Fotoelektrik etki ya da fotoemisyon, ışık bir maddeyi aydınlattığında elektronların ya da diğer serbest taşıyıcıların ortaya çıkmasıdır. Bu bağlamda ortaya çıkan elektronlar, fotoelektronlar olarak adlandırılır. Bu olay genellikle elektronik fiziğinde hatta kuantum kimyası ya da elektrokimya gibi alanlarda çalışılır.

Klasik elektromanyetik teoriye göre, bu etki ışıktan bir elektrona enerji transferi olarak adlandırılır. Bu açıdan bakıldığında, ışığın şiddeti veya dalgaboyundaki değişim metalden elektron yayılma oranı değişimine neden olur. Ayrıca, bu teoriye göre yeterince loş ışığın, ilk ışıma ve bir elektronun yeterince yayılması arasında geçen süreyi göstermesi beklenir. Fakat, deney sonuçları klasik teoriye göre yapılan iki tahminden herhangi biriyle ilişkilendirilemez.

Bunun yerine, fotonlar eşik frekansa ulaştıklarında ya da eşik frekansı aştıklarında sadece elektronlar fotonların çarpışmasıyla yerinden oynar. Bu eşik değerin altında ise, ışık şiddeti ve ışık maruziyet süresinden bağımsız olarak metalden hiçbir elektron yayılmaz. Şiddet düşük olsa bile ışığın elektron fırlatmasının anlamlı olup olmadığı konusunda, Albert Einstein ışık hüzmesinin uzay boyunca yayılan bir dalga olmadığını öne sürmüştür, bunların her birinin hf enerjisine sahip ayrı dalga paketleri yani fotonların toplamı olduğunu söylemiştir. Max Planck'ın önceki keşfi Planck ilişkisi (E = hf) enerji (E) ve frekansın (f) enerjinin nicelenmesinden geldiği konusunu aydınlatmıştır. h faktörü Planck sabiti olarak bilinir.

1887 yılında Heinrich Hertz ultraviyole ışığıyla daha kolay aydınlanan elektrik kıvılcımlarını keşfetti. 1905 yılında Albert Einstein içinde enerji olan ayrı paketlerde taşınan ışık enerjisinin bir sonucu olarak fotoelektrik etkiden deneysel veriyi açıklayan bir makale yayımlamıştır. 1914 yılında Robert Millikan'ın deneyi Einstein'ın fotoelektrik etkisi üzerindeki yasasını onayladı. Einstein 1921 yılında "fotoelektrik etki yasasının keşfi" için ve Millikan ise 1923 yılında "temel elektrik yükü ve fotoelektrik etki" çalışmasıyla Nobel Ödüllerini aldılar.

Fotoelektrik etkisi, yüksek atom numarasına sahip elementlerdeki çekirdek elektronları için enerjileri sıfırdan (negatif elektron yatkınlığı durumunda) 1MeV'ye yaklaşan fotonları gerektirir. Tipik metallerden taşıyıcı elektronların ışıması genellikle kısa dalgaboyunda görünür ışık veya ultraviyole ışığına bağlı olarak, birkaç elektron-volt gerektirir. Fotoelektrik etki çalışması, ışık ve elektronların kuantum doğasını anlamak için önemli adımlara sahiptir ve dalga-parçaçık ikilik konseptinin oluşumunu etkilemiştir. Işığın elektrik yüklerinin hareketini etkileyen diğer olayı fotoiletken etkiyi, fotoelektrik etkisini ve fotoelektrokimyasal etkiyi içerir.

Fotoemisyon (ışılyayım) herhangi bir maddeden oluşabilir, fakat en kolay gözlenebilirliği olan maddeler metaller ve diğer iletkenlerdir. Çünkü işlem yük dengesizliği doğurur ve eğer yük dengesizliği akım debisi tarafından nötralize edilmezse; yayılım için potansiyel bariyer, emisyon akımı durana kadar artar. Hatta bir vakum içinde ışıma yüzeyine sahip olmak normaldir, çünkü gazlar fotoelektronların akışını engeller ve gözlemlenmesi zor bir hale getirir. Buna ek olarak, fotoemisyon için enerji bariyeri eğer metal oksijene maruz bırakılırsa, genellikle metal yüzeyindeki ince oksit tabakalarla birlikte artar. Bu yüzden fotoelektrik etkiye dayanan en pratik deneyler ve araçlar bir vakum içindeki temiz metal yüzeyleri kullanır.

Fotoelektron bir vakum yerine bir katıya ışıma yaptıysa, terim olarak dahili fotoemisyon kullanılır ve bir vakum içine ışıma ise harici fotoemisyon olarak adlandırılır.

Işıma mekanizması
Bir ışık demeti fotonları ışığın frekansıyla doğru orantılı karakteristik bir enerjiye sahiptir. Fotoemisyon işleminde, eğer bazı maddelerdeki bir elektron bir fotonun enerjisini emer ve maddenin iş fonksiyonundan daha fazla enerji gerektirirse, o elektron dışarı fırlatılır. Eğer fotonun enerjisi çok düşükse, elektron maddeden kaçamaz. Çünkü düşük frekanslı ışığın şiddetindeki artma sadece belli bir zaman aralığında gönderilen düşük enerjili foton sayısını arttırır. Şiddetteki bu değişim bir elektronu yerinden çıkarmak için yeterli enerjili herhangi bir tek foton yaratmayacaktır. Bu yüzden, ışınan elektronların enerjisi gelen ışık şiddetine bağlı değildir, sadece tek başına fotonun enerjisine bağlıdır. Bu etkileşim gelen foton ve dış çeperdeki elektronlar arasındadır.  Radyasyonla uyarıldıklarında elektronlar fotonlardan enerji emerler, ancak genellikle "ya hep ya hiç" kuralını izlerler. Bir fotondan alınan tüm enerji emilmeli ve atom bağından ya da tekrar yayılan enerjiden bir elekton salmak için kullanılmalıdır. Eğer foton enerjisi emilirse, enerjinin birazı atomdan elektronu serbest bırakır ve geri kalanlar serbest parçacık olarak elektronun kinetik enerjisine aktarılır.

Fotoelektrik ışımanın deneysel gözlemleri
Fotoelektrik etki teorisi, aydınlatılmış bir metal yüzeyinden elektron salınımının deneysel gözlemlerini açıklamalıdır.  Verilen bir metal için, hiçbir fotoelektronun salınmadığı gelen ışımanın belli bir minimum frekansı vardır. Bu frekans eşik frekansı olarak adlandırılır. Gelen hüzmenin frekansını arttırmak, gelen foton sayısını sabit tutmak (aynı zamanda bu orantılı olarak enerji artışıdır); salınan fotoelektronların maksimum kinetik enerjisini arttırır. Böylece duran voltaj artar. Elektron sayısı da değişir, her protonun yayılan bir elektronun sonucu olduğu olasılığı foton enerjisinin bir fonksiyonudur. Eğer verilen bir frekansın gelen ışımasının şiddeti arttırılırsa, her fotoelektronun kinetik enerjisinde hiçbir etki görülmez.  Eşik frekasın yukarısında, yayılan fotoelektronun maksimum kinetik enerjisi gelen ışığın frekansına bağlıdır, ancak şiddet çok yüksek olmadığı sürece gelen ışığın şiddetinden bağımsızdır.  Verilen bir metal ve gelen ışımanın frekansı için, fotoelektronların salınma oranı direkt olarak gelen ışığın şiddetiyle doğru orantılıdır. Gelen ışık hüzmesinin şiddetindeki artma (frekans sabit tutularak) duran voltaj aynı kalmasına rağmen, fotoelektrik akımın büyüklüğünü arttırır.  Gelen ışıma ve fotoelektron yayılması arasında geçen süre çok küçüktür, 10−9 saniyeden küçüktür.  Eğer gelen ışık doğrusal olarak kutuplaşıyorsa, yayılan elektronların dağılım yönü gelen ışığın kutuplaştığı yönünde tepe noktasına ulaşır.

Matematiksel tanım
Salınan elektronun maksimum kinetik enerjisi  aşağıdaki gibi verilir:
   Planck sabitidir ve gelen fotonun frekansıdır.  iş fonksiyonudur (bazen  ya da  olarak da gösterilir[11]), ve metalin yüzeyinden dağılan bir elektronu koparmak için gerekli olan minimum enerjidir. İş fonksiyonu aşağıdaki gibidir;
   metal için eşik frekansıdır. Koparılan bir elektronun maksimum enerjisi şudur:

Durdurma potansiyeli
Akım ve uygulanan voltaj arasındaki ilişki fotoelektrik etkinin doğasını gösterir. Tartışmak için, bir ışık kaynağı P plakasını aydınlatır ve diğer plaka elektrodu Q koparılan elektronları toplar. P ve Q arasındaki potansiyeli değiştirebiliriz ve iki plaka arasında harici devredeki akım debisini ölçebiliriz.  İş fonksiyonu ve kesilme frekansı  Eğer gelen ışımanın frekansı ve şiddeti sabit tutulursa, tüm yayılmış fotoelektronlar toplanana kadar fotoelektrik akımı yavaş yavaş toplayıcı elektrodun pozitif potansiyelinde artmaya başlar. Fotoelektrik akımı bir doygunluğa ulaşır ve pozitif potansiyeldeki herhangi bir yükseliş için daha fazla artamaz. Doygunluk akımı ışık şiddetinin artmasıyla birlikte artar. Hatta çarpışmalar yüksek enerjili fotonlarla olduğunda elektron ışımasının yüksek olasılığından dolayı doygunluk akımı yine artacaktır.  Eğer biz plaka P'ye göre Q plakasına negatif bir potansiyel uygularsak ve yavaş yavaş arttırırsak, fotoelektrik akımı azalır, belli bir negatif potansiyelde de sıfır olur. Fotoelektrik akımın toplayıcıda sıfır olmaya başladığı negatif potansiyel durdurma potansiyeli ya da kesilme potansiyeli olarak adlandırılır.  i. Gelen ışımanın verilen bir frekansı için, durdurma potansiyeli şiddetten bağımsızdır.  ii. Gelen ışımanın verilen bir frekansı için, durdurma potansiyeli yayılan foto elektronların maksimum kinetik enerjisiyle  belirlenir. Eğer qe elektrondaki yük ve  durdurma potansiyeli ise, elektron durdurma potansiyeli tarafından yapılan iş, bu yüzden şu an sahip oluruz
   Durdurma voltajı ışık frekansıyla doğrusal olarak değişir, fakat
   maddenin türüne bağlıdır. Herhangi özel bir madde için, ışık şiddetinden bağımsız olarak elektron ışımasını gözlemek için eşik frekans aşılmalıdır.

3 adımlı model
Röntgen sisteminde, kristal maddedeki fotoelektrik etki genellikle üç adıma ayrışır:  1.     İç fotoelektrik etki (aşağıda fotodiodu görebilirsiniz). Sol arka delik, maddeden elektron ayrılmadığında görülen Auger etkisine neden olur. Moleküler katı fononlar bu adımda uyarılır ve son elektron enerjisinde çizgiler halinde görünür olabilirler. Iç fotoelektrik etki kutuplaşmaya izin verir. Atomlar için geçiş kuralları, sıkı-bağ modeli ile kristale dönüşür. Çapraz olması gereken plazma salınımlarındaki geomertiyle aynıdır.
 Elektronların yarısının yüzeye     balistik ulaşımı. Bazı elektronlar saçılır.
 Maddenin yüzeyinden elektronların     kaçışı. Üç adımlı modelde, bir elektron bu üç adım boyunca birçok yol izleyebilir. Tüm yollar, yol integral formülüne karışabilir. Yüzey durumları ve moleküller için; üç adımlı model, ayrılan bir elektronun yansıttığı birden fazla elektrona sahip atomlarda bile bir anlam taşımaz.

Tarihçe
Bir yüzey kesin bir eşik frekansını (tipik olarak alkali metaller için görünür ışık, diğer metaller için ultraviyole yakını ve ametaller için en uç ultraviyole) aşan elektromanyetik ışımaya maruz bırakıldığında, ışıma emilir ve elektronlar yayılır. Işık ve özellikle ultraviyole ışığı, katot ışıkları ile aynı doğaya sahip ışınların üretimiyle negatif elektriklenmiş kütleleri boşaltır. Belli durumlarda, direkt olarak gazları iyonlaştırır. Bu olayların ilki Hertz ve Hallwachs tarafından 1887 yılında keşfedildi. İkincisi ise 1900 yılında Philipp Lenard tarafından duyuruldu.  Bu etkileri üreten ultraviyole bir ark lambasından, yanan magnezyumdan, çinko ve kadmiyum kutupları arasında endüksiyon bobinlerinin kıvılcımıyla ya da ultra viyole ışınlarınca zengin ışıklardan elde edilebilir. Güneş ışığı ultraviyole ışınlar açısından zengin değildir, atmosfer tarafından emilirler ve ark ışıkları gibi çok büyük bir etki yaratmazlar. Metallerin yanındaki birçok madde ultraviyole ışığı hareketi ile negatif elektriği boşaltır.

