Transilvania es una región histórica localizada en el centro de Rumanía, rodeada por los Cárpatos, que no transcurren por el país. La capital tradicional de la región, Cluj-Napoca, está situada en la meseta del mismo nombre, mientras que Braşov y Sibiu, otras dos ciudades principales, están al pie de los Cárpatos. En la famosa novela de Bram Stoker, Transilvania era el lugar de procedencia del conde Drácula.

Época Antigua

La región fue parte de la provincia romana de Dacia, después de la victoria del emperador Trajano frente al rey dacio Decébalo, en 106 d. C. (cuando empezó un proceso de romanización en la Dacia conquistada). Tras la retirada administrativa de Aureliano, en 271 d. C., sufrió invasiones de pueblos como los hunos, gépidos o ávaros.

Edad Media

Primer líder de Transilvania fue Gelu, quien murió en la última batalla (904) contra los húngaros. Después de la paz entre rumanos y húngaros en Esculeu, el próximo príncipe era el húngaro Tuhutum. Después de la cristianización de il jefe San Esteban I de Hungría y el comienzo del Reino de Hungría, en 1003 los húngaros consiguieron su primera victoria importante frente a un Señor de Transilvania, Iula/Gyula, quien era tío de Sarolta, la madre de San Esteban. A partir de ese momento se creó el obispado de Transilvania, el cual incluiría a los otros 10 del resto del reino de Hungría. La incorporación de todo el territorio de Transilvania al reino de Hungría concluyó en el . Como los húngaros eran principalmente una élite militar, tuvieron que traer colonos alemanes de Sajonia en los siglos XII y XIII, los que a partir de entonces fueron conocidos como sajones de Transilvania. El cronista húngaro Simón de Kéza escribió que «no había más de 108 familias» de los magiares cuando estos entraron en Europa.

El cronista húngaro Anonymous habla de la lucha de Gelu, primer líder de los rumanos (llamados «valacos» por los extranjeros) de Transilvania, contra los magiares en el . Se han encontrado las ruinas de la fortaleza de Biharia, mencionada por Anonymous como la residencia del duque transilvano Menumorut, quien era vasallo del emperador bizantino, y se enfrentó a los magiares. Los rumanos de Transilvania se organizaron en Estados (llamados Universitas Valahorum) por lo menos desde el . Los rumanos estaban gobernados por un voivoda y por nobles locales llamados cneaz, y la justicia se basaba en la Jus Valachicum (Ley Rumana). Los rumanos perdieron gradualmente esos Estados y su nobleza se fue disolviendo entre la local, adoptando el idioma y cultura húngaras. Los que quisieron mantener su identidad tuvieron que renunciar a su condición de nobles, o marcharse allende los Cárpatos con sus vasallos. Este fue el caso de la familia de Basarab I, primer Señor del principado rumano Valaquia, y de Bogdan I (originario de Maramureş), primero del principado rumano independiente de Moldavia, después de derrotar al Reino de Hungría. Sin embargo, durante el , muchas de las principales familias nobles del Reino de Hungría, originarias de las regiones de Croacia, Eslovaquia, Eslavonia y Valaquia, se disputaron los altos cargos. Tras la muerte del rey Ladislao V de Hungría, el consejo real húngaro eligió rey a un joven conocido como Matías Corvino, quien era hijo de Juan Hunyadi, un conde de origen valaco que actuó como regente húngaro durante la infancia de Ladislao V.

Edad Moderna

El
Tras la derrota húngara ante los turcos otomanos en la batalla de Mohács, en 1526, el Reino de Hungría se dividiría en tres partes: una bajo el control austríaco, otra bajo el control turco y la tercera parte fue la región de Transilvania, que se convirtió en un Estado independiente conocido como el Principado de Transilvania, el cual pagaba tributos al Imperio otomano.

A lo largo del surgimiento del protestantismo, Transilvania desempeñó un papel de gran importancia, donde religiosos como Ferenc Dávid fundaron movimientos cristianos como el unitarismo transilvano. Tras los consejos de Ferenc Dávid, el rey y Príncipe Juan Segismundo Szapolyai de Transilvania dictó el primer Edicto de Tolerancia religiosa en la historia moderna de Europa, en 1568, para establecer una relación de equilibrio ante la influencia turca y el creciente florecimiento de las confesiones protestantes, permitiendo la libre práctica religiosa en su país, reconociendo el catolicismo, luteranismo, calvinismo y unitarismo. En este edicto, no obstante, la religión ortodoxa, profesada por las clases más humildes (en general de origen rumano), no fue incluida. A pesar de esta discriminación, en las ideas protestantes hubo también una ventaja para los rumanos ortodoxos. En la ciudad de Braşov, que tenía un alcalde alemán protestante (Hans Benkner), el diácono rumano Coresi obtuvo permiso para publicar (el 12 de marzo de 1559) los primeros libros en idioma rumano, ya que todos los cristianos, según las ideas protestantes, debían escuchar y leer la palabra de Cristo en su propio idioma. A pesar de que publicó también obras de orientación católica y protestante, parte de los libros son de clara tendencia ortodoxa, y por lo tanto contribuyeron a mantener la fe ortodoxa entre los rumanos de Transilvania.

Tras la muerte de Szapolyai en 1571, la Gran Asamblea transilvana escogió como Príncipe al conde Esteban Báthory de confesión católica, y en 1576 fue elegido Rey de Polonia. Durante el reinado de Esteban Báthory, Transilvania recibió gran influencia católica y, si bien entre los siguientes monarcas muchos serían protestantes, la influencia del Papa y el emperador germánico se mantendrá durante varios años. A la muerte de Esteban Báthory, su sobrino Segismundo Báthory fue su heredero, pero por conflictos de poder estalló entonces la Guerra de los Quince Años (1591-1606), durante la cual los ejércitos cristianos y los islámicos otomanos chocaron en muchas oportunidades. El emperador germánico Rodolfo II de Habsburgo intentó mantener su supremacía en varias ocasiones sobre el Principado de Transilvania, oponiéndose a protestantes y turcos por igual, pero al final no tuvo éxito. Sus ejércitos mercenarios serían expulsados, y Esteban Bocskai asumiría el título de Príncipe de Transilvania.

Guerra de independencia de Esteban Bocskai (1604-1606)

Transición tras la muerte de Esteban Bocskai (1606-1613)

Época dorada del Principado de Transilvania (1613-1686)

El
Austria, que había reivindicado anteriormente Transilvania, obtuvo la posesión del Principado por el Tratado de Karlowitz de 1699, que puso fin a la guerra con Turquía, y también consiguió anexionarse los últimos restos del territorio de lo que había sido Hungría antes de su derrota frente a los otomanos, incluyendo el Principado de Transilvania, el cual permaneció bajo un regente de los Habsburgo.

En 1704 Francisco II Rákóczi fue elegido Príncipe de Transilvania y reinó hasta la derrota de la guerra de independencia húngara, en 1711.

La historia de la mayoría rumana de Transilvania en el  se centra en la religión, único aspecto de la vida pública donde se les permite cierta expresión propia. El obispo uniata Ion Inochentie Micu (Klein), nombrado en 1729, es el primer paladín del nacionalismo rumano en Transilvania en la época moderna y hubo de enfrentarse a las clases privilegiadas que dominaban desde la Dieta transilvana la vida de la región y eran hostiles a los cambios. En 1744 la petición de la emperatriz María Teresa de reconocer la Iglesia Uniata como igual a las cuatro religiones con reconocimiento oficial fue rechazada por la Dieta. El mismo año Micu fue expulsado de su sede episcopal y hubo de exiliarse en Roma, donde murió. A pesar de las presiones, en 1747 el sínodo vuelve a pedir el reconocimiento de la Iglesia y, además, de la nación rumana, alegando ser la más numerosa y la más antigua.  El general Preiss, encargado por el emperador Francisco I, informaba que había 677.308 rumanos, 130.884 sajones y 275 825 húngaros y székelys en la Transilvania del año 1733.

La minoría alemana (sajones) era también hostil a los rumanos, negándoles la igualdad de derechos en las poblaciones mixtas, defendiendo sus privilegios y llegando a la intimidación física para mantener su posición frente a ellos.

Las reformas de José II ilusionan a los rumanos: el emperador declara la igualdad entre los ciudadanos en las poblaciones bajo control directo de la corona (Königsboden) en 1781. Su visita a Transilvania en 1783 genera grandes esperanzas y el emperador se ve abrumado por las peticiones. Al año siguiente se desencadena una brutal revuelta campesina contra los señores que, sin un programa, es aplastada. Sus cabecillas, campesinos que en algún caso habían sido recibidos por el emperador, son ajusticiados en el potro. Sofocada la rebelión, éste abole la servidumbre, ganándose definitivamente el favor rumano. En 1790, sin embargo, con el fracaso de la política de reformas del monarca, regresa el sistema feudal.

En la segunda parte del siglo, las cuestiones sociales pasan a un primer plano ante las eclesiásticas. El territorio se halla bajo un sistema feudal de extremo rigor, del que los rumanos son las principales víctimas, aunque no las únicas. En 1733, de las 135 000 familias de Transilvania que pagaban impuestos, 85 000 eran rumanas. El campesinado, la abrumadora mayoría de la población, estaba obligado en su servidumbre a realizar duras labores para su señor además de deber pagar una renta en especie y otra en dinero y producir una cierta cantidad de tejido para su amo. No podía en ninguna circunstancia poseer tierras y no se le reconocía como persona jurídica, teniendo los señores derecho de vida y muerte sobre sus siervos (ius gladii), y la baja nobleza sólo había de pagar una multa por su muerte. El descontento era amplio entre la población.

En 1765 la región se convirtió en un principado gobernado por la Casa de Habsburgo (desde 1806 el Imperio austríaco), pero también con una importante nobleza húngara.

En el , un grupo de intelectuales rumanos de Transilvania fundaron la Şcoala Ardeleană (Escuela Transilvana), que pidió representación política para los rumanos en la Dieta de Cluj según su número, y a través del documento Supplex Libellus Valachorum de 1791 (basado en la Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano) pidió igualdad en derechos para los rumanos con las demás naciones de Transilvania (nobles, sajones y Székely). El documento fue enviado al emperador austriaco Leopoldo II y defendido por los dos obispos rumanos, el ortodoxo y el uniata. El emperador lo envió a la Dieta, que lo rechazó.

El

Durante la primera mitad del , Transilvania es un reflejo provinciano de Hungría. A lo largo del reinado del reaccionario emperador Francisco I, la Dieta no se reúne entre 1811 y 1834, y el gobierno actúa ilegalmente infringiendo la constitución en su ejercicio del poder. La primera convocatoria de la Dieta tras el largo periodo de gobierno real se salda con su rápida disolución ante el cúmulo de protestas que recibe el soberano. Tras la muerte de Francisco I, el poder se vuelve más moderado y se permite la reunión periódica de la Dieta.

