Heinz Schauwecker (* 11. Oktober 1894 in Regensburg; † 4. Juni 1977 in Berching) war ein deutscher Arzt, Schriftsteller und Heimatdichter.

Leben
Schauwecker gehörte in seiner Schulzeit der Wandervogel-Bewegung an. 1914 meldete er sich freiwillig zum Ersten Weltkrieg, wo er als Sanitäter eingesetzt wurde. Im Wintersemester 1916/17 trat er in die AMV Fridericiana Erlangen ein. Nach Kriegsende schloss er sich dem Freikorps Epp des späteren NSDAP-Politikers Franz Ritter von Epp an. Dort war er als Adjutant beim Brigadearzt tätig. Nach dem Studium der Medizin in Erlangen und dem Staatsexamen 1920 arbeitete er als praktischer Arzt zunächst in Nürnberg, ab 1938 in Berching.

Durch die Begegnung mit Johann Baptist Laßleben (1864–1928), dem Begründer der Zeitschrift Die Oberpfalz (1907ff.), kam Heinz Schauwecker mit der Oberpfälzer Heimatbewegung in Kontakt. Schauwecker gilt als einer der Begründer der so genannten "Nordgaubewegung". Die von ihm mit initiierte "oberpfälzisch-egerländischen Arbeitsgemeinschaft heimatpflegender Vereine auf dem Nordgau", veranstaltete 1930 in Cham einen "Heimattag". Daraus gingen jährliche "Nordgautage" (1930–1935) hervor. 1935 übernahm der Kreisleiter der NSDAP den Vorsitz der "Arbeitsgemeinschaft", die bisherige Vorstandschaft musste zurücktreten.

In der von ihm redigierten, inzwischen von Michael Laßleben herausgegebenen Zeitschrift Die Oberpfalz veröffentlichte Heinz Schauwecker im November 1938 einen gereimten Dank, worin die schlichte Volksfrömmigkeit von Menschen "im Wald" als Grundlage für die Treue zu Adolf Hitler dargestellt wird: "Wo immer im Wald die Jungen und Alten / dem Herrgott zu danken die Hände falten / aus jedem Gebet eine Bitte spricht – / sie kleidens in tönende Worte nicht, / aber ihre Herzen stammelns in heißem Drang: / Gott segne den Führer sein Leben lang!"

In der Lokalpresse wurde Schauwecker später ein persönlicher Einsatz für Kriegsgefangene während des Zweiten Weltkriegs und die Rettung von 20 geistig Behinderten vor dem Zugriff der SS attestiert.

1951 trug Heinz Schauwecker zum Wiederaufleben der "Nordgautage" bei, die bis heute jährlich stattfinden. Schauwecker fungierte als deren Ehrenpräsident. 1969 wurde er das erste Ehrenmitglied des neu gegründeten Oberpfälzer Kulturbundes.

Ebenfalls 1969 zählte Schauwecker zu den Mitbegründern des Bundesverbandes der Deutschen Schriftsteller-Ärzte, der eine nach ihm benannte Auszeichnung, die "Schauwecker-Medaille", verleiht (mit dem Leitspruch: "Macht des Wortes – Kraft der Medizin"). Im Weltverband der Schriftstellerärzte UMEM (Union Mondiale des Écrivains Médécins) war Schauwecker zeitweise Vizepräsident.

Schaffen und Rezeption
Neben Georg Britting und Gottfried Kölwel galt Heinz Schauwecker als populärer Schriftsteller der Oberpfalz im 20. Jahrhundert. Seine Werke können zur Heimatliteratur, teilweise zur Trivialliteratur gerechnet werden. Vor allem durch seine "Heimatfestspiele", kleine Dramen zu lokalgeschichtlichen Themen, erlangte er regionale Bekanntheit. Viele seiner Veröffentlichungen ab den 1920er Jahren haben völkische Inhalte wie das Theaterstück Deutsche Vision (aufgeführt etwa am 30. März 1924 zum "Deutschen Tag" in Neustadt an der Aisch, wo auch Gustav Sondermann vaterländische Gedichte vortrug). Texte wie etwa Das neue Teufelsaustreiben (1923) sind "gespickt mit nationalistischen, antidemokratischen und antisemitischen Phrasen." Der Oberpfälzer Kulturbund resümiert heute: "Sein Schaffen vor 1945 muss als kritisch betrachtet werden, da stark von der NS-Ideologie durchsetzt; nach dem Krieg war Schauwecker allein als Arzt und Heimatschriftsteller mit offenbar unkritischen Erzählungen und Romanen, Märchen und Sagen tätig."

Schauweckers Nachlass wird in der Staatlichen Bibliothek Regensburg aufbewahrt.

Auszeichnungen
 1952 Nordgau-Kulturpreis der Stadt Amberg in der Kategorie "Dichtung"
 1953 Max-Reger-Medaille der Stadt Weiden/Oberpfalz
 1954 Albertus-Magnus-Medaille der Stadt Regensburg, Ehrenbürger von Berching
 1960 Kulturpreis Ostbayern
 1969 Ehrenmitglied des Oberpfälzer Kulturbunds
 1976 Paracelsus-Medaille der deutschen Ärzteschaft
 Heinz-Schauwecker-Platz in Parsberg

Werke (Auswahl)
 Fallende Blätter. Ein Totentanz. Nürnberg, 1920
 Elisabeth Karinta. Ein Lied für die "Weiße Frau". Nürnberg, 1921
 Deutsche Gedichte. Nürnberg, 1922
 Deutsche Vision. Ein Spiel am Rhein. Nürnberg, 1922
 Wendelin Siebengangs Haus an der Flusstorstrasse. Vom Leben und Sterben in der Vorstadt. Nürnberg, 1923
 Die bayerische Trutznachtigall. (= Deutsche Gedichte. 2). Nürnberg, 1923
 Das neue Teufelaustreiben, ein kräftiger Exorcismus gegen die sieben schlimmsten Teufel. München, 1923
 Deutschenspiegel. Alte Mär für neue Zeit. Nürnberg, 1924
 Weissblaue Raute und Doppeladler. Geschichten. Nürnberg, o. J. (= ca. 1924)
 (mit Theodor Vogel) Krieg den Palästen, Friede den Hütten. Urgrossvätergeschichten aus Frauken. Nürnberg, o. J. (= 1924)
 Wider die Steppenteufel. Eine Geschichte von Ungarnschlacht und Ungarnnot. Nürnberg, 1924
 Der goldene Ritter. Wahrhaftige Lebensbeschreibung und Meldung der Fahrten u. Abenteuer meines gnädigen u. edlen Herren Kaspar Winzerer zu Töllenz. Nürnberg, 1924
 Geschichten von Briefen, Liebe und Tod. Kallmünz, 1924
 Vom deutschen Studenten 1914–1924. Nürnberg, 1924
 (mit Ilse Riem): Schildwacht in Europas Osten. Bilder aus Mongolensturm u. Türkennot. Nürnberg, 1924
 Herr Seyfried, Frau Kathrein und der König. Eine historische Erzählung. Diessen, 1925
 Auf der Suche nach dem Goldland Eldorado. Ulmer Bürger und die Welserkolonie Venezuela. Nürnberg, 1925
 Zwischen Alltag und Abendläuten. Märchen. Kallmünz, 1925
 Es rauschen stille Bronnen ... Gedichte. Nürnberg, 1927
 Husaren- und Dragonergeschichten. Nürnberg, 1927
 Vizedom. Geschichtlicher Grenzlandroman. Sulzbach, 1928
 Heimkehr aus den Niederlanden. Ein Albrecht Dürerspiel in 2 Aufzügen. Nürnberg, 1928
 Rast am Tor. Erste Heimatdankgabe für die Oberpfalz. Kallmünz, 1928
 Wir gehen draußen in der Ferne ... Neue Lyrik. Sulzbach, 1930
 Des Teufels Abenteuer in der Obern Pfalz! Waldsassen, 1932
 Zwischen dem Recht. Geschichtlicher Roman. Waldsassen, 1932
 (Hrsg.): Tausend goldene Steige. Sammelband nordgauischer Dichtung. Waldsassen, 1933
 Huß aus ! Eine Geschichte aus Notzeiten der Bayerischen Ostmark. Nürnberg, 1934
 Kurze Übersicht über das Schrifttum der Bayerischen Ostmark und des angrenzenden sudetendeutschen Raums. Regensburg, 1935
 Der Dultgeiger. Heiligenstätter Novelle. Sulzbach-Rosenberg, o. J. (= 1936)
 Herr Seyfried, Frau Kathrein und der König. Historischer Roman. Neumarkt, 1950
 Tausend Jahre schönes Schrifttum in der Oberpfalz. Beilngries, o. J. (= 1950)
 Die Sternenstunde der Barbara Blomberg. Novelle um d. Geburt d. Don Juan d'Austria. Kallmünz, 1952
 Der Meister. Altnürnbergische und Oberpfälzer Novellen. Weiden, 1954
 Berchinger Stadtbüchel. Kallmünz, 1955
 Worte an dein Herz. Gedichte. Kallmünz, 1956
 Das unabdingbare Vermächtnis. Ein Erlebnisbericht für junge u. alte Menschen. Regensburg, 1959
 Die Liebe kann alles. Roman. Nürnberg, 1959
 Glupp. Ein Märchen um eine unvergessene Stadt. Geislingen/Steige, 1961
 Blätter im Wind. Erinnerungen und Gedanken. (2. Aufl.) Kallmünz, 1962
 Johann Andreas Eisenharth. Eine Rehabilitationsschrift für seinen Landsmann und Kollegen. Kallmünz, 1962
 Lindenloher Impressionen. Kallmünz, 1963
 Hexentanz in Linderberg. Roman aus unseren Tagen. Friedberg, 1963
 Wirf in den Himmel. Gedichte. Dülmen, 1963
 Zwischen Herz und Recht. Kallmünz, 1964
 Mein Kaleidoskop. Erzählungen, Erlebnisse, Einfälle. Kallmünz, 1964
 Neue Welt. Zyklus von 12 Gedichten um eine Reise. Kallmünz, 1965
 Spur im Sand. 2. Folge der Reisegedichte. Kallmünz, 1967
 Der Wandel des Andreas Hufnagel. Roman um die Freiheit. Kallmünz, 1969
 Stilles Wissen. München, Würzburg, Wien, 1969
 Das schöne Schrifttum in der Oberpfalz. Eine Übersicht. Kallmünz, 1970
 Die Sternstunde der Barbara Blomberg. Novelle. Kallmünz, 1972
 Spiel der Waage. Gedichte. Kallmünz, 1974

Heimatfestspiele (Auswahl):
 Bürgertreue. Das Kallmünzer Heimatspiel. Kallmünz, 1926
 Das Berchinger Spiel. Zur Tausendjahrfeier erschienen. Kallmünz, 1926
 Haug von Parsberg. Parsberg, 1950
 Kastler Schweppermannspiel. Kastl, 1953
 Bernhard von Weimar vor Beilngries. Festakt zur 900-Jahrfeier der Stadt Beilngries in zwei Bildern mit einer Einführung. Kallmünz, 1953

Vertonungen:
 Ernst Kutzer:
 Drei Chorlieder op. 47 (1961), für 4-stimmigen gemischten Chor
 Hymne an die Heimat. Triptychon op. 50 (1963), für Bariton, 4- bis 6-stimmigen gemischten Chor und Orchester
 Heimat und du (1968) für gemischten Chor
 Lieder von Busch und Baum op. 65, für hohe Singstimme, Flöte und Klavier
 Frohes Wandern op. 89 (1976). Drei Lieder für 4-stimmigen Männerchor (oder gemischten Chor, op. 89a)

Literatur
 Ernst Emmerig: Ansprache zum 70. Geburtstag Dr. Heinz Schauweckers. Kallmünz (Laßleben) 1964.
 Hanna Heislbetz: Biographie des Dr. Heinz Schauwecker. Regensburg 1988.
 Alfred Rottner: Heinz Schauwecker zum Gedächtnis. 100. Geburtstag. Festschrift des Oberpfälzer Kulturbunds zum 30. Nordgautag. 1994, S. 168–170.