19.yy
1839 yılında, Alexandre Edmond Becquerel elektrolit hücrelerde ışığın etkisini araştırırken fotovoltaik etkiyi keşfetti. Fotoelektrik etkiyle aynı olmamasına rağmen fotovoltaikler üzerine çalışması maddenin deneysel olarak ışık ve elektronik özellikleri arasındaki güçlü ilişkiyi göstermiştir. 1873 yılında, Willoughby Smith Selenyum'daki fotoiletkenliği keşfetti, denizaltı telegrafları çalışmasında metallerin yüksek direnç özelliklerini test etmiştir.  Heidelberg'de öğrenci olan Johann Elster (1854–1920) ve Hans Geitel (1855–1923) ışığın şiddetini ölçmek için kullanılan ilk pratik fotoelektrik hücrelerini geliştirdiler. Elster ve Geitel elektriklendirilmiş kütlelerdeki ışık tarafından üretilen etkileri keşfettiler.  1887 yılında, Heinrich Hertz fotoelektrik etkiyi, elektromanyetik dalgaların üretimi ve alımını gözlemledi. Aynı zamanda bu gözlemler Annalen der Physik 'de de yayımlandı. Alıcı kıvılcım aralığıyla bir bobin içeriyordu, kıvılcım elektromanyetik dalgaların belirlenmesinde görüldü. Kıvılcımı daha iyi görmek için karanlık bir kutuya aparatlar yerleştirdi. Fakat, kutuda maksimum kıvılcım boyunun düştüğünü gördü. Elektronların karşı aralığa atlaması için elektromanyetik dalgalar ve ultraviyole ışınları arasına cam bir panel yerleştirdi. Panel yerinden kaldırıldığında kıvılcım boyu arttı. Cam paneli kuarz ile değiştirdiğinde, kuarz UV ışımasını emmediği için kıvılcım boyu düştü. Hertz aylarını bu araştırmaya harcadı ve gözlemlediği sonuçları raporladı. Daha sonra bu etkiyle ilgili araştırmalarına devam etmedi. 1887 yılında Hertz tarafında keşfedilen kıvılcım geçişini kolaylaştıran kıvılcım aralığında ultraviyole ışınlarına rastlanılması Hallwachs,[24] Hoor,[25] Righi[26] ve Stoletow ışığın ve özellikle ultraviyole ışınlarının yüklenmiş kütleler üzerindeki etki araştırmalarını hızlandırdı. Yeni temizlenmiş çinko yüzeylerindeki araştırmalar onaylanmıştır. Ultraviyole ışık yüzeye düştüğünde eğer negatif elektrikle yüklüyse küçük bile olsa bu yükünü kaybeder. Eğer yüzey başlangıçta yüksüzse ışığa maruz bırakıldığında pozitif olur. Pozitif elektriklendirme yüzeye karşı güçlü bir havalı atomizer tarafından arttırılabilir, metal çevrelendiğinde negatif elektriklendirme gaza geçer. Eğer çinko yüzey pozitif olarak elektriklendirilirse, ışığa maruz kaldığında yük kaynı olmaz: bu sonuç sorgulanmıştır, ama bu olayın Elster ve Geitel tarafından dikkatli bir incelemesi bu şartlar altında gözlenen kaybı göstermiştir. Bu durum pozitif yük tarafından uyarılmış komşu iletkenlerdeki negatif elektriklendirilmiş çinko yüzeyden yansıyan ışık tarafından boşaltılmasından kaynaklanır. Elektrik alanı etkisindeki negatif elektrik pozitif elektriklendirilmiş yüzeye doğru hareket eder. Hertz etkisi göz önüne alındığında, ilk araştırmacılar fotoelektrik yorgunluk olayının muhteşem karmaşasını göstermiştir – bu durum metalik yüzeylerde gözlenen ilerici küçülme etkisidir. Önemli araştırmacı Wilhelm Hallwachs'a göre, bu olayda ozon önemli bir rol oynamaktadır. Fakat diğer elemanlar oksidasyon, nem oranı, yüzeyin parlak olması gibi elemanlardır. Vacumda metal yorulmasının olup olmamasından emin olunmadığı bir zamandır.  1888 Şubat ayından 1891 yılına kadarki periyotta, ayrıntılı bir fotoetki analizi Aleksandr Stoletov tarafından sonuçlarıyla birlikte 6 ay içinde yayınlanmıştır, dört tanesi Comptes Rendus'da, bir özeti Physikalische Revue'da (Rusça'dan tercüme edilmiştir) ve son çalışması da Journal de Physique 'da. Ilk önce, Stoletov'un keşfettiği yeni bir deneysel kurulum fotoelektrik etkinin nicelik analizinin daha uygun olduğuydu. Bu kurulumu kullanan Stoletov ışık şiddeti ve uyarılmış foto elektrik akımı arasındaki direkt oranı buldu (fotoetkinin ilk kanunu ya da Stoletov'un kanunu). Diğer bulgularından biri de gaz basıncında elektrik foto akımının şiddetine bağlı olan ölçümlerdi, maksimum fotoakımına bağlı bir optimum gaz basıncının Pm varlığını bulmuştur; bu özellik Güneş'e ait hücrelerin oluşumunda kullanılmıştır.  1899'da J.J.Thomson Crookes tüplerindeki ultraviyole ışınlarını araştırdı. Thomson katot ışınlarında bulunan parçacıklar ve fırlatılan parçacıkların aynı olduğunu göstermiştir, daha sonra bu elektronlara "corpuscles" adı verilir. Bu araştırmalarda, Thomson vakum tüpe metal bir plaka yerleştirdi ve yüksek frekanslı ışımaya maruz bırakıldı. Salınımlı elektromanyetik alanların, belli bir genliğe ulaştıktan sonra atom alanlarında rezonans ürettiklerine neden oldukları düşünülüyordu. Böylece fırlatılan atomaltı "corpuscle"ler ve keşfedilmesi gereken akımlar ortaya çıkıyordu. Bu akım miktarı şiddet ve ışımanın rengiyle değişmekteydi. Büyük ışıma şiddeti veya frekans daha fazla akım üretiyordu.

20.yy
Ultraviyole ışığıyla iyonlaşan gazların keşfi 1900 yılında Philipp Lenard tarafından yapılmıştır. Etki havanın yedi santimetre ötesinde üretildi ve çok büyük pozitif ile çok küçük negatif iyonlar oluştu, olayı J. J. Thomson'un yaptığı gibi bir katı veya gaz içindeki sıvı parçacıkları üzerindeki Hertz etkisi olarak yorumlamak doğaldır.  1902 yılında, Lenard ışığın frekansı ile tek tek yayılan elektron enerjisinin arttığını gözlemlemiştir.  Bu durum elektron enerjisinin ışıma şiddetiyle doğrusal olduğunu öne süren Maxwell'in ışık dalga teorisine aykırı gibi görünüyordu.  Lenard güçlü bir elektrik ark lambası kullanarak ışık frekansı ile elektron enerjisinin değişimini gözlemledi. Böylece şiddetteki büyük değişimleri inceleyebildi ve ışık frekansı ile potansiyel değişimi incelemeye olanak veren güce sahipti. Deneyi direkt olarak ölçülen potansiyellerle ilgiliydi, elektronun kinetik enerjisiyle ilgili değil: fototüpte maksimum durdurma enerjisi (voltaj) ile ilgili elektron enerjisini buldu. Hesaplanan maksimum kinetik enerjinin ışığın frekansı ile belirlendiğini buldu. Örneğin, bir elektronun serbest kalması için frekanstaki artma hesaplanan maksimum kinetik enerjiyi arttırır – ultraviyole ışıması mavi ışık yerine bir fototüpte akımı durdurmak için daha yüksek uygulanan durdurma potansiyeli gerektirir. Ancak Lenard'ın sonuçları nicelikten ziyade niteliğe dayanıyordu, çünkü deneylerin uygulanması zordu: saf metalin gözlenebilmesi için her seferinde yeni kesilmiş bir metal ile deneylerin yapılması gerekiyordu, fakat kullandığı kısmi vakumlar içinde metal birkaç dakikada oksitleniyordu. Yüzey tarafından salınan akım, ışık şiddeti veya parlaklığı ile belirlendi: ışık şiddetini iki katına çıkardığında yüzeyden yayılan elektronlar da iki katına çıkıyordu.  Araştırmacılar Langevin ve Eugene Bloch, Lenard etkisinin çok büyük bir kısmının Hertz etkisinden varolduğunu gösterdiler. Gaz üzerindeki Lenard etkisi buna rağmen oluşmuyordu. J.J. Thomson ve daha sonra Frederic Palmer Jr. tarafından tekrar bulunan ve çalışılan araştırmaya göre, ilk önce Lenard tarafından atfedilen birçok farklı karakter özelliği gösterildi.  Einstein, 1905'te, Annus Mirabilis makalelerini yazarken  1905 yılında Albert Einstein, daimi dalgalar yerine şu an foton adı verilen ışığı tanımlayan ayrı niceliklerin yarattığı bu parakdosu çözdü. Max Planck'ın kara cisim ışıması teorisine göre, Einstein her kuantum ışık enerjisinin, frekans ve daha sonra Planck sabiti denilecek bir sabitin çarpılmasıyla aynı sonucu verdiği teorisini oluşturdu. Eşik frekansın üzerindeki bir foton gözlem etkisi oluşturarak tek bir atomu koparacak enerjiye sahiptir. Bu gözlem fizikte kuantum devrimine ve 1921 yılında Einstein'ın Nobel Fizik ödülü kazanmasına neden olmuştur. Dalga-parçacık ikili etkisi dalga konseptine uzak bir şekilde analiz edilmiştir.  Einstein'ın fotoelektrik etkiyi nasıl açıkladığına dair matematiksel tanımı 1905 yılındaki "On a Heuristic Viewpoint Concerning the Production and Transformation of Light" isimli makalelerinden birinde ışık miktarının emiliminden olduğunu göstermiştir. Bu makale "ışık miktarı" veya fotonların basit bir tanımını içeriyordu ve bu tanımın fotoelektrik etki ile birlikte nasıl açıklandığı gösterilmiştir. Işığın ayrı niceliklerdeki emiliminin basit açıklaması bu olayı ve frekansı karakterize ediyordu.  Işık miktarı fikri Max Planck'ın kara cisim ışıması kanununu ("On the Law of Distribution of Energy in the Normal Spectrum"[51]) yayınladığını makalesi ile başladı. Sadece E enerjisinin osilatör frekansı f ile doğru orantılı olduğunu gösteren E = hf, Hertzian salınımlarınımda var olduğunu varsaymıştır (h Planck sabitidir). Işığın aslında ayrı  enerji paketlerinden oluştuğunu öne süren Einstein deneysel sonuçlarla uyuşan fotoelektrik etki içinde bir denklem yazmıştır. Fotoelektrik etkinin neden şiddete değil de sadece gelen ışığın frekansına bağlı olduğunu açıklamıştır: düşük şiddet, yüksek frekans kaynağı birkaç yüksek enerji fotonu sağlayabilir; yüksek şiddet, düşük frekanslı kaynak hiçbir elektronun yerinden çıkmaması için yeterli bireysel enerjili foton sağlayamaz. Bu önemli bir teorik atılımdı, ancak konsept ilk önce tamamen reddedildi çünkü fiziksel sistemlerde enerjinin sonsuz bölünebilirliği varsayımına dayanan elektromanyetik davranışlarla ilgili Maxwell'in denklemlerini izleyen ışığın dalga teorisi ile çelişiyordu. Deneylerden sonra bile Einstein'ın fotoelektrik etkisi denklemlerinin doğru olduğu gösterildi, fotonlar hakkındaki bu fikir daha önceden kabul edilmiş ve onaylanmış Maxwell denklemleri ile çeliştiği için reddedilmeye devam etti.  R. Millikan (1923), Einstein'ın fotoelektrik etkisi hakkındaki varsayımlarının doğru olduğunu deneysel olarak gösteren ilk bilim adamı. Einstein'ın çalışması tek tek çıkarılan elektronların enerjisinin ışığın frekansı ile doğrusal olarak arttığını öne sürdü. Muhtemelen sürpriz bir şekilde, bu süre boyunca aralarındaki ilişki tam olarak test edilmemişti. 1905 yılında fotoelektronların enerjisinin gelen ışığın frekansı ile arttığı biliniyordu ve ışığın şiddetinden bağımsızdı. Fakat, artma miktarı 1914 yılına kadar tam deneysel olarak açıklanamamıştı. Millikan ise Einstein'ın varsayımlarının doğru olduğunu gösterdi. Fotoelektrik etki ışığın doğasında olan dalga-parçacık konseptinin açıklanmasına yardımcı oldu. Işık aynı anda duruma göre hem dalga hem parçacık özelliklerine sahip olabiliyordu. Bu etkiyi ışığın klasik dalga tanımı ile anlamak imkânsızdı, salınan elektronların enerjisi gelen ışığın şiddetine bağlı değildi. Klasik teori elektronların belli bir zaman enerjiyi topladığını ve sonrasında da yaydığını öne sürüyordu.

Kullanımları ve etkileri

Işılçoğaltıcılar
Bunlar ışığa çok hassas vakum tüplerdir, zarf gibi bir plakanın iç kısmı (yanı veya sonu) fotokatotla kaplanmıştır. Fotokatot Sezyum, Rubidyum ve Antimon gibi malzemelerin birleşiminden oluşur, düşük iş fonksiyonlarına sahiptirler; bu yüzden çok düşük seviyelerde ışık ile aydınlandıklarında bile fotokatot hemen elektronları salar. Daha yüksek potansiyellerdeki elektrotlarda, elektronlar hızlandırılır ve ardından keşfedilebilir çıkış akımı sağlamak için ikinci emilim boyunca elektron miktarlarını arttırırlar. Işılçoğaltıcılar hala yaygın olarak kullanılırlar ve ışığın çok düşük olduğu seviyelerde bile algılanırlar.

Görüntü alıcıları
Fotoelektrik etkinin kullanıldığı televizyonun ilk zamanlarındaki video kameralı tüpler, örneğin Philo Farnsworth'ün "Image dissector" ünde optik bir imajın taranan elektronik bir sinyale dönüşmesi için fotoelektrik etki tarafından yüklenmiş bir ekran kullanılmıştır.

Altın tabakalı elektroskop
Altın tabakalı elektroskoplar durağan elektriği tayin etmesi için tasarlanmışlardır. Metal kaba yerleşmiş yük gövdeye ve elektroskopun altın tabakasına doğru yayılır. Çünkü sonra aynı yüke sahip olacaklarından gövde ve tabaka birbirini iter. Böylece tabaka gövdeden ayrılır. Elektroskop fotoelektrik etkiyi göstermenin en önemli araçlarından biridir. Örneğin, eğer elektroskop bu süre boyunca negatif yüklenseydi, elektron fazlalığı olur ve tabaka gövdeden ayrılırdı. Eğer yüksek frekanslı ışık kap üzerinde yansırsa, elektroskop yüklerini boşaltır ve tabaka güçsüzleşmeye başlar. Çünkü kap üzerine gelen ışığın frekansı kapın eşik frekansını aşmaktadır. Işığın fotonları negatif yükü azaltarak kaptan elektron koparmak için gerekli enerjiye sahip olur. Bu negatif yüklü bir elektronu boşaltır ve daha sonra pozitif elektroskopu yükler. Ancak, eğer metal kaba çarpan elektromanyetik ışıma yeterli frekansa (kap için frekans eşik değerin altında) sahip değilse, sonra tabaka ne kadar düşük bir ışık yansısa bile asla yüklenmez.

