Ravnsby Bakker er et bakketlandskab på Lollands nordvestkyst ud mod Smålandsfarvandet. Området er meget atypisk for øen, der ellers er meget flad og har flere store inddæmmede områder under havets overfladet, og det kaldes derfor også for De lollandske Alper og Det lollandske Schweiz. 392 ha. blev fredet i 1977. Der findes flere store dødishuller, som i dag er vandhuller og moser, heriblandt Lyngmose, Uglemose og Møllelung. Sidstnævnte måler omkring 900 x 300 meter.

På toppen af flere af bakkerne er der anlagt gravhøje. Disse tæller bl.a. Glentehøj og på Lollands højeste punkt Bavnehøj (20 m.o.h.), hvorpå der er en 7 meter høj gravhøj. Helt ude ved kysten ligger voldstedet Ravnsborg, der stammer fra 1300-tallet. Voldstedet blev fredet i 1967.

I år 2010 påbegyndte kunstneren Thomas Chr. Birch Kadziola sammen med komponisten Gunner Møller Pedersen kunstværket Dodekalitten i Ravnsby Bakker. Det kommer til at bestå af tolv store stenskulpturer, der hver er 7-8 meter høje, og kommer til at tage flere år at færdiggøre. I 2012 fik Natur- og Miljøklagenævnet fredet Ravnsby Bakker, så det ikke længere er tilladt at grave efter råstoffer i området. I den forbindelse fik Dodekalitten dispensation fra samme styrelse.

Referencer

Bakker i Danmark
Lolland
Lolland Kommunes geografi

Ravnsby Bakker


Athena, Yunan mitolojisi, Tanrıça.
 Athena (müzik grubu), Türk ska müzik grubu.
 Athena (albüm)

Athena (anlam ayrımı)


Academia Militară (en français Académie militaire) est une station de métro de la ligne M5 du métro de Bucarest. Elle est située dans le Secteur 5 de Bucarest en Roumanie.

La station est mise en service en 2020, elle est exploitée par Metrorex et desservie par les rames de la ligne M5.

Situation sur le réseau

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Bucarest
 Liste des stations du métro de Bucarest
 Ligne M5 du métro de Bucarest

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M5 du métro de Bucarest
Station de métro mise en service en 2020

Academia Militară (métro de Bucarest)


රෝජා (1992) දේශප්‍රේමීත්වයත්, ආදරයත් තේමා කර ගත් දෙමළ චිත්‍රපටියකි. මනි රත්නම් විසින් අධ්‍යක්‍ෂණය කරන ලදි.

දෙමළ චිත්‍රපටි

රෝජා


El Aeropuerto Internacional de Surgut (IATA: SCG) (ICAO: USRR), también conocido como Aeropuerto del Norte de Surgut, es un aeropuerto en la región de Janti-Mansi, en Rusia. Opera vuelos de corto-medio alcance a nivel nacional e internacional, atendiendo servicios de pasajeros y carga. En 2008 por el Aeropuerto de Surgut pasaron 1.013.179 pasajeros.

El espacio aéreo está controlado desde el FIR de Surgut (ICAO: USRR).

Pista
El aeropuerto de Surgut dispone de una pista de asfalto en dirección 07/25 de 2.790x45 m. (9.153x148 pies).

El pavimento es del tipo 29/R/A/X/T, y es adecuado para ser utilizado por los siguientes tipos de aeronaves: Antonov An-12, Ilyushin Il-18, Ilyushin Il-76, Tupolev Tu-134, Tupolev Tu-154, Tupolev Tu-204, Yakovlev Yak-42, Boeing 737 y clases menores, así como todo tipo de helicópteros.

Aerolíneas y destinos

Referencias

Enlaces externos
 Información del aeropuerto
 Destinos

 Diagrama del aeropuerto en la base de datos de aeropuertos rusos. (en inglés). Consultado el 7 de septiembre de 2011
 Historial de accidentes en Surgut (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012
 Mapa de ubicación de los aeropuertos Janti-Mansi en "Our Airports" (en inglés) Consultado el 29 de marzo de 2012

Surgut
Surgut

Aeropuerto Internacional de Surgut


STS-43, the ninth mission for Space Shuttle Atlantis, was a nine-day mission whose primary goal was launching the TDRS-E satellite (TDRS-5). The flight also tested an advanced heatpipe radiator for potential use on the then-future space station and conducted a variety of medical and materials science investigations.

Crew

Crew seating arrangements

Preparations and launch
The launch took place on August 2, 1991, 11:01:59 a.m. EDT. Launch was originally set for July 23, 1991, but was moved to July 24 to allow time to replace a faulty integrated electronics assembly that controls orbiter/external tank separation. The mission was postponed again about five hours before liftoff on July 24, 1991, due to a faulty main engine controller on the number three main engine. The controller was replaced and retested; launch was reset for August 1, 1991. Liftoff set for 11:01 a.m. delayed due to cabin pressure vent valve reading and postponed at 12:28 p.m. due to unacceptable return-to-launch site weather conditions. Launch finally occurred on August 2, 1991, without further delays.

Mission highlights

The primary payload, TDRS-E, attached to an Inertial Upper Stage (IUS), was deployed about six hours into flight, and the IUS propelled the satellite into geosynchronous orbit. TDRS-5 became the fourth member of the orbiting TDRS cluster. Secondary payloads were Space Station Heat Pipe Advanced Radiator Element (SHARE II); Shuttle Solar Backscatter Ultra-Violet (SSBUV) instrument; Tank Pressure Control Equipment (TPCE) and Optical Communications Through Windows (OCTW). Other experiments included Auroral Photography Experiment (APE-B) Protein Crystal Growth Ill (PCG Ill); Bioserve / Instrumentation Technology Associates Materials Dispersion Apparatus (BIMDA); Investigations into Polymer Membrane Processing (IPMP); Space Acceleration Measurement System (SAMS); Solid Surface Combustion Experiment (SSCE); Ultraviolet Plume imager (UVPI); and the Air Force Maui Optical Site (AMOS) experiment.

TDRS-E, which became TDRS-5 on orbit, was successfully boosted to geosynchronous orbit at more than 22,000 miles () above Earth by two firings of the Inertial Upper Stage (IUS) booster, the last of which occurred approximately 12½ hours into the mission. TDRS then deployed its antennas and solar panels, and separation from the IUS took place less than 45 minutes later.

The TDRS network of satellites provides the vital communication link between Earth and low-orbiting spacecraft such as the Space Shuttle. Until the STS-43 deployment, there were three TDRS spacecraft on orbit above the equator: two were in the west position over the Pacific Ocean, southwest of Hawaii. TDRS-4 was in the east position over the northeast corner of Brazil. TDRS-B was lost in the Challenger accident in 1986. After STS-43, the two satellites in the west became on-orbit spares; TDRS-5, after activation, checkout and calibration, officially became the primary provider of services in the west location on October 7, 1991. It was stationed at 175° west longitude.

Previously, orbiting spacecraft could communicate with Earth only when in sight of a ground tracking station – about 15 percent of each orbit. The TDRS network allows communication from 85% to 100% of an orbit, depending on the spacecraft's altitude.

The crew was kept busy with the operation of varied experiments during the nine-day flight. The Space Station Heat Pipe Advanced Radiator Element (SHARE-II) experiment tested a natural cooling process for transferring thermal energy that could serve as a cooling system for Space Station Freedom. The Solid Surface Combustion Experiment (SSCE) provided some answers about how fire behaves in microgravity. The crew also activated other previously flown materials science experiments and participated in medical experiments in support of long-duration flights. One test showed that optical fibers could provide video and audio links between the flight deck and the payload bay.

Crew members in space and flight controllers on the ground demonstrated their ingenuity when they adapted a camera part to replace one that had not been packed for the mission.

The mission was also notable for being the first one to send an email from space. On August 9, 1991, astronauts Lucid and Adamson used AppleLink to write an email from a Macintosh Portable addressed to Marsha S. Ivins at Johnson Space Center. The message read:

The crew experienced some minor problems, none of them critical to the safety or success of the mission. A cooling system for Auxiliary Power Unit (APU 2) failed to activate during an on-orbit test. APU 2 is one of three redundant systems which provide hydraulic pressurization to orbiter steering systems during entry and landing. APU 2 was still available for use in landing.

Atlantis landed on August 11, 1991, at 8:23:25 a.m. EDT, on Runway 15, at Kennedy Space Center.