Weblinks

Einzelnachweise

Dichterarzt
Mediziner (20. Jahrhundert)
Korporierter im SV
Heimatliteratur
Trivialliteratur
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Mitglied der Reichsschrifttumskammer
Träger der Paracelsus-Medaille
Träger des Nordgaupreises
Ehrenbürger von Berching
Ehrenmitglied des Oberpfälzer Kulturbundes
Deutscher
Geboren 1894
Gestorben 1977
Mann

Heinz Schauwecker


Roque Rivas, né en 1975, est un compositeur et designer sonore chilien établi en France.

Biographie
Roque Rivas apprend la guitare jazz et le piano à Santiago du Chili, puis étudie de théorie de la musique au . En 2001, il devient élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon en composition électroacoustique et informatique musicale. En 2004, il participe aux cours de Jonathan Harvey et Philippe Manoury au Centre Acanthes.

En 2005, il intègre la classe d'Emmanuel Nunes, au Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris. Il reçoit la même année le prix Francis et Mica Salabert. De 2006 à 2008, il suit un cursus de formation à l'Ircam. Sa pièce, Mutations of matter pour cinq voix, électronique et une vidéo de Carlos Franklin, est créée en juin 2008 dans le cadre du festival Agora et reçoit le premier prix du Concours international de Bourges (IMEB) 2009 dans la catégorie Musiques électroacoustiques et arts électroniques.

En 2015-2016, Roque Rivas est pensionnaire à la Casa de Velázquez, l'Académie de France à Madrid. De 2017 à 2018, il est en résidence à la Villa Medicis, l'Académie de France à Rome.

En tant que compositeur, il se spécialise principalement dans la musique mixte et travaille beaucoup sur la dimension spatiale de la musique. En 2019, la pièce Campo abierto pour grand ensemble et dispositif électroacoustique est créée par l'Ensemble Intercontemporain et l'IRCAM. Le compositeur considère cette pièce comme la plus aboutie de ses œuvres :

Il est professeur de composition électroacoustique au Conservatoire de Boulogne-Billancourt.

Œuvres
 2019
 Campo Abierto pour grand ensemble et dispositif électroacoustique
 2016
 Blumentanz pour violoncelle et dispositif électroacoustique
 Epígrafe pour trio à cordes
 2015
 Aurora pour orchestre
 2013
 Threads pour deux danseurs, système de captation de gestes et dispositif électroacoustique
 2012
 Assemblage pour ensemble, 16 min
 2011
 Ondulaciones pour flûte, clarinette, piano, violon, violoncelle et électronique, 10 min
 2010
 About cages pour ensemble, 4 min 33 s
 La sonrisa del lagarto pour flûte et électronique, 9 min
 Tatuaramba pour cinq instruments et dispositif électroacoustique
 2009
 Peinture 324x362 cm, 1985 pièce pour l'exposition Soulages - Noir lumière au Centre Pompidou, 2 min
 2008
 Mutations of matter pour cinq voix, électronique et vidéo, 14 min, Inédit
 Étude pour piano, 10 min
 2007
 Conical intersect pour basson et électronique, 7 min, Inédit
 2006
 Splitting pour grand ensemble, 16 min, Inédit
 2005
 So verging meine Zeit... pour ensemble instrumental et dispositif électroacoustique, 13 min, Inédit
 2004
 El eco de las sombras pour piano midi et dispositif électroacoustique, 13 min, Inédit
 Splitting the ergo pour ensemble et électronique, 15 min
 2002
 Mouvement pour quatuor à cordes , 12 min, Inédit

Filmographie
 2015 : Les Petits Secrets des grands tableaux : émission de télévision, Arte, réal. Clément Cogitore, Carlos Franklin

Discographie

 Roque Rivas, Carlos Franklin, Mutation of matters, 1 Dvd et 1 Cd Ircam-Centre Pompidou / Le Fresnoy, 2008.

Références

Liens externes

Naissance en 1975
Compositeur chilien de musique classique
Pensionnaire de la Villa Médicis
Membre de la Casa de Velázquez

Roque Rivas


A lacto-vegetarian (sometimes referred to as a lactarian; from the Latin root lact-, milk) diet is a  diet that abstains from the consumption of meat as well as eggs, while still consuming dairy products such as milk, cheese, yogurt, butter, ghee, cream, and kefir.

History
The concept and practice of lacto-vegetarianism among a significant number of people comes from ancient India.

An early advocate of lacto-vegetarianism was the Scottish physician George Cheyne who promoted a milk and vegetable-based diet to treat obesity and other health problems in the early 18th century.

During the 19th century, the diet became associated with naturopathy. German naturopaths Heinrich Lahmann and Theodor Hahn promoted lacto-vegetarian diets of raw vegetables, whole wheat bread, and dairy products such as milk.

In the 20th century, lacto-vegetarianism was promoted by the American biochemist Elmer McCollum and the Danish physician and nutritionist Mikkel Hindhede. In 1918, McCollum commented that "lacto-vegetarianism should not be confused with strict vegetarianism. The former is, when the diet is properly planned, the most highly satisfactory plan which can be adopted in the nutrition of man."

Hindhede became a food advisor to the Danish government during World War I and was influential in introducing a lacto-vegetarian diet to the public. The system of rationing restricted meat and alcohol so the Danish population were mostly living on a diet of milk and vegetables. During the years of food restriction from 1917 to 1918, both mortality and morbidity decreased; the mortality rate dropped by 34%, the lowest death rate ever reported for Denmark. Hindhede's dieting ideas expressed in his scientific publications, along with those written by other Scandinavian scientists, were translated in German and well received amongst the right-wing political spectrum in post-war Germany. Subsequently, lacto-vegetarianism was strongly supported by German life reformers (Lebensreform) and became influential on some of the leading exponents of the National Socialist movement.

The uric-acid free diet of Alexander Haig was lacto-vegetarian. On this diet only cheese, milk, nuts, certain vegetables, and white bread could be eaten.

Mahatma Gandhi was a notable lacto-vegetarian, who drank milk daily. In 1931, Gandhi commented that:

In 1936, Narasinh Narayan Godbole authored Milk: The Most Perfect Food, a book defending lacto-vegetarianism and promoting the consumption of dairy products in opposition to meat.

Religion

Lacto-vegetarian diets are popular with certain followers of the Eastern religious traditions such as Jainism, Hinduism, Buddhism, and Sikhism. The core of their beliefs behind a lacto-vegetarian diet is the law of ahimsa, or non-violence.

Hinduism
According to the Vedas (Hindu holy scriptures), all living beings are equally valued. Hindus believe that vegetarianism is vital for spiritual progress. It takes many more vegetables or plants to produce an equal amount of meat, many more lives are destroyed, and in this way more suffering is caused when meat is consumed. Although some suffering and pain is inevitably caused to other living beings to satisfy the human need for food, according to ahimsa, every effort should be made to minimize suffering. This is to avoid karmic consequences and show respect for living things, because all living beings are equally valued in these traditions, a vegetarian diet rooted in ahimsa is only one aspect of environmentally conscious living, relating to those beings affected by our need for food. However, this does not apply to all Hindus; some do consume meat, though usually not any form of beef.

In India, lacto vegetarian is considered synonymous to vegetarian, while eggs are considered a meat product. However, in other parts of the world, vegetarianism generally refers to ovo lacto vegetarianism instead, allowing eggs into the diet.

ISKCON encourages devotees to adopt a lacto-vegetarian diet and gives agriculture as the ideal economic basis of society.

Jainism

In the case of Jainism, the vegetarian standard is strict. It allows the consumption of only fruit and leaves that can be taken from plants without causing their death. This further excludes from the diet root vegetables like carrots, potatoes,  onions, garlic, radish, turnips, turmeric, etc since uprooting plants is considered as bad karma in Jainism. Jains also do not consume honey since it is considered as stealing food and also because honey collecting destroys bee hives and bee eggs and bee larvae inside it.

Sikhism

The Namdharis, a Sikh sect follow a strict lacto-vegetarian diet and have quoted verses from the Guru Granth Sahib endorsing vegetarianism, they also advocate for cow protection. The Damdami Taksal also cite the Guru Granth Sahib and advocate a strict lacto-vegetarian diet. Eating meat is not allowed in any form including eggs, fish and gelatine.

Lacto-vegetarians and vegans

The primary difference between a vegan and a lacto-vegetarian diet is the avoidance of dairy products. Vegans do not consume dairy products, believing that their production causes the animal suffering or a premature death, or otherwise abridges animal rights.

See also

 Lacto-ovo vegetarianism
 List of butter dishes
 List of cheese dishes
 List of dairy products
 List of diets
 List of vegetable dishes
 Ovo vegetarianism
 Sentient foods
 Vegetarianism
 VeggieBoards, a vegetarian forum

References

External links

 The Vegetarian Resource Group

Diets
Vegetarian diets
Intentional living
Animal rights

pt:Vegetarianismo#Lactovegetarianismo

Lacto vegetarianism


El caballo hispano-bretón es una raza de caballo que fue creada antaño para satisfacer las necesidades agrarias en las zonas montañosas cruzando el caballo español con la raza del caballo bretón traída de Francia, pero con la mecanización del campo en la década de 1960 dejó de utilizarse para trabajar en el campo. Esta raza de caballo está extendida por el Pirineo y Prepirineo aragonés y catalán y por el Sistema Cantábrico, sobre todo en la comarca leonesa de Babia y en los montes de Cantabria.

Hoy día se utiliza para la producción de carne y la prevención de incendios. Se cría en régimen totalmente extensivo, en otoño, primavera e invierno se tienen en la tierra baja y en verano se suben a los puertos de montaña. Solo reciben sustituto del pasto (heno, paja y pienso) en situaciones puntuales de escasez.

La reproducción se realiza con monta natural y los potros se destetan a los 6 meses con la bajada de las yeguas a la tierra baja en invierno. Los potros se destinan a la producción de carne de potro lechal.

El primer fin de semana de noviembre se celebra la feria de Caballo Hispano-Bretón en Puigcerdá, en la provincia de Gerona, en el que se compran y venden animales y se celebra el concurso de la raza hispano-bretona.

En la comarca de Babia de la cordillera cantábrica, el último domingo del mes de agosto se celebra el Concurso-Exposición de Ganado Caballar Hispano-Bretón en San Emiliano (León), que congrega a cientos de estos ejemplares al ser la cita más importante de la zona; además cada 14 de octubre y 8 de noviembre se repiten otras ferias dedicadas al hispano-bretón.

Empleo en el ejército

La Batería Real pertenece al Grupo de Escoltas de la Guardia Real. Consta de una sección hipomóvil, con cañones Schneider 75/28mm. de 1906,  fabricados en Trubia (Asturias) y Sevilla y los correspondientes carrillos, tirados por caballos hispano-bretones de capa castaña y negra y una sección de salvas, con obuses OTO Melara del 105/14, para efectuar las salvas de ordenanza. También participa en la guardia de seguridad del Palacio de La Zarzuela. Su primer capitán fue el oficial de artillería D. Ignacio Pío Martínez Ara.

Los caballos de tiro proceden de los centros militares de Cría Caballar (CMCC) de Ibio (Cantabria) y Garrapinillos (Zaragoza).

Véase también
 Caballo ibérico

Referencias
 Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino

Razas equinas originarias de España
Razas autóctonas de Castilla y León

Hispano-bretón (caballo)


Meningen er god nok er en stumfilm fra 1919 instrueret af Sven Brasch.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1919

Meningen er god nok


د. محمد زهير رجب مخرج سوري آخر أعماله المسلسل السوري طوق البنات والدمشقي عطر الشام والاجتماعي الغريب وقام بإخراج مسلسل باب الحارة الجزء العاشر من إنتاج شركة قبنض . من أبرز أعماله مسلسل أنا قلبي دليلي وقد أخرج عدة أعمال منها مسلسل شركاء يتقاسمون الخراب سنة (2008) ومسلسل انتقام الوردة سنة (2006). وقد عمل كمخرج مساعد مع نجدة إسماعيل أنزور في مسلسل الكواسر .حالياً يعمل المخرج على مسلسل اجتماعي بعنوان «في القلب شيء آخر» لكي يعرض في رمضان.

