla birlikte e-akustik ve 2014'te Işıkları Söndürseler Bile albümlerini çıkardı.

Ferman Akgül müzik dışında sinemayla da çok yakından ilgilenmektedir. Hayalleri arasında Orhan Pamuk'un önemli bir eserini beyaz perdeye uyarlamak vardır. Ayrıca maNga'nın 2009 Nisan ayında çıkan albümünün yanında verilen maNga belgeselinin yaratıcısı olmakla beraber Sagopa Kajmer, Delta gibi sanatçıların klip çekimlerinde Posthane team ile birlikte payı vardır. Sagopa Kajmer ve Kolera'nın düet şarkısı olan "Monotonluk Maratonu" şarkısının klibini çekmiştir.

Marmara Üniversitesinde sinema üzerine yüksek lisans yaptıktan sonra İzmir Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Reklamcılık Bölümünde doktora yapmaya başladı.

TRT Müzik kanalında "Kulaktan Kulağa" adlı programı üç sezon boyunca hazırlayıp sundu.

2014 yılında "Sıra Bizde" adı ilk single'ını çıkardı.

Billboard dergisi, 46 magazine, Hürriyet ve Vatan gazetelerinde köşe yazıları yazdı.

2012 Ekim ayında eşi Esra Bayram Yaman'dan boşandı. Akgül, 19 Haziran 2015 tarihinde Instagram hesabından eşi Bettina Kuperman ile ilk bebekleri olan Aaron Akgül'ün fotoğrafını takipçileriyle paylaştı.

26 Şubat 2016'da ilk solo albümünün habercisi olan "İstemem Söz Sevmeni" parçasını, kendi kurduğu yeni "06 Records" şirketi aracılığı ile yayımladı. Ayrıca katıldığı bir radyo programında yeni bir single hazırlığı içinde olduğunu belirtti. Akgül, 29 Temmuz'da Pascal Nouma ile düet yaptığı ikinci solo single'ı "Dırdır"ı yayımladı. Hâlen maNga grubunda aktif solistlik çalışmalarını sürdürmektedir.

1 Kasım 2016'da Osmanlı Cadısı Tırnova adlı ilk kitabı yayımlandı.

Kullandığı gitarlar
 Gibson SG Standart
 Aeron
 Gibson Les Paul Custom

Filmografisi
 2022: Burçlar

Diskografi

Stüdyo Albümleri (maNga ile)
 2004: Manga
 2006: Manga+
 2009: Şehr-i Hüzün
 2010: We Could Be the Same (EP)
 2012: e-akustik
 2014: Işıkları Söndürseler Bile
 2021: Antroposen 001

Stüdyo Albümleri (Solo)
 2017: Yürüyorum İçimde

 Teklileri
 2016: İstemem Söz Sevmeni 2016: Dırdır (feat. Pascal Nouma) 2022:  Uyan Oğlum''

Ödülleri
 2002 - "Sing Your Song": İkincilik (Kal Yanımda)
 2005 - Altın Kelebek Ödülleri: En İyi Çıkış Yapan Grup (Bir Kadın Çizeceksin)
 2006 - MÜYAP Müzik Endüstrisi Ödülleri: Altın Plak Ödülü
 2006 - Our Future Dergisi: En İyi Grup
 2006 - Jetix TV Ödülleri: En İyi Grup
 2006 - Beyaz Show Oscarları: En İyi Performans
 2006 - Kemal Sunal Kültür Sanat Ödülleri: En İyi Çıkış Yapan Grup (Bir Kadın Çizeceksin)
 2006 - Popsay Ödülleri: En İyi Rock ve Alternatif Grup
 2006 - Popsay Ödülleri: En İyi Klip (Bir Kadın Çizeceksin)
 2007 - Radyo Boğaziçi: En İyi Animasyon Klip (Yalan)
 2007 - Kanaltürk Ödül Töreni: En İyi Grup
 2007 - Kanaltürk Ödül Töreni: En İyi Klip (Bir Kadın Çizeceksin)
 2007 - Yıldız Teknik Üniversitesi: En İyi Grup Ödülü
 2009 - Yıldız Teknik Üniversitesi: En İyi Grup Ödülü
 2009 - MTV Avrupa Müzik Ödülleri: Avrupa'nın En İyi Sanatçısı
 2009 - 13. İstanbul FM Altın Ödülleri: En İyi Grup
 2009 - Pal FM En İyiler Ödülleri: En İyi Canlı Performans
 2009 - Pal FM En İyiler Ödülleri: En İyi Şarkı (Dünyanın Sonuna Doğmuşum)
 2009 - 17. İTÜ EMOS Başarı Ödülleri: Yılın En Başarılı Grubu
 2010 - 16. Kral Müzik Ödülleri: En İyi Grup
 2010 - 55. Eurovision Şarkı Yarışması: İkincilik Ödülü (We Could Be The Same)
 2011 - Balkan Müzik Ödülleri: Balkanların En İyi Grubu
 2012 - Balkan Müzik Ödülleri: Balkanların En İyi Grubu
 2012 - Radyo Klas Müzik Ödülleri: En iyi grup
 2012 - Blue Jean Ödülleri: Yılın grubu
 2012 - Blue Jean Ödüllerİ: Yılın Albümü (E-Akustik)
 2012 - Altın Örümcek Medya Ödülleri: En iyi website (www.manga.web.tr)
 2015 - Türkiye Gençlik Ödülleri: En İyi Grup
 2015 - Magazinci.com 15. Yıl İnternet Medyası Yılın En İyileri: Yılın En İyi Grubu
 2015 - Radyo Boğaziçi: En İyi Grup

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1979 doğumlular
Ankara doğumlu erkek şarkıcılar
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
MaNga üyeleri
Gazi Üniversitesinde öğrenim görenler
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Ferman Akgül


كهوف الصلب هي رواية خيال علمي للكاتب الروسي إسحاق أسيموف والتي نشرها سنة 1954.

ملخص القصة
تحكي القصة عن مفتش الشرطة "اليجاه بالاي"والذي عين لغرض إجراء تحقيق خاص حيث ان أحد الأشخاص قد قتل والمتهم الوحيد هو روبوت ولكن في ظل القوانين الثلاث للروبوت فمن المستحيل على أي روبوت المساس بإنسان ويستعين مفتش الشرطة بأحد الروبوتات ليساعده في حل هذا اللغز المحير.

انظر أيضا
 العلم وآفاق المستقبل.

مراجع

وصلات خارجية

الاضطراب النفسي في الأعمال الخيالية
روايات أمريكية في 1954
روايات خيال علمي
روايات خيال علمي أمريكية
روايات علمية خيالية في 1954
روايات علمية خيالية لإسحق عظيموف
روايات عن الصحة النفسية
روايات غموض أمريكية
روايات غموض لإسحق عظيموف
روايات مباحث أمريكية
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
كتب نشرتها دار دابلداي للنشر
مسلسلات بي بي سي الدرامية

كهوف الصلب


Fondi je grad u provinciji Latini, regiji Lacij u središnjoj Italiji. Broji oko 33 100 stanovnika. Leži u podnožju Monti Aurunci, 90 km jugoistočno od Rima, na važnome rimskome putu Via Appiji (u antici se grad zvao Fundi).

Središte je poljoprivrednog područja; uzgoj agruma (najsjevernije područje plantažnog uzgoja limuna), vinove loze, masline. Utvrda (13. – 15. stoljeća), palača (15. stoljeće), gotička crkva (s ćelijom u kojoj je boravio sv. Toma Akvinski).

Izvori

Vanjske poveznice

Gradovi u Laciju

Fondi


الشك  هو حالة ذهنية يكون الدماغ فيها مُعلّقًا بين افتراضين متناقضين أو أكثر، يعجز عن قبول أي منها. والشك على المستوى العاطفي هو تذبذب بين التصديق والإنكار. قد يتضمن ارتيابًا أو عدم ثقة أو/ و قلة اقتناع ببعض الحقائق أو التصرفات أو الدوافع أو القرارات. قد ينتج عن الشك إرجاء أو نبذ تصرف مناسب خوفًا من ارتكاب خطأ أو إضاعة فُرص.

تعريف
يغطي مفهوم الشك باعتباره قلقًا بين افتراضين متناقضين مجموعة من الظواهر: يضم على المستوى العقلي التفكير وفحص الحقائق والأدلة وعلى المستوى العاطفي التصديق والإنكار.

كان الشك في علم الإلهيات القديم «صوت ضمير مُبهمًا» ومن الضروري إدراكه، لأنه عندما تساور الإنسان الشكوك يكون «الحل الأكثر أمانًا هو عدم التصرف على الإطلاق».

مجتمعيًا
يميل الشك في بعض الأحيان إلى استحضار العقل. قد يحث الشك الناس على التردد قبل التصرف، و/ أو اتباع أساليب أكثر صرامة. ومن الممكن أن تكون له أهمية خاصة كأن يقود إلى الإنكار أو عدم القبول.

تولي السياسة والأخلاقيات والقانون والقرارات التي غالبًا ما تحدد مسار حياة الفرد أهمية كبيرة للشك، وغالبًا ما تشجع عملية عدائية مُحكمة للتدقيق في جميع الأدلة المتوفرة بحذر.

من الناحية المجتمعية، يخلق الشك جوًا من انعدام الثقة، ويُصيّر الشخص اتهاميًا في طبيعته وفي واقع الأمر مُدّعيًا إما حماقة أو خداعًا من جانب الآخَر. شُجعت المواقف المشابهة لهذا في المجتمع الغرب أوروبي منذ عصر التنوير، خلاف التقاليد وسلطة المجتمع.

علم النفس
تعزو نظرية التحليل النفسي لسيغموند فرويد الشك (الذي قد يُفسر باعتباره عَرَضًا لرهاب نابع عن الأنا) إلى الطفولة، أثناء تطور الأنا. تحتج هذه النظريات بأن تجارب الطفولة يمكنها زرع الشك في نفس الفرد حول إمكانياته بل وحتى حول هويته الخاصة.

تغزر النهوج العقلية الإدراكية وكذلك النهوج الميالة إلى الروحانية استجابةً لمجموعة الأسباب المحتملة للشك. يستخدم العلاج السلوكي -حيث يسأل الشخص عقله بصورة منهجية إذا كان لشكه أي أساس حقيقي- طرائق سقراطية منطقية. تتناقض هذه الطريقة مع الذين يعتقدون بالإيمان البوذي، الذي يتضمن نهجًا أكثر باطنية في الشك وجمودًا. ترى البوذية أن الشك ارتباط سلبيّ بالماضي والحاضر المفترض للفرد. يلعب التخلي عن التاريخ الشخصي لحياة الفرد (وذلك يوميًا عبر التأمل) دورًا محوريًا في تحرير الشكوك (التي تطورت في هذا التاريخ وارتبطت به).

يمكن للتعزيز الجزئي أو المتقطع أن يخلق مناخًا فعالًا من الخوف والشك.

الفلسفة
جعل ديكارت الشك الديكارتي أداة منهجية بارزة في تحقيقاته الفلسفية الأساسية. كرست أفرع فلسفية مثل المنطقية جهودًا أكثر للتفريق بين المشكوك فيه والمحتمل والمؤكد. يعتمد الكثير من غير المنطقيين على افتراضات مشكوك فيها أو بيانات مشكوك فيها أو خُلاصات مشكوك فيها، حيث تلعب البلاغة والتغطية والخداع أدوارها المعهودة.

اللاهوت
قد يشكل الشك في وجود إله أساس اللاأدرية؛ الإيمان بعدم قدرة المرء على إقرار وجود إله من عدمه. وقد يشكل أيضًا أنواعًا أخرى من الشكوكية، مثل البيرونية، التي لا تتخذ موقفًا إيجابيًا من وجود الإله، بل تحافظ على سلبيتها. وبدلًا عن ذلك، قد يقود الشك حول وجود إله إلى قبول ديانة محددة: مثل رهان باسكال. من الممكن للشك في نظام لاهوتي ما، سواء كان قدسيًا أم ربوبيًا، أن يثير التساؤلات حول صدق معتقدات ذلك النظام. ومن الناحية الأخرى، قد يقود الشك إذا رافقه قبول الآخرين بالنسبة لبعض المذاهب إلى زيادة الهرطقة و/ أو انقسام الطوائف والمجموعات الفكرية. وهكذا شكّت البروتستانتية الأولى بالسلطة البابوية، واستبدلت بها طرائق حكم بديلة في كنائسها الجديدة (لكن مشابهة للقديمة بصورة ملحوظة).

غالبًا ما تتناقش المسيحية في سياقات الخلاص والخلاص الأخير في الحياة الآخرة. تُعد هذه القضية ذات أهمية خاصة في البروتستانتية، التي تتطلب قبول يسوع وحده، رغم أن مزيدًا من النسخ المعاصرة المشابهة للكاثوليكية نشأت ضمن الكنائس البروتستانتية.

يكمن الشك باعتباره طريقًا إلى إيمان (أعمق) في قصة القديس توما الرسول. لاحظ في هذا الصدد آراء جورج هيرميس اللاهوتية:«...نقطة البداية والمبدأ الرئيس لكل العلوم، وعليه لعلم الإلهيات أيضًا، ليس شكًا منهجيًا فحسب، بل شك إيجابي. لا يمكن للمرء أن يصدق ما يتصوّره صحيحًا إلا بناءً على أسس منطقية، وعلى ذلك يجب على المرء التحلي بالجرأة ليستمر بالشك حتى يصل إلى أسس موثوقة ترضي المنطق».يقترح الوجوديون المسيحيون مثل سورين كيركغور أنه كي يؤمن المرء بالإله فعلًا، يجب عليه أن يشك بمعتقداته حول الإله؛ الشك هو الجزء المنطقي من فكر الشخص وهو الضالع بموازنة الأدلة، ودونه لن يكون للإيمان جوهر حقيقي. الإيمان ليس قرارًا مبنيًا على الأدلة، مثل قولنا أن بعض الحقائق حول الإله صحيحة أو عن شخص ما أنه جدير بالحب. لا يمكن لدليل كهذا أن يكون كافيًا ليبرر عمليًا نوع الالتزام الكلي المعني بالإيمان اللاهوتي الحقيقي أو بعلاقة حب رومانسية على الإطلاق.  ينطوي الإيمان على ذلك الالتزام بكل الأحوال. اعتقد كييركيغارد أن وجود الإيمان يلازم وجود الشك في الوقت نفسه.

القانون
تتطلب معظم القضايا الجرمية في نظام المغارمة أن يثبت الادعاء مزاعمه فوق الشك المعقول – مذهب يدعى أيضًا «عبء الإثبات». هذا يعني أنه يجب على الهيئة عرض افتراضات تنفي «الشك المعقول» في ذهن شخص عاقل لتجريم المدعى عليه. قد يبقى بعض الشك، لكن فقط إذا كان لا يملك تأثيرًا على اعتقاد «شخص عاقل» بذنب المدعى عليه. أما إذا تجاوز الشك الحد الذي يصبح فيه مؤثرًا على اعتقاد «شخص عاقل»، تصبح القضية بالنسبة لهيئة المحلفين تحت «الشك المعقول». عادة ما يعرّف فقه القضاء بالنسبة للسلطة القضائية المعمول بها المعنى الدقيق لكلمات مثل «معقول» و«شك» في هذه الأغراض.