Mission insignia
According to the mission's official Press Kit, the STS-43 insignia portrays the evolution and continuity of the U.S. space program by highlighting thirty years of American crewed spaceflight experience, from Project Mercury to the Space Shuttle. The emergence of the shuttle Atlantis from the outlined configuration of the Mercury space capsule commemorates this special relationship. The energy and momentum of launch are conveyed by the gradations of blue which mark the shuttle's ascent from Earth to space. Once in Earth orbit, Atlantis''' cargo bay opens to reveal the Tracking and Data Relay Satellite (TDRS) which appears in gold emphasis against the white wings of Atlantis and the stark blackness of space. As primary mission objective, the Tracking and Data Relay Satellite System (TDRSS) will enable almost continuous communication from Earth to space for future space shuttle missions. The stars on the insignia are arranged to suggest this mission's numerical designation, with four stars left of Atlantis'' and three to the right.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to wake up a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Outline of space science
 Space Shuttle

References

External links
 NASA mission summary
 STS-43 Video Highlights
 STS-43 crew in Werner Herzog's film The Wild Blue Yonder

Space Shuttle missions
Spacecraft launched in 1991

STS-43


Storbritannien deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august.

Medaljer

Medaljevindere
Listen er ufuldstændig

Svømning

Resultater

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Storbritannien ved sommer-OL 2016


Orionov krak, Mjesni krak (eng. Orion Arm, Local Arm, Orion Spur, rus. Рукав Ориона, Местный рукав, Шпора Ориона, fra. bras spiral d'Orion, bras local), spiralni krak naše galaktike Kumove slame. U Orionovu kraku nalazi se naša zvijezda Sunce, na njegovu povlačnu rubu.

Izvori

Spiralni krakovi Mliječnog puta
Galaktička astronomija

Orionov krak


Færøernes Super Cup (færøsk: Stórsteypadystur) er en kamp mellem vinderne af øernes fodboldliga og pokalvinderne fra forrige sæson.

Historie
Super Cup-en blev introduceret i 2007 som Lions Cup (opkaldt efter den velgørende organisation Lions Club) og er nu en årlig tilbagevende begivenhed. Hele overskuddet fra kampen bliver doneret til velgørende formål.

Vindere

Referencer

Super Cup
Velgørenheds-fundraisers

Færøernes Super Cup


Raeticodactylus (nombre que significa "dedo de Raetia") es un género extinto de pterosaurio "ranforrincoide" cuyos fósiles se han encontrado en estratos de entre finales del Noriense a inicios del Rhaetiense (Triásico Superior) en la zona inferior de la Formación Kössen en la zona central Austroalpina de los Grisones, en Suiza. Es conocido a partir del holotipo BNM 14524, un único esqueleto parcial desarticulado que incluye un cráneo casi completo, hallado en agosto de 2005. Este género fue nombrado y descrito en 2008 por su descubridor, Rico Stecher; la especie tipo es Raeticodactylus filisurensis. El nombre de la especie se refiere a Filisur.

Raeticodactylus tenía una cresta ósea alta y delgada que corría a lo largo de la mitad del frente del maxilar, y una quilla en la mandíbula; sin embargo, no parece estar cercanamente relacionado con Austriadactylus, el otro único pterosaurio triásico crestado que era conocido por la época en que Raeticodactylus fue descrito. Los dientes en el frente del premaxilar eran similares a colmillos, mientras que los dientes posteriores (en los maxilares) tenían tres, cuatro o cinco cúspides, similares a los de Eudimorphodon. Raeticodactylus tenía una envergadura de cerca de 135 centímetros, y puede haber sido un piscívoro, tal vez alimentándose al "rastrillar" el agua.

Un estudio de 2009 realizado por Fabio Dalla Vecchia, que analizó las relaciones dentro de la familia Campylognathoididae, halló que Raeticodactylus está emparentado muy de cerca con Caviramus. Caviramus es conocido solo de una mandíbula parcial, mostrando el mismo tipo de dientes y de caviades únicas en el hueso mandibular, y ambos especímenes provienen del mismo tiempo y lugar (EL Miembro Alplihorn de la Formación Kössen). Dalla Vecchia concluyó que los dos pertenecían al mismo género, y posiblemente a la misma especie, si las sutiles diferencias (como el tamaño y la presencia de una cresta en el espécimen de Raeticodactylus) no se deben al sexo o la edad.

Un estudio posterior llevado a cabo por Brian Andres y colaboradores y publicado en 2014 concluyó que Raeticodactylus es válido y sería la especie hermana de Caviramus dentro de la nueva familia Raeticodactylidae.

Véase también
 Anexo: géneros de pterosaurios

Referencias

Rhamphorhynchoidea
Pterosaurios del Triásico
Pterosaurios de Europa

Raeticodactylus


Aguacay, nekadašnje veliko indijansko selo koje se nalazilo u blizini rijeke Washita u Arkansasu. Selo je možda pripadalo nekom južnocaddoanskom plemenu jer se nalazilo na njihovom plemenskom području.

U Aguacayu se proizvodila sol za kućnu upotrebu i za prodaju. Posjetio ga je DeSoto 1542. godine.

Izvori

Indijanska sela

Aguacay


Morski psi mrkalji (lat. Dalatiidae) porodica morskih pasa kojoj pripadaju sedam rodova s ukupno 9 vrsta. rašireni su od Arktika do Antarktika. U Jadranu živi pas mrkalj (Dalatias licha) i to na dubinama od 200 – 700 metara.

Ovo su također manje vrste morskih pasa koje žive na velikim dubinama kao i oni iz porodice Centrophoridae. Neke vrste razvile su i organe za bioluminiscenciju.

Rodovi
 Dalatias Rafinesque, 1810
 Euprotomicroides Hulley & Penrith, 1966
 Euprotomicrus Gill, 1865
 Heteroscymnoides Fowler, 1934
 Isistius Gill, 1865
 Mollisquama Dolganov, 1984
 Squaliolus Smith & Radcliffe, 1912

Izvori

Vanjske poveznice

Kosteljke

Morski psi mrkalji


Adalbert Emil Walter Le Tanneux von Saint Paul-Illaire (12 janvier 1860 à Berlin ; 12 décembre 1940 à Berlin) est un fonctionnaire colonial allemand en Afrique de l'Est. Il était issu de la famille noble , qui s'est installée en Prusse au . Le genre Saintpaulia de la violette africaine est nommé en son honneur après qu'il l'a découvert dans les montagnes d'Usambara et en a envoyé des graines en 1893 à Hermann Wendland, botaniste allemand et jardinier royal en chef des jardins de Herrenhausen à Hanovre, qui a donné à la plante sa première description, l'appelant Usambara veilchen (« violette d'Usambara »).

Biographie
Walter von Saint Paul-Illaire, fils de l'officier de marine et membre du Reichstag  (1833-1902), est promu lieutenant dans l'armée prussienne. Son père s'intéresse beaucoup aux arbres, en particulier aux sapins, et correspond avec George Engelmann, médecin et botaniste du Missouri, au sujet de son souhait d'introduire et d'exploiter le potentiel économique d'Abies engelmannii (Picea engelmannii), ou épinette d'Engelmann. Il est fort probable que Walter ait hérité de sa passion pour la botanique.

En 1885, Walter von Saint Paul-Illaire rejoint la Compagnie de l'Afrique orientale allemande, privée. En janvier 1886, il participe à une expédition dans ce qui est aujourd'hui le Kenya. Il devient ensuite directeur des douanes et, en 1889, agent général de la Compagnie de l'Afrique orientale allemande à Zanzibar. En 1891, le Reich allemand reprend l'administration de l'Afrique orientale allemande et Saint Paul-Illaire devient un fonctionnaire du district de Tanga. Il y est officier de district de 1891 à 1900. C'est à cette époque qu'il remarque une plante alors qu'il se promenait parmi les rochers près de Tanga et parmi les montagnes voisines d'Usambara. Il lui donna le nom de violette à cause de ses fleurs bleues. Le nom de l'espèce, ionantha, est dérivé du grec "ίον", pour violet, et "άνθος", qui signifie fleur. De nos jours, la plante est incluse dans le genre Streptocarpus, sous le nom de Streptocarpus sect. Saintpaulia.

Dans son rôle colonial, il est actif dans le domaine du travail dans la colonie d'Afrique orientale allemande et a également plaidé pour l'exclusion des Indiens de la colonie en raison de leur quasi-monopole dans le commerce avec les Africains. Saint Paul-Illaire fait partie de l'équipe coloniale du quotidien de Cologne, le , et est membre fondateur de la branche coloniale de la Société agricole allemande. En 1896, il publie un lexique allemand-swahili. Après la Première Guerre mondiale, il s'adresse aux délégués américains et britanniques à la Conférence de la paix de Paris, demandant la restitution des colonies allemandes, écrivant sous le pseudonyme de « Africanus ». Il écrit également pour des publications scientifiques.