وصلات خارجية
 المصري اليوم - لقاء مع محمد زهير رجب

مراجع

مخرجو أفلام سوريون

محمد زهير رجب


Pi Kappa Alpha (), commonly known as PIKE, is a college fraternity founded at the University of Virginia in 1868. The fraternity has over 225 chapters and colonies across the United States and abroad with over 15,500 undergraduate members and over 300,000 lifetime initiates.

History

Pi Kappa Alpha was founded on March 1, 1868, in Room 47 in West Range (The Range) at the University of Virginia by six graduate students:

Three of the Founders had been former cadets, having served on both sides of the recently concluded Civil War. One had been a Union hospital officer, another a Confederate veteran, and a third, a repatriate.  Expansion was considered early in the fraternity's history; on March 1, 1869, exactly one year after the Alpha chapter at the University of Virginia was formed, the Beta chapter of Pi Kappa Alpha was founded at Davidson College. Its Gamma chapter was placed at William and Mary just two years later, and a total of seven chapters formed in the first decade. This period of early growth slowed though, and by 1889 only four chapters remained active.

A call for a national convention was sent out, and delegates of three of the four active chapters met in what would become the "junior founding" of the fraternity at what they called the Hampden–Sydney Convention, held in a dorm room at Hampden–Sydney College. This marked the start of a new wave of prosperity and substantial growth and the end of almost a decade of decline. Theta chapter, at Rhodes College, took over the responsibilities of Alpha chapter, granting chapters for a short period before this duty was taken over by an administrative office. John Shaw Foster, a junior founder from Theta chapter, helped to reestablish Alpha chapter at the University of Virginia. Theta chapter is the longest continual running chapter of Pi Kappa Alpha, having been founded in 1878.  The four delegates to the Hampden–Sydney Convention are referred to as the Junior Founders.

Pi Kappa Alpha was not originally organized as a sectional fraternity; however, by constitutional provision it became so in 1889, and for twenty years would only open chapters south of the Mason-Dixon Line.

Pi Kappa Alpha members have supported the nation's armed conflicts in large numbers. In World War I, one out of every six members of the fraternity served in uniform. In World War II, 15,000 of its 33,000 active members served, including General Courtney Hodges, a four-star general and commander of the US First Army in Europe.

Sectarian and other restrictions that were in place during the early years have since been modified or removed entirely: Pi Kappa Alpha remained a southern fraternity until the New Orleans Convention in 1909 when the fraternity officially declared itself a national organization. Like many other social fraternities at the time, Pi Kappa Alpha had limited its membership to white males. All race restrictions were removed in 1964.

Traditions and symbols
The fraternity's rituals were based on those of Independent Order of Odd Fellows.

Shield & Diamond is the official quarterly publication of Pi Kappa Alpha. It was first printed in December 1890 by Robert Adger Smythe, the then Grand Secretary and Treasurer, under the name The Pi Kappa Alpha Journal. The name was changed to Shield & Diamond in 1891.

Foundation and educational programs

PIKE University

Pike University is the name used for all of the fraternity's leadership programs. The program is administered by the fraternity's professional staff.

Founded in 1948 as a 501(c)(3) tax-exempt organization for charitable, literary & educational purposes. Events held by the university include International Convention, the Academy, the Chapter Executives Conference, and several regional Leadership Summits. Pike University grants more than $100,000 in scholarships each year.

The PIKE Foundation

In 1948, Pi Kappa Alpha established and chartered the "Pi Kappa Alpha Memorial Foundation" as a 501(c)(3) organization. The foundation grants $350,000 in scholarships and grants to undergraduate members each year. It also provides funding to the fraternity and its chapters for leadership programs, scholarships, and chapter house facilities. The foundation grants initiation fee scholarships to undergraduates inducted into Phi Beta Kappa, Omicron Delta Kappa, Order of Omega, Phi Kappa Phi, and Tau Beta Pi honoraries. The Pike Foundation also maintains and operates the Memorial Headquarters in Memphis, Tennessee. This facility houses professional staffs, the Harvey T. Newell Library, and the Freeman Hart Museum. The building is a war memorial built in 1988 to recognize the military services of members who died in the line of duty. A Gold Star Memorial was dedicated on August 1, 2008.

Chapters

Chapter misconduct
Despite policies put in place by the national fraternity to curtail hazing behavior, local chapters have been involved in events which lead to deaths, sexual assault, and other misconduct. Notable examples of misconduct which led to death include:
The 1976 death of Samuel Mark Click, a pledge at Texas Tech University who was killed by a train while participating in a scavenger hunt as part of a hazing event.
In 2002, Albert Santos, a pledge at the University of Nevada at Reno, drowned in a lake participating in a hazing ritual. He and several pledges were told to swim in a lake in their underwear but Santos could not swim.
In 2012, Pi Kappa Alpha pledge David Bogenberger died of a cardiac arrhythmia triggered by alcohol poisoning. According to police, Bogenberger and other pledges at an unsanctioned Northern Illinois University event were pressured into drinking large quantities of alcohol in a two-hour time. Bogenberger and 18 other pledges drank to unconsciousness. Five fraternity officers and 17 other members were convicted of misdemeanors in one of the largest hazing prosecutions in U.S. history. The chapter was suspended by the fraternity.
In March 2015, the chapter at the University of South Carolina was suspended after a Pike member was found dead in a private home near campus that had beer kegs and St. Patrick Day decorations on the porch. The Richland County Coroner's Office called it a "suspicious death".
In July 2017, the chapter at Lehigh University was kicked out of their house and lost recognition and affiliation with the school after knowingly serving alcohol to minors and refusing to stop knowingly serving alcohol to minors at the schools "Founders Day" event on campus, all whilst in the middle of a hazing investigation. The school stated that it had attempted to work diplomatically and educationally with the chapter several times, and that it's decision was both non-reversible and permanent.

Sexual assault
Chapters have also been involved with sexual assault cases, such as in 1988, when three Pi Kappa Alpha members at Florida State University were charged in the sexual battery of a freshman female student. The victim was left in the hallway of another fraternity house. The case made national headlines for weeks.

Also in 1988 several members of Pi Kappa Alpha were arrested for a sexual assault that took place at Stetson University.

In 2008, 10 Pike members were arrested at Tulane University for pouring boiling hot water on pledges, with the chapter having also been accused of drugging and sexually assaulting several female students at the fraternity's annual bacchanal.

Florida International University suspended the fraternity in 2013 after the discovery of photos on Facebook of hazing and drug deals, as well as sexually explicit photos of women taken without their consent.

In 2015, the former fraternity chapter president at Utah State University was charged with forcible sexual abuse, a felony, after allegedly inappropriately touching a female fellow student passed out at a party.

Delta Beta chapter criminal charges

In March 2021, fraternity pledge Stone Foltz was allegedly forced to consume a fifth of Evan Williams whiskey. He later died at the hospital due to alcohol intoxication.  Eight members of the Delta Beta Chapter at Bowling Green State University were criminally charged.  Charges included: first-degree felony involuntary manslaughter, reckless homicide, felonious assault, hazing, failure to comply with underage alcohol laws and obstructing official business, third-degree felony involuntary manslaughter, tampering with evidence, and obstructing justice.  It was described as a hazing incident involving copious alcohol consumption.  The international fraternity expelled all of the undergraduate members and revoked the chapter's charter.

Other incidents
Fraternity chapters have been involved in various other notable incidents. In 2014, the leaders of the University of Arkansas chapter were asked to resign following an unauthorized Martin Luther King, Jr. Day party that incorporated racist stereotypes. From 2014 to 2018, the fraternity lost its chapter at the University of Southern Mississippi following a hazing incident that led to the death of two mated flamingos. Pledges stole a flamingo from the local zoo, and in the struggle to defend its mate, the male was killed. The next morning, after being left on a bicycle path, the other died. In May 2017, the chapter at California State University, Chico was charged with illegally cutting down 32 trees in the Lassen National Forest during an initiation of new pledges.  They were also charged with possession of a firearm and conspiracy to commit offense or defraud the United States. In October 2017, the chapter was sentenced to 9,800 hours of community service and a $4,000 fine after pleading guilty to cutting down and damaging trees in the Lassen National Forest by the U.S. District Court. In 2021, seven members of the chapter at the University of Mississippi were arrested for harassing a former member who reported the chapter to authorities for hazing. As a result of a pledge who was told to ingest bleach, he was later diagnosed with Grade 4 severe erosive esophagitis. In 2022, the chapter at the University of Alabama (UA) was petitioned by students to be removed from campus. Students at UA petitioned the leadership of the university to kick the fraternity off campus due to compelling allegations of them "drugging young women" and abusing their pledges. It was cited in the petition that the national leadership of the fraternity removed several chapter members for misconduct.

List of Pi Kappa Alpha brothers

See also
List of social fraternities and sororities

References

External links

North American Interfraternity Conference
Student organizations established in 1868
1868 establishments in Virginia
Organizations based in Memphis, Tennessee

Pi Kappa Alpha


إكسيتير  هي إحدى مدن مقاطعة تولير. تم إعطاءها لقب مدينة في 2 مارس، 1911.

أعلام
 باميلا والاس
 براد ميلز
 رون روبنسون

مراجع

تأسيسات سنة 1911 في كاليفورنيا
سان هواكين فالي
مدن في مقاطعة تولير (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

إكسيتير (كاليفورنيا)


O Mestre da Fumaça é um filme de ação e comédia brasileiro de 2023 dirigido e escrito por André Sigwalt e Augusto Soares.

Enredo
Gabriel (Daniel Rocha) e Daniel (Thiago Stechinni), dois irmãos, estão condenados por uma maldição da máfia chinesa conhecida como "Vingança das 3 Gerações", a qual já tirou a vida de seu avô e seu pai. A fim de garantir sua sobrevivência, um dos irmãos precisa dominar os segredos do Estilo da Fumaça, uma arte marcial ancestral, pouco divulgada e envolta em controvérsias, que é ensinada por um mestre excepcional.

Elenco

Produção
O Mestre da Fumaça, uma produção independente, apresenta uma mistura de gêneros cinematográficos com ênfase no Kung Fu. Caracterizado como a primeira comédia stoner brasileira, inspirada nos filmes da contracultura americana das décadas de 70 a 90, este filme de ação é escrito, produzido e dirigido pelos estreantes diretores André Sigwalt e Augusto Soares. A trilha sonora original do filme é assinada por André Abujamra, em colaboração com Eron Guarnieri.

Recepção

Análise da crítica
Marcelo Müller, crítico do site Papo de Cinema, abordou o filme O Mestre da Fumaça em seu artigo. Ele observou que o filme se apresenta como um pastiche dos filmes orientais de artes marciais desde o início. O prólogo, ambientado na China dos anos 1940, não se preocupa em reproduzir com precisão o cenário oriental. Para os cineastas André Sigwalt e Augusto Soares, a autenticidade não é um elemento relevante, desde que isso não prejudique a atmosfera nostálgica com toques brasileiros. Dessa forma, eles optam por retratar os personagens envolvidos em lutas de kung fu às margens de um lago qualquer, informando por meio de um letreiro que a cena se passa na China, buscando assim envolver o espectador em sua proposta.

Nico Garófalo crítico do site Omelete, observou que, com exceção de Gabriel e Yan Wu, os personagens parecem se mover pelo filme de forma acidental. Entre o grupo de amigos do protagonista, apenas Daniel desempenha um papel mínimo na trama, enquanto muitos personagens têm participações breves. Isso dificulta a capacidade de "O Mestre da Fumaça" de prender a atenção do público, especialmente quando Lee, com sua constante presença de baseados, não está em cena. A partir desse ponto, a influência da cannabis e suas consequentes distrações tomam conta do filme, que não consegue transformar o fluxo de consciência em uma narrativa envolvente.

