Koca Sinan Paşa () (1520 - 3 Nisan 1596), Osmanlı padişahları III. Murad ve III. Mehmed'in saltanat dönemlerinde 5 defa olmak üzere toplam 8 yıl 5 ay sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Dört padişahın döneminde çeşitli görevlerde bulunmuş olan Sinan Paşa, Kanuni Sultan Süleyman'ın çaşnigirbaşısıyken önce Malatya Sancakbeyi olarak saraydan çıktı ve ardından Erzurum ve Halep Beylerbeyiliği görevlerinde bulundu. Sultan II. Selim devrinde, Mısır Beylerbeyi ve daha sonra Kubbealtı veziri iken Yemen ve Tunus'u Osmanlı topraklarına kazandırarak Yemen Fatihi ve Tunus Fatihi unvanlarını kazanan Sinan Paşa, Sultan III. Murat devrinde İran'a karşı açılan savaşta önce doğu seferi serdarlığına hemen akabinde 1580 yılında sadrazamlığa getirildi.

Lüksün, yolsuzluğun ve rüşvetin doruk noktasına eriştiği bir dönemde, uzun süre sadrazamlık görevinde bulunan Sinan Paşa, Osmanlı tarihinin en kudretli sadrazamlarından biridir. Devrin tarihçileri, 1593'te Sinan Paşa'nın sadaretinde Osmanlı Devleti'ni 13 yıl uğraştıracak olan ve devleti büyük bunalımlara sokacak olan Avusturya ile uzun savaşın açılmasından, Viyana fatihi olma iddiası nedeniyle Sinan Paşa'yı sorumlu tutarlar. Rakipleri Lala Mustafa Paşa ve Ferhad Paşa ile olan iktidar mücadelesi döneme damgasını vurmuştur. Ferhad Paşa ile olan çekişmeleri sipahi ve yeniçerilerin karşılıklı ayaklanmalarına yol açıp bir kargaşa dönemi başlatmıştır.

Öldüğünde terekesinde 600 bin altın, milyonlarca gümüş akça, sandık sandık mücevherat, 600 samur kürk tespit edilmiştir. Ülkenin birçok yerinde yaptırdığı camiler yanında üç medrese ve bir mimarlık şaheseri olan Sinan Paşa Köşkü'nü yaptırmıştır. Koca Sinan Paşa'ya ait tüm evraklar bugün Topkapı Sarayı'nda Sinan Paşa Arşivi'nde toplu olarak saklanmaktadır.

Yaşamı

Vezirliğe kadar görevleri ve Yemen serdarlığı

Koca Sinan Paşa 1520 yılında Arnavutluk'ta, Luma'da Topoyan'da dünyaya geldi. 1586 tarihli vakfiyesinde Arnavutluk'ta Ali adlı bir köylünün çocuğu olduğu ve dedesinin adının ise Abdürrahim olduğu görülmektedir. Ağabeyinin adı ise Ayas Paşa'dır, Kanuni Sultan Süleyman döneminde Vezir-i Azamlık yapmış ve 1539'da ölmüştür.

Küçük yaşta eğitimi için Enderun saray okuluna alınmıştır. Kısa zamanda ilerleyerek Kanuni Sultan Süleyman'ın çeşnigirbaşılığına kadar yükseldi. Malatya sancakbeyliği ile saraydan ayrıldı, sırasıyla Kastamonu, Gazze, Nablus sancakbeyliklerinde bulunduktan sonra Erzurum ve Halep ve Beylerbeyliklerinde bulundu. 1566 yılında gerçekleşen ve Kanuni Sultan Süleyman'ın son seferi olan Zigetvar seferi sırasında Halep Beylerbeyi idi.

Sultan II. Selim tahta geçtikten sonra 1567'de Mısır beylerbeyi oldu. Yavuz Sultan Selim'in kızının kızıyla evlendi ve bu evlilikten Emine Hatun isimli bir kızı dünyaya geldi.

1567 yılında Yemen, Yemen Beylerbeyliği ve San'a Beylerbeyliği olarak ikiye bölünmüştü. Ancak iki Beylerbeyinin anlaşmazlığa düşmesinden yararlanan Şiî Zeydî İmam Topal Mütahhar halktan zorla vergi toplandığını ileri sürüp isyana kalkışmış ve bu isyanı bastırmak isteyen Yemen Beylerbeyi Murad Paşa, isyancılar tarafından öldürülmüştü. Bunun üzerine Mart 1568'de San'a ve Yemen Beylerbeylikleri tekrar birleştirildi ancak eski bir Osmanlı sancak beyi olmasına rağmen Mutahhar'ın yanına geçen Zeydîler'den Ali bin Şevî, Aden'i ele geçirdi, böylece Zebîd ve Tihâme bölgesi hariç Yemen Osmanlı hâkimiyetinden çıkmış oldu. Yemen isyanlarının tehdit boyutuna ulaşması üzerine Habeş Beylerbeyi Özdemiroğlu Osman Paşa San'a Beylerbeyi, Şam Beylerbeyi Lala Mustafa Paşa da serdar olarak Yemen'e gönderildi. Ancak Lala Mustafa Paşa, sadâret makamında gözü olması ve aralarındaki anlaşmazlık yüzünden o esnada Mısır Beylerbeyi olan Sinan Paşa'dan tam destek göremeyince Mısır'a kadar gitmesine rağmen görevi ihmalden azledildi. Yerine kendi isteğiyle Sinan Paşa vezir olarak Yemen serdarı tayin edildi. Sinan Paşa 1569'da Mekke üzerinden Yemen'e yürüdü. Yemen Beylerbeyi Özdemiroğlu Osman Paşa, Taiz'i geri alıp Kahire kalesini kuşatmıştı ancak bu sırada İmam Mutahhar güçlü bir orduyla Özdemiroğlu Osman Paşa'ya saldırdı, Sinan Paşa'nın yetişmesiyle Mutahhar ordusuyla harbe girmeden geri çekildi ve Kahire kalesi de ele geçirildi. Sinan Paşa ile Lala Mustafa Paşa'nın arası iyi olmadığından bu iki rakip paşa arasında mücadele içinde Lala Mustafa Paşa taraftarı olarak bilinen Özdemiroğlu Osman Paşa Yemen'den öldürüleceğinden korkarak İstanbul'a kaçtı. Fakat Sinan Paşa tarafından aleyhinde Yemen'den yazılar gönderildiği için Veziriazam Sokollu Mehmet Paşa İstanbul'da ona soğuk davrandı.

Mısır Kaptanı Kurdoğlu Hayreddin Hızır Bey denizden Aden'in üzerine hücum için hareket edince Aden muhafızı Portekizlilerden yardım istedi. Portekiz donanması 20 gemi ile Aden limanına geldiler. Kaptan Kurdoğlu Hızır Bey de 12 parça gemisiyle yetişince Portekizliler geri çekilmek zorunda kaldı. Karadan gelen asker de gelince hem karadan hem denizden kuşatılarak Aden 1569'da tekrar fethedildi. Sinan Paşa bu sırada Taiz'e yakın Elkaide denilen yerde ordugâhını kurdurmuştu. Aden'in fetih haberini alır almaz San'a üzerine yürüdü. Yol üzerinde karşılaştığı başıbozuklukları dağıtarak ederek Ibb'e kadar ulaştı. Ibb fethedildi. Ardından Damar'a ulaştı. Damar yakınındaki Hab kalesi kuşatıldı ve alındı. Ardından San'a'ya ulaştı. İmam Mutahhar ise San'a'dan çıkıp Sula kalesine kapandı. Sinan Paşa bu sırada Sana yakınındaki Havlan kalesini ve Kevkeban kalesine yakın Sibam kasabasını da ele geçirdi. Bunun ardından Kevkaban kalesi kuşatıldı. Ancak İmam Mutahhar bu sırada diğer kabileleri de harekete geçirdi ve San'a isyancıların eline duştu. Böylece Osmanlı iki ateş altında kaldı Mısır'dan ek kuvvet ve yardım istenildi. Kevkaban kalesi kuşatması çok yavaş ve zor ilerliyordu. Dokuz ay suren bu kuşatmanın sonunda San'a şehrinin kilidi durumundaki Kevkebân'ın alınması üzerine Mutahhar Sa'de'ye çekilmek zorunda kaldı ve Yemen'de yeniden kontrol sağlandı. Karşılıklı bir anlaşma imzalanarak 100 kadar kabile itaate davet edildi hepsi de itaat ettiler. Böylece 200 civarında belde, kasaba Osmanlı Devletinin eline geçti. İkiye ayrılmış olan Yemen Beylerbeyiliği ve San'a Beylerbeyliği tekrar birleştirilip Behram Paşa'ya verildi. Sinan Paşanın Yemen seferinde, daha önceden Yemende bulunanlar, sonradan destek kuvvet olarak gönderilenler dâhil toplam 10.000 ile 12.000 asker olduğu tahmini yapılmaktadır. Bu isyan hareketlerinin, Portekiz'e karşı Osmanlı Devletinden yardım isteyen Endonezya'daki Açe Sultanlığı'na güçlü bir donanmanın sevkedildiği zamanına rastlaması manidardır. Yemen'i ikinci defa fethederek düzeni sağlayan ve Yemen Fâtihi unvanını alan Sinan Paşa 1 Mart 1571'de Yemen'den ayrıldı.

Sinan Paşa, Yemen'deki tüm icraatlarını yanında bulunan Mustafa Rumuzi'ye nazım olarak ve Kutbeddin Mekki'ye nesir olarak yazdırmıştır. Ayrıca Yemen seferini minyatürleriyle resmettirmiştir ki bu minyatürler hâlen Topkapı Sarayı'nda mevcuttur. Günümüzde Yemen hakkında bu üç değerli kaynak çok önemli bilgiler vermektedir. Sinan Paşa, Yemen dönüşü tekrar Mısır beylerbeyliğine tayin edildi. Mekke ve Medine'yi ziyaret edip hacı oldu, ardından Kahire'ye görevine döndü.

Vezirliği ve Tunus seferi serdarlığı

Sinan Paşa, 1572'de de yedinci vezir olarak kubbe vezirliğine tayin edilderek İstanbul'a gelip Divan-ı Hümayun'a girdi. Kanuni Sultan Süleyman devrinde Barbaros Hayreddin Paşa 1534'te Tunus'u Osmanlı topraklarına katmıştı ancak kısa bir süre sonra Temmuz 1535'te İspanya, Tunus'a asker çıkarıp burayı ele geçirmişti. Tunus şehri 1569'daki Osmanlılar'ın ikinci müdahalesine kadar İspanyollar'ın himayesinde kaldı. Osmanlı Devleti 1569'da tekrar Tunus şehrine hâkim oldu. Ancak Halkulvâdî ve Goletta Kalesi İskelesi İspanyollar'ın elinde bulunuyordu. 10 Ekim 1573'te İspanyollar, Tunus'ta kontrolü ele geçirmek amacıyla yeni bir harekâta giriştiler. Tunus'u alıp burada 8000 asker bıraktılar. Tunus Beylerbeyi Haydar Paşa, İspanyol işgali sırasında fazla direnç göstermeden Kayrevan'a çekildi. Bunun üzerine 1574 yılında Tunus'u İspanyollar'dan kurtarmak için sefer ilan edildi. Tunus seferi için toplam 300'den fazla gemiden mürekkep bir donanma ve 40-45 bin kişilik ordu teşkil edildi. Koca Sinan Paşa, Kaptan-ı Derya Kılıç Ali Paşa komutasındaki donanma ile bu tarafa gönderilecek kara ordusuna serdar tayin edildi.

15 Mayıs 1574 Cumartesi günü Sinan Paşa, sarayda Sultan II. Selim'in elini öpüp izin aldıktan sonra devlet adamlarıyla birlikte törenle Eminönü İskelesi'ne indi. Sinan Paşa ve Kapudan Kılıç Ali Paşa, gemilere bindikten sonra donanma Beşiktaş'a geldi. Kuşluktan sonra iki saat burada beklendi. Barbaros Hayreddin Paşa'nın türbesinde hem efsane denizci hem de seferin başarısı için dua edildi. Bir süre sonra buradan ayrılan donanma, Topkapı Sarayı'nın önüne geldi. Sinan Paşa'nın kadırgası sarayın karşısındaki selam yerine ulaştığında serdar, kendilerini izleyen padişahı ayağa kalkıp selamladı ve gemilerden de tüfek ve top atıldı. Daha sonra Yedikule yakınlarında demir atıldı. Ertesi gün de burada beklenerek askerin geri kalanı ve sefer levazımatı gemilere alındı. Bu iş tamamlandıktan sonra Tunus'a doğru hareket edildi.

14 Temmuz 1574'te Osmanlı donanması, Halkulvad Kalesi önlerine geldi ve toplarını ateşledi. Sinan Paşa, otağını deniz kenarında kurdurdu. İspanyollar'ın bütün Osmanlı askerinin ancak bir ayda alabileceğini öngördükleri Su Kulesi de ele geçirildi. Sinan Paşa, bir taraftan Halkulvad'ı muhasara ederken, diğer taraftan da Tunus şehri'nin fethini kararlaştırdı. Tunus'un etrafındaki surlar müstahkem olmadığı gibi, şehirde az sayıda İspanyol askeri vardı. Tunus'un Müslüman halkı da kendi aralarında Osmanlılar'la birlikte hareket etmek üzere anlaşmaya varmışlardı. Tunus'taki İspanyollar burçlarından dolayı Bastiyon denilen kaleye sığındılar. Sinan Paşa ve Kaptan-ı Deryâ Kılıç Ali Paşa kumandasındaki donanma altı günlük bir kuşatmadnın ardından 12 Eylül 1574'te Tunus'u geri aldı. Tunus şehrinin fethinin ardından derhal Bastiyon Kalesi kuşatıldı. Bu sırada kuşatması devam eden Halkulvad direnmeye devam ediyordu. Sonunda Halkulvad'ın Sinan Paşa'nın bulunduğu taraftaki Gümrükhane Kulesi alındı. Ardından açılan gediklerden yürüyüş yapılarak dış kalenin bir kara tabyası da fethedildi. Halkulvâd Kalesi otuz üç gün direndiyse de 24 Ağustos 1574 yapılan büyük hücum sonunda ele geçirildi. İspanyol kumandanı Serbellino esir alınıp İstanbul'a gönderildi. Müstahkem kale bir daha İspanyollar'ın eline geçmemesi için tamamen yıktırıldı. Serdar Sinan Paşa, Halkulvad'ın fethinden sonra kuşatması devam eden Bastiyon'a geldi. Kısa bir süre sonra Bastiyon'un da ele geçirilmesiyle Tunus'un fethi tamamlanmıştı.