À partir de 1912, Walter von Saint Paul-Illaire devient membre de la loge maçonnique de Berlin, Zum Widder. Il meurt à Berlin en 1940 et fut enterré au Cimetière des Invalides (Invalidenfriedhof), mais sa tombe n'a pas été préservée. La violette africaine qu'il a "découverte" n'est devenue populaire comme plante d'intérieur qu'après sa mort.

Travaux

 Swahili-Sprachführer. Daresalaam 1896.
 Kriegs-Xenien: Stimmen und Stimmungen aus dem Weltkriege. Leipzig 1919.

Sources

Annexes

Bibliographie

 Ulrich van der Heyden : Koloniales Gedenken im Blumentopf: Das Usambara-Veilchen und sein "Entdecker" aus Berlin, in: Ulrich van der Heyden und Joachim Zeller (Hrsg.) : Kolonialismus hierzulande – Eine Spurensuche in Deutschland. Sutton Verlag, Erfurt 2007, , S. 220–222.
  : Deutsche Männer in Afrika – Lexicon der hervorragendsten deutschen Afrika-Forscher, Missionare etc. Bernhard Nöhring, Lübeck 1894, S. 154.

Liens externes

Personnalité allemande du XIXe siècle
Naissance en janvier 1860
Naissance à Berlin
Décès en décembre 1940
Décès à Berlin
Décès à 80 ans
Fonctionnaire allemand

Walter von Saint Paul-Illaire


HMS Kent is a Type 23 Duke class frigate of the Royal Navy, and the twelfth ship to bear the name, although formally she is named after the dukedom rather than the county. Sponsored by Princess Alexandra, The Hon. Lady Ogilvy (daughter of the late Prince George, Duke of Kent), Kent was launched on 28 May 1998 and commissioned on 8 June 2000 under the command of then Commander John Clink. She was the first ship to enter Royal Navy service in the 21st century and the first Royal Navy warship with a female Executive Officer, Lt Cdr Vanessa Jane Spiller, appointed in April 2001.

Kents lineage boasts sixteen Battle Honours from the three given to the first Kent of 46 guns built in 1653, to the five awarded to the ninth and tenth Kents of World War I and World War II.

Service history

2001–2010

March 2002 saw Kent return from the Persian Gulf after a five-month mission. Kent seized more than £4 million of oil and illegal cargo: a record for the time. This mission also included the boarding of MV Ismael, a vessel which strayed in and out of Iranian waters to avoid capture – waters which Kent was forbidden to enter.

Kent was damaged following a collision with HMS Argyll during a line transfer demonstration off Portsmouth in June 2004.

On 12 June 2006 Kent started a six-month deployment to Gibraltar, Malta and the Suez canal.

Kent was in the Northern Persian Gulf working 22-day patrols safeguarding the oil platforms and checking shipping in the area as per United Nations Security Council Regulations. Kent later conducted a self-maintenance period at Port Rashid, Dubai. After 60 days of patrols, 47 security sweeps of vessels approaching the oil platforms and 515 queries of merchant vessels, Kent left the Northern Persian Gulf and set sail home. A four-day visit to Muscat in Oman followed, which included training with the Omani Navy.

In Mumbai, Prince Andrew visited Kent.

15:00 hours, 5 November 2006 saw Kent hand over her duties to  in Salalah, Oman. Later on her way home, Kent made a goodwill visit to Beirut on Friday 17 November. The ship featured on national news and the crew visited some of the local sites.

After Beirut, Kent visited Souda Bay and then the port of Civitavecchia, Italy. Algiers was the next stop, showcasing training to the Algerian Navy.

In February 2007 the ship was awarded the Thales fleet active ASW award 2005/2006. Due to the busy period of deployments, the award ceremony had to be delayed until 2007.

December 2007 saw Kent preparing for the customary Operational Sea Training period, training with aircraft and sea boat operations.

January 2008 saw preparations for OST continuing afoot ready for the initial materials and safety audit.

Kent was in refit for replacement of two of the four Paxman Valenta diesel engines.

May 2008 saw Kent off the Channel Islands providing a demonstration of the Royal Navy to the local islanders. This was also the first Jersey Boat Show with Kent the largest vessel on show. The following Thursday saw the culmination of Operational Sea Training.

Kent would get underway from 'The Wall' at Portsmouth for a six-month deployment to South Asia and the Far East. This voyage included visits to countries such as Russia, China, Japan and Indonesia, as well as participation in various multi-national exercises.

27 July 2008, saw Kent hosting a solemn memorial service over the historic shipwreck of  in the Java Sea. Kent left the Indonesian port of Surabaya (just as Exeter had on the evening of 28 February 1942, on her last fateful voyage), performed the ceremony and then continued on to Jakarta. Aboard were a BBC film crew and four of HMS Exeters veteran survivors (photo below), one of the divers involved in the discovery of the wreck, (who, representing the other three discovery team members, and as part of the memorial service, handed over to the four survivors the Royal Navy Ensign they had 'flown' on the wreck during their discovery dives in February 2007), along with several British dignitaries and high ranking naval officers.

In June 2010, Kent was sent on a mission to Sweden. The celebration of the official Queen's Birthday Party was held on board the British warship in Gothenburg harbour, the first time that the event has been held outside Stockholm. After a stop at Hanö island where tribute was paid to the fifteen British sailors who rest there, Kent then continued to Stockholm to join the celebrations for the Wedding of Victoria, Crown Princess of Sweden, and Daniel Westling.

In December 2010, Kent was withdrawn from the deployable fleet and entered overhaul. Her Commander, Nick Cooke-Priest moved to command Iron Duke, leaving second-in-command, Lt Cdr Alasdair Peppe in charge.

2011 to present

Cdr Ben Ripley assumed command following the 2012 refit and deployed to the Horn of Africa on anti-priracy and anti-drug missions in July 2013, . She worked with the Combined Maritime Forces and returned home in October 2013

In October 2014, Kent deployed to the Persian Gulf alongside  and other US Navy fleet units in the US Fifth Fleet's area of responsibility to help in efforts against smugglers, pirates, terrorists and also in the fight against the Islamic State of Iraq and the Levant. The ship visited many countries in the middle east, including Bahrain and Jordan. HMS Kent returned in May 2015.

In late 2016, Kent entered the Frigate Refit Complex in Devonport for an extensive refit which will include the fitting of the SeaCeptor missile system in place of Sea Wolf. After the refit, she was recommissioned in Portsmouth on 5 October 2018 under the command of Cdr Andy Brown, .

On 12 August 2019, Kent deployed toward the Persian Gulf to relieve  and protect commercial shipping in the Persian Gulf region. In 2021, Kent deployed to the Pacific as part of the Royal Navy's carrier strike group.

On 14 October 2021, Kent visited Chattogram, Bangladesh as part of celebrations of 50 years of Bangladeshi independence. She departed Bangladesh on the 19 October.

Cdr Jeremy "Jez" Brettell assumed command of Kent as her 14th and current Commanding Officer, relieving Cdr Matt J Sykes on 20 January, 2022.

In 2022, Kent spent 127 days at sea. In September 2023, the frigate was again tasked to escort HMS Queen Elizabeth during her "Operation FIREDRAKE" deployment in northern European waters. After some delay, the ship departed Portsmouth in late October.

Commanding officers
Notable commanding officers include Kent's first CO, then Cdr John Clink, who went on to command , Commander United Kingdom Strike Force, British Forces Gibraltar, and Commander Fleet Operational Sea Training, retiring as a Rear admiral, and earning an  in 2002 and  in 2017. Cdr Gavin Pritchard went on to become Chief of Staff of the UK Maritime Component Commander's HQ in Bahrain, earning an  in 2009. Cdr Nick Cooke-Priest would rise to Commodore and commander of , earning an  in 2016. Cdr Andrew S Brown earned a  prior to his appointment to Kent as commander of HMS Chiddingfold in 2016.

In popular culture
On 2 September 2000, men and women aboard HMS Kent participated in a Changing Rooms special to give the ship's mess rooms a makeover.

Emily Hamilton's role of Lt Cdr Jenny Howard in the 2004 ITV series Making Waves was influenced by the real life Kent XO, Lt Cdr Vanessa Jane Spiller, then the first and only female XO serving aboard a warship in the Royal Navy.