Fotoelektron spektroskopi
Fotoelektronların enerjisi tam olarak gelen foton eksi maddenin iş fonksiyonu ya da bağlanma enerjisini yansıttığından, maddenin iş fonksiyonu monokromatik X ışını veya UV kaynağı ile bombardıman edilerek bulunabilir.  Fotoelektron spektroskopi genellikle yüksek vakum çevresinde yapılır, çünkü eğer ortamda gaz molekülleri varsa elektronlar dağılır. Ancak, bazı şirketler havada fotoyansımaya izin veren ürünler satmaktalar. Işık kaynağı lazer, boşalabilen tüp ya da sinkotron ışıma kaynağı olabilir.  Eş merkezli yarım küre analizörü (CHA) tipik bir elektron enerjisi analizörüdür ve gelen elektronların yönünü değiştirmek için kinetik enerjilerine bağlı olarak bir elektrik alanı kullanır. Her element ve çekirdek için farklı bir bağlanma enerjisi olacaktır. Bu birleşimlerden oluşan birçok elektron analizör çıkışında aniden yükselir ve maddenin elementel bütününü belirlemek için kullanılır.

Uzay aracı
Fotoelektrik etki pozitif bir yük oluşturması için güneş ışığına maruz bir uzay aracına neden olur. Bu temel bir problem olabilir, uzay aracının gölgede kalan diğer kısımları plazmanın yanında  negatif bir yük oluşturur ve dengesizlik hassas elektrikli bileşenlerin yükünü boşatabilir. Fotoelektrik etki ile oluşturulan durağan yük sınırlıdır, çünkü daha yüklü objeler elektronlarını daha kolay bırakırlar.

Ay tozu
Ay'a çarpan güneşten yansıyan tozlar fotoelektrik etki boyunca yüklenmeye neden olur. Yüklü toz kendini ittirir ve elektrostatik hareketlenmeyle Ay'ın yüzeyinden kendini ittirir. Atmosfer tozu olarak gösterilen bu tozlar ince bir sis ve bulanıklık ile gün batımından sonra karanlık bir ışık olarak görülürler. Ilk kez 1960'lı yıllarda Surveypr programı ile fotoğraflanmışlardır. En küçük parçaların kilometrelerce uzaklara itildikleri düşünülür ve bu parçacıklar yüklenen ve boşalan "çeşme"ler gibidir.

Gece görüşlü araçlar
Görüntü yoğunlaştırıcı tüp içinde galyum arsenit gibi alkali bir metal ya da yarı iletken bir maddenin ince bir tabakasından fırlayan fotonlar fotoelektrik etkiden dolayı fotoelektronların çıkarılmasına neden olurlar. Fosfor kaplı ekrana çarptıkları yerde bir elektrostatik alanın tarafından hızlandırılırlar ve elektronlar foton haline geri döner. Elektronlar hızlanmaya başlayınca ya da mikra kanallı tabakalar ile ikincil emilimler elektron sayısını arttırınca sinyal yoğunlaşır. Bazen bu iki yöntem birlikte kullanılır. Iletim bandından vakum seviyesine bir elektronun hareketi için ek kinetik enerji gereklidir. Bu fotokatotların elektron ilgisi olarak bilinir ve bant aralığı modelinde anlatıldığı üzere yasaklı banttan diğerine fotoemisyon için bir bariyer görevi görür. Galyum arsenit gibi bazı maddelerin elektron ilgisi iletim bandının altındadır. Bu maddelerde ışıma yapması için yeterli enerjili elektronlar iletim bandına atlar ve fotonları emen film biraz kalın olabilir.Bu maddeler negatif elektron ilgisi olan maddeler olarak bilinir.

Çapraz kesit
Fotoelektrik etki fotonlar ve atomlar arasındaki etkileşimdir. Teorik olarak olası 12 etkileşimden biridir.  Elektronun dinlenme halindeki enerjisi 511 keV ile yüksek foton enerjileri karşılaştırıldığında, Compton saçılması gerçekleşebilir. Yaklaşık iki katı (1.022 MeV) çift üretimi de gerçekleşebilir. Compton saçılması ve çift üretimi yarışan diğer iki mekanizmanın örnekleridir.  Aslında, eğer fotoelektrik etki tek parçalı foton bağlı elektron etkileşimi için desteklenirse, sonuç istatistiksel işlemlere göre değişir ve fotonun yok olacağı ve bağlı bir elektronun uyarılacağı (genellikle gama ışığı enerjisindeki K ve L kabuk elektronları) garanti edilemez. Fotoelektrik etkinin olma olasılığı etkileşimin çapraz kesitiyle σ ölçülür. Bu, hedef atomun veya foton enerjisinin atom numarasının bir fonksiyonu olarak bulunur. Yaklaşık olarak, foton enerjileri için en yüksek atom bağlanma enerjisi aşağıda verilmiştir:  Z atom numarasıdır, n 4 ve 5 arası değişen bir sayıdır (düşük foton enerjilerinde karakteristik bant isimleri, K kesiti, L kesiti ve M kesiti gibi). Açık bir yorumlama olarak, gama ışınları alanında artan foton enerjiyle fotoelektrik etkinin aniden azaldığı görülür ve fotoelektrik etki atom numarası ile aniden yükselir. Bunun bir sonucu olarak yüksek Z'ye sahip maddeler iyi gamma ışıması yaparlar, bundan dolayı kurşun (Z= 82) elementi genellikle bu alanda tercih edilir.

Ayrıca bakınız

 Fotovoltaik
 Aykırı fotovoltaik etki

Enerji dönüşümü
Elektriksel olaylar
Albert Einstein
Yalnız tanecik modelinin açıklayabildiği olaylar
Fotovoltaik

Fotoelektrik etkisi


Eythora Elisabet Thorsdottir (Rotterdam, 10 de agosto de 1998) é uma ginasta holandesa com pais islandeses. Ela competiu nos Jogos Olímpicos de 2016, terminando em nono lugar no individual geral, o melhor resultado na história da ginástica holandesa. No Campeonato Europeu de 2017, ela conquistou a prata na trave e o bronze no solo.

Carreira

2014
Eythora fez sua estreia internacional na categoria sênior no final do ano, em uma pequena competição em Hamburgo, Alemanha, na qual ficou em primeiro lugar no individual geral e em segundo na prova por equipes. Ela ficou fora das competições por grande parte do ano devido a uma lesão nas costas.

2015
No começo do ano, Eythora estava entre as ginastas disputando uma vaga na equipe holandesa para o Campeonato Europeu. Ela participou de duas competições classificatórias e ganhou ambas, assim conquistando uma vaga no time. Como preparação para o campeonato, ela competiu na Copa do Mundo em Ljubljana, Eslovênia, e ganhou o ouro no solo. No Campeonato Europeu, ela ficou em 12º lugar no individual geral, porém não se classificou para nenhuma final por aparelhos.

No mesmo ano, ela se classificou para o Campeonato Mundial em Glasgow. Lá, ela ajudou a equipe holandesa a se classificar para os Jogos Olímpicos de 2016, finalizando a competição em 8º lugar. Nas classificatórias, ela ficou em 28º lugar e foi a primeira reserva para as finais. Ela se classificou para a final de trave, mas teve uma queda e terminou a prova em oitavo lugar.

2016
Eythora competiu na International Gymnix, no Canadá, onde ganhou o bronze na trave e ficou em quarto lugar no solo. Em maio, ela competiu no IAG SportEvent e ganhou todas as provas, exceto a de trave, ficando em quinto lugar. Em junho, Eythora se tornou a campeã holandesa, e foi nomeada para a equipe nacional para os Jogos Olímpicos.

Nos Jogos Olímpicos, ela ajudou a Holanda a se classificar para a final por equipes, na qual finalizaram em sétimo lugar. Ela também se classificou para a final do individual geral, terminando a prova em nono lugar, somando 57.632 pontos. Em novembro, ela ganhou a prata no individual geral no Memorial Arthur Gander na Espanha.

2017
Em fevereiro, Eythora competiu nos Jogos Internacionais de Reykjavik, onde ganhou o ouro no individual geral e na trave, a prata no salto e solo e o bronze nas paralelas. Em abril, ela participou do Campeonato Europeu. Nas classificatórias, ela conquistou vaga na final do individual geral, da trave e de solo. Na final do individual geral, ela teve uma queda na trave e na barra, e finalizou em 12º lugar. Nas finais por aparelhos, conquistou a prata na trave, ficando atrás da romena Cătălina Ponor, e o bronze no solo, atrás da russa Angelina Melnikova e da britânica Ellie Downie. Eythora competiu no Campeonato Mundial, porém não se classificou para nenhuma final por aparelhos.

2018
Eythora retornou às competições em julho, no Heerenveen Friendly, conquistando a prata por equipes. Ela foi nomeada para compor a equipe que competiria no Campeonato Europeu, mas teve que desistir da competição após quebrar a mão. Devido a essa lesão, ela também não conseguiu competir no Campeonato Mundial.

Em novembro, Eythora competiu no Memorial Arthur Gander em Chiasso, Suíça. Ela ganhou o bronze no individual geral, ficando atrás das brasileiras Jade Barbosa e Flávia Saraiva.

2019
Em março, Eythora competiu na EnBW DTP-Pokal Team Challenge em Stuttgart, e ajudou a Holanda a conquistar o bronze na final por equipes. Individualmente, ganhou o bronze no individual geral. Em abril, ela competiu no Campeonato Europeu, ficando em 13º lugar no individual geral e conquistando a prata no solo, atrás da francesa Mélanie de Jesus dos Santos.

Em agosto, a ginasta competiu no Heerenveen Friendly, conquistando a prata por equipes, atrás da Itália, e no individual geral, atrás da italiana Giorgia Villa. No mês seguinte, ela competiu no segundo Heerenveen Friendly, conquistando o ouro por equipes e o bronze no individual geral, ficando atrás da compatriota Naomi Visser e da suíça Giulia Steingruber.

2021
Eythora competiu nos Jogos Olímpicos de Tóquio, compondo a equipe holandesa ao lado de Lieke e Sanne Wevers e Vera van Pol. Nas classificatórias, ela caiu duas vezes na trave, ficando com uma nota de 12.333. A ginasta pontou 52.899 no individual geral e foi a segunda reserva. O time holandês terminou em 11º lugar.

Eythora Thorsdottir


محمد المغيص ملحن سعودي، يعد من أحد رموز التلحين في المملكة العربية السعودية، ولد في القصيم عام 1378هـ، إلا أن مدينة جدة هي التي شكلت مسارات حياته الدراسية والفنية. ومن أشهر الأعمال التي لحنها أغنية (كل عام وأنتم بخير) للفنان طلال مداح.

حياته

تزوج الملحن محمد المغيص عام 1408 هـ، وله من البنين إبراهيم وسلطان ومن البنات بشاير وسارة.

مشوار

يعتير محمد المغيص من جيل الرواد الذين انضموا لـ الجمعية العربية السعودية للثقافة والفنون بجدة منذ تأسيسها في عام 1974 م، عازف كمان وعازف عود، إلاّ أن طموح هذا الفنان لم يتوقف، فقدم نفسه مطرفاً في فترة من الفترات، ثم اتجه إلى التلحين، فكان أول لحن له مع الفنان محمد عمر في أغنية (متى ترجع ياغاي وتشوف بعينيك حالي) من كلمات الأمير عبد الله ين سعود بن سعد، وكان ذلك في عام 1394 هـ، ثم أتبعها بأعمال أخرى لـ الفنان محمد عمر، منها (أنت الأمل) لنفس الشاعر، ثم جمعته بـ الأمير فهد بن محمد أعمال عديدة بصوت محمد عمر وهي (قلبي يحبك) وأغاني رياضية ووطنية، كما جمعته أيضا مع محمد عمرأعمال من كلمات الأمير تركي بن عبد الرحمن وهي (قلبي صفالك) و(تهز يدها) و(حنا الربع والأهل والجيران)، وهناك أغنيات أخرى جمعتهما من كلمات الشاعر الغنائي نجيب بطيش وهي (مالك صاحب) و(وحد الله ياصائم) و(طالبك ياسيدي السماح) ومن تعاونه المكثف مع الفنان محمد عمر أيضا عمل بعنوان (صدفة -أو- ولا قلبي يحب الموعد اللي تركته للهوى صدفة) الذي كتبه الأمير بدر بن عبد المحسن، وسجل في عام 1978 م، وأعماله مع الفنان محمد عمر عديدة للغاية، حيث كان له نصيب الأسد من أعماله.

وجمعت محمد المغيص بالفنان علي عبد الكريم مجموعة من الأعمال منها (أول السور) من كلمات الأمير بدر بن عبد المحسن، غنى علي عبد الكريم ألحاناً أخرى للمغيص منها: (أقبل علينا الربيع) من كلمات نجيب بطيش، و(خلي الكلام) من كلمات طلال سريحان، و(مرحب هلا) من كلمات ياسين سمكري.

إلا أن تجربته مع الفنان الراحل طلال مداح، كانت محطة مهمة في مشواره الفني، حين كان لقائهما عبر أغنية (ياحول) من كلمات الأمير فهد بن محمد، بناء عن مبادرة من طلال مداح، بعد أن سبقت نجاحات المغيص هذا التعاون الذي أثمر عن نجاح مميز لهما، أتبعاه بعمل آخر لايقل نجاحاً عن الأول، إن لم يكن الأكثر حضوراً لدى المتلقي عبر أغنية (كل عام وأنتم بخير) من كلمات الأمير فهد بن محمد، كونها أغنية خاصة بالعيد، ولا تزال تسمع في الأعياد حتى يومنا هذا، وتوالت الأعمال بين طلال مداح والمغيص إلى تعاونا مجدداً في أغنية كانت إحدى الإضاءات الهامة في مشوار طلال مداح وهي أغنية (في خاطري شيء) من كلمات الأمير سعود بن خالد، التي سجلها المغيص عام 1403هـ.

شهد العام 1403هـ تعاوناً للمرة الأولى مع الفنان عبادي الجوهر عبر أغنية (كلميني وبالحكي لاتبخلين) من كلمات الأمير فيصل بن يزيد، ثم أغنية للجوهر من كلمات الأمير فهد بن محمد وهما (درب الهوى) و(ياما شكيت الحب)، أغنية (هذه رسالة) من كلمات إبراهيم خفاجي.