En los años 1840, el resurgir del nacionalismo magiar lleva a la pretensión de la unión política de Transilvania con Hungría, la adopción del húngaro como idioma oficial del gobierno (1840), la utilización de las iglesias como medios de propaganda nacionalista magiar y la aprobación de medidas represoras de otros nacionalismos, como el eslovaco o el rumano. No hay ningún representante rumano en el parlamento de Presburgo, que únicamente cuenta con un eslovaco (1847) y tres croatas entre las minorías del reino. La representación política de los rumanos en la propia Transilvania no es proporcional a su número ni se les toma en cuenta en las decisiones políticas.

La revolución de 1848

Durante la revolución general europea de 1848, el gobierno húngaro aprueba una serie de medidas radicales: duración anual del parlamento, elecciones trianuales, ampliación del censo, abolición de los privilegios nobiliarios y de la servidumbre, libertad de prensa y de religión.
Se proclama además la unión de Transilvania con Hungría, animándose a la Dieta de Klausenburg (Cluj) a que tome la iniciativa para realizarla. El  la Dieta, con el voto favorable de los sajones (que pronto se arrepienten), aprueba la unión.

Por su parte, los revolucionarios rumanos de Transilvania organizaron el 3 de mayo una Gran Asamblea Nacional en Blaj, a la que acudieron 40.000 rumanos, incluso los revolucionarios Alexandru Ioan Cuza (de la región de Moldavia) y Dimitrie Brătianu (de la región de Muntenia). Redactaron un documento llamado "Petiţiunea naţională", donde pedían la independencia nacional de los rumanos de Transilvania, la liberación de los siervos rumanos sin compensación para los nobles, el establecimiento de una guardia nacional rumana, la libertad individual y de expresión. Fue organizado un Comité Nacional Permanente en Sibiu, y los revolucionarios presentes afirmaron que "Transilvania ya no es Transilvania, es simplemente Rumania. Eso se refería al ideal de entonces de crear un Estado nacional unitario para todos los rumanos, aunque los revolucionarios de ese tiempo también estaban dispuestos a hacer algunos compromisos.

El extremismo del nuevo gobierno húngaro, opuesto a la más mínima concesión al resto de las nacionalidades, hace que éstas se alíen con la corte reaccionaria.

Los nobles húngaros no querían abolir la servitud y organizaron un ejército que atacó a las fuerzas rumanas de Transilvania, mandadas por Avram Iancu. Iancu logró varias victorias y recibió promesas del emperador austriaco Francisco José I de que las demandas rumanas de derechos serían satisfechas.

Mientras, el dirigente húngaro Luis Kossuth instaura tribunales revolucionarios que ejecutan, sin juicio, a miles de supuestos opositores del nuevo régimen. Su represión de los sajones transilvanos es feroz, llegando a disgustar a sus propios generales.

Para cuando, en julio de 1849, el parlamento, ya en Szeged, sin posibilidad de llegar a acuerdo alguno con el emperador y a la espera de la intervención rusa a favor de este, redacta una ley que concede a las nacionalidades extensos derechos lingüísticos y religiosos, es demasiado tarde: los magiares no cuentan con crédito entre las mismas y su participación en la guerra se vuelve superflua ante la presencia del ejército ruso.

La reacción
El gobierno reaccionario que se implantó tras el aplastamiento de la revolución entre 1849 y 1859 se basó en el centralismo, el clericalismo y la germanización del Imperio, ignorando las aspiraciones nacionalistas.

La vuelta al gobierno constitucional después de las derrotas en Italia hacen resurgir la Dieta en 1861, a la que no acuden los húngaros alegando que la unión con Hungría de 1848 la hace imposible. Sajones y rumanos cuentan con el poder por primera vez y aprueban una serie de medidas para lograr el reconocimiento de la nación rumana, su idioma y de sus iglesias en igualdad con las demás. En 1865 la Dieta regresa de Sibiu a Cluj y la modificación del censo vuelve a asegurar la mayoría magiar, acción motivada por la negociación entre el emperador Francisco José y la nobleza húngara. La nueva Dieta solicita el reconocimiento imperial de la unión con Hungría, a pesar de la oposición rumana y la postura ambigua de los sajones.

Reunificación con Hungría
Con el Compromiso Austrohúngaro entre Francisco José I y los nobles húngaros, Transilvania pasa definitivamente a formar parte de Hungría. La unión, consumada por la Ley XLIII de 1868, aseguraba en teoría la igualdad de los ciudadanos, sin discriminación por raza o religión, pero la práctica no fue tan igualitaria.

Las autoridades austrohúngaras pusieron en práctica una política de "magiarización" de los rumanos y alemanes (sajones) de Transilvania, lo que suponía obligarles a cambiar sus nombres y apellidos por otros húngaros, e imponerles el idioma húngaro en las escuelas y la administración.

Aun así, el censo llevado a cabo por las autoridades austrohúngaras en 1910 mostró que los rumanos eran la mayoría en el territorio que después de 1918 pasó a formar parte de Rumania.

Edad Contemporánea
En diciembre de 1918, después de la victoria de la Triple Entente en la Primera Guerra Mundial, la Gran Asamblea Nacional de Alba Iulia, que representaba a todos los rumanos de Transilvania, Banato y Ţara Ungurească (el territorio entre Transilvania y el río Tisza), decretó la unión con Rumanía de todos los territorios con mayoría de población rumana. La Asamblea decidió también la creación de un Gran Consejo Nacional Rumano para representar a las tres provincias antes mencionadas y defender a la nación rumana «en cualquier momento y en cualquier lugar, frente a cualquier nación del mundo».

La unión con Rumania, apoyada también por los sajones (alemanes) de Transilvania, obtuvo el reconocimiento de las potencias de la Triple Entente el 4 de junio de 1920, con el Tratado de Trianon, aunque la frontera con Hungría quedó establecida más al este que lo pedido inicialmente. Para el momento del tratado de Trianon, la población rumana en Transilvania alcanzaba el 55 %, la húngara el 31 % y la alemana el 10 %.

Según Elek Fényes, importante investigador húngaro en la estadística descriptiva, se puede afirmar que entre 1830-1840, un 62,3 % de la población de la Transilvania de hoy era rumana, mientras que el 23,3 % de la población tenía el idioma húngaro como lengua materna. Se estima que, en el tiempo del censo de 1869, el 59 % de la población transilvana era rumana, mientras que el 24,9 % era húngara. Árpád Varga explica que la tasa de crecimiento de los húngaros en Transilvania fue el doble frente a la de la población global de Transilvania, debido a la política de magiarización que se puso en práctica entre la creación del dualismo austrohúngaro (1867) y la primera guerra mundial.

Hungría mantuvo sus reivindicaciones sobre el territorio, y en 1940, durante la Segunda Guerra Mundial, el norte de Transilvania, con una superficie de 44 030 km² y una población de 2 578 100 habitantes (según el censo húngaro de 1941) fue otorgado a Hungría por el Segundo arbitraje de Viena de las potencias del Eje Roma-Berlín-Tokio, el 30 de agosto. En el sur de Transilvania permanecieron más de 2 millones de rumanos. El historiador Keith Hitchins resumió de la siguiente manera la situación creada por el Arbitraje en su libro Rumania: 1866-1947, Oxford University Press (Oxford History of Modern Europe), 1994:

Tras la Segunda Guerra Mundial, el territorio cedido por el Eje fue devuelto a Rumania. Después de la caída del régimen de Ceausescu, Transilvania se ha convertido en la región más dinámica del país desde el punto de vista económico, social y político.

Referencias

Véase también
 Transilvania
 Rumania

Enlaces externos
 Edouard Sayous (pag 25) https://archive.org/details/histoiregnra00sayouoft
 Turismo.

Transilvania
Transilvania

ro:Transilvania#Istoria Transilvaniei

Historia de Transilvania


වර්ගීකරණය

සාම්ප්‍රදායික වර්ගීකරණය

අනගි මැණික්
දියමන්ති
 කුරුවින්ද වර්ග
 මරකත

අර්ධ මැණික්
අනෙකුත් වර්ග

රත්නවේද වර්ගීකරණය
 මැණික් කාණ්ඩ
 මැණික් විශේෂ
 මැණික් උපවර්ග

මැණික් පතල්

මැණික් කැපීම සහ ඔප දැමීම

කෘත්‍රිම මැණික්

කුරුවින්ද වර්ග

මැණික


Home Movies is an American   animated sitcom created by Brendon Small and Loren Bouchard. The show centers on an eight-year-old aspiring filmmaker, also named Brendon Small, who makes homemade film productions in his spare time with his friends Melissa Robbins and Jason Penopolis. He lives with his divorced mother Paula and his adopted baby sister Josie. He develops a skewed father-son-like relationship with his alcoholic, short-tempered soccer coach, John McGuirk.

Home Movies premiered on UPN on April 26, 1999. UPN cancelled the series after only five episodes due to low ratings, but Cartoon Network purchased the rights to the series, seeing potential in it; the show premiered as the first original program on their nighttime adult-oriented Adult Swim block on the night of the block's launch on September 2, 2001. The series ended on April 4, 2004, with a total of 52 episodes over the course of four seasons. The show was produced by Tom Snyder Productions (now known as Soup2Nuts), who was previously famous for their work on the 1995 Comedy Central animated series Dr. Katz, Professional Therapist.

Home Movies developed a cult following during its run, and is still considered a renowned cult show, having been well-regarded by critics in the years since its run. Co-creator Small later helped create the Adult Swim animated series Metalocalypse and Bouchard later created the animated series Bob's Burgers for the Fox network, casting H. Jon Benjamin (the voice of Coach McGuirk, Jason, and Perry) as the voice of Bob Belcher.

Season plot summaries

Season one

Animated in Squigglevision and heavily using retroscripting, the first five episodes aired on UPN in 1999. The show introduced the main characters in this season, and mainly consisted of episodes revolving around Brendon's movies. Much of the style of the writing is loose and improvised. The season ends with Brendon saying hello to his erstwhile absent father on the phone.

Season two

Now animated in Flash, this is the first season commissioned by Cartoon Network as a result of mixed ratings of season one reruns. The episodes are now heavily scripted, but the creators now have much more freedom, allowing for creative episodes ("History"), introducing new characters (Fenton Mulley, the Adelbergs) as well as a multiple-story season arc, which includes:
 Brendon meeting his father Andrew and his fiancée Linda, resulting in therapy sessions, leading up to a wedding.
 Brendon develops a crush on Scäb choreographer Cynthia, and tries to win her over.
 Paula loses her job and searches for a new one.  Melissa's dad offers some advice.
The show also develops a writing device that carries through the next seasons, in which the plots of one episode usually all have an underlying theme. Emphasis on Brendon's movies becomes key here, and the subtext of their creation is finally discussed. At this point, Brendon is still enjoying his life making films and living in a fantasy world.

Season three

A bit looser than season two, the show loses the idea of a seasonal story arc, and many of the episodes air out of order. The episodes become racier, with more resounding sexual themes and cursing than before. Secondary characters, such as Fenton and Duane, are given more screen time, relative to the prior seasons. Another aspect is that the show begins to acknowledge actual movies more often than it had previously, and starts parodying them heavily. The season ends with Brendon's stepmother Linda having a child, but afterwards she and Andrew no longer make appearances in the show.