Sinan Paşa, Osmanlı tarihinin en önemli deniz zaferlerinden biri olan ve tarihe Tunus Savaşı diye geçen bu başarısından sonra Tunus'ta Osmanlı eyalet sistemini tanzim etti. Haydar Paşa'yı Tunus Beylerbeyiliğe getirdi. Tunus Kalesi tamir, tahkim ve gerekli silahlarla teçhiz edildi. Sinan Paşa, sıra kale muhafazasında bırakılacak askerin tayinine geldiğinde askerleri huzuruna çağırıp, "Her kim burada bir müddet kalır ve vazifesini yerine getirirse maaşına zam yapılacaktır" dedi. Ancak askerden bu teklife karşılık gelmediği gibi kapıkulları ile sipahiler, "Hizmeti ve fethi tamam ettik. Burada kalmaya kudretimiz yoktur" diyerek serdarın teklifine itiraz ettiler. Bunun üzerine Sinan Paşa, tellallar gönderip, "Gönüllü olarak her kim üç yıl süreyle burada kalır ve bu havaliyi koruyup vazifesinin gereğini yerine getirirse, kuloğlu ise onar akçe ile kapıya geçer, gönüllü ise kendisine 6 bin akçelik tımar verilir. Ayrıca burada kaldıkları müddetçe maaşları günde dörder akçe olur" duyurusunda bulundu. Bu duyuruyu işitenler Sinan Paşa'ya müracaatla Tunus'ta gönüllü olarak kalmaya talip oldular. Sinan Paşa şehirde 3000 yeniçeri bırakarak İstanbul'a geri döndü. Tunus'u İspanyollar'dan alarak Tunus Fatihi unvanını kazanan Sinan Paşa gösterdiği bu başarıdan dolayı dördüncü vezirliğe yükseldi.

Şark seferi serdarlığı ve birinci Sadrzamlık dönemi
Sinan Paşa, 1577 yılında İran'daki karışıklıklar dolayısıyla açılması düşünülen seferi için Lala Mustafa Paşa ile birlikte Şark Serdarlığı'na getirildi. Fakat aralarındaki rekabet ve çekişme yüzünden seferin idaresi Lala Mustafa Paşa'ya verildi. Sinan Paşa ise azledildi. Seferin ikinci yılında Sokullu Mehmed Paşa'nın ölümünün ardından Sinan Paşa ekibi, siyasete ağırlığını koyarak, Gürcistan ve Şirvan'ı fetheden Lala Mustafa Paşa'nın Kafkasya'daki büyük başarılarına rağmen onu azlettirip serdarlığın 1579 yılının Ekim ayında Sinan Paşa'ya verilmesini sağladılar. Sinan Paşa, Üsküdar'a geçerek menzil menzil hareketle Erzurum'dan geçerek Diyarbakır'a yakın Çermik'e vardı. Burada İran elçisi Maksud ile görüştü. Sinan Paşa, eşçinin gözü önünde bütün kuvvetini göstermek için ertesi gün bir resm-i geçit düzenledi. 7 Beylerbeyinin tımarlı sipahileri ve muhafızlarıyla alay gösterdikleri gibi 10 bin Yeniçeri ve 3 bin muntazam süvari geçitte yer aldı. Veziriazam Semiz Ahmed Paşa'nın ölümü üzerine seferde bulunan Sinan Paşa'nın taraftarlarının baskısıyla silsile-i meratib gereği Veziriazam olması gereken Lala Mustafa Paşa sadaret makamına tayin edilmeyerek vekil-i saltanat unvanıyla sadaret kaymakamlığına getirildi. Lala Mustafa Paşa, üç aydan fazla bu görevde kaldıktan sonra ölünce 1 Temmuz 1580'de Sultan III. Murad İran Serdarı olan Sinan Pasa'ya İstanbul'a dönmesi haberiyle sadaret mührünü gönderdi. Başmabeynci Yemişçi Hasan Ağa, tayin haberini o esnada Gürcistan'da Tomanis Kalesinin inşatıyla meşgul bulunan Sinan Paşa'ya getirdi ve Sinan Paşa Sadrazam oldu.

Sadaret müjdesini Tomanis'te alan Sinan Paşa Tomanis'ten Tiflis üzerine yöneldi. Bu esnada zahire tedariki için hizmet arz etmekte olan 1 sancak beyi ve Şam Yeniçerileri odabaşısı, Gürcü Prens Simon Luvarsab'ın gizlice haberdar etmesiyle saldırıya uğrayarak birkaç bin kişi ile İranlıların eline düştüler. Bu olayın ardından Sinan Paşa, Tiflis'in idaresini Simon Luvarsab'ın oğlu Greguvar'a verdi. Greguvar, babasından intikal edip de bir zamanlar kardeşinin eline geçmiş olan yerleri Osmanlı Beylerbeyliği sıfatıyla idare etmek fikrine kapılarak Şah'ın bayrağını terk edip Osmanlı bayrağı altına sığındı ve İslam'ı kabul ederek Yusuf adını aldı. Yine bu sırada eskiden Çıldır hakimi olan Minuçihr, Mustafa adını alıp sünnet edilerek muhafız sıfatıyla Greguvar'ın maiyetine verildi. Ancak Şah'ın 60 bin kişilik bir ordu ile ilerlediğine dair alınan haberler ve Gürcü Prenslerden Kaheti hakimi Aleksandr Levand'ın sadakatinin şüpheli olduğuna dair ele geçirilen mektuplar Sinan Paşa'yı geri çekilmeye ikna etti. Minuçihr 10 bin kişiyle zahire ve ot tedarikine gönderildiği sırada Safevi komutanı Tokmak Han ve Gürcü Prens Simon Luvarsab'ın ansızın hücumu karşısında beş bin telef vererek ordugaha geldi. Sinan Paşa bu hadiseyi unutturmak için Tebriz üzerine yürüme emrini verdi. Ancak ordu Sinan Paşa'nın bu emrine uymayarak Çıldır sahrasında kaldı. Bu esnada Şah, Sinan Paşa'ya, Kars Kalesinin bir bedel karşılığında kendisine terkedilmesi şartıyla barış teklif etti. Sinan Paşa, bu teklifin padişaha arz olunması gerektiği cevabını verdi. Bunun için de İstanbul'a bir elçi gönderilmesi emrini verdi. Daha sonra Sinan Paşa, orduya resm-i geçit yaptırdıktan sonra halk ile anlaşmak niyetiyle, orduya verdikleri zahire ve levazım bedelinden her ne alacakları varsa ortaya koymalarını istedi. Bu adilane hareket ordunun söylenmesine yol açtı. Sinan Paşa'nın düşmanla değil kendi askeriyle savaştığının söylenmesine yol açtı. Ardından Sinan Paşa orduyu Erzurum kışlağına çekti. Erzurum'a Sinan Paşa ile görüşmek için bir İranlı bir de Gürcü elçi geldi. Gürcü elisi Simon Luvarsab'ın adına, kendisine atalarından intikal etmiş olan ülkesinin senelik 100 bin duka vergi verilmek üzere ırsi sancak şekline sokulmasını müzakere için gelmişti.

Şehzade Mehmed'in sünnet düğününde bulunmak üzere İstanbul'a doğru yola çıkan ve kabul edilebilir tekliflerle geleceği zannedilen İran'ın yeni sefiri Türkmen İbrahim Han'ı beklemek üzere çatışmalara ara verildi. Sinan Paşa, Gürcistan'da savaşmaktan yorulduğu için İstanbul'a gelmek üzere müsaade istedi ve 22 Temmuz 1582'de Erzurum'dan İstanbul'a döndü. Gürcistan istila edilmişse de henüz itaat altına alınamamıştı. Tiflis büyük bir şiddetle zaihire ve yardım istiyordu. Sultan III. Murad, bölgenin elde tutulmasıyla ilgili Sinan Paşa'nın teklif ettiği tedbirleri onaylayarak gerekli olan şeylerin tedariki ve naklini Lala Mustafa Paşa'nın yeğeni Mehmed Paşa'ya verdi. Diyarbakır Beylerbeyi Hadım Hasan ile Gürcü Mustafa'yı da (Minuçihr) onun maiyetine memur etti. 56 gün süreren Sultan III. Murad'ın büyük oğlu Şehzade Mehmed'in sünnet düğünü de Sinan Paşa'nın İstanbul'a vardığı günlerde sona ermişti. Mart ayından beri yaklaşık 300 kişilik maiyetiyle düğün gösterilerini izlemekle meşgul olan İran sefiri Türkmen İbrahim Han hala bekletilmekteydi.

Bu sırada Tiflis'in ırsen kendisine intikal eden sancak haline konulmasına dair teklifinin reddedilmesinden dolayı intikam almak üzere Simon Luvarsab'ın toplamış olduğu Gürcü ve Acem ordusu, Osmanlı kuvvetlerine Guri sahrasında saldırdı. Mehmed Paşa muharebeden çekinerek Kur Nehri sahiline doğru çekildi. Ancak bu manevra tüm kafilenin düşman eline düşmesine ve askerlerden birçoğunun nehirde boğulmasına sebep oldu. Tiflis muhafızları artık ne yiyecekleri ne de paraları kalmadığından kaleyi bırakmak istiyorlardı. Mehmed Paşa, İstanbul'a durumu anlatan bir arıza gönderdi. Sultan III. Murad, Osmanlı kuvvetlerinin Guri önündeki mağlubiyetlerini sorması üzerine Sinan Paşa temkinli bir şekilde Gürcistan muharebesini en başından beri tasvip etmediğini, son olarak Mehmed Paşa'nın da tayinini tasvip etmediğini ve padişahın kendisinin bizzat sefere çıkıp Diyarbakır veya Halep'e hiç olmazsa Amasya'ya kadar gidip askerin cesaretini kendisinin teşvik etmedikçe daha iyi bir netice beklenmemesi gerektiğini bildirdi. Sinan Paşa'nın bu cesurca cevabı Sultan III. Murad'ın ve daha ziyade padişahın İstanbul'dan uzaklaştırılarak kendisinin etkisinden çıkarılacağı düşüncesi içerisinde olan harem nedimesinin hoşnutsuzluğuna yol açtı. Şehzade Mehmed'in sünnet düğününden sonra İran sefiri Türkmen İbrahim Han'ın sunduğu itimadnamede ümid ettiği barış tekliflerinden hiçbirini göremeyince Sultan III. Murad, Sinan Paşa'dan, Şah'ın namelerini isteyip gözden geçirdi. Elçinin gönderilmesinin Sinan Paşa'nın isteği ile olduğunu anlayınca o kadar sinirlendi ki 6 Aralık 1582'de Sinan Paşa'yı sadaretten azletti. Sinan Paşa, Üsküdar'daki sarayında oturmasına da izin verilmeyerek Malkara'ya sürüldü. Selanikî tarihi Sinan Paşa'nın sürgünü hakkında Sultan III. Murad'ın "İstanbul zahiresine siklet vermesin, Malkara otlu ve sulu bir yerdir, anda karar edersin" dediğini bildirmektedir. Sadarete yerine Fatma Sultan'ın zevci Siyavuş Paşa getirildi.

Malkara'da dört yıl kaldıktan sonra sonra sunduğu kıymetli hediyeler sayesinde harem ve saray halkının gayretleriyle yeniden padişahın ilgisini kazanan Sinan Paşa, Aralık 1586'da Şam beylerbeyiliğine getirildi. Ardından bu görevden de alındı ve İstanbul'a dönerek Üsküdar'daki sarayında ikamet etmeye başladı.

İkinci sadrazamlık dönemi
Züyuf akçe meselesinden çıkan ve "Beylerbeyi vak'ası" diye bilinen sipahi ayaklanması sırasında Siyavuş Paşa azledilince yine taraftarlarının rolüyle 15 Nisan 1588'de ikinci defa sadrazam oldu. Üç yıldan fazla süren bu sadaretinde birçok önemli icraatta bulundu, özellikle Şah Abbas'ın barış isteği kabul edilerek İran ile 1578'den beri süregelen savaşlara 1590 yılında son verildi. Bu dönemde önemli bir problem haline gelen sikke tashihi konusunda verimli çalışmalar yapıldı, maden ocakları etkili bir şekilde işletildi, yeni darphaneler kuruldu. Yapımına 1590 yılında başlanan ve tüm masrafları Sinan Paşa tarafından karşılandığı için onun adıyla anılan Topkapı Sarayı kıyı surları üstündeki yeni köşk 1591 yılının Mayıs ayı içerisinde tamamlandı. Mimar Davut Ağa'nın yaptığı, bir cephesi boğaza bir cephesi de sarayın Kabak Meydanı'na bakan Sinan Paşa köşkünde, Sultan III. Murat'ın da katılımıyla bir şölen düzenlendi. Köşk önünde yapılan kayıklar koşusuna ve peremeler yarışına ödüller konuldu. Kabak Meydanı'nda da silahşorlar hünerlerini gösterdiler.

Kanuni Sultan Süleyman döneminde, Mimar Sinan ile Kriz Nikola'nın tasarısı olan Sakarya nehri vasıtasıyla Karadeniz-İzmit körfezi kanalının açılması projesini Sinan Paşa canlandırmak istedi. Bu bağlantı sağlandığında Bolu ve Kocaeli'nden İstanbul'a daha çok odun ve kereste sevk edileceği, tersanenin gemi kerestesi gereksiniminin de kolay yoldan sağlanacağı kesin olduğundan Sultan III. Murat kendisine önerilen projeyi başlangıçta uygun bularak 6 Mart 1591'de bir ferman çıkardı. Sinan Paşa, bu iş için 30.000 civarında tımarlı sipahi usta ve amele olarak yazılmasını sağladı. Anadolu Beylerbeyi Hasan Paşa da proje için mübaşir atandı. Kazıların başlatılacağı Hendek'e giden Sinan Paşa, üç gün kalıp mimar ve mühendislerle görüştü. Dönüşünde de raporları Sultan III. Murad'a aktardı. Ancak odun ve kereste işi tekelini elinde tutanlar el altından saraya rüşvetler akıtarak söz konusu projeye onay vermiş olan Sultan III. Murad'ın ikinci bir fermanla işi durdurmasını sağladılar. Sinan Paşa'nın karşıtları olan Ferhad Paşa, Darüssaade Ağası Mehmed Ağa, Kaptanıderya Hasan Paşa gibi isimler padişaha "Sinan kulunuzun maksadı kendi nam ve şanını yüceltip haşa padişahımızı unutturmaya niyet gütmektedir" demekteydiler. Sultan III. Murad donanmaya öncelik verilmesini isteyerek çalışmayı durdurttu. Sinan Paşa aleyhine yapılan çalışmalar sonucu sadaretten 2 Ağustos 1591'de azledilerek yerine Ferhad Paşa getirildi. Bununla da yetinilmeyip Şam, Anadolu ve Erzurum eyaletlerinde, Üsküp ve Dukagin sancaklarında kurduğu vakıflar kaldırıldı ve padişah haslarına katıldı. Kendisi yine Malkara'ya sürgüne gönderildi.