Embora um orçamento maior não fosse necessariamente a salvação para O Mestre da Fumaça, provavelmente ajudaria o filme a atingir melhor seu potencial. A restrição financeira resulta em alguns momentos desastrosos, como a transformação de uma suposta festa na mansão do vilão em um modesto encontro noturno à beira da piscina, e a batalha final épica se converte em uma luta mal editada, desprovida do cuidado que produções de artes marciais demandam. A precariedade e amadorismo, sem dúvida, podem ter seu valor próprio em filmes desse tipo, como os fãs de kung fu de Hermes & Renato sabem, mas até mesmo uma abordagem cômica tem suas exigências específicas.

Prêmios e indicações
No Festival Internacional de Cinema em Balneário Camboriú, saiu-se vencedor do prêmio de melhor filme.  No 7° Rio Fantastik Festival, em dezembro de 2022, foi eleito melhor filme e André Sigwait e Augusto Soares receberam o prêmio de melhor direção. Na Mostra Internacional de Cinema de São Paulo, faturou o prêmio da audiência de melhor filme ficcional brasileiro. Amazing Stone Film Festival, na Tailândia, foi eleito como melhor filme. Já no Durante o Washington DC Independent Film Festival de 2023, recebeu o prêmio de melhor filme internacional.

Ligações externas

Filmes do Brasil de 2023
Filmes de ação do Brasil
Filmes de comédia do Brasil

O Mestre da Fumaça


Salix pyrenaica es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Se encuentra en  Europa.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de hasta 0,5 m de altura, erecto o rastrero. Las ramitas jóvenes glabrescentes, de color amarillo o verde; las ramas viejas glabras, castaño-rojizas, pardas o hasta grisáceas. Las hojas 2-5 × 1-1,5 cm, elípticas, oblongo-transovadas u oblongo-lanceoladas, con ápice agudo, recurvado, redondeadas o apenas atenuadas en la base y margen revoluto, entero y ciliado, glabras, glabrescentes, a veces pubescentes por el haz, glabrescentes o pubescentes, con glaucescencia cérea, por el envés; pecíolo de menos de 0,5 cm, con pocos pelos y base ensanchada; estípulas inexistentes o reducidas a glándulas. Amentos 3,5-4 × 1,5 cm, coetáneos, generalmente solitarios, laterales o subterminales, sobre pedúnculos largos con brácteas foliáceas, con el raquis peloso; brácteas florales ovaladas, transovadas u oblongas, pelosas, con ápice obtuso, de color uniforme, solo más obscuras en el ápice las situadas en el extremo superior del amento. Flores con 1-2 nectarios o disco nectarífero; las flores masculinas generalmente con 2 nectarios y 2 estambres y con filamentos libres, pelosos, a veces subglabros y anteras obscuras, negras; las femeninas con pistilo cortamente pedicelado, pubescentes, pocas veces glabrescentes o glabras, estilo largo y estigmas bífidos.

Hábitat
Se encuentra en zonas abundantemente innivadas, en substratos calizos, rellanos en cantiles kársticos sombríos, etc.; a una altitud de (1200)1400-2500 metros en la Cordillera pirenaica. Abunda en todas las provincias pirenaicas, siendo más frecuente en las occidentales.

Taxonomía
Salix pyrenaica fue descrita por Antoine Gouan y publicado en Ill. Observ. Bot.: 77 (1773)
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

pyrenaica: epíteto geográfico que alude a su localización en los Pirineos.
Sinonimia
Salix ciliata DC. in Lam. & DC.
Salix ovata Ser.
Salix pyrenaica f. grandifolia Sennen
Salix pyrenaica f. parvifolia Goerz
Salix pyrenaica var. nitidula Font Quer

Nombre común
 Castellano: sauce del Pirineo.

Referencias

Enlaces externos

pedicellata
Endemismos pirenaicos
Plantas descritas en 1773
Plantas descritas por Gouan
pyrenaica salix

Salix pyrenaica


An Eriocaulon majusculum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Eriocaulon majusculum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon majusculum


Akčagiljsko more (ruski: Акчагыльское море) je drevno more nazvano po Akčagilu (ruski: Акчагыл) na Krasnovodskom poluotoku. Postojalo je u pliocenu prije 3,4 – 1,8 milijuna godina na mjestu današnjega Kaspijskoga jezera. Naslage ovog mora istražio je Nikolaj Ivanovič Andrusov. Izvorno je nastao na mjestu presušenog Pontskog mora, iz kojega je na jugu sadašnjega Kaspijskoga jezera ostalo Balahansko jezero (ruski: Балаханское озеро). Akčagiljsko more, naprotiv, poplavljivalo je kaspijsku obalu te se duboko prostiralo na sjeveru sve do današnjega Kazanja i povezuje s Crnim morem kroz Kumo-maničku udolinu. Na jugoistoku Akčagiljsko more prodiralo je duboku u Karakum i postupno ka Kopet-Dagu. Akčagiljsko more zamijenjeno je Apšeronskim moru.

Izvori

Vidi još
 Akčagiljski sloj
 Sarmatsko more

Vanjske poveznice
Karta na ruskoj wikipediji na kojoj je Akčagiljsko more označeno kao Акчагыльское море
 Акчагальское (Акчагыльское) море
 Акчагыльское море
 Акчагыльская трансгрессия

Kaspijsko jezero
Drevni oceani

Akčagiljsko more


(13226) Soulié, denumire internațională (13226) Soulie, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13226 Soulié este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,97 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 9,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

13226 Soulié


موالا هي جزيرة بركانية في مجموعة موالا الفرعية لأرخبيل فيجي لاو.

جغرافيا
واقع في نقاط وإحداثيات 18.60 ° جنوب و179.90 ° شرق، تتكون مساحة الجزيرة من 62.5 كيلومترِ مربّع.
أعلى نقطة على جزيرة موالا تُدعى ديلاي موالا Delaimoala التي تتميز بالنباتات الغنية وتشْمل الغابة السميكة المظلمة. ارتفاع الجزيرة الأقصى هو 468 متر.

السكان
يبلغ عدد السكان حوالي 3000 بشكل مباشر في 8 قرى. بصورة رئيسية قرية ناروي Naroi، التي يبلغ عدد سكانها أكثر من 500. تَتضمّنُ النشاطات الاقتصادية زراعة جوز هند، إنتاج الكاكاو، صيد السمك.

الدين
التجمعات الدينية الموجودة في موالا تُمثّل الكاثوليكية الرومانية، الميثودية، جمعيات الله، وكنائس مؤمنة بالأدفنتست أو السبتيون.

مراجع

جزر بركانية
جزر فيجي

موالا


Altenhain

|}

Bad Soden

|}

Neuenhain

|}

Weblinks

Einzelnachweise

Bad Soden am Taunus
!
!

Liste der Kulturdenkmäler in Bad Soden am Taunus


Ian Hunter (Ciudad del Cabo, 13 de junio de 1900-Londres, 22 de septiembre de 1975) fue un actor británico.

Biografía
A la edad de 10 años se traslada a Inglaterra, de donde era originaria su familia. Participó en la Primera Guerra Mundial, combatiendo en Francia con el Ejército Británico. Al regresar del frente comienza su carrera como actor, participando en películas y series de televisión.

Filmografía

Not for sale (1924)
Confessions (1925)
A Girl of London (1925)
The ring (1927)
Decadencia (1927)
The Thoroughbred (1928)
His House in Order (1928)
Easy Virtue (1928)
The Physician (1928)
Valley of the Ghosts (1928)
Syncopation (1929)
Escape (1930)
Cape Forlorn (1931)
Sally in Our Alley (1931)
Marry Me (1932)
The Water Gipsies (1932)
The Sign of Four: Sherlock Holmes' Greatest Case (1932)
Skipper of the Osprey (1933)
The Man from Toronto (1933)
The Silver Spoon (1934)
Orders Is Orders (1934)
The Church Mouse (1934)
No Escape (1934)
Death at Broadcasting House (1934)
Something Always Happens (1934)
The Morals of Marcus (1935)
The Girl from 10th Avenue (1935)
Lazybones (1935)
The Night of the Party (1935)
The Phantom Light (1935)
Jalna (1935)
El sueño de una noche de verano (1935)
Su vida privada (1935)
The White Angel (1936)
To Mary - with Love (1936)
El demonio es un pobre diablo (1936)
Stolen Holiday (1937)
Call It a Day (1937)
Another Dawn (1937)
Confession (1937)
Aquella mujer (That Certain Woman, 1937)
52nd Street (1937)
The Adventures of Robin Hood (1938)
Por otro querer (1938)
Secrets of an Actress (1938)
Las hermanas (1938)
Comet Over Broadway (1938)
Yes, My Darling Daughter (1939)
The Little Princess (1939)
Se llevó mi corazón (1939)
Tarzan Finds a Son! (1939)
Maisie (1939)
Bad Little Angel (1939)
La torre de Londres (1939)
La nueva melodía de Broadway (1940)
Strange Cargo (1940)
Dulcy (1940)
The Long Voyage Home (1940)
Bitter Sweet (1940)
Gallant Sons (1940)
No puedo vivir sin ti (1941)
Andy Hardy's Private Secretary (1941)
Las chicas de Ziegfeld (1941)
Billy, el Niño (1941)
Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941)
Smilin' Through (1941)
A Yank at Eton (1942)
It Comes Up Love (1943)
Forever and a Day (1943)
Bedelia (1946)
White Cradle Inn (1947)
The White Unicorn (1947)
Edward, mi hijo (1949)
It Started in Paradise (1952)
Appointment in London (1953)
Fire One (1954)
Don't Blame the Stork (1954)
Eight O'Clock Walk (1954)
The Door in the Wall (1956)
La batalla del Río de la Plata (1956)
Fortune Is a Woman (1957)
Doomsday for Dyson (1958)
Rockets Galore! (1958)
La India en llamas (1959)
Zafarrancho en la marina (1960)
Doctor Blood's Coffin (1961)
The Treasure of Monte Cristo (1961)
The Queen's Guards (1961)
Al final de la noche (1962)
Kali Yug, la dea della vendetta (1963)
Il mistero del tempio indiano (1963)

Series de TV
Douglas Fairbanks, Jr., Presents (1955-1956)
The Adventures of Robin Hood (1955-1958)
The Four Just Men (1960)
Armchair Theatre (1959-1960)
Somerset Maugham Hour (1962)

Enlaces externos

Actores británicos de cine no nacidos en Reino Unido
Actores británicos de televisión no nacidos en Reino Unido
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Nacidos en Ciudad del Cabo
Fallecidos en Londres

Ian Hunter (actor)


Lavlje uho (lat. Leonotis), manji biljni rod jednogodišnjeg raslinja, vazdazelenih i poluzelenih trajnica, polugrmova i grmova iz subsaharske Afrike i Indijskog potkontinenta. Neke vrste naturalizirane su po drugim tropskim krajevima.

Pripada porodici usnača. Danas je priznato 9 vrsta

Vrste
 Leonotis decadonta Gürke
 Leonotis goetzei Gürke
 Leonotis grandis  Iwarsson & Y.B.Harv.
 Leonotis leonurus  (L.) R.Br.
 Leonotis myricifolia  Iwarsson & Y.B.Harv.
 Leonotis myrothamnifolia  Iwarsson & Y.B.Harv.
 Leonotis nepetifolia (L.) R.Br.
 Leonotis ocymifolia (Burm.f.) Iwarsson
 Leonotis pole-evansii Hutch.

Vanjske poveznice

Izvori

Lamioideae

Lavlje uho


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

 27. kolovoza – prva kazališna predstava u Požegi, vidi Gradsko kazalište Požega

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1715.


