Le Viking Glory est un cruise-ferry de la compagnie finlandaise Viking Line. Construit par les chantiers Xiamen Shipbuilding Industry en Chine de 2019 à 2021, il est le deuxième cruise-ferry de l'armateur finlandais à être en partie propulsé au gaz naturel liquéfié après le Viking Grace. Il navigue depuis mars 2022 sur les liaisons reliant la Finlande, les îles Åland et la Suède sur l'axe Turku - Mariehamn - Stockholm.

Histoire

Origines et construction
En 2013, Viking Line inaugure son premier cruise-ferry propulsé au gaz naturel liquéfié, le Viking Grace, sur les liaisons entre Turku, Mariehamn et Stockholm. L'armateur finlandais, qui se remet à peine d'une longue période marquée par des difficultés, est alors fin prêt à reconquérir son prestige d'antan. Dès la mise en service du Viking Grace, le projet de construction d'un navire similaire destiné à remplacer le vieil Amorella est alors immédiatement envisagé. C'est ainsi qu'en novembre 2016, Viking Line signe une lettre d'intention avec les chantiers chinois Xiamen Shipbuilding Industry. Le choix d'un constructeur étranger est alors motivé par un coût drastiquement inférieur à celui du Viking Grace, construit en Finlande par l'entreprise STX. La conception du futur navire sera d'ailleurs largement inspirée de celle de son aîné avec une apparence et une architecture générale très similaires ainsi que la volonté d'opter pour une propulsion au GNL. La nouvelle unité sera toutefois légèrement plus imposante avec une longueur de 222 mètres et un tonnage annoncé de 60 000 tonneaux. Sa capacité passagère sera en revanche identique avec 2 800 personnes et sa capacité de roulage plus importante. Par rapport au Viking Grace, d'autres différences apparaîtront telles que le choix d'une propulsion au moyen d'azipods au lieu des hélices traditionnelles, ou encore le déplacement des cuves de GNL permettant l'aménagement de cabines destinées à l'équipage au niveau de la partie arrière. S'il avait un temps été envisagé d'équiper le navire de deux rotors destinés à créer de l'énergie électrique au moyen de l'effet Magnus dans l'optique de baisser sa consommation de carburant, l'idée ne sera cependant pas retenue.

Une fois les caractéristiques principales du navire définies, Viking Line passe commande de son nouveau cruise-ferry le 3 juillet 2017. Celui-ci fait alors partie d'un projet commun entre la Finlande et la Suède financé par l'Union européenne dans le cadre de l'amélioration de la desserte des lignes finno-suédoises en privilégiant notamment l'emploi de navires alimentés au GNL. Afin de baptiser le navire, un concours sera organisé par Viking Line qui mettra en concurrence dix noms sélectionnés parmi 22 500 propositions. Désigné le 27 mai 2019 après le vote de 30 000 personnes, le nom du nouveau cruise-ferry sera Viking Glory.

La construction du navire débute à Xiamen le 6 juin 2019. Prévue pour la fin de l'année 2020, sa livraison va cependant être repoussée en raison de la pandémie de Covid-19 qui perturbera les travaux. Le Viking Glory est malgré tout mis à l'eau le 26 janvier 2021 et réalisera ses premiers essais en mer au mois de juin. Une fois les travaux de finition achevés, le navire réalise une deuxième série d'essais en octobre avant d'être livré à Viking Line le 23 décembre 2021. Au cours de la construction et en raison des reports successifs de date de livraison, le coût du navire est passé de 194 à 225 millions d'euros. Viking Line estimera cependant que rien ne justifiait une augmentation aussi importante et prendra la décision d'intenter des poursuites judiciaires contre le constructeur Xiamen Shipbuilding Industry.

Service
Le 28 décembre 2021, le Viking Glory quitte Xiamen et entame son périple pour rejoindre la mer Baltique. Au cours du voyage, le navire avitaille à Singapour et au Sri Lanka et franchit le canal de Suez le 20 janvier 2022. Après une escale à Chypre, le cruise-ferry longe le Maghreb et rejoint Gibraltar puis remonte le long de la côte Atlantique, traverse la Manche et la mer du Nord, effectue une escale au Danemark et enfin, parvient en mer Baltique. Au cours de ce voyage, le navire aura été confronté à quelques ennuis tels que la prise de ses hélices dans des filets de pêche au large du Sri Lanka, des problèmes administratifs à l'entrée du canal de Suez ainsi qu'une tempête le forçant à rester à Gibraltar plus de temps que prévu. Le Viking Glory arrive finalement à Turku le 6 février après plus d'un mois de navigation depuis la Chine.

Entre le 24 et le 26 février, le navire effectue des tests d'accostage aux postes à quai de Mariehamn, Långnäs ainsi que de Stockholm. Le 1 mars dans la soirée, le Viking Glory appareille de Turku pour sa première traversée commerciale à destination de Mariehamn et Stockholm.

Le 3 août dans la matinée, une demi-heure après le départ de Turku, le navire est victime d'un black-out alors qu'il se trouve encore dans l'archipel finlandais. Le courant est cependant rétabli au bout de quelques minutes sans incident particuliers.

Aménagements
Le Viking Glory possède 13 ponts. Les locaux passagers se situent sur la totalité des ponts 9 à 12 ainsi que la majeure partie des ponts 5 à 8 tandis que ceux de l'équipage occupent principalement l'arrière des ponts 6 à 8 et le centre des ponts 6 et 7. Les ponts 3 et 4 sont pour leur part consacrés aux garages ainsi que la partie arrière du pont 5 au centre.

Locaux communs
À l'instar de la plupart des navires de la flotte, le Viking Glory est équipé d'installations variées d'une qualité comparable à un navire de croisière. Situées en grande majorité sur les ponts 11, 10 et 9, elles comptent notamment un restaurant à la carte, un restaurant buffet, une cafétéria, plusieurs bars et des espaces commerciaux très développés.

Les installations du cruise-ferry sont organisées de la manière suivantes :

 Torget Bar : bar-spectacle sur deux étages situé sur les ponts 9 et 10 au milieu du navire ;
 Viking Terrace : vaste véranda située sur le pont 10 au milieu du navire du côté tribord ;
 Vista Room : bar situé sur le pont 10 arrière ;
 Vista Deck : bar extérieur situé sur la plage arrière sur le pont 10 ;
 Algoth's : pub situé sur le pont 10 arrière du côté bâbord ;
 The Buffet : restaurant buffet situé au pont 10 à l'avant du navire ;
 Kobba : restaurant à la carte situé à l'avant du pont 11 ;
 Mimmi's : restaurant adjacent au buffet situé sur le pont 10 à l'avant ;
 Torget Café : cafétéria située sur le pont 9 au milieu ;

En plus de ces installations, le Viking Glory dispose d'une vaste galerie marchande à l'arrière du pont 9. À l'avant de ce même pont se trouve un espace destiné aux conférences composé d'un auditorium et des salles individuelles. Un centre de bien-être est situé sur le pont 11 à l'avant du navire.

Cabines
Le Viking Glory possède 922 cabines situées majoritairement sur le pont 8 ainsi que sur une partie des ponts 7, 6 et 5 . Les cabines standards, internes ou externes, sont équipées de deux à quatre couchettes ainsi que de la télévision et de sanitaires comprenant douche, WC et lavabo. Certaines d'entre elles disposent d'un grand lit à deux places. Le navire propose également des suites. Des cabines accessibles aux personnes à mobilité réduite ou aux animaux sont également présentes.

Caractéristiques
Le Viking Glory mesure  de long pour  de large et son tonnage est de  UMS. Le navire a une capacité de 2 800 passagers et son garage peut accueillir 640 véhicules répartis sur deux niveaux et demi. Le garage est accessible par une porte-rampe située à l'arrière et une porte-rampe avant. La propulsion est assurée par six moteurs hybrides Wärtsilä W10V31DF propulsés au diesel ainsi qu'au gaz naturel liquéfié, développant une puissance de  convertie en énergie électrique aimantant deux azipods faisant filer le bâtiment à une vitesse de 22,1 nœuds. Le Viking Glory possède six embarcations de sauvetage fermées de grande taille, trois sont situées de chaque côté vers le milieu du navire. Elles sont complétées par deux canots semi-rigides. En plus de ces principaux dispositifs, le navire dispose de plusieurs radeaux de sauvetage à coffre s'ouvrant automatiquement au contact de l'eau. Le navire est doté de trois propulseurs d'étrave et d'un propulseur arrière facilitant les manœuvres d'accostage et d'appareillage ainsi que de stabilisateurs anti-roulis. Il est également équipé d'une coque brise-glace classée 1 A Super.

Lignes desservies
Depuis sa mise en service, le Viking Glory est affecté à la liaison Turku - Mariehamn - Stockholm qu'il effectue en traversée de nuit ainsi qu'en traversée de jour.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Viking Line

Liens externes
 Le Viking Glory sur Fakta om Fartyg
 Le Viking Glory sur le site officiel Viking Line

Nom de bateau
Bateau lancé en 2021
Navire construit en Chine
Ferry finlandais
Cruise-ferry
Viking Line
Gaz naturel liquéfié

Viking Glory


Rinderwahn (engl. Titel: Apocalypse Cow) ist die 17. Folge der 19. Staffel der US-amerikanischen Zeichentrickserie Die Simpsons.

Inhalt
Homer und Bart wollen in Shelbyville zwei gerissene Sitzsäcke auffüllen lassen. Auf dem Rückweg sehen sie, wie Martin Prince auf einem Traktor fährt. Als Bart ihn fragt, weshalb er mit einem Traktor fahren darf, antwortet Martin, er sei Mitglied der Organisation 4-H. Bart zeigt Interesse und tritt daraufhin der Organisation bei. Dort findet ein Wettbewerb statt, indem Kinder eine Kuh einen ganzen Sommer lang erziehen sollen. Bart bekommt das schwächste Kalb von allen und weiß nicht, was er damit anfangen soll.

Doch ein Mädchen namens Mary ermutigt ihn nicht aufzugeben. Bart nennt sein Tier Lou und trainiert es. Lou wächst zu einem starken Rind heran und wird zum stärksten von allen, sodass es den Wettbewerb gewinnt. Bart ist stolz, bis er erfährt, dass sein Tier geschlachtet werden soll. Er versucht, seine Eltern zu überzeugen seinen Bullen zu kaufen. Diese weigern sich jedoch ihn aufzunehmen, da die Kosten viel zu hoch seien. In der Nacht brechen Bart, Lisa und ein paar Tierschutzaktivisten in den Schlachthof ein, um Lou zu retten. Sie benutzen einen Gabelstapler, um ihn herauszuholen. Bart fragt sich, wohin er seinen Bullen bringen kann und erinnert sich an Mary. Da diese ebenfalls 4-H-Mitglied ist und zudem auf einem Bauernhof lebt, sei dort der ideale Ort für Lou.

Als Bart Mary und ihren Vater Cletus fragt, ob sie ihn aufnehmen können, ruft Cletus laut, dass seine Tochter einen Heiratsantrag bekommen habe. Bart ist verwirrt und fragt darauf, was das zu bedeuten habe. Cletus erklärt ihm, dass es in seiner Familie ein Heiratsantrag sei, wenn einem Kind eine Kuh angeboten wird. Am Tag der Hochzeit schreitet aber Barts Mutter Marge ein und meint, er sei noch zu jung dafür. Lou soll daher abgegeben werden, doch in Wirklichkeit steckt Homer in einem Rinderkostüm und wird anstatt von Lou ins Schlachthaus gefahren. Lou wird mit einem Flugzeug nach Indien geflogen, wo Rinder als heilig gelten und nicht geschlachtet werden dürfen, während Homer in letzter Sekunde aus dem Schlachthaus gerettet werden kann.

Hintergrund
Die anfangs im Fernsehen gezeigten Trans-Clown-O-Morphs sind eine Parodie auf die Transformers-Franchise. Der Originaltitel der Folge, Apocalypse Cow, ist eine Anspielung auf den Film Apocalypse Now.

Robert Canning auf der Website IGN sah eine "süß-charmante Folge", auch wenn die "Grundvoraussetzung nichts neues" sei "leiste die Serie immer gute Arbeit diese Geschichte zu erzählen."

Autor Jeff Westbrook gewann für die Folge einen Genesis- und Writers Guild of America Award.

Weblinks

 Eintrag von Rinderwahn auf Simpsonspedia.net

Einzelnachweise

Die-Simpsons-Episode

Rinderwahn (Die Simpsons)


An Panicum tamaulipense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Floyd R. Waller ngan Morden. An Panicum tamaulipense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum tamaulipense


The Renown class consisted of two battlecruisers built during the First World War for the Royal Navy. They were originally laid down as improved versions of the s, but their construction was suspended on the outbreak of war on the grounds they would not be ready in a timely manner. Admiral Lord Fisher, upon becoming First Sea Lord, gained approval to restart their construction as battlecruisers that could be built and enter service quickly. The Director of Naval Construction (DNC), Eustace Tennyson-D'Eyncourt, quickly produced an entirely new design to meet Admiral Lord Fisher's requirements and the builders agreed to deliver the ships in 15 months. They did not quite meet that ambitious goal, but they were delivered a few months after the Battle of Jutland in 1916. They were the world's fastest capital ships upon their commissioning.

 was the only ship of her class to see combat in the First World War when she participated in the Second Battle of Heligoland Bight in 1917. Both ships were reconstructed twice between the wars; the 1920s reconstruction increased their armour protection and made lesser improvements, while the 1930s reconstruction was much more thorough, especially for . Repulse accompanied the battlecruiser  during the Special Service Squadron's round-the-world cruise in 1923–1924 and protected British interests during the Spanish Civil War between 1936 and 1939. Renown frequently conveyed royalty on their foreign tours and served as flagship of the Battlecruiser Squadron when Hood was refitting.

Both ships served during the Second World War; they searched for the  in 1939, participated in the Norwegian Campaign of April–June 1940 and searched for the  in 1941. Repulse was sunk on 10 December 1941 in the South China Sea off Kuantan, Pahang by Japanese aircraft. Renown spent much of 1940 and 1941 assigned to Force H at Gibraltar, escorting convoys and she fought in the inconclusive Battle of Cape Spartivento. She was briefly assigned to the Home Fleet and provided cover to several Arctic convoys in early 1942. The ship was transferred back to Force H for Operation Torch and spent much of 1943 refitting or transporting Winston Churchill and his staff to and from various conferences with various Allied leaders. In early 1944 Renown was transferred to the Eastern Fleet in the Indian Ocean where she supported numerous attacks on Japanese-occupied facilities in Indonesia and various island groups in the Indian Ocean. The ship returned to the Home Fleet in early 1945 and was refitted before being placed in reserve after the end of the war. Renown was sold for scrap in 1948.

Genesis

Improved Revenge-class battleships
The battleships of the 1914 Naval Programme consisted of three improved Revenge-class ships, named Renown, Repulse and Resistance, and one further member of the , called Agincourt. Resistance and Agincourt were to be built in royal dockyards while Renown was awarded to Fairfield and Repulse to Palmers. The design was approved on 13 May 1914 and the improvements over the Revenge class consisted of:
 A consistent thickness of  for the protective wing bulkheads.
 An enlarged torpedo control tower.
 An enlarged conning tower with the armour rearranged for better access.
 A protected spotting position in the bow.
 The width of the keel was increased to provide a more rigid structure amidships to resist stress while docking.
 Shell stowage for the main guns was increased from 80 rounds per gun to 100.