Üçüncü sadrazamlık dönemi ve Avusturya seferi serdarlığı
Yeniçeriler arasındaki huzursuzluk sebebiyle Ferhad Paşa'nın azli Siyavuş Paşa'nın tayini üzerine eski sadrazam Ferhad Paşa'nın teftişiyle ile görevlendirilen Sinan Paşa, sadarette bulunmuş birinin bu şekilde soruşturulmasının kötü bir örnek teşkil edeceği, ayrıca Malkara'dan İstanbul'a gelmesinin yanlış yorumlanabileceği düşüncesiyle bu görevi kabul etmedi. Kısa bir süre sonra da ulufe dağıtılması hususundaki bir problem yüzünden Siyavuş Paşa azledilince Yeniçerilerin desteğiyle 28 Ocak 1593'te üçüncü defa sadaret makamına getirildi.

Sinan Paşa'nın bu üçüncü sadaretinde en önemli olay, Avusturya'ya karşı yeni bir sefer açılması ve böylece 1606 yılına kadar sürecek olan uzun bir savaş döneminin başlamasıdır. 29 Haziran 1593'te Bosna ve Budin Beylerbeyleri ordusu Kulpa'da Avusturyalılar tarafından baskınla bozguna uğratıldı ve Bosna Valisi Telli Hasan Paşa, sancakbeylerinden Sultanzade ve diğer bazı beyler bu bozgunda şehit oldular.. Bu bozgunun üzerine bazı devlet ve ilim adamlarının itirazına rağmen Sinan Paşa parlak sözler ve vaatlerle Sultan III. Murad'ı savaşa razı etti. Avusturya elçisi Yedikule'ye hapise atıldı. Koca Sinan Paşa 12.000 yeniçeri ve diğer askeri birliklerle 19 Temmuz 1593'te Serdar-ı Ekrem olarak yola çıktı. Kasım ayında Macaristan'a varan ordu Vespirem ve Polata kalelerini ele geçirdi. Ancak Sinan Paşa Budin'e çekildikten sonra, Osmanlı ordusu 4 Kasım 1593'te İstolni Belgrad Muharebesi'nde mağlup oldu. Sinan Paşa ise kışın gelmesi nedeniyle de İstanbul'a dönüldü.

5 Mayıs 1594'te ordu, Serdar-ı Ekrem Sinan Paşa komutanlığında "Hünkar Tepesi"'nden "Sirem Sahrası"na geçip yeni bir Avusturya seferine başladı. Sinan Paşa, Mayıs sonunda Macaristan'a yetişip Avusturyalılar tarafından kuşatma altında bulunan Estergon ve Hatvan kalelerini kuşatmadan kurtardı. Sonra Kırım Hanı'nın da sefere katılması ile sınırda bulunan kalelerin alınmasına başlandı. Temmuz 1594'te Tata, sonra Eylül'de Yanıkkale (Macarca: Győr) ele geçirildi ve Komaron kalesi kuşatıldı. Yanıkkale ve yakınlarında Sinan Paşa'nın seferleri sırasında ele geçirilen topraklarda Tata merkezli oldukça küçük iki vilâyet kuruldu ve buralara beylerbeyiler tayin edildi. Yanıkkale vilâyetinin beylerbeyi önceleri İskenderiye sancak beyi olan Arnavut Osman Paşa idi. Onun 1595 Ağustosunda Estergon yakınlarındaki çatışmalarda hayatını kaybetmesi üzerine yerine Mahmud Paşa getirildi.

Bu sırada Papalık desteği ile 6 Kasım'da Eflak Voyvodası olan Mihail başta olmak üzere ile Erdel Prensi ve Bogdan voyvodası arasında bir "Kutsal İttifak" anlaşması yapıldı. Bu bölgelerde yaşayan Müslüman halk katliamdan geçirilmeye başlandı. Bu bölgelerden, Silistre ve Rusçuk'tan parasız, pulsuz yoksul Müslümanlar göçe başladılar ve İstanbul bu göçmenlerle dolmaya başladı. 1 Ocak 1595'te Eflak Prensi güçleri İbrail kalesine hücum edip şehri yaktı.

Serdar-ı Ekrem Sinan Paşa hala cephede bulunduğu sırada 15 Ocak 1595'te çok şiddetli bir kış havası altında İstanbul'da Sultan III. Murad öldü. Yerine geçen oğlu Sultan III. Mehmed Manisa'dan gelip 27 Ocak'ta tahta geçti. Sultan III. Murad'ın ölümü ve yerine oğlu Sultan III. Mehmed'in geçmesi Sinan Paşa'nın durumunu sarstı. Valide Safiye Sultan'ın desteklediği Ferhad Paşa'nın çabaları sonucunda Sultan III. Mehmed 16 Şubat 1595'te Sinan Paşa'yı azletti. Yeni sultan, cepheden İstanbul'a dönen Sinan Paşa'ya İstanbul'a girmemesi ve sürgüne Malkara'ya gitmesi için buyruk gönderdi. Fakat Sinan Paşa maruzatı olduğu beyanıyla Halkalı'ya kadar geldi. Ancak üzerine asker gönderilip buradan sürgün yeri olan Malkara'ya götürüldü.

Dördüncü sadrazamlık dönemi ve Eflak seferi
Vezirler ve ulemadan etkili taraftarların desteğini alan Sinan Paşa, 30 bin akça rüşvet vererek Şeyhülislam Bostanzade'den fetva alıp Ferhad Paşa'nın azledilmesini sağladı ve 7 Temmuz 1595'te Sinan Paşa yeniden sadrazamlığı elde etti. Ferhad Paşa, Eflak üzerine seferde iken kendi aleyhinde İstanbul'da çevrilen oyunları bozmak için cepheyi bırakıp İstanbul'a döndü. Çiftliğine çekilen Ferhad Paşa kısa süre sonra idam olundu.

Ara verilen Avusturya savaşlarına yeniden başlandı. Oğlu Mehmed Paşa'yı Macaristan cephesine serdar olarak gönderen Sinan Paşa, 17 Ağustos 1595'te Eflak Voyvodası II. Mihal'in isyanını bastırmak üzere Eflak'a sefere çıktı. Rusçuk'ta tamamlanmış olan köprüden geçen ordu, Mihal'in kuvvetleriyle Bükreş civarında karşılaştı. Yenilen Mihal, Erdel sınırına çekildi. Sinan Paşa, Bükreş'i alıp bir İslam şehri haline getirdi. Kiliseler camiye çevrildi. Ama Eflak Prensinin gerilla savaşları ve Erdel Prensi Sigismund Batori'den destek görmesi ile bu sefer kış yaklaştıkça zorlaştı. Mihal geri gelerek saldırıya başlayınca Sinan Paşa Yeröğü'ne ricat etmek zorunda kaldı. 27 Ekim 1595'te Osmanlı güçleri Tuna Nehri'nin yakınlarında "II. Mihal'in bir baskınına uğrayıp yüksek sayıda zayiat vererek mağlup oldu. Mihal köprüyü yıktı ve Osmanlı kuvvetlerini top ateşine tutarak şehri yaktı. Bu arada Eylül 1595'te Avusturya cephesinde, Osmanlılar'ın çok önem verdiği Estergon Kalesi de elden çıkmıştı. Bu başarısızlıklar sebebiyle 19 Kasım 1595 azledilen Sinan Paşa yeniden Malkara'ya sürgüne yollandı.

Beşinci sadrazamlık dönemi ve ölümü
Yerine getirilen Tekeli Lala Mehmed Paşa'nın 10 gün sonra ölümü üzerine Sinan Paşa, 1 Aralık 1595'te beşinci kez sadrazam oldu. Bu son sadareti sırasında cephedeki kritik durum karşısında bizzat Sultan III. Mehmed'in ordunun başında sefere gitmesini teşvik etti. Valide Safiye Sultan'ın engellemesine rağmen özellikle Şeyhülislam Hoca Sadeddin Efendi'nin ısrarlarıyla Sultan III. Mehmed sefere çıkmaya karar verdi. Hazırlıkların sürdüğü bir sırada Sinan Paşa hastalandı. Divan toplantılarına gelemedi, birkaç gün sonra da 4 Nisan 1596 öldü ve Çarşıkapı'da Divanyolu üzerindeki türbesine defnedildi.

Değerlendirilmesi

Siyasi gücü yanında muazzam servetiyle de dikkati çeken Sinan Paşa'nın ölümü sonrasında iç ve dış hazineye büyük borcu olduğu görülmüş, servetine, sahip olduğu mühimmat, cephane ve kıymetli eşyasına el konulmuştur. Öldüğünde serveti; 600 bin düka altını, 2 milyon 900 bin nakit akça, 29 yük kıymetli taş, 20 adet çekmece dolusu zeberced, 15 adet inci tesbih, 61 ölçek inci, 20 miskal altın tozu, 2 adet elmas gerdanlık, 30 parça roza siması, 32 adet murassa kalkan (kıymetli taşlarla süslü), 16 adet murassa bilezik, 20 adet altın ibrik, 1 adet murassa satranç takımı, 140 adet murassa miğfer, 120 adet murassa kemer, 600 adet samur kürk, 600 adet vaşak kürk, 30 adet otuz siyah tilki kürkü, 1.070 parça ipekli ve sırmalı kumaş, 2 adet murassa at koşum takımı, 30 adet inci işlemeli eyer, 16 adet murassa eyer, 34 adet altın üzengi, 1.000 kantardan fazla gümüş kaptan oluşmakta idi.

Lala Mustafa Paşa taraftarlarından olan Gelibolulu Mustafa Âlî, Sinan Paşa aleyhinde çok fazla atıp tutmuş, aleyhinde yazılan bütün hicviyeleri toplamıştır. Batılı yazarlar ve kendisi ile temas etmiş elçiler ise Sinan Paşa'nın inatçı ve zalim olduğunu yazarlar. Ferhad Paşa'nın idam edilmesinden sorumlu tutulmuştur. Rumen tarihçi Nicola Jorga onu son büyük Osmanlı olarak nitelendirirken J. Von Hammer onu askeri zaferleri, cesurluğu, girişimci karakteri ve tabiatındaki ataklığı dolayısıyla Romalı diktatör Marius'a benzetir.

Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:
Cesur ve gayretli olup savaşlarda iyi hizmeti görülmüştür. Serveti ve hayırlari çoktur.
Uzunçarşili onu değerlendirmesinde şunlari belirtmiștir.
Sinan Paşa .. seferlerden mühim başarılar temin etmiş, çok para ve eşya sahibi olmuştur. Müflis bir vezirin makamını işgal etmesinin doğru olmayacağı kanaatinde olup her işin para ile yapılacağına kaildi. (Batılı tarihçiler ve kendisiyle görüşen yabancı elçiler) Sinan Paşa'nın inatçı, hodkam ve pek zalim olduğunu yazarlar. (Olaylar incelenince) Sinan Paşa'nın haris ve garezkar ve inatçı olduğu (görülmektedir).

Eserleri

Vakfiyelerinin tetkikinden Sinan Paşa'nın yaptırdığı ve vakfettiği 65 tane önemli mimari yapının adı ve yerleri tespit edilebilmektedir. İstanbul'a kazandırdığı en önemli eseri Çarşıkapı civarında Divanyolu üzerinde medrese, kendi türbesi ve sebilden meydana gelen külliyesidir. Mimarı Dâvud Ağa olan külliye, sebilin kitâbesine göre 1594 yılında tamamlanmıştır. Klasik dönem mimarisinin seçkin bir örneğidir. Bunun dışında Hasırcılar'da bir cami yaptırmıştır. Bundan başka Osmanlı ülkesinin birçok merkezinde cami, medrese, han, hamam, çeşme vb. birçok hayır eseri bulunmaktadır. Atâî Tarihi'ne göre 100 mevkide kendi yaptırdığı camileri bulunmaktadır. Sarayburnu sahilinde III. Murad'a hediye ettiği ancak 19. yüzyılda demiryolu yapımı esnasında yıktırılan İncili Köşk adı ile de anılan Sinan Paşa Köşkü'nü kendi kaynaklarını kullanarak inşa ettirmiştir.

Ailesi
27 Mart 1590 tarihli vakfiyesinden oğlunun adının Mehmed Paşa olduğu, Emine Han, Hatice Han, Hüma Han adlı kızlarının bulunduğu ve oğlundan Ayşe Han adlı torunu bulunduğu anlaşılmaktadır. Damadının adı da oğlunun adı gibi yine Mehmed Paşa'dır. Sinan Paşa, oğlu Mehmed Paşa'yı Rumeli Beylerbeyliğine getirmişti

Kaynakça

Dış kaynaklar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.340-343
 Yılmaz, Mehmet, "Sinan Paşa (Koca)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlilar Ansiklopedisi, C.2 s.544-545, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5

Dış bağlantılar

 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar), (1996), "Sinan Paşa (Koca)", Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.109-110
 İpşirli, Mehmet, "Koca Sinan Paşa" (2002) Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:26 Sayfa:137-139 İstanbul:TDV Yayınları. Online:

1520 doğumlular
1596 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
16. yüzyılda Osmanlılar
Serdar-ı Ekrem
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Osmanlı Mısır valileri

Koca Sinan Paşa


Ashley Jackson né le 27 août 1987 à Kent, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de milieu de terrain au Old Georgians HC.

Il a représenté l'Angleterre et la Grande-Bretagne à 250 reprises entre 2006 et 2021.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2010, 2014, 2018

Championnat d'Europe
  : 2009
  : 2017
 Top 8 : 2007, 2015, 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2008, 2012

Jeux du Commonwealth
  : 2014, 2018
 Top 8 : 2010

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en août 1987
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2008
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2012
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Champion d'Europe de hockey sur gazon

Ashley Jackson


262106 Margaretryan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
262106 Margaretryan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de Joseph Masiero. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 0,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 262001-263000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

262106 Margaretryan


Dvorac Pidhirtsi je rezidencijalni dvorac-tvrđava smješten u selu Pidhirtsi u Lavovskoj oblasti zapadne Ukrajine, a nalazi se 80 kilometara istočno od Lavova. Izgradio ga je Guillaume Le Vasseur de Beauplan između 1635. i 1640. godine. Danas je dio Nacionalne umjetničke galerije Lavov.

Izvori

Dvorci
Građevine u Ukrajini

Dvorac Pidhirtsi


O Starship Flight Test (Voo Experimental do Starship) ocorreu no dia 20 de abril de 2023, às 13:33 UTC, após ter recebido a licença da Administração Federal de Aviação. A SpaceX usou os protótipos Ship 24 e Booster 7 no teste. O foguete perdeu o controle quatro minutos após o lançamento, terminando a missão com sua prematura destruição.

Antecedentes
O Starship deverá ser um veículo de lançamento superpesado totalmente reutilizável, projetado pela SpaceX. Composto por dois estágios, deverá ser usado para o lançamento de satélites, turismo espacial e viagens interplanetárias.