Season four

The final season: the creators apparently knew they were getting canceled throughout the entire production of the final thirteen episodes. Many of the episodes are straight parodies of movies, including three allusions to Hitchcockian thrillers. The bulk of the episodes consist of plots that involve Brendon doing something other than making films. Part of this revolves around Brendon trying to figure out whether he still enjoys making movies, or if it is becoming more of a chore. An entire episode ("Curses") dealt with swearing and adult themes. The loose dialogue and long conversations lessen for humorous plot devices and a speedier delivery at jokes and gags. The final episode ("Focus Grill"), was made in mind as a series finale, and brought back the long conversations and loose dialogue, as well as a resolution to the series as Brendon, Jason and Melissa finally make a conclusion to their first film, declaring their friendship before they come to the conclusion that their movies are not as good as they had always believed. Brendon accidentally drops his camera from a moving car while filming scenery in the final sequence and watches in distress as it gets run over, but is thereafter distracted from his grief by a discussion of fast food prompted by his mother and Coach McGuirk.

Characters

Style

In its first season, Home Movies utilized Soup2Nuts' Squigglevision animation but later abandoned that for the cheaper, more malleable Macromedia Flash animation. The switch was initiated for several reasons, including scattered negative response to Squigglevision from both critics and viewers, limitations in regard to movement (fluid motion is rare in Squigglevision), and the producers' view that since Squigglevision was inherent to Dr. Katz, Professional Therapist, Home Movies should develop its own unique style.

The dialogue of Home Movies initially relied upon spontaneous or ad-lib creation by the actors. The scripts were purposely left vague, with the plot of a particular scene merely outlined, and the dialogue improvised by the actors, with the animation then created and matched to the edited soundtrack. Bouchard referred to this process as "retroscripting," a technique he had developed on Dr. Katz."  The first episode was entirely improvised. Though retroscripting was used officially in only the first season, the dialogue in the following three seasons remained heavily improvised, with the written script serving mainly as a guide to fall back on for jokes if needed.

All music for the series was written and performed by Brendon Small.

Music

The soundtrack for Home Movies was released May 16, 2006 and includes fifty-two songs which were featured throughout the series. The CD comes packaged with the DVD release of the show's fourth season box set. All music was written by Brendon Small.

Home releases
Season releases

Shout! Factory, through Sony BMG Music Entertainment, released DVDs of Home Movies seasons, each on three-disc box sets. Each DVD has numerous special features and easter eggs. Shout! Factory later on released all of the Home Movies episodes on Amazon Video on Demand. Seasons 2 through 4 are available for free streaming with a public library card on the Hoopla app and website in the United States. Some episodes are able to be streamed through the Adult Swim official website and app on a rotating basis. The series also joined HBO Max on May 27, 2020.

Reception
The series has been highly regarded by critics upon and since its release. In 2009, IGN included it on their list of the top 100 animated series of all time. While reviewing the first season, PopMatters noted that "The animation serves one of the most impressive aspects: the fact that it was largely improvised", while Variety praised the show's dialogue and humor, saying "Home Movies manages to set itself apart, offering clever dialogue and sharp social commentary."

References

External links

1999 American television series debuts
1999 American television series endings
1990s American school television series
1990s American sitcoms
1990s American adult animated television series
2001 American television series debuts
2004 American television series endings
2000s American school television series
2000s American sitcoms
2000s American adult animated television series
American animated sitcoms
English-language television shows
Squigglevision
American television series revived after cancellation
Television series created by Brendon Small
Television series created by Loren Bouchard
Television series by Soup2Nuts
Elementary school television series
Television shows set in the United States
Television series about filmmaking
Animated television series about children
Animated television series about dysfunctional families
Adult Swim original programming

Home Movies (TV series)


An Anthurium eggersii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anthurium eggersii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium eggersii


هولغر بادشتوبر  (مواليد 13 مارس 1989 في ممينغن) لاعب كرة قدم ألماني. يلعب في نادي لوزيرن السويسري ، ويجيد اللعب في مركزي الدفاع والظهير الأيسر.

مسيرته الكروية
لعب هولغر بادشتوبر خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 12 هدفًا ضمن 241 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي خمسة مواسم بالدوري.

خاض هولغر بادشتوبر مسيرته مع نادي بايرن ميونخ ب في موسم 2007–08 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2013–14 ولمدة موسمين، مشاركًا طوالها في 56 مباراة سجل خلالها 7 أهداف. ثم انتقل إلى نادي بايرن ميونخ في موسم 2009–10 في المرة الأولى ليلعب معه أربعة مواسم ثم في موسم 2014–15 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك طوالها في 119 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي شالكه 04 في موسم 2016–17 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 10 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي شتوتغارت في موسم 2017–18 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 56 مباراة سجل خلالها 4 أهداف.

مهنة

بادشتوبر هو إنتاج آخر من أكاديمية بايرن ميونيخ للشباب، وتقدم من خلال الإعداد للشباب والفريق الرديف قبل التوقيع على شروط احترافية في يوليو / تموز 2009، جنباً إلى جنب مع زميله في الفريق توماس مولر، علما انه كان بديلاً غير مستخدمة في عدد من مباريات الفريق الأول في موسم 2008-09. أنه لأول مرة في المباراة الأولى في الدوري هذا الموسم 2009-10، ضد نادي هوفينهايم وكانت منتظمة في مجال الدفاع. وسجل أول هدف كبير، من ركلة حرة قوية، ضد بوروسيا مونشنغلادباخ في 4 ديسمبر 2009. وقال عنه مدرب مانشستر يونايتد الحالي لويس فان خال أنه أفضل مدافع يلعب بقدمه اليسرى في ألمانيا

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ميمينجين
رياضيون ألمان مغتربون في سويسرا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الرابعة
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بايرن ميونخ الثاني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو شالكه 04
لاعبو شتوتغارت
لاعبو شتوتغارت 2
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من بافاريا
لاعبو كرة قدم من شوابيا (منطقة إدارية)
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبو نادي لوتسيرن
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مواليد 1989
مواليد في ميمينجين

هولغر بادشتوبر


Lasko Andonovski (15. lipnja 1991.), makedonski rukjometaš. Nastupa za klub RK Tineks Prolet i sjevernomakedonsku reprezentaciju. Bio u užem krugu za sudjelovati na svjetskom prvenstvu 2019. godine.

Izvori

Sjevernomakedonski rukometaši

Lasko Andonovski


Biserica Sfântul Ioan Botezătorul se află în Crușova. Construcția sa a început la 3 august 1897, în curtea școlii românești din Crușova. Templul creștin a fost inaugurat în 1904.

Această biserică este cunoscută sub numele de biserica vlahă. Clădirea este una dintre cele mai conservate din oraș. Nu există fresce în biserică. Iconostasul de lemn, frumos realizat, este dominat de sculptură a fraților Nestor, a căror activitate a durat aproximativ patru ani. De asemenea la intrarea în biserică, se găsesc fresce transferate de la biserica Sf. Atanasie în satul Lokveni datând din 1627 , și sunt prezentați Sf.  Episcopi, Sfânta Maică a lui Dumnezeu etc.

Note

Biserica „Sfântul Ioan Botezătorul” din Crușova


5775 Inuyama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5775 Inuyama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kani de Yoshikane Mizuno și Toshimasa Furuta. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 11,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

5775 Inuyama


Anya Christina Emmanuella Jenkins, kısaca Aud, Anyanka, Küçük Düşürülmüş Kadınların İblisi olarak da bilinen, Joss Whedon tarafından yaratılan bir Buffy the Vampire Slayer karakteridir. Anya Jenkins, Emma Caulfield tarafından canlandırılmıştır.

Biyografisi

Karakter tarihi
Anya, 860 yılında İsveç'teki küçük bir İskandinav köyü olan Sjornjost'ta "Aud" adıyla doğmuştur. Aud tavşanlar arasında büyümüştür ve toplumda dışlanmıştır. Toplum onu olağandışı fikirleri ve ilginç kişisel özellikleri yüzünden dışlamıştır. Örneğin tavşanları hediye olarak üretmeyi önermiştir. 880 yılında, 20 yaşındayken Olaf adında hoyrat bir Viking savaşçısına âşık olmuştur. Olaf, trol avlamayı ve barda oturup içki içmeyi seven biridir. Bir gece, Olaf sarhoşken Rannveig adlı bir barmaidle yatmış, buna çok sinirlenen Aud'un büyüsüyle trole dönüşmüştür. Tüm köy onun bir trol olduğunu görmüş ve onu köyden kovmuş, Aud'un onu trole çevirdiği konusundaki hikâyesine inanan çıkmamıştır.

Aud'un intikam işindeki bu başarısı D'Hoffryn adlı iblisin dikkatini çeker ve ona küçük düşürülmüş kadınların iblisi olma teklifinde bulunur. Bu teklifi kabul eden Aud'un adını Anyanka olarak değiştirir ve kadınların dileklerini yerine getirmesi için ona, tılsımlı, gümüş bir kolye verir. Anyanka'nın dileklere olan yorumu çoğu zaman oldukça gevşektir ve yerine getirdiği dileklerin büyük kısmı dileği dileyen kişinin istediğinden çok daha yıkıcıdır.

Dünyadaki tüm erkeklere sıkıntı çektirip acı veren Anyanka'nın tavşanlara olan fobisi baş gösterir. Once More, With Feeling adlı bölümde de "Bunnies aren't just cute like everybody supposes. They got them hoppy legs and twitchy little noses, and what's with all the carrots? What do they need such good eyesight for anyway?" (Tavşanlar herkesin sandığı gibi şirin değildirler. Zıp zıp bacakları ve basık küçük burunlarıyla tanınırlar ve bütün havuçlarla ne olur? Gözlerinin o kadar iyi görmesine ne gerek vardır?) diye bir şarkı söyleyerek bu korkusunu dile getirmiştir.

Anyanka 1199 yılında Ural dağlarındaki Koskov vadisine, sadakatsiz bir adamı cezalandırmaya gider. Fakat burada bir büyücünün safkan bir iblise yükselmesine tanık olur. Ölüm ve bu katliam -sadece birkaç insan kurtulmuştur- onu bile şaşırtmıştır. 1580'de, Drakula'yla tanışır. 1692 yılında ise Salem Cadı Olayları yaşanırken Salem, Massachusetts'te bulunmmuştur.

19. yüzyılda Halfrek adıyla bilinen intikam iblisi vahşi rakibiyle sıkı arkadaş olur. Kırım Savaşı sırasında da birlikte zaman geçirirler. Anyanka "Hallie"den Sankt-Peterburg'daki bir dileği yerine getirmesi sırasında çok etkilenir. Bu dileğe göre Halfrek 1905 yılında bir devrim çıkarmıştır. 1914 yılında, Stewart Burns adlı bir adamı acayip bir yaratığa dönüştürüp cehennem boyutunda sonsuza dek işkence görmesini sağlamak için, Chicago'ya gider. Ama bu, düğün gününde tekrar onu bulacaktır.