العلم
«الشك في كل شيء أو تصديق كل شيء حلان مناسبان بالقدر نفسه؛ محاصصة مع حتمية التأثير.» هنري بوانكاريه، العلم والفرضية (عام 1905) (من إصدار دوفر المختصر لعام 1952)تقيس الطريقة العلمية الشك بصورة منتظمة، وتستخدمه لتحديد ما إذا كانت هناك حاجة لبحث إضافي. وصف إسحق عظيموف، في مجموعة مقالاته حقيقة وخيال، العلم باعتباره نظامًا للتسبب بالشك العبقري وحله.

انظر أيضاً
 ظن (خلق)

مراجع

شكوكية
مشاعر
مفاهيم في نظرية المعرفة
نظرية المعرفة

شك


සතරනිකාය හෙවත් ආගම සතර හෙවත් සංගීතී ආගම

 දීඝ නිකාය
 මජ්ඣිම නිකාය
 සංයුත්ත නිකාය
 අංගුත්තර නිකාය

ආශ්‍රිත ලිපි
 පංචනිකාය

බුද්ධ වචනය
සතර නිකාය

සතර නිකාය


Gillian "Gill" Ruth Hamilton (* 29. August 1969 in Belfast) ist eine ehemalige kanadische Biathletin.

Gillian Hamilton lebt in Canmore und startete für Foothills Nordic Ski Club. 1987 begann sie mit dem Biathlonsport. Seit der Saison 1992/93 nahm sie für zwei Jahre regelmäßig an internationalen Rennen des Weltcups teil. Mit einem 36. Platz in einem Einzel in Lillehammer erreichte sie ihr bestes Karriereresultat. Erste internationale Meisterschaft wurden die Biathlon-Weltmeisterschaften 1993 in Borowetz, bei denen sie 46. in Sprint und Einzel sowie als Startläuferin mit Myriam Bédard, Lise Meloche und Yvonne Visser 12. im Staffelrennen wurde. Zum Karrierehöhepunkt wurden die Olympischen Winterspiele 1994 in Lillehammer. In ihrem einzigen olympischen Rennen erreichte Hamilton den 45. Platz im Sprint. Nach Ende der Saison beendete sie ihre aktive Karriere.

Weltcup-Platzierungen

Weblinks

 Eintrag auf der Webseite des Canadian Olympic Committee
 WM-Ergebnisse bei the-sports.org

Biathlet (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Kanadier
Geboren 1969
Frau
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1994

Gillian Hamilton


En matemáticas, el grupo lineal especial de orden n sobre un cuerpo  es el grupo de matrices n×n con determinante igual a 1, con las operaciones de multiplicación de matrices. Este grupo se denota como:

La última forma se usa cuando el cuerpo sobre el que se define el grupo está totalmente claro y no necesita ser especificado. Usualmente  es  o . Las letras SL se toman del nombre inglés Special Linear.

El grupo especial lineal es el subgrupo normal del grupo lineal general, dado por el núcleo de la función determinante:

donde:
 designa el grupo multiplicativo, o conjunto de elementos diferentes de cero.

El grupo lineal especial constituye además una subvariedad algebraica del grupo lineal general (de hecho sus elementos satisfacen una ecuación polinómica, puesto que el determinante es una función polinómica de las componententes de la matriz).

Interpretación geométrica
El grupo lineal especial SL(n, R) puede caracterizarse como el grupo de transformaciones lineales que preserva el volumen y la orientación del espacio euclídeo Rn; esto corresponde a la interpretación del determinante como medida del cambio de volumen y orientación.

Subgrupo de Lie
Cuando  es  o , SL(n) es un subrupo de Lie de GL(n) de dimensión n²−1. El álgebra de Lie  de SL(n) está formada por todas las matrices n×n matrices con componentes en  y cuya traza es nula. El paréntesis de Lie viene dado por el conmutador de matrices.

Topología
Cualquier matriz invertible puede representarse de manera única según la descomposición polar como el producto de una matriz unitaria y una matriz hermítica con autovalores positivos. El determinante de una matriz unitaria está sobre el círculo unidad del plano complejo, mientas que el de una matriz hermítica es un número real y positivo, y puesto que en el caso de una matriz del grupo lineal especial el producto de ambos debe ser 1. Cada uno de las dos matrices que intervienen en esa descomposición polar debe tener determinante igual a 1, y por tanto un elemento del grupo lineal especial se puede escribir unívocamente como el producto de una matriz unitaria especial y una matriz hermítica positiva de determinante 1.

Eso lleva a que la topología del grupo SL(n, C) es la topología producto de la topología del grupo SU(n) y la topología del grupo de matrices hermíticas de determinante 1. Dado que una matriz hermítica de determinante unidad y autovalores positivos puede expresarse como la exponencial de una matriz de una matriz hermítica de traza nula, resulta que la topología es la del espacio euclídeo de dimensión n²−1.

La topología de SL(n, R) es el producto de la topología de  SO(n) y la topología del grupo de matrices simétricas con valores propios positivos. Dado que las últimas matrices pueden expresarse de forma única como exponenciales de matrices simétricas sin trazas, entonces esta última topología es la del espacio euclidiano (n+2)(n-1)/2 dimensional. El grupo SL(n, C), como SU(n), es simplemente conexo mientras que SL(n, R), como SO(n), no lo está. SL(n, R) tiene el mismo grupo fundamental que GL+(n, R) o SO(n), es decir, Z para n = 2 y Z2 para n > 2.

Relaciones con otros subgrupos de GL(n,A)

Dos subgrupos relacionados, que en algunos casos coinciden con , y en otros casos se combinan accidentalmente con , son el subgrupo conmutador de , y el grupo generado por las transvecciones. Ambos son subgrupos de  (las transvecciones tienen determinante 1, y  es una aplicación a un grupo abeliano, por lo que ), pero en general no coincidirán con dicho grupo. El grupo generado por transvecciones se denota (para matrices elementales) o . Por el segundo  Relación de Steinberg, para , las transvecciones son conmutadores, por lo que , . Para , las transvecciones no necesitan ser conmutadores (de matrices 2×2), como se ve por ejemplo cuando  es el campo de dos elementos, entonces :Sin embargo, si  es un campo, entonces  a menos que  sea el campo de dos elementos,  y  a menos que  sea el campo de 2 elementos o el campo de 3 elementos.

En algunas circunstancias estos coinciden: el grupo lineal especial sobre un cuerpo o un dominio euclidiano es generado por transvectiones, y el grupo lineal especial "estable" sobre un dominio de Dedekind es generado por transvectiones. Para anillos más generales, la diferencia estable se mide por el grupo especial de Whitehead , donde  y  son el grupo estables del grupo lineal especial y matrices elementales.

Generadores y relaciones
Si se trabaja sobre un anillo donde SL es generado por transvecciones (como un cuerpo o dominio euclidiano), se puede dar una presentación de SL usando transvecciones con algunas relaciones. Las transvecciones satisfacen las relaciones de Steinberg, pero éstas no son suficientes: el grupo resultante es el grupo de Steinberg (teoría K)| Grupo de Steinberg]], que no es el grupo lineal especial, sino más bien la extensión central universal del subgrupo conmutador de GL. Un conjunto suficiente de relaciones para  para  viene dado por dos de las relaciones de Steinberg, más una tercera relación . Sea  la matriz elemental con 1 en la diagonal y en la posición , y 0 en otros lugares (y ). Then:son un conjunto completo de relaciones para , == Estructura de GL(n,F)==El grupo  se divide sobre su determinante (usamos  como el monomorfismo de  a ,ver producto semidirecto), y por lo tanto GL(n, F) puede escribirse como un producto semidirecto de SL(n, F) por F×::GL(n, F) = SL(n, F) ⋊ F×.

Álgebra de Lie
El álgebra de Lie del grupo SL(n,C) se puede representar por matrices complejas de n x n con traza nula. Además resulta ser que toda álgebra de Lie semisimple es de hecho, una subálgebra de .

Véase también
 SL2(R)
 SL2(C)

Referencias

Bibliografía

Álgebra lineal
Grupos de Lie

Grupo lineal especial


අජටාකාශගාමියා () යනු මිනිස් අභවකාශ චාරිකා වැඩසටහන මඟින් අභවකාශ යානා හැසිරවිම පිලිබද පුහුණුවක්
ලැබු තැනැත්තෙකි.අජටාකාශගාමියා යෙදුම සමහර අවස්ථා වලදී අභවකාශයේ සැරිසරන ඔනෑම පුද්ගලයකු
සඳහා යොදා ගනු ලබයි.මෙයට විද්‍යාඥයන්,දේශපාලඤයන්,ජනම‍ධ්‍යවෙිදින් සහ සචාරකයන් ද අයත්ය.

අර්ථ දැක්විම

අඡටාකාශගාමියන් සදහා අනුග්‍රහකත්වය සහ පුහුණු කිරිම 2003 දක්වා සිදුකරන ලද්දේ රාජ්‍ය  අනුග්‍රහකත්වය
යටතේය.එම අනුග්‍රාහකත්වය යුදමය හෝ සිවිල් අභවකාශ ඵ්ජන්සි හරහා සිදුවිය.නමුත්  2004
ප්‍රථම (පුද්ගලික)කක්ෂීය අභවකාශ යානය (spaceShipOne)සඳහා  අරමුදල්  සැපයීමෙන් පසු
අඡටාකාශගාමියන්ගේ නව කාණ්ඩයක් බිහිවිය.ඔවුන් නමින් වාණිජ අඡටාකාශගාමියන් විය.
අභවකාශ චාරිකා ප්‍රචලිත විමත් සමඟම NASA හා Russian Federal Space Agency
වාණිජ අඡටාකාශගාමියන් සදහා අභවකාශ ගමන් සදහා සහභාගි වන්නන් ලෙස හැදින්විය.
මෙමගින් බලාපොරොත්තු වුයේ ඉහත සඳහන් කල ආයතන විසින් සිදුකරන අභවකාශ චාරිකා සඳහා සහභාගි වන
අඡටාකාශගාමියන් වාණිජ අඡටාකාශගාමියන්ගෙන් වෙන් කර හදුනා ගැනීමටය.
federation Aeronautique Internationale(FAI) අනුව අඡටාකාශගාමියින්
ලෙස හදුන්වනු ලබන්නේ 100km(හැතැපුමි 62) වඩා දුරක් පියාසර කරන පුද්ගලයන් හටයි.කෙසේ නමුත්
ඇමරිකා එක්සත් ජනපද‍ය  80km(හැතැපුමි 50)වඩා දුරක් පියාසර කරන පුද්ගලයන් හට අභවකාශ
පියාසර කරන්නන් ලෙස හදුන්වයි.
2008 මැයි 31 වන විට රටවල් 39ක පුද්ගලයන් 482ක්  100km සිමාව පසු කර ඇති අතර පුද්ගලයන්
479ක් පහල පෘථිවි සිමාව පසු කර ඇත.
මෙවුන් අතරින් පුද්ගලයන් 24 දෙනෙකු පහල පෘථිවි සිමාව පසු කර සද කක්ෂය දක්වා හෝ සද තරණය
දක්වාද ගමන් කර ඇත.මෙවුන් අතරින් තිදෙනෙකු දෙවරක් මෙය සිදු කර ඇත.(ලෝවිල්,යංන්ග්
සහ ස්නන්)
ඇමරිකානු අර්ථ දැක්වීමට අනුව පුද්ගලයන් 488 දෙනෙකු අභ්‍යවකාශයට ගමන් කර ඇත.
දැනට අඡටාකාශගාමියන් පුද්ගලික දින 30,400 අභවකාශයේ ගත කර ඇති අතර අභවකාශයේ ඇවදිම
අඡටාකාශගාමිය දින 100කට වඩා සිදුකර ඇත.
2008 දක්වා දැනට  අභවකාශයේ වැඩිම කාලයක් ගත කර ඇති පුද්ගලයා වන්නේ සර්ගි කේ.කැරිකැලිවි.
ඔහු දින 803 පැය 9 මිනිත්තු 39 හෝ අවුරුදු 2.2 අභවකාශයේ
ගත කර ඇත.වැඩිම කාලයක් අභවකාශයේ ගත කර ඇති කාන්තාව වන්නේ පෙගි ඵ්.විටිසන්.
ඇය දින 377 අභවකාශයේ ගත කර ඇත.

අභවකාශ තරණයේ වැදගත් සංසිද්ධස්ථාන

අභවකාශයට ගිය ප්‍රථම පුද්ගලයා වන්නේ යුරි ගගාරින් ය.ඹහු මෙම දක්ෂකම සිදු කරන ලද්දේ 1961 අප්‍රේල් 12
වොස්ටොක් 1 අභවකාශ යානය මගින් පෘථිවි කක්ෂය වටා ගමන් කිරිමෙනි.
පෘථිවි වායුගෝලයට  යානාව නැවත ඇතුල් විමෙිදී  පසු ගගාරින් පැරෂුටයක් ආධාරයෙන් යානයින් ඉවත් කල බවටද
චෝදනාවක් ඇත.මෙමගින් බලාපොරොත්තු වී ඇත්තේ නැවත පැමිණීමෙ යානාවෙි
ගොඩ බැසීමෙි පද්ධතිය ආරක්ෂා කර ගැනීම සදහා යි.
අභවකාශයට ගිය ප්‍රථම කාන්තාව වන්නේ වැලැන්ටින් ටෙරෙෂ්කොවා.