فكان من المساهمين في انطلاق الفنان عبد المجيد عبد الله في بداياته حين قدم له عددا من الأغنيات، وبعد ذلك تألق مع الفنان الكبير طلال مداح في أكثر من عمل من أبرزها أغنية (ياحول)و(في خاطري شيء) والأغنية الوطنية(سعوديين دستورنا شرع الله) تضاف إليها أغنية العيد(كل عام وأنتم بخير).

تشكل في الثمانينيات ثلاثي يتكون من الأمير فهد بن محمد بن سعود والملحن محمد المغيص والمطرب محمد عمر، فقدم هذا الثلاثي أعمالاً مميزة للساحة الفنية، ثم قدم عملاً مع الفنان التونسي الكبير لطفي بوشناق عن القضية الفلسطينية بعنوان (دم الشهيد) من كلمات فهد الطويرقي، وما لبث المغيص بعد ذلك أن قام بتلحين الأوبريت الوطني الخاص بـ مهرجان الجنادية بعنوان (عرين الأُسد) من كلمات الأمير خالد بن سعود الكبير فحقق هذا العمل حضورًا ملفتًا في هذا التجمع المهرجاني السنوي، ومن ثم شكل مع الأمير خالد بن سعود الكبير، ثنائياً، فقدما أعمالاً بأصوات عدد من الفنانين.

أسماء أخرى لحن لها محمد المغيص

 محمد عبده
 عبد المجيد عبد الله
 عبد الله رشاد
 يحيى لبان
 ناصر الصالح
 ابتسام لطفي
 عودة العودة
 عزة مسعود
 رابح صقر
 راشد الفارس
 صالح خيري
 عزازي
عبادي الجوهر
 حسين قريش

مراجع

أشخاص من منطقة القصيم
ملحنون سعوديون
مواليد 1378 هـ

محمد المغيص


Hrvatski autoklub (skr. HAK), nacionalna je neprofitna i nestranačka udruga iz Republike Hrvatske u koju su udruženi autoklubovi, građani, vozači i vlasnici vozila na motorni pogon.

Zasnovan je na tradicijama Prvoga hrvatskog automobilnog kluba utemeljena 1. lipnja 1906. godine (uzima se kao nadnevak osnivanja HAK-a), Prvog hrvatskog moto-kluba utemeljena 1921., Automobilističko-motociklističkog saveza Hrvatske osnovana 1946. i Auto-moto saveza Hrvatske (AMSH) osnovana 1948., čija djelovanja nastavlja danas.

Udruga ima više od 227 000 aktivnih članova i korisnika članskih pogodnosti. Položaj i ovlasti Hrvatskoga autokluba uređeni su Zakonom o Hrvatskom autoklubu te Zakonom o sigurnosti prometa na cestama. Djelatnosti kluba su tehnička pomoć vozačima na cesti, pomoći u touringu, informiranje javnosti o stanju i prohodnosti cesta, sigurnost i prevencija u prometu, izdavačka djelatnost i zaštita okoliša. HAK je ovlašten izdavati međunarodne vozačke dozvole i dozvole za upravljanje tuđim vozilom u inozemstvu. Organizira i sprovodi vozačke ispite za sve kategorije i vrste vozila, obavlja stručni nadzor nad subjektima koji obavljaju osposobljavanje kandidata za vozače i nad radom stanica za tehnički pregled vozila te organizira i sprovodi homologaciju vozila. U radnome odnosu u HAK-u je više od 250 zaposlenika. HAK je član FIA-e, Međunarodnoga automobilističkog saveza.

HAK je jedan od partnera Europske kampanje za siguran dizajn cesta. Članom je EuroRAPa.

Klub izdaje dvomjesečnu HAK reviju u nakladi od 142 000 primjeraka.

Izvori

Hrvatske udruge
Automobilizam u Hrvatskoj

Hrvatski autoklub


Jean Meyer peut faire référence à :
 Jean Meyer (1914-2003), homme de théâtre et cinéaste français ;
 Jean Meyer (1924-2022), historien français ;
 Jean Meyer (1942-), historien et géographe français naturalisé mexicain en 1979 ;
 Jean Meyer (1855-1931), philosophe, écrivain, métapsychiste et philanthrope suisse.

Jean Meyer


Franz Ludwig Reiff (* 11. Februar 1856 in Beckum; † nach 1929) war ein deutscher Reichsgerichtsrat.

Leben
1875 wurde der Preuße Reiff vereidigt. 1884 wurde er Amtsrichter und 1892 Landrichter. 1894 ernannte man ihn zum Landgerichtsrat. 1899 wurde er zum Oberlandesgerichtsrat befördert. Am Neujahrstag 1909 kam er an das Reichsgericht. Er war im II. Zivilsenat tätig. Er trat am 1. September 1919 aus dem Reichsgericht aus und wurde Präsident des Oberlandesgerichts Hamm. 1924 ging er in den Ruhestand.

Literatur
 Adolf Lobe: Fünfzig Jahre Reichsgericht am 1. Oktober 1929, Berlin 1929, S. 375

Präsident (Oberlandesgericht)
Richter (Reichsgericht)
Richter (Oberlandesgericht Hamm)
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Franz Ludwig Reiff


Radna stanica je vrlo učinkovito računalo za jednog korisnika koji se uglavnom koristi za grafiku, CAD, razvoj softvera, financijske i znanstvene aplikacije te druge procesorski intenzivne obrade, i ima sljedeće značajke:(a) prosječno vrijeme između kvarova (MTBF) je barem 15 000 sati;(b) podržava kod za ispravljanje grešaka (error-correcting code, ECC) i/ili međumemoriju. Posjeduje barem tri od sljedećih pet značajka: 1) dopunsko napajanje za vrhunsku grafiku (tj. 12-voltno napajanje priključenog perifernog uređaja putem međuspoja PCI- E 6-pin); 2) 2. njegov je sustav ožičen za barem × 4 PCI-E na matičnoj ploči uz utor(e) za grafičke kartice i/ili PCI-X potporu;3. ne podupire grafiku ujednačenog pristupa memoriji UMA ("uniform memory access");4. ima barem pet utora PCI, PCI-E ili PCI-X;5. može omogućiti višeprocesorsku podršku za barem dva CPU-a (mora podupirati fizički odvojena podnožja/ležišta CPU-a, tj. odvojeno od podrške za jedan višejezgreni CPU). Postoje prijenosne radne stanice.

Izvori

Računala

Radna stanica


Hekimoğlu İsmail (d. 1932, Erzincan - ö. 15 Ocak 2022, İstanbul) Türk emekli astsubay, yazar, gazeteci ve köşe yazarı.

Asıl adı Ömer Okçu olup, yazılarında kullandığı "Hekimoğlu İsmail" müstearı dedesinin adıdır. 1932'de Erzincan'da doğup burada ilk ve orta öğrenimini bitirdikten sonra 1952'de Zırhlı Birlikler Okulu'ndan mezun olmuştur. Daha sonra astsubay olarak göreve başladığı Türk Silahlı Kuvvetleri'nden 1972'de emekli olmuştur.

2009 itibarı ile 80 baskıyı geçen, bir dönem yasaklanıp daha sonra serbest bırakılan Minyeli Abdullah romanını 1967'de yazmış ve bu eser ile tanınmıştır. Gazeteciliğe haftalık İttihad gazetesi ile başlayıp 5 yıl Yeni Asya Gazetesi'nde köşe yazarlığı yapan ve 1975'te Sur dergisini çıkaran Okçu, Türdav'ın ve  Timaş'ın kurucuları arasındadır. Birçok dergi ve gazetede yazılar yazan Hekimoğlu'nun 40'tan fazla eseri olup yurt içi ve yurt dışında yüzlerce konferans vermiştir. Kendisine Harran Üniversitesi tarafından "Edebiyat Doktoru" unvanı verilmiştir.

Yazıları sebebiyle 1950'den itibaren çeşitli zamanlarda hakkında davalar açılmış, gözaltına alınmış, birkaç kere  DGM'ye çıkarılmış, 163. maddeden yargılanmış, 1992'de de Zaman'daki "Demek ki öyle..." başlıklı yazısı sebebi ile TCK'nın 159. maddesini ihlal ettiği gerekçesi ile 1 sene mahkûmiyet cezası alıp 72 gün hapis yatmıştır. Şubat 2002'de felç geçirmesi sonucu sol bacağını ve sol elini kullanmakta zorluk çekmektedir. Askerlik hayatında başladığı kep giyme alışkanlığını bırakmayarak çoğunlukla kepiyle görüntülenmiştir. 15 Ocak 2022'de vefat etmiştir.

Hayatı
1932'de fakir düşmüş bir ailede, Fahri-Mahbube çiftinin üçüncü çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. İstiklal savaşı sırasında Kâzım Karabekir Paşa'nın emrinde çalışan babası, 4 yıl askerlik yapıp memleketine döndüğünde harap olan evinin onarımı için İstiklal Madalyası'nı satmıştır. Anne ve babasının okuma yazması olmaması sebebi ile kitap içinde bulunmayan bir evde büyümüştür. ilkokul birinci sınıfa giderken yaşadığı 1939 Erzincan Depremi'nde ablası, ağabeyi ve kardeşi depremde ölmüş, annesi, babası ve kendisi yaralı olarak kurtulmuştur.

Ancak bir yıl sonra okuluna dönebilen Ömer Okçu 1946'da ilkokulu, 1950'de ortaokulu Erzincan'da tamamladıktan sonra 1950'de İstanbul'a giderek Zırhlı Birlikler Okulu'na yazılmıştır. Bu sürede 1953'e kadar orta saha ve forvette görev aldığı Davutpaşa takımına da girmiştir. 1952'de askeri okulu tamamlamasının ardından Kartal Maltepe'deki 1. Zırhlı Birlikler Tugayı'nda Tank Astsubayı olarak göreve başlamış, bir süre Erzurum, Kandilli'de görev yapmasının ardından 1960'ta Hava Kuvvetleri'ne geçerek füzeci olmuştur. Amerika'ya elektronik üzerine 6 aylık eğitime gönderilmiş ve füzeler üzerinde uzmanlaşmıştır. Askerlik hayatı boyunca 10'dan fazla kez Amerika'da eğitimlere katılmıştır. Birçok kez Avrupa'ya da gönderilen Okçu, bu geziler hakkında "Avrupa'yı İslamiyet'ten fazla bilirim, Allah beni affetsin. Yani hayatımı oraya harcadım. Avrupa ülkelerini bir bir dolaştım. Ordu beni dolaştırdı, orduya minnettarım." demektedir. 1958'de New York'tan İstanbul'a gelirken Atlas Okyanusu üzerinde iken 4 motorlu uçağın 3 motorunun durması sonucu bir ölüm tehlikesi atlatmıştır.

Askerlik hakkında "Askerlik çok iyi bir meslek. Ben kültürümü orada artırdım, orada tahsil yaptım. Orada dinimi, imanımı öğrendim. Dünyaya tekrar gelsem, her hâlde yine asker olurdum. Askerlik tabii ters gidene de çok kötü bir meslek." diyen Ömer Okçu, ilk kez 1957'de gördüğü Kur'an'ı okumanın yanında, Arapça, İngilizce ve Osmanlıca'yı da kendi çabasıyla öğrenmiştir. Dinle ilgilenmeye başlaması üzerine eserleriyle tanıştığı Said Nursi ile bizzat tanışmak için 1957'de Emirdağ'a giderek Said Nursî'nin talebeleri arasına katılmış, daha sonra Erzurum'da sohbetine katılarak tanıştığı Mehmet Kırkıncı'ya da talebe olmuştur. Fethullah Gülen ile tanışıp ona talebe olması 1970'lerdedir. 1972'de ordudan emekli olan Okçu Nurcu kimliği sebebi ile birçok kez üstlerine şikayet edilmesine karşın çalışkanlığı ve bilgisi onun ordudan atılmasını önlemiştir. Ancak, askeriyede birçok defa da mahkeme kararı ile olmasa da komutan emri ile hapis cezası almıştır.

1959'da Şermin Hanım ile evlenmiş ve bu evliliğinden Osman ve Ayşe adında iki çocuğu olmuştur. 1967'de haftalık İttihad Gazetesi ile yazı hayatına başlayan Okçu, kendini gizlemek ve kitaplarını korumak adına Hekimoğlu İsmail müstear adını kullanmayı tercih etmiştir. "Hekimoğlu İsmail" adının tanınmasını sağlayan Minyeli Abdullah romanı kitaplaşmadan önce ilk defa 1967'de Babıali'de Sabah gazetesinde, 1968'de Mihrap Yayınları tarafından kitap olarak yayımlandı. 2009 itibarı ile 80'den fazla kez baskısı yapılan, yüzbinlerin okuduğu Minyeli Abdullah romanını hem ordudan, hem de cemaatten, hem de ailesinden gizli olarak ve parası yetmediği için çöplükten topladığı kâğıtları kullanarak yazdığını ifade etmektedir. 1969-1974 yılları arasında Yeni Asya Gazetesi'nde köşe yazarlığı yapmış, 1975'te Sur Dergisi'ni çıkarmıştır. 1975'te Ahmed Günbay Yıldız ile birlikte Türdav'ı, 1982'de ise birçok ortakla beraber, şu anda başında oğlu Osman Okçu'nun bulunduğu, Timaş'ı kurmuştur. 1988'den beri Zaman Gazetesi'nde köşe yazarlığı yapmaktadır.

Kimliği ortaya çıkmasının ardından 163'üncü maddeden yargılanmıştır. Minyeli Abdullah romanı 1986'da toplatılıp sonra serbest bırakılmıştır. 26 Ocak 1987 tarihli duruşmasında bu roman ile devlet düzenine karşı çıkmakla suçlanmıştır. Yazıları sebebi ile 11 defa hakkında soruşturma açılmıştır. Zaman'daki "Demek ki öyle..." başlıklı, Harp Okulları sınavına İmam Hatip Lisesi'ne gittiği için kayıt yaptıramayan gençlerin ve ailelerinin durumlarını konu aldığı yazısının ardından Türk Ceza Kanunu'nun 159. maddesini ihlal ettiği sebebi ile 1 sene mahkûmiyet cezası almış, infaz yasası gereği cezasında indirime gidilmesi üzerine 1992'de Şile Kapalı Ceza ve Tevkif evi' nde 72 gün hapis yatmıştır. Birkaç kere DGM'ye çıkarılan Okçu, 1994'te 15 yıl ağır hapsinin istenmesine karşın delil yetersizliğinden beraat etmiştir.