Uma revisão ambiental da área de lançamento foi concluída  em junho de 2022 com a avaliação de que não encontraram um "impacto ambiental significativo", o que necessitou que a companhia realizasse diversas alterações para preservar as áreas ambientais e históricas, mas permitiu que a licença de lançamento fosse aprovada.

Uma revisão relacionada com o preparo para o voo foi completada no dia 8 de abril de 2023, com Elon Musk anunciando no Twitter que o foguete estava "pronto para lançamento; esperando aprovação regulatória". Um ensaio marcado para 11 de abril foi cancelado. A SpaceX recebeu sua licença da Administração Federal de Aviação, válida por cinco anos, no dia 14 de abril de 2023.  A empresa esperava realizar o lançamento a partir do dia 17 de abril de 2023.

Missão
O lançamento ocorreu na Starbase, uma base espacial da SpaceX em Boca Chica, Texas, feita para a construção e lançamento do Starship. Os veículos, Booster 7 e Ship 24, foram separados no dia 12 de abril para a adição do sistema de destruição do veículo no estágio superior.

1ª tentativa
A primeira tentativa ocorreu no dia 17 de abril de 2023, mas foi cancelada nove minutos antes da decolagem e transformada num ensaio de abastecimento devido a uma válvula presa. A SpaceX esperava necessitar de no mínimo 48 horas antes de realizar uma nova tentativa, remarcando o lançamento para o dia 20 de abril.

2ª tentativa e destruição
A segunda tentativa ocorreu no dia 20 de abril de 2023, às 13:33 UTC. A contagem regressiva foi interrompida cerca de 40 segundos antes do lançamento, mas logo foi retomada.

O foguete foi lançado de forma bem sucedida, tendo deixado a plataforma em 10 segundos, apesar da transmissão mostrar que alguns de seus 33 motores não foram acesos. A espaçonave atingiu o max q cerca de 55 segundos após o lançamento, mas, após não realizar a separação do Super Heavy do Starship dois minutos depois, quatro minutos após o lançamento, perdeu o controle, começando a girar, com um minuto depois começando a cair, e foi destruído, a cerca de 39km de altitude.

Consequências
Devido ao fato da SpaceX ter intencionalmente minimizado a infraestrutura de proteção na base durante o lançamento (como não ter instalado um sistema de dilúvio ou um diversor de chamas), o foguete danificou tanto a base quanto a infraestrutura ao redor. Na decolagem, o foguete levantou imensas nuvens de poeira, com relatos de Port Isabel, a 10 quilômetros da plataforma, de carros cobertos por poeira, além de outras superfícies e uma janela quebrada. Um carro desocupado foi destruído por destroços e o concreto abaixo da plataforma onde o foguete se encontrava foi totalmente destruído, criando uma cratera de aproximadamente 7 metros de profundidade. Apesar dos danos, a Administração Federal de Aviação confirmou que ninguém se magoou no decorrer do lançamento.

Na quinta, dia 21 de abril, Eddie Treviño Jr., juiz do Condado de Cameron, ordenou o fechamento da praia de Boca Chica e parte da Rodovia 4 até a tarde do dia seguinte, para proteger tanto a saúde do público quanto possibilitar os trabalhos de limpeza. De acordo com Eric Roesch, os riscos relacionados com o lançamento já foram alertados e que a possibilidade da poeira que se espalhou pela região não estava prevista nos relatórios de segurança ambiental.

Plano de voo original
O veículo foi lançado da Starbase, em Boca Chica, Texas, na Costa do Golfo dos Estados Unidos. Se o lançamento fosse bem-sucedido, o propulsor e a nave iriam separar-se em cerca de 172 segundos após o lançamento. A nave continuaria em voo propulsionado até atingir a órbita terrestre trans-atmosférica, estimada em cerca de 250 x 50 km, o que faria a órbita da Starship decair após cerca de 1h17m.

Supondo que o foguete sobreviveria a subida, tanto o propulsor e a nave realizariam pousos controlados no oceano, mas não seriam recuperados. De acordo com informações enviadas para a Comissão Federal de Comunicações, o propulsor realizaria uma retro-ignição e pousaria a cerca de 32 km da costa no Golfo do México, enquanto a Starship pousaria no Oceano Pacífico a cerca de 100 km a nordeste de Kauai. Nem o Super Heavy ou o Starship seriam resgatados.

Reações
 Bill Nelson, administrador da NASA, parabenizou a SpaceX em seu twitter.
 A SpaceX declarou que o "teste realizado hoje nos ajudará a aperfeiçoar a confiabilidade da Starship enquanto procuramos tornar a vida multi-planetária," com o Elon Musk dizendo que a equipe tentará novamente em poucos meses.
 A Administração Federal de Aviação disse que supervisionará a investigação, algo padrão quando um veículo é perdido em voo.
 O historiador espacial Jordan Brimm, da Universidade de Chicago, disse que o voo "caiu entre um pequeno passo e o que esperavam ser um gigantesco salto, mas ainda assim representa um progresso significativo na criação de um foguete super-pesado reutilizável".
 Em sua maioria, a reação dos comentaristas foi positiva.

SpaceX
2023 na exploração espacial
2023 no Texas
Voos espaciais experimentais
Acidentes e incidentes espaciais

Starship Flight Test


Paul Wild (astronom), švicarski astronom
John Paul Wild , australski znanstvenik, izumitelj InterScana, mikrovalnog sustava slijetanja, radioastronom, solarni fizičar
Opservatorij Paula Wilda, radioastronomska postrojenja
Paul Wild (ragbijaš)

Paul Wild


اللقاحات (التطعيمات\المطاعيم) مواد حيوية حساسة يمكن أن تخرب بسرعة لدى تعرضها للحرارة غير المناسبة وكثير منها يحتاج للتخزين في شروط حرارة مخفّضة.

لاحظت منظمة الصحة العالمية خطورة هذه القضية وأوصت باستعمال طريقة تكنولوجيّة تكشف تعرض اللقاح لشروط قاسية من ارتفاع الحرارة بما أدى لتخربه. ناشدت منظمة الصحة العالمية واليونيسيف في 3 آيار 2008 كل البلاد التي تجلب اللقاحات مباشرة التأكد من اعتماد مؤشر مناطرة فيال اللقاح  وهو مؤشر يطبع أو يثبت على الفيالات أو الأمبولات ويتحول إلى لون غامق إذا تعرض للحرارة وهذا يدل على أن اللقاح صار عديم الفاعلية.

لقاحات

مؤشر حماية اللقاح


Eurocomunismul a constituit o tendință revizionistă din anii 1970 și 1980 în diverse partide comuniste vest-europene. Acestea au pretins că dezvoltă o teorie și o practică de transformare socială mai relevantă pentru Europa de Vest. În timpul Războiului Rece, acestea au căutat să submineze influența Uniunii Sovietice și a Partidului Comunist al Uniunii Sovietice. Această tendință a fost deosebit de populară în Italia, Spania și Franța. În același timp, eurocomunismul a declarat loialitate față de marxism, dar nu marxism-leninism, și nu s-a identificat în mod formal cu democrația socială, deși a refuzat o serie de poziții ideologice secundare ale marxismului.
Politica Europei
Comunism

Eurocomunism


Der Milchweiße Bindenspanner (Plemyria rubiginata), auch Milchweißer Blattspanner genannt, ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Spanner (Geometridae).

Merkmale

Falter
Die Flügelspannweite der Falter beträgt 22 bis 28 Millimeter. Die Grundfarbe der Vorderflügel ist überwiegend milchig weiß. Das Wurzelfeld ist hellbraun bis schwarzbraun gefärbt. Mit gleicher Farbe hebt sich ein großer Fleck am Vorderrand nahe der Mitte hervor. Die Intensität und Ausgestaltung dieses Flecks kann variieren. Im unteren Mittelfeld sind bei einigen Exemplaren kleine schwarze Flecke vorhanden. Vom sehr dunklen Apexbereich verläuft ein graubraunes Saumband entlang des Vorderflügelaußenrandes, das sich auf den Hinterflügeln meist in abgeschwächter Form fortsetzt. Im Saumband  ist eine dünne weiße Wellenlinie erkennbar. Vorder- und  Hinterflügel zeigen jeweils einen schwarzen Diskalfleck, der zuweilen sehr undeutlich sein kann.

Raupe
Erwachsene Raupen sind grünlich gefärbt. Auf dem Rücken und an den Seiten haben sie mehrere gelbliche Linien und Streifen. Am Körperende befinden sich zwei kurze Analspitzen.

Puppe
Die Puppe ist hellgrün. Kurz vor dem Schlüpfen der Falter schimmern die dunklen Zeichnungselemente der Vorderflügel durch die Flügelscheiden.

Ähnliche Arten
Vergleichbare schwarze, braune und weiße Zeichnungselemente insbesondere auf den Vorderflügeln zeigen auch die Falter folgender Arten:
 Melanthia alaudaria ist kleiner und unterscheidet sich auch durch deutliche weiße Spitzen, die in den  sehr dunklen Saumbereich ragen.
 Der Sturmvogel (Melanthia procellata) ist durch einen nahezu viereckigen weißen Fleck im dunklen Saumband zu erkennen.
 Dem Brombeer-Blattspanner (Catarhoe albicillata) fehlt der große Mittelfleck auf den Vorderflügeln. Gleiches gilt für den Braunbinden-Blattspanner (Catarhoe cuculata) und den Pfaffenhütchen-Harlekin (Ligdia adustata). Letzterer zeigt außerdem stets ein weißes Feld an der Vorderflügelspitze.

Geographische Verbreitung und Vorkommen
Das Verbreitungsgebiet des Milchweißen Blattspanners erstreckt sich durch West- und Mitteleuropa einschließlich der Britischen Inseln und weiter durch die gemäßigte Zone bis nach Ostasien. In Schottland ist er durch die ssp. Plemyria rubiginata plumbata vertreten. In den Alpen kommt er noch in einer Höhe von 1500 Metern vor. Die Art bewohnt bevorzugt Heckengebiete, Auwälder, Streuobstwiesen und Gärten.

Lebensweise
Die dämmerungs- und nachtaktiven Falter fliegen von Mai bis September. Tagsüber können sie aus der Vegetation leicht aufgescheucht werden. Nachts besuchen sie auch künstliche Lichtquellen. Die Raupen ernähren sich hauptsächlich von den Blättern von Kulturapfel (Malus domestica), Schlehdorn (Prunus spinosa), Traubenkirsche (Prunus padus) und Erlenarten (Alnus).

Gefährdung
Der Milchweiße Bindenspanner wird in Deutschland auf der Roten Liste gefährdeter Arten als nicht gefährdet geführt.

Quellen

Einzelnachweise

Literatur
 Walter Forster, Theodor A. Wohlfahrt: Die Schmetterlinge Mitteleuropas. Band 5: Spanner. (Geometridae). Franckh'sche Verlagshandlung, Stuttgart 1981, ISBN 3-440-04951-5.

Weblinks

 Lepiforum e.V. Fotos
 ukmoths.org UK moths
 www.lepidoptera.pl Verbreitung in Europa
 www.schmetterlinge-deutschlands.de Gefährdung

Larentiinae (Spanner)

Milchweißer Bindenspanner


Dolls er en dansk dokumentarfilm fra 2007, der er instrueret af Diana El Jeiroudi.

Handling
I Damaskus, Syrien, forventes det af Manal, at hun lever hundrede procent op til rollen som husmor. Men hun insisterer på drømmen om at komme i arbejde igen efter at have født sine børn. Samtidig fascineres hendes døtre af det smilende arabiske fænomen, Fulla, som de kan se i tv hver eneste dag. Fulla er det arabiske svar på Barbie, og hun er lige så stor en succes i den arabiske verden, som Barbie er i den vestlige. Hun er et ideal af traditionelle arabiske værdier, og det har været vejen til hendes store kommercielle succes. Fulla er en hård konkurrent til Barbies salgstal - og til Manals drømme.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Syrien
Dokumentarfilm fra Danmark

Dolls


Šejh Sulhija ef. Hadžimejlić (Visoko, 13. srpnja 1907. – Visoko, 21. ožujka 1999.), bosanskohercegovački je teolog bošnjačkog podrijetla, šejh nakšibendijskog tarikata.

Životopis
Sulhija Hadžimejlić je rođen je 13. srpnja 1907. u visočkoj mahali Novo Brdo kao jedan od četvero djece šejh hafiza Nezir ef. Hadžimejlića. Iako je veoma rano, dok je još bio u osnovnoj školi, Sulhija ostao bez oca, odgojen je u derviškoj obitelji. Završio je Gazi Husrev-begovu medresu, 1925. godine, a potom i šerijatsko sudačku školu u Sarajevu 1930. godine, te postao šerijatski sudija – kadija. Uz to bio je izvanredno dobar poznavalac Kurana, hadisa, te ostalih islamskih i svjetovnih znanosti. Dobro je poznavao i govorio arapski i turski, a služio se i perzijskim i francuskim jezikom. Odmah nakon što je završio sudačku školu, pozvan je na odsluženje vojnog roka, a zatim i posao u Sreskom šerijatskom sudu u Prilepu, na poziv šejh hafiza Muse Kjazima ef. Hadžimejlića, gdje živi i radi od 1932. do 1937. godine, a potom radi u Sjenici i Tetovu gdje ga zatiče Drugi svjetski rat, kada biva premješen u Žepče gdje radi do ukidanja šerijatskih sudova. Njegovo osnovno zvanje u komunističkoj Jugoslaviji zamijenjeno je zvanjem financijskog manipulatora i dobiva posao u Sreskom sudu u Zavidovićima. U Visoko se vraća 1950. godine i postepeno potiskivan iz svih službi, degradiran i ponižavan, biva konačno otpušten 1953. godine s objašnjenjem da nema dovoljne kvalifikacije ni za jedno radno mjesto.

U mirovinu odlazi s nepunih šezdeset godina, ali se time njegov rad nipošto ne prekida. On tada uveliko radi kako na općem polju širenja vjera, tako i na tarikatskom planu. Hilafet i idžazet za šejha Sulhija ef. Hadžimejlić dobio je 1983. od šejh Behauddin ef., i prvi je od Hadžimejlića u Visokom kojega je Tarikatski centar u Bosni i Hercegovini u Sarajevu postavio za šejha visočke tekije.