Sunnydale
Anyanka, 1998 yılında ("The Wish" bölümünde) Anya Emerson adında bir öğrenci olarak Sunnydale Lisesi'nde ortaya çıkar. Cordelia'nın isteğiyle, kendisini en iyi arkadaşı Willow'la aldattığı için Xander'dan intikam almak üzere onu aramaya başlar. Bu onlar için kaderin hoş bir rastlantısı olacaktır. Bazı zorluklardan sonra, Cordelia'nın "Buffy'nin Sunnydale'e hiç gelmemiş olması" dileğini yerine getirir. Bu dileği yerine getirmek için merhametsiz bir alternatif evren yaratmıştır. Bu evrende Master yükselmiş, vampirler insanlara ezici çoğunluk sağlamışlardır. Giles onun gücünün kaynağı olan kolyesini bulur ve kırar. Kolyenin parçalanması Cordelia'nın dileğinin etkisini ortadan kaldırıp Anyanka'yı da ölümlü yapar. Sonra, "Doppelgängland" adlı bölümde, Anya Willow'u güçlerini geri kazandıracak bir büyülü ritüel yapması konusunda aldatır ama bu büyü başarısız olur. Anya, Xander'a karşı bazı duygular besler ve ona mezuniyetten önce çok küçük bir çıkma teklifinde bulunur. Ama Xander ona valinin yükselme planlarını anlatınca, Anya daha önce gördüğü yükselişi hatırlar ve Sunnydale'i terk etmeye karar verir. Xander'ı da kendisiyle birlikte gelmesi konusunda ikna etmeye çalışır ama Xander arkadaşlarıyla kalıp bu savaşın son saniyesine kadar yanlarında duracağını söyler. Anya da Sunnydale'i tek başına terk eder.

Anya, dördüncü sezonun başlarında, Xander'a hâlâ sırılsıklam aşık bir şekilde Sunnydale'e geri döner. Xander'ı baştan çıkarır ve birlikte olurlar ("The Harsh Light of Day" bölümünde). Ama onun zarafete duyduğu yokluk ve eksiklik hissi onu kısa sürede diğer Scooby Gang üyeleri gibi "tek"liğe ve farklılığa taşıyacaktır. (Özellikle esk iblislere az güvenen biri olan Willow için) Bu sezonda Anya insan olmaya yeni yeni alışmaya çalışmasından dolayı tüm insanlarla iletişim kurmakta zorlanmıştır. Olmadık yerlerde potlar kırıp insanlara her türlü kötü yanlarını yüzlerine, oldukça da sert bir dille söylemeye başlar.

Sık sık intikam iblisi olduğu döneme ait anılarını anlatır. Bin yıl içerisinde sebep olduğu pek çok acı verici, insanların ölümün garanti olduğunu göz önünde bulundurmadan yaptıkları hatalardan dolayı dilenen ölümleri ve cezaları anlatmak da hobisi hâline gelir. Buffy'nin son sezonunda ise İlk (The First)'ü yenmek için Scooby Gang ile birlikte savaşta yer almıştır. Ama bölümün sonunda Andrew'un hayatını kurtarmak için ölmüştür.

Çizgi romanlar
Anya bir hayalet olarak Buffy çizgi romanlarında tekrar belirmiştir.

Güçleri ve yetenekleri
İntikam iblisiyken Anya, en iyi intikam iblislerinden birisiydi. Bir kadın ne zaman bir dilek dilese istediği şeyi anında yapabilme gücüne sahipti. Ama kimse dilek dilemediği takdirde güçlerini kullanamıyordu. Ayrıca kadınların dileklerini süsleyip daha vahşi şeyler de yaratabiliyordu. Bütün bunların yanında bir de doğaüstü güce, ışınlanma, nesneleri hareket ettirme ve ölümsüzlüğe sahipti. Bu nedenle intikam iblisi olarak binden fazla yıl yaşamıştı. İlk geldiği bölümde Cordelia Chase, Anya'dan Buffy'nin Sunnydale'e hiç gelmemiş olmasını dilemişti ve Anya da dileğini yerine getirip yeni bir paralel evren yaratmıştı. Bu evrende ayrıca Willow ve Xander vampirlerdi. Ama bu bölümde anlaşılmıştır ki Anya'nın boynundaki kolye parçalandığında bütün güçleri de yok olmaktadır. Bölüm sonunda Giles, Anya'nın kolyesini yok etmiş ve sonradan oluşan paralel evren yok olmuştur. Anya'dan başka kimse de olanları hatırlamamaktadır.

İnsan olduktan sonra garip bir şekilde Xander'dan hoşlanmıştır. Hatta onun için hayatını birçok kez tehlikeye atmıştır. Ve Giles tarafından kendisine Magic Box adlı bir cadılık dükkânı devredilmiştir. Anya, burada insan olarak geçimini sağlamıştır. Bu şekilde Sunnydale'de yaşayıp uzun bir süre Scooby Gang'e de ev sahipliği yapmıştır.

İlişkileri
Anya, geçmişte birkaç kez erkeklerle birlikte olmuştur. Ama kendisini aladatan erkekleri hep dilek gücüyle lanetlemiştir. Ama dizi esnasında Anya bir tek Xander ile romantik bir ilişkiye girmiştir.

Xander Harris
İlk defa hayatında gerçek aşkı hisseden Anya, Xander'ın yanında çok mutludur. İlişkileri karmaşık bir şekilde başlamıştır. Anya, insanlık hakkında çok da fazla şey bilmemektedir çünkü bin yıldan fazla bir süredir iblis olarak yaşamıştır. Ama şimdi insan olduğunda Xander ona hoşgörü kurallarını ve insanlar arasında nasıl yaşayacağını öğretmiştir. Bunu yaparken de Anya'nın ne kadar harika bir kadın olduğunu anlamıştır. İkisinin ilişkisi ilerlemiş ve evlenmeye karar vermişlerdir. Ama düğün günü geldiğinde kendisinin Xander'ın gelecekteki versiyonu olduğunu iddia eden yaşlı bir adam gelip Xander'a yanlış anılar göstermiştir. Xander da gördüğü hayattan korkarak düğünden kaçmıştır. Anya daha sonra öğrenmiştir ki bu yaşlı adam Anya'nın önceki hayatında lanetlediği adamlardan birisidir ve Anya'dan intikam almaya gelmiştir. Anya ne yaptıysa Xander'ı ikna edememiştir ve Xander düğünün ortasında Anya'yı bırakıp gitmiştir.

Xander, bir süre Scooby Gang'den uzak durmuştur. Anya ise Magic Box'ı yönetmeye devam ederken yeniden intikam iblisi olmuştur. Xander'dan intikam almaya çalışır ama kendi dileklerini değil başka kadınların dileklerini yerine getirebileceğini hatırlayınca Buffy ve Willow'u tuzağa düşürmeye çalışır lakin hiçbir sonuç alamaz. Daha sonra Xander geri döner ve ne kadar pişman olduğunu anlar. Anya ile son sezonda bir kez daha ilişki yaşarlar. Birbirlerini hala severlerken Anya, İlk (The First) ile yapılan savaşta hayatını kaybeder ve Xander onun kahramanlığı ile övünür.

Kaynakça

Buffy karakterleri
Işınlanabilen kurgusal karakterler

Anya Jenkins


Råsted Lilleå (eller bare Lilleå) er et vandløb og det største tilløb til Storå. Åen begynder til dels som Fuglkær Å med udspring i nærheden af Trehøje Bakke, syd for Sørvad. I nærheden af Vind løber denne å sammen med et andet vandløb, og herfra hedder åen Lilleå. Den løber gennem Vind Hede og Stråsø Plantage mod nordvest forbi Råsted, inden den løber til Storå ved Skærum Mølle lige syd for Vemb.

Ved åen ligger tre dambrug. Tidligere har kvaliteten af vandet i åen været relativt dårlig, blandt andet på grund af disse dambrug, men efter en række miljøforbedrende tiltag er kvaliteten pr. 2016 vurderet til 7 på Dansk Vandløbsfaunas indeks (= højeste score). Dette har medført et rigere dyreliv i åen, blandt andet er bestanden af laks styrket. Samtidig er dambrugenes produktion forøget. Et af de miljøforbedrende tiltag er en genslyngning af en del af åen omkring Hvoldal.

Referencer

Vandløb i Holstebro Kommune
Vandløb i Herning Kommune

Råsted Lilleå


Beşparmak Dağları Kıbrıs'ın kuzeyindeki Girne sıradağların adıdır. Batı'da Koruçam ile Doğu'da Zafer Burnu arasında uzanan dar (genişliği 8–10 km), uzun (yaklaşık 170 km) ve sürekli dağ sırasıdır. Bazı kaynaklarda Girne Dağları olarak da geçer.

Orta yükseklikte ama vadilerle çok yarılmış ve aşılması zor bir set oluşturan Beşparmak Dağları'nın yükseltisi batıdan doğuya doğru gidildikçe azalır. En yüksek noktası (1024 m) ile Selvili Tepe'dir.

Halk arasında bir elde bulunan beş parmağa benzediğinden dolayı, beş parmak dağları denilmiştir.

Kıbrıs'ın Kuzey kıyılarını iç kısma bağlayan yolların dağları aştığı, bazı vadilerde bu yolları kontrol eden bazı kaleler vardır. Bunlar:

 St.Hilarion Kalesi
 Buffavento Kalesi ve
 Kantara Kalesi'dir.

Beşparmak adını Girne'nin Güneyinde aşınma sonucunda parmak biçiminde sivri tepeler halini almış eski oluşumlardan alır. Beşparmak Dağları'nın coğrafî konumu çok önemlidir. Çünkü Kıbrıs'ın kuzey şeridini kontrol altında tutar.

Ayrıca bakınız
 Girne Dağları

Kaynakça

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki dağlar
Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki dağlar

Beşparmak Dağları


Marko Popović puede referirse a:
Marko Popović, baloncestista croata nacido en 1982.
Marko Popović, baloncestista serbio nacido en 1984.

Marko Popović


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte im Okres Bratislava I/W–Z enthält die nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte im Stadtbezirk Okres Bratislava I, der den Stadtteil Staré Mesto umfasst, in den Straßen beginnend mit den Buchstaben W bis Z.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Bratislava I/W-Z
!Denkmalgeschutzte Objekte W

Liste der denkmalgeschützten Objekte im Okres Bratislava I/W–Ž


InfoBref est une infolettre biquotidienne québécoise d'information sur l'actualité  créée en 2020 par Patrick Pierra, à destination des entrepreneurs, des gestionnaires et des professionnels.

Histoire
InfoBref a été annoncé en juin 2020 par Patrick Pierra, fondateur du site d'information Branchez-vous!. L'infolettre a été lancée en automne de la même année.

En 2021, plus de  personnes s'étaient abonnées à l'infolettre.