These changes would have done little to change the size of the ships in comparison to their predecessors other than a decrease in draught to ,  less than the older ships. They would, however, have been  slower than the Revenge-class ships as they were to be provided with only  rather than the  of their predecessors.

Work on all four ships was suspended at the beginning of the First World War and the two ships to be built in the royal dockyards were cancelled on 26 August 1914, as it was believed that they could not be completed before the end of the war. Admiral Lord Fisher, once he returned to office as First Sea Lord in October, began pressuring Winston Churchill, then First Lord of the Admiralty, to allow him to convert the suspended contracts for Renown and Repulse into a new class of battlecruisers capable of the very high speed of . Churchill argued that their construction would interfere with other construction programmes, absorb too many resources, and still could not be finished in time. Fisher countered by arguing he could keep the building time to a minimum, as he had done with , by using as much material ordered for the battleships as possible, including their  gun turrets. Churchill was unmoved, however, until the experiences of Battle of Heligoland Bight in August and the Battle of the Falkland Islands in December, seemed to demonstrate that high speed and heavy gun power was a potent combination and vindicated Fisher's long-held belief on the viability of the battlecruiser. These actions, plus pressure from Admiral Jellicoe, commander of the Grand Fleet, and Vice Admiral Beatty, commander of the Battlecruiser Force, caused Churchill to gain approval from the Cabinet to build two ships on 28 December.

Battlecruisers
Admiral Lord Fisher first presented his requirements for the new ships to the DNC on 18 December, before they had even been approved. He wanted a long, high, flared bow, like that on the pre-dreadnought , but higher, four 15-inch guns in two twin turrets, an anti-torpedo boat armament of twenty  guns mounted high up and protected by gun shields only, speed of 32 knots using oil fuel, and armour on the scale of the battlecruiser . Within a few days, however, Fisher increased the number of guns to six and added two torpedo tubes. Minor revisions in the initial estimate were made until 26 December, and a preliminary design was completed on 30 December.

During the following week the DNC's department examined the material delivered for the two battleships and decided what could be used in the new design and the contract for Repulse was transferred from Palmers to John Brown & Company because the former lacked a slipway long enough to use for the new ship. The usable material was transferred to John Brown and both builders had received enough information from the DNC's department to lay the keels of both ships on 25 January 1915, well before the altered contracts were completed on the 10th of March

Description

General characteristics
The Renown-class ships had an overall length of , a beam of , and a draught of  at deep load. They displaced  at standard load and  at deep load. While  longer than their predecessor, , they displaced  less than the older ship at deep load.

The ships proved to be good sea boats, but had to be reinforced while under construction with additional stiffening and pillars under the forecastle deck to cure some minor structural problems forward. They had a metacentric height of  at deep load as built as well as a complete double bottom.

Propulsion
The original plan for these ships was to use lightweight machinery producing a total of , but that would have required a considerable amount of time to complete its design. Rather than risk delaying the completion of the ships the machinery from HMS Tiger was duplicated with the addition of three extra boilers to provide the required power needed for the additional speed. Each ship had two paired sets of Brown-Curtis direct-drive steam turbines, housed in separate engine-rooms. Each set comprised high-pressure ahead and astern turbines driving an outboard shaft and low-pressure ahead and astern turbines, housed in the same casing, driving an inner shaft. Their three-bladed propellers were  in diameter. The turbines were powered by 42 Babcock & Wilcox water-tube boilers in six boiler rooms at a working pressure of . They were designed to produce a total of , but achieved more than  during Renowns trials, when she reached a speed of . They were the fastest capital ships in existence until the arrival of  in 1920.

They were designed to normally carry  of fuel oil, but had a maximum capacity of . At full capacity, the Renown-class ships could steam at a speed of  for . The ships had two reciprocating steam-driven  dynamos, one oil-driven  dynamo, and one turbine-driven  dynamo that supplied the common ring main at 220 volts.

Armament

The Renown-class ships mounted six 42-calibre BL 15-inch Mk I guns in three twin hydraulically powered gun turrets, designated "A", "B", and "Y" from front to rear. The guns could be depressed to −3° and elevated to 20°; they could be loaded at any angle up to 20°, although loading at high angles tended to slow the gun's return to battery (firing position). The ships carried 120 shells per gun. They fired  projectiles at a muzzle velocity of ; this provided a maximum range of  with armour-piercing shells.

The ships were designed with seventeen 45-calibre BL 4-inch Mark IX guns, fitted in five triple and two single mounts. These were manually powered and quite cumbersome in use as they required a crew of thirty-two men to load and train the triple gun mounts. The gun's rate of fire was only 10 to 12 rounds per minute as the loaders kept getting in each other's way. They had a maximum depression of −10° and a maximum elevation of 30°. They fired a  high-explosive shell at a muzzle velocity of . At maximum elevation the guns had a maximum range of . The ships carried 200 rounds for each gun.

Each ship mounted a pair of QF 3 inch 20 cwt anti-aircraft guns on single high-angle mountings. These were mounted on the shelter deck abreast the rear funnel. The gun had a maximum depression of 10° and a maximum elevation of 90°. It fired a  shell at a muzzle velocity of  at a rate of fire of 12–14 rounds per minute. They had a maximum effective ceiling of . Both ships carried ten torpedoes and mounted two  submerged torpedo tubes fitted just forward of "A" barbette.

Fire control

The main guns of the Renown-class ships could be controlled from either of the two fire-control directors. The primary director was mounted above the conning tower in an armoured hood and the other was in the fore-top on the foremast. Data from a rangefinder in the armoured hood was input into a Mk IV* Dreyer Fire Control Table located in the Transmitting Station (TS) where it was converted into range and deflection data for use by the guns. The target's data was also graphically recorded on a plotting table to assist the gunnery officer in predicting the movement of the target. The secondary armament was controlled by directors mounted on platforms on each mast. Each turret was provided with a  rangefinder in an armoured housing on the turret roof.

During the war the number and size of rangefinders increased. By 1918 Renown carried two  rangefinders, one on "Y" turret and the other in the armoured hood above the conning tower. Fifteen-foot rangefinders were mounted on "A" and "B" turrets, the torpedo control tower abaft the mainmast, and the armoured hood. The fore-top was equipped with a  rangefinder and the anti-aircraft guns were controlled by a simple  rangefinder mounted on the aft superstructure. Two  rangefinders were mounted on the bridge.

Armour
The armour protection of the Renown-class ships was similar to that of Indefatigable; her waterline belt of Krupp cemented armour measured  thick amidships. It ran from the midpoint of "A" barbette to the midpoint of "Y" barbette, a length of , and was  high. Strakes of three-inch armour aft and four-inch armour forward continued the belt towards the ends of the ship, although neither reached the bow or the stern. The strakes were enclosed by transverse bulkheads of the same thickness. For much of the length of the main belt there was an upper belt of high-tensile steel,  thick, intended as splinter protection.

The gun turrets were  thick on the face and front sides,  thick on the rear side plates while their roofs were  thick. The barbettes were protected by  of armour above the upper deck, but it thinned to  below the deck. The conning tower sides were  thick and it had a three-inch roof. The walls of the communication tube were three inches thick. The torpedo control tower had 3-inch walls and a 1.5-inch cast steel roof.

As designed the high-tensile-steel decks ranged from  in thickness. After the Battle of Jutland in 1916, while the ships were still completing, an extra inch of high-tensile steel was added on the main deck over the magazines. Despite these additions, the ships were still felt to be too vulnerable to plunging fire and each ship was refitted in Rosyth in 1916–1917 with additional horizontal armour, weighing approximately , added to the decks over the magazines and over the steering mechanism.

The Renown-class ships were fitted with a shallow anti-torpedo bulge integral to the hull which was intended to explode the torpedo before it hit the hull proper and vent the underwater explosion to the surface rather than into the ship. However, later testing proved that it was not deep enough to accomplish its task as it lacked the layers of empty and full compartments that were necessary to absorb the force of the explosion.

Ships

Service

First World War
Both ships spent much of the remainder of 1916 and early 1917 in the hands of dockyards having their armour upgraded and conducting routine patrols of the North Sea. They were assigned to the 1st Battlecruiser Squadron (BCS) for the duration of the war. Repulse relieved  as flagship of the 1st BCS.

Second Battle of Heligoland Bight

Over the course of 1917 the Admiralty became more concerned about German efforts in the North Sea to sweep paths through the British-laid minefields intended to restrict the actions of the High Seas Fleet and German submarines. A preliminary raid on German minesweeping forces on 31 October by light forces destroyed ten small ships and the Admiralty decided on a larger operation to destroy the minesweepers and their escorting light cruisers. Based on intelligence reports the Admiralty decided on 17 November 1917 to allocate two light cruiser squadrons, the 1st Cruiser Squadron covered by the reinforced 1st BCS (less Renown) and, more distantly, the battleships of the 1st Battle Squadron to the operation.

The German ships, four light cruisers of II Scouting Force, eight destroyers, three divisions of minesweepers, eight sperrbrechers (cork-filled trawlers, used to detonate mines without sinking) and two trawlers to mark the swept route, were spotted at 7:30 a.m., silhouetted by the rising sun. The light battlecruiser  and the light cruiser  opened fire with their forward guns seven minutes later. The Germans responded by laying an effective smoke screen. The British continued in pursuit, but lost track of most of the smaller ships in the smoke and concentrated fire on the light cruisers as opportunity permitted. Repulse was detached not long after and raced forward at full speed to engage the enemy ships. She opened fire at about 9:00, scoring a single hit on the light cruiser  during the battle. When the German battleships  and  were spotted about 9:50 the British broke off their pursuit and Repulse covered their retreat, aided by a heavy fog that came down around 10:40.

In September 1917 Repulse became the first capital ship to be fitted with aircraft flying-off platforms on her turrets. A Sopwith Pup successfully took off from the platform mounted on "B" turret on 1 October and repeated his achievement on 9 October from "Y" turret. Renown received her platforms in early 1918.

On 12 December 1917 Renown put to sea with other elements of the fleet in an unsuccessful attempt to intercept the German 3rd Half-Flotilla of destroyers that had destroyed the Scandinavian convoy and most of its escorts. For the rest of the war the two ships patrolled the North Sea uneventfully. Both ships were present at the surrender of the High Seas Fleet at Scapa Flow on 21 November 1918.

Inter-war service

Repulse began a major refit at Portsmouth on 17 December 1918 intended to drastically improve her armour protection. Her existing 6-inch armour belt was replaced by  armour plates made surplus by the conversion of the battleship  (originally ordered by Chile and purchased after the war began) to the aircraft carrier . The old armour was fitted between the main and upper decks, above the new armour belt. Additional high-tensile plating was added to the decks over the magazines. The ship's anti-torpedo bulge was deepened and reworked along the lines of that installed on the battleship . The bulge covered her hull from the submerged torpedo room to "Y" magazine and the inner compartments of which were filled with crushing tubes. The bulges added  to her beam and  to her draught. The refit added about  to her displacement and raised her metacentric height to  at deep load. Three 30-foot rangefinders were also added as well as eight torpedo tubes in twin mounts on the upper deck. Both flying-off platforms were removed.

When the Grand Fleet was disbanded in April 1919 Renown was assigned to the Battlecruiser Squadron of the Atlantic Fleet. In June she was refitted in preparation for a tour of Canada, Newfoundland and the United States by Edward, the Prince of Wales, and both flying-off platforms were removed. From January to March 1920 Renown was refitted more extensively as a "royal yacht". Her aft 4-inch mounting and both 3-inch AA guns were removed so that extra accommodation and a promenade deck could be built. A large deckhouse was built on the shelter deck between the funnels. The port side housed a squash court while the starboard side was a cinema. The ship sailed in March for Australia and New Zealand with the Prince of Wales and his entourage aboard and made many stops en route. She returned to Portsmouth in October and was placed in reserve in November.

Renown was recommissioned in September 1921 for a tour of India and Japan by the Prince of Wales and sailed from Portsmouth in October. The ship arrived back in Portsmouth in June 1922 and she was placed in reserve the following month. The ship began a reconstruction that same month along the lines of her sister, although changes were made based on the experiences with Repulse. Renowns main armour belt was removed and a new 9-inch belt was installed, using up the remaining plates left over from Almirante Cochrane as well as new armour, but installed about  higher than on Repulse to offset any increase in draught. A strake of tapered armour was fitted underneath the main belt to deflect any shell that dived beneath the water's surface; it was 9-inches thick at top and thinned to  at the bottom. The ship's deck armour was heavily reinforced adjacent to its machinery spaces and magazines. Two longitudinal bulkheads were added between the upper and main decks that ran from the base of the conning tower to the end of the boiler rooms. The bulges were reworked and based on those used in the Queen Elizabeth-class battleships, although crushing tubes were only used abreast the magazines. The rear triple 4-inch gun mount was replaced. The flying-off platform on "B" turret was reinstated and a high-angle control position (HACP) was added to the fore-top. The pair of 3-inch AA guns and her two single four-inch gun mounts were removed and replaced with four QF four-inch Mark V anti-aircraft guns. They had a maximum depression of -5° and a maximum elevation of 80°. They fired a  high explosive shell at a muzzle velocity of  at a rate of ten to fifteen rounds per minute. The guns had a maximum ceiling of , but an effective range of much less. The reconstruction only added  to the ship's displacement and three inches to her draught.

Repulse was recommissioned on 1 January 1921 and joined the Battlecruiser Squadron. In November 1923, Hood, accompanied by Repulse and a number of s of the 1st Light Cruiser Squadron, set out on a world cruise from west to east via the Panama Canal. They returned home ten months later in September 1924.
 Shortly after her return the ship's pair of 3-inch AA guns and her two single four-inch gun mounts were removed and replaced with four QF four-inch Mark V AA guns. The Battlecruiser Squadron visited Lisbon in February 1925 to participate in the Vasco da Gama celebrations before continuing on the Mediterranean for exercises. A squash court was added on the starboard side between the funnels for the Prince of Wales' tour of Africa and South America that lasted from March to October. Upon her return she was refitted from November 1925 to July 1926 and had a HACP added to her fore-top.

Renown finished her reconstruction in September 1926 and she was assigned to the Battlecruiser Squadron until the ship was detached to convey Prince Albert of York to Australia between January and July 1927. Upon her return she rejoined the Atlantic Fleet. Renown became the flagship of the BCS when Hood was refitting between 1929 and 1931. Hood reassumed the role as flagship after she was recommissioned and Renown was paid off for a refit of her own. A High-Angle Control System Mark I was fitted with a director on the roof of the fore-top that replaced the high-angle rangefinder and the conning tower platform was enlarged to accommodate a pair of Mk V octuple mountings for the QF 2-pounder Mk VIII gun The Mk V mounts could depress to −10° and elevate to a maximum of 80°. The Mark VIII 2-pounder gun fired a   shell at a muzzle velocity of  to a distance of . The gun's rate of fire was approximately 96–98 rounds per minute. Only one mount was initially available, however, and it, along with its director, was fitted on the starboard side. Renown had her midships triple 4-inch mount removed to make room for an aircraft catapult that was not fitted until 1933. The port Mark V 2-pounder mount was finally fitted, albeit without its director, that same year. The ship now carried a Fairey III floatplane for reconnaissance purposes. The flying-off platform was also removed.