Vito Corleone (Vito Andolini), Corleone Mafya Ailesi'nin kurucusu ve ilk donu olan kurgusal karakter. Filmde gençliğini Robert De Niro, yaşlılığını Marlon Brando canlandırmıştır. 1901 yılında Don Ciccio'nun babası, abisi ve annesini öldürmesinin ardından yakınları sayesinde Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilmiştir. Su çiçeği nedeniyle New York yakınındaki Ellis Adası'nda 3 ay karantinada geçirmiştir. Genco Import adlı bir şirket kurmuş ve ilerleyen yıllarda İtalya'dan zeytinyağı ithal etmiştir. 4 çocuğu (Santino, Fredo, Michael ve Connie) olmuştur. Carmela Corleone ile evlidir, Carmela ona dört evlat vermiş, en zor zamanlarında bile yanında olarak Vito'nun saygısını kazanmıştır. Bilinen gayrimeşru ilişkisi ve çocuğu yoktur. İş dünyasında ise aldığı mantıklı ve açıklanabilir kararları, zekası ve vakurluğuyla gizlediği gücü bilinir.

Vito Corleone'nin repliği Ona reddedemeyeceği bir teklifte bulunacağım. sinema tarihinin en çok hatırlanan 2. repliği seçilmiştir.

Premiere dergisi Vito Corleone'yi tarihteki en büyük film karakteri seçerken, Empire dergisi 53. en büyük film karakteri olarak seçti.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 IMDB.com
 IMDb En İyi 250 Film
 Filmsite.org
 NNDB.com

Baba karakterleri
Erkek film karakterleri
Kurgusal mafya liderleri

Vito Corleone


Le Parti de l'unité nationale et du progrès (, PNUP) est un parti politique de la Zambie. Le parti est lancé en  sous le nom de « Parti de l'unité nationale » ( PUN). Il est relancé et prend son nom actuel en .

Le parti est dirigé par l'économiste . Lors des élections législatives de 2021, le PNUP remporte un unique siège à l'Assemblée nationale dans la circonscription de Nalolo.

Résultats électoraux

Élection présidentielle

Élections législatives

Notes et références

Parti politique en Zambie
Parti politique fondé en 2017


Kıbrıs (Akadca ve Hititçe: 𒀀𒆷𒅆𒅀 Alaşiya; Yunanca: Κύπρος, Kipros), Güneybatı Asya'da bulunan ve Akdeniz'deki Sicilya ve Sardinya'dan sonra gelen üçüncü büyük adadır. Kıbrıs Cumhuriyeti, Birleşik Krallık'a bağlı üs bölgeleri dışında de jure olarak adanın tamamını, fiilî olarak adanın %59'luk güney kesmini yönetir. 1974'ten beri de facto olarak ikiye bölünmüş olan adanın kuzeyinde yer alan %36'lık bölgesinde günümüzde yalnızca Türkiye tarafından tanınan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bulunur.

Kuzeyinde 65 km mesafe ile Türkiye, doğusunda 112 km mesafe ile Suriye, 267 km ile İsrail, 162 km ile Lübnan; güneyinde 418 km ile Mısır; kuzeybatısında ise 965 km ile Yunanistan yer almaktadır.

Ada, Akdeniz'in doğusunda 34,33 ve 35,41 Kuzey enlemleri ve 32,23 ve 34,55 Doğu boylamları arasında yer almaktadır.

Etimoloji

Kipros ismi konusunda birçok etimolojik kaynak vardır. Türkçede Kıbrıs, Arapça'da Kubrus (Kubruş), Batı ülkelerinde Cyprus, Cypre, Chypre, Gipros ve Cypern olarak isimlendirilmiştir. Hitit kaynaklarında Alaşya diye geçmektedir.

Mısırlılar Asi, Asurlularda Yatnana, İbrani halkları tarafından da Kittim diye adlandırılmıştır. Kypros adı ile ilk defa İyonyalı araştırmacı Homeros tarafından kullanılmıştır. En çok kabul edilen düşünce ise Kıbrıs metali veya Kıbrıs bakırı anlamına gelen Latince aes Cyprium ya da kısaltılmış şekli ile Cuprum kelimelerinden geldiğidir.

Yunan mitolojisinde güzellik ve aşk tanrıçası olarak kabul edilen Afrodit'in adanın Baf bölgesi'nde Petra tou Romiou adlı yerde doğduğuna inanıldığı için Afrodisia ve Amatosia olarak da anılmaktadır. Kıbrıs'ın doğal zenginlikleri nedeni ile Yunanca kutsanmış anlamına gelen Makaria ismi de kullanılmıştır.

Nüfus dağılımı
1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti kurulurken yapılan nüfus sayımına göre adanın toplam nüfusunun %82'i Rum, %18'u Türk'tü. 1980'lere kadar adada çok az nüfusla İngiliz, Ermeni ve Maruni toplulukları da bulunmakta idi. Özellikle 1983 yılında KKTC'nin ilanından sonra Türkiye'nin çeşitli bölgelerinden adaya göçler ile adadan başta Türkiye, İngiltere, Avustralya ve ABD'ye olmak üzere yapılan göçler yüzünden demografik yapı değişmiş ve adanın kuzeyindeki yerli Kıbrıslı Türk olmayan, Türkiye kökenli kişilerin sayısı artmıştır.

Coğrafya

Adanın başlıca yüzey şekilleri, kuzeyde denize paralel uzanan Girne Dağları ile adanın büyük kısmını kaplayan ve en yüksek noktasının bulunduğu güneydeki Karlı Dağ'dır (1952m). Karpaz Yarımadası, adanın kuzey doğusunda yer alır. Adanın güney ve doğu kıyılarında Larnaka Tuz Gölü gibi ufak tuz gölleri vardır. Ekilebilen %45'lik verimli arazinin %20'si sulanmaktadır.

Bitki Örtüsü
Turunçgiller, zeytingillerin yanı sıra, makilik ve bodur ağaçlar Kıbrıs'ın genel bitki örtüsünü oluşturur.

Yaygın orman tipi ağaç türleri çam, servi, meşe ve sonradan adada yetiştirilen okaliptüstür. Kıbrıs'ta Gramineae otu da dâhil 150'ye yakın değişik türde, doğal olarak yetişen tahmini 1900 çeşit çiçekli bitki bulunmaktadır. Dünyada bilinen orkide türlerinden 30 kadarı Kıbrıs'ta yetişmektedir.

Fauna
Kıbrıs gerek adada yaşayan, gerekse kıtalar arasında göç eden hayvanları barındırması özelliğiyle zengin hayvan türüne sahip bir adadır. Kuzey Kıbrıs coğrafik konumundan dolayı Afrika ve Doğu Avrupa arasında kuşların konaklama ve yumurtlama merkezidir. Adadaki 350 türden 7'si endemiktir, yani salt bu adada bulunur. Ayrıca 26 farklı çeşit sürüngen ve amfibyum da yaşamaktadır.

Kıbrıs'ın eşsiz sahilleri ayrıca Akdeniz'de nesli tükenmekte olan caretta caretta ve chelonia mydas kaplumbağaları için uygun yumurtlama merkezleridir.

Karpaz Millî Parkı'nda 250 civarında yabani eşek bulunmaktadır.

Tarih

Tarih öncesi çağlar
Kıbrıs'a insanların yerleşiminin M.Ö. 10000 yıllarını bulduğu tahmin edilmektedir. Adanın güneyinde yapılan arkeolojik kazılar neticesinde ilk insan yerleşimcilerinin M.Ö. 9000 yıllarında bazı yapılar bıraktıkları görülmüş ve Cilalı Taş Devri döneminde buralara yerleştikleri anlaşılmıştır. Ayrıca ilk yerleşimcilerin Anadolu'dan gelmeye başladıkları, M.Ö. 7000 tarihlerinde de Filistin, Lübnan ve Suriye üzerinden de insanların buraya geldikleri tahmin edilmektedir. Kıbrıs'a Anadolu üzerinden gelen kişiler kıyı bölgelerinde toplu yerleşim bölgeleri kurmuşlardır. İlk yerleşimcilerin Anadolu üzerinden gelen insanlar olduğu tezi ise, bazı tarihî yerleşim bölgelerindeki eserlerin birbirlerine benzemesinden dolayı iddia edilmektedir.

Kıbrıs'ın Tunç Çağı'na geçiş döneminde ile birlikte yaşam biçimleri değişmiş ve insan toplulukları dağların etekleri ile ovalara yerleşmeye başlamıştır. M.Ö. 6000 ve daha sonra adaya gelen insan toplulukları çanak, çömlek, testi, bardak gibi kilden kaplar yapabilme sanatını buraya getirmişlerdir. Bu dönemde Kıbrıs halkları çanak ve çömlekçilikte kendilerine has stiller ve tasarımlar üretmeyi başarmıştır. Bu zamana ait ortaya çıkarılan iki yerleşim biriminden biri kuzey sahilinde Girne'nin 10 kilometre doğusunda kalan "Vrisi" harabeleri, diğeri de Limasol ve Lefkoşa arasında kalmış bulunan "Kirokitia" denilen harabelerdir.

Kıbrıs'ta M.Ö. 3000 yıllarında bakır madeninin çıkarılması ile birlikte insanlar bu madeni işlemeyi öğrenerek günlük hayatta kullanılabilecek aletler yapmaya başlamış ve Mısır, Suriye, Filistin üzerinden Mezopotamya halklarının adaya gelmeye başlaması ile birlikte ticari yaşamda faal duruma geçmiştir. Bu dönemin yerleşim izleri Lapta'da görülmüş ve Pigades Tapınağı, Tumba Tu Skuru Mezarları, Karmi Tunç Çağı Mezarlığı, Enkomi Tapınağı bu devrin en önemli yapıtlarından birkaçıdır. Ayrıca Mağusa'nın kuzey doğusunda kalan "Enkomi" kalıntıları bu çağda gelişen ticaretin merkez şehirlerinden biri olmuştur.

Demir Çağı'ndaki aletlerin ve eserlerin çoğu Anadolu kaynaklıdır. Milattan önceki dönemin en zor şart bu dönemde yaşanmıştır. Geliştirilen ve öğrenilen yazı türlerinin çoğu unutulmaya başladığı tahmin edilir. Bunlara rağmen adaya yeni gelen insanlarla kültürel etkileşim devam etmiştir. Salamis ve Soli gibi yeni yerleşim bölgeleri kurulmuştur.

Bu tarihî dönemlerde bulunan taş tabak ve kaplar, pişmiş toprak kaplar, küçük topraktan yapılmış heykeller, idollar, altın ve gümüş takılar, balta ve silahlar, tunç, demirden yapılmış ok, bıçak, mızrak gibi arkeolojik kazılarla bulunmuş eserler, dünya üzerinde birçok müzede sergilenmektedir.

Eski Çağdan Osmanlı'ya

Kıbrıs halkları M.Ö. 1500 yıllarına kadar bağımsız yapılı mahalli idare şeklinde yaşamaktaydı. Mısır ile yapılan ekonomik ve siyasi ilişkiler sonucunda MÖ 1500-1450 yılların kesin olarak III. Tutmosis döneminde Mısır İmparatorluğu'nun egemenliğine girdi. M.Ö. 1320'ye kadar Hititler ve Mısırlıların mücadelelerine sahne olduktan sonra Hititler M.Ö. 1200'lü yıllara kadar Kıbrıs'ı kendi idaresi altında tutmuştur. Bu dönemde Hitit uygarlığı adayı sürgün alanı ve bakır ihtiyaçlarını karşılamak için kullandı.

Hitit uygarlığından sonra Mısır firavunu III. Ramses döneminde yeniden Mısır hâkimiyeti altına girdi. Bu dönemde Dor istilası sebebiyle Ege Denizi'ndeki adalardan ve Anadolu'dan gelen bazı halklar Kıbrıs Adası'nda koloni yapılanmasına girdi. M.Ö. 1000 senelerinde ise bu kolonilerin birçoğunu elinde bulunduran Fenikeliler adanın tamamının hâkimiyetine sahip oldular. Fenikeliler'in hâkimiyeti M.Ö. 709'da Asurluların Kıbrıs'ı ele geçirmesi ile son buldu. Bu tarihte Kıbrıs'ta bulunan koloni yönetimleri bir araya gelerek Asur hakimiyetini tanımış ve yaptıkları anlaşma ile vergi vermeye başlamışlardır.