Sulhija je bio veoma komunikativna osoba sa širokim krugom prijatelja i poznanika. Posebno je komunicirao sa svojim kolegama – kadijama. Jedan od njih bio je Ahmed ef. Mešić, koji je jedno vrijeme radio u Visokom, a potom preselio u Tuzlu. Kako su obojica bili izvanredno dobri poznavatelji arapskog i turskog, a Ahmed ef. je bio vješt i s perzijskim jezikom. Njihovome prijateljstvu svjedoči i oko 120 pisama koje je Ahmed ef. napisao šejh Sulhiji. Godine 1978. u jednom od tih pisama Ahmed ef. Mešić piše da se "još nije obikao u Tuzli", i da u njoj nema ono što je imao u Visokom, nema druženja, nema tekija, nema iščitavanja, komentiranja i raspravljanja o pričama iz Mesnevije. Naime, o nadalje kaže: "Najviše sjedim u kući i već sam gotovo prepisao stihove iz arapske verzije Mesnevije koju si mi dao. Ostao mi je još uvod i predgovor, pa kada to prepišem vratit ću ti knjigu. Skupo bi me stajalo da je fotokopiram." U drugom pismu iz 1979. godine Mešić piše, "A sada, dragi ahbabu (prijatelju) ja Ti šaljem jednu svešćicu mog prijevoda i komentara, nešto oko 145 bejtova Mesnevi-šerifa, tebi u vlasništvo, pa te molim da – ako možeš – pročitaš da vidiš valja li to štogod što radim, pa ako valja da mi odgovoriš da mognem nastaviti. A ako ne valja da mi isto tako kažeš da uzalud ne trošim vrijeme i papir, ili ako treba nešto izmijeniti... Ukratko ja te molim za tvoje iskreno i otvoreno mišljenje jer bi mi to bilo dragocjeno za daljnji rad ili nerad. Samo ti i ja imamo po jedan primjerak..." Šejh Sulhi-ef je sve svešćice što ih je poštom dobivao iščitavao i davao svoje mišljenje, a potom ih je dao ukoričiti s potpisom i datumom, 21. svibnja 1985. godine.

Također, poznato je, da je šejh Sulhija podučavao 16 učenika za studij iz različitih predmeta u Gazi Husrev-begove medresi. Svi su oni uspješno položili ispite i završili medresu.

Sulhija Hadžimejlić je preminuo 21. ožujka 1999. godine u Visokom gdje je i ukopan.

Izvori

Vanjske poveznice
 šejh Sulhija Hadžimejlić

Životopisi, Visoko
Hadžimejlići
Bošnjački derviški šejhovi

Sulhija Hadžimejlić


Philander Chase Knox (May 6, 1853October 12, 1921) was an American lawyer, bank director and politician. A member of the Republican Party, Knox served in the Cabinet of three different presidents and represented Pennsylvania in the United States Senate.

Born in Brownsville, Pennsylvania, Knox became a prominent attorney in Pittsburgh, forming the law firm of Knox and Reed. With the industrialists Henry Clay Frick and Andrew Mellon, Knox also served as a director of the Pittsburgh National Bank of Commerce. In early 1901, he accepted appointment as United States Attorney General. Knox served under President William McKinley until McKinley was assassinated in September 1901, and Knox continued to serve under President Theodore Roosevelt until 1904, when he resigned to accept appointment to the Senate.

Knox won re-election to the Senate in 1905 and unsuccessfully sought the 1908 Republican presidential nomination. In 1909, President William Howard Taft appointed Knox to the position of United States Secretary of State. From that post, Knox reorganized the State Department and pursued dollar diplomacy, which focused on encouraging and protecting U.S. investments abroad. Knox returned to private practice in 1913 after Taft lost re-election. He won election to the Senate in 1916 and played a role in the Senate's rejection of the Treaty of Versailles. Knox was widely seen as a potential compromise candidate at the 1920 Republican National Convention, but the party's presidential nomination instead went to Warren G. Harding. While still serving in the Senate, Knox died in October 1921.

Early life, education, and marriage

Philander Chase Knox was born in Brownsville, Pennsylvania, one of nine children of Rebecca (née Page) and David S. Knox, a banker. He was named after the Episcopal Bishop Philander Chase. He attended public school in Brownsville, graduating at the age of 15. He attended West Virginia University for a time, and then Mount Union College, where he graduated in 1872 with a bachelor of arts degree. While there, he formed a lifelong friendship with William McKinley, the future U.S. president, who at the time was a local district attorney. Knox then returned to Brownsville, and was occupied for a short while as a printer at the local newspaper, then as a clerk at the bank where his recently deceased father had worked. Soon he left for Pittsburgh, and studied law while working at the law offices of H. R. Swope & David Reed in Pittsburgh.

Marriage and family

In 1880, Knox married Lillian "Lillie" Smith, the daughter of Mr. and Mrs. Andrew Darsie Smith. Her father was a partner in a steel company known as Smith, Sutton and Co. The company eventually became a part of Crucible Steel. Knox and his wife had several children, including Hugh Knox. His extended relatives include a nephew, "Billy" Knox.

Legal career
Knox was admitted to the bar in 1875 and practiced in Pittsburgh. From 1876 to 1877, he was Assistant United States Attorney for the Western District of Pennsylvania. Knox became a leading Pittsburgh attorney in partnership with James Hay Reed, their firm being Knox and Reed (now Reed Smith LLP). In 1897 Knox became President of the Pennsylvania Bar Association. Along with Jesse H. Lippencott, a fellow member of an elite hunting club (see South Fork below), Knox served as a director of the Fifth National Bank of Pittsburgh. With Henry Clay Frick and Andrew Mellon, he was a director of the Pittsburgh National Bank of Commerce. As counsel for the Carnegie Steel Company, Knox took a prominent part in organizing the United States Steel Corporation in 1901.

Johnstown Flood

Knox was a member of the South Fork Fishing and Hunting Club, which had a clubhouse upriver of Johnstown, Pennsylvania. It maintained an earthen dam for a lake by the club, which was stocked for fishing. The dam failed in May 1889, causing the Johnstown Flood and severe losses of life and property downriver. When word of the dam's failure was telegraphed to Pittsburgh, Frick and other members of the South Fork Club gathered to form the Pittsburgh Relief Committee for assistance to the flood victims.

As its attorneys; Knox and his law partner Reed were able to fend off four lawsuits against the club; Colonel Unger, its president; and against 50 named members. The cases were "either settled or discontinued and, as far as is known, no one bringing action profited thereby."

The club was never held legally responsible for the disaster. Knox and Reed successfully argued that the dam's failure was a natural disaster which was an Act of God, and no legal compensation was paid to the survivors of the flood. The perceived injustice aided the acceptance of "strict, joint, and several liability," so that a "non-negligent defendant could be held liable for damage caused by the unnatural use of land.

Political career

U.S. Attorney General

In 1901, Knox was appointed as US Attorney General by President William McKinley and was re-appointed by President Theodore Roosevelt. He served until 1904. While serving President Roosevelt, Knox worked hard to implement the concept of Dollar Diplomacy.

He told President Roosevelt: "I think, it would be better to keep your action free from any taint of legality," made in regard to the construction of the Panama Canal.

U.S. Senator
In June 1904, Knox was appointed by Governor Samuel W. Pennypacker of Pennsylvania to fill the unexpired term of the late Matthew S. Quay in the United States Senate. In 1905, he was elected by the state legislature to fill the remainder of the full term for the US Senate seat (to 1909).

Knox made an unsuccessful bid for the Republican Party nomination in the 1908 U.S. presidential election.

U.S. Secretary of State

In February 1909, President-elect William Howard Taft nominated Senator Knox to be Secretary of State. He was at first found to be constitutionally ineligible, because Congress had increased the salary for the post during his Senate term, thus violating the Ineligibility Clause. In particular, Knox had been elected to serve the term from March 4, 1905 to March 3, 1911. During debate on legislation approved on February 26, 1907, as well as debate beginning on March 4, 1908, he had consistently supported pay raises for the Cabinet, which were eventually instituted for the 1908 fiscal calendar. The discovery of the constitutional complication came as a surprise after President-elect Taft had announced his intention to nominate Knox.

The Senate Judiciary Committee proposed the remedy of resetting the salary to its pre-service level, and the Senate passed it unanimously on February 11, 1909. Members of the U.S. House of Representatives mounted more opposition to the relief measure and defeated it once. After a special procedural rule was applied, the measure was passed by a 173–115 vote. On March 4, 1909, the salary of the Secretary of State position was reverted from $12,000 to $8,000, and Knox took office on March 6.  Later known as the "Saxbe fix", such legislation has been passed in a number of similar circumstances.

Knox served as Secretary of State in Taft's cabinet until March 5, 1913. As Secretary of State, he reorganized the Department on a divisional basis, extended the merit system to the Diplomatic Service up to the grade of chief of mission, pursued a policy of encouraging and protecting American investments abroad, declared the ratification of the Sixteenth Amendment, and accomplished the settlement of controversies related to activities in the Bering Sea and the North Atlantic fisheries.

Under Taft the focus of foreign policy was the encouragement and protection of U.S. investments abroad called Dollar diplomacy. This was first applied in 1909, in a failed attempt to help China assume ownership of the Manchurian railways. Knox felt that not only was the goal of diplomacy to improve financial opportunities, but also to use private capital to further U.S. interests overseas. In spite of successes, "dollar diplomacy" failed to counteract economic instability and the tide of revolution in places like Mexico, the Dominican Republic, Nicaragua, and China.

Return to the Senate

Following his term of office, Knox resumed the practice of law in Pittsburgh. In 1916, Knox was elected by popular vote to the Senate from Pennsylvania for the first time, after passage of the Seventeenth Amendment providing for such popular elections. He served from 1917 until his death in 1921. While a Senator, he was highly critical of the Treaty of Versailles ending World War I, saying "this Treaty does not spell peace but war — war more woeful and devastating than the one we have but now closed".

At the 1920 Republican National Convention, Knox was considered a potential compromise candidate who could unite the progressive and conservative factions of the party. Many thought that California Senator Hiram Johnson would release his delegates to back his friend Knox, but Johnson never did. Warren G. Harding instead emerged as the compromise candidate, and Harding went on to win the 1920 election. After the election, Knox urged President Harding to consider Andrew Mellon for the position of Secretary of the Treasury, and Mellon ultimately took the position.

In April 1921, he introduced a Senate resolution to bring a formal end to American involvement in World War I. It was combined with a similar House resolution to create the Knox–Porter Resolution, signed by President Warren G. Harding on July 2.

Personal life
Knox's nickname was "Sleepy Phil," as he was said to have dozed off during board meetings, or because he was cross-eyed.

Knox was a member of the elite Duquesne Club in Pittsburgh.

Death
Knox died in Washington, D.C., on October 12, 1921, aged 68.

See also
List of United States Congress members who died in office (1900–49)

References

Further reading
 Coletta, Paolo E. The Presidency of William Howard Taft (1973).
 Coletta, Paolo E. "The Diplomacy of Theodore Roosevelt and William Howard Taft." In American Foreign Relations: A Historiographical Review, edited by Gerald K. Haines and Samuel J. Walker, (Greenwood Press, 1981) pp 91–114.
 Collin, Richard H. "Symbiosis vs. Hegemony: New Directions in the Foreign Relations Historiography of Theodore Roosevelt and William Howard Taft." Diplomatic History 9#3 (1995), 473–497.
  Gould, Lewis L. The William Howard Taft Presidency (UP of Kansas 2009) excerpt
 Holsinger, M. Paul. "Philander C. Knox and the Crusade against Moromonism, 1904–1907." Western Pennsylvania History (1969): 47–55. online
 Mulhollan, Paige Elliott. "Philander C. Knox and Dollar Diplomacy, 1909–1913" (PhD dissertation The University of Texas at Austin, 1966.); online at ProQuest Dissertations & Theses
 Scholes, Walter V., and Marie V. Scholes. The Foreign Policies of the Taft Administration (1970). online

External links
 Letters from and to Secretary of State Knox, Ursinus College Archives

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1853 births
1921 deaths
People from Brownsville, Pennsylvania
Candidates in the 1908 United States presidential election
Candidates in the 1920 United States presidential election
20th-century American politicians
United States Secretaries of State
United States Attorneys General
Politicians from Pittsburgh
University of Mount Union alumni
Pennsylvania Republicans
Republican Party United States senators from Pennsylvania
West Virginia University College of Law alumni
Taft administration cabinet members
Theodore Roosevelt administration cabinet members
McKinley administration cabinet members
19th-century American politicians

Philander C. Knox


بيهافانا بالاشاندران (ولدت في 6 يونيو 1986، والمعروفة عادةبالاسم المسرحي بيهافانا، هي ممثلة هندية التي مثلت في أفلام المالايالامية، التاميلية والتيلوجو. ظهرت لأول مرة في نامال كامال الذي حصل على اشادة من النقاد ودرجات الشرف مختلفة، من بينها جائزة الدولة.

العائلة

ولدت كارثيكا، بيهافانا هي ابنة مساعد المصور السينمائي، G. بالاشاندران مينون وبوشبا. لها أخ واحد اسمه جايتديف الذي يعيش حاليا في فانكوفر، كندا.

حياتها المهنية

ظهرت لأول مرة في فيلم المايانامارية نامال المقابل للقادمين الجدد مثل سيدارت، جيشنو ورينوكا مينون. الفيلم لاقى نجاحا كبيرا وحصلت على عدة عروض في المايانامارية. فازت بالعديد من الالقاب و جائزة لجنة التحكيم الخاصة بوولاية كيرالاللفيلم ذاته. بهافانا كانت طالبة في الفصل الحادي عشر عندما حققت نجاحها في الأفلام. مثلت تقريبا مع جميع الممثلين في المايانامارية بما موهانلال، ماموتي، سوريش جوبي، ديليب، جايارام، بريثفيراج، كونشاكو بوبان، جاياسوريا الخ. في عام 2003، أصبحت جزءا من أفلام الضرب مثل كورنيك بكالوريوس، سيد موسا، سوابنكودو الخ. في عام 2004 تحولت حياتها المهنية إلي القاتمة. أفلامها مثل مهرجان الشباب، بارايام، بونجلافي أوثا الخ قصفت في شباك التذاكر. حياتها المهنية لم تكن ناجحة في عام 2004. في عام 2005 مثلت في يودابانايو ثارام، هريداياثيل سوكشيككان، الشرطة ، دايفاناماثيل، شانثيوبوتبووناران. الأفلام يودابانايوثارام، شانثيوبوتبو وناران تحول إلى قنابل ضخمة ودايفاناماثيل هتف له بشكل انتقادي. حصلت على جائزة ولاية كيرالا السينمائية لأدائها كأفضل ممثلة ثانية لدايفاناماثيل في عام 2006. في عام 2006 مثلت في عدة أفلام مثل شينثاماني كولاكاس، الشطرنج، وكانت ناجحة. في عام 2007، فيلمها جنبا إلى جنب مع موهانلال، شوتا مومباي تحول إلى الإقبال شديد. كان فيلمها الثالث، مقترن مع موهانلال. بعد عام 2007، ركزت كثيرا على أفلام تاميل السينمائية. في عام 2008، والنجم المتعدد العشرون : 20 شهد عودتها إلى السينما المايانامارية. الإصدارات الأخيرة لها في المايانامارية تشمل المصاصة وساجار الاسم المستعار جاكي.