Affiliations
Kent and Sharpshooters Yeomanry
No. 6 Squadron RAF
The Cinque Ports
The Royal Tank Regiment

References

External links

Frigates of the United Kingdom
Military history of Kent
Ships built on the River Clyde
1998 ships
Type 23 frigates of the Royal Navy

HMS Kent (F78)


The Tupolev Tu-75 () was a military transport variant of the Tu-4 bomber, an unlicensed, reverse engineered copy of the Boeing B-29 Superfortress. The Tu-75 was similar to the Tu-70 airliner, both using a new, purpose-designed fuselage. The first Soviet military machine of this class, it was equipped with a rear fuselage loading ramp. It was not placed into production because the VVS decided it would be cheaper to modify its existing Tu-4s for the transport mission and to use its existing Lisunov Li-2 and Ilyushin Il-12 transports.

Design and development
The Tupolev OKB began work in September 1946 on a military transport version of the Tupolev Tu-70 airliner and this was confirmed by the Council of Ministers on 11 March 1947 with state trials to begin in August 1948. To expedite the process, maximum use was made of components of the Tu-70. Its engines were the uprated Shvetsov ASh-73TKFN or TKNV fuel-injected version. A new, narrower fuselage was designed, which included a rear cargo hatch, a vehicle loading ramp and paratroop exit doors. Three gun turrets (dorsal, ventral and tail), were to be adapted from the Tu-4, although they were not fitted on the prototype. It had a crew of six (two pilots, three gunners, a radio operator, and a navigator).

The aircraft was intended for three different roles; transport, parachute transport and aerial ambulance. In the first role it was designed to carry two ASU-76 assault guns, two STZ NATI artillery tractors, six or seven GAZ-67B jeeps or five  guns without their prime movers or any combination of equipment up to . To facilitate the loading of cargo, a winch was mounted on the ceiling of the cargo hold with a capacity of . It could carry either 120 troops, 96 fully loaded paratroopers or 64 standard parachute loads. As an aerial ambulance it could carry 31 stretchers and four medical attendants.

Operational history
Construction of the first prototype was quite prolonged; the aircraft was not finished until November 1949, with its first flight taking place on 21 January 1950. It finished its manufacturer's trials the following May, but Tupolev decided not to submit it for the State acceptance trials as the Soviet Air Force had already decided that it would be cheaper to rely on its existing transports and to modify Tu-4 bombers for the cargo role. The prototype was used by the MAP ( – Ministry of Aviation Industry) until it crashed in October 1954.

Specifications

See also

References

Notes

Bibliography

Tu-0075
1950s Soviet military transport aircraft
Four-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
Abandoned military aircraft projects of the Soviet Union
Tu-75
Aircraft first flown in 1950
Four-engined piston aircraft

Tupolev Tu-75


Ljubomir Gudelj Velaga (Imotski, 1965.), hrvatski povjesničar umjetnosti i povjesničar

Životopis
Rodio se u Imotskom. Na Filozofskom fakultetu u Zadru diplomirao je povijest umjetnosti i povijest. Od 1995. radi u splitskom Muzeju HAS, gdje je danas viši kustos. Voditelj i suradnik radio na četrdesetak arheoloških lokaliteta. Među lokalitetima koje je proučavao su Dioklecijanov akvedukt na Bilicama, Crkvine i kasnosrednjovjekovno groblje Crljivica u Cisti, nalazište kod crkve sv.Mihovila u Prološcu Donjem, ranokršćanski kompleks u Otinovcima kod Kupresa, utvrda Čačvina kod Trilja, Crkvina u Biskupiji, nalazište kod srednjovjekovne crkve sv. Ivana u Uzdolju kod Knina i dr.

Djela
Napisao je više stručnih radova o arheološkim lokalitetima gdje je bio voditelj i suradnik. Autor izložbe o slikaru Bartolu Petriću. Napisao publikacije Tvrđava Čačvina i Od svetišta Mitre do crkve sv. Mihovila napisano proučavanjem lokaliteta u Prološcu Donjem. Izložbe čiji je autor bile su sastavnicom izložbe Dalmatinska Zagora neponata zemlja, projekta galerije Klovićevi dvori.

Priznanja
Počasni mještanin Zagvozda.

Izvori

Životopisi, Imotski
Životopisi, Split
Hrvatski povjesničari umjetnosti
Hrvatski povjesničari

Ljubomir Gudelj Velaga


Lagalla ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite, westlich des Kraters Tycho. Der sehr stark erodierte Krater wird in seinem nordöstlichen Teil von dem Krater Wilhelm überdeckt, im Südosten berührt der kaum auszumachende Kraterrand den ebenfalls sehr stark erodierten Rand von Montanari.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Philosophen Giulio Cesare Lagalla offiziell benannt.

Weblinks

 Lagalla auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Lagalla (Mondkrater)


Matthew Kermit "Matt" Miller (født 2. februar 1960) er en amerikansk skuespiller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York

Matt K. Miller


Segundo García González (Balazote, Albacete, 1958-18 de mayo de 2021) que firmaba como Esegé, fue un historietista español, adscrito a la tercera generación o generación del 70 de la Escuela Bruguera, junto a autores como los hermanos Fresno, Joan March o Rovira.

Biografía
Esegé inició su carrera profesional en el TBO, donde entre 1977 y 1979 produjo la sección Habichuela junto a Paco Mir, Sirvent, Tha y T.P. Bigart.

A partir de 1981, continuó en Mortadelo la serie Neronius, que había sido creada como Résidus, tyran de Rome por Blareau y Pierre Guilmard. Contó para ello con la colaboración de varios guionistas como Jesús de Cos.

Tras el cierre de Bruguera, trabajó para Garibolo de CGE (Tito Sidecar, Pomponius Triponum) y Zipi y Zape de Ediciones B (Don Pyme, Parsley).

Ha publicado El Dinosaurio Jeremías en El Periódico de Catalunya y ha podido vérsele también en obras colectivas como Cien cómics con aspirina. Su última serie fue El Pequeño Quijote (2005) para la revista infantil Mister K de Ediciones El Jueves.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
Comic creator: Esegé en la Comiclopedia de Lambiek

Historietistas de España

Esegé


Köyceğiz Gölü, Menteşe yöresinde, Muğla ilinin güneydoğusunda yer alan Köyceğiz Göl'ü tektonik bir çukurluğun suyla dolması ve Dalaman Çayı'nın getirdiği alüvyonların körfezin önünü tıkaması sonucu oluşmuş alüvyal set gölüdür.

Köyceğiz Göl'ünü besleyen kaynaklar oldukça çoktur. Namnam Çayı, Kargıcak Çayı, Yuvarlak Çay bu gölün başlıca geleğenleridir ve göl ayrıca kaynak sularıyla da beslenmektedir. Köyceğiz Gölü'nü besleyen en önemli akarsulardan biri olan Yuvarlakçay gerek ekonomik ve gerekse ekolojik açıdan oldukça önemli bir konumdadır. Turizm faaliyetlerinin yanı sıra, Türkiye'deki en büyük alabalık çiftliğine ev sahipliği yapması da ekonomik önemini gösteren önemli bir noktadır.Köyceğiz Göl'ünün gideğeni ''Dalyan Boğazı''dır. 1.5 metre kadar derinliği 10 km uzunluğu olan ve büklümlerle (menderes) uzanan bu doğal kanal, gölü Akdeniz'e bağlar. Köyceğiz Göl'üne su getiren dereler , çaylar büyüklü küçüklü deltalar oluşturmuşlardır. Bu alanlar sığ olduğundan bataklıktır; saz, kamış yetişir

Köyceğiz Gölü Akdeniz Bölgesi'nin batı ucunda, ilçe hudutları içerisinde, suyu çevresindeki kaplıcalardan karışan kükürtlü bir göldür. Gölün, önü alüvyonlarla tıkanmış eski bir körfezden türemiştir. Hemen her zaman sakin olan gölde, yılın 8 ayında su kayağı yapılması mümkündür. Göl kıyıları sağlık turizmi açısından büyük önem taşır. Şifalı ılıcalarda, birçok hastalığın iyileşmesinde yararlanılan birçok kaplıca bulunur.

Fiziksel özellikleri
Göl türü, alüvyal set gölüdür, suları tatlıdır. Köyceğiz Gölü 52 km² yüzölçümü ile Türkiye'nin 16. büyük gölüdür. Deniz yüzeyinden yüksekliği 8 metre kadardır. Göl güney ve kuzeyde iki çanaktan oluşmaktadır. Çanaklar B-D uzanışlı, derinliğin 2 m'ye düştüğü sırt ile birbirinden ayrılır. Derinlik güneyde 32 m, kuzeyde 25 m'dir. Namnam Çayı, Kargıcak Çayı, Yuvarlak Çay bu gölün başlıca geleğenleridir ve göl ayrıca kaynak sularıyla da beslenmektedir. Göl tabanından 3 sıcak, 2 soğuk kaynak ile beslenmektedir.