3 Şubat 2002'de Eyüp Sultan Camii'nde beyin kanaması geçirmiş, komadan kurtulup evine getirilmesinin ardından 1 Mart 2002'de ikinci defa beyin kanaması geçirmiştir. Kendisine müdahale eden doktorların yüzde 5 yaşama şansı vermesine karşın hayatta kalmış ancak vücudunun sol tarafı felç olmuştur. 10 Haziran 2009'da kolon kanseri nedeniyle yeniden hastaneye kaldırılmış ve yeni bir ameliyat geçirmiştir. Rahatsızlıkları nedeniyle hastanede tedavi gören Okçu 15 Ocak 2022'de vefat etmiştir.

Eserlerinin Etkisi ve Yazarlıkla İlgili Görüşleri
Romanlar hakkındaki görüşlerini "Şimdi ben dünyayı görmüşüm. Bir Çin'e gitmedim. Grönland Adası'na bile gittim. Sıcak sular fışkırıyor, buzların arasından. Avrupa'yı Avrupa yapan, romanlardır. Müslümanların romanları olsaydı, bu kötü hallere düşmezlerdi. Çünkü, romanda her şeyi söylersin, diğer kitaplarda söyleyemezsin." şeklinde ifade eden Okçu, 1980'lerin sonunda aynı adla sinemaya da aktarılan "Minyeli Abdullah" romanı ile İslamî kesimde 1970'lerde "Hidayet Romanları" da denilen bir akımın başlamasına ve bu kesimde romanın yaygınlaşmasına sebep olmuştur.

Eleştirmenler tarafından edebî değeri hâlâ tartışılan Minyeli Abdullah romanı hakkında "Ben roman yazmadım, ben dertlerimi yazdım, ister beğensinler, ister beğenmesinler." diyen yazar, romancılığını "Ben dünyanın en büyük romancılarından biriyim. Kitlelere tesir etmişim. İnsanları sürüklemişim peşimden. İnsanları ağlatmış, güldürmüşüm. Bir nesli ayağa kaldırmışım. Minyeli Abdullah bir lokomotiftir. Minyeli Abdullah'tan sonra, yüzlerce roman yazıldı. Ama tutturamadılar tabii. Neden tutturamadılar? Geldim, gittim demekle roman olmaz. Ben roman yazarken, oturup ağlıyorum. Ağlıyorum hüngür hüngür. Gözyaşlarım kağıda dökülüyor." şeklinde anlatarak, roman yazarlığı hakkındaki görüşlerini "Ağlayarak yazmayan okuyucuyu ağlatamaz. Yüreği yanmayan başkasının yüreğini yakamaz. Sırça köşklerde ayak ayak üstüne atarak roman yazılmaz. Bir işe talip olan insan yanacak, kavrulacak ki bir tesir bıraksın. Dinim, imanım, milletim, vatanım diye feryat edecek. Eğer bu aşk ve şevkle bir kitap yazılmışsa okunur." sözleri ile ifade etmektedir.

"İdealist, Müslümanları ayağa kaldırmak için yazılmış bir kitaptır." diye anlattığı "Müslüman ve Para" isimli kitabı üzerine Turgut Özal'ın önemli ekonomi kurmaylarından Adnan Kahveci kendisini arayarak kitabı okuyup, çok hoşuma gittiğini ve kendisiyle mutlaka tanışmak istediğini belirtmiştir. Adnan Kahveci'nin bu konuşmadan 15 gün sonra trafik kazasında vefat etmesi üzerine bu buluşma gerçekleşmemiştir.

Eserleri

 Minyeli Abdullah (roman)
 Maznun (roman)
 Sibel (roman)
 Bir Deliyle Evlendim
 Menan Cinleri / Hikâyeler
 Mecnun Gezenin Leyla'sı
 Firavun'un Öldüremediği Musa'dır
 Sevdalı Şiirler 1 (Derleme)
 Sevdalı Şiirler 2 (Derleme)
 Güneşi Arayan Adam
 Kalbin Ayağıyla Yürümek
 Akıl ve Gerçek
 İktisat Bilinci
 Müslüman ve Para
 Cumhuriyet Çocuğu
 Bir Millet Uyanıyor

 İnsan Bu
 Yokuş
 Çiğ
 Mum
 Tefekkür
 Düşünceler
 Vecizeler
 Yapraklar
 Mukaddes Çile
 Sonsuza Yürüyüş
 Hayata Düşülen Dipnotlar
 Derdimi Seviyorum (5 Cilt)
 İyi Günde Kötü Günde Evlilik
 Hizmet ve Şahsiyet
 Bediüzzaman Said Nursi
 100 Soruda Bediüzzaman Said Nursi

 Allah'a İman
 Meleklere İman
 Kitaplara İman
 Peygamberlere İman
 Ahiret Gününe İman
 Kadere İman
 Ölüm Yokluk Mudur?
 İyiliğin Kaynağı
 Allah'a Yaklaştıran Ameller
 Allah Kullarıyla Nasıl Konuşur?
 "Her Şey Allah'ı Anlatıyor" dizisi (çocuk)
 İslam'da Davet / Hakkı Tebliğde Metod
 Manevi Hastalakılara Manevi Reçeteler
 Neye Nasıl İnanırım / Ben Bir Müslümanım
 Mehmet Akif'e Göre Dün, Bugün, Yarın

 Ayrıca "İlimler ve Yorumlar / İlimlere Bir Başka Açıdan Bakış" adlı kitabı Hasan Hüseyin Korkmaz ile birlikte kaleme almıştır ve "Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Büyük Lûgat" adlı eserin yazar kadrosundadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hekimoglu İsmail İnternet Sitesi
 Dünyaya bağlanmadım ki ayrılıktan korkayım ,  Yeni Şafak, 23.08.2009

1932 doğumlular
Erzincan doğumlular
Türk köşe yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
2022 yılında ölenler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Hekimoğlu İsmail


Day of Defeat is a team-based multiplayer first-person shooter video game set in the European theatre of World War II on the Western front. Originally a modification of the 1998 game Half-Life, the rights of the modification were purchased by Valve and released as a full retail title in 2003.

Set in the midst of World War II, Day of Defeat includes no single-player campaign, with focus left only on the game's multiplayer aspects. The game favors teamwork and features objective-based gameplay in combination with its system of classes. Maps are primarily made up of narrow paths, all of which typically lead to a few key locations. An official remake of the game, Day of Defeat: Source, was released by Valve in 2005.

Gameplay
Day of Defeat is a multiplayer first-person shooter that simulates squad-level infantry combat between the adversaries of World War II's European Theatre; the Allies and the Axis powers. Players can choose to join either the Allied or Axis armies, with the Allies include the United States or Great Britain and the Axis include Germany.

A round begins with two opposing teams starting simultaneously in their respective spawn area of a map, both acting towards the goal of achieving their respective objectives whilst preventing the enemy team from accomplishing theirs. A round ends when one team accomplishes all of its objectives, with that team claiming victory. Eventually, the game ends with the expiration of a set time limit, and the team with the most objectives achieved is the winning team regardless of kills or casualties, except in the case of both teams having not achieved any objectives or having achieved the same number of objectives.

Weaponry in the game attempts to realistically portray those that would be found in World War II, and the gameplay reflects this aesthetic choice. Recoil can be heavy and the game doesn't allow the player to fire while running or jumping. The game also features a stamina bar, preventing the player from sprinting for long periods of time and forcing them to actively conserve energy.

Setting

Day of Defeat's initial retail offering included fifteen maps, each depicting different scenarios with variation in size and thematic locations. These often drew inspiration from historical World War II battles, such as the battle at Omaha Beach and street-fighting in the Italian city of Salerno during Operation Avalanche. The game also features a Glider mission wherein the American 101st Airborne lands in a WACO Glider and destroys such objectives as a radio antenna and Flak 88 mm gun anti-aircraft gun.

Weapons in the game are also of historical significance, with much of the weaponry being accurate representations of those used in World War II. The weapon selection is also realistic in its usage, with recoil and accuracy representative of the gun's real-life counterparts.

Development
Day of Defeat began as a third-party Half-Life modification in 2000. In the initial release of the modification, each class' movement was unique. This differential, however, was removed with the release of Beta 2.0 in October 2001. Beta 2.0 also introduced new weapons and reduced player accuracy while moving, which caused significant changes to the gameplay. In July 2002, Beta 3.0 was released with a new class, the Allied Sergeant, and a new game mode in which players would only respawn upon the beginning of a new round.

While the first versions of Day of Defeat were distributed over the internet at no cost, the rights to the game were later purchased by Valve and the modding team hired. Valve then produced a stand-alone retail version of the game, published by Activision and released in May 2003. The retail version included a number of changes from the modification, including improved graphics and fifteen maps, ten of which were completely new. Friendly-fire, which was previously enabled by default, was disabled in the retail version, bleeding - losing small amounts of health over time caused by injuries which "bled" - was removed, and a mini-map was added to more easily facilitate navigation and cooperation between fellow team members. UI improvements, including identifiers for differentiating team members from enemies and help messages that acted as a tutorial for new players, were also introduced in the retail release.

At the end of July 2004, Valve shut down the World Opponent Network (WON) in favor of their digital distribution service Steam. All servers using the former were shut down and migrated to Steam, forcing players to use the new storefront to access Day of Defeat. In 2013, Valve released an update for Day of Defeat, alongside other GoldSrc games developed by Valve, which included versions of the game for Mac OS X and Linux.

Reception

Day of Defeat received "generally favorable reviews" according to the review aggregation website Metacritic. IGN praised the game for its use of narrow spaces to stimulate the game's "relentless pacing", and GameSpy spoke highly of its attention to detail. Reviewers also praised Day of Defeat for its promotion of teamwork through purposefully tight corridors that force players to cooperate, lest they be killed by an enemy outside their field of vision.

Both GameSpy and GameSpot levied criticism against the game for its sub-par visuals and "downright ugly" color palette, blaming the aging GoldSrc engine for the aesthetic issues. Many reviewers drew parallels between Day of Defeat and Battlefield 1942, the latter of which had been released only six months prior to the former. Both games were set in World War II and featured gameplay that was heavily reliant on their respective class-based systems, which lead reviewers to make direct comparisons between the two in their reviews of Day of Defeat. The game was also faulted for its lack of usable vehicles, contrasting Battlefield's usage of operable vehicles as a key gameplay component.

PC Gamer US awarded Day of Defeat its 2001 "Mod of the Year" prize. The editors wrote, "Made by amateur developers not yet of American drinking age, Day of Defeat absorbed entire weeks of office LAN play."

Legacy

Day of Defeat was followed by Day of Defeat: Source, a remake of the game that runs on Valve's Source engine. The Source remake included significant changes to Day of Defeat's gameplay, new maps, updated graphics, and improved physics.

Released on September 26, 2005 to favorable reviews, the game was praised for its gameplay, audio, and graphics. Post-release, the game was supported by Valve with a number of subsequent updates, including versions of the game for OS X and Linux released in 2010 and 2013 respectively.

See also
 List of video games derived from modifications
 Day of Infamy (video game)

References

External links

2003 video games
First-person shooter multiplayer online games
GoldSrc games
GoldSrc mods
Linux games
Multiplayer online games
Multiplayer video games
MacOS games
Valve Corporation franchises
Valve Corporation games
Video game franchises introduced in 2000
Video games developed in the United States
Windows games
World War II first-person shooters

Day of Defeat


Kingsley Terence Black (født 22. juni 1968 i Luton, England) er en engelskfødt nordirsk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Black spillede 30 kampe for Nordirlands landshold. Hans første kamp var en venskabskamp mod Frankrig i april 1988, hans sidste en venskabskamp mod Rumænien i marts 1994.

På klubplan spillede Black hele sin karriere i England, hvor han blandt andet var tilknyttet Luton Town i sin fødeby, samt Nottingham Forest, Sheffield United og Grimsby. I 1988 var han med Luton med til at vinde Liga Cuppen, og Black spillede hele kampen i finalesejren over Arsenal.

Titler
Football League Cup
 1988 med Luton Town

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Nordirland
Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Luton Town F.C.
Fodboldspillere fra Grimsby Town F.C.
Fodboldspillere fra Millwall F.C.
Fodboldspillere fra Sheffield United F.C.
Fodboldspillere fra Nottingham Forest F.C.
Fodboldspillere fra Lincoln City F.C.
Personer fra Luton

Kingsley Black


Los gallinazos sin plumas es el primer libro de cuentos del escritor peruano Julio Ramón Ribeyro, publicado en 1955. Reúne siete cuentos, encabezado por el que da el título a la obra, el mismo que se convirtió en uno de los cuentos emblemáticos de la literatura peruana. Estas narraciones se clasifican dentro del llamado Realismo urbano.

Contexto

Si bien Los gallinazos sin plumas fue el último libro publicado por Ribeyro, ya desde 1951 había dado a luz sus primeras narraciones en diversas publicaciones, como el suplemento dominical del diario El Comercio y revistas estudiantiles. Estos cuentos primigenios eran del género fantástico, influidos por Borges y Kafka. Es a partir de Los gallinazos cuando Ribeyro se dedica de lleno al relato urbano y a la descripción de diversos tipos psicológicos y clases sociales de Lima, especialmente de la clase media peruana, hasta entonces poco o nada tratada en la narrativa peruana.

Los cuentos están fechados entre 1953 y 1954, años en los que el autor vivía en París. Sus personajes habituales son los pequeños empleados, los estudiantes universitarios y los personajes marginados de las barriadas. Precisamente, la época en que se sitúan las historias, presumiblemente en las décadas de 1940 y 1950, fue cuando se inició una ola migratoria de provincianos hacia Lima, donde surgieron las grandes barriadas o pueblos jóvenes (equivalentes a las villas miserias o favelas de otros países sudamericanos).