ඇය මෙය සිදු කරන ලද්දේ 1963 ජුනි මස වොස්ටොක් 6 යානාව මගිනි.
අභවකාශයට ගිය දෙවන හා  ප්‍රථම  ඇමරිකානු පුද්ගලයා වන්නේ ඇලන් ෂෙපඩි 1961 මැයි 5 දීය.
අභවකාශයට ගිය  ප්‍රථම ඇමරිකානු කාන්තාව වන්නේ 1983 ජුනි 18 සැලි රයිඩි,
Space Shuttle Challenger's මෙහෙයුම  STS-7 අතරතුරදීය.
ප්‍රථම සද තරණය සිදු කරන ලද්දේ ඇපලෝ 8 යානය මගිනි.
මෙම ගමන සදහා විලියමි ඇන්ඩසන් ඇතුලත් වු අතර
ඔහු ප්‍රථම ආසියානු අජටාකාශගාමියා ද විය.ඔහු උපත ලබා ඇත්තේ හොංකොං හිදීය.
අභවකාශයට ගිය ප්‍රථම චින ජාතික  අජටාකාශගාමියා වන්නේ ටෙිලර් වැන්ග්1985 දීය.
එමෙන්ම 2003 ඔක්තෝබර් 15 දී ප්‍රථම චින  අජටාකාශගාමියා සෙන් සු 5 අභවකාශ යානය මගින් අභවකාශයට
ගමන් කරන ලදී.ඔහු නමින් යැන් ලුවී.
සෝවීයටි සමුහාන්ඩුව ඔවුන්ගේ විශ්ව තරණ ව්‍යාපෘතිය යටතේ සමාජවාදී රටවල පුද්ගලයන් හටත් අභවකාශ මෙහෙයුමි
සඳහා සහභාගි වීමට ඉඩ දුන්හ.උදාහරණයක් ලෙස ප්‍රථම සමාජවාදී නොවන යුරෝපීය ජාතික අජටාකාශගාමියා වුයේ වැඩමීර්
රිමෙක් (චෙකොස්ලෝවෙකියාව) 1978 දී රැසියානු සොයිස් රොකටිටුව මගනි.
ප්‍රථම ආසියානු ජාතික අජටාකාශගාමියා වුයේ පාමි ටුන් (වියටිනාමය) 1980 ජුලි 23 සොයිස් 37 රොකටිටුව මගනි.
ප්‍රථම අප්‍රිකානු ජාතික අජටාකාශගාමියා වුයේ කුබෙින් ආනෝල්ඩි ටොමොයෝ මෙන්ඩිස් 1980 දීය.
(ප්‍රථම අප්‍රිකාවෙි ඉපදුනු අජටාකාශගාමියා වුයේ පැටිරික් බවුන්ඩ්‍රි 1985 දී)
ප්‍රථම ඇ‍ෆගන්ස්ථාන් අජටාකාශගාමියා වුයේ අබිදුල් අහම‍ඩි මොහොමඩි 1988 දීය.
ඔහු මිර්  අභවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ දින 9 ක් ගත කළේය.
අභවකාශ යානා වල ආසන ගණන වැඩි විමත් සමග ඇමරිකා එක්සත් ජනපද‍ය අන්තර් ජාතික අඡටාකාශගාමියන් ඔවුන්ගේ
මෙහෙයුමි සදහා ඵක්කර ගන්නා ලදී.
ප්‍රථම මෙක්සිකාවෙි ඉපදුනු අජටාකාශගාමියා වුයේ රොඩොල්ෆෝ නීරී වෙිලා  1991 දීය.
ප්‍රථම ඉංග්‍රිසි ජාතික අජටාකාශගාමියා වුයේ හෙලන් ෂාමන්  1991 දීය.
2002 දී මාක් ෂාටල්වර්ත්,ප්‍රථම අප්‍රිකානු පුරවැසියා ලෙස අභවකාශයට ගියේ අභවකාශ මගියකු ලෙස මුදල් ගෙවීමෙනී.
ප්‍රථම ඊර්ෂාල අජටාකාශගාමියා වුයේ ඉලන් රාමන් 2003  දීය.

අභවකාශ තරණයේ වයස අනුව වැදගත් සංසිද්ධස්ථාන

අඩුම වයසින් අභවකාශ තරණය කල පුද්ගලයා වන්නේ ගීමන් ටිටොවි වොස්ටොක් 2 අභවකාශ යානය මගිනි.ඵවිට
ඔහුට වයස අවුරැදු 25 කි.අභවකාශ රොගාබාධය වැලදුන  පුද්ගලයාද මොහු ය.
අභවකාශයට ගිය වයස් ගතම පුද්ගලයා වන්නේ ජෝන් ගීලින් STS-95 අභවකාශ මගිනි.ඵවිට
ඔහුට වයස අවුරැදු 77 කි.
වැඩිම කාලයක් අභවකාශයේ ගත කළ පුද්ගලයා වන්නේ වැලරි පොල්යොකෝචි ය.දින 438 ඔහු අභවකාශයේ ගත කළේය.
අඡටාකාශගාමියෙක් පෘථිවියේ සිට ගමන් කළ උපරිම දුර වන්නේ 401,056km ඇපලෝ 13 අභවකාශ යානය අනතුරකට
පත් වු අවස්ථාවෙිදී ය.

රාජ්‍ය මැදිහත් වීමකින් තොරව සිදු වු වැදගත් සංසිද්ධස්ථාන

ප්‍රථම රාජ්‍ය මැදිහත් වීමකින් තොරව ගමන් කල අජටාකාශගාමියා වන්නේ
බියිරොන් කේ. ලිචන්බර්ග්(පරේෂක massachusetts Institute Of technology),
1983 STS-9 මඟිනි.
ප්‍රථම වරට වර්තාකරැවෙක් ලෙස අභවකාශයට ගමන් කළ පුද්ගලයා වන්නේ
ටෝයෝහිරෝ අකියාමා විසින් 1990 දෙසැමිබර් හීදීය(Tokyo Broadcast System වෙනුවෙන්).
ඔහු මිර් අභවකාශ මධ්‍යස්ථානයට ද ගමන් කලේය.මෙය සදහා ඇ.ඩො. මිලියන 12 ක අනුග්‍රහයක් ජපන් රෑපවාහිනි ආයතනය
මගින් සිදු කරන ලදී.මෙම කාලය තුලදී අකීයාමා හැදින් වුයේ පරේෂක අජටාකාශගාමියා ලෙසය.
මෙම මෙහෙයුම අතරතුරදී අකියාමා  අභවකාශ රොගාබාධයෙන් පෙලුනල අතර ඵය ඔහුගේ කාර්ය සදහා මහත් බාධවක් විය.
ප්‍රථම අභවකාශ මගියා වන්නේ ඩෙනිස් ටිටො ය.ඔහු 2001 අප්‍රේල් 28 දින රැසියානු සොයිස් TM3 අභවකාශ යානයෙන්
අභවකාශය තරණ කලේය.

පුද්ගලික මුදලින් අභවකාශයට ගමන් කල පුද්ගලයන්

ප්‍රථම පුද්ගලික මුල්‍ය ආධාර මත සිදු වු අභවකාශ තරණය සිදු කලේ මයික් මෙල්වින් විසින් Spaceship one flight 15P
යානය මගිනි.මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රථම පුද්ගලික අභවකාශ තරණය නොවන අතර මෙය අත්හදා බැලීම සදහා සිදු කරන ලද්දකී.
දැනට අභවකාශ තරණය සදහා 6 දෙනෙකු මුදල් ගෙවා ඇත.

1.ඩෙනිස් ටිටො (ඇමරිකානුවෙක්)අප්‍රේල්28-මැයි6,2001

2.මාක් ෂටල්වර්ත්(දකුණු අප්‍රිකානුවෙක්/ඉංග්‍රිසි ජාතික)අප්‍රේල්25-මැයි 5,2002(ISS)

3.ග්‍රේගරි ඔල්සෙන්(ඇමරිකානුවෙක්)ඔක්තෝබර්1-ඔක්තෝබර්11,2005(ISS)

4.අනුසේස් අන්සාරි(ඉරාන ජාතික/ඇමරිකානුවෙක්)සැප්තැමිබර්18-සැප්තැමිබර්29,2006(ISS)

5.චාල්ස් සිමිඔනියි(හන්ගෙරැ ජාතික/ඇමරිකානුවෙක්)අප්‍රේල්7-අප්‍රේල්21,2007(ISS)

6.රිචඩි ගැරිඔටි(ඇමරිකානුවෙක්)ඔක්තෝබර්12-ඔක්තෝබර්24,2008(ISS)

පුහුණුව

NASA ආයතනය ප්‍රථම අජටාකාශගාමියා 1959 දී තොරා ගත්තේ ය.
අතීතයේදී NASA හි අඡටාකාශගාමියෙක් වීමට හමුදා ජෙටි යානා පැදවීමෙි පුහුණුව හා
ඉංජිනේරැ පුහුණුව අවශ්‍ය විය.නමුත් ජෝන් ගිලින් හෝ ස්කොටි කාර්පෙන්ටර් කිසිම විශ්ව විද්‍යාලයක උපාධියක් හෝ
ඉංජිනේරැ දැනුමක් නොතිබුනි.
අතීතයේදී ඇමරිකානු හා රැසියානු අඡටාකාශගාමින් ජෙටි හා පරික්ෂක ගුවන් නියමුවන් විය.
අඡටාකාශගාමින් ලෙස තෝරා ගැනීමෙන් පසු NASA ආයතනය ඔවුන් මාස 20 ක පුහුණුවකට යොමු කරයි.
මෙය විවිධ විෂයන් සදහා පැතිරී යයි.මෙහි දී අඡටාකාශගාමින් 'ශුන්‍ය ගුරැත්වය' යටතේද පුහුණු වීමට සිදු වෙි.

අඡටාකාශගාමියෙක් වීමට පුහුණුවන්නන් නියමිත පියාසර පැය ගණනක් ජෙටි යානාවල සිදු කර තිබිය යුතු වෙි.
මෙය සිදු කරනු ලබන්නේ T38 ජෙටි යානා මගින් ඵලින්ග්ටන් ෆිල්ඩි හිදී ය.
ඵලින්ග්ටන් ෆිල්ඩි තෝරා ගෙන ඇත්තේ ඵය ජොන්සන් අභවකාශ මධ්‍යස්ථානය ආසන්නයේ පවතින නිසාය.
ඵමෙන්ම පුහුණු අභවකාශ යානා නඩත්තුව නිපදවීම ඵලින්ග්ටන් ෆිල්ඩි හිදී සිදු වෙි.
නමුත් බෙහෝ පියාසර පුහුණු සිදුවන්නේ ඵඩිවඩි ගුවන් හමුදා කදවුර තුලදීය.

NASA හී අඡටාකාශගාමියකු වීමට සැපරිය යුතු සුදුසුකමි

ඇමරිකා එක්සත් ජනපද‍යේ පුරවැසියකු වීම.

ශාරීරික පරීක්ෂණයෙන් සමත් වීම.ඇස පෙනීම 20/20(6/6) රැධිර පීඩනය90 හා 140 අතර(ඉදගෙන සිටි මෙිදී)

අණදෙන්නක් හා නියමුවෙක් වීමට
ප්‍රඵම උපාධිය ඉංජිනේරැ,ජිව විද්‍යාව,හෞතික විද්‍යාව, හෝ ගණිත විෂයන් ගෙන් හදාරා තිබිම.(මෙය අත්‍යවශ්‍ය නෙිවෙි.)

1000 අවම පියාසර කාලයක් සපුරා තිබිම(පරීක්ෂක නියමුවෙක් වීම විශේෂ සුදුසු කමකි.)

උස අඩි 5 අගල් 6(1.6m) හා අඩි 6 අගල් 4 (1.9m)අතර විය යුතුයි.

දුර දැක්ම 20/20 සෑම ඇසකම විය යුතුයි.
ඇසට ශල්‍ය කර්මයක් සිදු කර ඇත්නමි අයදුමිපත ඉදිරිපත් කළ යුත්තේ ශල්‍ය කර්මයෙන් අවුරැද්දකට පසුව ය.මෙම අවුරැද්ද
තුලදී කිසිදු අතුරැ ආබාධයක් සිදු නොවි තිබිය යුතුයි.

මෙහෙයුමි විශේඥයන් වීමට

ප්‍රඵම උපාධිය ඉංජිනේරැ,ජිව විද්‍යාව,හෞතික විද්‍යාව, හෝ ගණිත විෂයන් ගෙන් හදාරා තිබිම.(මෙය අත්‍යවශ්‍ය නෙිවෙි.)

1000 අවම පියාසර කාලයක් සපුරා තිබිම(පරීක්ෂක නියමුවෙක් වීම විශේෂ සුදුසු කමකි. )

උස අඩි 5 අගල් 6(1.6m) හා අඩි 6 අගල් 4 (1.9m)අතර විය යුතුයි.

ලාංඡනය

NASA හි පුහුණුව අවසන් කරන අඡටාකාශගාමින් හට silver lapel pin,ලැබෙන අතර අභවකාශ තරණයේන් පසු  Gold lapel pin ලැබෙි.
ඇමරිකා එක්සත් ජනපද‍යේ අඡටාකාශගාමින් හට ප්‍රථම අභවකාශ තරණයේන් පසු අඡටාකාශ ලාංඡනය (Astronaut badge)ලැබෙි.
ඇමරිකා එක්සත් ජනපද‍යේ ගුවන් හමුදාව ද හැතැප්ම 50 (80km) ඉක්මවු ගුවන් නියමුවන්ටද මෙම ලාංඡනය ලබා දෙයි.

අජටාකාශගාමියා


«Tell Me Why» es una canción de música electrónica realizada por los productores suecos Axwell y Steve Angello, bajo el alias Supermode (también llamado Supermongo). Fue lanzado el . Es la única producción lanzada bajo este pseudónimo.

Es una adaptación basada en dos canciones de Bronski Beat, ambas incluidas en el álbum The Age of Consent del año 1984. Samplea la melodía de «Smalltown Boy» y contiene las letras de «Why?». Las voces fueron interpretadas por el músico británico Hal Ritson, integrante de Young Punx..

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 "Tell Me Why" en Discogs

Sencillos de 2006
Canciones de Axwell
Canciones de Steve Angello
Sencillos de música electrónica
Canciones de Swedish House Mafia

Tell Me Why (canción de Supermode)


Maria Antonietta Barucci (auch Antonella Barucci) ist eine italienische Astronomin an der Außenstelle des Pariser Observatoriums in Meudon. Im Zeitraum zwischen 1984 und 1985 entdeckte sie insgesamt drei Asteroiden.

Der Asteroid (3485) Barucci wurde nach ihr benannt.

Literatur
 Lutz D. Schmadel: Dictionary of Minor Planet Names. 5. Auflage, Springer, Berlin 2003, ISBN 3-540-00238-3 (engl.) (Voransicht bei Google Books).
 Thérèse Encrenaz et al.: The Solar System. 3. Auflage, Springer, ISBN 3-540-00241-3, S. 4.

Weblinks
  study Abgerufen am 11. Oktober 2011
 List of Citations Abgerufen am 11. Oktober 2011

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
Astronom (21. Jahrhundert)
Person als Namensgeber für einen Asteroiden
Italiener
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Maria A. Barucci


1954 FIFA Dünya Kupası, Dünya Kupalarının beşincisi olan bu turnuva, İsviçre'de, 16 Haziran - 4 Temmuz 1954 tarihlerinde düzenlenmiştir. İsviçre, Temmuz 1946'da FIFA tarafından ev sahibi ülke olarak seçilmiştir. FIFA'nın 50. yılını kutladığı bir zamanda düzenlenen bu kupayı, son olimpiyat şampiyonu olan ve 28 maçtır da yenilmeyen Macaristan'ı 3-2 ile mağlup eden Batı Almanya tarihinde ilk defa kazanmıştır. Gruplardaki ilk maçı Macaristan'a karşı 8-3 kaybeden Batı Almanya, finalde rövanşı alarak oynadığı ilk 4 maçta tam 25 gol atan Macaristan'ın kupayı 2. kez finalde kaybetmesine sebep olmuştur. Avusturya turnuvayı 3. tamamlarken, Uruguay da 4. olmuştur. Ayrıca, İsviçre'deki turnuvada takımlar ilk kez numaralı formalarla sahaya çıkmışlardır.

Elemeler

1954 FIFA Dünya Kupası elemelerine ev sahibi İsviçre ve önceki şampiyon Uruguay'dan sonra geriye kalan 14 ülkelik yeri kazanmak için 45 takım katıldı. FIFA'nın İzlanda, Bolivya, Kosta Rika, Küba, Güney Vietnam ve Hindistan'ı kabul etmemesiyle geriye 37 takım kaldı. Geriye kalan takımlar 13 gruba ayrıldı.

 Grup 1 - Grup 10: Avrupa - 27 takım katıldı. 11 takım seçilecekti.
 Grup 11: Güney Amerika - 4 takım katıldı. 1 takım seçilecekti.
 Grup 12: Kuzey Amerika, Orta Amerika, Karayipler - 3 takım katıldı, 1 takım seçilecekti.
 Grup 13: Asya - 3 takım katıldı, 1 takım seçilecekti.