Gölde iki farklı su tabakası bulunur. Üst tabaka iki çanakta da yaklaşık 8 m'dir, güney çanakta iki katman arasında 7 m'lik geçiş tabakası bulunur. Alt tabaka iki çanakta da 17 m kalınlığındadır. Kuzey çanakta, üst tabaka 15,6-20,2°C, alt tabaka 11,3-13,5°C'dir. Güney bölümde üst tabaka 18,4-21,7, alt tabaka 15,3°C'dir. Güney çanağın daha sıcak olması çevrede bulunan termal alanların devamı olan tabandaki sualtı jeotermal kaynaklardır. Gölün sularının alt ve üst tabakaları karışmaz, yani meromiktik göldür.

Doğal yaşam
Plankton bakımından zengin olan gölde çok çeşitli balıklar yaşar. Kefal, levrek, çipura, pisi gibi. Balık avcılığı büyük bir ekonomik değer taşır. Zaten ''dalyan,'' adı da buradan gelir. Çünkü kurulan bu düzenek yardımıyla çok miktarda balık avlanır. Göl balıklarının havyarı da ünlüdür.

Her türlü tatlı su balığı bulunur. Ayrıca güneyinde nesli tükenmekte olan Nil Kaplumbağası bulunur. Göl içerisinde dört adet irili ufaklı ada mevcuttur. Etrafı dağlarla çevrili olup en yükseği Ölemez Dağı'dır. Sazlıklarla kaplı doğal bir kanalla göl Akdeniz'e bağlanır. Bu tür göllere yani denizle doğal bir kanal vasıtası ile birleşen göllere ayaklı göl adı verilir. Dünyada bu tür göllerin sayısı Köyceğiz Gölü'yle beraber sadece yedi tanedir. Yani dünyadaki doğa harikası yedi ayaklı gölden birisi de Köyceğiz Gölü'dür.

Çevre sorunları
Köyceğiz Göl'ü doğal güzellikleri yanında, tarihsel yapıtlarıyla da çok turist çeker. Kaunos kalıntıları antik çağ Anadolu uygarlıklarının günümüze ulaşmış en değerli miraslarındandır. Dalyan kanalında motorlarla turist gezdirilir. Ancak, yoğun turist trafiği, motor gürültüleri, oluşan dalgalar, sazlıklarda yuva yapan kuşların rahatını kaçırmakta ve faunistik ortam (habitat) zarar görmektedir. Motorların atık ve artıkları, turistlerin bıraktığı çöplerde önemli kirleticilerdir.

Köyceğiz Göl'ünün bozulmadan, gelecek kuşaklara ulaştırılması, doğal kaynaklarının korunarak kullanılması, temiz ve sağlıklı bir çevreye kavuşturulması ile dünya turizminden daha fazla pay alması hem yörede yaşayanlar hem de Türkiye açısından önem taşımaktadır. Bu gerekle, 2872 sayılı Çevre Yasasının 9.maddesine dayanılarak, Bakanlar Kurulunca Köyceğiz Özel Çevre Koruma Bölgesi ilan edilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Muğla ilindeki yeryüzü şekilleri
Muğla ilindeki görülecek yerler
Göl
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
Türkiye'deki Alüvyal Set Gölleri
Türkiye'deki göller

Köyceğiz Gölü


La rue Jean Gérard Eggericx (en néerlandais : Eggericxstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de la rue Marcel Buts à la rue de la Cambre sur une longueur totale de .

Historique et description

Sa création est due à une convention passée entre la veuve Eggericx et la commune le . En vertu de cette convention, la veuve construit la voirie à ses frais sur ses terrains. L'assiette est ensuite abandonnée à la commune à titre gratuit, en échange de l'exonération des taxes d'ouverture de voirie. L'investissement est rentabilisé par la revente des terrains lotis. La veuve Eggericx obtient en outre que la commune baptise la rue du nom de son défunt mari.

Situation et accès

Parallèle à l'avenue Père Damien, la rue Jean-Gérard Eggericx relie la rue de la Cambre à la rue François Gay et la rue Marcel Buts selon un axe nord-sud.

Inventaire régional des biens remarquables

Plaque Albert Huybrechts

Au numéro 10 de la rue Jean-Gérard Eggericx, une plaque de marbre portant l'inscription « le compositeur Albert Huybrechts 1899-1938 a habité cette maison de 1928-1933 ».

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Rue à Woluwe-Saint-Pierre

Rue Jean-Gérard Eggericx


The Garena Is A Publisher of Garena FreeFire.Garena is a leading advocate and organizer of Esports events in Greater Southeast Asia, which strengthens our game ecosystem and increases user engagement.Garena is the exclusive operator of top-tier games in Greater Southeast Asia. Through our Garena platform, users can access popular and engaging mobile and PC online games.sers can connect via Garena Platform to connect with their fellow gamers, get the latest news and updates around the gaming community.In November 2011, Garena announced its publishing rights for the team-based shooter game, Firefall, in Southeast Asia and Taiwan.

In December 2011, Garena announced their collaboration with online games developer, Changyou, to publish and operate the popular 3D martial arts game, Duke of Mount Deer, in Taiwan. The game was the first MMORPG game available through Garena+. The game combines a classic Chinese story with the latest 3D rendering technology and cinematic quality graphics. Duke of Mount Deer was created by several top online-gaming experts from China and South Korea and has gained much popularity in China. The same month, the "Dominion" game mode for Garena's League of Legends players in Singapore and Malaysia.

In 2012, it launched its first product, Garena+, an online game and social platform for people to discover, download and play online games.

In 2014, the World Startup Report valued Garena as a US$1 billion internet company and ranked it as the largest internet company in Singapore.In May 2012, Garena launched the Garena Premier League (GPL), a six-month-long online professional gaming league with more than 100 matches to be played. The first season of GPL is a League of Legends competition which comprises six professional teams. The teams are Bangkok Titans (Thailand), Kuala Lumpur Hunters (Malaysia), Manila Eagles (Philippines), Saigon Jokers (Vietnam), Taipei Assassins (Taiwan) and Singapore Sentinels (Singapore), which represent top players from respective countries. GPL matches are captured and broadcast online along with commentaries, which are available for viewers to watch on the GPL official website.

In January 2013, Garena announced the second season of the Garena Premier League, which would start on 4 January 2013. Garena Premier League 2013 includes two new teams from Taiwan and Vietnam, bringing the total number of teams to eight. The teams are: AHQ, Saigon Fantastic Five, Bangkok Titans, Kuala Lumpur Hunters, Manila Eagles, Saigon Jokers, Taipei Assassins and Singapore Sentinels.

In November 2014, the Garena e-Sports Stadium, a dedicated venue for esports, opened in Neihu District, Taipei. The studio was built partially to accommodate the beginning of the League of Legends Masters Series, the top-level Taiwan, Hong Kong, and Macau LoL league that was spin-off of the GPL.

In January 2015, Garena launched Iron Solari League, a women's League of Legends tournament in the Philippines. It is a monthly event organized in the second half of each month. It aims to encourage participation by under-represented groups and is open to all those who self-identify as female.

Besides competitive tournaments, Garena also organizes events to cater to users to meet and connect offline. This includes the annual Garena Carnival held in Singapore and Malaysia.

Controversies[edit]
On 3 February 2015, Garena eSports announced limitations on the number of gay and transgender people participating in a women-only League of Legends tournament, due to concerns that LGBT participants might have an "unfair advantage". This led to gamers questioning the decision, while League of Legends developer Riot Games responded that "LGBT players are welcome at official LoL tourneys". On 4 February 2015, Garena apologized and subsequently removed the restrictions.

Published games[edit]
Garena provides a platform for game titles such as Defense of the Ancients and Age of Empires, and also publishes games, like multiplayer online battle arena games League of Legends, Heroes of Newerth, Free Fire, Call of Duty and Black Shot for players in the region.

Garena-published games:

Garena


La saison 1981-1982 du Stade Quimpérois débute le  avec la première journée du Championnat de France de Division 2 (Groupe B), pour se terminer le  avec la dernière journée de cette compétition.

Le Stade Quimpérois est également engagé en Coupe de France où il atteint le  tour (éliminé par le Stade lavallois, club de Division 1).