Asur yönetimi M.Ö. 669'da sona erdikten sonra Kıbrıs, bir müddet bağımsız olarak varlığını sürdürdü. M.Ö. 570 tarihlerinde yeniden Mısır'ın yirmi altıncı hanedanının firavunu II. Amasis döneminde Mısır hâkimiyetine girdi. Bu dönemde Mısırlıların etkisi kıyafet ve çömlekçilikte görülmüştür. Ahameniş Pers Kralı II. Kambises M.Ö. 525'te Mısır'ı ele geçirince Kıbrıs da Pers hâkimiyetine girmiş oldu. Asur ve Mısırlılar dönemlerinde de olduğu gibi Kıbrıs koloni yönetimleri vergi vermeye devam etmiştir. Ağır vergiler yüzünden birçok kez koloni (veya krallık) yönetimleri ayaklanmıştır. Makedonyalı Büyük İskender'in M.Ö. 333'te Perslere karşı kazandığı İssus Savaşı'ndan sonra Kıbrıs'ta, Antik Yunanistan hâkimiyeti başlamış ve Büyük İskender, krallıklara kuşatma sırasında yardımcı oldukları için özerklik tanımıştır.

M.Ö. 323 yılında Babil'de Büyük İskender'in ölmesi ile birlikte Makedonya İmparatorluğu parçalanmış ve sonucunda onun ardıllarından olan Ptolemaios Hanedanlığı'nın egemenliğine girmişti. Pitolemeler döneminde Kıbrıs, yarı bağımsız statüsüyle Mısır'a bağlandı. M.Ö. 58'e doğru Roma Cumhuriyeti'nin Küçük Cato tarafından fethedilerek ada, Provincia Cyprus oldu. Kleopatra ve Marcus Antonius Kıbrıs'ı elde ettiyse de Aktium Deniz Savaşı'nda (M.Ö. 31) yenilince M.Ö. 30'da tekrar Roma Cumhuriyeti'nin hâkimiyetine girdi. M.Ö. 22'den itibaren Roma İmparatorluğu'nun senatolu eyaleti oldu.

M.S. 394 yılında imparatorluğun parçalanması sonucunda Bizans İmparatorluğu'nun Fenike, Filistin, Suriye ve Kilikya'ya bağlı bir ili hâline getirildi. Bizans hâkimiyeti ile Kıbrıs Adası'nda büyük değişiklikler meydana gelmiş, Hristiyanlığın doğuşunda bu dini ilk kabul eden Roma vilayetlerinden biri olmuş ve Kıbrıs Ortodoks Kilisesi kurulmuştur. Kilise, İmparator Zeno'nun döneminde bağımsız statüye kavuşmuştu. Hristiyanlığın etkisi ile şehirlerinde önemli yapılar meydana getirilmiş ve Salamis şehrinin adı Constantia olarak değiştirilmiştir.

Kıbrıs adasına denizden ilk Arap hücumu Osman bin Affan halife iken Şam'da vali olan Muaviye'nin isteğiyle 649 yılında oldu. Bu seferde Araplar o zaman Herakleios Hanedanı'ndan II. Konstans'ın imparatorluk döneminde, Bizans İmparatorluğu'nun Kıbrıs valisinin merkezi olan Salamis/Constantia'yı kısa süren bir kuşatma sonucu ellerine geçirdiler ve limanı ve liman hizmetleri tesislerini battal ettiler. Adaya ikinci Arap Emevi hücumu, daha önceki yapılan antlaşmayı bozarak, yine Osman bin Affan halife iken Muaviye'nin Şam'da Suriye Eyaleti valiliği sırasında, MS 654'te olmuştur. Bu sefer 500 kadar gemi ile gelen Arap donanması ve adaya çıkan Arap askerleri adayı idareleri altına almıştır. Bu donanma adanın fethini bitirdikten sonra adada 12.000 askeri garnizon bırakmıştır. Bu garnizon adadaki Müslüman ahalinin ve Müslüman etkilerin başlangıcını teşkil etmiştir.

688'de Bizans İmparatoru II. Justinianos ile Emevi Halifesi I. Abdülmelik, kendilerinden daha önceki İmparator IV. Konstanios ve Halife Muaviye zamanında yapılan antlaşmaya atıf yaparak, aralarında Kıbrıs üzerinde bir antlaşma imzaladılar. Bu antlaşmaya göre Bizans Emevi halifelerine eskisi gibi yılda 1.000 Bizans altını tazminat ödeyecek ve bunun yanında, ek olarak o yıl içinde olan cuma günü sayısı kadar (yaklaşık 50 küsur) atı ve esiri tazminat olarak verecekti. Kıbrıs'tan alınan vergiler eşit olarak iki taraf arasında bölüşülecekti. Bunu başarmak için de Kıbrıs adası askerden arınacak ve iki tarafın da atadığı valiler ile ortak olarak nispeten özerk olarak idare edilecekti. Böylece Kıbrıs Adası 688'den 868'e kadar bir Kıbrıs Arap-Bizans Kondominiyumu olarak idare edilmiştir. 868'de Bizans İmparatorluğu, meşru imparator III. Mihail'i tahttan indirip öldüren Makedonyalılar Hanedanı'nın kurucusu olan köylü asıllı I. Basileios'un eline geçti. Bu imparator hemen Araplara karşı savaş açtı ve Araplarla 280 yıldır birlikte hareket ederek Kıbrıs Adası'nın kondominiyum olarak idaresi, Bizans imparatoru için uygun gelmediği için hemen Bizanslı generallerden Aleksios Kıbrıs'ı fetih için gönderildi ve kondominiyum idaresi böylece 866'da sona erdi.

Fakat Bizans idaresi uzun sürmedi ve bu sefer Kıbrıs'ın idaresi doğrudan doğruya Arapların eline geçti. Kıbrıs adasında bu Arap iktidarı X. yüzyıla kadar sürdü. Bizans İmparatoru II. Nikiforos'ın 964-966 yıllarında Suriye üzerine 40.000 kişilik bir orduyla sefere çıkması sırasında yüksek patrisiyen sınıflı general Nikitas, Kıbrıs'ı ele geçirip tekrar Bizans idaresi altına almasına neden oldu. Bundan sonra 966 ile 1191 arasında Kıbrıs, bir Bizans İmparatorluğu parçası olarak Bizanslılar tarafından idare edildi.

Üçüncü Haçlı Seferi sırasında İngiltere Kralı I. Richard tarafından 1191 yılında Kıbrıs'ın alınmasından sonra Kıbrıs halkının bu yönetimi beğenmeyip ayaklanmaları üzerine ada Tapınak Şövalyeleri'ne satıldı. Bu yönetimden de memnun olmayan Kıbrıs halkları 1192 tarihinde Beşparmak Dağları'nda isyan etmeleriyle ada üzerinde daha fazla kalamayacaklarını düşünen Tapınak Şövalyeleri, adayı I. Richard'a geri verdi. I. Richard, Kudüs Kralı Guy de Lusignan'ı Kıbrıs Krallığı'na getirdi. Guy de Lusignan, Filistin'den getirdiği adamları ile Lüzinyan Hanedanlığı'nı kurarak yaklaşık 300 yıl Kıbrıs'ın bu hanedanlık tarafından yönetilmesini sağladı. Kıbrıs Krallığı 14. yüzyılda Cenevizli tüccarların eline geçti. 1426 yılında Memlüklüler adayı kendilerine bağladılar. 1489'da da son kraliçe Caterina Cornaro'nun adayı Venediklilere satmasıyla Kıbrıs Krallığı son buldu.

Osmanlı dönemi

Kıbrıs 1571 yılında adadaki 60 bin askerlik güç ile Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirildi. Yeniçeriler'in adaya yerleşmeleri ile Antik Çağ'dan beri ilk kayda değer nüfus değişimi yapılmıştır.

Osmanlılar Kıbrıs'ta feodal sistemi kaldırıp millet sistemini uyguladı. Adanın imar ve iskânı için, 21 Eylül 1571 tarihli Padişah fermanı ile Karaman Eyaleti'nin belli şehir ve köylerinden adaya mecburi iskan yapılması kararlaştırıldı ve adaya Türkler yerleştirilmeye başlandı. Dört sancağa (Lefkoşa, Mağusa, Girne ve Baf) bölünen Kıbrıs, bir eyalete dönüştürüldü ve adada Karaman Eyaleti kanunlarının yürürlüğe konulması kararlaştırıldı. Bu sistem altında Gayrimüslimler kendi dini yetkilileri tarafından yönetildi. Latin egemenliğindeki dönemin aksine, Kıbrıs Kilisesi bağımsızlığa kavuşarak Kıbrıs Rumları'nın başı olarak tayin edilmiş, Hristiyan Rum Kıbrıslılar ve Osmanlı yönetimi arasında aracı olarak faaliyet göstermiştir. Bu hal, Kıbrıs Kilisesi'nin Roma Katolik Kilisesi'nin devamlı tecavüzünden kurtulmasına vesile olmuştur.<ref>Mallinson, William. "Cyprus a Historical Overview (Chipre Una Visión Historica)" ( PDF). Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Cyprus website (in Spanish). Retrieved 22 September 2012.</ref>

Girit Savaşı sonrasında Kıbrıs Eyaleti'nin yönetimi 1670 yılında Ege Adaları ve Girit'le birlikte Kaptanpaşalık'a bağlandı.

1745-1814 döneminde, Müslüman Türk Kıbrıslılar, Kıbrıs adasında Hristiyan Rum Kıbrıslılara karşı çoğunluğu oluşturmaktaydı (bu dönemde, Türk Kıbrıslıların sayısı ada nüfusunun %75'ine kadar çıktı) (Drummond, 1745: 150.000'e 50.000; Kyprianos, 1777: 47.000'e 37.000;Archimandrite Kyprianos  Istoria Khronoloyiki tis Nisou Kiprou (History and Chronicles of the Island of Cyprus, Ιστορία χρονολογική της νήσου Κύπρου) 1788, s.495 De Vezin, 1788-1792: 60.000'e 20.000; John M. Kinneir 1814: 35.000'e 35,000).

1878 yılında Osmanlı'dan 'Ruslara karşı yardım' vaadiyle yıllık yaklaşık 92.000 altın karşılığında ada Birleşik Krallık tarafından kiralandı. Daha sonra Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na girmesi gerekçe gösterilerek Birleşik Krallık tarafından ilhak edildi.

 Birleşik Krallık dönemi

93 Harbi'nde Rus İmparatorluğu karşısında yenilen Osmanlı, Ruslara karşı fazla ödün vermemek amacıyla, Birleşik Krallık'ın isteği üzerine Berlin Antlaşması kapsamında 92.799 sterlin karşılığında adayı 4 Haziran 1878 tarihinden itibaren imzalanan Kıbrıs Sözleşmesi ile kiralandı. Osmanlı mülkiyeti devam ediyor sayılmakla birlikte, yönetim tamamen Birleşik Krallık'a geçti. Birleşik Krallık adayı "Komiser" diye tabir ettiği yüksek rütbeli yöneticilerle idare etmiştir. 1914'te başlayan I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Birleşik Krallık karşısındaki Almanya'nın yanında savaşa girmesi üzerine Birleşik Krallık adayı 5 Kasım 1914'te ilhak edip adaya vali tayin etti. 1923'te imzalanan Lozan Barış Antlaşması'nın 21. Maddesi gereğince, Birleşik Krallık'a ilhakı tanındı. 1925 yılında Kıbrıs Crown Colony'' olarak ilan edildi ve adaya ilk Türkiye Cumhuriyeti konsolosu atandı.

Ekim 1931'den itibaren Rumlar Enosis isteğiyle ayaklandı, Rumlar'ın Birleşik Krallık yönetimine karşı ayaklanması sonucu Birleşik Krallık'ın politikası sertleşti. Yunan ve Türk tarihinin okutması, iki ülkenin bayraklarının kullanılması ve Yunan ya da Türk ulusal kahramanlarının resimlerinin sergilenmesi yasaklandı.