Hakemler
  Raymon Wyssling
  Benjamin Griffiths
  Charlie Faultless
  Manuel Asensi
  Jose da Costa Vieira
  Raymond Vincenti
  William Ling
  Esteban Marino
  Arthur Edward Ellis
  Laurent Franken
  Vincenzo Orlandini
  Vasa Stefanovic
  Mario Vianna
  Emil Schmetzer
  Carl Erich Steiner
  Istvan Zsolt

Torbalar

Sonuçlar

Grup aşaması

1. Grup

2. Grup

Play-Off

3. Grup

4. Grup

Play-Off

Eleme aşaması

Çeyrek final

Yarı final

Üçüncülük maçı

Final

Kazanan

Gol krallığı
11 gol
  Sándor Kocsis

6 gol
  Erich Probst
  Max Morlock
  Josef Hügi

4 gol

  Helmut Rahn
  Hans Schäfer
  Ottmar Walter

  Nándor Hidegkuti
  Ferenc Puskás
  Robert Ballaman

  Carlos Borges

3 gol

  Ernst Stojaspal
  Theodor Wagner
  Léopold Anoul
  Nat Lofthouse

  Fritz Walter
  Zoltán Czibor
  Burhan Sargın

  Suat Mamat
  Juan Hohberg
  Óscar Míguez

2 gol

  Alfred Körner
  Ernst Ocwirk
  Didi
  Julinho

  Pinga
  Ivor Broadis
  Mihály Lantos
  Péter Palotás

  Lefter Küçükandonyadis
  Julio Abbadie
  Juan Alberto Schiaffino

1 gol

  Henri Coppens
  Baltazar
  Djalma Santos
  Tom Finney
  Jimmy Mullen
  Dennis Wilshaw
  Raymond Kopa
  Jean Vincent
  Richard Herrmann

  Bernhard Klodt
  Alfred Pfaff
  József Tóth
  Giampiero Boniperti
  Amleto Frignani
  Carlo Galli
  Benito Lorenzi
  Fulvio Nesti
  Egisto Pandolfini

  Tomás Balcázar
  José Luis Lamadrid
  Jacques Fatton
  Mustafa Ertan
  Erol Keskin
  Javier Ambrois
  Obdulio Varela
  Miloš Milutinović
  Branko Zebec

Kendi kalesine
  Jimmy Dickinson
  Raúl Cárdenas
  Luis Cruz
  Ivan Horvat

Turnuva sıralaması

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

1954 FIFA Dünya Kupası


was a town located in Futami District, Hiroshima Prefecture, Japan.

, the town has an estimated population of 3,801 and a density of 87.02 persons per km². The total area is 43.68 km².

On April 1, 2004, Mirasaka, along with the towns of Kisa and Miwa, the villages of Funo, Kimita and Sakugi (all from Futami District), and the town of Kōnu (from Kōnu District), was merged with the expanded city of Miyoshi into one, and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Miyoshi in Japanese

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Miyoshi, Hiroshima

Mirasaka, Hiroshima


Jacques Monférier, né le  à Fougères et mort le  à Bordeaux, est un professeur de littérature française, spécialiste de François Mauriac, et président de l'Université Bordeaux 3 de 1983 à 1989.

Biographie
Né le 26 août 1933 à Fougères en Ille-et-Vilaine, Jacques Monférier a fait ses études supérieures à la Faculté des lettres de Bordeaux. Professeur agrégé de Lettres classiques en 1959, il enseigne le français, le latin et le grec au lycée Louis-Barthou de Pau, avant d'être nommé à la faculté des lettres de Bordeaux. Il soutient en 1972 sa thèse de doctorat à l'Université Paris-Sorbonne puis devient professeur de littérature française, spécialiste de l'époque symboliste.

Dès 1972, Jacques Monférier crée à l'université un centre de recherches sur François Mauriac. En 1986, Jacques Chaban-Delmas le charge de la création d'un centre culturel que la Région Aquitaine souhaite installer dans l'ancienne maison de François Mauriac à Malagar. C'est ainsi qu'il présidera le Centre François Mauriac de Malagar de 1986 à 2001.

Les travaux de recherche de Jacques Monférier concernent principalement l'œuvre de François Mauriac. Il a notamment créé :

 la revue semestrielle Travaux du Centre d'Études et de Recherches sur François Mauriac (publiée de 1977 à 1994) ;
 la collection des Cahiers François Mauriac, aux éditions Grasset avec 18 numéros entre 1974 et 1991 ;
 la collection Malagar aux éditions L'Esprit du temps.

En 1987, il devient président de l'association des Amis de François Mauriac. Il est le fondateur, en 1991, de la Société Internationale des Études Mauriaciennes (SIEM), structure internationale fédérant l'ensemble des recherches menées en France et à l'étranger sur l'œuvre de l'auteur. Avec elle, il reprend en 1993 la publication des Nouveaux Cahiers François Mauriac, toujours chez Grasset.

Au sein de l'Université Bordeaux III, Jacques Monférier a également créé et dirigé le service de formation continue et y a exercé de nombreuses responsabilités pédagogiques et administratives : directeur du département de Français, de l'unité de Lettres et Arts de 1973 à 1976 puis vice-président. Il est élu président de l'université en 1983 (au bénéfice de l'âge avec 35 voix, à égalité avec Philippe Rouyer) et le restera jusqu'en 1989.

Au cours de sa carrière, il s'engage dans la défense de la francophonie, en tant que membre de la Commission permanente de la Conférence des présidents d'université, puis comme membre du conseil scientifique de l'Association internationale des universités francophones.

Après sa retraite universitaire, il a présidé l'Office culturel et éducatif de la ville de Talence. Adjoint à la culture depuis 1989 (sans étiquette), il devient adjoint au maire, puis premier adjoint d'Alain Cazabonne en 2001 à l'âge de 67 ans.

En 2010, il est président de l'Académie des sciences, belles lettres et arts de Bordeaux.

Il est Chevalier de la Légion d'honneur, chevalier de l'Ordre national du Mérite et Commandeur des Palmes académiques.

Il décède le 20 mars 2022 à Bordeaux à l'âge de 88 ans.

Publications

Livres

Direction d'ouvrages et participations

  (introduction et notes de Jacques Monférier)

Articles

Références

Liens externes

Naissance en août 1933
Naissance à Fougères
Enseignant à l'université Bordeaux III
Universitaire français
Université Bordeaux III
Président d'université en France
Décès à 88 ans
Décès à Bordeaux
Décès en mars 2022

Jacques Monférier


, nascută 31 octombrie 1981 în Niigata, Japonia, este un fost idol. Ea a fost leaderul trupei Melon Kinenbi, o trupă de J-pop anterior cu Hello! Project, până la desființarea în 2010.

Viață personală
În august 2010, la mai puțin de trei luni de la dezorganizare trupei Melon Kinenbi, Saito sa căsătorit cu Jirō Hachimitsu (nascut Jirō Takano) din duo-ul "Tokyo Dynamite".

Pe 15 octombrie 2011, a fost anunțat că Hitomi și Hachimitsu Jiro din duo-ul "Tokyo Dynamite" au divortaț.

Referințe

Nașteri în 1981
Idoli japonezi
Oameni în viață

Hitomi Saito


An Isolepis in uska genus han Liliopsida. An Isolepis in nahilalakip ha familia nga Cyperaceae.

Ilarom nga taxa

 Isolepis alpina
 Isolepis angelica
 Isolepis antarctica
 Isolepis aucklandica
 Isolepis australiensis
 Isolepis basilaris
 Isolepis beccarii
 Isolepis bicolor
 Isolepis brevicaulis
 Isolepis bulbifera
 Isolepis caligenis
 Isolepis capensis
 Isolepis carinata
 Isolepis cernua
 Isolepis congrua
 Isolepis costata
 Isolepis crassiuscula
 Isolepis cyperoides
 Isolepis diabolica
 Isolepis digitata
 Isolepis distigmatosa
 Isolepis expallescens
 Isolepis fluitans
 Isolepis gaudichaudiana
 Isolepis graminoides
 Isolepis habra
 Isolepis hemiuncialis
 Isolepis hookeriana
 Isolepis humbertii
 Isolepis humillima
 Isolepis hystrix
 Isolepis incomtula
 Isolepis inconspicua
 Isolepis inundata
 Isolepis inyangensis
 Isolepis karroica
 Isolepis keniaensis
 Isolepis kilimanjarica
 Isolepis leptostachya
 Isolepis leucoloma
 Isolepis levynsiana
 Isolepis ludwigii
 Isolepis marginata
 Isolepis minuta
 Isolepis montivaga
 Isolepis moseleyana
 Isolepis natans
 Isolepis nigricans
 Isolepis oldfieldiana
 Isolepis omissa
 Isolepis pellocolea
 Isolepis pottsii
 Isolepis praetextata
 Isolepis producta
 Isolepis prolifera
 Isolepis pseudosetacea
 Isolepis pusilla
 Isolepis ranko
 Isolepis reticularis
 Isolepis rubicunda
 Isolepis ruwenzoriensis
 Isolepis sepulcralis
 Isolepis setacea
 Isolepis sororia
 Isolepis stellata
 Isolepis striata
 Isolepis subtilissima
 Isolepis sulcata
 Isolepis tasmanica
 Isolepis tenuissima
 Isolepis trachysperma
 Isolepis wakefieldiana
 Isolepis varians
 Isolepis venustula
 Isolepis victoriensis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Isolepis

Isolepis


Dame Anna Morpurgo Davies DBE (* 21. Juni 1937 in Mailand; † 27. September 2014 in Oxford) war eine britische Sprachwissenschaftlerin (Indogermanistin) italienischer Herkunft.

Leben
Anna Morpurgo studierte Klassische Philologie in Rom, wo sie ab 1959 als Assistentin arbeitete. 1961/1962 hielt sie sich als Junior Fellow am Center for Hellenic Studies in Washington, D.C. auf. 1964 wurde sie als Lecturer in Classical Philology an der University of Oxford angestellt. 1966 wurde sie zum Fellow des St Hilda's College ernannt. Ab 1971 war sie Professor of Comparative Philology an der Universität Oxford, außerdem Fellow des Somerville College. 2004 wurde sie emeritiert. Von 1962 bis 1978 war sie mit John K. Davies verheiratet.

Werk
Anna Morpurgo Davies beschäftigte sich mit der Schrift Linear B sowie dem mykenischen Griechisch und mit den altanatolischen Sprachen, insbesondere mit dem Hethitischen und Luwischen. Sie lehrte als Gastprofessorin an verschiedenen Universitäten in den Vereinigten Staaten, unter anderem in Berkeley (Sather Professor 1999/2000, Visiting Professor 2006 und 2007).

Mitgliedschaften und Auszeichnungen
 Honorary Fellow des St Hilda's College (1972)
 Mitglied der Society of Antiquaries of London (1974)
 Ehrendoktor (DLitt) der University of St Andrews (1981)
 Mitglied der British Academy (1985)
 auswärtiges Ehrenmitglied der American Academy of Arts and Sciences (1986)
 korrespondierendes Mitglied der Österreichischen Akademie der Wissenschaften
 Mitglied der Academia Europaea (1989)
 auswärtiges Mitglied der American Philosophical Society (1991)
 korrespondierendes Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (1992)
 Ehrenmitglied der Linguistic Society of America (1993)
 korrespondierendes Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften (1998)
 Dame Commander des Order of the British Empire (2000)
 Ehrendoktor der Universität Nancy (2009)
 auswärtiges Mitglied der Accademia Nazionale dei Lincei (2010)

Schriften (Auswahl)
 Mycenaeae Graecitatis Lexicon. Rom 1963 (Incunabula Graeca, III).
 mit Wolfgang Meid: Studies in Greek, Italic and Indo-European Linguistics offered to L. Palmer. 1976
 mit Yves Duhoux: Linear B/A 1984 Survey. 1985
 La Linguistica dell' Ottocento. 1996
 Nineteenth Century Linguistics. 1998
 mit Yves Duhoux (Hrsg.): A Companion to Linear B: Mycenaean Greek Texts and Their World. Peeters, Louvain-La-Neuve, Walpole, MA 2008/2011.
 Volume 1. 2008 (Bibliothèque des Cahiers de l'Institut de Linguistique de Louvain). – Rez. von: John G. Younger, in: American Journal of Archaeology, October 2009 (113.4).
 Volume 2. 2011 (Bibliothèque des Cahiers de l'Institut de Linguistique de Louvain, 127). – (Darin: Thomas G. Palaima: Scribes, scribal hands and palaeography. Chapter 12, S. 3–136, () (PDF)). – Rez. von: John G. Younger, in: American Journal of Archaeology, July 2012 (116.3).

Literatur
 J. H. W. Penney (Hrsg.): Indo-European Perspectives: Studies in Honour of Anna Morpurgo Davies. Oxford University Press, Oxford 2004, ISBN 0-19-925892-9. – Rez. von Anne Mahoney, in: Bryn Mawr Classical Review 2005.06.25.

Weblinks

 Anna Morpurgo Davies an der Faculty of Linguistics, Oxford (englisch)
  (Todesanzeige)
 Debrett's: Anna Elbina Laura Margherita MORPURGO DAVIES (Kurzbiografie und Auswahlbibliografie in englischer Sprache)

Sprachwissenschaftler
Indogermanist
Mykenologe
Hochschullehrer (University of Oxford)
Mitglied der Accademia dei Lincei
Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der American Philosophical Society
Mitglied der British Academy
Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Österreichischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Society of Antiquaries of London
Mitglied der Academia Europaea
Ehrendoktor der Universität Nancy
Ehrendoktor der University of St Andrews
Dame Commander des Order of the British Empire
Sather Professor
Epigraphiker
Brite
Italiener
Geboren 1937
Gestorben 2014
Frau

Anna Morpurgo Davies


Biserica evanghelică din Sângeorzu Nou, comuna Lechința, județul Bistrița-Năsăud, a fost ridicată, într-o primă etapă, în secolul al XV-lea. Figurează pe lista monumentelor istorice 2015, .

Ansamblul bisericii evanghelice din Sângeorzu Nou este format din trei monumente:
 Biserica evanghelică C.A, azi biserica ortodoxă "Sf. M. Mc. Gheorghe" ()
 Turn clopotniță ()
 Casă parohială ()

Localitatea
Sângeorzu Nou, mai demult Sângeorgiul Săsesc, Sângeorgiul Nou, Sângeorzul Săsesc, Sângeorzul Nou (în dialectul săsesc Säntgerjn, în , în ) este un sat în comuna Lechința din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1320.

Biserica
Biserica sală a fost construită, într-o primă etapă, spre sfârșitul secolului al XV-lea. În anul 1602 a fost distrusă, alături de 60 de case, de către mercenarii generalului Basta. A fost reconstruită, lărgită între anii 1740-1750, iar în 1780 a fost împodobită cu elemente baroce. Interiorul a fost total transformat, capacitatea fiind mărită prin construirea unor tribune deasupra unor pseudonave laterale. Bolțile sunt decorate cu stucaturi specifice barocului.

La început biserica a fost înconjurată de un zid de piatră care a fost demolat în anul 1800 și din materialul rezultat a fost construit, în locul turnului de lemn, un turn de cărămidă și piatră, de 32 m înălțime, care adăpostește două clopote, cel mare în greutate de 700 de kg.