1930s reconstructions
After Repulse completed her 1926 refit she remained in commission, aside from a brief refit in July–September 1927, with the BCS of the Atlantic Fleet until she was paid off in June 1932 prior to beginning her reconstruction in April 1933. Most of the existing layers of high-tensile steel that constituted the ship's horizontal armour were replaced by non-cemented armour plates  in thickness and the torpedo control tower was removed from the aft superstructure. A fixed catapult replaced the midships 4-inch triple mount and a hangar was built on each side of the rear funnel to house two of the ship's Fairey III aircraft. One additional aircraft could be carried on the deck and another on the catapult itself. Electric cranes were mounted above each hangar to handle the aircraft. The four 4-inch AA guns were moved, one pair abreast the rear funnel at the level of the hangar roof and the other pair abreast the fore funnel on the forecastle deck. Four prototype QF 4-inch Mark XV dual-purpose guns were added in twin-gun Mark XVIII mounts abreast the mainmast. Two octuple Mark VI 2-pounder mounts were fitted on extensions of the conning-tower platform abreast the fore funnel. Above these a pair of quadruple Mark II* mountings for the 0.5-inch Vickers Mark III machine gun were added. These mounts could depress to −10° and elevate to a maximum of 70°. The machine guns fired a  bullet at a muzzle velocity of . This gave the gun a maximum range of about , although its effective range was only  Repulse received two HACS directors, one Mark II on the fore-top and a Mark I* mounted on a pedestal above the rear superstructure. The two submerged torpedo tubes were removed and the vacant spaces sub-divided and turned into store-rooms.

Renown began her own even more thorough reconstruction in September 1936, based on that of the battleship . Her superstructure and funnels were razed to the level of the upper deck, her masts taken out and the ship's main and secondary armament was removed. A large splinter-proof tower superstructure was built, topped with a director-control tower for the main armament and two HACS Mark IV directors. The armoured hood formerly mounted above the conning tower was reinstalled on the rear superstructure. The ship's engines and boilers were replaced by Parsons geared turbine sets and eight Admiralty three-drum boilers. This saved some  of weight and allowed the two forward boiler rooms to be converted to  magazines and other uses. Renowns deck protection was somewhat upgraded by adding non-cemented armour where it had not been added earlier and protecting the new 4.5-inch magazines. As in Repulse hangars were built abreast her rear funnel and a catapult was fitted between the rear funnel and the aft superstructure.

The ship's 15-inch gun turrets were modified to the Mark I (N) standard with their elevation increased to 30°. Twenty dual-purpose QF 4.5-inch Mark III guns in twin BD Mark II mountings replaced all of the 4-inch guns. Six of the gun turrets, three on each side, were abreast the forward funnel while the remaining four were mounted on abreast the main mast. The BD Mark II mounts had elevation limits of −5° to +80°. The Mark III gun fired a  high explosive shell at a muzzle velocity of about . Its rate of fire was 12 rounds per minute. They had a maximum effective ceiling of . The guns were controlled by four dual-purpose Mark IV directors, two mounted on the rear of the bridge structure and the remaining two on the aft superstructure. They fed tracking data to a HACS Mark IV analog computer for high-angle targets and an Admiralty Fire Control Clock Mark VII for low-angle targets. Each gun was provided with 400 round of ammunition. Three octuple Mark VI 2-pounder mounts were fitted, two on a platform between the funnels and the third at the rear of the aft superstructure. Each was provided with a Mark III* director. Four quadruple Vickers .50-calibre Mark III mounts were also added, two each on the forward and rear superstructures. The submerged torpedo tubes were removed and eight above-water torpedo tubes added.

Repulse was assigned to the Mediterranean Fleet when she recommissioned in April 1936. She transported 500 refugees from Palma, Majorca, to Marseilles, France, in late 1936 after the start of the Spanish Civil War. The ship was present at the Coronation Fleet Review at Spithead on 20 May 1937 for George VI. Repulse was sent to Haifa in July 1938 to maintain order during the Arab Revolt. She was selected to convey the King and Queen during their May 1939 Canadian Tour and she was refitted between October 1938 and March 1939 for this role. The twin 4-inch AA guns were replaced by two more Mark V guns and two additional quadruple .50-calibre mounts were added. The King and Queen ultimately traveled aboard the liner RMS Empress of Australia while Repulse escorted them on the first half of the journey.

Second World War

The beginning of the Second World War found Repulse assigned to the Battlecruiser Squadron of the Home Fleet. She patrolled off the Norwegian coast and in the North Sea in search of German ships and to enforce the blockade. Early in the war Repulse had her aft triple 4-inch mount replaced by an 8-barrel 2-pounder mount. In late October she was transferred to Halifax with the aircraft carrier  to protect convoys and search for German raiders. She escorted the convoy bringing most of the 1st Canadian Infantry Division to Britain in mid-December 1939 and was reassigned to the Home Fleet. The ship supported Allied operations during the Norwegian Campaign in April–June 1940. Accompanied by Renown and the 1st Cruiser Squadron, Repulse attempted to intercept the  as it sailed from Trondheim to Germany in July. Until May 1941 the ship escorted convoys and unsuccessfully searched for German ships. On 22 May Repulse was diverted from escorting Convoy WS8B to assist in the search for the , but she had to break off the search early on 25 May as she was running low on fuel. The ship was refitted from June to August and received eight Oerlikon  autocannon as well as a Type 284 surface gunnery radar. Repulse escorted a troop convoy around the Cape of Good Hope from August to October and was transferred to East Indies Command.

To deter Japanese aggression in the Far East in late 1941, Winston Churchill was determined to send a small group of fast capital ships, along with one modern aircraft carrier, to Singapore. Repulse was already in the Indian Ocean and was ordered to Colombo in November to rendezvous with the battleship  where they would form Force Z. The carrier  was supposed to join them, but she was delayed when she ran aground while working up in the Caribbean. The two ships, and their escorting destroyers, arrived in Singapore on 2 December. Force Z departed on the evening of 8 December in an attempt to destroy Japanese troop convoys and protect the army's seaward flanks from any Japanese landings in their rear. They were spotted by a Japanese reconnaissance aircraft during the following afternoon and shadowed for the rest of the day. Admiral Sir Tom Phillips decided to cancel the operation as the Japanese were now alerted. Force Z turned back during the evening, but was spotted again early on the morning of 10 December. About four hours later Japanese bombers arrived and attacked Repulse from high altitude; she was slightly damaged by one bomb hit in her port hangar. The second wave consisted of torpedo bombers which missed Repulse, but scored at least one hit on Prince of Wales. The third wave again consisted of high-altitude level bombers that missed Repulse entirely. The fourth wave of torpedo bombers managed to hit Repulse once amidships on her port side. The final wave of torpedo bombers hit Repulse with three more torpedoes and the ship capsized with the loss of 508 officers and men. The sinking of Prince of Wales and Repulse contributed to the rapid fall of Singapore and Malaya to the Japanese, and demonstrated the dominance of air power over the capital ships that had been the backbone of naval power since the 1600s.

Renown was recommissioned on 28 August 1939 as part of the Home Fleet. Much like her sister, she spent September patrolling in the North Sea, but was transferred to Force K in the South Atlantic to help search for the "pocket battleship" . The ship joined Force H at the Cape of Good Hope in November to prevent Admiral Graf Spee from breaking into the South Atlantic. She was unsuccessful in this, but sank the blockade runner SS Watussi on 2 December. She remained in the South Atlantic even after Admiral Graf Spee was scuttled on 13 December and did not return to the Home Fleet until March 1940. The ship became flagship of the Battlecruiser Squadron when Hood was paid off to refit that month. Renown also supported British forces during the Norwegian Campaign and briefly engaged the German battleships  and Gneisenau on 9 April. Renown opened fire first, but she was hit first by two  shells that only slightly damaged her. A few minutes later she hit Gneisenau with one 15-inch and two 4.5-inch shells that knocked out the main fire-control director and damaged the rangefinder on "A" turret. The German ships were faster than Renown in the heavy weather and were able to successfully disengage. The ship was repaired from 20 April to 18 May and provided cover during the evacuation from Norway in early June. Renown was transferred to Force H at Gibraltar in August and relieved Hood as flagship.

In November 1940 Force H covered the small aircraft carrier  as she flew off Hurricane fighters bound for Malta from a position south of Sardinia. Later that month Force H participated in the inconclusive Battle of Cape Spartivento. Renown bombarded Genoa on 9 February 1941 with little effect. Renown and Force H escorted convoys both inside and outside the Mediterranean in March–May 1941 before being summoned into the Atlantic to search for the Bismarck. Force H escorted another convoy to Malta in July and Renown returned home for repairs the next month. The ship was transferred to the Home Fleet in November when her repairs were complete. She provided cover for the inbound and outbound convoys to the Soviet Union in early March 1942. She became flagship of Force W which was formed to escort carriers carrying fighters to be flown-off for Malta in April–May.

Renown rejoined Home Fleet once those missions were completed, but was transferred to Force H in October 1942 to participate in Operation Torch. She returned to Britain to refit from February to June 1943. The ship brought Winston Churchill and his staff back from the Quebec Conference in September and conveyed them to the Cairo Conference in November. She rejoined the Home Fleet in December, just in time to be transferred to the Eastern Fleet a few weeks later. Renown arrived in Colombo at the end of January 1944 where she was flagship of the 1st Battle Squadron. In April she participated in Operation Cockpit, an airstrike against port and oil facilities on Sabang, off the island of Sumatra. The ship bombarded Japanese-occupied facilities on Car Nicobar in the Nicobar Islands and Port Blair in the Andaman Islands on 30 April – 1 May. Renown supported the airstrike against Surabaya, Java (Operation Transom) on 17 May as well as follow-on attack against Port Blair on 21 June. After another airstrike on 25 July on Sabang the ship bombarded the city. She bombarded facilities in the Nicobar Islands from 17 to 19 October. On 22 November Renown was replaced as flagship by  and the ship began a refit at Durban from December to February 1945. She was recalled to home waters in March, lest the remaining German heavy ships make a final sortie, and reached Rosyth on 15 April. She was given a brief refit when this concern proved illusory and was placed in reserve in May 1945. Renown was partially disarmed in July when six of her 4.5-inch turrets were removed, as well as all of her light guns. The ship hosted a meeting between King George VI and President Truman on 3 August when the latter was en route home aboard the heavy cruiser . The decision to dispose of the ship was announced on 21 January 1948 and she was towed to Faslane for scrapping on 3 August.

Notes

Footnotes

References

Further reading

External links

 Sinking of Prince of Wales and Repulse
 Dreadnought Project Technical material on the weaponry and fire control for the ships

Battlecruisers of the Royal Navy

Ship classes of the Royal Navy

Renown-class battlecruiser


කාලස් පුයිජ්දෙමොන් ඉ කැසමාජෝ (කැටලන් උච්චාරණය: [ˈkaɾləs ˌpudʒðəˈmon i ˌkazəməˈʒo]; උපත 29 දෙසැම්බර් 1962) යනු ස්පාඤ්ඤයේ කැටලෝනියානු දේශපාලඥයෙක් සහ මාධ්‍යවේදියෙකි. 2019 සිට ඔහු යුරෝපීය පාර්ලිමේන්තුවේ (MEP) සාමාජිකයෙකු ලෙස සේවය කර ඇත. ගිරෝනා හි හිටපු නගරාධිපතිවරයෙකු වන පුයිජ්දෙමොන් 2016 සිට 2017 දක්වා කැටලෝනියාවේ 130 වැනි ජනාධිපතිවරයා ලෙස සේවය කළ අතර ඔහුව ඒකපාර්ශ්වික කැටලෝනියානු නිදහස ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසුව ස්පාඤ්ඤ රජය විසින් තනතුරෙන් ඉවත් කරන ලදී. ඔහු ජාතික ඇමතුම් සඳහා වූ ජනරජයේ (CNxR) සම-නිර්මාතෘවරයා වන අතර, 'Together for Catalonia' (JuntsxCat) මැතිවරණ සන්ධානයේ නායකයා සහ 'Together for Catalonia''' පක්ෂයේ නිර්මාතෘ වේ.

ඇමර්හි සහ ගිරෝනා හි අධ්‍යාපනයෙන් පසු, ඔහු 1982 දී මාධ්‍යවේදියෙකු බවට පත් වූ අතර, විවිධ දේශීය ප්‍රකාශන සඳහා ලියමින් එල් පන්ට් හි ප්‍රධාන කර්තෘ බවට පත්විය. ඔහු 1999 සිට 2002 දක්වා කැටලෝනියානු ප්‍රවෘත්ති ඒජන්සියේ අධ්‍යක්ෂවරයා වූ අතර 2002 සිට 2004 දක්වා ගිරෝනා හි සංස්කෘතික මන්දිරයේ අධ්‍යක්ෂවරයා විය. පුයිජ්දෙමොන් ගේ පවුල කැටලෝනියානු නිදහසේ ආධාරකරුවන් වූ අතර පුයිජ්දෙමොන් නව යොවුන් වියේදී දේශපාලනයට සම්බන්ධ වී PDeCAT හි පූර්වගාමියා වූ ජාතිකවාදී කැටලෝනියාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අභිසාරීතාව (CDC) (Democratic Convergence of Catalonia) වෙත 1980 දී සම්බන්ධ විය. ඔහු 2006 දී ගිරෝනා මැතිවරණ කොට්ඨාසය සඳහා කැටලෝනියා පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස තේරී පත් වූ විට දේශපාලන වෘත්තියක් ලෙස කිරීමට පුවත්පත් කලාව අත්හැරියේය. ඔහු 2007 හි ගිරෝනා මහ නගර සභාවට තේරී පත් වූ අතර 2011 දී ඔහු ගිරෝනා නගරාධිපති බවට පත්විය. 2016 ජනවාරි 10 දින, CDC විසින් නායකත්වය දෙන මැතිවරණ සන්ධානයක් වන ජන්ට්ස් පෙල් සි (JxSí) සහ ජනප්‍රිය එකමුතු අපේක්ෂකත්වය (Popular Unity Candidacy - CUP) අතර එකඟතාවයකට අනුව, කැටලෝනියා පාර්ලිමේන්තුව විසින් පුයිජ්දෙමොන් කැටලෝනියානු රජයේ 130 වැනි ජනාධිපතිවරයා ලෙස තේරී පත් විය.

ඔහුගේ රජයේ උසස් වූ ජනමත විචාරණය නිදහස l'1 ඔක්තෝබර් පිළිබඳ 2017. මෙම 28 ඔක්තෝබර් එම වසරේ ස්පාඤ්ඤ ආන්ඩුව, ප්රකාරව අනුවව්යවස්ථාවේ 155 ස්පාඤ්ඤ ව්යවස්ථාවදැවී සිට ඔහු ඔහුගේ පශ්චාත් සමඟ එක්ව, ඇමතිවරු, ඔහුගේ රජය, තීරණයක් නොවන බව ඔහු වත්, ඔහු හෝ සාමාජිකයන් රජය. එම දවසේ, පාර්ලිමේන්තුව ප්රකාශ කර නිල වශයෙන් සඳහා ස්වාධීනත්වය. ඔක්තෝබර් 30, 2017 Puigdemont ගියා බ්රසල්ස් සමග එකට හතර ඇමතිවරු, ඔහුගේ රජය, ක්ලාරා Ponsatí, Antòni Comín, Lluís Puig හා Meritxell Serret. «El abogado de Puigdemont prevé que siga en Bruselas hasta mediados de enero». La Vanguardia. 25 මාර්තු 2018 රාජසන්තක කරන ලදී ජර්මනියේ විට ඔහු දිහාවට බෙල්ජියම පසු එය සක්රීය කර විධාන යුරෝපීය අත්අඩංගුවට ඔහුට එරෙහිව. පසු, දොළොස් දෙනා දින තුළ තාවකාලික සිර, ඔහු නිදහස් කරන ලදී, අප්රේල් 6, මත නම්වූ. මත මාර්තු 10, 2018 විය අපේක්ෂකයෙකු ලෙස යෝජනා සඳහා ජනාධිපති Generalitat ලෝහවල කර්තෘ Joaquim Torra. මාස දෙකකට පසු ඔහු ඉදිරිපත් ව්යාපෘතිය නමින් ජාතික ජනරජයේ.