Ocak 1950 tarihinde Doğu Ortodoks Kilisesi, Kıbrıs Türk toplumunun boykot ettiği bir referandum düzenledi. Referandumun sonucunda, katılan halkın %90'ı Kıbrıs'ın Yunanistan ile birleşmesi düşüncesi olan enosis lehinde oy verdi. 1955'te Kıbrıslı Rumların kurduğu EOKA örgütü Birleşik Krallık kuvvetlerini adadan çıkarmak için silahlı eylemlere başladı. Bu zaman zarfında Kıbrıs Türkleri de silahlanmaya başladı ve Birleşik Krallık adanın tüm bölümünü kontrolde tutmakta zorlanıyordu. Bu tarihten itibaren taksim isteğinde bulunan Türkler ile enosis isteyen Rumlar birbirleri ile çatışmaya başladı.

1960 sonrası

Ada, 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti adıyla bağımsızlık kazanmıştır. 1974'te Yunan darbesinin ardından Türk Silahlı Kuvvetleri'nin gerçekleştirdiği harekât sonucu adanın kuzeyinde de facto olarak tek yanlı Kıbrıs Türk Federe Devleti kurulmuş, bu devlet sonra Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti adını almıştır.

24 Nisan 2004 tarihinde Birleşmiş Milletler genel sekreteri Kofi Annan tarafından hazırlanan birleşme planı adada referanduma sunulmuştur. Kuzey Kıbrıs plana %35'e karşı %65'le "evet" deyip kabul ederken, Güney Kıbrıs %25'e karşı %75 ile "hayır" deyip kabul etmemiştir.

1 Mayıs 2004 tarihinde adanın Rumlar tarafından yönetilen güney kesimi adanın tamamını temsilen, "Kıbrıs Cumhuriyeti" adıyla Avrupa Birliği'ne katılmıştır.

İklim

Kıbrıs, Mayıs ayının ortasından ekim ortasına kadar uzun yazları ve kısa sonbahar ve ilkbahar mevsimleriyle ayrılan Aralık ve Şubat ayları arasında ılık geçen kışları ile yoğun bir Akdeniz iklimine sahiptir. Trodos Dağları'nda kışlar genellikle yağmurlu ve kar yağışlıdır (genellikle kıştan önce başlar). Kıbrıs, Akdeniz bölgesinde en sıcak iklimlere ve en sıcak kışlara sahiptir. Yaz ortası (Temmuz ve Ağustos) genellikle sıcaktır, gündüzleri ortalama 35 °C (95 °F) ve gece 25 °C (77 °F) ortalama maksimum kıyı sıcaklığına sahiptir.

Ayrıca bakınız
Kıbrıs'taki duvar resimli kiliseler listesi
Akdeniz'deki adalar listesi

Kaynakça

Kıbrıs


(12719) Pingré, denumire internațională (12719) Pingre, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12719 Pingré este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

12719 Pingré


L'ordre des Esclaves de la vertu est un ordre honorifique féminin fondé en 1662 par l'impératrice douairière du Saint-Empire romain Éléonore de Nevers-Mantoue.

Historique

L'ordre des Esclaves de la vertu est un ordre féminin fondé en 1662 par Éléonore de Nevers-Mantoue, impératrice douairière du Saint-Empire romain germanique, veuve de Ferdinand III.

Il avait pour vocation d'honorer et distinguer la piété et la vertu parmi les dames de la cour.

L'Ordre était composé de trente Dames de haute noblesse ainsi que des princesses de la famille impériale sans limitation de nombre.

Attributs
L'insigne de l'ordre est une médaille d'or représentant un soleil entouré d'une couronne de laurier, sur laquelle figure la devise .

La médaille était attachée à une chaîne d'or en forme de bracelet, qui était portée au bras, au-dessus du coude. Les jours de cérémonie, la médaille était arborée avec cette chaîne tandis que les autres jours, seule une plus petite médaille était portée, attachée à un ruban noir.

En cas de mort d'une chevalière de l'ordre la grande médaille devait être rendue par les héritiers, qui cependant conservaient la petite médaille, .

Références

Bibliographie

 .

Ordre honorifique pour femmes
Ordre honorifique d'Autriche

Ordre des Esclaves de la vertu


An Poa keckii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert John Soreng. An Poa keckii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa keckii


The Chevrolet Corsica (named after Corsica, France) is a front-wheel drive compact car that was produced by Chevrolet from 1987 until 1996. The Corsica was built upon the L-body platform. It shared the L-body with the 2-door Beretta, and the rebadged revival of the Pontiac Tempest which was essentially the same car, but was only sold in Canada. The Corsica came in two styles and four trims. Sold initially only as a 4-door sedan, it was also available as a 5-door hatchback from model years 1989 until 1991. Corsicas were built alongside the Beretta by both the Wilmington Assembly in Delaware and Linden Assembly in New Jersey.

Year-to-year changes

1987–1989
The Corsica was first sold as a fleet car to rental agencies and large companies in 1987, prior to mainstream release. The Corsica and Beretta were the second best-selling passenger cars in America in calendar year 1988, right behind the Ford Escort. Much of the suspension components were borrowed from the J-body Chevrolet Cavalier, and the chassis was an extension of that of the J-body, but modeled with similar proportions to the N-body. The L-body platform however, was engineered by Chevrolet rather than Oldsmobile. The car was equipped with either the 2.0 L TBI OHV I4 from the Cavalier, or the 2.8 L MPFI OHV V6 from the Chevrolet Celebrity. The base Corsica's door handles were colored silver, while the Corsica LT/LTZ had black-colored handles. Some earlier models had a column shifter with a handbrake between the front seats, an uncommon configuration for most compact cars of the time. A 5-door hatchback model was introduced for 1989, as was an LTZ performance package that included many suspension parts from the Beretta.  A rare XT trim included all the performance parts from the LTZ trim as well as a leather interior, special body kit and spoiler package designed for GM by a third party supplier.

1990
The base model Corsica was dropped, leaving the LT and LTZ. Both engines offered were increased in displacement. The Corsica now either used the same 2.2 L 4-cylinder engine and 3-speed automatic transmission as the Cavalier, or the 3.1 L V6 and 3-speed automatic from the Lumina. Minor changes were made to the interior, mostly around the driver controls.

1991

For 1991 the Corsica received an extensively updated interior with a standard driver's side airbag and cup holders. The front seatbelts were moved from the doors to the B-pillars. The taillights also received a redesign, going from smooth to ridged. This would also be the last year for the five-door hatchback.

1992

The only trim level was the LT. The manual transmission was dropped for the V6; it remained available for the four-cylinder engine, although it was only available through special order (few of which ever took place). The 2.2 L OHV engine was now upgraded with sequential fuel-injection (SFI) in the Corsica, unlike the version in the Cavalier which used multi-point fuel injection (MPFI).

1993
On automatic transmission vehicles, a shift interlock, which required the brake pedal to be applied before the transmission could be taken out of the park position, as well as a low oil level light was added. The 3.1 L V6 equipped cars also lost the "3.1L Multi-Port V6" fender badge.

1994
The LT model took the place of the base model once again. The 2.2 L engine's power output was increased to 120 hp. The 3.1 L V6 was replaced with the updated Gen III "3100-series" engine (Option code L82) with SFI and an output of 160 hp along with an OBD-1.5 System. This new OBD system was not compatible with either OBD-I or OBD-II but included some features from both systems.

The air conditioning system was upgraded to use R-134a refrigerant, replacing the environmentally-harmful R-12.

The 3-speed automatic transmission on V6 models was replaced with a 4-speed electronically-controlled automatic transmission with overdrive, and lubricated with 100,000 mile long-life fluid. The 2.2 L engine retained the same 3-speed automatic, but the 4-speed automatic could be special ordered. The front seat belts were moved from the B-pillars to the doors. The manual transmission was also dropped for all US Corsicas this model year, due to lack of consumer demand, although many export models and the Beretta still retained this option.

1995

The Corsica became the first American car to be equipped with daytime running lights as a standard feature.  A new Corsica logo was introduced along with other minor cosmetic exterior changes, such as the introduction of body-colored mirrors, side moldings, and grille. The car also received a revised rear suspension, similar to that of the then-newly redesigned Cavalier. This slightly reduced the "floatiness" of the ride which occurred with earlier models. All Corsicas now came with Dex-Cool engine coolant. The car also received a new tire size, 195/70R14 for longer tire life and better handling.

1996
The Corsica was converted fully to OBD-II. GM discontinued the Corsica and the Chevrolet Beretta after the 1996 model year, due to safety standards in 1997 that would have required a total redesign of these cars, and competition from the similarly sized redesigned Chevrolet Cavalier for compact car sales. The Corsica was replaced by the larger Chevrolet Malibu for the 1997 model year.

Engines

Notes:
Both the 2.8 L V6 and 2.0 L I4 received a longer stroke crankshaft in the 1990 model year, respectively increasing their displacements to 3.1 L and 2.2 L.
In the 1992 model year, sequential fuel injection replaced throttle-body injection on the I4 and in 1994 it replaced MPFI on the V6 models.  The updated OBD system is sometimes referred to as OBD 1.5.

References

External links

 Consumer Guide: 1990-1996 Chevrolet Corsica Consumer Guide Used Car review of the Chevrolet Corsica
 Chevrolet Corsica / Beretta Europe

Corsica
Compact cars
Front-wheel-drive vehicles
Hatchbacks
Sedans
1980s cars
1990s cars
Motor vehicles manufactured in the United States
Cars introduced in 1987
Cars discontinued in 1996

Chevrolet Corsica


Manuel Vernescu (29 septembrie 1967 - 12 decembrie 2019) a fost editor imagine si producător român de televiziune, la ProTV din București. A fost editor la serialele romanesti (difuzate de ProTV) La Bloc (104 episoade), Vacanta Mare (2 sezoane), Ca$$a Loco, editor imagine pentru emisiunile (difuzate de ProTV International) De Suflet, Romani de Succes, Concert Holograf, editor si producator la emisiunea O Lume Nebuna, Nebuna cu Melania Medeleanu (1994-1995) difuzata de Amerom Television C38. In 1990-91 a fost reporter la redacția Tineret a TVR condusa de catre Jeana Gheorghiu.

Nașteri în 1967
Producători de televiziune români

Manuel Vernescu


An Pholidota pyrranthela in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Pholidota pyrranthela in nahilalakip ha genus nga Pholidota, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pholidota (Orchidaceae)

Pholidota pyrranthela


Karapaks, (Latince: carapax), zooloji terimi
 Karapaks, Türk rock müziği grubu

Karapaks


Toma Roșu (n. 1875, Dobra, județul Hunedoara – d. 1949, Câmpia Turzii, județul Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
Toma Roșu a făcut școala primară, gimnaziul la Brad și Institutul Pedagogic din Sibiu. În perioada 1894-1901 a fost învățător la școala primară din Deva, fiind ulterior numit învățător în Dobra. După Marea Unire a fost numit revizor școlar în județul Turda, iar mai târziu inspector școlar în municipiul Cluj .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Toma Roșu a fost delegat al Cercului electoral Dobra .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I) * Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1875
Decese în 1949
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români

Toma Roșu


Les nerfs ptérygopalatins sont deux nerfs dans la fosse ptérygopalatine qui relient le nerf maxillaire au ganglion ptérygopalatin.

Bien qu'ils soient étroitement liés au ganglion ptérygopalatin, il est toujours considéré comme une branche du nerf maxillaire. Ils ne font pas de synapse dans le ganglion.

Galerie

Notes et références

ptérygopalatin

Nerf ptérygo-palatin


Hindistan dilleri, Hindistan'da konuşulan dillerdir ve toplam 400'ü geçen dil ve lehçelerden oluşur. Bunlardan Hintçe ve İngilizce ana dil olarak tüm resmî belgelerde kullanılması şarttır.