După exodul sașilor transilvăneni, biserica a fost cumpărată în anul 1978 de comunitatea ortodoxă de la Episcopia Evanghelică cu suma de 225.000 lei, modificată la interior conform cerințelor cultului ortodox și a primit hramul "Sfântul Mare Mucenic Gheorghe". A fost sfințită ca lăcaș de cult ortodox în anul 1983 de arhiepiscopul Teofil Herineanu.

Note

Bibliografie
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini: Atlas der siebenbürgisch-sächsischen Kirchenburgen und Dorfkirchen. Band I. Heidelberg, 2002.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Sângeorzu Nou, Bistrița-Năsăud

Legături externe
Fișă monument

Imagini

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici din secolul al XV-lea din România
Biserici ortodoxe în România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici cu hramul Sfântul Gheorghe

Biserica evanghelică din Sângeorzu Nou


Isabel Torres, née le  à Las Palmas de Grande Canarie en Espagne et morte le  dans la même ville, est une actrice, animatrice de télévision et animatrice de radio, une femme d'affaires et une activiste des droits LGBT espagnole.

Carrière
En 2005, Isabel Torres est la première personne trans à être élue reine du Carnaval de Las Palmas de Grande Canarie. L'année suivante, elle fait la couverture du magazine Interviú.

Elle participe à des séries télévisés tels que Channel , El programa de Ana Rosa et DEC. En 2010, elle a également présenté le programme d'été Nos vamos pa' la playa sur la chaîne télévisée Antena 3 Canarias. Son premier rôle principal aux côtés de Daniela Santiago et Jedet Sánchez dans une série télévisée est dans Veneno, créé par Javier Ambrossi et Javier Calvo sur la vie de Cristina Ortiz. Elle reçoit le prix Ondas en 2020 dans la catégorie de la meilleure interprète féminine d'une fiction nationale.

Mort
Isabel Torres annonce sur les réseaux sociaux, en mars 2020, souffrir d'un cancer du poumon avec des métastases osseuses. Elle meurt le  des suites de cette maladie.

Références

Liens externes

Naissance en  juillet 1969
Naissance à Las Palmas de Gran Canaria
Actrice espagnole
Femme trans
Actrice trans
Actrice espagnole de télévision
Militant pour les droits LGBT en Espagne
Actrice espagnole de cinéma
Militant pour les droits des personnes trans
Décès à 52 ans
Mort d'un cancer en Espagne
Mort d'un cancer du poumon
Décès à Las Palmas de Gran Canaria
Décès en février 2022

Isabel Torres


Giscão foi um oficial militar cartaginês que serviu durante os últimos anos da Primeira Guerra Púnica e desempenhou um papel de destaque nos eventos que levaram ao começo da Guerra dos Mercenários. Ele era um cidadão de Cartago, porém não se sabe sua data de nascimento muito menos suas atividades antes de sua ascensão à proeminência no final da Primeira Guerra Púnica.

Os cartagineses concederam derrota na guerra em , quando Giscão era o comandante da importante base de Lilibeu na Sicília e subordinado de Amílcar Barca. Este recebeu ordens de negociar uma paz com Roma, porém retornou para Cartago furioso, deixando Giscão, o próximo oficial mais graduado na ilha, encarregado das negociações. Estas resultaram no Tratado de Lutácio, que encerrou o conflito. As tropas que tinham sido repatriadas da Sicília para o Norte da África estavam nesse momento em estado amotinado por disputas de pagamentos, com Giscão sendo rapidamente convocado para lidar com a situação, pois tinha uma boa reputação com os homens. Ele aparentemente conseguiu reduzir o descontentamento, porém, por algum motivo desconhecido, a disciplina ruiu. Vários soldados insistiram que nenhum acordo com Cartago era aceitável e se rebelaram, com Giscão e sua equipe sendo feitos prisioneiros.

Giscão foi mantido prisioneiro por dois anos, durante os quais os rebeldes sofreram várias derrotas. Os líderes rebeldes passaram a temer pela desintegração de seu exército quando uma grande força deserdou para o lado cartaginês em  e foi bem recebida; eles também sabiam que tais termos generosos não seriam oferecidos a eles pessoalmente. Consequentemente, para remover a possibilidade de boa-vontade entre os lados, Giscão e outros setecentos prisioneiros foram torturados até a morte.

Referências

Bibliografia

Pessoas do século III a.C.
Generais de Cartago
Comandantes da Primeira Guerra Púnica
Comandantes da Guerra dos Mercenários

Giscão (morto em 239 a.C.)


Kruta voščika (lat. Ceratophyllum demersum), vodena trajnica iz roda voščika, jedna od pet ili šest vrsta u porodici voščikovki, i najrasprostranjenija među svim njezinim vrstama.

Kruta voščika raste po svim kontinentima, a u Hrvatskoj u plitkim stajaćim ili sporim tekućim vodama, plitkim dijelovima jezera i kanalima.

Podvrste
 Ceratophyllum demersum f. missionis (Wight & Arn.) Wilmot-Dear
 Ceratophyllum demersum var. apiculatum (Cham.) Asch.
 Ceratophyllum demersum var. demersum
 Ceratophyllum demersum var. inerme J.E. Gay ex A. Radcliffe-Smith

Izvori

Voščikovke

Kruta voščika


Tunjo Marković (Hrvatska Poljana, 20. kolovoza 1955. - Tuzla, 10. rujna 2005.), hrvatski pjesnik, društven i kulturni radnik iz Bosne i Hercegovine, iz Hrvatske Poljane.

Životopis
Rodio se u Hrvatskoj Poljani 1955. godine. Pohađao je prvo OŠ 2. oktobar, a nakon što je 1964. srušena stara škola zbog izgradnje brane u Modracu kad je napravljeno Modračko umjetno jezero, pohađao je novu školu u Kiseljaku. Već u osnovnoj se vidjelo da je nadaren za pisati pjesme. Za srednju školu izabrao je rudarsko-strojarski školski centar. Ondje su mu dali prigodu objaviti svoje radove i u novinama. Posjedovao je velike zbirke pjesama koje se i danas čuvaju. Sudjelovao je na brojnim radnim akcijama, među kojima je 1980-ih pravljenje puta od Hrvatske Poljane prema Bistarcu. Aktivan i u društvenom i kulturnom životu Jugoslavije te poslije i BiH. Tragično je umro 10. rujna 2005. godine u Tuzli. Pokopan je na groblju sv. Josipa u Hrvatskoj Poljani. Nažalost, njegov je nadgrobni spomenik oskvrnjen 11. siječnja 2014. godine kao i još nekoliko susjednih. Do danas nisu nađeni počinitelji tog zlodjela.

Izvori

Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine
Hrvatska Poljana

Tunjo Marković


Sırrı Çınar (d. 1964, Ahlat), Türk şair ve yazardır.

1964 yılında, Ahlat'ta doğdu. İlkokul ve lise öğretimini Ahlat'ta tamamladı. 1982 yılında girdiği İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi İkdisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme bölümünü 1986 yılında bitirdi. Ankara'ya geldiği gün iş hayatına başladı. Yedek subay olarak askerliğini yapıp tekrar Ankara'da iş hayatına bıraktığı yerden devam etti. Ticari hayatın içinde Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde İşletme Yüksek Lisansına 1989 yılında başladı. Demokratik kitle örgütlerinde ve siyasi partilerde başkanlık, başkan yardımcılığı, genel sekreterlik gibi çeşitli görevlerde bulundu. Demokratik kitle örgütlerinden bazıları; ASİAD, İZİMDER, MİSİAD, MESANDER. Uzun yıllar uluslararası ticaret yaptı.Gençlik günlerinden başlayan, Kültür ve sanatla ilgili birçok çalışmada bulundu.
 Birçok televizyon programına konuşmacı olarak katıldı.
 TV program yapımcılığı ve sunuculuğu yaptı.
 Radyo programı sundu.
 TV program danışmanlığı yaptı.
 Bir süre günlük bir ulusal gazetede köşe yazdı ve birçok yazısı çeşitli gazete ve dergilerde yayımlandı.
 1993 yılında Serzeniş,
 2004 yılında Gökyüzü Kırpıntıları,
 2008 yılında Düşen kelimeler ve
 2008 yılında Kan Salkımı adlı dört şiir kitabı,
 2008 yılında Eksik Zamanlar,
 2008 yılında Ana Kokusu adlı romanları,
 2008 yılında Sorgu adlı deneme kitabı ve
 2011 yılında İlk Dönemeçte Son aşk adlı romanı,
 2013 yılında Parola Suriye, İşaret Türkiye uluslararası ilişkiler araştırma ve yorumlama kitabı yayımlandı.
 Ihlamur, Lamure, Dilge, Temrin gibi edebiyat dergilerinde öykü ve şiirleri yayımlandı.
 Haber Ajanda dergisinde 6 yıl boyunca sürekli makaleleri yayımlandı.
 Kültür Ajanda dergisinde yazıları yayımlandı.
 Birçok ulusal ve yerel gazetelerde ve İnternet haber sitelerinde de yazıları yayımlanmaktadır.

Dış bağlantılar

1964 doğumlular
Ahlat doğumlular
Dokuz Eylül Üniversitesinde öğrenim görenler
Resim aranan yazarlar
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Sırrı Çınar


Renegade treći je studijski album švedskog heavy metal-sastava HammerFall. Diskografska kuća Nuclear Blast Records objavila ga je 9. listopada 2000. Prvi je album na kojem svirao je bubnjar Anders Johansson. Bivši bubnjar HammerFalla i osnivač sastava In Flames, Jesper Strömblad bio je autor nekih pjesama iz albuma. Album završio je na 1. mjestu na ljestvici u Švedskoj.

Popis pjesama

Osoblje

HammerFall
 Joacim Cans – vokal, prateći vokal, zvona, koncept naslovnici
 Stefan Elmgren – gitara, akustična gitara, prateći vokal
 Oscar Dronjak – gitara, klavijature, tamburin, prateći vokal, koncept naslovnici
 Magnus Rosén – bas-gitara
 Anders Johansson – bubnjevi

Dodatni glazbenici
 Jamie Simmons – prateći vokal (na pjesmi "Destined for Glory")
 Paul Simmons – prateći vokal (na pjesmi "Destined for Glory")
 John Alexander – prateći vokal (na pjesmi "Destined for Glory")
 Udo Dirkschneider – vokal (na pjesmi "Head Over Heals")
Ostalo osoblje
 Per Stålfors – logotip sastava
 Eric Conn – mastering
 Andreas Marschall – naslovnica
 Michael Wagener – produkcija
 Thomas – grafički dizajn
 Michael Johansson – fotografije

Ljestvici

Izvori

Albumi sastava HammerFall
Albumi iz 2000.

Renegade


පාර්වතී දේවාලය (දේවනගරි: पार्वती मंदिर) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ශිව දෙවියන්ගේ භාර්යාව වන පාර්වතී දේවියට කැපකළ දෙවොලකි.

මෙම දේවාලය ඇතුළත් ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහය ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම්කොට ඇත.

පිහිටීම
මෙම දේවාලය පිහිටියේ ඛජුරාහෝ දේවාල සංකීර්ණයේ බටහිර දේවාල සමූහය තුළ ය. දේවාල සංකීර්ණය ඇතුළත මෙම දේවාලය විශ්වනාථ දේවාලයට නිරිතදිගින් පිහිටා ඇත.

ඛජුරාහෝ යනු ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඡතර්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි කුඩා ගම්මානයකි.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
මෙහි අතිශයින් ප්‍රතිසංස්කරණයට භාජනය කළ නුඩා ගර්භගෘහයක් ඇත. ද්වාරමණ්ඩපය මුළුමණින්ම නැතිව ගොස් ඇති අතර, ගර්භගෘහයේ එහි පාදම පමණක් දක්නට ලැබේ.

ගර්භගෘහයේ දොරටුවට ඉහළින් වූ ආරුක්කුවේ බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු සහ ශිව දෙවියන්ගේ රූ දැකගත හැක. එසේම ඉදිරි බිත්තියේ (ගර්භගෘහයේ දොරටුවේ පසෙකින්) ශෘංගාරාත්මක ප්‍රතිමා ගණනාවක් දැකගත හැක.

දෙවොලේ පැති සහ පසුපස බිත්තිවල කිසිදු ප්‍රතිමාවක් දක්නට නොලැබේ.

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 ම.ප්‍ර. සංචාරක වෙබ්අඩවිය, මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්ත සංචාරක සංස්ථාවේ නිල වෙබ්අඩවිය,  ඛජුරාහෝ
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, භෝපාල් කොට්ඨාසය, ඛජුරාහෝ සඳහා නාමාවලි පිටුව - ඡතර්පූර්
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, භෝපාල් කොට්ඨාසය, පාර්වතී දේවාලය, ඛජුරාහෝ

හින්දු ලෝක උරුම අඩවි
බුන්දෙල්ඛාන්ද්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ස්මාරක සහ අනුස්මරණ
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ලෝක උරුම අඩවි
ඛජුරාහෝවේ හින්දු දේවාල

පාර්වති දේවාලය, ඛජුරාහෝ


Kit Hung, de son vrai nom Hóng Róngjié (洪榮杰), né en 1977, est un réalisateur, scénariste et producteur indépendant hongkongais. Son œuvre est marquée par des thèmes LGBT et son film Soundless Wind Chime est semi-autobiographique

Filmographie
1999 : In My Space of Loneliness (court métrage)
2000 : Invisible People (moyen métrage)
2001 : I Am Not What You Want (moyen métrage)
2003 : Buffering (moyen métrage)
2009 : Soundless Wind Chime

Notes et références

Réalisateur hongkongais
Scénariste hongkongais de cinéma
Producteur hongkongais de cinéma
Personnalité ayant fait son coming out
Réalisateur hongkongais dont l'œuvre est marquée par les thèmes LGBT
Élève de l'École de l'Institut d'art de Chicago
Naissance en 1977
Naissance à Hong Kong

Kit Hung


The ten dollar bill may refer to banknotes (bills) of currencies that are named dollar. Note that some of these currencies may have coins for 10 dollars instead.

 Australian 10 dollar note
 Canadian ten-dollar bill
 New Zealand ten-dollar note
 United States ten-dollar bill

Ten dollar bill may also refer to:
Ten Dollar Bill (Roy Lichtenstein drawing)

Ten dollar bill


La quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est diffusée pour la première fois sur la chaîne VH1 le .

En , l'émission est renouvelée pour sa treizième saison en même temps que la deuxième saison de RuPaul's Secret Celebrity Drag Race. Le casting est composé de quatorze nouvelles candidates et est dévoilé le  sur Instagram et Twitter par Symone, la gagnante de la saison précédente.

Cette saison de RuPaul's Drag Race inclut pour la première fois le twist de la tablette de chocolat dorée, en référence à Charlie et la Chocolaterie, qui permet à une candidate perdant le lip-sync for your life d'être sauvée.

La gagnante de la quatorzième saison reçoit un an d'approvisionnement de maquillage de chez Anastasia Beverly Hills et 150 000 dollars américains. La seconde de la saison reçoit 50 000 dollars.

La gagnante de la quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est Willow Pill, avec comme seconde Lady Camden.

Candidates

Les candidates de la quatorze saison de RuPaul's Drag Race sont :

(Les noms et âges donnés sont ceux annoncés au moment de la compétition.)