 මුල් වසර

 ළමා කාලය හා තරුණ

Carles Puigdemont උපත, 29 දෙසැම්බර් වන 1962 දී එම සංඛ්යාව 6 * කාල් ද Sant 'Miquel d'ආමර් (ලා සෙල්වා), ගොඩනැගිල්ල ලෙස හඳුන්වනු හැකි Crous. පුතා සේවියර් Puigdemont හා Núria Casamajó, එය දෙවන, අට, සහෝදරයන්, පවුලේ සම්ප්රදාය , පුලුස්සන ලද.González, Sara «Puigdemont: un fill de pastissers al Palau de la Generalitat?». Ara, 09-01-2016. නමුත් ඔහුගේ පවුලේ අය නොවේ සෘජුවම සම්බන්ධ ප්රතිපත්ති, ඔහුගේ ශ්රේෂ්ඨ-සීයා සහ ඔහුගේ මාමා Josep Puigdemont (1979-1983) ලදී batlles d'ආමර්. හේතුව නම චාල්ස් වේ මතකය ඔහුගේ සීයා කාලෝස් Casamajó බව, ශීත, 1939 දී අවසන් වූ සිවිල් යුද්ධය, ඔහු වෙත ගොස්පිටුවහල් දී ප්රංශයේ සිට එහිදී ඔහු යවන ලද ලිපි පවුලේ, පෙර ඔවුන් අතුරුදහන් 1943 දී කිසිදු හෝඩුවාවක් නොතබා. අනෙක් අතට, ඔහුගේ පිය පාර්ශවයේ සීයා, ෆ්රැන්සිස් Puigdemont, ඔහු පලා රිපබ්ලිකන් හමුදා කිරීමෙන් පසු කැඳවා යන නිලයන් වෙත ගෙන සරණ සියෙරා ද Cadiz හා Burgos.

ඔහු ශිෂ්ය ඔහුගේ උපන් ගම ද රැඳවියෙකු දී සැන්ටා මාරියා ඩෙල් Collell, ඔහු එහිදී ගුරුවරුන් සඳහා ලේඛකයා මැනුවෙල් කොස්තා-Pau , සහ ගායක-ගීත රචකයෙක් Josep Tero, අන් අය අතර. ඔහුගේ කාලය තුළ තරුණ ඔහු උදව් දී පේස්ට්රි පවුලේ. ඔහු bassist සමූහ පොප්-රොක් Zènit, නිර්මාණය සමාජය ආමර් වන ඔහු තරග සමහර සිදුවීම් ගමේ. ඔහු ද ආරම්භ ප්රකාශන දේශීය Espelt සමග සැල්වදෝරයේ Clarà. ඔහු ඔහුගේ අධ්යයන ආරම්භ වන ගලීසියානු ග්රීක Philology දී විශ්ව විද්යාලයේ Girona, වෘත්තීය වන ඔහු සමඟ ඒකාබද්ධ, සමහර සහයෝගීතාව සමග දේශීය මාධ්ය තෙක්, ඔහු ඉතිරි කිරීමට තමා කැප කිරීමට ජනමාධ්ය.

 වෘත්තීය ජනමාධ්ය
Puigdemont ඔහු ඔහුගේ ගත්තා ආරම්භ, මාධ්ය වයස අවුරුදු 16, ලෙස වාර්තාකරු ආමර් එම පුවත්පතේ ලොස් සහ ගොස් කළ යුතු ප්රධාන සංස්කාරක'කාරණය, එම පුවත්පතේ එහිදී ඔහු වැඩ කිරීම ආරම්භ 1982 ලෙස පරීක්ෂක භාෂාව. පිටත් වීමට පෙර, එම පුවත්පතේ අවස්ථාවක , ඔහු විසින් පිහිටුවන සේවා සමාගම පුවත් බළලා සංස්කරණ, ඉදිරිපත් කරන ලද පුවත් ලිපි, prologues හා කතා මගින් නගරාධිපතිවරුන්, ප්රධාන වශයෙන් CiU.

මෙම දශකය 1990 විය ප්රවර්ධනය කිරීම ව්යාපෘති සන්නිවේදන හරහා අන්තර්ජාලය සඳහා Diputació ද Girona.

1993 දී ඔවුන් වසරකට ගෙන සප්ත වාර්ෂික ගමන් රටවල් යුරෝපා සංගමය සූදානම් කිරීමට කිහිපයක් වාර්තා වූ බව ප්රකාශයට පත් කරන ලදි එම වසරේ දී එම සඟරාව ඉදිරියේ. ඔහු කතුවරයා පොත රස... මොකද?  (බෙල්, 1994), වන ඔහු විශ්ලේෂණය එය කෙසේ ප්රතිකාර කර ඇති එම විශ්වාසය විසින් ජාත්යන්තර මාධ්ය සිට සිදුවීම් Prats ද Molló දක්වා ඔලිම්පික් ක්රීඩා, බාසිලෝනා 1992. මෙම කටයුතු විමර්ශනය සඳහා ජාත්යන්තර අනුනාද බව ඇති විශ්වාසය, ජාත්යන්තර මාධ්ය, විශේෂයෙන් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය හා යුරෝපය තුළ ෆ්රැන්කෝ තන්ත්රය; එය ද බවට කොටසින් සිදුකෙරේ අනෙකුත් මාතෘකා එවැනි ප්රකාශ l'abat Escarré, රූපය පිළිබඳ මිනිසා, ජයග්රහණය මුල් වයස අවුරුදු, භාවිතා භාෂාව, ආතතීන් අතර ස්පාඤ්ඤය හා බැර ලෝහවල, නිදහස, ආදිය. Puigdemont ද මත අවධාරනය කලේ ය, මෙම මාතෘකාව විසින් ලියන තීරුව ජර්නල් ඉදිරියේ.

අතර 1999 සහ 2002 ඔහු පළමු අධ්යක්ෂගලීසියානු ග්රීක පුවත් ඒජන්සිය, වන උපත කිරීමේ අරමුණින් ලබා දීම, දේශීය මාධ්ය සහ දේශීය ගලීසියානු ග්රීක බහුමාධ්ය සේවා සඳහා අන්තර්ජාලය. ඔහු ද අධ්යක්ෂ ජනරාල් තනතුර බැර ලෝහවල අද, කැටලෝනියානු කොරියානු ගලීසියානු ග්රීක පුවත්පත ඉංග්රීසි උදව් කරන ප්රවර්ධනය කිරීම.

මාර්තු මාසයේ දී 2006 ඔහු විසින් පිහිටුවන සමග මාධ්යවේදී Saül Gordillo සමාගම ද්විත්ව පරමාදර්ශී රාජ්යයක් වන හරහා එහි අනුබද්ධිත Poliblocs විය ප්රවර්ධනය කිරීම පළමු සංස්කරණය Catosphere.

මීට අමතරව, ඔහු ප්රකාශයට පත් කර තිබේ, කිහිපයක් රචනා මත සන්නිවේදන හා නව තාක්ෂණය, සහ තුළ සේවය කර ඇති මාධ්ය. ඔහු සාමාජිකයෙකි පළාතේ Girona එම සංගමයේ මාධ්යවේදීන් ලෝහවල.

 දේශපාලන ජීවිතය
සැලකිය ගැති නිදහස බැවින් දශකය අවසානයේ 1970, Puigdemont විය ක්රියාකාරිකයකු වන ඇමතුමක් දී සහෝදරත්වය ආරක්ෂක භාෂාව, සංස්කෘතිය හා ජාතියේ ලෝහවල. එය අයත් තරුණ ජාතිකවාදීන් ලෝහවල, දායක වූ ආරම්භක comarques gironines සමග Pere Casals. ගිම්හානයේ දී 1991 ඔහු කළ සංචාරය කිරීමට ස්ලොවේනියාව ගැන ඉගෙනගන්න ක්රියාවලිය, නිදහස. ඔහු කොටසක් විය සංවිධානයේ ක්රියා සහාය නිදහස සඳහා වූ රඳවා ගෙන සිටිනමෙහෙයුම් Garzón 1992 දී. සටන්කාමී පිළිබඳ Convergència Democràtica ද කැටලන්යාවට 1983 සිට, ඔහු අධ්යක්ෂ Casa de Cultura පිළිබඳ Girona (2002-2004). 2006 දී ඔහු බවට පත් විය නියෝජ්ය සඳහා CiU දී පාර්ලිමේන්තුවේ බැර ලෝහවල, තත්ත්වය ඔහු තබා ඇත අතර අටවන සහ දසවැනි ව්යවස්ථාදායකය, ස්වාධීන බැර ලෝහවල කලාපයේ (2006-2015).

2007 දී, ඔහුගේ පක්ෂය යෝජනා කිරීමට ඇගේ ලැයිස්තුව අත්පත් කර ගන්නා ලදී CiU දීනගර සභා Girona, මෙම මහ නගර මැතිවරණවිස්ථාපනය, නීතිඥ කාලෝස් Mascort. Puigdemont ඔහු පිළිගත් තත්ත්වය සමඟ කිරීමේ ඔහුට ලැයිස්තුව, තීරණය ස්වරය ව්යාපාරය හා භාවිතා නොකරන දේශීය පක්ෂය. අවසානයේ ජයග්රහණය කළේ නැත, මැතිවරණ හා රැඳීවිපක්ෂයේ. මෙම මැතිවරණ 2011, කෙසේ වෙතත්, කඩා ආධිපත්යය රාජ්ය සේවා කොමිෂන් සභාව තුල Girona –සමාජවාදීන් වී බලය තුළ වසර 32 ක් ප්රජාතන්ත්රවාදය එතෙක්– මම බවට පත් විය නගරාධිපති නගරය. පාලනය සුළුතර දෙක සඳහා කොන්දේසි නගරාධිපති කාර්යාලය, ස්ථාපිත සමග ගිවිසුම් විවිධ දේශපාලන නිර්මිතයන් සභාව. නගරාධිපති ලෙස සඳහන් තිරගත සංචාරය නගරය –කොටසක් ලෙස උපාය බලපෑම් අවම කිරීම සඳහා මෙම ආර්ථික අර්බුදය හා රැකියා උත්පාදනය– සහ ප්රවර්ධන ව්යාපෘති වැනි කුමන de Flors, Girona 10 හා විවෘත වෙඩි තැබීම් වැනි මාලාවේ ඇමරිකානු ගේම් සතුන්වත්තට කැමතියි.

එක් පියවර වඩාත් ම මතභේදාත්මක වේදිකාව නගර ශාලාව අත්පත් කර ගැනීම, එකතු කලා විචාරකයකු රෆායෙල් සැන්ටොස් හා Torroella 2014 දී. ඒ කාලයේ දී, විරුද්ධ පක්ෂ හා වේදිකාව ජලය ජීවිතය බව වාර්තා විධායක සැලසුම් කර ගෙවීමට, එම මුදල් කොටසක් සමග ත්රිපිටකය ජලය, ලක්ෂ්යයක් බව නගර සභාවේ ප්රතික්ෂේප කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, වසර ගණනාවකට පසු, මහජන නඩු පවරන නිලධාරී දූෂණ විරෝධී පරීක්ෂණයක් ආරම්භ කිරීමට පැහැදිලි නම් මන්ත්රණ සභාව වෙන් කර මුදල් ත්රිපිටකය ජලය පිටතට මිලදී ගැනීම සඳහා මෙම අරමුදල.

2012 දී, ඔහු විසින් හෙලා නීතිය ස්පාඤ්ඤ රාජ්ය ඇති කිරීමට වෙන් මහජන මුදල් සඳහා බඳවා ගැනීම පිළිබඳ විශේෂ දුම්රිය Renfe මෙම අවස්ථාවට සැමරීම උද්ඝෝෂණය "බැර ලෝහවල, නව රාජ්ය යුරෝපයේ", සහ 2015 විසින් විමර්ශනය කරන ලදී නඩු පවරන නිලධාරීAudiencia Nacional සහාය සඳහානගර සභාව Girona මෙම ප්රකාශය ආරම්භක ක්රියාවලිය ලෝහවල ස්වාධීනත්වය , පාර්ලිමේන්තු ලෝහවල. එම වසරේ, අපේක්ෂකත්වය ජනප්රිය සමගියකරන විවේචනය විශේෂයෙන් සංචාරක ව්යාපාරය ආදර්ශ නගරය, අභියෝග බඳවා තනතුරු විශ්වාසය මහ නගර රජය සිදුවීම්.

ජූලි මාසයේ දී 2015 වෙනුවට Josep මරියා විලා ඈ Abadal සභාපති ලෙස'සංගමයේ මහ නගර සභා සඳහා නිදහස, සහ කෙටි කලකට පසු තේරී පත් විය පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය සඳහා පාර්ලිමේන්තුව බැර ලෝහවල මත සැප්තැම්බර් 27, 2015 ලැයිස්තුව තුළ එකට ඔව්. තුළ සභාග ඡන්දය නමින් නිදහස අත්පත් තෙවන තත්ත්වය ලැයිස්තුව කෝරල girona පිටුපස, ලුවී ස්මිත් සහ ඇනා Caula.

 ජනාධිපති Generalitat ලෝහවල (2016-2017)

 පළමු මාස

9 වැනි දින, ජනවාරි 2016, එවකට ජනාධිපති කාර්යයන් Generalitat, Artur Mas, යෝජනා ලෙස ඔහුගේ නම අපේක්ෂක ජනාධිපති බැර ලෝහවල. එම කුසලාන-CC වූ බව පිළිගත Carles Puigdemont කිරීමට ඊළඟ ජනාධිපති ගලීසියානු ග්රීක රජය සමග ගිවිසුම සමග එකට ඔව්. ඉරිදා, 10 ජනවාරි 2016, පසුගිය දින නීති ගෙන යාමට එය කාලීන විය දිවුරුම් ලෙස ජනාධිපති විසින් පාර්ලිමේන්තුව ලෝහවල. නිගමනය කිරීමට ඔහුගේ කතාව සමඟ ප්රකාශ ශෛලිය බව මට අවශ්ය මුද්රණය කිරීමට ඔහුගේ බලතල, ඔහු භාවිතා සිට උපුටා මයිකල් Pairolí:

පසු දින පූර්ණ investiture ඉතිරි වූයේ නගරාධිපති Girona හා ප්රතිස්ථාපනය දී රාජකාරි මගින් ඉසබෙල් Muradàs, පළමු නියෝජ්ය නගරාධිපති දක්වා, තෝරා ඩී'ඇල්බට් Crossbow හා Tura ලෙස නව නගරාධිපති. මෙම 12 ජනවාරි පැමිණි බලවේගයක් බවට මෙම කාලය, ඔහුගේ තනතුරට පත් කරන ලෙස ජනාධිපති සහ ගත්තා සතුව පශ්චාත් දී උත්සවය පලෝ, Generalitat. මෙම දිවුරුම් දීම, ඔහු එහෙම කළේ නැහැ දිවුරා පක්ෂපාතිත්වය එක්කෝ රජු හෝ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව, පමණක් ගලීසියානු ග්රීක ජනතාව, වන ජනනය කරන ලද මතභේදයට අතර සමහර අංශ. මත ජනවාරි 13, ඔහු අත්සන් ආඥාව පත් සාමාජිකයන් එහි විධායක සභාව (රජය බැර ලෝහවල 2016-2017).