En 2022, l'infolettre compte plus de 10 000 abonnés.

Ligne éditoriale

Fonctionnement
InfoBref est un média d'information généraliste qui publie deux bulletins quotidiens du lundi au vendredi ainsi qu'un bulletin le samedi matin, agrémenté de chroniques.

Publications
Le média numérique québécois aborde principalement les thématiques affaires et finances, politique, technologie et actualité internationale. Il vise les entrepreneurs et les professionnels.

InfoBref a pour objectif de synthétiser l'information, en fournissant un résumé de l'actualité importante.

Le média propose aussi des entrevues, de personnalités politiques, d'entrepreneurs ou d'experts.

Les chroniques publiées le week-end sont rédigées par des journalistes expérimentés tels que Bernard Descôteaux, Alain McKenna et Fabien Major.

Partenariats
InfoBref figure dans les répertoires des médias de la Fédération professionnelle des journalistes du Québec et de Nos Médias Locaux. Le média numérique québécois a noué des partenariats avec des entreprises et des associations locales.

Organisation

Forme juridique
InfoBref est édité par Invention Media, une entreprise d'édition en ligne indépendante.

Modèle économique
Le modèle économique d'InfoBref repose sur la publicité et sur la gratuité.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Lettre d'information
 Brief.me

Liens externes
 Le site d'InfoBref

Titre de presse créé en 2020
Presse en ligne au Québec
Pure player
Site web d'actualité
Site web lancé en 2020
Fondation en 2020
Média Internet
Média de Montréal
Presse quotidienne au Canada
Site web québécois
Presse économique au Canada
Économie au Québec

InfoBref


L'hôtel Stucken ou villa Stucken est un bâtiment situé à Fontainebleau, en France. Pendant la Première Guerre mondiale, il devient l'hôpital Stucken ; après la Seconde, il accueille un cercle des officiers de l'OTAN puis le musée d'Art figuratif contemporain. De nos jours, il constitue l'un des bâtiments de la partie Cercle du campus européen de l'Institut européen d'administration des affaires (INSEAD).

Situation et accès
L'édifice est situé au  de la rue Royale, à l'ouest de la ville de Fontainebleau, et plus largement au sud-ouest du département de Seine-et-Marne. Actuellement, la propriété compte trois points d'accès : rue Royale, boulevard de Constance et un autre au croisement de ceux-ci pour les bâtiments contemporains.

Histoire

Structures précédentes
À cet emplacement a été autrefois implantée la briqueterie Bardin, où on cuit essentiellement de la chaux et fabrique également de la brique tendre. La partie entre le boulevard André-Maginot et le boulevard de Constance a d'ailleurs été dénommée rue des Fours jusqu'en . Au milieu des années 1870, le conseil municipal cherche un terrain pour édifier le collège de Fontainebleau et Bardin consent à vendre son terrain de  à raison de  le mètre carré, constructions et murs l'entourant compris. La Ville le rachète finalement en 1876 pour . Des protestations éclatent arguant que l'emplacement est trop éloigné du centre-ville. Plusieurs années d'hésitation après, la Ville revend finalement le terrain à un dénommé Paule, ancien tailleur militaire de Napoléon III, déjà propriétaire de la maison voisine sise 39 rue Royale ; la Ville cherche un autre endroit pour le collège, qui est finalement édifié sur les terrains Vallot. Sur ces terrains Bardin, Paule construit un chalet au . Le domaine est ensuite revendu à un dénommé Salomon, qui en revend lui-même une partie à Albert-Georges Stucken.

Fondation
L'édifice est construit en 1910 selon les plans de l'architecte Georges Vaudoyer. Il occupe alors une partie importante d'un jardin à la lisière de la forêt de Fontainebleau. L'ensemble des constructions, y compris la décoration intérieure et les honoraires de l'architecte, a entraîné une dépense de .

La villa s'inscrit dans une constellation de riches propriétés dans une . Dans le développement urbanistique de cette partie de la ville, le réseau viaire de l'Ancien Régime est conservé. L'hôtel Stucken constitue ainsi l'une des dernières constructions de l'« ère de la villagiture » à Fontainebleau.

Inauguration
La fête d'inauguration a lieu le , à . Le couple Stucken invite à cette soirée mondaine de nombreux invités venus de Fontainebleau, des localités environnantes, de Melun et de Paris ; la royale Royale se remplit ainsi de nombreuses automobiles.

Hôpital durant la Première Guerre mondiale

Au commencement de la Première Guerre mondiale, un drapeau des États-Unis est installé sur l'hôtel. Celui-ci est remplacé par celui de la Croix-Rouge puisqu'avant de partir pour l'Angleterre où ses enfants étudient, le couple Stucken met à disposition le rez-de-chaussée au service de santé en . On y fait installer  dont le couple prend l'entretien à ses frais ; la nourriture est également assurée par celui-ci, comme d'autres châtelains des environs qui mettent leur domaine à disposition.

La villa devient ainsi l'annexe de l'hôpital auxiliaire de la rue Saint-Honoré (), surnommée « hôpital Stucken ». Les premiers malades sont reçus début . Le couple Stucken offre en plus une large subvention à la Société de secours aux blessés (Croix-Rouge de Fontainebleau). Parmi les blessés qui y sont reçus, on retrouve notamment l'historien capitaine Augustin Cochin. Durant la guerre, la villa est par ailleurs habitée par la reine des Belges, Élisabeth en Bavière, et ses enfants, son pays étant alors occupé.

Hôpital fermé à la fin de la guerre, comme les autres hôpitaux auxiliaires de la Croix-Rouge, la villa reste inoccupée. Des cambrioleurs en profitent, le soir du , pour s'y infiltrer par le muret du boulevard. Mais alors qu'ils commencent à voler des pièces d'ameublement, le jardinier, démobilisé et rentré depuis trois jours les menace entraînant leur fuite.

Rachat par la Préparation industrielle des combustibles

En début d'année 1937, la société Préparation industrielle des combustibles, siégeant à Paris, acquiert la propriété par l'agence Jeannin en vue d'y placer ses bureaux administratifs. Cela fait venir dans la ville un personnel composé de , dont quarante à cinquante familles. En , la société se replie de Fontainebleau à Alès (en zone libre), au  de la rue Baronnie.

Cercle des officiers de l'OTAN
Quand l'OTAN établit des quartiers européens dans les années 1950 à Fontainebleau, l'hôtel particulier abrite alors un cercle des officiers.

Musée d'Art figuratif contemporain
À la fin du , les locaux accueillent un temps le musée d'Art figuratif contemporain où sont exposés des travaux d'artistes se dressant contre l'art abstrait .

Rachat par l'INSEAD

Dans les années 1990, le bâtiment, depuis appelé Cercle international, est mis en vente par la Ville à  de francs. L'Institut européen d'administration des affaires (implanté de l'autre côté du boulevard Constance) vise de son côté l'extension de son campus et développe ainsi une politique d'acquisition foncière vers la fin des années 1990. Il rachète le Cercle international à la Ville en  pour  de francs. Sur cette parcelle, l'école construit un nouveau bâtiment.

Éléments biographiques des propriétaires
Albert-Georges Stucken est un riche citoyen américain. Voyageant assez souvent, il a toutefois une prédilection pour la France ; il établit sa résidence principale à Paris, bien qu'il n'y passe que peu de temps, et reste plutôt dans sa demeure de la rue Royale à Fontainebleau jusqu'à la fin de l'automne. Sa femme, d'origine russe, et lui sont assez connus dans cette ville, notamment pour leurs participations à des œuvres caritatives. Stucken se déplace également chaque année en Russie pour plusieurs mois, y trouvant des intérêts industriels, notamment à Kountsevo, près de Moscou, qui est le centre de principaux établissements manufacturiers du pays.

À partir des années 1920, on le retrouve résider dans la villa Franklin, à Arcachon. Son épouse décède le , dans cette ville ; lui le , dans la même. Dans un article paru le  dans le journal La Justice pour lui offrir un  et un , on le décrit comme étant une personne modeste et cultivée, avec  et d'une .

Structure

Extérieur

Intérieur

Références

Bibliographie

Annexes

Articles connexes
 Maison Pierrotet
 Villa Lavaurs
 Chapelle du Carmel de Fontainebleau

Liens externes

 Carte officielle du campus européen de l'INSEAD sur insead.edu

Bâtiment à Fontainebleau
Hôpital militaire en France
Architecture du XXe siècle en Île-de-France

Hôtel Stucken


Japanske håndboldlandshold er det japanske landshold i håndbold for mænd. De er reguleret af Japans håndboldforbund og deltager også i internationale håndboldkonkurrencer.

Resultater

OL
1972: 11. plads
1976: 9. plads
1984: 10. plads
1988: 11. plads

VM i håndbold
 1961 – 12. plads
 1964 – 16. plads
 1967 – 11. plads
 1970 – 10. plads
 1974 – 12. plads
 1978 – 12. plads
 1982 – 14. plads
 1990 – 15. plads
 1995 – 23. plads
 1997 – 15. plads
 2005 – 16. plads
 2011 – 16. plads
 2017 – 22. plads
 2019 – 24. plads

Asienmesterskabet i håndbold
 1977 –
 1979 –
 1983 –
 1987 –
 1989 –
 1991 –
 1993 –
 1995 – 4. plads
 2000 –
 2002 – 6. plads
 2004 –
 2006 – 5. plads
 2008 – 6. plads
 2010 –
 2012 – 4. plads
 2014 – 9. plads
 2016 –
2018 – 6. plads

Kilder

Eksterne links
IHF profil

herrer
Japan

Japans håndboldlandshold (herrer)


RFA Olna (A123) was the third and final of the three Ol-class "fast fleet tanker" of the Royal Fleet Auxiliary. Olna saw service in the Falklands War.

Background
Her design was a development of the Tide-class ships of the late 1950s. She was commissioned in 1966 and served in the RFA for 34 years. Olna was the third ship of the Royal Fleet Auxiliary to bear the name.

Operational history
Olna entered service as the UK was pulling back from its final large imperial garrisons. Much of the ship's early life was spent supporting routine deployments around the world.

1967-1968
In Operation Magister, Olna was part of the fleet covering the final British military withdrawal from Aden, along with nine other RFAs.

Falklands War
In 1982 Olna left for the South Atlantic as part of the second wave of ships to leave the UK during the Falklands War. That group was centred on the destroyer HMS Bristol. Once Olna reached theatre, her time was primarily spent fuelling the carrier battle group.

1983-2000
In 1990, another wartime deployment beckoned. As forces built up in the Persian Gulf, Olna joined the British task force on station. Olna arrived in August 1990, shortly after Iraq invaded Kuwait, and apart from a short maintenance period in Singapore was on station for the whole duration of the conflict. Olna operated further north than any other tanker as the US Navy was wary of mines after two ships had been severely damaged.