Progression des candidates

  La candidate a gagné RuPaul's Drag Race.
  La candidate est arrivée seconde.
  La candidate a été élue Miss Congeniality.
  La candidate a reçu le Golden Boot Award pour avoir porté la pire tenue de la saison.
  La candidate a gagné le défi.
  La candidate a été une des deux meilleures candidates de la semaine mais n'a pas gagné le lip-sync.
  La candidate a reçu des critiques positives des juges et a été déclarée sauve.
  La candidate a été déclarée sauve.
  La candidate a reçu des critiques des juges et a été déclarée sauve.
  La candidate a reçu des critiques négatives des juges mais a été déclarée sauve.
  La candidate a été en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée.
  La candidate a reçu l'immunité et n'a pas joué sa place dans la compétition.
  La candidate a perdu le lip-sync mais a eu la barre de chocolat dorée.
  La candidate a été retirée de la compétition pour des raisons médicales.

Lip-syncs

  La candidate a gagné le lip-sync et est la meilleure candidate de l'épisode.
  La candidate a gagné le LaLaPaRUZa et a conservé sa place dans la compétition.
  La candidate a été éliminée après sa première fois en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée après sa deuxième fois en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée après sa quatrième fois en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée après sa cinquième fois en danger d'élimination.
  La candidate a été éliminée après le lip-sync final.

Juges invités
Cités par ordre chronologique :

 Lizzo, chanteuse et flûtiste américaine ;
 Alicia Keys, chanteuse américaine ;
 Christine Chiu, philanthrope américaine ;
 Loni Love, comédienne américaine ;
 Ava Max, chanteuse américaine ;
 Taraji P. Henson, actrice américaine ;
 Ts Madison, personnalité télévisée américaine ;
 Alec Mapa, acteur américain ;
 Nicole Byer, comédienne américaine ;
 Dove Cameron, actrice et chanteuse américaine ;
 Andra Day, chanteuse et actrice américaine ;
 Dulcé Sloan, comédienne américaine.

Invités spéciaux
Certains invités apparaissent dans les épisodes, mais ne font pas partie du panel de jurés.

Épisodes 1 et 2

 Albert Sanchez, photographe américain.

Épisode 4

 Jennifer Lopez, chanteuse et actrice américaine (par visioconférence).
Épisode 5

 Tempest DuJour, candidate de la septième saison de RuPaul's Drag Race ;
 Jaymes Mansfield, candidate de la neuvième saison de RuPaul's Drag Race ;
 Kahmora Hall, candidate de la douzième saison de RuPaul's Drag Race ;
 Sarah McLachlan, auteur-compositrice-interprète canadienne (par visioconférence).
Épisode 10

 Raven, maquilleuse américaine et candidate de la deuxième saison de RuPaul's Drag Race et de la première saison de RuPaul's Drag Race All Stars.
Épisode 12

 Leland, musicien américain.
 Leslie Jordan, acteur américain ;
 Miguel Zárate, chorégraphe américain.
Épisode 13

 Claudia Norvina Soare, entrepreneuse américaine.
Épisode 14

 Miguel Zárate, chorégraphe américain.
Épisode 15

 LaLa Ri, candidate de la treizième saison de RuPaul's Drag Race (par visioconférence) ;
 Derrick Barry, candidate de la huitième saison de RuPaul's Drag Race et de la cinquième saison de RuPaul's Drag Race All Stars (par visioconférence) ;
 Kahanna Montrese, candidate de la onzième saison de RuPaul's Drag Race (par visioconférence) ;
 Alexis Mateo, candidate de la troisième saison de RuPaul's Drag Race et de la première et cinquième saison de RuPaul's Drag Race All Stars (par visioconférence).
Épisode 16

Derrick Barry, candidate de la huitième saison de RuPaul's Drag Race et de la cinquième saison de RuPaul's Drag Race All Stars ;
Jaida Essence Hall, gagnante de la douzième saison de RuPaul's Drag Race ;
 Kahanna Montrese, candidate de la onzième saison de RuPaul's Drag Race ;
 Kameron Michaels, candidate de la dixième saison de RuPaul's Drag Race ;
LaLa Ri, candidate de la treizième saison de RuPaul's Drag Race ;
Naomi Smalls, candidate de la huitième saison de RuPaul's Drag Race et de la quatrième saison de RuPaul's Drag Race All Stars ;
Symone, gagnante de la treizième saison de RuPaul's Drag Race ;
Trinity K. Bonet, candidate de la sixième saison de RuPaul's Drag Race et de la sixième saison de RuPaul's Drag Race All Stars.

Épisodes

Anecdotes

 Le septième épisode de la quatorzième saison de RuPaul's Drag Race et l'épisode Untucked de celui-ci sont les deux épisodes les mieux notés de l'émission sur IMDb.
 La quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est la première saison à présenter un homme cisgenre hétérosexuel parmi ses candidates, en l'occurrence Maddy Morphosis.
 La quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est la première saison à présenter cinq femmes transgenres parmi ses candidates, en l'occurrence Bosco, Jasmine Kennedie, Kerri Colby, Kornbread Jeté et Willow Pill.
 Kornbread Jeté annonce sa transidentité le  via les réseaux sociaux après le tournage de la saison mais a commencé sa transition avant le tournage de la saison.
 Bosco annonce sa transidentité le  via les réseaux sociaux après le tournage de la saison mais a commencé sa transition avant le tournage de la saison.
 Jasmine Kennedie annonce sa transidentité le  pendant le septième épisode de RuPaul's Drag Race: Untucked et via les réseaux sociaux après la diffusion de l'épisode  mais a commencé sa transition avant le tournage de la saison.
 Willow Pill annonce sa transidentité le  via les réseaux sociaux après le tournage de la saison.
La quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est la première saison lors de laquelle deux drag queens sont réintroduites dans la compétition lors de la saison.
La quatorzième saison de RuPaul's Drag Race est la quatrième saison à présenter une drag queen originaire du Royaume-Uni parmi ses candidates, en l'occurrence Lady Camden, après Morgan McMichaels lors de la deuxième saison, Charlie Hides lors de la neuvième saison et Rosé lors de la treizième saison.
 Alyssa Hunter est la première drag queen originaire de Porto Rico depuis Cynthia Lee Fontaine lors de la neuvième saison de RuPaul's Drag Race.
 Certaines drag queens de la quatorzième saison de RuPaul's Drag Race sont liées à d'anciennes candidates :
 Daya Betty est la drag sister de Crystal Methyd, candidate de la douzième saison de RuPaul's Drag Race.
 Willow Pill est la drag sister de Yvie Oddly, gagnante de la onzième saison de RuPaul's Drag Race.
 Yvie Oddly et Willow Pill sont donc la deuxième paire de gagnantes à venir de la même drag family, après Sharon Needles, gagnante de la quatrième saison de RuPaul's Drag Race, et Aquaria, gagnante de la dixième saison de RuPaul's Drag Race.

Notes et références

14

Saison 14 de RuPaul's Drag Race


First Movers er en dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Nikolaj B. Feifer.

Handling
Efter to år i Nordnorge vender Joachim hjem til Vesterbro for at deltage i sin bedste ven, Jons, bryllup. Det er meningen, at det skal være en kort tur. Joachim skal overnatte hos Christian, en anden gammel ven, for så at tage tilbage til Norge umiddelbart efter brylluppet. Men den udsvævende yogainstruktør har glemt alt om brylluppet og den dertilhørende polterabend. De to venner lader sig dog ikke slå ud og improviserer hurtigt en polterabend for den begejstrede Jon.

Medvirkende
 Cyron Melville, Joachim
 Mia Jexen, Sandra-Sofie
 Christian Gade Bjerrum, Christian
 Brian Hjulmann, Jon
 Viktoria Winge, Elin
 Mads Holger, Asger
 Katrine Hartmann, Tina
 Anders Ladegaard, Sandra-Sofies assistent
 Thomas Vibe, Gallerigæst #1
 Claire Ngamije, Trish
 Rasmus Gravesen, Dørmand
 Maria Marjorie C. Mayorga, Gallerigæst #2

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

First Movers


Yukarıkavacık, Nallıhan - Ankara ili Nallıhan ilçesine bağlı mahalle
 Yukarıkavacık, Çarşamba - Samsun ili Çarşamba ilçesine bağlı mahalle

Yukarıkavacık


Sergueï Borissovitch Ryjkov (en ), né le  à Voronej, est un militaire de l'Armée de terre russe, commandant de la  interarmes de la région militaire du Centre depuis août 2020, lieutenant-général depuis 2020.

Biographie
Ryjkov est diplômé de l'École militaire Souvorov, de l'École supérieure de commandement interarmes de Leningrad (1989), de l'Académie militaire Frounze (1999) et de l'Académie militaire de l'état-major général des Forces armées de la fédération de Russie (2015).

Il sert dans des unités de fusiliers motorisés. De 2001 à 2005, il est commandant de régiment. De 2005 à 2006, commandant adjoint, chef d'état-major de la 3 division de fusiliers motorisés. De 2006 à 2008 il est chef adjoint du Centre de formation régional. De 2008 à 2009, il commande la 127 division de fusiliers motorisés. De 2009 à 2010, il est chef d'état-major de l'unité 392 du Centre d'instruction du district militaire est. De 2011 à 2013, il commande la  brigade de fusiliers motorisés du district militaire est. De 2015 à 2017, il sert en tant que commandant adjoint de la  armée interarmes, à Tchita. De 2017 à 2019, Ryjkov est le commandant adjoint de la  interarmes du district militaire sud.

Par décret du président de la fédération de Russie en février 2019, il est nommé commandant de la  armée interarmes. En avril 2019, une cérémonie solennelle de remise de l'étendard du commandant de la  armée interarmes du district militaire sud a eu lieu à Vladikavkaz. Depuis août 2020, il est commandant de la  armée interarmes du district militaire central.

Par le décret  du président de la fédération de Russie du , il reçoit le grade militaire de lieutenant-général.

Remarques

Liens externes
 Biographie sur le site du ministère de la Défense de la Russie
 Генерал-майор Рыжков Сергей Борисович // Revue militaire russe. — 2019. - Avril. - S. 76.
 Ryzhkov Sergueï Borisovitch

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Étudiant de l'académie militaire Frounze
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Naissance à Voronej
Naissance en octobre 1968
Lieutenant-général russe

Sergueï Ryjkov


Kolostrum sütü, doğumdan sonra ilk 4-5 gün anne tarafından yavruya verilen ilk süttür, diğer ismi ağız sütüdür. Bileşimi normalden farklıdır ve sarımsı renkte hafif tuzlu ve tatlıdır. Normal sütle karıştırılmamalıdır. Bileşiminde yüksek oranda protein ve bağışıklık kazandıran immünoglobulin içerir. Laktoz ve süt yağı normal süte göre daha düşüktür. Yüksek oranda serum proteini içerdiklerinden ve yüksek pH derecesinden dolayı kaynatıldıklarında pıhtılaşma göstermektedirler. Hamileliğin sekizinci ayında oluşumunu tamamlar.

Antikor ve immunglobulin bakımından zengindir.

Kaynakça

Hayvan ürünleri
Anne sütü
Biyoteknoloji
Laktasyon
Süt

Kolostrum sütü


Die Villa in der Käthe-Kollwitz-Straße 4 liegt im Stadtteil Kötzschenbroda der sächsischen Stadt Radebeul, oberhalb der Meißner Straße. Die Villa wurde 1902–1904 durch den Baumeister Adolf Neumann errichtet.

Beschreibung

Die mitsamt ihrer Einfriedung sowie dem Garten (als denkmalpflegerische Nebenanlage) denkmalgeschützte Mietvilla, auch als Villa eingeordnet, ist ein großes, zweigeschossiges Wohnhaus mit einem ziegelgedeckten Walmdach. Sie steht auf einem Souterraingeschoss, hat eine "malerisch-unregelmäßige Aufriss- und Dachausbildung" mit einem teilweise ausgebauten Dachgeschoss.

In der Straßenansicht steht ein dreigeschossiger Mittelrisalit mit einem geschweiften Giebel. Rechts daneben, vor der Rücklage steht eine massive, zweigeschossige Veranda mit Freitreppe sowie einem Rosenspalier. Die linke Gebäudeecke ist abgefast, darüber befindet sich auf dem Dach eine geschwungene, sechseckige Haube, ehemals mit Schiefer gedeckt. Die Obergeschosse des linken Gebäudeteils wie auch der rechts stehenden Veranda sind als Fachwerk ausgebildet.

In der linken Seitenansicht nach Süden befinden sich ein Fachwerk-Erker sowie darüber ein ebensolcher Giebel. In der rechten Seitenansicht findet sich oberhalb einer von der Straße kommenden Freitreppe ein eingeschossiger Eingangsvorbau, oberhalb des Eingangs mit einer Stuckkartusche mit der Inschrift SALVE verziert. Im Dach dieser Seitenansicht befindet sich ein hohes, polygonales Dachhäuschen mit einem spitzen Zeltdach.

Der verputzte Bau im Stil der deutschen Architektur um 1500 (Neorenaissance) steht auf einem Bruchsteinsockel. Die Fenster sind von Sandsteingewänden eingefasst, teilweise weisen sie Vorhangbogenmotive auf.

Die Einfriedung besteht aus einem Sandsteinsockel, auf dem sich ein Holzzaun zwischen Pfeilern mit Ziegelverdachung befindet.

Geschichte
Der Baumeister Adolf Neumann reichte im September 1902 "als Bauender, Ausführender und Bauleiter" einen Bauantrag für eine "Villa mit Hausmannswohnung" nach eigenem Entwurf beziehungsweise dem seines Mitarbeiters Felix Sommer ein. Die Genehmigung erging im Januar 1903, im Mai 1904 erfolgte die Baurevision.

Das Gebäude ist seit langem unbewohnt und befindet sich in einem schlechten Zustand.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Radebeul
Kathe-Kollwitz-Strasse 04
Adolf Neumann
Felix Sommer
Neorenaissancebauwerk in Radebeul
Erbaut in den 1900er Jahren
Denkmal der Kulturgeschichte (Kreis Dresden-Land)
Kötzschenbroda

Villa Käthe-Kollwitz-Straße 4 (Radebeul)


Prinsesse Caroline Mathilde til Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg (Viktoria-Irene Adelheid Auguste Alberta Feodora Karoline Mathilde; født 11. maj 1894, Grønholt, død 28. januar 1972, Salzburg) var en tysk prinsesse af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg.

Hun var det sjette barn af hertug Frederik Ferdinand af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg og Caroline Mathilde af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg.

Hun giftede sig den 27. maj 1920 på Glücksborg Slot med Grev Hans af Solms-Baruth, der var en yngre søn af Frederik 2., fyrste til det lille mediatiserede tyske fyrstendømme Solms-Baruth og Grevinde Louise af Hochberg. I ægteskabet mellem Caroline Mathilde og Hans blev der født tre børn.

Caroline Mathilde døde den 9. oktober 1971 i Salzburg i Østrig.

Eksterne links

 Hans den Yngres efterkommere

Sønderborgske fyrstelige
Huset Glücksburg
Tyskere i 1900-tallet

Caroline Mathilde af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg


Titan Souls é um jogo eletrônico de ação e aventura desenvolvido pelo estúdio britânico Acid Nerve e publicado pela Devolver Digital, lançado primeiramente em 14 de abril de 2015.