නව ව්යවස්ථාදායකය සංඝටක නියමිත සඳහා පමණක් මාස 18 ක් විය හමුවේ පියවර රජය සමග ප්රගතිශීලී යෙදවීම ඊනියා ව්යුහයන් රාජ්ය, සොහොන් ආර්ථික තත්ත්වය මතුවන නිදන්ගත හිඟයක් මහජන මුදල්, සංවර්ධනය,බාහිර පියවර සහ තර්ජන හා අවහිර ස්පාඤ්ඤ රාජ්ය පැහැදිලිය නිරන්තර සම්පත් d'anticonstitucionalitat. මීට අමතරව, සහාය කුසලාන බවට පත් විය ක්රමයෙන් සංකීර්ණ තිබියදීත්, එම ගිවිසුම කාලීන. ආතතීන් culminaren ජුනි මාසයේ දී, 2016 වන විට පුහුණු විරෝධී ධනපති denegà සහාය සඳහා අයවැය. ප්රතිචාර, Puigdemont ඉදිරිපත් වූ යෝජනාව පිළිබඳ විශ්වාසය සඳහා දින 28 සැප්තැම්බර් 2016.

8 සිට 10 ජූලි 2016 Puigdemont සහභාගි විය සමග, ඉතිරි සාමාජිකයන් අභිසාරීතාවදී, පසුගිය කොංග්රසය මෙම පක්ෂ, වන ඔවුන් එකඟ එහි නැවත ආරම්භක දී නව පක්ෂයක් ඇති කරන එහි පළමු සමුළුව 8 සිට 10 July. ජනාධිපති ලදී වසා ගැනීමට ඊනියා කොංග්රසය පදනම කියමින් "බව නව පක්ෂයක් වනු ඇත තබා, ඒ සමාජයේ සේවා කිරීමට නිදහස".

19 සැප්තැම්බර් 2016 ජනාධිපති valencian Ximo Puig හා ඔහුගේ සගයන්ගේ, Carles Puigdemont රැස්ව මාලිගය Generalitat Valenciana හා ගිවිසුම අත්සන් පරිපූරක නාලිකා, ගුවන් විදුලි, රූපවාහිනී Valenciana අය සමග ගලීසියානු ග්රීක සංස්ථාව, ශව දෘෂ මාධ්ය. මෙම ගිවිසුම ඇතුළත් නිර්මාණය තාක්ෂණික කමිටුව සමග මිශ්ර ලෝහවල නිසා, එය ආරම්භ කරන විට නැවත වැඩ කිරීමට Radiotelevisió Valenciana, සාදා, ඵලදායී මෙම පරිපූරක.

 යෝජනාව පිළිබඳ විශ්වාසය සහ ජනමත විචාරණයක්
28 හා 29 වන දින, සැප්තැම්බර් සිට 2016 ජනාධිපති වලට යටත් විය යෝජනාවක් විශ්වාසය ඉදිරිපත් ජුනි මාසයේ එම වසරේ ලෙස, කුසලාන denegà, සහාය කිරීමට රජයේ අයවැය. ඔහුගේ කතාවේ දී පාර්ලිමේන්තු පෙර දින ඡන්ද මත යෝජනාව, බව නිවේදනය convocaria වූ ජනමත විචාරණය නිදහස් කරන ලදී, කිසිදු පසුව වඩා සැප්තැම්බර් 2017, සමග එකඟ ස්පාඤ්ඤ රජය හෝ නොවේ. පසු දින annunciation, ජනමත විචාරණය, Puigdemont ජය ගැනීමට සමත් යෝජනාව සමග මේ වන විටත් නිවේදනය ඡන්ද කුසලාන, කරන-නැහැ සහතික කිරීම සඳහා සහයෝගය, පහත දැක්වෙන අයවැය-හා ඔවුන්ගේ සභාග එකට විසින්, ඔව්, එකතු 72 ක ජන මුළු ඡන්ද 135. ඉතිරි පක්ෂ විරුද්ධව ඡන්දය සමග, අලූත් දෙයක් බව බැර ලෝහවල ම කළ හැකි බව පැවති Puigdemont apostés විසින් ජනමත වුවද, ඔහු දෙන්නේ නැහැ සහාය චලනය කිරීමට අවිනිශ්චිතතා දී ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

පසු අනුමැතිය මත 6 ඔක්තෝබර්, එම වසරේ යෝජනාව වන රජය ඉල්ලා සිටියේය පැවැත්වීම සඳහා බන්ධන ජනමත මත නිදහස බැර ලෝහවල, දෙසැම්බර් මාසයේ දී එම වසරේ නමින් ජාතික ගිවිසුම සඳහා ජනමත විචාරණයක් හා උවමනාවට බැර ලෝහවල ඔව්, ඔබට හැකි එය avingué කිරීමට උත්සාහ සාකච්ඡා කිරීමට ජනමත විචාරණයක් සමග ස්පාඤ්ඤ රාජ්ය, නමුත් නොමැතිව renouncing කිරීමට කැඳවා එය අවස්ථාවක දී එය ප්රතික්ෂේප කරන ලදී. ගැනීම සඳහා සාකච්ඡා කිරීමට හැකි විය ජනමත රාජ්ය සමග, Puigdemont පැහැදිලි ජනමත මත විවිධ අවස්ථා සමග, උප සභාපති, Oriol Junqueras, සහ සමහර අවස්ථාවල දී ද සමග විදේශ කටයුතු අමාත්ය Raül Romeva හා අනෙකුත් සාමාජිකයන් සමග රජය. අතර කාලයේ බව සඳහන් ජනමත විය සමුළුවට ඉදිරිපත් වූ බව කාමරයක් තුළ, යුරෝපා පාර්ලිමේන්තුවේ දී බ්රසල්ස් 24 ජනවාරි 2017, එහිදී ඔහු emphasised බව බැර ලෝහවල තීරණය වනු ඇත නිදහසේ ඔවුන්ගේ අනාගතය, ජනමත විචාරණයක් හරහා විය කිරීම සඳහා නෛතික හා නෛතික හා යුරෝපය, ඒ වෙනුවට "බලන්න අනෙක් මාර්ගය", එය විසඳුමේ කොටසක් විය. එය ද සඳහන් කිරීම වටිනවා පසුගිය හමුවක දී සිදු Palacio ද Cibeles පිළිබඳ මැඩ්රිඩ් , වන ඔහු ඉදිරිපත් මරියානෝ Rajoy, ජනමත එකඟ විය. එම දිනය තුළ ව්යාප්ත පුවත්පත, රට මත කෙටුම්පතක් නීතිය පිළිබඳ වෙන නැසෙන සුළු නීතිමය තත්ත්වය පිළිබඳ රජය. Puigdemont ඔහු සිය කතාව අවසන් විය, මෙම සමුළුව, බව සහතික කිරීම නම් ක්රමයක් පවතින එකඟ, කැටලෝනියානු කොරියානු ගලීසියානු ග්රීක ආන්ඩුව "එය පෙන්නුම් කරනු ඇත සැබෑ" කැපවීම ජනතාව සමග බැර ලෝහවල වූ බව "ප්රජාතන්ත්රවාදීව අනුල්ලංඝනීය", බව සහතික, එය කරන්න ජනමත විචාරණයක් වුවත් එය නොවේ එකඟ, ඔහු පැහැදිලි කර දී ඒ වන තෙක්.

අවසාන වශයෙන්, Puigdemont හා Junqueras සමග, සාමාජිකයන් විසින් රජය හා සියලු රවුමට, එකට ඔව් , ඔවුන් නිවේදනය දිනය සහ ප්රශ්නය ජනමත දී භාරදූර උත්සවය මළුවේ තැඹිලි ගස් , මාලිගය Generalitatජුනි මාසයේ දී 2017. දිනය ජනමත නිවේදනය ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලදී, 1 වන දින ඔක්තෝබර් 2017 සහ ප්රශ්නය වූයේ "ඔබ අවශ්ය බැර ලෝහවල විය ස්වාධීන රාජ්ය ස්වරූපයෙන් ජනරජයේ?".

ජනමත පැවති l'ඔක්තෝබර් 1, 2017 මැද ශක්තිමත් පොලිස් මර්දනය දුන්නා, 90% ට වඩා ඡන්ද නමින් ඔව්. කොටසක් ගෙන, 43% ක ඡන්ද දායකයින්. එම දවසේ, Puigdemont බව නිවේදනය කරන ගමන් කරනු ප්රතිඵල ජනමත විචාරණයක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ බැර ලෝහවල. දී මෙම සැසි වාරයට මත ඔක්තෝබර් 10, Puigdemont කළ ප්රකාශය අර්ධ නිදහස, බලාපොරොත්තුව ජාත්යන්තර මැදිහත්වීම. ජනාධිපති නිවේදනය වහාම ඒ ප්රකාශය ඉතිරි වූ ගුවන් එල්ලී තාවකාලිකව විවෘත කිරීමට කාලය සමග සාකච්ඡා ස්පාඤ්ඤ රජය.

එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස මෙම කරුණු, ස්පාඤ්ඤ රජය නිවේදනය මත, 21 ඔක්තෝබර්, එහි අභිප්රාය ක්රියාත්මක කිරීමටව්යවස්ථාවේ 155 වන ව්යවස්ථාව. අයදුම්පත මෙම ලිපිය ද ජනපදය බව පාර්ලිමේන්තු නොහැකි ද මා යෝජනා කරනවා සඳහා අපේක්ෂක, ජනාධිපති හෝ පැවැත්වීමට විවාදය investiture. අයදුම් 155 සම්මත කරන ලදී දී සෙනෙට් ඔක්තෝබර් 27, එම දිනයේ බව පාර්ලිමේන්තු ලෝහවල විය නිල වශයෙන් ප්රකාශ නිදහස.

 අයදුම් ව්යවස්ථාවේ 155 සහ අත්හිටුවිය
පසු දින ප්රකාශ කිරීමේ නිදහස මත, ඔක්තෝබර් 28 වැනි, Puigdemont, ඔහු ඉවත් ජනාධිපති තනතුර රජය සමග සියලු, ඔහුගේ රජය, අයදුම් කොටසක් ලෙස මෙමලිපිය 155 ස්පාඤ්ඤ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව. දින දෙකකට පසුව, නීතිපති රාජ්ය ස්පාඤ්ඤය, ජොසේ මැනුවෙල් Maza, නිවේදනය ඉදිරිපත් පැමිණිල්ලක් කිරීමට පෙරජාතික ප්රේක්ෂක සඳහා කැරැල්ල, sedition හා මහජන මුදල් අනිසි ලෙස එරෙහිව Puigdemnt හා ඉතිරි, ඔහුගේ රජය, මෙන්ම තවත් පැමිණිල්ලක් පෙර ස්පාඤ්ඤ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය එරෙහිව මුලසුන මණ්ඩලය පාර්ලිමේන්තුව. 31 වැනිදා ඔක්තෝබර්, ජාතික ප්රේක්ෂක ඔහු උපුටා ප්රකාශනය ජනාධිපති Carles Puigdemont, සහ සියලු එහි අධ්යක්ෂ මත 2 හා 3 නොවැම්බර් මාසයේ දී උදෑසන සිට නවයක් කෙසේ වෙතත්, එම අවස්ථාවේ දී Puigdemont ලෙස එය ස්පාඤ්ඤයේ; සමග එකට අධ්යක්ෂවරුන් දැවී Antòni Comín (සෞඛ්ය), Lluís Puig (සංස්කෘතිය), Meritxell Serret (කෘෂිකර්ම), සහ ක්ලාරා Ponsatí (අධ්යාපන), ඔහු ගොස් බ්රසල්ස් පෙර දින. අනුව සමහර අරමුදල්, ඔහු ළඟා කළමනාකරණය බෙල්ජියම තලය මත වූ බව හසුව Marseille (ප්රංශය), එහිදී ඔහු විසින් පැමිණ කාර් අප්රසිද්ධ මත උදෑසන, මාර්ගය වන ට වඩා වැඩි පැය 5 වන මත පදනම් වූ සිය නිවසේ දී Sant ' Julià ද Ramis.Missing or empty |title= (help)

ක පෙනුම 31 වැනිදා ඔක්තෝබර් සිට, ප්රාග්ධන බෙල්ජියම, Puigdemont ඉල්ලා ජාත්යන්තර ප්රජාව සම්බන්ධ වෙන්න ගලීසියානු ග්රීක නඩුව, සහතික වන පැවැත්ම ප්රහාරයක් හා ම්ලේච්ඡ පැත්තෙන් ස්පාඤ්ඤ රජය එරෙහිව ගලීසියානු ග්රීක ආයතන හා එහි නිලධාරීන්. ඒ කාලයේ දී, ඔහු පැවසීය, රජය සඳහා එළෙස බඳවා විචක්ෂණභාවයෙන් හා අනුමත වළක්වා ගැනීම සඳහා ප්රචණ්ඩත්වය හා ආක්රමනකාරී ස්පාඤ්ඤ රජය. ඔහු ද බව ප්රකාශ ස්පාඤ්ඤ රජය සඳහා සොයමින් "පළිගැනීම", හා ඒ අතර පවතින සන්දර්භය තර්ජනයක් වනු ඇත දිගටම බ්රසල්ස්. අවසාන වශයෙන්, Puigdemont කළ අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඇති නිදහස වාසිය ලබා ගැනීමට මැතිවරණ කැඳවා විසින් ස්පාඤ්ඤ රජය සඳහා, 21 දෙසැම්බර් කිරීම සඳහා, "තහවුරු ජනරජයේ" හා සටන් මැදිහත් වීමක් රජය.

 කාලය පිටරට (2017-වර්තමාන)

 පළමු euroordre
3 වන දින, නොවැම්බර් පසු, ලෙස බව ඔහු නිවේදනය නීතිඥ Puigdemont බෙල්ජියම, පෝල් Bekaert, Puigdemont ඉදිරිපත් නොවනු ජාතික ප්රේක්ෂක සිට නීතිඥ කළේ නැත, ඇති බව විශ්වාස කර ඇති සහතික ලබා ගැනීමට සාධාරණ නඩු විභාගය විනිසුරු කාමන් Lamela නිකුත් euroordre රැඳවුම් යුරෝපීය එරෙහිව Carles Puigdemont, සහ හතර ඇමතිවරු ඔහුගේ රජයේ නොවන බව වර්තමාන ශිෂ්ය ගැටුමක් හේතු 2 දා නොවැම්බර්. නොවැම්බර් 5 දා, Puigdemont හා අධ්යක්ෂ මණ්ඩලය: Meritxell Serret, Toni Comín, Lluís Puig සහ ක්ලාරා Ponsatí ඉදිරිපත් කරන ලදී දී පොලිස් ස්ථානය දී බෙල්ජියම ඉදිරියේ දී ඔවුන්ගේ නීතිඥයන් සහ තබන ලදී බැහැර දී බෙල්ජියම් බලධාරීන් සමග "කැමති නැහැ වැලකීම සඳහා පියවර යුක්තිය නමුත් හුදෙක් තමන් ආරක්ෂා කිරීමට ක්රියාවලිය පිළිබඳ සාධාරණ හා අපක්ෂපාතී". විනිසුරු උපදෙස් බ්රසල්ස් විය ඉඩ ඇප මත සමග හතර අධ්යක්ෂවරුන් සිටි අගනුවර දී බෙල්ජියම, සහ එහි සඳහන් සඳහා "බව රිමාන්ඩ් සිදු වී ඇති බව, පිළිසකර කළ නොහැකි හානියක්".