At the end of the 1990s, retirement was in sight. 1999 and 2000 were spent in mothballs at Gibraltar until the outbreak of a crisis in Sierra Leone called for Olna to make one last deployment. The ship did not proceed to Sierra Leone, but instead relieved other RFA vessels of participation in a major exercise off Scotland. Following this exercise, the ship returned to reserve and decommissioned soon thereafter.

Decommissioning
In March 2001, Olna was sold to a Turkish shipbreaking firm, but owing to the high quantity of asbestos aboard she was diverted to Greece before finally going to Indian breakers.

References

 O Class Fleet Replenishment Tankers

External links

Ol-class tankers (1965)
Falklands War naval ships of the United Kingdom
1965 ships
Gulf War ships of the United Kingdom

RFA Olna (A123)


An Stipa joannis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Celak.. An Stipa joannis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa joannis


Andrei Chindriș ()

Note

Legături externe

Nașteri în 1999
Fundași
Fotbaliști ai FC Botoșani
Fotbaliști ai Universității Cluj
Sportivi români în viață
Fotbaliști români
Fotbaliști la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Nașteri pe 12 ianuarie

Andrei Chindriș


Seri port seri bir bağlantı noktası, seri iletişim (İng.: ), her seferinde içeriye veya dışarıya doğru bir bit bilgi transfer eden fiziksel bir arayüzdür. Kişisel bilgisayarların tarihi boyunca terminaller veya modemler gibi cihazlar ile bilgisayarlar arasındaki veri transferi çoğunlukla seri bağlantı noktaları üzerinden sağlanmıştır. Fare, klavye, diğer çevre birimleri de bu yolla bilgisayara bağlanmaktadır.

Ethernet, FireWire, ve USB gibi arayüzler de veriyi seri bir akım (stream) olarak gönderdiği için "seri bağlantı noktası" terimi genellikle RS-232 standardı ile az veya çok uyumlu donanımı tanımlamakta kullanılır. Amaç bir modem veya benzeri başka bir iletişim cihazı ile arayüz oluşturulmasıdır.

2006 yılı itibarıyla USB arayüzü artık seri bağlantı noktasının yerini almış durumda, modern bilgisayarların çoğunluğu diğer cihazlara USB bağlantısı ile bağlanmakta ve birçoğunda artık tek bir seri bağlantı noktası bile bulunmamaktadır. Seri bağlantı noktalarından maliyeti düşürmek için vazgeçilmekte ve bu bağlantı noktaları legacy port olarak adlandırılmaktadır.

Donanım

IBM 5150 gibi bazı IBM bilgisayarlarda UART (Universal asynchronous receiver/transmitter) adı verilen bir tümleşik devre (integrated circuit) kullanılmaktaydı. Bu tümleşik devre karakterleri asenkron seri iletişim (asynchronous serial communication) biçimden (ve biçime) çevirmekte ve otomatik olarak verinin zamanlamasını ve çerçevelenmesini "framing" kontrol ediyordu. Bazı eski ev bilgisayarları "home computers" gibi çok ucuz sistemler veriyi CPU'ya çıkış (output) pininden göndermek için bit banging adı verilen bir teknikle kullanıyorlardı.

Konnektörler

RS-232 standardının aslı 25 pinli D tipi "İng.: " bir bağlayıcı kullanımını şart koştuğundan çoğu tasarımcı bu standardın tamamını değil de alt setlerini kullanmayı tercih etti: standart ile uyum sağlamak yerine daha ucuz ve küçük boyutlara sahip konnektörler (özellikle IBM PC-AT'de kullanılan DE-9 versiyonu) kullanmayı tercih ettiler. Daha sonra piyasaya çıkan dokuz pinli D-subminiature konnektörü ise ne gerekli ne de bir seri bağlantı noktasında kullanılmaya uygun değildi.

Macintosh'un birçok modeli bu bağlayıcı standardı ile ilgili (fakat daha hızlı) olan RS-422 standardını benimsedi, bunun için genellikle Alman Mini-DIN konnektörleri kullanıyorlardı.
Son yıllarda elektronikte yaşanan gelişmeler daha yüksek hızlı seri iletişimi mümkün hale getirdi, böylece USB ve FireWire gibi daha yeni seri iletişim standartları RS-232'nin yerini almaya başladı. Bu bağlantılar depolama cihazları, ses cihazları ve video cihazları gibi, daha yavaş hızlardaki seri bağlantılarla çalışamayacak olan cihazların bilgisayarlara bağlanmasına olanak tanıdı.

Pin yapısı

Donanım soyutlama

İşletim sistemleri bilgisayarların seri bağlantı noktalarından bahsederken genellikle sembolik isimler kullanırlar. Unix tipi işletim sistemleri seri bağlantı noktası cihazlarını genellikle /dev/tty* diye işaretlerler, burada * terminal cihazını tanımlayan bir dizidir; bu dizinin sentaksı işletim sistemine ve cihazın kendisine bağlıdır.

Microsoft MS-DOS ve Windows ortamları seri bağlantı noktalarından COM1, COM2, vb. isimlerle bahseder.

Bir laptop'ın seri bağlantı noktası yoksa onların yerine kullanılan en popüler bağlantı noktaları USB adaptörleri ve PCMCIA kartlarıdır. USB adaptörleri genellikle eski tip "legacy" cihazlarla çalışmaz. Daha pahalı olan PCMCIA kartı gerçek bir seri bağlantı noktası (donanım) sağlar. Eğer mutlaka RS-232 cihazları ile iletişim sağlanmak isteniyorsa, genellikle fiziksel bir RS-232 bağlantı noktası kullanılarak "legacy" yazılım ile daha iyi uyum sağlanabilir.

Seri portu bulunan cihazlar
RS-232 standardı, özel ve genel amaçla üretilen çoğu cihaz tarafından kullanılır. Aşağıda, bir PC'nin seri portuna bağlanan en yaygın cihazların listesi vardır. Modem ve seri fare gibi bazıları her ne kadar artık kullanılmıyor olsa bile diğerleri hâlâ kullanılmaktadır.

Seri portlar, mikrodenetleyicilerin çoğu türlerinde çok yaygın bulunur. Bunlar, bir PC veya diğer seri cihazlarla iletişim sağlar.

 Çevirmeli modem
 Yönlendirici, ağ anahtarı, güvenlik duvarı, yük dengeleme gibi ağ donanımlarının yapılandırılması ve yönetilmesi
 Küresel Konumlama Sistemi (GPS) alıcılar (normalde 4.800 bit/sn'de NMEA 0183)
 Barkod okuyucu ve diğer satış noktası cihazları
 LED ve LCD ekranlar
 Uydu telefonları, düşük hızlı uydu modemler ve verici tabanlı diğer uydu cihazları
 Sayısal ölçü aleti ve tartı sistemleri gibi test ve ölçü cihazları
 Çeşitli müşteri cihazlarında donanım yazılımı güncelleme
 Bazı bilgisayar sayımlı denetleyiciler
 Kesintisiz güç kaynakları
 Yazıcılar
 Eski dijital fotoğraf makineleri
 Seri fare
 Eski GSM cep telefonları
 Bazı teleskoplar

Ayarlar

İletişim konusunda asenkron başlama ve durma için seri bağlantılar yapılırken yığınla yazılım ayarı gerekir. Bunların arasında en çok yapılanlar; hızın ayarlanması, karakter başına veri biti sayısı, eşlik, ve karakter başına durma bitlerinin sayısı belirtilebilir. Ethernet, FireWire ve USB gibi standartların üzerinde yapılan basitleştirme çalışmalarından biri kullanılan parametrelerin sabit değerleri olması ve kullanıcıların yapılandırmaları değiştirememesi, aslında değiştirmeye gerek duymamasıdır; hız sabittir veya otomatik olarak ayarlanır. UART tümleşik devresi kullanan modern seri bağlantı noktalarında tüm ayarlar yazılım ile kontrol edilir. 1980'lere ve daha eskisine ait donanımlarda ayarların değiştirilmesi için devre kartları üzerinde atlama kablolarına veya anahtarlara gereksinim duyulmaktaydı.

Hız

Seri bağlantı noktaları iki seviyeli (ikili) sinyalleme kullanırlar, böylece saniyede bit cinsinden veri hızı bauddaki sembol hızına eşit olur. Asenkron iletişim başlama / durması için kullanılan ortak, saniyede bit hızları 300, 1200, 2400, 9600, 19200 baud, vs.dir. Bu hızlar elektromekanik teleprinterların hızlarının katları temel alınarak belirlenmiştir. Bağlantı noktasının ve cihazın hızlarının birbirine uygun olması gerekir. Bazı cihazlar bağlantı noktasının hızını otomatik olarak saptayabilmektedir. RS–232 standardı resmen 20.000 bit / saniye olarak sınırlandırılmış olmasına rağmen, popüler kişisel bilgisayarlarda kullanılan seri bağlantı noktaları 115.000 bit / saniye seviyelerine kadar ayarlanabilmektedir. Bit hızının bu seviyelere ayarlanmış olması çalışma bağlantısının aynı hızda gerçekleşeceği anlamına gelmemektedir. Her seri bağlantı noktasıyla belirtilen her bit hızına ulaşabilmek mümkün değildir. Müzik aletlerini kontrol etmek için kullanılan MIDI gibi bazı özel amaçlı protokollerde veya otomobillerde kullanılan OBD tanımlamalarda yukarıda belirtilen seri veri hızlarının dışında hızlar kullanılabilmektedir. Hız, çerçeveleme için bitleri de içerir (durma bitleri, eşlik, vs.) ve böylece etkin veri hızı bit iletim hızından daha düşük gerçekleşir. Örneğin 8-N-1 gösteriminde veri için bitlerin sadece %80'i kullanılabilir (her sekiz bitlik veri için, iki tane daha çerçeveleme biti gönderilir).

Sıkça desteklenen veri hızları; 75, 110, 300, 1200, 2400, 4800, 9600, 19200, 38400, 57600 ve 115200 bit/s'dir. 1,843200 MHz frekansına sahip bir kristal osilatör özellikle bu amaç için kullanılır. Bu da, veri hızının 16 katıdır ve seri port devresi, bu hızı as katlarına doğru kolayca bölebilir.

Veri bitleri

Her bir karakterdeki veri biti sayısı beş (Bodo alfabesi için), altı (nadiren kullanılır), yedi (gerçek ASCII için), sekiz (her türlü veri için, bu değer bir bayt büyüklüğüne karşılık gelmektedir) veya dokuz (nadiren kullanılır) olabilir. Daha yeni uygulamalarda hemen hemen evrensel olarak sekiz veri biti kullanılmaktadır. Beş veya yedi bit genellikle teleprinterlar gibi nispeten daha eski cihazlar ile işe yaramaktadır.

Seri iletişim tasarımlarının çoğu her bir bayttaki ilk LSB'yi (düşük öncelikli bit, İng. ) gönderir. Bu standarta "küçük endian" adı da verilir. Bir de kullanımı mümkün olmasına rağmen nadiren kullanılan "büyük endian" standardı vardır, diğer bir ifadeyle MSB (yüksek öncelikli bit, İng. ).