Jogabilidade
Titan Souls é um jogo de ação e aventura com elementos estratégicos, de mundo aberto, gráficos em 2D e perspectiva de cima para baixo, onde o jogador possui apenas uma flecha e morre ao ser atingido apenas uma vez. O objetivo é derrotar dezenove monstros gigantes conhecidos como Titãs que, assim como o jogador, morrem após um único acerto, mas possuem maneiras específicas de serem derrotados. Durante a luta, o jogador deve descobrir como cada inimigo se comporta e, consequentemente, com derrotá-lo. A dificuldade é que a única flecha deve ser carregada para ser atirada e depois recuperada para um segundo uso; além disso, todas as ações só podem ser realizadas quando o jogador está parado, tornando-o um alvo fácil para os Titãs.

Desenvolvimento
Jogos como Dark Souls, Shadow of the Colossus e The Legend of Zelda foram inspirações durante o desenvolvimento de Titan Souls. O jogo foi originalmente criado para a Game Jam Ludum Dare #28 como TITAN SOULS, submetido pelo usuário Claw. O jogo ficou em primeiro lugar em três categorias competitivas no evento. Em seis meses, o jogo foi readaptado do Adobe Flash para seu novo motor, melhorando seus gráficos e desempenho, adicionando uma nova trilha sonora e expandindo o jogo de três para dezesseis titãs. Em junho de 2014, Titan Souls foi exibido na E3 2014, revelando que o jogo seria publicado pela Devolver Digital. Depois da E3, o jogo foi expandido ainda mais com três novos titãs e um enredo. Em 25 de março de 2015, a Devolver Digital revelou que Titan Souls seria lançado em 14 de abril de 2015. Em 2 de abril de 2015, o protótipo da Game Jam foi recriado no novo motor de jogo, com melhores gráficos, trilha sonora e chefões, e disponibilizado como uma demo antes do lançamento completo do jogo. Versões do jogo para PlayStation 4 e PlayStation Vita foram desenvolvidas pela Abstraction Games, e lançadas em 14 de abril de 2015. A Abstraction Games mais tarde anunciou que uma versão para Android estava em desenvolvimento, e esta foi lançada em 30 de junho de 2015.

Recepção

Titan Souls recebeu críticas "mistas ou medianas" de acordo com o agregador de críticas Metacritic, com uma nota média de 74, 73 e 74 em suas versões para Windows, PlayStation 4 e PlayStation Vita, respectivamente.

Tim Turi da Game Informer deu ao jogo uma nota de 8.5/10, elogiando os controles simples e a grande variedade de chefões incluídos, bem como o grande valor de replay, a atmosfera e design de cenários cativante e os desafios adicionais para expandir a longevidade do jogo. Ele também elogiou a música do jogo, descrevendo-a como "um esperto contraste com as faixas frenéticas dos chefões." Entretanto, ele notou que paciência é necessária para aproveitar o jogo, já que o jogador morrerá muito frequentemente durante o jogo. Ele resumiu a crítica dizendo que o jogo conta com "batalhas no estilo de Zelda contra uma grande gama de chefões como em Shadow of the Colossus."

Tom Orry da VideoGamer.com deu ao jogo uma nota de 8/10, elogiando os visuais do jogo, suas batalhas desafiadoras, sua jogabilidade e o foco do jogo na habilidade do jogador. Entretanto, ele notou que o jogo pode ser frustrante e que a exploração e mundo limitados e a falta de uma opção de respawn imediato prejudicaram o jogo.

Brandin Tyrrel da IGN deu ao jogo uma nota de 8/10, elogiando o sistema de checkpoints do jogo, que impede que o mesmo se torne entediante, bem como o estilo de arte em 16-bits, controles responsivos e batalhas criativas. Ele criticou o jogo por ter um design de cenários pouco criativo e por carecer de randomização, diminuindo o fator replay.

Arthur Gies da Polygon escreveu uma análise majoritariamente negativa do jogo, descrevendo as batalhas como anticlimáticas e criticando o mundo vazio do jogo, bem com seus quebra-cabeças básicos e controles simples demais. Ele também reprovou as batalhas contra os chefões do jogo por encorajarem um padrão repetitivo para derrotá-los.

O jogo recebeu análises negativas em massa de usuários em abril de 2015 por apoiadores do Youtuber John "TotalBiscuit" Bain depois do artista do jogo, Andrew Gleeson, zombar de uma declaração de Bain que dizia que o jogo "absolutamente não era para ele". Bain, em um podcast que se seguiu, afirmou que o desenvolvedor "estava atrás dele", levando vários de seus seguidores a publicarem análises negativas do jogo na Steam, apesar de Bain mais tarde expressar que não apoiava esse comportamento.

Referências

Jogos eletrônicos de 2015
Jogos eletrônicos de ação e aventura
Jogos para Android
Jogos para Windows
Jogos para PlayStation 4
Jogos para PlayStation Vita
Jogos eletrônicos de mundo aberto
Jogos para macOS
Jogos para PlayStation Network
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Reino Unido
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos Soulslike
Jogos eletrônicos da Devolver Digital

Titan Souls


Hunca, Avrupa Hun İmparatorluğu'ndaki Hunlar tarafından M.S. 4. ve 5. yüzyıllarda konuşulmuş ölü bir dil veya dil dönemidir. 5. yüzyılda yaşamış Romalı tarihçi ve diplomat Priskos'un çalışmaları Avrupa Hun İmparatorluğu'nun çok uluslu olduğunu ve Huncanın Gotlar gibi devleti oluşturan diğer kavimlerin dilleri ile beraber konuşulmuş olduğunu ortaya koymaktadır. Protodili Asya Huncasıdır.

Hunca hiçbir metin veya tam cümle günümüze ulaşmamış olduğundan ötürü dil hakkındaki yazılı kaynaklar neredeyse tamamen Yunan ve Roma kaynaklarında geçen özel isimlerden oluşmaktadır. Günümüzde Hun dili sınıflandırılamamakla birlikte Hunca özel isimlerin olası kökenleri incelenirken genellikle Türk, Moğol ve Yenisey dilleri ile karşılaştırılmaktadır.

Söz dağarcığı
M.S. 5. ve 6. yüzyıllarda yaşamış Priscus ve Jordanes adlı tarihçiler 3 adet Hunca sözcüğü kayıt altına almışlardır ve bu 3 sözcük kişi veya kavim isimleri dışında Hunca hakkında sahip olunanan tek kaynak olmaktadır.

Medos kelimesi bal şarabı, kamos arpa içeceği, strava ise cenaze kutlaması anlamına gelmektedir ve etimolojik olarak Hint Avrupa dilleri kökenlidir. Bu kelimelerin Slav, Cermen veya İrani kökenli olabilecekleri düşünülmektedir. Maenchen-Helfen strava kelimesinin Hunca yerine Slavca konuşan bir Hun İmparatorluğu üyesi tarafından bildirilmiş olabileceğini de not etmiştir.

Sınıflandırma

Pek çok akademisyen Hunca dilinin sınıflandırılmasının günümüze kadar gelmiş Hunca kaynakların çok az olmasına dayandıraraktan çok zor veya imkansız olduğunu belirtmiştir. András Róna-Tas Hunca kaynakların kendi içinde de çelişkili olmasının bunda bir rolü olabileceğini de bildirmiştir.

Altay dili
Macar Türkolog Gyula Németh, 1939 yılında yayımlanmış Hunlar Hangi Dili Konuşurdu adlı makalesinde Avrupa Hunlarının dili üzerine şu açıklamayı yapmaktadır: Tüm bunlardan yola çıkarak Avrupa Hunlarının yönetici boyunun ve elbette Hun halkının da Türk dilini konuştuğunu, daha doğrusu bir halk olarak Türki olduğunu söyleyebiliriz. Lajos Ligeti de Attila ve Hunların Tarihi Kökenleri makalesinde, Avrupa Hunlarının dili ile ilgili şu saptamalarda bulunmaktadır: ...var olanlardan çıkarılabilecek sonuç, her iki bölgede de genellikle Türki konuşan bir halkla karşı karşıyayız. Péter Váczy ise Avrupa'da Hunlar adlı makalesinde Antropoloji, Latin yazarlarını destekliyor; Hunlar Türktüler. Ama Türk olan sadece dış görünüşleri değildi, dilleri de Türk idi. tanımlamasını yapmaktadır.

Karl Heinrich Menges ve Omeljan Pritsak gibi bazı tarihçiler Huncadaki özel isimlerden ve etnolojik nedenlerden yola çıkarak dilin olası kökenlerinin Moğolca veya Türki dillere yakın olduğunu belirtmişlerdir. Bu dilin Moğolca ve Türki diller'in bir karşımı olmuş olabileceğide Menges tarafından savunulmuştur. Pritsak 33 Hunca özel ismi analiz etmiş ve dilin Türki olmadığını ancak Ön Bulgarca ve Yakutça gibi Türki dillere daha yakın olmak üzere Türki diller ve Moğolca arasında bulunana bir dil olabileceğini iddia etmiştir.

Otto Maenchen-Helfen pek çok Hunca özel ismin Türki kökenli olabileceğini savunmuştur. Denis Sinor ve Hyun Jin Kim de, kaynak azlığı nedeniylen dilin sınıflandırılmasının çok zor olduğunu belirtmekle beraber aynı sonuca ulaşmış ve en azından yönetici kesimin bir kısmının Türki kökenli olduğunu iddia etmişlerdir.  Tarihçi Peter Heather Türki kökenleri en iyi tahmin olarak nitelendirmiş olsa da 1995 yılında bu teoriler hakkında şüpheci olduğunu açıklamış ve 2010'da Hunca'nın nasıl bir dil olduğunun asla bilinemeyeceğini belirtmiştir.

Ural dili
19. yüzyılda Alman Sinolojist Julius Heinrich Klaproth gibi akademisyenler Hunca'nın Fin-Ugor dilleri ile akraba olduğunu ve eski Macarca'nın kökenlerinin Hunca'ya dayandığını savunmuştur.

Yenisey dili
Edwin G. Pulleyblank (1962), Yenisey dilleri grubuna mensup Ketçe gibi Sibirya dillerinin Hunlar'ın ve Hiung-nu'ların dilleri ile akraba olduğu veya dillerinin temelini oluşturduğunu savunmuşlardır. İlk olarak Edwin G. Pulleyblank tarafından yayınlanan Hiung-nuların Yenisey dilleri konuşmuş olabileceği teorisi özellikle ilerleyen yıllarda Kot ve Pumpokol kelime listelerinin bulunmasıyla daha yaygın destek görmeye başlamıştır. Hyun Jin Kim 2013 yılında Hunların, Çağatay Hanlığı'nda da görülmüş olan, orijinal olarak bir Yenisey dili kullanırken Dingling ve Tiele halkları tarafından asimile edilerek Ön Bulgarca kullanmaya başlamış olabileceğini bildirmiştir.

Hint Avrupa dili
Hunca'dan günümüze ulaşmış 3 sözcüğün tamamı kökensel olarak Hint-Avrupa dilleri ile bağlantılı olmaktadır.

Bazı akademisyenler bir Cermen dili olan Gotça'nın da Hun İmparatorluğunda Hunca ile beraber lingua franca statüsünde konuşulmuş olabileceğini savunmaktadırlar. Maenchen-Helfen medos ve kamos kelimelerinin  ve Attila, Bleda, Laudaricus, Onegesius, Ragnaris ve Ruga gibi Hunca özel isimlerin büyük olasılıkla Cermen dili kökenli olduğunu belirtmiştir. Heather ise bunlara ek olarak Scottas ve Berichus''' isimlerinin de Cermen kökenli olabileceğini savunmuştur. Kim ise Ruga, Attila ve Bleda isimlerinin Cermen kökenli yerine Türki kökenli olmasının daha olası olduğunu savunmuş ve batıdaki Hun yönetici sınıfının kendi istekleri ile isimlerini cermenleştirmiş olabileceklerini belirtmiştir.

Maenchen-Helfen aynı zamanda bazı isimlerin İrani kökenli olduğuna değinmiştir. Alanlar ve Sarmatlar'ın Hun İmparatorluğu'nda yaşamış kavimlerden biri olduğu bilinmekle beraber Maenchen-Helfen bu toplulukların İmparatorluk içinde politik güçlerinin az olduğunu öne sürmüştür. Kim ise İrani dillerin İmparatorlukta yaygın olduğu fikrindedir.Strava'' kelimesinin büyük Olasılıkla Slav kökenli olması bazı akademisyenlerin Hun İmparatorluğunda Slavların yaygın bir kavim olduğunu savunmasına neden olmuştur. 19. yüzyılda ise bazı Rus akademisyenler tüm Hunların Slavca konuştuğunu iddia etmişlerdir.

Olası alfabe
Hunların kendilerine ait bir yazı sistemlerinin olabileceği düşünülmektedir. Priskos, Hun yazmanların kaçak listesini okuduğunu kaydetmektedir. Franz Altheim, bu yazının Yunan ya da Latin alfabesi olmadığını ve Hun yazmanlarının okuduğu bu yazının, Türk dillerinden Ogur öbeğinin bir kolu olan Bulgarcanın kullandığı yazı ile aynı olduğunu belirtmektedir. Altheim, söz konusu yazının, Avrupa'ya Orta Asya'dan taşındığını ve yine kendisinin Ogur öbeği içerisinde sınıflandırdığı Huncada kullanıldığını ifade etmektedir. Bu alfabenin ise Soğdca yazımında kullanılmış Soğut alfabesinden Huncaya uyarlama olduğunu iddia etmektedir. Midilli psikoposu Zacharias Rhetor, MS 507/508 yılllarında Arran psikopsu Kardust'un yedi yıllığına Kafkasya Hunlarının yaşadığı bölgeye gittiğini ve Hunca yazılmış kitaplarla geri döndüğünün kaydetmiştir. Hiungnu-Siyenpi rünlerinin var olup olmadığı ve eğer varlar ise Avrasya'ya yayılmış ve Orhun alfabesinin kökenlerinin oluşturan daha geniş bir yazı sisteminin parçası olup olmadıklarına dair tartışmalar mevcuttur.

Atıflar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kroraina
 Barbarian Europe: The Origins of the Huns

Hunlar

Hunca


La  (littéralement « terre noire ») est un terme désignant des productions de céramiques de table sombres au cours de l'Antiquité romaine. Initialement décrites par Hans Dragendorff comme une catégorie qui « recouvre, au sens étroit du mot, de fins vases en terre cuite d'un gris-bleu clair, dont la couverte, très soigneusement lissée, est revêtue d'un vernis noir », les  correspondent à des céramiques fines cuites en mode B dont l'appellation, la description et la chronologie varient selon les espaces géographiques, notamment en Gaule du Nord, Germanies, et Gaule centrale.

Productions de Gaule du Nord

Initialement, Hans Dragendorff s'appuie sur ses travaux qui ont essentiellement concerné le nord de le Gaule. Tant les productions de céramiques en mode A qu'en mode B sont regroupées sous l'appellation de « vases belges », désormais décrites comme céramique « belge » ou « gallo-belge ».

Les productions de Gaule du Nord sont « généralement lissée, quelquefois décorée, mais rarement engobée ».