මේ මස 14 වැනි දින, නොවැම්බර්, විනිසුරු බෙල්ජියම වී ඇත උච්චාරණය කිරීම සඳහා ඉල්ලීම මත පැටවීමේ, නමුත් දෙසැම්බර් 5, ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරු පැබ්ලෝ Llarena ඉවත් කිරීම යුරෝපීය අත්අඩංගුවට ගැනීම, නමුත් සඳහා රැඳවුම් ස්පාඤ්ඤ, ඒ නිසා, මෙම අවස්ථාවට බව ඔවුන් ආපසු පැමිණි කැටලන්යාවට, ඔවුන් විය හැකි වහාම අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ. එය අර්ථ නිරූපනය කරන ලදී බව විනිසුරු ස්පාඤ්ඤ අවශ්ය නැති බව, යුක්තිය, බෙල්ජියම කිරීමට තීරණය මත මෙම තත්ත්වය Puigdemont, සහ අනෙකුත් හතර අධ්යක්ෂවරුන් දැවී, හා ඒ අනුව වළක්වා බව ඔවුන් කරන්නම් පමණක් විය jutgés සඳහා අපරාධ, අනිසි ලෙස නොවේ සඳහා sedition හා කැරැල්ල නැති බව පවතින බෙල්ජියම.

 අපේක්ෂක මැතිවරණ පාර්ලිමේන්තුවට

Puigdemont ඉදිරිපත් කරන ලදී ගලීසියානු ග්රීක පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2017 ලෙස හිස ලැයිස්තුව බාසිලෝනා දිස්ත්රික්කය සඳහා candidature එකට බැර ලෝහවල, තෝරා ගැනීම මගින් මේ ආකාරයට ජනාධිපති රජයේ චෝදනා කරන ඔහු කර හැරියේය අනුව, මධ්යම රජය ස්පාඤ්ඤයේ. එකට බැර ලෝහවල දෙවන මැතිවරණ සමග ප්රතිඵලයක් 940.602 ඡන්ද 34, ආසන පිටුපස පුරවැසියන්, නමුත් දේශපාලන පක්ෂ රිපබ්ලිකානුවන් පවත්වා බහුතරය පාර්ලිමේන්තුව තුළ සිට, මෙම මුදල සියලු ආසන (34 එකට බැර ලෝහවල, 32 රිපබ්ලිකන් වම් හා 4 කුසලාන) 70, ආසන දෙකක් වැඩි ලබා ගැනීමට අවශ්ය නිරපේක්ෂ බහුතරය පාර්ලිමේන්තුව තුළ.

මත ජනවාරි 22 වන දින 2018 සඳහා, ඔහු වෙත ගොස්, කෝපන්හේගන්, අවදානම නොතකා අත්අඩංගුවට ගැනීමට නම් විනිසුරු පිළිගෙන තිබුණා සලකා බැලීම සඳහා නිකුත් කිරීම නව euroordre රැඳවුම් විසින් ඉල්ලා නඩු පවරන නිලධාරී, ස්පාඤ්ඤ,Missing or empty |title= (help) සහභාගී වීමට සමුළුව දී කෝපන්හේගන් විශ්ව විද්යාලයේ දී මෙම තත්ත්වය මත බැර ලෝහවල හා අභියෝග encarava යුරෝපීය සන්දර්භය. ඉන් දින කිහිපයකට පසු, Puigdemont, ඔහු වම් බ්රසල්ස් සහ පදිංචි වූ විලා වොටර්ලු, 20 ක් පමණ දකුණු අගනුවර සමග, අරමුණ එය පරිවර්තනය කිරීමට නිවසක් ජනරජයේ පිටුවහලේ.

දී මාර්තු මාසයේ, නළු ස්වයං-ප්රකාශිත ජනාධිපති Tabàrnia, ඇල්බට් Boadella, personà නිවසේ Puigdemont, වොටර්ලු කිරීමට, ඔහුට විහිලුවක්. Carles Puigdemont දී අක්ෂ මොහොතක් විය සොයා ගත කිරීමට ෆින්ලන්තය. මාස කිහිපයකට පසුව එය බව නිවේදනය කරන ලදී ගමන Boadella විය ගෙවා යුරෝපීය අරමුදල් යටතේ, යාන්ත්රණයක් සකස් මගින් යුරෝපා සංගමය නිසා බව යුරෝපීය පුරවැසියන් දැන යුරෝපා පාර්ලිමේන්තුවේ.

 අධිකරණ ක්රියාවලියේ දී ජර්මනිය

මාර්තු 23 වැනිදා 2018, පරීක්ෂා මහේස්ත්රාත් පැබ්ලෝ Llarena කළේය ප්රශ්නය දෙවන සඳහා අත්අඩංගුවට යුරෝපීය හා ජාත්යන්තර එරෙහිව Puigdemont, කවුද ඒ කාලය තුළ හෙල්සින්කි (ෆින්ලන්තය), චෝදනා කරමින් ඔහුට havèr කැප අපරාධ කැරැල්ල සහ, අනිසි ලෙස. දින දෙකකට පසුව, 25 මාර්තු, ඔහු විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ ෆෙඩරල් පොලිස් ජර්මනියේ ගමේ Schuby, ඉඩම්'' ජර්මානු ස්ක්ලවිග්-Holsteinඅතර, ආපසු මෝටර් රථය ගමන සඳහා ෆින්ලන්තය, සහ ඔහු පසුව බන්ධනාගාර පිළිබඳ Neumünsterපිහිටා, එම ෆෙඩරල් රාජ්ය. ඊළඟ දවසේ ඇය ඉදිරියේ පෙනී පරිපාලන අධිකරණය ස්ක්ලවිග්-Holstein සමග අරමුණ බව comprovés ඔවුන්ගේ අනන්යතාව හා සමග ගනුදෙනු වෙනත් ප්රශ්න විධිමත්. පෙනුම පසු, අධිකරණය, විනිශ්චය, ජර්මානු තබා ගැනීමට තීරණය කළා Puigdemont යටතේ අත්අඩංගුවේ දී පොලිස් බන්ධනාගාර පිළිබඳ Neumünster. ඔහුගේ නීතිඥ ජර්මනියේ විය වොල්ෆ්ගැං Schomburg, හිටපු විනිසුරු ෆෙඩරල් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය ජර්මානු.

මත අප්රේල් 5 විභාගය ස්ක්ලවිග්-Holstein විය බැහැර පිටුවහල් Puigdemont සඳහා අපරාධ කැරැල්ල හා නිකුත් කරන ලදී යටතේ ඇප 75,000 € සමග, තහනම් ඉවත් කිරීමට ජර්මනිය හා වගකීමක් වන විට දී තමන් කිසිදු පොලිස් ස්ථානය රට තුළ සතියකට වරක්. ඊළඟ දවසේ ක්රියාත්මක වන පරිදි එහි නිදහස්, එදිනම ඔහු වෙත ගෙන බර්ලින් එහිදී ඔහු නිවේදනය ඔහු තබා ඔහුගේ නිවස අතර පැවති අධිකරණ ක්රියාවලිය ජර්මනියේ. මාස දෙකකට පසු, කෙසේ වෙතත්, ඔහු වෙත ගෙන හැම්බර්ග්.

9 වැනි දා හැක, වරක් බැහැර පිටුවහල් සඳහා අපරාධ කැරැල්ල, විනිසුරු පැබ්ලෝ Llarena , දොර විවෘත කිරීමට පහත හෙලීම චෝදනා කැරැල්ලක් පිළිබඳ sedition විය හැකි ඉඩ හැකි පිටුවහල් කිරීමට ස්පාඤ්ඤයේ. විනිසුරු Llarena මුදා සාරාංශයක් පර්යේෂණ සිදු Puigdemont සහ අනෙකුත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්ට සහ suspengué ඔවුන්ගේ තනතුරු වලින් නියෝජ්ය ඇත. කෙසේ වෙතත්, ජූලි මාසයේ දී, 2018, අධිකරණය ස්ක්ලවිග්-Holstein පමණක් පිළිගැනීමට extradir Puigdemont සඳහා මහජන මුදල් අනිසි ලෙස, dismissing වෙනත් අපරාධ. මේ කළ විනිසුරු Llarena පිළිගන්නේ නැහැ පැටවීමේ හා ඉල්ලා අස්කර euroordre ඔහුට එරෙහිව හා සෙසු සාමාජිකයන් රජයේ විදේශ ඇත්ත බව අවසර Puigdemont ඉතිරි ජර්මනිය හා ආපසු බෙල්ජියම.

16 වන දින, ජූලි, Puigdemont ඉදිරිපත් සමග එක්ව Quim Torra ඔහුගේ නව දේශපාලන ව්යාපෘතිය, ඇමතුම් සඳහා ජාතික ජනරජයේ, ව්යාපාරයක් කිරීමේ අරමුණින් බවට පත් වෙමින් දේශපාලන පක්ෂ ආවරණය වන බහුතරය ඡන්ද ගැති නිදහස කැටලෝනියානු කොරියානු ගලීසියානු ග්රීක දී.

ආපසු කිරීමට වොටර්ලු
ජූලි 28, Puigdemont ඔහු ආපසු බෙල්ජියම තුළ මාස හතරකට පසු ජර්මනිය, ග්රහණය සිට ගුවන් යානය හැම්බර්ග් කිරීමට බ්රසල්ස්, එහිදී පළමු වරට සිට, ඔහු වම් බැර ලෝහවල පැමිණි නියෝජිත පිරිස Generalitat බ්රසල්ස්. එම දවසේ, සමග Antòni Comín හා Meritxell Serret අතර, අන් අය හා සමග, සියයක් ජනතාව කළ ඒකාබද්ධ ප්රකාශනය මත ඊනියා නිවසක් ජනරජයේ, විලා පිහිටා ඇත වොටර්ලු බව Puigdemont කුලියට පෙබරවාරි මාසයේ දී එම වසරේ, සහ කොහේද එය අපේක්ෂා කරන බව එහි මූලස්ථානය සභාව සඳහා ජනරජය, අයිස් කන්දක දී ආණ්ඩුව අතර ගිවිසුම එකට බැර ලෝහවල හා ඉතිරි පසු මැතිවරණ 21-D.

සටහන්

යොමු

ජීවමාන ජනයා
ස්පාඤ්ඤය

කාලස් පුයිජ්දෙමොන්


الروماتزم أو الرَّثْيَة هو مصطلح لا نوعي للمشاكل الطبية التي تصيب المفاصل والنسيج الضام.
في حين تسمى دراسة هذا المرض والتدخل العلاجي في هذا النوع من الاضطرابات بطب الروماتزم. بدأ هذا العلم في الظهور منذ القرن الأول الميلادي، حيث ظهرت في اللغة كلمة روما لأول مرة، وهذه الكلمة تعني باللاتينية "الشيء الذي يتحرك ويجري"، ويقال إن سبب التسمية يرجع إلى البلغم الذي كان يعتقد الرومان أنه يتكون في المخ ويجري منه إلى أعضاء الجسم المختلفة مسببا اعتلال الجسم ومرضه. وفي سنة 1642 دخلت إلى اللغة العلمية كلمة "روماتزم"، وكان أول من سمى بهذا الاسم الطبيب الفرنسي غيوم دو بايو، وهو الذي اكتشف أن التهاب المفاصل قد يكون مرضا جهازيا شاملا للجسم كله وليس مجرد مرض موضعي للمفاصل، وقد ظهر علم الروماتزم أول مرة علمًا مستقلًا في أربعينات القرن العشرين.

حجم الأمراض الرثوية وعددها ومعدل انتشارها
قد يظن البعض أن الأمراض الرثوية محدودة العدد جدا، وأنها قد لا تعدو أصابع اليد الواحدة، ولكن هذا ليس الواقع، فنحن اليوم في بداية القرن الحادي والعشرين نجد أنفسنا أمام أكثر من مائة وعشرين مرضا، تمثل مجموعة الأمراض الرثوية المعروفة حتى الآن، ويزداد هذا العدد باستمرار وبسرعة كبيرة. وقد تم تقسيمها بأكثر من طريقة، ومن أسهلها التقسيم التالي الذي يقسم الأمراض الرثوية إلى عشر مجموعات هي:
 أمراض الأنسجة الضامة الجهازية.
 التهابات الأوعية الدموية وما يتعلق بها.
 اعتلالات الفقرات سلبي المصل.
 التهابات المفاصل المرتبطة بأمراض معدية.
 الاضطرابات الرثوية المرتبطة بأمراض أيضية (تمثيلية غذائية) أو صماوية (مرتبطة بالغدد الصماء) أو دموية.
 اختلالات العظم والغضاريف.
 اضطرابات الأيض الخلقية والوراثية المرتبطة بالمتلازمات الرثوية.
 اضطرابات الجهاز الهيكلي العضلي غير المفصلية.
 التنشؤات (الأورام) والأفات شبيهة الأورام.
 اعتلالات رثوية متفرقة أخرى.

وتعتبر مجموعة الأمراض الرثوية هي الأكبر من نوعها على الإطلاق من حيث معدل انتشارها بين الناس، حيث تقدر الإحصاءات العالمية أن حوالي 30% من مجموع سكان أي بلد في العالم يعانون من أمراض أو آلام رثوية مختلفة، يتمثل أغلبها في التهابات المفاصل وآلام الظهر – لا سيما آلام أسفل الظهر – وأن حوالي ثلثي هذا الرقم الضخم (حوالي 20% من السكان) تكون لديهم الأعراض من الشدة الكافية التي تجعلهم يلجأون إلى الاستشارات الطبية، ومن الجدير بالذكر أن نسبة الاعتلالات الرثوية تزيد بزيادة السن، حيث وجد أن نحو ثلث المترددين على عيادات الأطباء بسبب أمراض رثوية في الولايات المتحدة يبلغون من العمر أكثر من 65 سنة، ولهذا يتوقع أن تكون أكثر في الدول ذات متوسطات الأعمار الأعلى من تلك ذات متوسطات الأعمار الأقل.
وكمثال على ذلك نذكر إحصائية نشرت عن مجموع حالات الرثية المختلفة في الولايات المتحدة الأمريكية، والتي يبلغ سكانها أكثر من 280 مليون نسمة، حيث تشير الإحصاءات إلى أن عدد الذين يعانون من أعراض رثوية مختلفة يبلغ نحو 54 مليون نسمة (بنسبة 20% من مجموع السكان).
كما أن مجموعة أمراض المناعة الذاتية الالتهابة (كالداء الرثياني والذئبة الحمراء والتصلب الجلدي) تمثل مجتمعة نحو 2 بالمائة من مجموع السكان، وأن نصف هذا العدد يعاني من الداء الرثياني، وهي بالتالي تمثل مجموعة كبيرة من الأمراض من حيث عدد المصابين، إذا أخذنا في الاعتبار أن نسبة المصابين بارتفاع الضغط في أمريكا يبلغ نحو 20 مليون (10 بالمائة) وأن نحو 5 ملايين أمريكي (2%) مصابون بداء السكري.
ولا تقتصر خطورة هذه الأمراض على العدد الكلي له، وإنما تجاوزه إلى العدد الكبير الذي يعاني من مضاعفات الأمراض الرثوية، فمن بين نسبة 30% يعانون من أعراض رثوية مختلفة هناك 20% (ثلثا العدد) يلجأون إلى الاستشارة الطبية بسبب هذه الأعراض، ومن بين هذا العدد هناك نحو 10 بالمائة (نصف عدد المجموعة السابقة) يعانون من درجة من العجز الناتج عن الاتهابات المفصلية، ومن بين هذا العدد يصل نحو نصف بالمائة (خمسة بالمائة من المجموعة السابقة) إلى العجز الكلي، ويتوفى نحو اثنان من مائة بالمائة (0.02%) من السكان سنويا بسبب الأمراض الرثوية، وتمثل هذه النسبة نحو 50 ألف حالة وفاة سنويا في الولايات المتحدة وحدها. وتعتبر الأمراض الرثوية السبب الثاني للعجز الحاد (بعد أمراض الجهاز التنفسي)، والسبب الأول للعجز المزمن، كما أن نسبة 10 بالمائة من الجراحات في الولايات المتحدة تكون من أجل إصلاح أو تقليل العجز الناتج عن الأمراض الرثوية.