Resmî diller
 Hintçe
 İngilizce

Tanınmış resmî diller
 Assam dili
 Bengalce
 Bodo
 Dogri
 Guceratça
 Kannada
Keşmirce
Konkani
 Maithili
 Malayalamca
 Meitei
 Marathi
 Nepalce
 Oriya Dili
 Pencapça
 Sanskritçe
 Santali
 Sindhi
 Tamilce
 Teluguca
 Urduca
 Brohice

Diğer dillerden bazıları
 Awadhi
 Bagri
 Bhili
 Bhojpuri
 Bundeli
 Chhattisgarhi
 Garhwali
 Gondi
 Haryanvi
 Ho
 Kanauji
 Khasi
 Kodava
 Kumauni
 Kurukhi
 Kutchi
 Lahnda
 Magahi
 Malvi
 Marwari
 Mewari
 Mewati
 Mizo
 Mundari
 Nimadi
 Rajbanshi
 Sadri
 Shekhawati
 Siraiki
 Sylheti
 Tulu
 Waddar
 Peştuca (kuzey Hindistan için)

Hindistan'da konuşulan diller


Jersey Girl may refer to:

Jersey Girls, or "Jersey Widows", the media name for four American women who lost their husbands in the September 11, 2001 terrorist attacks
Jersey Girl (1992 film), an American romantic comedy starring Dylan McDermott and Jami Gertz
Jersey Girl (2004 film), an American romantic comedy starring Ben Affleck and Liv Tyler
"Jersey Girl" (song), a song composed and originally sung by American singer-songwriter Tom Waits

See also
Jersey Boy
Jersey Boys (disambiguation)

Jersey Girl


An Paepalanthus bifidus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader ngan Schult., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Paepalanthus bifidus in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus bifidus


Kænugarðstorg er lítið torg í Vesturbæ Reykjavíkur á mótum Garðastrætis og Túngötu. Torgið var upphaflega búið til með minnismerki um samstarf Íslands og Eystrasaltslandanna.

Í kjölfar innrásar Rússa í Úkraínu árið 2022 ákvað Reykjavíkurborg að sýna Úkraínu samstöðu og nefna torgið eftir höfuðborg Úkraínu. Sendirráð Rússlands stendur nálægt torginu.

Tengill
Kænugarðstorgið fékk nafnið sitt í gær - RÚV

Vesturbær Reykjavíkur
Torg í Reykjavík

Kænugarðstorg


المركز الوطني لفنون الخط  بعث هذا المركز بتونس في 18 نوفمبر 1994 في نطاق المعهد الوطني للتراث وانطلق نشاطه عام 1999 ويوجد مقره في مقام سيدي علي شيحة بحي الحلفاوين بالعاصمة.

أهدافه
يهتم المركز بدراسة فنون الخط العربي وتدريسه وتطويره وتطويعه لمهارات الخلق والابتكار. وقد حددت أهدافه فيما يلي:
 المحافظة على الأساليب والأنماط الفنية المستعملة في الخط العربي ؛
 ترسيخ وتطوير وترويج هذه الأساليب بالبلاد التونسية بالتعاون مع المعاهد المماثلة في العالم العربي والإسلامي ؛
 تكوين المختصين في فنون الخط ؛
 تنظيم الملتقيات والتربصات ؛
 توفير فضاء للعروض وتنشيطه باستمرار.

نشاطه
ينظم المركز حلقات تكوينية قارة في أنواع الخطوط العربية التالية: الثلثي والنسخي والكوفي والفارسي والرقعي والديواني والديواني الجلي والمغربي بالإضافة إلى الزخارف الإسلامية. كل ذلك في شكل دورات سنوية تبلغ مجموع ساعاتها بالنسبة للخط الواحد 64 ساعة سنويا توزع بمعدل ساعتين أسبوعيا وتجري بين شهري أكتوبر وجوان من كل سنة.

وصلة خارجية
المركز الوطني لفنون الخط

ثقافة تونسية
خط عربي

المركز الوطني لفنون الخط


Skátafélagið Eilífsbúar ― Staðsett á Sauðárkróki

Heimildaskrá

Skátafélög á Íslandi

Skátafélagið Eilífsbúar


Josip Biffel (Zagreb, 1933. – 2018.), hrvatski slikar

Životopis
Rođen je u Zagrebu 1933. godine, a preminuo je 5. kolovoza 2018. u Zagrebu. U Zagrebu završio Akademiju likovnih umjetnosti(1959.). Od 1960. godine izlagao u Hrvatskoj i inozemstvu. Radio kao redovni profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu od 1979.,prvo na nastavničkom a kasnije na slikarskom odsjeku. Prije toga radio je na slikarskom odjelu škole primijenjene umijetnosti u Zagrebu(1969-1979.).
Oslikao je nacionalni spomenik BiH - Franjevački samostan i Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Šćitu, općina Prozor. Njegove tri zidne slike u apsidi (južna strana crkve) iz 1968. godine, u keim tehnici spadaju u najbolja mu ostvarenja. Na središnjoj slici je Gospa Ramska, zaštitnica ramskog puka, dimenzija 72 m2. Na istočnoj strani južnog zida Mala Gospa, prizor Rođenja Marijinog, dimenzija 27 m2. Na zapadnoj strani južnog zida je slika Duhovi, Dolazak Duha svetoga nad Mariju i apostole, dimenzija 27 m2. U jednoj niši naslikao je Biffel sliku sv. Terezije, oslikao je korsku ogradu, njen friz, u grafito tehnici, prikazavši simbole sakramenata i posljednje stvari čovjeka, izradio je četrnaest postaja Križnog puta u tehnici ulje na platnu. Samostan krasi i Biffelova slika gvardijana fra Eduarda Žilića. Radovi mu se nalaze u privatnim zbirkama i u muzejima domovine i inozemstva: Moderna galerija Zagreb, Muzej suvremene umjetnosti Zagreb, Gradski muzej Varaždin, zbirka crteža Nacionalne i sveučilišne biblioteke, Muzej u Vukovaru, Muzej suvremene umjetnosti Beograd, Zbirka Pavla Beljanskog u Novom Sadu, Hrvatski povijesni institut u Beču, Museo dell Arte Moderna Vaticano, Istituto per Arte e Spiritualita-Brescia, Wallfahrtskapelle-Ebermannstadt, Gallery Rochester-New York i drugdje.

Dodatna literatura
Šimat Banov,I. Josip Biffel,Zagreb 1995.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski slikari
Dobitnici_nagrade_HAZU

Josip Biffel


Rahmon Nabiyevich Nabiyev, also spelled Rakhmon Nabiev (; ; 5 October 1930 – 11 April 1993), was a Tajik politician who served as the First Secretary of the Communist Party of Tajikistan from 1982 to 1985 and twice as the 2nd President of Tajikistan from 23 September 1991 to 6 October 1991 and from 2 December 1991 to 7 September 1992. He was also partly responsible for the Tajik Civil War. Rising out of the regional nomenklatura, Nabiyev ascended to power in 1982 as First Secretary of the Communist Party of Tajikistan. In 1985, he was ousted in a corruption scandal.

After Tajik leaders declared independence on 9 September 1991, Nabiyev orchestrated his way back into power on 23 September, only to step down on 6 October as pressure mounted for him to leave office during the presidential campaign. Nabiyev won the elections, and on 2 December 1991, he became the first elected President of Tajikistan.

Early years
Nabiyev was born on 5 October 1931 in a Tajik family of ordinary farmers, in the Khojent District (now the Ghafurov District) of the Leninabad Oblast. Starting in high school, in 1946, at the age of 16, he began to work as an accountant on a collective farm. In the same year he entered the Leninabad Agricultural College, which he graduated in 1949 to continue his studies in Tashkent, entering the Tashkent Institute of Irrigation and Agricultural Mechanization Engineers. After graduating from this university in 1954, he began to work for two years as the chief engineer of the machine-tractor station in Isfisor.

Political activity
In 1961, Nabiyev joined the Communist Party of the Tajik SSR (the republican branch of the CPSU) and began working as a department head. From 1971 to 1973, he was the Minister of Agriculture of the Tajik SSR and in 1973, he became the Chairman of the Council of Ministers of the Tajik SSR, becoming de facto head of government. In 1982, Nabiyev was appointed the First Secretary of the Communist Party of Tajikistan, becoming the head of the republic. In 1985 he was dismissed from his post "for addiction to revelry and alcohol". From 1986 to 1991, he was the Chairman of the Presidium of the Central Council of the Nature Conservation Society of the Tajik SSR. In 1990, he was elected a deputy of the Supreme Soviet of the Tajik SSR, and on 23 September 1991 he became its chairman.

Leader of Tajikistan

Foreign affairs
On 21 December 1991, Nabiyev in Alma-Ata, together with the heads of some other former Soviet republics, signed the Alma-Ata Protocol on the establishment of the Commonwealth of Independent States. On 2 March 1992, he attended the raising of the flag of Tajikistan near the UN headquarters in New York. On 15 May of that year, he signed the Collective Security Treaty (CST) in Tashkent. Despite pressure from the political opposition, the Russian 201st Military Base at his insistence did not leave Tajikistan. He would later demand that the divisional command staff and junior staff be citizens of the republic. Nabiyev was seen as being pro-Russian and pro-Uzbek position, which saw him see support from Russia's Boris Yeltsin, Uzbekistan's Islam Karimov, and Kazakhstan's Nursultan Nazarbayev respectively.

Presidential turmoil
Disputes concerning the election led to opposition street demonstrations, which developed into a civil war in May 1992. On 7 September 1992, Nabiyev and an entourage of his were on their way to Dushanbe airport when they were ambushed by opposition forces. At the terminal, Nabiyev was forced to resign at gunpoint. After a meeting and discussions with the armed opposition in the airport's VIP lounge, Nabiyev was released.

By December 1992 the Kulyab province's former apparatchik turned paramilitary-leader, Emomali Rahmon, was in power.

Death
He died on 11 April 1993. The cause of Rahmon Nabiev's death is not clear. Officially, he died of a heart attack, but in other versions of the story, he shot himself or was killed. His family, including his daughter Munavvara Nabiyeva, have cast doubt on the official version of his death.

Nabiyev was buried in Khujand, where a state funeral was organized. The funeral commission was headed by Prime Minister Abdumalik Abdullajanov and was attended by almost all members of the leadership and government of the republic, including the chairman Emomali Rakhmonov, as well as foreign guests and ambassadors of foreign states.

In his memory, streets, schools and some other state institutions and objects are named after him throughout Tajikistan.

Personal life
Nabiyev's widow, former First Lady Mariam Nabieva, died in a house fire in December 2017. Rahmon and Mariam had three children: two sons, Rashid and Rustam, as well as a daughter, Munavvara. The eldest son, Rashid, died in 1997 under unclear circumstances. The youngest son Rustam lives in Saint Petersburg and deals with business. Munavvar lives in Dushanbe.

Rakhmon Nabiev loved football, and was a fan of the CSKA Pamir Dushanbe. In addition to the Tajik language, he was fluent in Russian and Uzbek, and understood and spoke a little Persian and Dari.

Awards
 Three Orders of the Red Banner of Labour
 Order of the October Revolution
 Order of Lenin

See also
Khujand clan
List of presidents of Tajikistan
First Secretary of the Communist Party of Tajikistan

References

External links

1931 births
1993 deaths
People from Khujand
People of the Tajikistani Civil War
Tashkent Institute of Irrigation and Agricultural Mechanization Engineers alumni
Heads of government of the Tajik Soviet Socialist Republic
Heads of state of Tajikistan
Presidents of Tajikistan
Prime Ministers of Tajikistan
Foreign ministers of Tajikistan
First Secretaries of the Communist Party of Tajikistan
Ninth convocation members of the Soviet of the Union
Tenth convocation members of the Soviet of the Union
Eleventh convocation members of the Soviet of the Union
Leaders ousted by a coup
Members of the Central Auditing Commission of the 25th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Auditing Commission of the 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 25th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Members of the Central Committee of the 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the October Revolution
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour

Rahmon Nabiyev


Les Sphaeropleales sont un ordre d'algues vertes de la classe des Chlorophyceae.

Liste des familles et non-classés
Selon  :

Selon  :

Selon  :

Selon  :

Notes et références

Liens externes

Ordre d'algues vertes (nom scientifique)

Sphaeropleales