أول افلام تاميل لها قد عرضه في الاصل كودال ناجار بهاراث المعاكس ولكنه تأجل بسبب بعض الصعوبات القنية، ولكنه أكتمل وأفرج عنه في نيسان / أبريل 2007. أول فيلم تاميل صدر لها شيثيرام بيسيوثاديمع ممثل مالايا نارين كان نجاحا كبيرا وبعد هذا الفيلم الناجح حصلت على العديد من العروض في تاميل وحاليا تقوم بالعديد من المشاريع مع ممثلي تاميل المشهورين مثل مادهافان، جايام رافي، بهاراث وسريكانث.

الجوائز التي حصل عليها
 2005 : جائزة ولاية كيرالا السينمائية لأفضل ممثلة ثانية-- دايفاناماثيل
 2006 : جائزة التاميل فيلمفير لأفضل أنثى لاول مرة-- شيثيرامبيسيوثادي
 2006 : جائزة التاميل فلم فير لأفضل ممثلة -- شيثيرامبيسيوثادي

قائمة الأفلام

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
فنانات من كيرلا
ممثلات أفلام تاميلية
ممثلات أفلام تيلوغوية
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات في سينما الكانادا
ممثلات في سينما المالايالامية
ممثلات مسرح هنديات
ممثلات من ثريسور
ممثلات هنديات في القرن 21
مواليد 1986

بيهافانا بالاشاندران


Demircili, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun il merkezine 38 km, Çarşamba ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Demircili, Çarşamba


فلاش فيديو  هو تنسيق ملف تخزين يُستخدم لتقديم محتوى فيديو رقمي (مثل العروض التلفزيونية والأفلام وغيرها) عبر الإنترنت باستخدام أدوبي فلاش بلاير. يمكن أيضًا تضمين محتوى فلاش فيديو في ملفات إس دبليو إف. يوجد تنسيقان مختلفان لملفات فلاش فيديو وهُما: (FLV) و (F4V)، يتم تشفير بيانات الصوت والفيديو داخل ملفات (FLV) بنفس طريقة تشفير ملفات إس دبليو إف. يعتمد تنسيق ملف (F4V) على تنسيق ملف (ISO) [بالإنجليزية]، كلا التنسيقين مدعومان في أدوبي فلاش بلاير وتم تطويرهما بواسطة أدوبي. تم تطوير تنسيق (FLV) في الأصل بواسطة ماكروميديا. في أوائل العقد الأول من القرن الحادي والعشرين، كان فلاش فيديو هو الأكثر استخداماً لبث الفيديو عبر الإنترنت (عبر RTMP). من بين المستخدمين هولو وفيفو وياهو! فيديو وميتاكافيه ورويترز والعديد من مزودي الأخبار الآخرين.

التاريخ
أضاف إصدار 2002 من فلاش بلاير 6 دعمًا للفيديو بتنسيق ملف إس دبليو إف. أضاف إصدار 2003 من فلاش بلاير 7 دعمًا مباشرًا لتنسيق ملف FLV. نظرًا للقيود المفروضة على تنسيق ملف FLV، أنشأت أدوبي تنسيقات ملفات جديدة في عام 2007، بناءً على تنسيق ملف ISO [بالإنجليزية]. بهذه الطريقة، يشترك تنسيق F4V في قاعدة مشتركة مع تنسيق MP4 ، ولهذا السبب يطلق على F4V أحيانًا اسم "Flash MP4" بشكل غير رسمي. لا يتحقق فلاش بلاير من امتداد اسم الملف ولكنه يفحص الملف لتحديد التنسيق.

الترميز
بشكل عام، تحتوي ملفات فلاش فيديو (تنسيق FLV) على تدفقات بتات الفيديو التي تعد نسخةً خاصة لمعيار الفيديو H.263.

أنواع الوسائط المدعومة
أنواع الوسائط المدعومة في فلاش فيديو وISO [بالإنجليزية]:

 فيديو
 H.264 (مضاف إلى MP4 وFLV)
 تطبيقات جوجل GPL الغير رسمية للأندرويد لتنسيق FLV
 MPEG-4 ASP
 ITU H.263
 صوت
 MPEG طبقة 3
 MPEG AAC

أنواع الوسائط المدعومة بتنسيق ملف فلاش فيديو فقط:

 فيديو عام
 RGB (مدعوم من نفس نوع الكود الذي يستخدمه إس دبليو إف)
 ترميز طول التشغيل (مدعوم من نفس نوع الكود الذي يستخدمه إس دبليو إف)
 Sorenson's H.263
 On2 TrueMotion VP6
 الفيديو المتحرك عبارة عن زي ليب قائم على شاشة 1 و2
 الصوت العام هو PCM و ADPCM

خيارات التوزيع
يمكن توزيع ملفات فيديو فلاش بعدة طرق مختلفة:

 كملف مستقل. FLV. على الرغم من أن ملفات فلاش فيديو يتم تسليمها عادةً باستخدام مشغل فلاش للتحكم، فإن ملف FLV نفسه لا يمكن تشغيله إلا باستخدام مشغل FLV. هناك العديد من المشغلين الخارجيين المتاحين.
 مضمّن في ملف إس دبليو إف باستخدام أداة تأليف فلاش (مدعومة في فلاش بلاير 6 والإصدارات الأحدث). يجب نقل الملف بالكامل قبل أن يبدأ التشغيل. يتطلب تغيير الفيديو إعادة إنشاء ملف إس دبليو إف.
 تنزيل تدريجي عبر بروتوكول نقل النص الفائق (مدعوم في فلاش بلاير 7 والإصدارات الأحدث). تستخدم هذه الطريقة أكشن سكربت. يتمتع التنزيل التدريجي بالعديد من المزايا، بما في ذلك التخزين المؤقت واستخدام خوادم HTTP العامة والقدرة على إعادة استخدام مشغل إس دبليو إف واحد لمصادر فيديو فلاش متعددة. يتضمن فلاش بلاير 8 دعمًا للوصول العشوائي داخل ملفات الفيديو باستخدام وظيفة التنزيل الجزئي لـHTTP، ويشار إلى ذلك أحيانًا على أنه دفق. ومع ذلك، على عكس البث باستخدام RTMP، فإن HTTP لا يدعم البث في الوقت الفعلي. يتطلب البث عبر HTTP مشغلًا مخصصًا وإدخال بيانات تعريف فلاش فيديو محددة تحتوي على موضع البداية الدقيق بالبايت والرمز الزمني لكل إطار رئيسي. باستخدام هذه المعلومات المحددة، يمكن لمشغل فلاش فيديو المخصص طلب أي جزء من ملف فلاش فيديو بدءً من إطار رئيسي محدد. على سبيل المثال، تدعم جوجل فيديو ويوتيوب التنزيل التدريجي ويمكنها البحث عن أي جزء من الفيديو قبل اكتمال التخزين المؤقت.
 يتم البث عبر RTMP إلى فلاش بلاير باستخدام «خادم فلاش ميديا»  (معروف سابقًا باسم Flash Communication Server)، وعدة خوادم أخرى. اعتبارًا من أبريل 2008، هناك مسجلات تدفق متاحة لهذا البروتوكول، وإعادة ترميز برمجية screencast مستبعدة.
 يسمح «خادم فلاش ميديا 4.5» ببث فلاش فيديو إلى أجهزة آيفون وآيباد. يحقق ذلك من خلال تسليم المحتوى في بث إم بي إي جي 2 باستخدام تنسيق بث HTTP المباشر

المراجع

أدوبي فلاش
صيغ حاويات

فلاش فيديو


Zoghaus ist ein Ortsteil von Langenwetzendorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Die Bundesstraße 94 verläuft durch das Dorf. Sie verbindet den Ortsteil bei Gommla mit der Bundesstraße 92. Die Gemarkung des Ortsteils liegt auf einer Hochebene des Thüringer Schiefergebirges. Diese Ebene ist nach Osten geneigt und kupiert.

Geschichte
Am 23. Mai 1449 wurde der Ort erstmals urkundlich erwähnt.
Zoghaus gehörte zum Fürstentum Reuß ältere Linie, Amt Obergreiz, nach dem Ende der Monarchie zum Freistaat Reuß ä.L. und ab dem 4. April 1919 zum Volksstaat Reuß. Am 1. Mai 1920 ging dieser im Land Thüringen auf. Ab dem 1. Oktober 1922 (Inkrafttreten des Thüringer Kreiseinteilungsgesetzes) gehörte Zoghaus zum Landkreis Greiz. Zoghaus verblieb auch nach dem 25. Juli 1952 beim Kreis Greiz. Am 8. März 1994 wechselte Zoghaus die Kreiszugehörigkeit und wurde zum Ortsteil der Einheitsgemeinde Langenwetzendorf – diese wechselte bereits am 25. Juli 1952 vom Kreis Greiz zum Kreis Zeulenroda.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Greiz
Geographie (Langenwetzendorf)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1449
Gemeindeauflösung 1994

Zoghaus


Ur (Sümerce: Urim; Sümer çivi yazısı:  ,   ya da  ; Akadca: Uru; ; ), Güney Irak'ta yer alan Zi Kar'daki (günümüzdeki adıyla) Tel el Mukayyer () bölgesinde bulunan antik Mezopotamya'ya ait önemli bir Sümer şehir devletidir. Ur, bir zamanlar Basra Körfezi'nde Fırat'ın ağzına yakın bir kıyı şehri olmasına rağmen kıyı şeridi değişmiş ve şehir, günümüzde oldukça iç kesimlerde Fırat'ın güney kıyısında kalmıştır. Günümüz modern Irak'ında yer alan Nasıriye'ye  uzaklıktadır.

Şehir, MÖ 3800 dolaylarında Ubeyd döneminden kalmadır ve MÖ 26. yüzyıldan kalma bir şehir devleti olarak yazılı tarihe kayıtlıdır. Kayıtlara geçen ilk kralı Mesannepada'dır. Şehrin koruyucu tanrısı, Sümer ve Akad (Asur-Babil) ay tanrısı Nanna (Akadcada: Sin) idi ve şehrin adının kökeni tanrının adından gelir: UNUGKI kelimenin tam anlamıyla "Nanna'nın meskeni (UNUG)".

1930'larda kazılan alan, Nanna türbesini içeren Ur Zigguratı'nın kısmen restore edilmiş kalıntıları ile dikkat çekmektedir. Tapınak, MÖ 21. yüzyılda (kısa kronoloji), Ur-Nammu döneminde yapılmış ve MÖ 6. yüzyılda Babil'in son kralı Nabonidus tarafından yeniden inşa edilmiştir.

Yerleşim
Ur-Nammu tarafından plânlandığı söylenen şehir, görünüşe göre mahallelere ayrılmış ve bir mahallede tüccarlar, diğerinde zanaatkârlar yaşıyordu. Hem geniş hem de dar sokaklara ve toplantılar için açık alanlara sahipti. Su kaynağı yönetimi ve taşkın kontrolü için birçok yapı kanıt niteliğindedir.

Evler kerpiç ve çamur sıvadan yapılmıştır. Büyük binalarda duvarlar, bitüm ve sazlarla güçlendirilmiştir. Günümüzde kalan yapılar çoğunlukla vakıflardır. İnsanlar genellikle (ayrı ayrı ve yalnız; bazen mücevherler, tencere ve silahlarla) evin zeminlerinin altındaki odalara veya kuyulara gömülmüştür.

Ur, 8 metre yüksekliğinde ve yaklaşık 25 metre genişliğinde eğimli surlarla çevriliydi, bazı yerler bir tuğla duvarıyla kuşatılmıştır. Başka yerlerde, binalar surlara entegre edilmiştir. Fırat Nehri, şehrin batı yakasındaki bu surları tamamlamıştır.

Toplum ve kültür
Arkeolojik keşifler, Ur'un Mezopotamya ovasında önemli bir Sümer-Akad kent merkezi olduğunu kesin olarak göstermiştir. Özellikle Kraliyet Mezarları'nın keşfi ihtişamını doğrulamıştır. Erken Hanedan dönemine (yaklaşık olarak MÖ 25. veya 24. yüzyılda) tarihlenen bu mezarlar, değerli metallerden ve yarı değerli taşlardan yapılmış muazzam miktarda lüks eşyalar içeriyordu. Bu eşyaların hepsinin uzun mesafelerden (Antik İran, Afganistan, Hindistan, Küçük Asya, Levant ve Basra Körfezi) ithal edilmesi gerekiyordu. O zamana kadar eşi benzeri olmayan bu zenginlik, Ur'un Erken Tunç Çağı'ndaki ekonomik öneminin bir kanıtıdır.

Bölgedeki arkeolojik araştırmalar, bu antik zamanlarda meydana gelen mimariyi ve uzun mesafeli etkileşimleri anlamamıza da büyük katkı sağlamıştır. Ur, bugün olduğundan çok daha iç kesimlere uzanan ve Mezopotamya'ya yapılan ticaretin çoğunu kontrol eden, Basra Körfezi'nde önemli bir limandı. Ur'a ithalat dünyanın birçok yerinden yapılmıştır. İthal edilen nesneler arasında altın ve gümüş gibi değerli metaller ve lapis lazuli ile akik gibi  yarı değerli taşlar bulunmaktadır.

Ur'un köleler (esir alınmış yabancılar), çiftçiler, zanaatkârlar, doktorlar, yazıcılar ve rahipleri içeren katmanlı bir sosyal sisteme sahip olduğu düşünülmektedir. Görünüşe göre yüksek rütbeli rahipler büyük lükse sahiptiler ve konaklarda yaşıyorlardı. Sözleşmeler, iş kayıtları ve mahkeme belgeleri dahil on binlerce çivi yazısı, şehrin karmaşık ekonomik ve yasal sistemlerini kaydetmiştir. Bu metinler; tapınaklardan, saraydan ve müstakil evlerden gün yüzüne çıkmıştır.

Müzik
1929'da antik Ur kentinde yapılan kazılarda modern arplara benzer enstrümanlar ve lirleri ortaya çıktı fakat bu çalgılar, boğa şeklinde ve on bir tellidir.

Tarihi

Tarih öncesi

Ur kurulduğunda, Basra Körfezi'nin su seviyesi bugün olduğundan iki buçuk metre yüksekti. Bu nedenle Ur'un çevresi bataklık olduğu düşünülüyor; sulama gereksizdi ve şehrin belirgin kanal sistemi, muhtemelen ulaşım için kullanılmıştır. Balıklar, kuşlar, yumrular ve sazlar, bazen kentleşmenin ön koşulu olarak öne sürülen bir tarım devrimine ihtiyaç duymadan Ur'u ekonomik olarak desteklemiş olabilir.

Arkeologlar, Ur'da Ubeyd dönemine ait erken bir işgalin kanıtını keşfettiler (). Bu erken tabakalar, 1920'lerin kazıcıları tarafından Yaratılış Kitabı ile Gılgamış Destanındaki Büyük Tufan'nın kanıtı olarak yorumlanan steril bir toprak birikintisiyle kapanmıştır. Güney Mezopotamya ovasının Fırat ve Dicle nehirlerinden düzenli olarak sellere maruz kaldığı, sudan ve rüzgardan kaynaklanan yoğun erozyonun Mezopotamya ve Kitâb-ı Mukaddes'teki Büyük Tufan hikâyelerine yol açmış olabileceği anlaşılıyor.