Los cuentos
 Los gallinazos sin plumas
 Interior "L"
 Mar afuera
 Mientras arde la vela
 En la comisaría
 La tela de araña
 El primer paso
 Junta de acreedores

Resumen

Los gallinazos sin plumas

Este cuento está ambientado en un arrabal de Lima y cerca al mar. Los hermanos Efraín y Enrique son dos niños que viven bajo la tutela de su abuelo, llamado don Santos, un ser áspero, despótico y lisiado, que andaba con una pata de palo. Don Santos obliga a sus nietos a levantarse temprano y los envía a los basurales, para que recolecten alimentos con los que cebaba a su cerdo, llamado Pascual. Cierto día Efraín se corta el pie con un vidrio roto, lo que le produce una herida que se infecta, impidiéndole continuar sus labores. El abuelo, indiferente, obliga a Enrique a asumir la tarea de su hermano, recargándose así su trabajo. Otro día, Enrique trae a casa un perro sarnoso y flaco, a quien adopta como mascota y lo bautiza con el nombre de Pedro. Pero Enrique se enferma de las vías respiratorias, le da fiebre y al igual que su hermano queda postrado en la cama; el abuelo, enfurecido, amenaza con no darles comida hasta que retomen sus labores; él mismo intenta ir a los basurales pero fracasa estrepitosamente, al no tener la agilidad de sus nietos. Era invierno y al cerdo le empieza a dar la locura del hambre. Una mañana, el abuelo entra al cuarto de sus nietos y los obliga a levantarse; entonces Enrique se ofrece ir él solo al muladar con cuatro latas o recipientes de hojalata, pero deja a su perro Pedro al cuidado de su hermano. De retorno con las latas llenas, Enrique no encuentra al perro y se entera entonces que el abuelo había apaleado al animal y arrojado su cuerpo como alimento para el cerdo. Horrorizado al ver los restos de su perro, Enrique reprocha vehementemente al abuelo por cometer tal acción, hasta hacerlo caer de espaldas dentro del corral del cerdo. El abuelo, por carecer de una pierna, no podía levantarse y teme que su cerdo se le acerque, por lo que suplica a Enrique que le ayude. Pero este va en busca de su hermano, lo alza en hombros, y se marchan, dispuestos a vivir en otro sitio. De lejos, sienten llegar desde el corral del cerdo el rumor de una batalla.

Interior "L"
Este relato tiene como protagonistas a un colchonero y su hija de quince años, Paulina, que vivían en un callejón o casa de vecindad, en el interior "L". La esposa del colchonero había fallecido tiempo atrás de tuberculosis, mismo mal que llevó también a la tumba al hijo mayor de la familia, que trabajaba como albañil. El colchonero se ganaba la vida renovando colchones y sentía que ya las fuerzas se le iban. Cierto día regresó temprano a casa y encontró a Paulina durmiendo a pierna suelta, por lo que la reprendió enérgicamente, por faltar a la escuela. Fue entonces cuando notó una convexidad en el vientre de su hija, asaltándole una negra sospecha que de inmediato lo confirmó; efectivamente, su hija estaba embarazada. Paulina confesó que había sido abusada sexualmente por un maestro de obras de una construcción vecina, un zambo joven y fornido, llamado Domingo Allende; según ella, aquel se había metido a su habitación y la había forzado. El colchonero encaró a Allende, pero este alegó que fue su hija quien lo buscó y lo invitó a su cuarto, y que todo había sido consentido; sin embargo, el colchonero no se quedó tranquilo y fue a consultar a un abogado de la vecindad, quien le alentó a presentar la denuncia, pues al ser Paulina todavía menor de edad, ello le costaría a su ofensor pena de cárcel. Un día, el colchonero se encontró nuevamente con Allende y tras una discusión, lo amenazó con denunciarlo. Allende cambió entonces de rostro y se retiró preocupado. Días después, fue a visitar al colchonero con un representante de la constructora, para pactar un arreglo. A cambio de no presentar la denuncia, el colchonero recibiría una crecida suma de dinero. El colchonero terminó por aceptar, pues conocía lo intrincado y fatigoso que era andar en líos judiciales. Con esa suma, él y su hija pudieron vivir desahogadamente, por un tiempo; sin embargo Paulina sufrió un aborto espontáneo y lo que quedaba del dinero tuvieron que gastarlo en remedios. El relato finaliza cuando el colchonero, enfermo y hastiado de tener que trabajar duramente, le sugiere a su hija, ya recuperada, que busque nuevamente a Allende. En otras palabras, le incita a que cometa un chantaje sexual, del que se beneficiarían nuevamente. Paulina se limita a responder que lo pensará.

Mar afuera

El relato empieza mostrando a dos amigos, Janampa y Dionisio, navegando a bordo de una barca, yendo a la faena de pesca. Janampa, zambo pescador y dueño de la barca, había invitado a Dionisio muy de madrugada a que le acompañara en esa labor. Pronto, Dionisio se dio cuenta de que la intención de Janampa era otra y empezó mentalmente a reconstruir su amistad con este. Lo había conocido hacía dos años en una construcción en la que trabajaron como albañiles. En cierta ocasión le ganó su salario en un juego de póquer. Tiempo después, durante una fiesta de cambio de aros, Dionisio conoció a una mujer apodada "La Prieta", a la que conquistó, pero notó que Janampa también la había pretendido, siendo rechazado por ella debido a su fama de donjuán de barriada. Al parecer, Janampa continuó interesado por la Prieta y solía merodear la barraca donde pasaban la noche ella y Dionisio. Volviendo al inicio del relato, en esa madrugada, cuando partió a acompañar a Janampa a la pesca, Dionisio se despidió cariñosamente de la Prieta; ella le pidió que no demorara mucho, como presintiendo algo. Llegado ya mar afuera, muy lejos del litoral, Janampa ordenó a Dionisio que echara la red desde la popa. Dionisio le obedeció, dándole la espalda. La tarea era muy lenta y fatigosa. Dionisio sabía ya que Janampa en cualquier momento lo atacaría; vio que era imposible huir y esperó resignado la puñalada fatal.

Mientras arde la vela

Aparece la protagonista, doña Mercedes, pensativa en su habitación, de noche. Era una señora humilde, que vivía con Moisés, su esposo, un albañil alcohólico, y con su hijo menor, Panchito. Recuerda que horas antes habían traído a su esposo, inconsciente; se había caído de un andamio, mientras trabajaba, pues al parecer se hallaba un poco mareado (ebrio). Mercedes había creído que no sobreviviría, pero luego de un rato Moisés despertó y se puso como loco, queriendo agredirla, tal como solía hacer cada vez que tomaba. Ella se defendió y lo empujó; Moisés se cayó y se golpeó fuertemente la cabeza en el suelo, quedando nuevamente desmayado. Pero esta vez se quedó rígido y no parecía respirar. Con ayuda de Panchito, Mercedes colocó a su esposo en la cama, creyéndolo muerto. Luego salió de su casa a buscar a doña Romelia, su vecina, para preguntarle qué debía hacer. Mercedes estaba harta de la infeliz vida que llevaba con su esposo; deseaba abrir una verdulería con los ahorros que tenía, pero mientras estuviera con Moisés no podía poner en ejecución sus planes. Le había pedido el divorcio infructuosamente. Sentía que con la muerte de Moisés las cosas serían distintas; era una gran oportunidad que se le presentaba. Pero cuando regresa a casa, su hijo le dice que su papá no está muerto, pues mientras ella estaba ausente había hablado con él. Mercedes no le cree y le da una bofetada a su hijo, creyendo que hacía una broma infantil, pero luego escucha la voz de su esposo que le pide a gritos agua. Ya se había reunido mucha gente en la casa informada de la supuesta muerte de Moisés; al conocerse que solo era una falsa noticia, todos festejaron la buena nueva. Llegan enseguida los de Asistencia Pública, informados de la muerte de un hombre; el enfermero se molesta al no hallar ningún cadáver, pero obligado por los presentes, examina a Moisés. El enfermero aconseja a Moisés que no bebiera más, pues su corazón estaba dilatado y una borrachera más le sería fatal. Retirados todos, Mercedes se va contrariada a su cuarto, pensando que ya no podría abrir su verdulería; espera que la vela que alumbraba la habitación se consuma para acostarse; mientras tanto recuerda la recomendación que el enfermero hizo a su esposo. Mercedes sale entonces del cuarto a buscar algo en la oscuridad; de una canasta extrae una botella de aguardiente y vuelve con ella al dormitorio. Su esposo ya se hallaba acostado y roncaba. Junto a su cabecera, Melchora coloca la botella. De pronto se apaga la vela. Mercedes se acuesta entonces junto a su esposo, ya más tranquila y confiada en el porvenir.

En la comisaría

El relato está ambientado en el patio de una comisaría, donde se hallan un grupo de detenidos, entre ellos dos amigos, Martín y Ricardo. Echado en el suelo está un individuo al que llaman el panadero, pálido e inerte. Ricardo le dice a Martín que se animase, pues había llegado su oportunidad; se refería a que, poco antes, el comisario había prometido liberar a quien diera una golpiza al panadero, detenido por haber golpeado salvajemente a su esposa, dándole una patada en el estómago. Martín, que era famoso en Surquillo por ser un peleador consumado, rehúsa al principio tomar la oferta y trata de defender al panadero, aduciendo que había actuado así estando borracho. En eso, otro detenido, ebrio y vestido de frac, empieza a vomitar ruidosamente en un rincón del patio. Un mal olor llena el ambiente y Martin no esconde su molestia. Piensa en que si no sería mejor abandonar ese lugar y respirar el aire de la calle. Ricardo no le insiste en que aproveche la oferta del comisario, pero de todos modos, indirectamente, acicatea a Martin, recordándole que al mediodía debía encontrarse en el paradero con Luisa, para ir a la playa con ella. Martín piensa entonces en Luisa y se lamenta de la posibilidad de dejarla plantada. Recuerda que en una ocasión, ella, que trabajaba frente al mostrador de un bar, le curó de una herida producto de una de sus numerosas peleas con malandrines. De pronto, Martín cree que el panadero le está mirando fijamente, con algo de sorna, y eso le molesta en extremo. ¿Acaso creía ese infeliz que le tenía miedo?, pregunta. Ricardo no atina a decirle nada. Entonces, Martin se anima y ordena avisar al comisario que estaba dispuesto a dar una golpiza al panadero. El comisario ingresa entonces sonriente y acomoda el espacio. Los demás detenidos arrinconan las bancas y forman un círculo, habilitando así un improvisado coliseo. El panadero retrocede lleno de terror, pero dos detenidos lo cogen de los brazos y le arrojan al centro del espacio, donde le esperaba Martín, con los puños en ristre. De pronto, el panadero se llena de valor y empieza a danzar en torno a Martín con los puños en alto, aunque sin atreverse a acercarse. Esto exaspera a Martín y empieza a sentirse ridículo de participar en tal pantomima. Sin embargo, de manera inesperada, el panadero se arroja encima de Martín, dándole de patadas, puñetazos y arañazos. Martín siente que se le oscurece todo; solo recordaría después que logró arrinconar a su rival hasta la pared, dándole finalmente tres recios puñetazos en la cara. El comisario cumple su promesa y suelta a Martín, quien se dirige al paradero del tranvía. Allí le esperaba Luisa, quien de lejos le saluda agitando su bolso. Martín quiere responderle, pero al ver sus puños lacerados, esconde las manos en sus bolsillos, avergonzado.

La tela de araña
La protagonista, María, es una joven provinciana natural de Chincha, que trabaja como empleada del hogar en Lima. El relato se abre con ella refugiada en una habitación en Jesús María, a donde le lleva su amiga, sirvienta como ella, llamada Justa, donde debía encontrarse con un señor llamado Felipe Santos, una supuesta alma bondadosa, que se había ofrecido para ser su protector y darle nuevo trabajo. María había huido de la casa donde trabajaba, a raíz del continuo acoso que sufría de parte del hijo de su patrona Gertrudis, el joven Raúl (al que le decían el "niño Raúl"). La Justa, antes de dejarla en esa habitación de Jesús María, le advierte que el señor Felipe Santos llegaría muy tarde, pues trabajaba en una panadería; le asegura una vez más que le ayudaría a conseguir trabajo, pues era una buena persona. María, al quedar sola, tiene sentimientos contrariados; por un lado siente un gran alivio de haber huido del acecho de Raúl, pero por otro, se siente sola en una habitación extraña, a la espera de un hombre desconocido. En el techo ve a una araña haciendo hábilmente una enorme tela. Empieza a sentir tétrico el ambiente y tiene un mal presentimiento. Mientras espera a Felipe Santos, recuerda la insoportable vida que había llevado en casa de su patrona, donde continuamente era abordada por el joven Raúl, el cual trataba de convencerla para que saliera con él. Un día, Raúl pasó de las palabras a la acción y trató de abrazarla a la fuerza. Ello fue el colmo para María, quien lo acusó ante la patrona. Esta le escuchó sin inmutarse y solo se limitó a decirle que volviera al trabajo, que ya sabría que hacer. Al parecer, doña Gertrudis algo le dijo a su hijo, pues durante unos días, María se vio libre del acoso, aunque luego el "niño" volvió a las andadas con renovado brío. María le contó de su situación a Justa, y ella fue quien le aconsejó que huyera y buscara ayuda con Felipe Santos, quien era dueño de una panadería y decía que la conocía, pues la veía siempre pasar cuando iba a la pulpería. María no identificaba al tal Felipe Santos; de todos modos aceptó la oferta. Muy de mañana salió de la casa de Gertrudis y junto con Justa tomó un taxi, con dirección a Jesús María donde se encontraría con quien se había ofrecido para ser su protector. Finalmente este se presenta: se trataba de un hombre cincuentón, que le saluda amablemente, ofreciéndole ayudarla y ser para ella como un padre. Como gesto de su buena voluntad le regala una cadenilla con una medalla de la Virgen, colocándole él mismo en el cuello. María se queda inmóvil, sin atinar a negarse y salir de la habitación (¿a dónde podría ir, si no conocía a nadie en Lima, cuyas abigarradas calles se cruzaban como una gigantesca telaraña?) y siente a la cadenilla como un nuevo yugo que debería soportar a partir de entonces.