Eşlik

Eşlik, iletim esnasında meydana gelen bazı hataları saptama yöntemidir. Seri bir bağlantı noktası ile birlikte kullanıldığında her veri karakteri ile birlikte bir de fazladan veri biti gönderilir. Gönderilen bu veri biti öyle ayarlanır ki her bir karakterin içerisinde bulunan 1 bitlerin sayısı, eşlik biti de dahil olmak üzere, her zaman tek veya her zaman çift sayıdır. Eğer hatalı bir 1 bitlik sayısına sahip bir bayt alındığında bu baytın bozuk olduğu anlaşılır. Eğer eşlik doğruysa ortada hata yok veya çift sayılı bir hata yok anlamı çıkar. Tek bir eşlik biti her karakter üzerinde hata düzeltmenin (error correction) uygulanabilmesine imkân tanımaz ve seri veri linkleri üzerinde çalışan iletişim protokolleri verinin geçerliliğini saptamak üzere sağlama toplamı gibi ve hatalı bir şekilde iletilen verinin tekrar iletilmesi için istekte bulunmak gibi daha yüksek seviye mekanizmalara sahip olabilir.
Serinin eşliği boş (N), tek sayı (O), çift sayı (E), işaret (M) veya boşluk (S) olabilir. Boşun anlamı hiçbir eşlik bitinin gönderilmediğidir. İşaret eşliği, eşlik bitinin her zaman işaret sinyal durumuna ayarlanmış olduğu (mantıksal 1) ve benzer şekilde, boşluk eşliği eşlik bitini her zaman boşluk sinyal durumunda anlamına gelir. Fazla kullanılmayan uygulamalar bir yana bırakılacak olursa, adreslemenin, özel sinyalleşmenin, işaretlemenin veya boşluk eşliğinin bir çeşidi olarak 9.nun (eşlik) bitinin kullanılması, pek olağan bir durum değildir. Çünkü hata saptama bilgilerine çok az katkısı vardır. Tek sayılı eşliğe çift sayılılardan daha fazla rastlanır. Çünkü en azından bir adet durum geçişi meydana gelir, bu da onu daha güvenilir hale getirir. En çok görülen eşlik ayarı, "boş"dur ve hata saptaması işlemi protokolün daha yüksek seviyelerinde gerçekleştirilir.

Durma bitleri

Alıcı donanımın tekrar senkronize olabilmesi için gönderilen her baytın sonunda durma bitleri gönderilir. Elektronik cihazlar genellikle tek bir durma biti kullanır. Seyrek olarak da özellikle teleprinter'lar gibi yavaş cihazlar kullanıldığında, birbuçuk veya iki durma bitine gerek duyulur.

Konvansiyonel simgeleme

D/P/S (Data:Veri/Parity:Öncelik/Stop:Durma) konvansiyonel simgelemesi seri bir bağlantının çerçevesini belirler. Mikro bilgisayarlardaki en genel kullanımı 8/N/1 (8N1)'dir. Bunun anlamı sekiz veri biti, eşlik yok, bir durma bitidir. Bu simgelemede eşlik biti veri bitleri arasına ilave edilmemektedir. 7/E/1 (7E1)'in anlamı, başlangıç ve sonuç bitleri arasına çift sayılı bir bit ilave edilerek yedi olan bit sayısı toplamda sekize çıkartıldı. Eğer 7/E/1 dizisini alan bir alıcı 8/N/1 dizisini bekliyorsa, bu durum muhtemel baytların yarısının yüksek bit setine sahip olduğu şeklinde yorumlanacaktır

Akış kontrol

Seri bir bağlantı noktası, veri iletimini duraklatıp tekrar başlatmak için arayüzde sinyaller kullanabilir. Örneğin nispeten daha yavaş bir yazıcı, cihaz bir satır ilerleyene kadar kendisine gönderilen verinin duraklatılması için seri bağlantı noktası ile el sıkışmaya "handshake" ihtiyaç duyuyor olabilir. Donanım el sıkışma sinyalleri genellikle RS-232 RTS/CTS, DTR/DSR sinyal devrelerini kullanmaktadır.

Bir başka akış kontrol yöntemi de verinin akışını kontrol etmek için XON/XOFF gibi özel karakterlerin kullanımı olabilir. Gönderici veri göndereceği zaman, XON/XOFF karakterleri kontrol için alıcı tarafından göndericiye gönderilir, diğer bir ifadeyle bu karakterler gönderilen veri ile ters istikamette gönderilirler. XOFF karakteri alıcının veri almak için tekrar uygun hale gelene kadar göndericinin yeni veri göndermemesi için alıcı tarafından gönderilir. XON işareti ise alıcının veri almaya hazır olduğunun ifadesi olarak göndericiye yollanır. Eğer kontrol karakterleri veri dizisinin bir parçasıysa, akış kontrolün bir parçası olarak yorumlanmaması için başka kodla geçiş dizisinin (escape sequence) bir parçası olarak gönderilmesi gerekir. Daha başka bir sinyal devresine gereksinim olmadığından XON / XOFF akış kontrolü üç kablolu bir arayüz üzerinde uygulanabilir.

Sanal seri portlar

Sanal seri bağlantı noktası (virtual serial port), standart seri bağlantı noktasının bir emülasyonudur. Bu tür bağlatı noktaları ilave donanıma (genişleme kartları expansion cards gibi) gerek duyulmadan, işletim sistemi üzerinde ek seri bağlantı noktaları yaratabilen özel yazılım ürünleri tarafından gerçekleştirilir. Standart fiziksel seri bağlantı noktasının aksine, sanal bağlantı noktası herhangi bir isim alabilir (COM255, VSP33, vs.). PC'nizde sınırsız sayıda sanal seri bağlantı noktası yaratabilirsiniz. Karşınıza çıkacak olan tek kısıtlama bilgisayarın performansı ile ilgilidir. 255 tane seri bağlantı noktasını emüle edebilmek için bilgisayar önemli ölçüde kaynak ayırmak zorundadır.

Sanal seri bağlantı noktası ""; Baud genişliği (Baud rate), veri biti, eşlik biti, durma biti, gibi tüm seri bağlantı noktası fonksiyonlarını emüle eder. Ve bunlara ilaveten bacak fonksiyonlarını uyarlayarak ve tüm tek hatları emüle ederek (DTR / DSR / CTS / RTS / DCD / RI ) veri akışını da kontrol eder.

Sanal seri bağlantı noktası emülasyonu yeterli sayıda fiziksel seri bağlantı noktasının olmadığı veya o anda gerekli ihtiyaçları karşılayamadığı durumlarda faydalı olabilir. Örneğin sanal seri bağlantı noktaları, bir seri bağlantı noktasına bağlanmış olan bir GPS cihazındaki verinin muhtelif uygulamalar arasında paylaşılmasında kullanılabilir. Bir başka kullanım şekli, diğer herhangi bir seri bağlantı cihazıyla İnternet veya LAN üzerinden sanki o cihaz doğrudan bilgisayara bağlıymışcasına bağlantı kurulması (ethernet üzerinden seri teknolojisi). İki bilgisayar arasında veya uygulama arasında emüle edilmiş modemsiz link ile bağlantı kurabilirsiniz. Piyasada bulunan sanal seri bağlantı noktalarının çoğunluğu Microsoft Windows'un son versiyonları ile uyumludur ve bazıları Windows CE, Windows Mobile ve Pocket PC altında da çalışabilmektedir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 paralel port

Veri yolları

Seri bağlantı noktası


Stanford University Medical Center is a medical complex which includes Stanford Health Care and Stanford Children's Health. It is consistently ranked as one of the best hospitals in the United States and serves as a teaching hospital for the Stanford University School of Medicine. In 2022–23, it was ranked by the US News as the 3rd-best hospital in California (behind Cedars-Sinai Medical Center and UCLA Medical Center) and 10th-best in the country.

Stanford Hospital
Stanford Health Care is located at 500 Pasteur Drive, Stanford, California. The main hospital building and the Hoover Pavilion are within the city limits of Palo Alto. It is consistently ranked as one of the best hospitals in the United States by U.S. News & World Report and serves as the primary teaching hospital for the Stanford University School of Medicine. The facility, located at the north end of the university campus, includes the main hospital building, Stanford Comprehensive Cancer Center, Blake Wilbur Building, Boswell Building, Hoover Pavilion, Neurosciences Health Center, and the Department of Psychiatry & Behavioral Sciences building, as well as miscellaneous professional offices & departments of the School of Medicine and Stanford Health Care, plus the recent expansions. The roof of the main building contains a landing facility and Life Flight helicopter.

Stanford Health Care provides both general acute care services and tertiary medical care for patients locally, nationally and internationally. Organ transplantation, cancer diagnosis and treatment, cardiovascular medicine and surgery, and neurosciences are clinical specialties of worldwide renown. Among its many achievements, the first combined heart-lung transplant in the world was successfully completed at Stanford University Medical Center in 1981. The hospital plays a key role in the training of physicians and other medical professionals. It provides a clinical environment for the medical school's researchers as they study ways to translate new knowledge into effective patient care. Full-time Stanford faculty and community physicians make up the hospital medical staff.

Stanford Hospital is home to a Level I trauma center. It became a trauma center in 1986 and first received American College of Surgeons certification as a Level I trauma center in 1998.

History

The hospital's history began with the foundation of the Stanford Home for Convalescent Children (the "Con Home") in 1911. When the Stanford Medical School moved south from San Francisco in 1959, the Stanford Hospital was established and was co-owned with the city of Palo Alto; it was then known as Palo Alto-Stanford Hospital Center. It was purchased by the university in 1968 and renamed.

The Beckman Center for Molecular and Genetic Medicine opened in 1989; the Lucile Packard Children's Hospital at Stanford opened in 1991; the Richard M. Lucas Center for Magnetic Resonance Spectroscopy and Imaging opened in 1992.  In 1999, Stanford University approved a $185 million, five-year plan to improve the 40-year-old School of Medicine facility. The Center for Clinical Sciences Research (CCSR) opened in 2000.  The Clark Center for interdisciplinary research and bioengineering opened in 2004.

In 2009, the Stanford outpatient clinics, which were running out of expansion room, were relocated to the Stanford Medicine Outpatient Center, a large new site in Redwood City, California formerly occupied by the corporate headquarters of Excite@Home. The buildings were extensively remodeled for medical use to provide facilities the clinics' old homes lacked. For example, the Sleep Medicine Center's new sleep lab has thorough soundproofing and can accommodate a few morbidly obese patients. In 2018, these outpatient facilities were expanded to receive the main campuses outgoing Digestive Health Center and endoscopy suite, to make room for the new expansions/renovations at the main Stanford Hospital, in addition to nearly doubling the existing imaging facilities and adding an external parking structure at the Stanford Outpatient Center.