Dördüncü binyılda Sümer işgali
Ur'un sonraki işgâli ancak MÖ üçüncü bin yılda Ur'un ortaya çıktığı dönemde netleşmektedir. Diğer Sümerler gibi, Ur'un yeni yerleşimcileri de MÖ 3300 dolaylarında doğudan gelmiş ve izole bir dil konuşan Sami olmayan bir halktı. Ancak MÖ 3. binyıl boyunca Sümerler ve Doğu Sami Akadlar arasında yaygın bir iki dilliliğe yol açan yakın bir kültürel ortak yaşam gelişti. Sümerce ile Akadcanın karşılıklı etkisi, geniş ölçekte sözcüksel ödünç almaktan sözdizimsel, morfolojik ve fonolojik yakınsamaya kadar her alanda belirgindir. Bu durum, bilim insanlarını MÖ 3. binyılda Sümer ve Akadcadan Sprachbund olarak bahsetmeye sevk etti. MÖ 3. bin yıl genel olarak Mezopotamya'nın İlk Tunç Çağı olarak tanımlanır ve yaklaşık olarak MÖ 21. yüzyılda Üçüncü Ur Hanedanlığı'nın devrinden sonra sona erer.

MÖ 3 bin (Erken Tunç Çağı)

Erken Tunç Çağı'nda Ur'un önemi hakkında araştırmacılara bilgi veren çeşitli ana kaynaklar mevcuttur. Ur Kraliyet Mezarlığı'nın cömert kalıntılarının da gösterdiği gibi Birinci Ur Hanedanı büyük bir zenginliğe ve güce sahip görünmektedir. Sümer Kral Listesi, antik Sümer'in geçici bir siyasi tarihini ele alır ve diğerlerinin yanı sıra Ur'un birkaç hükümdarından bahseder. Mesannepada, Sümer Kral Listesi'nde adı geçen ilk Ur kralıdır ve MÖ 26. yüzyılda yaşamış gibi görünmektedir. Ur'un zaten önemli bir şehir merkezi olduğu Şehir Mühürleri adı verilen bir tür silindir mühürde belirtildiği anlaşılmaktadır. Bu mühürler, antik Mezopotamya'daki şehir devletlerinin adının yazıları veya sembolleri gibi görünen bir dizi ön çivi yazısı işareti içerir. Bu mühürlerin çoğu Ur'da bulundu ve üzerinde Ur'un adı belirgin olarak yazmaktadır.

Üçüncü Ur Hanedanlığı (Neo-Sümer İmparatorluğu olarak da bilinir), üçüncü milenyumun sonunda ortaya çıkmıştır. Üçüncü Ur Hanedanı, dünyanın şimdiye kadar bildiği en merkezi bürokratik devletidir.

Ur, MÖ 24 ve 22. yüzyıllar arasında Büyük Sargon tarafından kurulan Sami dili konuşan Akad İmparatorluğu'nun kontrolüne girdi. Bu, yaklaşık M.Ö.3000 yılında Mezopotamya'ya giren Sami dili konuşan Akadlıların Sümerlere ve aslında antik Yakın Doğu'nun çoğuna üstünlük kazandıkları bir dönemdir.

MÖ 22. yüzyılın ortalarında Akad İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Güney Mezopotamya, Mezopotamya'nın kuzeydoğusundaki Zagros Dağları'nda yaşayan, izole bir dil konuşan ve barbar bir halk olan Gutiler tarafından birkaç on yıl boyunca yönetildi fakat Akadca konuşan halkların Asur kolu, Mezopotamya'nın kuzeyinde bağımsızlıklarını yeniden ortaya koydu.

III. Ur

Üçüncü hanedan, kral Ur-Nammu iktidara geldiğinde, yaklaşık MÖ 2047 ile MÖ 2030 arasında hüküm sürdüğü yıllarda, kuruldu. Yönetimi sırasında, Ur Zigguratı da dahil olmak üzere tapınaklar inşa edildi ve tarım sulama yoluyla geliştirildi. Hammurabi Kanunları'ndan 300 yıl öncesine giden ve Ur-Nammu Kanunları (1952'de İstanbul'da tespit edilen bir parça), bilinen en eski belgelerden biridir. O ve halefi Şulgi, hükümdarlıkları sırasında tanrılaştırıldı ve ölümünden sonra bir kahraman figür olarak anılmaya devam etti ki Sümer edebiyatının günümüze ulaşan eserlerinden biri, Ur-Nammu'nun ölümünü ve yeraltı dünyasına yolculuğunu anlatır.

Ur-Nammu'dan sonra yerine, Ur'un hegemonyasını sağlamlaştıran ve imparatorluğu oldukça merkezi bürokrasiyle yönetilen bir devlete dönüştüren Üçüncü Ur Hanedanı'nın en büyük kralı Şulgi geçti. Şulgi uzun bir süre (en az 42 yıl) hüküm sürdü ve iktidarının ortasında kendini tanrılaştırdı.

Ur imparatorluğu, Semitik Akadca isimleri olan Amar-Sin, Şu-Sin ve İbbi-Sin adlarındaki üç kralın hükümdarlığı boyunca devam etti. İbbi-Sin'in 24. hükümdarlık döneminde MÖ 1940 civarında Elamlara yenildi ve bu durum, Ur Ağıdı'nda anılmıştır.

Bir tahmine göre Ur, yaklaşık MÖ 2030'dan 1980'e kadar dünyanın en büyük şehriydi. Nüfusu yaklaşık 65 000 idi (veya o zaman küresel nüfusun yüzde 0,1 payına sahipti).

Sonraki Tunç Çağı
Ur şehri, Üçüncü Ur Hanedanı'nın yok oluşundan sonra siyasi gücünü kaybetti. Bununla birlikte, Basra Körfezi'ne erişim sağlamaya devam eden önemli konumu, kentin MÖ 2. bin yılda süregelen ekonomik önemini devam ettirmiştir. Şehrin ihtişamı, imparatorluğun gücü, kral Şulgi'nin büyüklüğü ve şüphesiz devletin etkili propagandası Mezopotamya tarihi boyunca sürmüştür. Asur ve Babil'deki Mezopotamya toplumlarının tarihsel anlatıları isimleri, olayları ve mitolojileri hatırda tutarken Şulgi en az iki bin yıl daha iyi bilinen bir tarihsel figürdür. Şehir, MÖ 18. yüzyılda güney Mezopotamya'da öne çıkan Babil'in ilk hanedanı (Amoriler) tarafından yönetildi. Hammurabi'nin kısa ömürlü Babil İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra 270 yıldan fazla bir süre yerli Akad tarafından yönetilen Sealand Hanedanlığı'nın bir parçası oldu ve MÖ 16. yüzyılda Amorilerin halefi olan Kassitler tarafından Babil'in bir parçası olarak yeniden fethedildi. Kassit Hanedanlığı döneminde Ur, Babil'in geri kalanıyla birlikte Elamlar ile Orta Asur İmparatorluğu'nun düzensiz kontrolü altına girdi.

Demir Çağı
Şehir, Güney Mezopotamya'nın geri kalanı ve Yakın Doğu, Küçük Asya, Kuzey Afrika ve Güney Kafkasya'nın çoğu ile birlikte, MÖ 10. yüzyıldan 7. yüzyıla kadar Kuzey Mezopotamyalı Yeni Asur İmparatorluğu yönetimine girdi. MÖ 7. yüzyılın sonundan itibaren Ur, sözde Keldani Babil Hanedanlığı tarafından yönetildi. MÖ 6. yüzyılda Ur'da Babilli II. Nebukadnezar'ın yönetimi altında yeni bir inşaat yapıldı. Son Babil kralı Nabonidus (Asur doğumludur ve Keldani değildir) zigguratı geliştirdi. Bununla birlikte şehir Babil'in Pers Ahameniş İmparatorluğu'na yönetimine girmesinden sonra MÖ 530 civarında gerilemeye başladı ve artık MÖ 5. yüzyılın başlarında Ur'da ikamet edilmiyordu. Ur'un terk edilişi belki de kuraklık, değişen nehir yatakları ve Basra Körfezi'ne giden çıkışın çamurlanmasından kaynaklanıyordu.

Ayrıca bakınız
 Ur Kraliyet Oyunu
 Ur Kraliyet Mezarlığı

Kaynakça

Ur
Sümer kentleri
Irak'taki arkeolojik sitler
Zi Kar ili
MÖ 4. binyılda kurulan oluşumlar
Irak'taki eski yerleşim birimleri
Levant
MÖ 4. binyılda kurulan yerleşim birimleri
Obeyd kültürü

Ur (antik kent)


عبد العظيم رمضان (1925-2007) من أهم المؤرخين الذين جاءوا في تاريخ مصر وكتابه عن تطور الحركة الوطنية المصرية بين 1994 - 1919 بالغ الأهمية

ولد المؤرخ عبد العظيم رمضان في أبريل 1925 عمل مدرساً للتاريخ بجامعة المنوفية فأستاذا، ثم عميدا بكلية التربية وشغل منصب عضو في المجلس الأعلي للثقافة ورئيس لجنة التاريخ وعضو مجلس إدارة هيئة الكتاب المصرية وإشرافه علي سلسلة تاريخ المصريين إضافة إلي عضويته في كثير من اللجان وكذلك مساحاته الثابتة في مجلة أكتوبر الأسبوعية أو جريدة الأهرام ثم الجمهورية فيما بعد. وعضوية مجلس الشورى، ورحل في هدوء يوم 4 يوليو 2007

بسبب الطريقة التي حقق بها مذكرات سعد زغلول وبسبب كثرة معاركه فقد كان أحد الضالعين في التطبيع وصنعت حوراته مع الإسرائيليين تياراً عريضا داخل إسرائيل يناصر السلام وفي مصر كان مشرفا علي سلسلة تاريخ المصريين فنقل رسائل الماجستير والدكتوراه من رفوف المكتبات الجامعية إلى رفوف مكتبات المهتمين بالتاريخ والمعنيين بالقراءة فيه.

جمع بين العمل الأكاديمي وجهده الأكاديمي محترم أما كتابتة السياسية فاشتملت آراء ومواقف شخصية مثيرة بطبيعتها للخلافات لموقفه من التطبيع فدخل معارك لاتنتهي منها ماهو دائم مع اليسار المصري وهو أحد مؤسسي حزب التجمع الذي استقال منه في عام 1985 ونشر هذه الاستقالة في كل الصحف المصرية ليعلن الولاء للحكومة.

بالإضافة إلي ما سبق كانت معركة رمضان الأشرس مع حزب العمل وجريدته الشعب وكذلك جريدة الأحرار التي طلب من المسئولين رسميا سحب ترخيصها وإغلاقها لأنها تجرأت وهاجمته والجريدة من جانبها جيشت كل المختلفين معه للنبش في تاريخه والهجوم عليه. شمل هجومه بعض مشايخ الأزهر مثل الشيخ محمد سيد طنطاوي ومفتي مصر الأسبق د. نصر فريد واصل وامتد هجومه ليشمل الشيخ يوسف القرضاوي الذي نعته رمضان بأنه نسي مصريته وأعمته أموال الخليج.

المصادر

 مذكرات سعد زغلول
 تحطيم الألهة قصة حرب يونيو
 تاريخ مصر الحديث والمعاصر
 مجلة أكتوبر
 صحف الجمهورية والأهرام والأحرار

وصلات خارجية

كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1925
مؤرخون مصريون
وفيات 2007

عبد العظيم رمضان


Tupikow (, ) ist der Familienname folgender Personen:

 Nikolai Michailowitsch Tupikow (1869–1900), russischer Philologe
 Wassili Iwanowitsch Tupikow (1901–1941), sowjetischer Offizier, zuletzt Generalleutnant und Militärattaché der Sowjetunion in Berlin

Tupikow


Les Strongylidae sont une famille de nématodes de l'ordre des Strongylida.

Liste des genres
Selon  :

Publication originale
  (Voir description à la page 12.)

Références

Liens externes

Strongylida
Famille de nématodes (nom scientifique)

Strongylidae


Islas Al Dimaniyat (también escrito Ad Dimaniyat o A'Dimaniyat o simplemente Islas Dimaniyat) es un archipiélago que pertenece al sultanato de Omán, ubicado al suroeste de Asia. Está compuesto por 9 islas que alcanzan una superficie estimada en 100 hectáreas (equivalentes a 1,0 kilómetros cuadrados) son una reserva protegida.

La reserva cuenta con un rico patrimonio natural y está repleta de varios tipos de arrecifes de coral, incluyendo algunas especies que son muy raras. La isla es el hogar de un gran número de tortugas marinas que ponen sus huevos y nidos allí, y además es un imán para las aves migratorias y autóctonas.

Islas
Kharabah
Huyoot
Al Jabal Al Kabeer (Um As Sakan)
Um Al Liwahah (Minaret)
Al Jawn (3 islas)

Véase también
 Geografía de Omán
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Galería de fotos de las Islas

Archipiélagos e islas de Omán
Áreas protegidas de Omán

Islas Al Dimaniyat


Tudorița Lungu () este o fostă deputată română alesă în legislatura 2016-2020.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Prefecți români

Tudorița Lungu


Monroe est une ville américaine située dans les comtés de Butler et de Warren, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

City dans l'Ohio
Comté de Butler (Ohio)
Comté de Warren (Ohio)

Monroe (Ohio)


Weightless - a recording session with Jakob Bro er en dokumentarfilm fra 2009 instrueret af Sune Blicher.

Handling
Dokumentarfilmen 'Weightless - a recording session with Jakob Bro' tager os med ind i et univers af smukke ballader og ualmindelig musikalsk kreativitet. I New Yorks berømte Avatar Studios lykkedes det i 2008 den danske guitarist at samle nogle af jazzens største og mest stilskabende kunstnere. De har blot to dage til at indspille en hel plade - Balladeering. Gennem filmen får vi et sjældent indblik i den levende proces, hvor sangskrivning, improvisation og originalitet skal gå op i en højere enhed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2009


La cuenca de Qaidam, también transcrita como Tsaidam (, marismas saladas o valle ancho; ) es una región desértica del norte de la meseta tibetana, una amplia cuenca o depresión hiperárida. Administrativamente, ocupa una gran parte de la Prefectura autónoma mongol y tibetana de Haixi en la provincia de Qinghai, en el oeste de China. La cuenca cubre un área de aproximadamente 120.000 km², una cuarta parte de ella cubierta por lagos salinos.

La región pertenecía a la antigua provincia tradicional tibetana del Amdo. Su nombre probablemente proviene de tsa'i dam, que significa en mongol y en tibetano, «marisma salada».