El primer paso

El cuento se desarrolla en un bar, donde el protagonista, Danilo, espera a Panchito, un conocido suyo que le encargaría un "trabajo", que en realidad no es sino una acto delictivo de transporte de mercadería ilegal. Era de madrugada. Mientras espera observando a los demás clientes del bar, Danilo recapitula mentalmente su vida. Todo el relato se filtra a través de la mirada de este aprendiz de delincuente. Danilo es el típico representante del lumpen-proletariado, que trabaja eventualmente, pues no suele durar más de dos meses en un mismo empleo, ya que, como el mismo se enorgullece en decirlo, prefiere su libertad. Vive a expensas de los favores de sus amigos y conocidos, a quienes aborda en bares y lugares de juego. Piensa en su enamorada, Estrella, que trabajaba en un bar y a la que el día anterior le había rogado que esa noche se quedara en su trabajo, a la espera de su llamada, pues tenía algo importante que comunicarle. No quiso contarle todavía su plan, que era el de ir de viaje juntos, lejos de Lima. Ella era fea, lo que para él era una garantía de fidelidad. Piensa en Panchito, un tipo de cuerpo magro, pero que siempre andaba bien vestido y con los bolsillos llenos de dinero; piensa en que su suerte mejorará cuando haga el "trabajo" que le ha prometido y reciba el sustancioso dinero ofrecido, lo cual sería solo el "primer paso". Llega finalmente Panchito, vestido con un impermeable, pese a que no llovía. Panchito, que ingresa mirando cuidadosamente todo el local, hace notar a Danilo que su impermeable estaba ya "cargado" y luego le explica el procedimiento a seguir: dejaría su impermeable en la silla, simularía ir al baño, para luego retirarse del bar; tras lo cual Danilo, tras un tiempo prudencial, debía coger y ponerse el impermeable, en uno de cuyos bolsillos estaba ya su pago; luego, debía ir a un hotel, según lo previamente acordado, antes de tomar el ómnibus que le llevaría a su destino. Cumpliendo todo ello, Danilo se pone el impermeable, al que siente pesado; luego sale del bar pensando en lo fácil que sería el "trabajo"; pero al voltear ve a dos hombres que le siguen, sin distinguir que estos habían estado también en el bar. El relato sugiere que aquel "trabajo" no era solo el primer paso de la carrera delictiva de Danilo, sino probablemente, el último.

Junta de acreedores
El personaje principal es don Roberto Delmar, dueño de una encomendería (bodega o abacería) de Surco, que se haya endeudado con sus proveedores y a punto de declararse en quiebra. Son las seis de la tarde, hora fijada para reunirse en su tienda los representantes de las empresas acreedoras, cinco en total: la Compañía Arbocó (vendedora de papeles y cacerolas), Fábrica de Fideos La Aurora, Fábrica de Cemento Los Andes, Caramelos y Chocolates Marilú, y el japonés Ajito. Don Roberto guarda una esperanza de poder entenderse con los acreedores para que le den más plazo y no le embarguen sus mercaderías; cree que aún puede conservar la dignidad. Van llegando uno tras otros los representantes. Primero llega el de Arbocó, un hombre alto y con lentes; luego el de fideos, un hombre bajo y gordo, con chaleco y sombrero de hongo; ambos se sientan y revisan documentos. Luego llegan, juntos, el del cemento y el de los chocolates y dulces, que por lo visto eran amigos; solo falta Ajito y deciden esperarlo unos minutos antes de abrir la junta. Mientras espera, Roberto rememora su situación. Su negocio había ido bien hasta que llegó el italiano Bonifacio Salerno, que abrió una encomendería más grande a poca distancia de la suya, lo que le mermó tremendamente su negocio; incluso debió paralizar los trabajos de ampliación de su local, lo que explicaba su deuda con la fábrica de cemento. Como demora Ajito en llegar, Roberto abre la junta y cada uno de los representantes de los acreedores leen sus informes. Hastiado de escuchar de números, Roberto pide que hagan un resumen. Estando en eso llega Ajito y los demás le saludan aliviados. Terminada la exposición de los acreedores, Roberto propone que le concedan una mora de dos meses y que le reduzcan los créditos al 30%; pero todos se niegan rotundamente, a excepción de Ajito, que dice estar de acuerdo. El de Arbocó, que era el más efusivo hablando, reprochó al japonés por su falta de compañerismo. Al final, los representantes se ponen de acuerdo y contraproponen a Roberto una mora de 15 días y la reducción de los créditos al 50%. Era lo mínimo que podían conceder. Pero Roberto dice que es imposible: o aceptaban su propuesta o no le quedaba sino declararse en quiebra. Explica que necesita dos meses para poder levantarse y pagar sus deudas, caso contrario no funcionaría. Los acreedores, tras hacer comentarios entre ellos, se resignan a aceptar la quiebra. Roberto declara cerrada la junta. Era ya de noche. Durante todo ese lapso, Roberto temió que su mujer estuviera escuchando todo desde la trastienda y que sus hijas llegaran del colegio; incluso, su hijo adolescente, en plena junta, lo había llamado a la calle para reprocharle que permitiera que esos hombres vinieran a humillarlo en su propia casa. Luego Roberto sale a la calle y camina hasta el malecón, pensando en lo horrible que sonaba la palabra "quiebra" aplicada a una persona, como si se tratara de un objeto roto.

Bibliografía
 Elmore, Peter:  El perfil de la palabra: la obra de Julio Ramón Ribeyro, Volumen 3. Fondo Editorial PUCP, 2002 - 254 páginas.
 Cornejo Polar, Antonio: «Historia de la literatura del Perú republicano». Incluida en Historia del Perú, Tomo VIII. Perú Republicano. Lima, Editorial Mejía Baca, 1980.
 Ribeyro, Julio Ramón: La palabra del mudo. Cuentos completos. Fidelio Editores. Montevideo, Uruguay, 2008. ISBN 84-663-1055-9
 Sánchez, Luis Alberto: La literatura peruana. Derrotero para una historia cultural del Perú, tomo V. Cuarta edición y definitiva. Lima, P. L. Villanueva Editor, 1975.

Libros de cuentos de Julio Ramón Ribeyro
Libros de cuentos de 1955

Los gallinazos sin plumas (libro de cuentos)


Adapazarı Ovası, Sakarya ilinin en büyük ovasıdır. Sakarya Irmağı'nın tektonik çöküntüyü alüvyonlarla doldurması ile oluşmuş tektonik bir ovadır. Adapazarı, Akyazı ve Hendek ilçelerinin bir kısmını kapsamaktadır.  Bir diğer adı da Akova'dır. Aşağı Sakarya havzasında Sapanca Gölü ile Adapazarı'nın doğusunda yer alır. Doğuda Keremali Dağı'nın eteklerine dek uzanan Akova, Marmara Bölgesinin kuzeydoğusunda, Karadeniz Bölgesi sınırı içerisinde yer almaktadır. Coğrafi konumuyla Karadeniz Bölgesinin ve İç Anadolu Bölgesinin Marmara Bölgesine açılan kapısı durumunda bulunan ova, gelişmiş karayolu bağlantıları ve demiryolu ile önemli bir ulaşım ağı üzerindedir.

Kuzey Anadolu fayı üzerinde yer alan Sakarya ovası,  elips şeklindedir. Sapanca Gölünün yer aldığı düzlüğü de kapsayan ova, İzmit'in doğusundaki ovalara kadar uzanır. Ova, bir körfez misali güneydoğu ve doğu yönünde genişler. Pamukovadan güneye yönelen Sakarya Irmağı Geyve boğazını geçtikten sonra Sakarya ovasına ulaşır.

Geniş bir alanı işgal eden bu ova, güneyden kuzeye doğru alçalmaktadır. Ovaya çevredeki dağlardan sırtlar sokulmakta, bazı alanlarda tepecikler oluşturmaktadır. Bunlardan başlıcaları Adapazarı ilçe merkezinin güneyinde yer alan Erenler Tepesi, Alibey Tepesi ve Güney doğusundaki Tersiye Tepesi'dir.

Alpin Orojenezi sırasında meydana gelen ovanın genel karakteri Graben olup, kuzeyi ve güneyi faylarla sınırlı bir çukur alandır. Ovanın denizden yüksekliği 33 metredir. Yakın zamana kadar ovada yeraltı suyu üste çıkmakta, bataklık ve göller geniş alanlar kaplamaktaydı. Ovanın yerleşime açılması, ekim alanlarının genişlemesi, doğal bitki örtüsünün tahribi, taban suyunun nispeten alçalmasına sebep olmuştur. Daha önceleri bataklık olduğu bilinen bölgenin kurutulması ile yerleşim birimi haline getirilmiştir. Bu nedenle bölgede hemen hemen her şey yetişmektedir. Adapazarı Ovası'nda yetişen önemli ürünler ise patates ile şeker pancarıdır. Ancak ovada yerleşim alanlarının artması, tarım amaçlı kullanılan arazilerin azalmasına neden olmaktadır. Bölge verimli olmasına rağmen yerleşim birimleri genişlediği için verim alınamamaktadır. Ekilmesi gereken araziler üzerinde şu anda binalar ve sanayi bulunmaktadır. Buna karşın ovanın 15–20 km kuzeyindeki sağlam tepelik bölge kullanılmamaktaydı. Şimdi ise yeni yerleşim birimi olarak hazırlanıyor ve şehir yavaş yavaş Karaman ve Korucuk bölgesine taşınmaya çalışılıyor.

Nüfusun büyük kısmı Akova ve Pamukova gibi düzlük alanlarda toplanmıştır. Ovalık kesimde kurulu bulunan yerleşmeler genellikle toplu yerleşme özelliği gösterir. Sık sık yaşanan su baskınları, taşkınlar veya depremler nedeniyle bu yerleşmeler ovanın rakım olarak daha yüksek kesimlerinde ya da ovanın kıyılarında kurulmuştur.
Adapazarı Ovası, Sakarya ili nüfusunun büyük kısmını barındırmakla kalmayıp aynı zamanda sanayi tesislerinin de yoğunlaştığı alandır.

Ovayı güneyden kuzeye doğru akan Sakarya Irmağı ve doğudan güneye doğru akan Mudurnu Çayı sulamaktadır. Sakarya Irmağı, ovada birçok kıvrımlar yaparak akmakta, sağanak yağışların olduğu ve karların eridiği Mart ve Nisan aylarında taşarak ovayı basmaktadır. Ovada taban suyu yüksek olduğundan taşan sular çekildikten sonra su birikintileri ve bataklıklar uzun zaman kalmaktadır.

Adapazarı Ovası'nın (Akova) Jeolojik ve Jeomorfolojik Özellikleri
Adapazarı ovası ve çevresi birbirinden kolayca ayırt edilebilen büyük morfolojik şekillerden oluşmuştur. Bu morfolojik şekiller iklim, bitki örtüsü, toprak yapısı, beşeri faaliyetler gibi özellikler üzerinde farklılıklara neden olmaktadır. Kuzeybatıdaki Çatalca-Kocaeli platosu, güneydeki Keremali Dağı ve Karadağ ile kuzey ve kuzeydoğudaki Çam Dağı yükseltileri arızalı bir yapıya sahip olmaları, sık orman örtüsüyle kaplı olmaları nedeniyle seyrek yerleşmeye sahiptirler.

Adapazarı Ovası'nda derin ve verimli alüvyal toprakların bulunması nedeniyle tarım faaliyetleri gelişmiş, su kaynaklarının fazla olması ve Türkiye'nin en önemli kara yollarından D-100 ve TEM otoyolunun geçmesi nedeniyle sanayi faaliyetleri yoğunluk kazanmaya başlamıştır. Hendek'ten başlayıp Sapanca Gölü'ne kadar uzanan ve Doğu Marmara'nın en geniş ve verimli düzlüğünü oluşturan ova 450 km² alana sahiptir.

Adapazarı Ovası akarsu karakterli alüvyon topraklarla doludur. Bu ova Aşağı Sakarya Vadisinde, Sapanca Gölü ile Adapazarı merkez ve doğusunda yer alır. Yükseltisi yaklaşık 30 metre olan ovaya çevredeki dağlardan sırtlar sokulmakta ve bazı alanlarda tepecikler oluşturmaktadır.

Yapılan çalışmalar sonucunda ova kenarlarında düşük olan alüvyon kalınlığının, ova ortalarında 150 metre kalınlığa kadar ulaştığı tespit edilmiştir.

Adapazarı Ovası'nın Depremselliği
Depremin etkilediği bölge jeolojik açıdan Kuzey Anadolu Fay Zonu'nun batı kesiminde yer almaktadır. Bölgenin Paleozoyik, Mezozoik ve Senozoyik yaşlı çok çeşitli litolojik birimlerden oluşmaktadır. Özellikle Senozoyik döneme ait birimlerden Pliyosen ve Kuvaterner yaşlı oluşumlar üzerinde depremin hasar açısından daha etkili olduğu gözlenmiştir. Bölgedeki yapı hasarları incelendiğinde jeolojik zemin özelliklerinin belirleyici olduğu ortaya konmuştur. Ölümle sonuçlanan hasarlar fay boyunca 20-200 metre genişliğindeki fiziksel deformasyon zonu (yüzey kırığı) ile bataklık ve dayanımsız zeminler olan pekişmemiş çakıl-kum-milden oluşan yeni alüvyon zeminler üzerinde gerçekleşmiştir.

Bina tabanındaki zeminin jeolojik yapısı ve özellikleri, deprem esnasında bina yıkılmalarında önemli bir rol oynamaktadır. Deprem sırasında deprem dalgalarının sert ve kaya zeminlerden geçişiyle gevşek zeminlerden geçişi ve yıkım etkisi çok farklıdır. Deprem sırasında gevşek ve sıkışmamış zeminler, zemin hakim titreşim periyodunu büyüterek depremin yıkıcı etkisini arttırmaktadır.

Adapazarı ilçe merkezi 1. derece deprem bölgesinde alüvyon karakterli Akova üzerinde kurulmuştur. Adapazarı zeminleri 3. zamanın sonlarıyla 4. zamanın başlarında oluşmuştur. Dolayısıyla Adapazarı zeminlerinin üzerinden uzun zaman geçmemiş, henüz sıkılaşmamış ve genellikle birbirleriyle gevşek tutturulmuş genç sedimentlerdir.