وكنتيجة طبيعية فإن هذه الأرقام المخيفة تمثل عبئا كبيرا على الاقتصاد القومي لأي دولة في العالم، حيث تبلغ تكلفة علاج الأمراض الرثوية في الولايات المتحدة نحو 193 مليار دولار سنويا (وهو ما يمثل نحو عشر موازنة الدولة، ونحو 2.5 بالمائة من الناتج القومي الأمريكي)، وتمثل نفقات الولايات المتحدة على علاج الأمراض الرثوية نحو 38% من الإنفاق الطبي الكلي بها، بالإضافة إلى خسائر سنوية غير مباشرة تبلغ 77 مليار دولار، وهي الخسائر الناتجة عن عجز مرضى الرثية عن الإنتاج والعمل كأقرانهم في نفس الفترات العمرية.

العلاج
يوجد عدد كبير من العلاجات العشبية التقليدية التي يُوصى بها لعلاج الروماتيزم. يعترف الطب الحديث، التقليدي والبديل، بأن الاضطرابات الروماتيزمية ترجع لأسباب مختلفة٬ والكثير منها له أسباب متعددة وتتطلب أنواعًا مختلفة من العلاج.

ومع ذلك، فإن العلاج الأولي للأمراض الروماتيزمية الرئيسية يكون مع المسكنات، مثل الباراسيتامول والعقاقير اللاستيرويدية المضادة للإلتهاب (NSAIDs)، والتي تحتوي على الإيبوبروفين ونابروكسين٬ وفي كثير من الأحيان يكون هنالك حاجة إلى مسكنات أقوى.

سجل الإغريق القدماء أن سم النحل كان له بعض التأثيرات الإيجابية والمفيدة على بعض أنواع الروماتيزم. كما عُرفت لسعات النحل والنمل كعلاج شعبي في أواخر القرن التاسع عشر، وقام طبيب واحد على الأقل بتطوير علاجًا يتكون من حقن حمض الفورميك المتكررة. تستخدم بعض قبائل الأمازون، ومن ضمنها شعب الزاوي٬ لسعات النمل الناري كعلاج للأوجاع والآلام.

تم استخدام زيت كبد الحوت كعلاج ايضاً. كما يُستخدم زيت شجرة النيم كعلاج وفقًا لثقافات الهند الشرقية.

انظر أيضا
 طب الأمراض المفصلية

قراءة إضافية
 The Rheumatology Handbook (WSPC 2012) ISBN 978-1-84816-320-1

روابط خارجية
 American College of Rheumatology
 EULAR - The European League Against Rheumatism
 BBC "Your Health" website on Arthritis and Rheumatism
 National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases - US National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases

المراجع

اضطرابات النسيج الرخو
طب الروماتزم

روماتزم


Europass es un currículum europeo común que sirve para velar por la transparencia de las cualificaciones y las competencias, desarrollado en el año 2004, con objeto de ayudar a los ciudadanos a presentar sus capacidades y cualificaciones de una manera sencilla y fácilmente comprensible en Europa (en los Estados miembros de la UE, los países del Área Económica de Libre Comercio/Espacio Económico Europeo y los países candidatos) y así facilitarles la movilidad y posibilitarles nuevas oportunidades para estudiar o trabajar en el extranjero.

El Europass está formado por cinco documentos:
 Curriculum Vitae Europass.
 Pasaporte de Lenguas Europass.
 Documento de Movilidad Europass.
 Suplemento Europass al Título de Técnico/Certificado de Profesionalidad.
 Suplemento Europass al Título Superior.

Historia de Europass

En 1998, la Comisión Europea y el Cedefop (Centro Europeo para el Desarrollo de la Formación Profesional) crearon el Foro Europeo sobre la Transparencia de cualificaciones profesionales, para fomentar la colaboración entre los agentes sociales y representantes de las administraciones nacionales de la formación. Su objetivo era eliminar los obstáculos a la movilidad, producidos por la falta de transparencia en las cualificaciones profesionales. El resultado de la cooperación fue la creación de dos documentos: el Currículum Vítae Europeo y el Suplemento al Título/Certificado.

Tres documentos más, el Suplemento al Título Superior, el documento de Movilidad y el Pasaporte de Lenguas, fueron elaborados a finales de los noventa del siglo XX.

En 2002, en la Declaración de Copenhague, se determinó que había que «incrementar la transparencia de la formación profesional por aplicación y racionalización de herramientas y redes, lo que incluye integrar instrumentos ya existentes, como el CV Europeo, los Suplementos al Certificado y al Título superior, el Marco Común Europeo de Referencia para las Lenguas y la iniciativa Europass en un único marco». Para realizar este trabajo, en 2003 la Comisión Europea preparó una propuesta de Decisión del Parlamento y el Consejo Europeos sobre un Marco único para la transparencia de cualificaciones y competencias (Europass) que fue aprobada en diciembre de 2004 por el Parlamento y el Consejo Europeos.

Documentos Europass

Currículum Vitae Europass

El Currículum Vitae Europass es un modelo estandarizado común europeo de curriculum vitae que posibilita a los individuos presentar de modo sistemático y cronológico sus cualificaciones y competencias. El CV Europass incluye informaciones sobre datos personales, nivel de estudios y formación, experiencia laboral, competencias lingüísticas y otras competencias adicionales.

Pasaporte de Lenguas Europass

El Pasaporte de Lenguas Europass es un modelo estandarizado común europeo que posibilita presentar a los individuos sus conocimientos lingüísticos mediante un "cuadro de autoevaluación" que describe sus competencias a la hora de hablar, leer, escuchar y escribir. Incluye también informaciones sobre diplomas obtenidos, cursos a los que ha asistido, así como contactos relacionados con otras lenguas y culturas. El Pasaporte de Lenguas Europass forma parte del Portfolio Europeo de las Lenguas.

Documento de Movilidad Europass

El Documento de Movilidad Europass es un documento personal que anota formalmente los períodos de aprendizaje o formación que el individuo realizó en el extranjero.

Suplemento Europass al Título de Técnico/Certificado de Profesionalidad

El Suplemento Europass al Título de Técnico/Certificado de Profesionalidad es un documento adjunto al Título de Técnico de Formación Profesional o del Certificado de profesionalidad que facilita la comprensión y el reconocimiento de la formación del individuo en el extranjero. El Suplemento al Título/Certificado de Profesionalidad contiene una descripción de la naturaleza de la formación de la persona, incluyendo los conocimientos, las capacidades y las competencias adquiridas en la formación.

Suplemento Europass al Título Superior

El Suplemento Europass al Título Superior es un documento adjunto al título oficial de enseñanza superior universitaria o de formación profesional.

Véase también
 Cualificación profesional

Referencias

Enlaces externos
Página oficial de SEPIE: Servicio Español para la Internacionalización de la Educación (Centro Nacional de Europass en España)
Página oficial Europass
Declaración de Copenhague (en inglés)

Derecho laboral
Derecho laboral de España
Trabajo en la Unión Europea
Reclutamiento

Europass


James Harlan (* 22. Juni 1800 im Mercer County, Kentucky; † 18. Februar 1863 in Frankfort, Kentucky) war ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1835 und 1839 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Harlan besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Zwischen 1817 und 1821 handelte er mit Textilwaren. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1823 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Harrodsburg in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1829 und 1835 war Harlan als Staatsanwalt tätig. Politisch schloss er sich US-Senator Henry Clay an. In den 1830er Jahren wurde er Mitglied der Whig Party. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1834 wurde er im fünften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1835 die Nachfolge von Robert Letcher antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1836 konnte er bis zum 3. März 1839 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

Zwischen 1840 und 1844 war Harlan als Secretary of State geschäftsführender Beamter der Staatsregierung von Kentucky. Im Jahr 1845 wurde er in das Repräsentantenhaus seines Staates gewählt. Danach war er von 1850 bis 1859 Attorney General in Kentucky. Seit 1861 bis zu seinem Tod im Februar 1863 fungierte Harlan als Bundesstaatsanwalt für Kentucky.

James Harlan war seit 1822 mit Eliza Shannon Davenport (1805–1870) verheiratet. Das Paar hatte neun Kinder. Darunter war der Sohn John Marshall Harlan (1833–1911), der zwischen 1877 und 1911 Richter am Obersten Gerichtshof der Vereinigten Staaten war.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Secretary of State (Kentucky)
Attorney General (Kentucky)
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
Politiker (19. Jahrhundert)
United States Attorney for the District of Kentucky
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1800
Gestorben 1863
Mann

James Harlan (Politiker, 1800)


Changchun Şehir Stadyumu, Çin'in Changchun şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Changchun Şehir Stadyumu, 38.000 seyirci kapasitelidir.

Çangçun'da spor
Çin'deki stadyumlar

Çangçun Şehir Stadyumu


Polybotryoideae, potporodica papratki, dio porodice Dryopteridaceae.

Pripada mu 8 rodova.

Rodovi
 Polybotrya Willd. (39 spp.)
 Maxonia C. Chr. (1 sp.)
 Cyclodium C. Presl (13 spp.)
 ×Cyclobotrya Engels & Canestraro (0 sp.)
 Olfersia Raddi (4 spp.)
 Trichoneuron Ching (1 sp.)
 Polystichopsis (J. Sm.) Holttum (7 spp.)
 Stigmatopteris C. Chr. (26 spp.)

Izvori

Papratke

Polybotryoideae


An Cleistogenes caespitosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Li Keng. An Cleistogenes caespitosa in nahilalakip ha genus nga Cleistogenes, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cleistogenes

Cleistogenes caespitosa


فرينود  هي شبكة وخادمات آي آر سي «المحادثة المنقولة بالإنترنت» تأسست سنة 1995 وقد كان اسمها في ذلك الوقت LinPeople تقدم استضافة للمشاريع التعليمية والمنفتحة، تعتبر خادمات هذه الشبكة من أسرع خوادم شبكات الآي آر سي عالميا. وفرينود تحتل الرتبة 5 عالميا من حيث دخول المستخدمين إليها.

تاريخ الشبكة

قام أربعة من مشجعي نظام لينكس في قناة #linpeople على خادم شبكة EFnet بإحياء فكرة شبكة خاصة للمشاريع التعليمية والمنفتحة وفي سنة 2002 تم تغيير اسم الشبكة إلى اسمها الحالي وهو Freenode.

الشبكة اليوم

في يومنا هذا توجد أكثر من 10.000 قناة على خوادم فرينود ويدخلها ما يزيد من 50.000 مستخدم.

إداريوالشبكة

 مؤسس الشبكة يدعى روبرت ليفين وكان معرفه على قنوات الشبكة هو lilo. وقد مات يوم 15 سبتمبر من العام 2006.

مراجع

وصلات خارجية

برمجيات حرة
شبكات آي آر سي
مواقع إنترنت أسست في 1995

فرينود


Brian Newton Shawe-Taylor (Dublin, Irska, 28. siječnja 1915. – Cheltenham, Engleska, 1. svibnja 1999.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 je nastupao na dvije Velike nagrade Velike Britanije 1950. i 1951. Upisao je i 16 nastupa na neprvenstvenim utrkama Formule 1 od 1947. do 1951., a najbolji rezultat je ostvario na utrci Richmond Trophy 1951., kada je u bolidu ERA B, osvojio drugo mjesto. Utrkivanje je prekinuo 1951. nakon sudara s Tonijem Brancom na stazi Goodwood, nakon čega je tjednima bio u komi.

Izvori

Vanjske poveznice
Brian Shawe-Taylor - Stats F1

Britanski vozači Formule 1

Brian Shawe-Taylor


En mathématiques, la conjecture de modularité de Serre, introduite par Jean-Pierre Serre (1975,1987), énonce qu'une représentation galoisienne impaire, irréductible et bidimensionnelle sur un corps fini provient d'une forme modulaire. Une version plus forte de cette conjecture spécifie le poids et le niveau de la forme modulaire. La conjecture dans le cas de niveau 1 a été prouvée par Chandrashekhar Khare en 2005, et une preuve de la conjecture complète a été complétée conjointement par Khare et Jean-Pierre Wintenberger en 2008.

Formulation
La conjecture concerne le groupe de Galois absolu  du corps des nombres rationnels  .

Soit  une représentation absolument irréductible (i.e. irréductible sur le corps des complexes), continue et bidimensionnelle de  sur un corps fini .

De plus, on suppose  est impaire, ce qui signifie que l'image de la conjugaison complexe a un déterminant -1.

À toute forme propre modulaire normalisée

de niveau , poids , et caractères de Dirichlet

  ,

un théorème dû à Shimura, Deligne et Serre-Deligne associe à  une représentation

où  est l'anneau des entiers dans une extension finie de . Cette représentation est caractérisée par la condition que pour tout nombre premier , premier avec  on a

et

En réduisant cette représentation modulo l'idéal maximal de  donne une représentation  modulo  de .

La conjecture de Serre affirme que pour toute représentation  comme ci-dessus, il existe une forme modulaire propre  tel que

  .

Le niveau et le poids de la forme conjecturale  sont explicitement conjecturés dans l'article de Serre. De plus, il tire un certain nombre de résultats de cette conjecture, parmi lesquels le dernier théorème de Fermat et la conjecture (désormais prouvée) de Shimura-Taniyama-Weil, maintenant connue sous le nom de théorème de modularité (bien que celui-ci implique le dernier théorème de Fermat, Serre le prouve  directement à partir de sa conjecture).

Niveau et poids optimaux
La forme forte de la conjecture de Serre décrit le niveau et le poids de la forme modulaire.

Le niveau optimal est le conducteur d'Artin de la représentation, avec la puissance de  supprimé.

Preuve
Une preuve des cas de niveau 1 et de petit poids de la conjecture a été obtenue en 2004 par Chandrashekhar Khare et Jean-Pierre Wintenberger, et par Luis Dieulefait, indépendamment.

En 2005, Chandrashekhar Khare a obtenu une preuve du cas de niveau 1 de la conjecture de Serre, et en 2008 une preuve de la conjecture complète en collaboration avec Jean-Pierre Wintenberger.

Notes

Bibliographie

Liens externes

 Serre's Modularity Conjecture Conférence de 50 minutes par Ken Ribet donnée le 25 octobre 2007 ( slides PDF, autre version de slides PDF)
 Conférences sur les conjectures de Serre

Conjecture démontrée
Théorème de la théorie des nombres
Pages avec des traductions non relues

Conjecture de modularité de Serre


Jean Jacques Marie Cyprien Victor Coste (født 10. maj 1807, død 19. september 1873) var en  fransk naturforsker.