Productions de Gaule centrale
En Gaule centrale, les  ont fait l'objet d'une première étude due à Yves Menez, publiée en 1989. À partir des sites de consommation de Châteaumeillant et Néris-les-Bains, il établit une première typologie de ces céramiques enfumées de tradition indigène dont les formes témoignent d'influences italiques, avec une production centrée sur la période augustéenne et tibérienne. En 2005, David Lallemand les définit ainsi : « céramique à pâte siliceuse très micacée, riche en kaolinite, cuite en mode B, lissée et enfumée ». Des études plus récentes menées dans la basse vallée de l'Allier montrent une progressive évolution depuis les productions de céramiques laténiennes, avec une chronologie plus haute que celle proposée par Yves Menez. Les productions les plus tardives sont datées du milieu du .

Les productions de Lezoux sont quant à elles qualifiées de céramiques à « surface lissée soigneusement et un toucher dit "savonneux". Elle est parfois décorée à la molette. Sa production dure jusqu'au milieu du . La diminution des productions lézoviennes est mise en relation avec le début de la production d'imitations de sigillée puis avec la production de sigillées cuites en mode C.

L'étude de Jérôme Trescarte qui a porté sur les céramiques arvernes à l'échelle de la cité éponyme conclut que ces céramiques à « surfaces sombres, souvent finement lustrées et enfumées » correspondent à des productions dont le répertoire s'inspire à la fois des productions locales protohistoriques, mais aussi des importations italiennes. Les productions arvernes se caractérisent par la finesse de leur enfumage. La maîtrise grandissante des techniques de production de sigillée aurait entrainé une concurrence des céramiques sombres par les productions claires. Malgré la poursuite d'une production tardive dans le nord de l'Auvergne, les  ne sont plus produites après le milieu du .

Notes et références

Bibliographie

 .
 .

Liens externes

Céramique romaine antique
Technique de la céramique

Terra nigra


පාර්චෙෆ්, යැබ්වොන් සහ මිලානුෆ් සටන් සමන්විත වූයේ,  සෝවියට්වරුන්ගේ පෝලන්ත ආක්‍රමණයෙහිදී  පෝලන්ත යුද්ධ හමුදාව සහ රතු හමුදාව අතර සිදුවූ ප්‍රධාන සටනක් වෙතිනි. දෙවන ලෝක යුද්ධය ඇරඹුමෙහිදී ඒවා සිදුවූයේ, 1939 සැපතැම්බර් 29–30 අතරතුර විය. ඒවා වෙතින් පෝලන්ත ජයග්‍රහණයක් ඇතිවූ ලෙසින් සැලකෙන්නේ,  පාර්චෙෆ් නගරය අසලදී පෝලන්ත හමුදාංක විසින් සාර්ථක ලෙසින් සෝවියට් බලකායන්ගේ බල බිඳ, සින්තොෂ්සෙෂ්කෙයි කඳු දෙසට ගමන් කල බැවිනි.

පසුබිම
1939 සැප්තැම්බර් 1 දිනදී, ජර්මනිය විසින් පෝලන්තය ආක්‍රමණය කලේ, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහි ආරම්භය සනිටුහන් කරමිනි. එකල ජර්මනියේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයෙක් වූ සෝවියට් සංගමය, 1939 සැප්තැම්බර් 17 දිනදී,  නැගෙනහිර දිශාවෙන් පෝලන්තය ආක්‍රමණය කලේය. ඔවුන් වෙත බෙහෙවින් සීමිත ප්‍රතිවිරුද්ධතාවයක් එල්ල වූයේ, පෝලන්ත භට හමුදාවන්ගෙන් වැඩි කොටසක් ජර්මානු ආක්‍රමණිකයන්ට එරෙහිව ඉතා අතර පතර ලෙසින් යොදා තිබුණි හෙයිනි. උත්සන්නවෙමින් පැවති දුෂ්කර වාතාවරණය හමුවේ වුවද, සමහරක් පෝලන්ත භට ඛණ්ඩ විසින් ඉදිරියට පැමිණෙමින් තිබුනු සතුරු හමුදාවන්ට එරෙහිව අරගලයෙහි යෙදෙමින් සිටියහ;ජනරාල් ෆ්‍රන්ෂිසෙක් ක්ලේබර්ග් යටතේ පැවති නිදහස් ක්‍රියාන්විත කණ්ඩායම පොලෙයිෂ, සෝවියට්වරුන්ට ප්‍රතිවිරුද්ධතාව දක්වමින් සිටි එක් භට ඛණ්ඩයක් විය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

පාර්චෙෆ්, යැබ්වොන් සහ මිලානුෆ් සටන්


An Tolumnia triquetra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Anthony Nir. An Tolumnia triquetra in nahilalakip ha genus nga Tolumnia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jamaica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tolumnia

Tolumnia triquetra


Christoph Harting (Cottbus, 10. travnja 1990.) njemački je atletičar, natjecatelj u bacanju diska. Brat je svjetski poznatog bacača diska Roberta Hartinga i član njemačke atletske momčadi.

Osvajač je zlatnog olimpijskog odličja s Igara 2016. u brazilskom gradu Rio de Janeiru. Olimpijsko zlato osvojio je visokim 3. mjestom u prednatjecanju kojega je odvelo u završnicu, u kojoj je,  bez brata Roberta, osvojio 1. mjesto bacivši disk 68,37 metra, svoj osobni rekord.

Do osvajanja olimpijskog zlata došao je napredovanjem u seniorskoj konkurenciji u kojoj se počeo natjecati od 2013. godine, kada je nastupio na Svjetskom prvenstvu u Moskvi. Tamo je osvojio 13. mjesto u prednatjecanju, jedno ispod 12. koje je vodilo u završnicu. Dvije godine kasnije, na Svjetskom prvenstvu 2015. u Pekingu prvi je put nastupio u završnici svjetskog prvenstva te završio na 8. mjestu.

Uoči Olimpijskih igara 2016., na svom prvom nastupu na Europskom prvenstvu u nizozemskom glavnom gradu Amsterdamu prošao je u završnicu gdje je bio 4. s hicem od 65,13 metara.

Izvori

Njemački bacači diska

Christoph Harting


W kan henvise til:

 W – bogstav
 W (Whigfield album) – album af Whigfield
 W (nationalpark) – nationalpark i grænseområdet mellem Niger, Benin og Burkina Faso
 W (film fra 1974) – amerikansk film fra 1974
 W (magasin) – amerikansk modemagasin
 W (postområde) – postområde i London
 W (tv-serie) – en sydkoreansk tv-serie

W (flertydig)


Gør det selv betyder almindeligvis det at man selv gør noget.
Gør det selv har flere betydninger:
 Gør det Selv (tidsskrift) - dansk tidsskrift udgivet af Bonnier Publications
 Gør det selv (album) - album fra den danske sanger Sys Bjerre fra 2008

Se også
 DIY - forkortelse for do it yourself - dansk gør det selv.

Gør det selv (flertydig)


A New Hampshire Wing Civil Air Patrol (NHWG) é uma das 52 "alas" (50 estados, Porto Rico e Washington, D.C.) da "Civil Air Patrol" (a força auxiliar oficial da Força Aérea dos Estados Unidos) no Estado do New Hampshire. A sede da New Hampshire Wing está localizada em Concord, New Hampshire. A New Hampshire Wing consiste em mais de 700 cadetes e membros adultos distribuídos em 17 locais espalhados por todo o Estado.

A ala de New Hampshire é membro da Região Nordeste da CAP juntamente com as alas dos seguintes Estados: Connecticut, Maine, Massachusetts, New Jersey, New York, Pennsylvania, Rhode Island e Vermont.

Missão
A Civil Air Patrol tem três missões: fornecer serviços de emergência; oferecer programas de cadetes para jovens; e fornecer educação aeroespacial para membros da CAP e para o público em geral.

Serviços de emergência
A CAP fornece ativamente serviços de emergência, incluindo operações de busca e salvamento e gestão de emergência, bem como auxilia na prestação de ajuda humanitária.

A CAP também fornece apoio à Força Aérea por meio da realização de transporte leve, suporte de comunicações e levantamentos de rotas de baixa altitude. A Civil Air Patrol também pode oferecer apoio a missões de combate às drogas.

Programas de cadetes
A CAP oferece programas de cadetes para jovens de 12 a 21 anos, que incluem educação aeroespacial, treinamento de liderança, preparo físico e liderança moral para cadetes.

Educação Aeroespacial

A CAP oferece educação aeroespacial para membros do CAP e para o público em geral. Cumprir o componente de educação da missão geral da CAP inclui treinar seus membros, oferecer workshops para jovens em todo o país por meio de escolas e fornecer educação por meio de eventos públicos de aviação.

Organização

Recursos
Em dezembro de 2020, A New Hampshire Wing tinha 7 aviões monomotores (2 Cessna 172 Skyhawks, 4 Cessna 182 Skylanes e um Cessna R182 Skylane RG). A ala também tem 15 veículos, principalmente vans de 10 a 15 passageiros em cada um dos esquadrões. Existem também 7 repetidores de rádio fixos em todo o Estado, 2 repetidores portáteis com capacidade aérea, cerca de 75 estações VHF fixas e móveis e 15 estações de rádio HF.

Medalha de ouro do Congresso

Em janeiro de 2015, treze membros originais da New Hampshire Wing da CAP foram agraciados com a "CAP Congressional Gold Medal" em uma cerimônia no "Aviation Museum of New Hampshire". Esta medalha e a "Presidential Medal of Freedom" são os maiores prêmios civis nos Estados Unidos. É concedida a pessoas "que realizaram uma conquista que teve um impacto na história e cultura americanas que provavelmente será reconhecida como uma grande conquista no campo do recebedor muito depois da conquista". Em maio de 2014, a medalha foi concedida em conjunto a mais de 200.000 membros da Civil Air Patrol durante a guerra pelo decreto Pub.L. 113–108 por seus serviços durante a Segunda Guerra Mundial.

Em 10 de dezembro de 2018, a secretária da Força Aérea Heather Wilson foi presenteada com a "CAP Congressional Gold Medal" em homenagem a seu falecido avô, o ex-comandante de ala de New Hampshire, coronel George "Scotty" Wilson. O coronel Wilson serviu como piloto da CAP durante a Segunda Guerra Mundial e mais tarde como o terceiro comandante da New Hampshire Wing, de novembro de 1948 a setembro de 1954.

A medalha está em exibição permanente na "Smithsonian Institution", enquanto réplicas de bronze de três polegadas foram presenteadas a indivíduos e familiares em New Hampshire e em outros lugares.

Ver também
 First Air Force
 Civil Air Patrol
 New Hampshire Air National Guard
 New Hampshire State Guard
 História da Civil Air Patrol

Ligações externas

 Civil Air Patrol Newsroom
 Civil Air Patrol Official Website

Organizações dos Estados Unidos
Educação e treinamento militar
Força Aérea dos Estados Unidos
Ajuda humanitária

New Hampshire Wing Civil Air Patrol


La cultura tiki es una cultura surgida en los años 30 en Estados Unidos, inspirada en la cultura de las islas de la Polinesia. Se asocia sobre todo con un tipo de bares donde se sumerge a los usuarios en la cultura polinésica a través de ambientación, música y cócteles exóticos.

Historia
Comenzó en 1934 en Estados Unidos con la apertura de Don The Beachcomber, un bar temático sobre la Polinesia. El dueño era Ernest Raymond Beaumont-Gantt, un joven de Luisiana que había navegado por todo el Sur del Pacífico. En el bar servían cócteles exóticos a base de ron con una decoración de antorchas de fuego, muebles de mimbre y telas de colores brillantes.

En 1937, Víctor Bergeron, más conocido como Trader Vic, adoptó el estilo para su restaurante en Oakland, que con el tiempo creció hasta convertirse en una cadena en todo el mundo.

Gran parte del éxito de estos bares se debió a los cócteles, que tenían como ingrediente principal el ron y se servían en jarras con forma de tiki. Algunos ingredientes todavía hoy son desconocidos, ya que nunca se supieron las recetas originales.

Cócteles
Entre los cocteles Tikis más famosos se encuentran: Mai Tai, Zombie, Fogcutter, Navy Grog, Chief Lapu Lapu, Painkiller y el Suffering Bastard.

Véase también
Bar tiki

Referencias

Cultura polinesia

Cultura tiki


Lincoln Park puede referirse a:
 Lincoln Park (Chicago), área comunitaria en Illinois, Estados Unidos.
 Lincoln Park, parque urbano en Chicago, Illinois, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Colorado), lugar designado por el censo en el condado de Fremont, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Georgia), lugar designado por el censo en el condado de Upson, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Míchigan), ciudad en el condado de Wayne, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Nueva Jersey), borough en el condado de Morris, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Nueva York), lugar designado por el censo en el condado de Ulster, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Pensilvania), lugar designado por el censo en el condado de Berks, Estados Unidos.
 Lincoln Park (San Francisco), parque en California, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Texas), pueblo en el condado de Denton, Estados Unidos.
 Lincoln Park (Washington D. C.), parque urbano en Capitol Hill, Estados Unidos.

Lincoln Park


Imme Sleipner var et vikingeskib bygget som 10. klassesprojekt på Rødding Friskole. Skibet forliste på Endelave i sommeren 1999.

Imme Sleipner var ikke en rekonstruktion af noget specifikt skibsfund fra vikingetiden. I stedet var Sleipner bygget med inspiration fra flere forskellige skibsfund der var gjort på bygningstidspunktet.
Efter opførelsen stod Vikingeskibslauget Imme Slejpner for vedligehold og sejlads med skibet.

Vikingeskibe

Imme Sleipner


U sezoni 2017./18. NK Osijek II natjecao se u Trećoj HNL – Istok. Bila je to druga natjecateljska sezona za drugu momčad NK Osijek. Osvajanjem naslova Treće HNL – Istok momčad je stekla pravo igranja u Drugoj HNL u sezoni 2018./19.

Natjecanja

Utakmice

Treća HNL – Istok

Statistika igrača
ažurirano: 2. lipnja 2018.

Strijelci

Vratari po broju utakmica bez primljenog pogotka

Kartoni

Nastupi i pogodci

Transferi

Dolasci

Odlasci

Odlasci na posudbu

Povezani članci
 NK Osijek 2017./18.

Izvori i bilješke
 Utakmica je trebala biti odigrana u subotu, 31. ožujka 2018., s početkom u 15.30, no zbog jake kiše koja je natopila teren stadiona u Varaždinu, sudac Dino Sabljić (iz Stare Plavnice) zajedno s kapetanima obiju momčadi uoči predviđenog početka odlučio je odgoditi utakmicu. S obzirom na to da je sutradan, 1. travnja 2018. bio Uskrs, za novi termin odigravanja utakmice određena je srijeda, 11. travnja 2018., s početkom u 16.30.

2017-18

NK Osijek II 2017./18.


Borgdorf-Seedorf er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Nortorfer Land i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Borgdorf-Seedorf ligger i Naturpark Westensee, omkring 14 km sydvest for Rendsborg og kan nås via Bundesstraße 205, Bundesautobahn 7 og jernbanen fra Rendsborg mod Neumünster. Ud over Borgdorf og Seedorf ligger også Springwedel i kommunen. Centralt i kommunen ligger den 50 ha store Borgdorfer See.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Borgdorf-Seedorf