The inpatient facilities remain on the main campus, which as of 2019, has undergone another round of major expansions, renovations, and revitalization, including a new inpatient structure, renovation of the old inpatient building, renovations of the Cancer Center and Blake Wilbur Building, and new emergency facilities, all located on a plot adjacent to the existing hospital. These major renovations are part of Stanford University's long-term master planning for renovation and medical advancement, which have included past projects such as the Lucile Salter Packard Children's Hospital at Stanford and the Stanford Neurosciences Health Center.

Life Flight
The Stanford Life Flight program began May 1, 1984. Its aircraft is an EC 145 helicopter that can fly under both visual and instrument flight rules, allowing for response to calls in nearly any weather. The aircraft accommodates two patients with two flight nurses, or one patient with up to four caregivers, plus the pilot guru.

Staff
The hospital's medical staff numbers 1,910 with an additional 850 interns and residents, as well as nearly 1,500 registered nurses and approximately 610 licensed beds. Stanford Clinics, the group practice of most faculty physicians of Stanford University School of Medicine, includes 493 full-time faculty physicians. Their areas of expertise range from primary care to the most advanced medical and surgical specialties. Stanford Clinics offer more than 100 specialty and subspecialty service areas. Under the supervision of faculty physicians, Stanford medical students and residents participate in patient care in most specialties. The clinics participate in preferred provider health care programs as well as Medicare and MediCal.

Recognition
Stanford University Medical Center is world-renowned for its work in cardiovascular medicine and cardiothoracic surgery, organ transplantation, neurology, neurosurgery, and cancer medicine.  It has nearly 40,000 emergency department visits per year and hosts 20,000 inpatients yearly. In 2017, Stanford Hospital was ranked by U.S. News & World Report as the 9th-best hospital out of 5,462 medical centers in the United States, and third in the West Coast after the UCSF Medical Center and the UCLA Medical Center. As of 2018, Stanford received high rankings in the following specialties:

Lucile Packard Children's Hospital

Lucile Packard Children's Hospital at Stanford (LPCH) is a nationally ranked women's and children's hospital which is part of the Stanford University Health system. The hospital is located adjacent to the campus at 725 Welch Road, Palo Alto, California. It was founded in 1991 and is staffed by over 650 physicians with 4,750 staff and volunteers. The hospital specializes in the care of infants, children, teens, young adults aged 0–21, but sometimes treats older adults and expectant mothers. Lucile Packard Children's Hospital is an ACS verified Level 1 regional pediatric trauma center, 1 of 7 in the state.

References

External links
 This hospital in the CA Healthcare Atlas A project by OSHPD

Medical Center
Edward Durell Stone buildings
Hospitals in California
Hospitals established in 1911

Stanford University Medical Center


Malonogometni klub "Inero" (MNK Inero; Inero Split; Inero) je bio futsal (malonogometni) klub iz Splita, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
MNK "Inero" je osnovan 1995. godine, a nastao je od momčadi "GAŠPE", osnivane 1993. godine. Do sezone 2002./03. "Inero" se natjecao u ligama UMN Split. Osvajanjem 1. splitske lige 2003. godine, uspio se kvalificirati u 2. HMNL – Jug u kojoj je dva puta prvak, te se plasirao u 1. HMNL.
U 1. HMNL je klub dva puta dolazio do poluzavršnice doigravanja. Pričuvna momčad kluba nastavila se natjecati u ligama "UMN Split".
2010. godine klub igra završnicu Kupa Hrvatske,  no uoči početka sezone 2010./11. klub donosi odluku o odustajanju od nastpa u 1. HMNL, te se klub uskoro gasi.

Klub je također bio uspješan i na mnogim turnirima.

Uspjesi
 1. HMNL
 poluzavršnica: 2007./08., 2008./09.

 2. HMNL – Jug
 prvak: 2003./04., 2005./06.

 2. ŽMNL Splitsko-dalmatinska
 prvak: 1997./98.

 1. splitska liga / Superliga
 prvak: 2002./03.

 Hrvatski kup
 finalist: 2009./10.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice
 umn-split.org,  Inero
 umn-split.hr, Inero
 umn-split.hr, Inero
 old.futsalplanet, Inero Split
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB INERO

Izvori

 Ivo Reić: 50 lita udruge maloga baluna, Split, 2017.,
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010.,
 Ante Duplančić: Mali nogomet u Splitu : 1965. – 2007. , Split, 2007.,
 poslovna.hr, MALONOGOMETNI KLUB INERO

Inero
Inero

MNK Inero Split


Araucaria haastii er útdauð tegund af barrtrjám sem óx áður á Nýja-Sjálandi. Fjöldi steingerfðra trjáa hefur fundist á Nýja-Sjálandi, en oft er ekki hægt að greina til tegundar eða jafnvel úr hvaða undirætt eintökin eru.

Tilvísanir

útdauðar tegundir

Araucaria haastii


La paloma morada, paloma de pico rojo o paloma piquirroja  (Patagioenas flavirostris) es una especie de ave columbiforme de la familia Columbidae. Es nativo de
Belice, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua y los Estados Unidos. Su hábitat consiste de bosque tropical y subtropical.

Subespecies
Se distinguen las siguientes subespecies:
 Patagioenas flavirostris flavirostris (Wagler, 1831)
 Patagioenas flavirostris madrensis (Nelson, 1898)
 Patagioenas flavirostris minima (Carriker, 1910)
 Patagioenas flavirostris restricta (Van Rossem, 1930)

Referencias

Enlaces externos

flavirostris
Aves de América Central
Aves de América del Norte
Animales descritos en 1831
Taxones descritos por Johann Georg Wagler

Patagioenas flavirostris


كلاوس فيتشر ، من مواليد 27 ديسمبر 1949، لاعب كرة قدم ألماني سابق، ومدرب كرة قدم حالي وكان هداف فريق شالكه 04 الألماني برصيد 182هدف .

لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب كلاوس فيشر خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في عشرون موسمًا وسجل خلالها 268 هدف ضمن 535 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض كلاوس فيشر مسيرته مع نادي ميونخ 1860 في موسم 1968–69 ولمدة موسمين، مشاركًا في 60 مباراة سجل خلالها 28 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي شالكه 04 في موسم 1970–71 ليلعب معه أحد عشر موسمًا، حيث شارك في 295 مباراة سجل خلالها 182 هدف. لينتقل بعدها إلى نادي كولن في موسم 1981–82 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 96 مباراة سجل خلالها 31 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي بوخوم في موسم 1984–85 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 84 مباراة سجل خلالها 27 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة ريغن
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو بوخوم
لاعبو شالكه 04
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم من بافاريا
لاعبو كولن
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو ميونخ 1860
مدربو شالكه 04
مدربو كرة قدم ألمان
مهاجمو كرة قدم رجالية
فيشر

كلاوس فيشر


Gheorghe Cassian () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

Generalul Gheorghe Cassian a îndeplinit o misiune militară în Franța în perioada 24 aprilie - 25 septembrie 1944.

După instalarea guvernului Petru Groza generalul de brigadă Gheorghe Cassian a fost trecut din oficiu în poziția de rezervă, alături de alți generali, prin decretul nr. 860 din 24 martie 1945, invocându-se legea nr. 166, adoptată prin decretul nr. 768 din 19 martie 1945, pentru "trecerea din oficiu în rezervă a personalului activ al armatei care prisosește peste nevoile de încadrare".

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de ofițer (8 iunie 1940)

Note

Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Gheorghe Cassian


Spider-Man: Into the Spider-Verse (enska: Spider-Man: Into the Spider-Verse) er bandarísk-kvikmynd frá árinu 2018.

Tenglar

Bandarískar teiknimyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2018
Sony Pictures Animation-kvikmyndir
Columbia Pictures-kvikmyndir
Köngulóarmaðurinn-kvikmyndir

Spider-Man: Into the Spider-Verse


ඊස්වාටිනි (ස්වාසි: උම්බුසෝ වීස්වාටිනි; සමහරවිට  කංග්වනේ ලෙසින් හැඳින්වෙන ), හෝ ස්වාසිලන්තය යනු දකුණු අප්‍රිකාවෙහි   ස්වෛරී රාජ්‍යයකි. එය නිදහස ලැබීමේ 50වන සංවත්සරය සැමරීමට, රජ විසින් 2018 අප්‍රේල් 19 දිනදී එය නිල වශයෙන් ඊස්වාටිනි රාජධානිය (ස්වාසි භාෂාවෙන් "ස්වාසිවරුන්ගේ භූමිය") ලෙසින් යළි-නම්කෙරුනු අතර එහි පූර්ව නාමය ස්වාසිලන්ත රාජධානිය විය. උතුරින් දකුණින් සහ බටහිරින් දකුණු අප්‍රිකාව හා නැගෙනහිරින් මොසැම්බික් මෙහි මායිම් වේ. 19 වන ශතවර්ෂයේ සිටි මස්වාටි දෙවන රජුගෙන් පසු මෙය රාජ්‍යයක් ලෙස නම් කරන ලදි. මෙහි කුඩා රටක් වන අතර උතුර හා දකුණට 200 km සහ නැගෙනහිර සහ බටහිර 130 km වේ. බටහිර කොටස කඳු වන අතර නැගෙනහිර අවපාතවේ. සෞම්‍ය කාලගුණයක් ඇති අතර ශ්‍රිෂ්ම සෘතුව 400 දක්වා ඉහළ යයි. වර්ෂාව ග්‍රීෂ්ම සෘතුවේ දී ඇඳ හැලෙන අතර බටහිරට 2m පමණ වේ. වර්තමානයේ ජනගහනය ස්වදේශි ස්වාසි ජාතිකයන් වන අතර භාෂාව ස්වාටි වේ.දෙවන බස ලෙස ඉංග්‍රිසි භාවිතා කරයි. 15 වන 16 වන සියවසේ බන්ටු සංක්‍රමිණිකයන්ගෙන්  මොවුන් පැවත එයි. 1968 දී මෙම රට නිදහස ලැබීය. මෙම රට සාමාජිකත්වය දරන්නේ දකුණු අප්‍රිකා සංවර්ධන සංගමය,අප්‍රිකාකානු  සංගමය සහ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය වේ. රටේ රාජ්‍ය නායකයා රජ වන අතර ඔහු අගමැති සහ නියෝජිතයන් සහිත සුළු පිරිසක් පාර්ලිමේන්තුවට තෝරා පත්කරයි. මැතිවරණ පවත්වන්නේ අවුරුදු 5 කට වන අතර 2005 නව ව්‍යවස්ථාවක් ස්ථාපිත කරන ලදි. මෙහි ආර්ථිකය සේවා,කර්මාන්ත සහ නිෂ්පාදනය මත වේ. 75% ත් ජනගහනයෙන් ගොවිතැන් හා  60% ක් දිනකට ඇ. ඩො.2.25 ට අඩුවෙන් උපයයි. ප්‍රධාන වෙළද සහකරු වන්නේ දකුණු අප්‍රිකාවයි. මෙහි ආර්ථිකය සහ මානව ඒකාග්‍රතාවය HIV   වසංගතය හේතුවෙන් අනතුර‍ට භාජනය වි ඇත.

ස්වාසිලන්තය