Résumé de la saison

Une saison compliquée en D2

En Division 2
Après une saison en Division 2 moyenne avec une  à 3 points de la relégation, le club quimpérois est en Division 2 pour une sixième saison consécutive à ce niveau, neuvième au total. La saison débute très mal avec 3 défaites. Malgré leur première victoire face à Calais, l'équipe perd 4 de ses 5 matchs suivants et se retrouve , donc relégable. Après cela, les Quimpérois enchaînent avec une meilleure seconde partie de saison mais cela ne suffit pas à remonter dans le classement puisque le club finistérien se stabilise à la , au bord de la relégation. Durant la dernière partie de saison, le club enchaîne cinq défaites de rang ce qui les font descendre à la dernière place du classement. Malgré une victoire, le club s'enfonce à la dernière place et le public déjà peu présent lors des matchs précédemment, entre 700 et 900 spectateurs, déchante et lors de la dernière journée, seulement 280 spectateurs, pire affluence du club en D2, assistent à un match spectaculaire puisque le SQ s'impose cinq buts à trois contre Limoges. Finalement, le club termine dernier du groupe B et retourne en Division 3, six ans après sa dernière saison à ce niveau.

En Coupe de France
En Coupe de France, les Quimpérois s'imposent difficilement face à Quimperlé, jouant en Division 4, un but à zéro puis élimine à Penvillers, Montreuil-Juigné sur le score de six buts à un. En , l'avant dernier de son groupe se retrouve opposé au Stade lavallois, alors  de première division. La supériorité des Lavallois est respectée puisqu'ils ouvrent le score dès la quatrième minute et avant la mi-temps, font le break. En seconde mi-temps, les Quimpérois vont montrer un autre visage puisque Dominique Barberat réduit l'écart à deux buts à un mais quelques minutes plus tard, Laval fait de nouveau le break 3 buts à 1, ce sera le score final, les Quimpérois sont éliminés en  pour la seconde fois consécutivement. Quant aux Lavallois, ils atteindront les quarts de finale.

L'effectif de la saison

Les rencontres de la saison

Liste

 1 N : terrain neutre ; D : à domicile ; E : à l'extérieur ; drapeau : pays du lieu du match international
Note  : Le match Stade quimpérois - USL Dunkerque de la , reporté, n'est finalement pas joué car celui-ci n'a aucune incidence sur le classement final.

Affluence
L'affluence à domicile du Stade Quimpérois atteint un total :
 de  en 17 rencontres de Division 2, soit une moyenne de /match.
 de  en 1 rencontre de Coupe d'été, soit une moyenne de /match.
 de  en 18 rencontres au total, soit une moyenne de /match.
Affluence du Stade Quimpérois à domicile

Bilan des compétitions

Division 2 - Groupe B

Classement

Résultats

Résultats par journée

Notes et références

Notes

Autres références

Liens externes
  Saison 1981-1982 du Stade Quimpérois, footballdatabase.eu
  Saison 1981-1982 du Stade Quimpérois, www.footballstats.fr

Saison 1981-1982
Stade Quimpérois

Saison 1981-1982 du Stade quimpérois


Hanusará er en lille elv i byen Sørvágur på øen Vágar i Færøerne. Hunsará kan oversættes til Hanus elv, og Hanus er et færøsk mandsnavn, men det er uklart hvilken Hanus, floden er opkaldt efter.

Den første bosætning i Sørvágur var ved bredden af denne lille elv.

Elve på Færøerne

Hanusará


Aire es el título del octavo álbum de estudio grabado por la cantante mexicana Yuri. Fue lanzado al mercado el 22 de noviembre de 1987 y se convirtió en el disco de mayor éxito de la cantante hasta el momento. Este último disco fue producido por Miguel Blasco para EMI Capitol de México. El sencillo "Qué te pasa", contenido en este álbum, se convirtió en el de mayor venta de ese mismo año en toda América Latina y volvió a Yuri la cantante más solicitada en el país.

Antecedentes
Después del éxito obtenido con su álbum anterior, "Un Corazón Herido" y cuando éste aún tenía varios éxitos en la radio, EMI Capitol de México propone a Yuri sacar el tercer álbum de su contrato para aprovechar la alta promoción que tenía en la radio la cantante. Por lo tanto Yuri se vuelve a reunir con el equipo de producción de sus dos anteriores discos y comienza a grabar el álbum 'Aire'.

Realización, promoción y recepción
Gracias a los temas "Cuando baja la marea", "¿Qué te pasa?" y "Amores clandestinos", Yuri conquista los primeros lugares de popularidad en todo el continente americano. El tema "¿Qué te pasa?" incluso obtuvo el récord en Billboard Hot Latin Tracks como la canción que más tiempo estuvo en número uno en toda la década de los 80's, posición en la que permanecería durante 16 semanas consecutivas, y durante un total de 33 semanas en la lista. Toda la prensa latinoamericana le otorga el título de "la absoluta reina del pop latino".

Para promover este disco, Yuri inicia una gran gira nacional y latinoamericana patrocinada por la empresa Coca-Cola. En la radio nacional se logra colar también el tema "Entre dos aguas", a petición del público.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1987
Álbumes de Yuri

Aire (álbum de Yuri)


සීගිරිය or සිංහගිරි (සිංහ ගල , ) එය ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ දඹුල්ල නගරයට ආසන්නයේ උතුරු මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පුරාණ ගල් බලකොටුවකි. එය ආසන්න වශයෙන්  පමණ උසැති දැවැන්ත පාෂාණ තීරුවකින් ආධිපත්‍යය දරන ඓතිහාසික හා පුරාවිද්‍යාත්මක වැදගත්කමක් ඇති ස්ථානයකි.

පුරාණ ශ්‍රී ලාංකේය වංශකථාවක් වන කුලවංශයට අනුව, මෙම ප්‍රදේශය විශාල වනාන්තරයක් වූ අතර, පසුව කුණාටු සහ නායයෑම් නිසා එය කන්දක් බවට පත් වූ අතර, කාශ්‍යප රජු (ක්‍රි.ව. 477-495) විසින් ඔහුගේ නව අගනුවර සඳහා තෝරා ගෙන ඇතිබවයි. ඔහු මෙම පර්වතය මුදුනේ තම මාලිගාවක් ගොඩනඟා එහි පැති වර්ණවත් බිතුසිතුවම් වලින් සරසා ඇත. මෙම පර්වතයේ අඩක් පමණ ඉහළට කුඩා සානුවක ඔහු දැවැන්ත සිංහයෙකුගේ ස්වරූපයෙන් දොරටුවක් ඉදි කළේය. මෙම ස්ථානයේ නම මෙම ව්‍යූහයෙන් ව්‍යුත්පන්න වී ඇත; සිංහගිරි, සිංහ පර්වතය (සිංගප්පූරුවේ සංස්කෘත නාමය වන සිංහපුරට සමාන ව්‍යුත්පන්නයකි).

රජුගේ මරණයෙන් පසු අගනුවර සහ රජ මාලිගය අත්හැර දමන ලදී. එය 14 වන සියවස දක්වා බෞද්ධ ආරාමයක් ලෙස භාවිතා කරන ලදී. සීගිරිය අද යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියකි. එය පැරණි නාගරික සැලසුම්කරණයේ හොඳම සංරක්ෂිත උදාහරණයකි.

භූ විද්‍යාත්මක ලක්‍ෂණ

සීගිරිය, ඛාදනයට ලක්වූ ගිණිකන්දකින් පිටවී සිසිල් වුණු ආග්නේය පාෂාණ යන්ගෙන් නිර්මාණය වූ පර්වතයකි. ඇල හාත්පස පිහිටි තැනිතලාවෙන් ඉහළට නැගුණු එය ඕනෑම පැත්තකින් සැතපුම් ගණනාවක් ඈතට දිස්වේ. පර්වතය වටා තිබෙන තැන්නෙන් එක්වරම ඉහළට නැගුණු අධික බෑවුමකින් යුක්ත ගොඩනැගිල්ලක් මත එය පිහිටා ඇත. පර්වතය මීටර් 180 ක් උස වන අතර සෑම පැත්තකින්ම ප්‍රපාතාකාරය. බොහෝ ස්ථාන පාදම ලෙසට නෙරා ඇත. අන්ඩාකාර දිගු ආරක්ෂක හැඩයෙන් පහළට ක්‍රමිකව දිවෙන බෑවුමක් ඇත.

සීගිරි බලකොටුව

සීගිරිය කාශ්‍යප රජු විසින් කරවන ලද බලකොටුවක් ලෙස ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. සීගිරි බලකොටුවට ඈත දිගු ඉතිහාසයක් ඇති අතර විවිධ පුද්ගලයන් විසින් විවිධාකාර මතද  පල කර  ඇත.