1999 yılında meydana gelen Marmara depremi tüm bilimsel çalışmaların Kuzey Anadolu Fayı'nın (KAF) nüfus ve endüstrisinin yoğun olduğu batı kısmına çevirmiştir. Deprem odağının Gölcük ilçesi olmasına rağmen bu yer hareketi genç kuvaterner alüvyon birikintilerinden oluşan Adapazarı bölgesinde birçok can ve mal kaybına neden olmuştur. Bu kayıpların nedeni mühendislik hataları yanında deprem dalgası altındaki zemin davranışıdır.

Galeri

Kaynakça

Ova
Türkiye'deki ovalar

Sakarya Ovası


Carlos Rodríguez (ciclista)
 Carlos Rodríguez (futebolista)
 Carlos Rodríguez Rodríguez

Desambiguação

Carlos Rodríguez


La U.S. Route 89 o Ruta Federal 89 (abreviada US 89) es una autopista federal ubicada en el estado de Arizona. La autopista inicia en el oeste desde la  hacia el este en la  en Page. La autopista tiene una longitud de 219,7 km (136.49 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 89 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La U.S. Route 89 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del ADOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Arizona

U.S. Route 89 (Arizona)


Verfestigung steht für:
 die Aushärtung
 Zunahme der mechanischen Festigkeit durch plastische Verformung; siehe Verfestigung (Werkstoffkunde)
 Verfahren, um Schadstoffe in den festen Zustand zu überführen; siehe Verfestigung (Umweltschutztechnik)

Siehe auch:
 Festigkeit
 Festigkeitslehre

Verfestigung


Wheelchair tennis is one of the forms of tennis adapted for wheelchair users.  The size of the court, net height and rackets are the same, but there are two major differences from pedestrian tennis: athletes use specially designed wheelchairs, and the ball may bounce up to two times, where the second bounce may also occur outside the court.

Wheelchair tennis has been played at all four Grand Slams since 2007, and is one of the sports contested at the Summer Paralympics. There are three categories, Men, Women, and Quads; each category has singles and doubles tournaments. The Quad, the newest division, is for players that have substantial loss of function in at least one upper limb, but may include various disabilities besides quadriplegia. The division is sometimes called Mixed, especially at the Paralympic Games. Quad players often tape the rackets to their hand, to compensate for loss of function, and some players are allowed to use electric-powered wheelchairs.

History
Wheelchair tennis increased in popularity in 1976 due to the efforts of Brad Parks, who is seen as  the creator of competitive wheelchair tennis.
In 1982, France became the first country in Europe to put a wheelchair tennis program in place. Since then, much effort has been made to promote the sport at the elite-level.

The sport quickly became popular worldwide and was introduced to the Paralympic Games as a demonstration event at the Seoul 1988 Summer Paralympics.
In 1990, wheelchair tennis was played alongside the able-bodied players' event in Miami. This continued for more than 15 years.
It was at the 1992 Summer Paralympics in Barcelona that wheelchair tennis acquired the status of a full-fledged competition. The 2000 Summer Paralympics in Sydney boosted public appreciation immensely and led to the introduction of the sport to the four annual Grand Slams of Tennis. In 2004, after the efforts of Rick Draney, the Quad category was added to the Paralympic Games.

The wheelchair tennis class 8s at the 2002 Australian Open saw competitive wheelchair tennis take place at the same time and the same venue at a Grand Slam for the first time. In 2005 the Masters series was created, comprising all the events at the Grand Slams and the end of year championships, as Wimbledon and the US Open joined Melbourne. In 2007 Roland Garros joined and the Classic 8s were replaced by the Australian Open which had been held at the same venue two weeks later. In 2009 all events played at the able-bodied players' Grand Slams were renamed Grand Slams.

The Netherlands has dominated, with numerous victories at major tournaments including the Paralympic Games and the Grand Slams.

Esther Vergeer holds the record for winning four Paralympic gold medals – one each at the 2000, 2004, 2008 and 2012 Games. She holds the record for most consecutive wheelchair singles matches won.

For the 2013 season the ITF decided to adopt match tiebreakers in place of a third and deciding set in doubles matches. However the tiebreaker would only be used at events which were rated as ITF1 or lower and at the World Team Cup. The grand slams, however, were free to decide on the format of their tournaments.

Major tournaments
The ITF Wheelchair Tennis Tour consists of international tournaments with different grades and prize money. The wheelchair tennis tournaments are graded by the ITF. Total prize money for the tour in 2016 was over $2million. The wheelchair tennis tour includes the following types of tournaments:
 Grand Slams
 Masters
 ITF Super Series
 ITF 1 Series
 ITF 2 Series
 ITF 3 Series
 ITF Futures Series

The four Grand Slams – Australian Open, Wimbledon, Roland Garros, and US Open – include a wheelchair tennis draw. Until 2018, only the US Open and Australian Open offered a quad draw. Only four Quad players are invited (as opposed to eight for men and women). In 2018, a Quad Wheelchair Doubles Exhibition match was played at Wimbledon. Later that year, it was announced that Wimbledon would offer a quad draw in both singles and doubles, starting in 2019. On early February 2019, Roland Garros announced that on the same year, its competition would start including wheelchair quads draws.

The Super Series events include the  Bendigo Open (Bendigo), Cajun Classic (Baton Rouge), British Open (Nottingham), Japan Open (Tokyo), US Open USTA Championships (St. Louis) and Open de France (Paris). The ITF publishes a year-long calendar with all tournaments and their respective grades.

The ITF BNP Paribas World Team Cup is a wheelchair tennis tournament for national teams, held annually since 1985.  The BNP Paribas World Team Cup World Group event is played once a year, for men, women, quads and juniors. There are four continental qualification events in Europe, Africa, Asia and Americas, in which men and women compete to qualify for the main event.

The last two major tournaments of the year are the Wheelchair Tennis Masters (singles event) and Uniqlo Wheelchair Doubles Masters. The top eight men, top eight women and top six quads based on ranking are invited to compete there each year.

Wheelchair tennis is played at the Paralympic Games and FESPIC games as well.

See also

ITF Wheelchair Tennis Tour
Wheelchair Tennis Masters
List of wheelchair tennis champions

References

External links
International Tennis Federation: Wheelchair Tennis
International Paralympic Committee: Wheelchair Tennis
United States Tennis Association: Wheelchair Tennis
Tennis Foundation (Great Britain): Wheelchair Tennis
History of Wheelchair Tennis

Tennis

Wheelchair tennis


Limanköy, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1877 yılı kayıtlarında Yunanca kökenli Limnio, 1909 yılı kayıtlarında ise Bulgarca'da "Aziz İvan mağarası" anlamına gelen Peştera Sveti İvan olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 105 km, Demirköy ilçe merkezine 31 km uzaklıktadır. Köy, Demirköy'ün doğusunda, Karadeniz sahili İğneada Burnu'nda yer almaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Limanköy, Demirköy


A Igreja Presbiteriana do Panamá (IPP) - em espanhol Iglesia Presbiteriana de Panamá - é uma denominação protestante reformada, fundada no Panamá em 2011, pelo missionário Gilberto Botelho, enviado pela Agência Presbiteriana de Missões Transculturais da Igreja Presbiteriana do Brasil. A partir do seu crescimento, a denominação foi reconhecida pelo governo do Panamá em 2022.

História
Em 1698, cerca de 1.200 escoceses se estabeleceram na região de Darién, no Panamá (à época dentro do Vice-Reino do Peru, com o objetivo de estabelecer uma nova colônia britânica que se chamaria Nova Caledônia. Entre os colonos estavam membros da Igreja da Escócia (uma denominação presbiteriana), que enviou pastores para atender os membros da colônia. Esta foi a primeira presença presbiteriana no território que futuramente seria o Panamá. Todavia, a colônia deixou de existir em 1700, levando a saída de todos os presbiterianos escoceses da região..

Em 1916, foi realizado o Congresso do Panamá, evento ecumênico que estabeleceu que a América Latina já era uma região cristã (católica romana) e não deveria ser objeto de missões protestantes. Em razão disso, muitas denominações presbiterianas não enviaram missões para o Panamá até o Século XXI.

Em 2011, a Agência Presbiteriana de Missões Transculturais da Igreja Presbiteriana do Brasil enviou o missionário Gilberto Botelho, juntamente com sua esposa Cristiane e seus filhos, para a Cidade do Panamá, para iniciar a plantação de uma igreja presbiteriana. A partir do crescimento da igreja, outros missionários foram enviados para o país, entre eles o Rev. Raimundo Monteiro Montenegro Neto, Rev. Paulo César Duarte de Oliveira, Joaquim Ivanil Rodrigues dos Santos e o Rev. Luiz Otávio N. Gomes, entre outros.

Em 2022, a denominação foi formalmente organizada e reconhecida pelo governo do Panamá.

Doutrina
Pelo fato de ser fruto de missão da Igreja Presbiteriana do Brasil a Igreja Presbiteriana do Panamá também é uma igreja conservadora e confessional. A igreja não admite a ordenação de mulheres, sendo que apenas os membros do sexo masculino podem servir como ministros, presbíteros ou diáconos. A Igreja subscreve a Confissão de Fé de Westminster, o Catecismo Maior de Westminster, o Breve Catecismo de Westminster e o Credo dos Apóstolos.

Denominações presbiterianas no Panamá

Igreja Presbiteriana do Panamá


Edward George "Ed" Skrein (născut la 29 martie 1983) este rapper și actor englez. În afară de cariera sa rap, el este cel mai bine cunoscut pentru rolurile sale ca Daario Naharis în Sezonul 3 din Game of Thrones și Francis Freeman / Ajax în Deadpool(2016).

Biografie
Skrein s-a născut în Camden, Londra, Anglia, și a fost crescut acolo și în alte cartiere din Londra, Haringey și Islington. El este un descendent evreu, austriac și evreu Skrein a absolvit Central Saint Martins, o școală publică de artă, cu un grad BA Hons.

Carieră

Muzică
În 2004, Skrein a lansat o piesă cu casa de discuri Dental Records. În 2007, el a lansat primul său album, The Eat Up. A colaborat cu o varietate de artiști: Foreign Beggars, Asian Dub Foundation, Plan B, Dubbledge și Doc Brown. Mai târziu în acel an, Skrein a lansat o colaborare EP, Pre-Emptive Nostalgia, cu grupul A State of Mind.

Actorie
Skrein și-a făcut debutul în actorie în Michelle, filmul de scurt-metraj al lui Plan B. Skrein a primit primul său rol principal în III Manors. Skrein l-a portretizat pe Daario Naharis în cel de-al treilea sezon din serialul de televiziune Game of Thrones. Cu toate acestea, în cel de-al patrulea sezon al serialului, el a fost înlocuit de către actor olandez Michiel Huisman. Skrein spune că "regulile din spatele filmărilor" l-au forțat să părăsească show-ul. În 2014, Skrein a jucat în The Transporter: Refueled, înlocuindu-l pe Jason Statham în rol principal. Deși filmul a fost criticat ca fiind prost, performanța sa a fost lăudată.
.În 2016, Skrein jucat rolul principal negativ, Francis, în filmul de acțiune de mare succes Deadpool.

Viața personală
Skrein locuiește la Londra împreună cu fiul său. De Când avea 15 ani, Skrein a fost antrenor de înot pentru comunitatea locală.

Filmografie

Film

Televiziune

References

Nașteri în 1983
Evrei englezi
Oameni în viață
Actori englezi

Ed Skrein


AS Nera, stofnað 11. janúar 1947, var norskt fjarskipta og plötufyrirtæki. Fyrirtækið hét áður Norsk Telefunken Radioaktieselskap (NTR) og starfaði undir því nafni frá 1919.

Plötudeildin gaf út plötur fyrir þýska hljómplötufyrirtækið Telefunken, RCA Records og framleiddi plötur fyrir Íslenzka tóna. Plötufyrirtækið var fært í dótturfyrirtækið AS Disco 1972.

Fjarskiptadeildin lagði útvarpsturna á milli Ósló og Björgvinar. 2011 var deildin keypt upp af Ceragon Networks.

Heimildir

Norsk fjarskiptafyrirtæki
Norsk útgáfufyrirtæki

AS Nera


Fandango er en spansk musik- og dansestil nært knyttet til flamenco. Fandango stammer sandsynligvis fra jota, og danses normalt af par. Dansen begynder med enkelte rolige trin, men stiger raskt i tempo. Musikken er i 3/4- eller 3/8-takt.

Fandango er også navnet på en kontradans som var populær i Europa i store dele af 1800-tallet og på begyndelsen af 1900-tallet.

Noter

Danse

Fandango


Wang Qiang (født 14. januar 1992 i Tianjin, Folkerepublikken Kina) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Folkerepublikken Kina.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Kina
Personer fra Tianjin

Wang Qiang (tennisspiller)


Łukasz Skorupski (født 5. maj 1991 i Zabrze, Polen) er en polsk fodboldspiller, der spiller som målmand hos Serie A-klubben Bologna.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Polen
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Fodboldspillere fra Górnik Zabrze
Fodboldspillere fra AS Roma
Fodboldspillere fra Bologna FC
Målmænd (fodbold)
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Łukasz Skorupski


Malta sürgünleri, İstanbul'un işgali sonrasında, 1919-1920 yıllarında işgal kuvvetlerince tutuklanarak bir İngiliz sömürgesi olan Malta'ya sürülen (veya gıyabında tutuklama kararı çıkarılarak sürgüne gönderilecekleri bildirilen) 145 Türk devlet adamı, asker, idareci ve aydın için kullanılan terimdir.

Tutuklama ve sürgünler, Mart 1919'da, Irak cephesinden çekilişi yürütmüş Ali İhsan Sabis Paşa ile başlamış ve Ekim 1920'ye kadar sürmüştür. Seçilen isimler, işgale karşı direnişi organize edilebilecek kadronun ve liderlik potansiyeli gösterebilecek olanların devreden çıkarılmak istendiğini akla getirmektedir. Ermeni Kırımı ile ilgili konular sürgün cezalarına sonradan monte edilmiştir. Ancak ellerinde rehin misali tuttukları sürgünlerin varlığı, bunlara karşı isnatların dayanaklarının zayıflığı zamanla İngilizlerin siyaseten aleyhine işlemeye başlamış, Mustafa Kemal de konuyu bir koz olarak kullanmaktan geri kalmamıştır. Sürgünlerin sonuncuları 1922 yılı içinde serbest bırakılmışlardır.

Kaynakça

Malta sürgünleri