Geografía

La cuenca de Qaidam forma una especie de plataforma en el lado noreste de la meseta tibetana (meseta Qinghai-Tíbet). La meseta tibetana tiene al menos 4.250 m sobre el nivel del mar; Qaidam se encuentra a una altitud entre 2.600 m y 3.300 m; y Gansu, al norte, alrededor de 900 a 1.200 m. Una divisoria de aguas de baja altitud separa la cuenca de Qaidam de la cuenca del lago Qinghai, localizada al este.

Orográficamente, la cuenca de Qaidam es una de las áreas relativamente bajas de la parte noreste de la meseta tibetana. Qaidam es una cuenca intermontana, es decir, que está rodeada por todos sus lados por montañas, algunas de las cuales llegan a los 6.000 m: en el sur, la cordillera Kunlun la separa de la sección central de la meseta tibetana, más alta; en el norte, una serie de pequeñas crestas (Shulenanshan, etc.) separan la cuenca de otra meseta más alta, más conocida por sus acantilados septentrionales, las montañas Qilian; en el noroeste, las montañas Altyn-Tagh (o Altun) y las Nan Shan separan la cuenca de Qaidam del desierto de Kumtag, localizado en el sureste de Xinjiang; y en el este, se extiende hasta las cercanías del lago Kokonor. De este a oeste, mide unos 850 km y, de norte a sur, unos 300 km.

Alrededor de unos 35.000 km², casi un tercio de la cuenca, son un desierto, que es conocido en chino como Chaidamu Pendi Shamo (柴达木盆地沙漠), es decir, desierto de la Cuenca de Qaidam. El lago más grande de la cuenca Qaidam es el Dabsan Hu, localizado al norte de la ciudad de Golmud. La cuantía de sal de los lagos de la cuenca Qaidam es tal que se forma una costra gruesa sobre la superficie, asegurándose de que los lagos no suelen ser percibidos como tales. La sal en los lagos, en especialmente al norte de la ciudad de Golmud, son objeto de una explotación industrial a gran escala.

Las principales ciudades son Golmud (205.700 hab.), Delingha (100.000 hab.) y Da Qaidam.

Clima

Debido a su altitud y a la gran distancia al mar, la cuenca Qaidam tiene un clima continental. Los inviernos son largos y muy fríos y las tormentas de arena son numerosas en la primavera. Las cadenas montañosas impiden la llegada de lluvias, y ciertas partes de la cuenca se encuentran entre las regiones más secas de China. La temperatura media en Golmud es de 4,9 °C y la precipitación anual es de 40 mm.

Historia

Una sección alternativa de la rama sur de la Ruta de la Seda atraviesa la cuenca Qaidam.· Recientes excavaciones arqueológicas sugieren que esta vía, de más de 1500 años, habría sido más próspera que la seguida por el corredor de Gansu.

Población

El desarrollo de actividades, principalmente relacionadas con los recursos minerales en la región, condujo a un aumento significativo de la población, que pasó de  habitantes a  habitantes entre 1946 y 1986 .

Los pueblos nómadas que viven en la cuenca están compuestos por tibetanos y mongoles. En las regiones más desoladas, de clima particularmente árido, solo los nómadas mongoles están presentes, debido a que sus animales (camellos, caballos, ovejas de cola grasa) soportan bien las difíciles condiciones, en contraste con los yaks y ovejas de los nómadas tibetanos.

En 1999, el Banco Mundial había propuesto un proyecto para reubicar a cerca de  campesinos chinos alrededor del oasis de Xiangride (distrito Dulan) proyecto que fue abandonado debido a que tenía «el riesgo de destruir la cultura budista propia de esta parte occidental de China».· Los tibetanos creen que China quiere resolver sus problemas de energía a expensas de los recursos de petróleo y gas del Tíbet, acelerando el traslado de colonos chinos en detrimento del frágil ecosistema y del patrimonio cultural del Tíbet.

Economía: minerales y minería

Debido a sus abundantes recursos minerales, la cuenca de Qaidam se conoce como la «cuenca de los tesoros». Entre sus muchos recursos minerales, destacan especialmente petróleo, gas natural, carbón, cloruro de sodio, potasio, magnesio, plomo, zinc y oro, así como grandes reservas de asbesto, de bórax y yeso.

Qaidam tiene las mayores reservas de litio, magnesio, potasio y sodio de toda China. El lago Qarhan tiene sesenta mil millones de toneladas de sal. Fueron descubiertos 22 campos de petróleo, con unas reservas estimadas de 225 millones de toneladas, y seis campos de gas, que tienen 150 millones de metros cúbicos de gas.

Instalaciones militares

Se piensa que varias bases de misiles nucleares estratégicos DF-4 se habrían podido instalar desde el año 1980 cerca de Delingha y de Da Qaidam.···

Véase también
 Prefectura autónoma mongol y tibetana de Haixi

Notas

Referencias
 El artículo de la Wikipedia en inglés cita como referencias:
People's Daily on Qaidam
Columbia Encyclopedia on Qaidam
Nasa - Qaidam Basin, China

Enlaces externos

 (en alemán) Das Qinghai-Tibet-Plateau, Radio Chine internationale, juin 2003
 (en inglés) Qaidam Basin semi-desert, World Wildlife Fund, 2001
 (en francés) Richesses minérales du Qaidam, Actions pour le développement et l'étude du Qinghai, août 1998

Depresiones de Asia
Accidentes geográficos de China
Regiones de China
Geografía de la provincia de Qinghai
Ruta de la Seda

Cuenca de Qaidam


Međunarodni dan muzeja (IMD) je međunarodni dan koji se održava svake godine 18. svibnja ili oko njega, a koordinira ga Međunarodno vijeće muzeja (ICOM). Događaj ističe specifičnu temu koja se mijenja svake godine odražavajući relevantnu temu ili problem s kojim se muzeji suočavaju na međunarodnoj razini. IMD pruža priliku muzejskim stručnjacima da se susreću s javnošću i upozore je na izazove s kojima se muzeji susreću, te podiže svijest javnosti o ulozi muzeja u razvoju društva. Također promiče dijalog između muzejskih stručnjaka.

Povijest
Prvi Međunarodni dan muzeja održan je 1977. godine, a koordinirao je ICOM. IMD je osnovan nakon usvajanja rezolucije ICOM-a o stvaranju godišnje manifestacije "s ciljem daljnjeg objedinjavanja kreativnih težnji i napora muzeja i skretanja pozornosti svjetske javnosti na njihovu djelatnost".

Svake godine se međunarodni muzeji pozivaju da sudjeluju na IMD-u kako bi promovirali ulogu muzeja diljem svijeta. To čine kroz događaje i aktivnosti vezane uz godišnju temu. Godišnja tema događaja prvi put je usvojena 1992. godine. Međunarodni plakat iz ICOM-a prvi je put razvijen 1997. godine, a te godine ga je prilagodilo 28 zemalja. U 2009. IMD je privukao sudjelovanje 20 000 muzeja koji su bili domaćini događanja u više od 90 zemalja. U proslavi je 2010. sudjelovalo 98 zemalja, 2011. 100 zemalja, a 2012. 30 000 muzeja u 129 zemalja. Godine 2011. službeni IMD poster preveden je na 37 jezika. Do 2014. u IMD-u je sudjelovalo 35.000 muzeja iz 140 zemalja.

Izvori

Svjetski dani
Muzeji

Međunarodni dan muzeja


LaVorgna ist der Familienname folgender Personen:

 Adam LaVorgna (* 1981), US-amerikanischer Schauspieler
 Bill LaVorgna (1933–2007), US-amerikanischer Traditional-Pop- & Jazzmusiker

LaVorgna


MiG-27, 1974 yılında Mikoyan Gurevich üretilen uçak MİG-23 ün geliştirilmiş ve daha çok yer saldırıları için optimize edilmiş versiyonudur. Önceden MİG-23 bir versiyonu şeklinde lanse edilen uçak yapılan değişikliklerle bu ismi kazanmıştır. Tek motorlu tek kişilik uçağın iki kişilik bir modeli vardır MİG-27K isimli bir modeldir.

 Uçakta; 1 Adet 30 mm top
 AAM(Hava) görevleri için AA-8
 AGM (Hava ve Yer) görevleri için AS-12,AS-14 füzelerini kullanmaktadır.

Güncel Kullanıcılar
  Kazakistan: 12 MiG-27M
   Sri Lanka : 6 MiG-27M Flogger-D

Eski Kullanıcılar
  Belarus
  Ukrayna
     SSCB: Ardılı devletlere geçti
  Hindistan

Modeller

 MiG-27K
 MiG-27M
 MiG-27D
 MiG-27ml
 MiG-27H

Teknik özellikleri
 Uzunluk: 16,6 metre
 Yükseklik: 8,5 metre
 Kanat açıklığı: 14,26 metre
 Ağırlığı:18.000 kg
 Servis tabanı: 15,240 metre

Rus savaş uçakları
27

Mikoyan MiG-27


Lysá nad Labem (tysk: Lissa an der Elbe) er en by i Nymburk-distriktet i Centralbøhmen i Tjekkiet. Den har næsten 9000 indbyggere, og ligger i et lavlands- og landbrugsområde ved floden Elben. Byens historiske centrum har siden 2003 haft status som "Byens seværdighedsområde".

Byen nævnes første gang i Cosmas af Prags krønike Chronica Boëmorum fra 1100-tallet. Der stod en fæstning på stedet, som var et af de vigtige slaviske centre på det tidspunkt. I 1200-tallet blev der opført en borg of byen blev ejet som medgift af bøhmiske dronninger indtil Huset Luxemburgs regeringstid. Fra 1291 kommer et bevis for Lysás stilling som en by i form af et charter udstedt af dronning Guta (Judith af Habsburg), hustru til kong Václav II., som forenede området til én økonomisk enhed.

I de følgende århundreder udviklede byen sig videre; der blev især bygget landsbrugsbygninger. I 1500-tallet blev der opført en kirke (som senere i 1737 blev revet ned ved opbygningen af et kloster), og borgen blev ombygget til et renæssanceslot. I 1558 opstod der en stor brand i byen, og takket være den og Trediveårskrigen kom Lysá ind i en stagnationsperiode. Byen begyndte at rejse sig igen i slutningen af det 17. århundrede, da Johann von Sporck, og derefter hans søn Franz Anton von Sporck, blev ejerne. Dette var en periode med enorm opblomstring og mange store ændringer i byen, som begyndte at ligne en af de aristokratiske residensbyer. De mange monumenter i barokstil, som findes i og omkring Lysá, stammer fra dette tidsrum: slottets ombygning til et barokslot, slotsparken med allegoriske statuer, det augustinske kloster, den nye Johannes Døbers kirke, osv. I 1751 var der endnu en brand i byen.

I det 19. århundrede blev Lysá et vigtigt jernbaneknudepunkt ved anlægget af en ny jernbanelinje i 1874. Byen fortsatte med at udvikle sig indtil 2. Verdenskrig.

I dag er Lysá berømt især for sin væddeløbsbane og sit udstillingscenter, hvor der året rundt holdes forskellige udstillinger. Mange af dem er landbrugs- og husdyrbrugsorienterede. Lysá nad Labem er også kendt som Bedřich Hroznýs fødeby. Denne tjekkiske orientalist, som blev berømt for tydningen af hittitternes sprog, har sit eget museum her. Mens slotsparken i dag er tilgængelig for offentligheden, er slottet det ikke, da det siden 1961 har været brugt som plejehjem.

Eksterne henvisninger

• Lysá nad Labem: Emanuel Vejnars fotogalleri (tjekkisk)

Bøhmen

Lysá nad Labem


Manuel Molina Conejero, né à Valence en 1900 et mort à Paterna en 1939, est un député et syndicaliste espagnol, fusillé par les fascistes à la fin de la guerre d'Espagne.

Biographie
Ouvrier dans une scierie et syndicaliste, Manuel Molina Conejero est originaire de la ville de Valence, en Espagne.

Franc-maçon, il est membre des loges de la Fédération du Levant et Constante Alona.

En 1927, il devient secrétaire de l'UGT, puis en 1933 président de la Fédération valencienne du PSOE.

Il participe à la grève générale du 5 octobre 1934, et doit s'exiler en France, où il fait le lien entre PSOE et le PCE. En 1936, il est élu député de la circonscription de Valence aux élections générales espagnoles de 1936.

Pendant la guerre d'Espagne, il rejoint Indalecio Prieto et est nommé président de l'Agrupación Socialista Valenciana, remplaçant à ce poste Isidre Escandell.

En 1937, il devient gouverneur civil de Valence. Il reste à ce poste jusqu'à la fin de la guerre.

A la chute de la République, à l'arrivée au pouvoir des franquistes, il est interné au camp de concentration d'Albatera. Il est fusillé à Paterna le 25 novembre 1939.

Références

Liens externes
 Biographie sur le site de la Fondation Pablo Iglesias
 Fiche biographique du Congrès des Députés

Personnalité du Parti socialiste ouvrier espagnol
Personnalité liée à Valence (Espagne)
Personnalité politique espagnole du XXe siècle
Personnalité politique espagnole de la Seconde République
Député espagnol
Victime de la guerre d'Espagne
Décès en novembre 1939
Mort fusillé par les nationalistes espagnols
Syndicaliste espagnol

Manuel Molina Conejero


Make It Count er en film instrueret af Louis Gretlund, Frederik Lauridsen.

Handling
Dokumentarfilmen omhandler Malkit Singh, der kom til Danmark fra Uganda som barn. For at klare kårene i en meget hård barndom, fandt Malkit glæde ved basketball, Michael Jordan og ikke mindst sko. På den måde formede passionen for sko manden, som han er den dag i dag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Make It Count


TAG Heuer er en schweizisk virksomhed, der designer og fremstiller armbåndsure og mode-accessories.

Virksomheden blev grundlagt af Edouard Heuer i 1860 i byen St. Imier. Det første navn var "Uhrenmanufaktur Heuer AG". I 1985 købte TAG Group sig ind i selskabet, og det skiftede derefter navn til TAG Heuer. I 1999 overtog det franske luksusgode konglomerat LVMH (LVMH Moët Hennessy Louis Vuitton SE) næsten samtlige aktier i TAG Heuer.

Motorsport
I 2016 gik TAG Heuer ind i et partnerskab med Formel 1-teamet Red Bull Racing. Som følge af partnerskabet skal Red Bull køre med TAG Heuer-mærkede motorenheder, produceret af Honda.

TAG-gruppen var også involveret i Formel 1 i 1980'erne, men da bare som TAG, med motorer leveret af Porsche.

Referencer

Eksterne henvisninger

Urmærker
Armbåndsursproducenter fra Schweiz
Etableret i 1860
Motorleverandører i Formel 1
Urproducenter
LVMH-selskaber

TAG Heuer


An Geodorum esquirolei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Geodorum esquirolei in nahilalakip ha genus nga Geodorum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Geodorum

Geodorum esquirolei