ප්‍රධාන අවධි
කාශ්‍යප යුගය  (ක්‍රි.පූ.5-ක්‍රි.පූ.3 දක්වා)
කාශ්‍යප යුගය (ක්‍රි.පූ.497-475 දක්වා)
පසු කාශ්‍යප යුගය (ක්‍රි.ව.6-13 දක්වා)
අප්‍රකට යුගය (ක්‍රි.ව.13-17 දක්වා)
මහනුවර යුගය (ක්‍රි.ව.17-19 දක්වා)
නූතන යුගය (ක්‍රි.ව.19-අද දක්වා)

තද පැහැයෙන් යුතුව උතුරට නෙරා යන මහා පව්ව පාමුල සිංහරාජයෙකුගේ විලාසෙන් නිමවා ඇති හෙයින් මෙයට සිංහගිරිය හෙවත් සීගිරිය යන නාමය පටබැඳුණි. සිංහරාජ තෙම් සැතපුම් ගණනක් ඈතට විහිදෙන බියමුසු හැඟිමක් දැනවුවත් සිංහරූපය දැකීමෙන් එහි ගිය පැරැන්නන් තරම්ම නුතන යුගයේ මුල් ම පුරා විද්‍යාඥයන් ද, වශීකෘත වු බව 1898 දී ඒච්.සී.පී.බෙල් මහතා ප්‍රකාශ කර ඇත. දැනට ශේෂව ඇතත් සිංහයාගේ බාහු යුගලය පමණක් වුව ද කෙනකු තුළ ප්‍රතාපය හා බලය පිළිබද අපුරු හැඟිමක් දැන වීමට ප්‍රමාණවත් බව කැටපත් පවුරේ ලියු මේ ගීයෙන් පැහැදිලි වේ.

දක්නට ඇති ලක්ෂණ
 පර්වත මස්තකයේ තිබෙන රජ මාළිගාව
 ගඩලින් තැනූ සිංහයාගේ රූප ඇඳ තිබෙන සීගිරි ලලනාවන්
 සීගිරි කැටපත් පවුර
 දිය අගල්

පුරා විද්‍යාත්මක නටඹුන් හා විශේෂ ලක්ෂණ

ක්‍රි.ව. 5 වැනි සියවසේ කාශ්‍යප රජු විසින් තනන ලද පුරාණ මාළිගයක් සීගිරියෙහි ඇත්තේය. කාශ්‍යප රජු සීගිරිය මුදුනේ මාළිගාව තනද්දී රාවණ රජුගේ මාළිගයෙහි නටඹුන් හමුවූ බවට කතාවක්ද පවතී. පර්වතයේ සමතලා මතුපිට එම මාළිගයෙහි නටඹුන් තිබේ. මැද හරියේ තිබෙන සමතලා බිමෙහි සිංහ ද්වාරයක්ද කුරුටු ගී තිබෙන කැටපත් පිහිටා ඇත. පහළ මාළිගාව පර්වතයේ පහළ බෑවුමට හේත්තු වන්නට නිර්මාණය කරන ලද දිය අගල් තාප්ප හා උද්‍යාන පර්වත පාමුල සිට මීටර් සිය ගණනක් දුරට විහිදී ඇත. මෙම භූමිය මාළිගාවකින් හා බලකොටුවකින් යුක්තය. දැනට තිබෙන ප්‍රමාණවත් නටඹුන් වලින් එය නිර්මාණය කළ අයගේ විශිෂ්ඨ හැකියාව හා නිර්මාණශීලිත්වය පිළිබද අගනා හැගීම් එය නැරඹීමට පැමිණෙන අයගේ සිතෙහි ජනිත කරවයි.

සීගිරි භූමි සැළැස්ම පළමු සහශ්‍රයේ නාගරික සැලසුම් කරණයේ අනර්ඝ උදාහරණයක් ලෙස සීගිරි නිර්මාණය දැකිය හැක. භූමි සැළසුම ඉතාමත් අලංකාර සහ සුක්ෂ්‍යම ලෙස සකස් කරන ලද්දක් ලෙස සැලකේ. සැලසුම් සකස් කිරීමේදි ජ්‍යාමිතික සැළසුම් සහ අවට පිහිටි ස්වාභාවික වස්තූන්ගෙන් පිහිටීම පිළිබදව ඉතා හොදින් නිරීක්ෂණය කර සංයෝග කර ගැළපීම් හා නොගැලපීම් සංකල්පය එක් කොට ඇති බව පෙනේ. පර්වතය බටහිර දෙසින් තිබෙන උද්‍යාණය රාජකීයන් උදෙසා සුදුසු ලෙස සකස්කර ඇත. උද්‍යානයෙහි ජලය රදවා තබා ගන්නා ව්‍යුහය නිර්මාණය කර ඇත. ඒවා සකස් කිරීමේදී පොලව යටින් දිවෙන ජල පීඩන ක්‍රමයක් යොදා ගෙන ඇති අතර මෙයින් සමහරක් අදද ක්‍රියාත්මක මට්මේහි තිබේ. පර්වතයට දකුණින් මිනිස් අතින් නිම කළ ජලාශයකි. මෙවැනි ජලාශ මීට පෙර ශ්‍රී ලංකාවේ වියළි කලාපයෙහිද බොහෝ සෙයින් ප්‍රයෝජනයට ගැනුණි. සීගිරි බිමට පිවිසෙන ස්ථාන වල දොරටු පහකි. ඒවා අලංකාර ලෙස නිමවා ඇති බටහිර දොරටුව රාජකීයන් උදෙසා වෙන්කර තිබුණා යැයි විශ්වාස කළ හැක. මෙහි වාස්තු විද්‍යනුකුල සැලසුමක් සහිතව ඉදිකර ඇත. එමෙන්ම සීගිරිය දුර්ග බලකොටුවකි. ජල දුර්ග, වන දුර්ග, ගිරි දුර්ග ආදියෙන් සීගිරිය සමන්විතය. ගිරි දුර්ග යනු ගිරියෙන් යට කරපු යනුවෙනී.

සීගිරියේ සංස්කෘතිකමය වැදගත්කම
කාෂ්‍යප රාජ්‍ය කාලයට පෙර විසූ මහසෙන් රජුගේ කාලයේ ද (ක්‍රි.ව.274-301), කිත්සිරිමෙවන් රජුගේ කාලයේ ද (ක්‍රි.ව.301-328) සීගිරියට ආසන්න ප්‍රදේශවල වැව් සහ සංඝාරාම නිර්මාණය කිරීම වැනි කාර්යයන් සිදු වූ බවට ඇති සාධක නිසා පූර්ව කාෂ්‍යප අවධියේ දී සීගිරි ප්‍රදේශය අරාජිකත්වයට පත්ව තිබුණේයැයි විශ්වාස කළ නොහැකිය. නමුත් සීගිරිය යන නමින් මෙම ප්‍රදේශය හඳුන්වන්නට පටන් ගත්තේ පළමුවන කාෂ්‍යප රජුගේ අගනුවර බවට පත් වීමත් සමඟ ය. 1982 ජනවාරි 08 වනදා ආයතන කීපයක ම දායකත්වය ඇතිව සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණ වැඩකටයුතු ආරම්භ කරන ලදි. විශේෂයෙන් ම විශ්ව විද්‍යාලවල පුරාවිද්‍යා කණ්ඩායම් එකතු කර ගැනීම සහ තරුණ පුරාවිද්‍යාඥයින්ට එම කටයුතුවලට දායක වීමට ඉඩ ලබා දීම ද මේ කාලය තුළ කැපී පෙනිණි. කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ පුරාවිද්‍යා අංශයේ පීඨ සාමාජිකයන් වෙත සීගිරියේ පුරාවිද්‍යා කටයුතු පිළිබඳ අධ්‍යක්ෂණය හිමි විය.ඊට අමතරව වාස්තු විද්‍යාත්මක කටයුතු සඳහා තවත්  කණ්ඩායම්, වන සත්ත්ව සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, කැළෑ දෙපාර්තමේන්තුව ආදියෙහි සහයෝගය ද ලබා ගැනීමට කටයුතු කර ඇත. 1986න් පසුව සීගිරි ප්‍රදේශයේ ජනාවාස පුරාවිද්‍යාව නමින් ආරම්භ කළ සහයෝගීතා ව්‍යාපෘතියට අනුව එතෙක් සීගිරියේ කළ පර්යේෂණවලින් හෙළි නොවූ බොහෝ තොරතුරු හෙළිදරව් කර ලැනීමට හැකි විය. විශේෂයෙන් ම සීගිරිය අවට ප්‍රදේශයේ කරන ලද මේ පර්යේෂණ සීගිරි ඉතිහාසය තවත් ශක්තිමත් කිරීමට පදනම විය. සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණය බිහි වීමෙන් පසු ලෝක උරුම නගරයක් බවට පත් වූ සීගිරිය ලෝකයාගේ අවධානයට ද නිරන්තරයෙන් ලක් වන්නට විය. මෙම සිද්ධි එකිනෙක ගළපා බලන විට සීගිරිය සංස්කෘතිකමය වශයෙන් අතිශය වැදගත්කමක් උසුලන බව පැහැදිලිවේ. අදවන විටත් අතිශය සංචාරක ආකර්ෂණයක් දිනා ගත් ස්ථානයක් බවට සීගිරිය පත්ව ඇත්තේ එබැවිනි. එය තවදුරටත් පැහැදිලි කරගන්නා විට ඊ.බී.ටයිලර් පෙන්වා දෙන පරිදි "සංස්කෘතිය යනු සමාජයේ සාමාජිකයෙකු වශයෙන් මිනිසා විසින් අගය කරන්නාවූත්,පරිණතවූත් දැනුම, ඇදහිලි, විශ්වාස, කලාව, සදාචාරය, නීතිය, සිරිත් විරිත් හා අනෙකුත් සියළු ම හැකියාවන්වල සංකීර්ණ සමස්තයයි". ඒ අනුව  ක්‍රි.ව.04 -05 සියවස්වල පැවති මෙකී සංස්කෘතික සාධක හඳුනා ගැනීමෙහිලා සීගිරිය අතිශය වැදගත් වේ. සරලවම පැවසුවහොත් සීගිරිය සංස්කෘතික කෞතුකාගාරයක් ලෙස දැක්වීම සාවද්‍ය නොවේ.