Coste studerede i Paris og beskæftigede sig især med embryologiske undersøgelser. Efter at han 1834 i forening med Jacques-Mathieu Delpech havde udgivet Recherches sur la génération des mammifères et la formation des embryons, blev han ansat som docent ved det naturhistoriske museum i Paris. Han udgav dernæst flere andre embryologiske arbejder, således: Cours d'embryogénie comparée (1837) og Histoire générale et particulière du développement des corps organisés (1847-59); men størst fortjeneste indlagde han sig ved sine arbejder over den kunstige fiskeavl. På foranledning af hans og Milne-Edwards' udtalelser oprettede den franske regering de storartede anlæg for fiskeavl ved Hüningen i Elsass, og efter at Coste havde berejst de franske og italienske kyster og offentliggjort sine resultater i Voyage d'exploration sur le litoral de la France et de l'Italie (1855), blev han ansat som generalinspektør for fiskerierne. Han vandt Napoleon III's tillid og interesse, og det lykkedes ham derved at foretage meget omfattende forsøg med kunstig østersavl. Der ofredes uhyre summer på sådanne anlæg, som efter en glimrende begyndelse ganske vist medførte store tab, men atter igen har givet betydeligt udbytte.

Kilder

Zoologer fra Frankrig
Iktyologer
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Fransksprogede forfattere
Franskmænd i 1800-tallet

Jean Victor Coste


Col (o COL) puede referirse a:

Botánica

Col, col repollo, repollo o berza, son las denominaciones comunes de Brassica oleracea var. capitata, planta comestible de la familia de las brasicáceas.

 Brassica oleracea var. alboglabra, kai-lan, col rizada china o col verde china.
 Brassica oleracea var. botrytis (coliflor).
 Brassica oleracea var. botrytis (romanesco).
 Brassica oleracea var. capitata, col repollo o repollo.
 Brassica oleracea var. capitata f. rubra, col lombarda o col morada.
 Brassica oleracea var. gemmifera, col de Bruselas.
 Brassica oleracea var. gongylodes, colirrábano o col rábano.
 Brassica oleracea var. oleracea, col silvestre.
 Brassica oleracea var. sabauda, col de Saboya.
 Brassica oleracea var. sabellica, col rizada o col crespa.
 Brassica oleracea var. viridis, col forrajera o berza común.
 Brassica rapa pekinensis, col china.
 Calystegia soldanella, col marina.
 Pringlea antiscorbutica, col de Kerguelen.

Geografía y topónimos de Europa

 Col d'Aspin, en los Pirineos franceses.
 Col d'Aubisque, en los Pirineos franceses.
 Col d'Izoard, en los Alpes franceses.
 Col de la Croix de Fer, en los Alpes franceses.
 Col de la Madeleine, en los Alpes franceses.
 Col de Peyresourde, en los Pirineos franceses.
 Col de Pierre Pertuis, en los Alpes.
 Col de Portet-d'Aspet, en los Pirineos franceses.
 Col de Puymorens, puerto francés que enlaza el valle del río Ariège y el del Carol.
 Col du Galibier, en la región Sur de Francia.
 Col du Télégraphe, en los Alpes franceses.
 Col du Tourmalet, en los Pirineos franceses.
 Col Nudo, montaña más alta de los Prealpes Vénetos en Italia.
 Livinallongo del Col di Lana, localidad italiana de la provincia de Belluno, región de Véneto.

Música

 Col legno, anotación en la partitura musical.
 Col.Tempo, primer álbum de la banda japonesa Oyuugi Wagamama Dan x PaRADEiS.

Miscelánea
 Col de jadeíta, trozo de jadeíta tallada con la forma de una cabeza de col china con una langosta y un catídido camuflados entre sus hojas.
 Col·lectiu d'Obrers en Lluita (COL), Colectivo de Obreros en Lucha, sindicato catalán ya disuelto.

Col


Guadalupe Docampo (Buenos Aires, 8 de junio de 1984) es una actriz argentina de teatro, cine y televisión.

Cine

Televisión

Teatro

Otros créditos

Publicidad
2000: Fuegos artificiales Júpiter
2000: Lionel´s
2003: Fanáticas, Cofler, Arcor
2004: Leny LOVE, Movistar
2004: Parejita, telefónica CrossFone
2005: No te arrugues, crema Hinds
2006: Close Up, Brasil
2006: Fonomanía de galletitas Dasone, México
2006: M&M, EE. UU.
2006: Pantene, Reino Unido
2007: Care Free
2008: cepillos dentales Pro de Gillette
2008: yogur Arla, Finlandia
2008: Alguien a quien querer
2008: Doxtrán analgésico
2008: MetLife, película «director técnico»
2008: Superpréstamos de banco Santander

Referencias

Enlaces externos
 CV en cine nacional

Actrices de Argentina
Reparto de Volver a nacer

Guadalupe Docampo


Ochyrocera monica est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Ochyroceratidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Minas Gerais au Brésil. Elle se rencontre à Barão de Cocais et Mariana dans des grottes.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype , les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Mônica, personnage de la bande dessinée Turma da Mônica.

Publication originale
 Brescovit, Zampaulo, Pedroso & Cizauskas, 2021 : « Four new species of the genus Ochyrocera (Araneae, Ochyroceratidae) from iron caves of the state of Minas Gerais, with the description of the third anophtalmic species from Brazil. » Subterranean Biology, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Ochyroceratidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Minas Gerais

Ochyrocera monica


is a district located in Mie Prefecture, Japan.

As of 2005, the district has an estimated population of 26,312 and a population density of 1,161.2 people per km2. The total area is 22.66 km2.

Towns and villages
Tōin

Mergers
December 1, 2003 - The towns of Inabe, Hokusei, Daian, and Fujiwara merged to form the new city of Inabe.(1 town)

Districts in Mie Prefecture

Inabe District, Mie


An Trichocentrum capistratum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Trichocentrum capistratum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum capistratum


Marele Premiu al Canadei este o cursă organizată anual în Montreal, Canada, care face parte din calendarul Formulei 1 până în 2024.

Cursa datează încă din 1961. La început, eventul a avut loc în diferite locații precum Mosport sau Circuit Mont-Tremblant, înainte de a-și găsi casa curentă. De atunci, Circuitul Gilles Villeneuve din Montreal a avut o apariție regulată în Formula 1.

Edițiile Marelui Premiu al Canadei (Formula 1)

Statistici
Cinci piloți au obținut cel puțin câte un hat-trick (pole position, cel mai rapid tur și victorie într-o cursă): Jacky Ickx în 1969, Alan Jones în 1979, Nelson Piquet în 1984, Michael Schumacher în 1994 și Lewis Hamilton în 2017.

Piloții și echipele îngroșate concurează în sezonul actual de Formula 1.

Multipli câștigători

Piloți

Constructori

Multipli deținători de pole position

Multipli deținători de cel mai rapid tur

Câștigătorii Marelui Premiu al Canadei (Non-Formula 1)
Câștigătorii edițiilor care nu au făcut parte din Campionatul Mondial de Formula 1.

Note

Legături externe

 Canadian Grand Prix Official Site
 Canadian Motorsport Hall of Fame
 Circuit Gilles Villeneuve on Google Maps (Current Formula 1 Tracks)
 Canadian Grand Prix  at The Canadian Encyclopedia

Mari Premii de Formula 1
Formula 1 în Canada

Fondări în 1961

Marele Premiu al Canadei


Le panuozzo (ou panozzo ) est une préparation culinaire traditionnelle de la cuisine de Campanie, répandue dans certaines zones de la région, commercialisée surtout dans les pizzerias de Gragnano et dans la région des Monts Lattari ( Pimonte, Agerola, Sant'Antonio Abate ) .

Le panuozzo fait partie des produits agroalimentaires traditionnels de la Campanie.

Histoire
Il a été inventé en 1983 à Gragnano par le pizzaiolo Giuseppe Mascolo qui, un soir, en préparant le dîner pour ses enfants, créa un sandwich long et étroit fourré de mozzarella et de bacon, à partir de la même pâte que la pizza. L'une d'elles, Pasqualina, âgée de treize ans, a proposé le nom sous lequel elle est encore connue aujourd'hui.

Caractéristiques
Le panuozzo a de nombreux points communs avec la pizza, dont il constitue une alternative, en étant beaucoup plus rapide à préparer et pratique à consommer, à emporter ou comme street food. La diffusion de cette recette a dépassé la sphère strictement locale, pour s'étendre à la région alentour.

Le panuozzo, comme son nom le suggère quelque peu, a la forme d'un gros panini, fait avec du pain cuit au four à bois mais préparé avec la même pâte que la pizza. Une variante moins courante consiste à utiliser du pain commun, de type « rustique ». L'intérieur du panuozzo est farci de mozzarella, d'autres produits laitiers, de tomates, de légumes divers, de charcuterie, etc. Par rapport à la pizza, sa particularité est qu'il nécessite un second passage au four, juste avant la consommation, après la garniture, afin de chauffer les ingrédients de la garniture et de les mélanger au pain .

A l'instar de la pizza, la composition des garnitures et des condiments peut être très diverse, voire personnalisées à la demande du consommateur final. Une variante typique du panuozzo est avec « sasicc 'è friariell » (saucisse et brocoli).

Notes

Articles connexes

 Pizza
 Cuisine de rue

Liens externes

Cuisine italienne
Cuisine campanienne

Panuozzo


Coachella Valley Music and Arts Festival, Coachella Fest ou simplesmente Coachella, é um festival anual de música e arte com duração de três dias organizado pela Goldenvoice, uma subsidiária da empresa AEG Live. O evento acontece em Empire Polo Club, na cidade de Coachella, Califórnia e reúne mais de cem shows de artistas da cena alternativa, do pop, do rock, do hip hop e da música eletrônica, em meio ao Vale Coachella.

O festival surgiu após um concerto da banda de rock Pearl Jam, realizado no Empire Polo Club em 1993. O show validou a viabilidade do site para sediar grandes eventos. Ele começou a ser realizado em dois dias consecutivos em outubro de 1999, três meses após o Woodstock '99. Coachella foi expandido três dias de duração em 2007 e, posteriormente, ele começou a ser realizado em dois finais de semana consecutivos a partir de 2012, com a mesma programação. Os organizadores começaram a permitir que os fãs acampassem no terreno a partir de 2003. O festival não foi realizado em 2020 e 2021 devido à pandemia de COVID-19.

O festival é conhecido por trazer artistas musicais populares da indústria musical, bem como artistas independentes e bandas. É considerado um dos maiores e mais rentáveis festivais de música dos Estados Unidos e do mundo. A edição de 2017 contou com a presença de 250 mil pessoas e arrecadou US$ 114,6 milhões. O sucesso de Coachella levou o Goldenvoice a estabelecer festivais adicionais de música no local, incluindo o festival anual de música country Stagecoach a partir de 2007, o Big 4, um festival de thrash metal, em 2011 e o clássico Desert Trip para o gênero rock em 2016.

Prêmios e indicações

Billboard Touring Awards

International Dance Music Awards

Pollstar Awards

Ligações externas

Festivais de rock
Festivais de música dos Estados Unidos

Coachella (festival)


Patrick Franziska (Bensheim, 11 de junho de 1992) é uma mesa-tenista alemão, medalhista olímpico.

Carreira

Franziska conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de equipes masculinas após confronto contra os chineses Fan Zhendong, Ma Long e Xu Xin na final. Ele é atualmente patrocinado pelo Butterfly e joga com o FC Saarbrücken-TT na Bundesliga Alemã (TTBL).

Mesa-tenistas olímpicos da Alemanha
Mesa-tenistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Patrick Franziska


ولاية سدح  هي إحدى الولايات التابعة لمحافظة ظفار في سلطنة عمان.

تبعد عن مدينة صلالة بحوالي 135 كيلومتراً، يتبعها إدارياً كل من نيابة حاسك والمركز الإداري في جوفا ومركز حدبين، وعدد سكان الولاية وتوابعها – 4 الآف و370 نسمة.

تتصل من الشرق ولاية شليم وجزر الحلانيات ومن الغرب بولاية مرباط، ومن الجنوب بحر العرب، ومن الشمال بكل من جبل سمحان وولاية وجزر الحلانيات أيضاً.

وكانت سدح – كغيرها من مدن الشريط الساحلي في ظفار – محطة تجارية لتجميع وتصدير اللبان إلى الأسواق العالمية في العصور القديمة، وذلك عبر مينائها – سدح وحاسك – الذين يتميزان بموقعها الخاص الذي يشكل حماية طبيعية وملاذاً للسفن من العواصف،

ويعد حصنها معلماً أثرياً يتمتع النمط العماني التقليدي للقلاع ذات الطابع المعماري المتميز كان قديماً يشكل درعاً لحماية المدينة الصغيرة من الأخطار الخارجية.

وإلى الشرق من سدح بحوالي 7 كيلومترات، توجد مدينة «المحلة» الأثرية القديمة، كما يوجد بنيابة حاسك بقايا مدينة أثرية، بالإضافة إلى وجود ضريح النبي صالح ن هود بمنحدر جبل «نوس» شرق نيابة «حدبين».

وإلى جانب تلك المواقع القديمة، والضريح، تتمتع ولاية سدح بشواطئ وخلجان ورؤوس بحرية، والكثير من عيون المياه مثل عين «لجئ» والتي تعد المصدر الرئيسي للمياه العذبة للمدينة، وأيضاً عين «ماء غيط». بالإضافة إلى الكهوف والمغارات المنتشرة في جبالها ووديانها.

وكان لولاية سدح حصتها المناسبة من مشروعات التنمية خلال سنوات النهضة المباركة، حيث يوجد مستشفى يتسع لعشرين سريراً، ومزوداً بالأجهزة الطبية الحديثة، من أشعة ومختبرات وغيرها، بما يلبي احتياجات المواطنين هناك، وكذلك يوجد طاقم طوارئ وفني متخصص.

ويوجد ثلاث مراكز صحية في كل من حاسك – صوب – وحدبين، وجميعها مزودة بالأدوية والأجهزة الطبية اللازمة والمختصين.

وفي ولاية سدح 9 مدارس لجميع المراحل التعليمية المختلفة، وثلاث مراكز إدارية، كما يوجد فروع للأجهزة الحكومية مثل الكهرباء والمياه والهاتف، ومركز للشرطة، بالإضافة إلى عيادة بيطرية وورشة بحرية ومصنع للثلج.

وتضم ولاية سدح عدداً من الحرف والصناعات والفنون التقليدية تأتي في مقدمتها استخراج اللبان وجمعه، والصيد البحري، ونظراً لمردودها الاقتصادي الجيد تأتي حرفة الغوص لاستخراج الرخويات وخاصة «الصفيلح». ومن الصناعات التي يمارسها أبناء الولاية: صناعة الأقفاص البحرية – شباك الصيد – دبغ الجلود – استخراج الجبس – صناعة السعفيات والأواني الفخارية والحياكة والتطريز. ومن فنونها: الهبوت – البرعة – الدانادون – النانا – التغرود – النعي – الرقصات البحرية والدبرارت.

وتفتقر سدح إلى الأراضي الصالحة للزراعة، وذلك بحكم تركيبتها الجيولوجية المائلة إلى الانحدارات الحادة والارتفاعات الشاهقة.

مراجع

أماكن مأهولة في سلطنة عمان

ولاية سدح


U.T. er en kortfilm instrueret af Anders Bonndsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

U.T.