සීගිරියේ විශේෂ ලක්ෂන
නාගරික සැලසුම්කරණය
ආරක්ෂාව පිළිබඳ උපක්‍රම
පාරිසරික නසම්බන්ධතාවයේ ඇති දායකත්වය
ලෙන් නිර්මාණය
ගොඬනැඟිලි ඉඳිකිරීමේ වාස්තු විද්‍යාව
නිර්මාණකරණය සඳහා ගල් භාවිත කිරීමේ ස්වරූපය
හුණුගල් භාවිතය
ගඩොල් භාවිතය
ක්‍රි.ව.05වන සියවසේ පැවති නාගරික සැලසුම් ක්‍රම හා භූමි නිර්මාණ ක්‍රම
ඉංජිනේරු විද්‍යාව
ජල තාක්ෂණය(ජල උද්‍යානය,වතුර මල්,පොකුණු)
ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
කලා ශිල්ප හා සාහිත්‍ය(කැටපත් පවුර,සීගිරි බිතු සිතුවම්,සිංහ පාදය)
එකල පැවති ජන ජීවිතය(කැණීම්වලදී හමු වූ දෑ,සීගිරි සිතුවම්වල ඇති ආභරණ ,ඇඳුම් ආයිත්තම්) වැනි සංස්කෘතික සාධක රැසක් සීගිරියෙන් හමුවේ.

ක්‍රි.ව.1859දී එමර්සන් ටෙනන්ට් විසින් සීගිරිය පිළිබඳ ලියූ විස්තරයේ සීගිරිය තමා දුටු ස්වරූපය දක්වා තිබේ. සීගිරි වැව, කැටපත් පවුර, සීගිරි ගල, දිය අඟල් සහ රජ මාළිගය පිළිබදවත්, ඒවා නටඹුන්ව පවතින ආකාරයත් ඔහුගේ විස්තරයට අයත්ව තිබේ. එනම් සීගිරියේ ඇති සංස්කෘතිකමය අගනාකම්ය.

සීගිරිය මුද්දරයක් ලෙස ප්‍රවාරය වීම
සිගිරි ගලේ මුද්දර කථාව ආරම්භ වන්නේ වර්ෂ 1938 දීය. ඉංග‍්‍රීසි පාලනය පැවැති එකල ප‍්‍රධානියා වූ හයවන ජෝර්ජ් රජුගේ රූපය සමග සිගිරි ගල ප‍්‍රථමයෙන් මුද්දරයක පසුබිම සරසමින් සිගිරි ගලේ මුද්දර ජීවිතය ආරම්භ කරයි.ඉන්පසු 50, 60, 80 දශක වලදී ශ්‍රී ලංකාවේදී ද ඉන්දියාව, එංගලන්තය, ජපානය ආදි රටවල් මෑත අතීතයේද සිගිරිය බළකොටුව සංකේතවත් කල මුද්දර ලොවට හදුන්වාදී ඇත්තේය. එදා සිලෝන් වල ශත දහයට මිලකර ඇත නමුත්  මුද්දරය අදවන විට යුරෝ ශත 95ක් හෙවත් රුපියල් 170 කට පමන මිලකර ඇත.

ප්‍රංශයේ භාවිතය

සිගිරි බළකොටුවෙන් සැරසූ යුනේස්කෝ ලාංචනය පසුබිමට එක් කළ මිලිමීටර් 40×26 තිරස් හැඩති කුඩා මුද්දරය යුරෝ ශත 95කට මිල කර ඇත්තේය  එක්පත් ඉරුවකට මුද්දර 50ක් ලෙස සකස් කොට මුද්දර ලක්ෂ හයක් නොවැම්බර් මස 12 වෙනිදා ප‍්‍රංශ තැපැල් පොලට නිකුත් කළේය. මෙම මුද්දරයේ ඇති ලෝක පූජීත පසුබිමත් එහි නිර්මාන ශිල්පියත් ලොව පිලිගත් විශේෂ එකතුවක්වීම සීගිරි මුද්දරය ප‍්‍රංශයේ මෙන්ම ලෝකයේ සුවිශේෂි ස්ථානයක් හිමිකර ගත්තේය. අවුරුදු 69ක් වයැසැති ප‍්‍රංශ ජාතික ජෝන් පෝල් වෙරෙට් ලෙමැරිනියෙර් මෙම සිගිරි බළකොටුව ඇතුලත් මුද්දරයේ නිර්මාණකරුවාය. ප‍්‍රංශ මුද්දර ලෝකයේ මුද්දර පියෙක් ලෙස ප‍්‍රංශ ජනතාවගේ බුහුමනට ලක්වූ ඔහුගේ නිර්මාණයක් වීමී ඉහත මුද්දරයට විශේෂ ස්ථානයක් හිමිවීමට හේතු කාරනා වුයේය.සැරසීම හා කලා ශිල්ප විද්‍යාව පිලිබඳ ප‍්‍රංශයේ සුප‍්‍රසිද්ධ විද්‍යා පීඨයක්වූ පැරීසියේ එස්තියෙන් විද්‍යා පීඨයේ උසස් අධ්‍යාපනය අවසන් කල ඔහු 1977 දී ප‍්‍රංශයේ තැපැල් හා විදුලි සංදේශ පර්යේෂණ ආයතනයේ සේවයට එක්වුයේය.ඔහුගේ ඇගිලි තුඩින් හැඩ ගැන්වූ සිගිරි බළකොටුව ඇතුලත් මුද්දරය ජාත්‍යයන්තර යුනේස්කෝ ලාංඡනය සහිතව ප‍්‍රංශ මුද්දර ලෝකයට එක්වුයේය.
පැරිස් අග නගරයේ පිහිටි ජාත්‍යයන්තර යුනේස්කෝ මුලස්ථානයේදි ප‍්‍රංශයේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති මහාචාර්ය කරුණාරත්න හඟවත්ත මහතා ප‍්‍රධාන රාජ්‍ය නිලධාරීන් සහභාගි වූ විශේෂ උත්සවයක් ද ඒ සදහා පැවැත්වුනි. අද ප‍්‍රංශයේ තැපැල් මළු සිගිරි බළකොටු ආරක්ෂාව ඇතිව ලොව වටා සැරිසරති.

ගැලරිය

සීගිරි ලලනාවියෝ

මේවාද බලන්න
 සීගිරි බිතු සිතුවම්
 පූංචි සීගිරිය
 සීගිරි ගී
 සීගිරි ගීයෙහි භාෂා ලක්‍ෂණ

මූලාශ්‍ර

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
සීගිරිය වෙබ් අඩවිය
Sigiriya and its Significance Review by Dr. Nissanka Wijeyeratne
Sigiriya
Ministry of Tourism (Sigiriya)
SouthEastAsia (Sigiriya)
100 most beautiful sites on the planet .
Lankadeepa:::Urumaya:::Sigiriya
Sigiriya  Featured on Ancient Aliens- Documentary of History Channel  is wrong?
https://traveldss.blogspot.com/2010/09/sigiri.html

ශ්‍රී ලංකාවේ ලෝක උරුම අඩවි

සීගිරිය
කිඹිස්ස
මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

සීගිරිය