Avram Noam Chomsky (, ; ; 7 Aralık 1928), Amerikalı dilbilimci, filozof, bilişsel bilimci, tarihçi, sosyal eleştirmen ve politik aktivist.

Philadelphia'da Aşkenazi Yahudi göçmenlerin çocuğu olarak dünyaya gelen Chomsky, New York City'deki alternatif kitapçılardan anarşizme erken bir ilgi duydu. Pennsylvania Üniversitesi'nde okudu ve 1955'te Harvard Society of Fellows'taki yüksek lisans çalışması sırasında, doktorasını kazandığı dönüşümsel gramer teorisini geliştirdi. Kendi ismiyle adlandırdığı Chomsky Hiyerarşisi'ni geliştirmiştir. Dilbilimine olan katkısı Davranışçılık kuramının eleştirisinde çok etkili olmuştur. Ayrıca bilişsel biliminin popülaritesini artırmıştır. Dilbilimsel çalışmalarının yanı sıra Kuzey Amerika'nın en önemli sol politikacı entelektüellerinden biri sayılır. Vietnam Savaşı'ndan itibaren ABD'nin dış ve ekonomik politikalarında Dünya'ca tanınan katı bir eleştirmendir. 1992 yılında gerçekleşen Sanat ve İnsan Hakları Takdirnamesi'nde, 1980 ve 1992 yılları arasında Dünya'nın en çok alıntı yapılan yaşayan insanı seçilmiştir. Noam Chomsky Anarko-sendikalizm ile liberter sosyalizm ile aynı hizada görmektedir. Ve Dünya Endüstri İşçileri Vakfının bir üyesidir.

Babası İbranice öğretmeniydi, ve Ortaçağ İbranice dil bilgisi üzerine hazırlanan bilimsel bir dergiyi çıkarmaktaydı. İlk eğitimini Philadephia'daki Oak Lane Country Day Okulu'nda ve Central Lisesi'nde aldı. 1940 ile 1945 yılları arasında New York şehrinin anarşist-sosyalist Yahudi entelektüel cemaatinin çalışmalarıyla haşır neşir oldu ve Arap-Yahudi işbirliği için çalışmak üzere İsrail'e göç etmeyi planladı.

Eğitimine dil bilimi, matematik ve felsefe çalışacağı Pensilvanya Üniversitesi'nde devam etti. 1945-50 yılları arasında Pensilvanya Üniversitesi öğrencisiydi ve dil bilimi öğrenimine başladı. Bu süre zarfında, Zellig Harris'in "Yapısal Dil Biliminin Yöntemi" adlı kitabının düzeltmeleri üzerine çalıştı ve Harris'in siyaset üzerine görüşlerine karşı sempati duymaya başladı. Radikal-empirist bir felsefeci olan Nelson Goodman'ın öğrenciliğini de yaptı. 1951 yılında Goodman'ın Genç Araştırmacı Bursu önerisini kabul ederek Harvard Üniversitesi'ne gitti.

1953 yılında Chomsky, Avrupa'ya seyahat etti. Bu gezi sırasında, yapısal dil bilimini şekillendirme girişiminin işe yaramayacağına karar verdi; çünkü dil oldukça soyut, doğuştan edinilen (İngilizce: generative) bir olguydu. Bundan sonraki çalışmalarının bu olgunun modellenmesi ile ilgili olması gerektiğine karar vermişti. 1955 yılında Pensilvanya Üniversitesi'nden doktora derecesini aldı; ancak bu dereceyi elde etmesini sağlayan araştırmaların çoğunu 1951-55 yılları arasında Harvard Üniversitesi'nde gerçekleştirdi. Doktora derecesini almasından bu yana Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde çalışmaktadır; şu anda Modern Diller ve Dil bilimi bölümündeki Ferrari P. Ward Başkanlığı görevinde bulunmaktadır. Noam, 24 Aralık 1949'da (şu anda Harvard Üniversitesi'nde profesör olan) Carol Schatz ile evlendi. Çiftin iki kız ve bir erkek çocukları vardır.

Noam ününü dil bilimi alanında kazandı. Dilbilimin bâzı tarihsel ilkelerini İbranice uzmanı olan babası William'dan edinmiştir. Aslında, yüksek lisans derecesi için gerçekleştirdiği ilk araştırmaları konuşulmakta olan modern İbranice hakkındaydı. Pek çok başarısının arasında en ünlü olanı, modern mantığa ve matematiksel temellere olan ilgisinden kaynaklanan üretici dil bilgisi (ing. generative grammar) üzerine olan çalışmalarıdır. Bunun sonucunda, bunu üretici dil bilgisini doğal dillerin tanımlamasına uygulamıştır. Öğrenci olarak, Noam Pennslyvania Üniversitesi dil bilimi profesörü olan Zellig Harris'ten oldukça etkilenmiştir. Zellis'in siyasi görüşlerine olan sempatisi, onu dil bilimi alanında yüksek lisans eğitimi görmeye yönlendirmiştir.

Noam her zaman siyaset ile ilgilenmiştir ve onu dil bilimi alanına çeken şeyin siyaset olduğu söylenir. Sosyalizm ve anarşizme doğru olan siyasi eğilimi, kendi deyişiyle radikal New York Yahudi cemaati nden kaynaklanmaktadır. 1965'ten beri ABD dış politikasının önde gelen eleştirmenlerinden birisi olmuştur. Amerika'nın Vietnam'a karışmasına karşı öne sürülen en önemli argümanlardan kabul edilen Amerikan Gücü ve Yeni Mandarinler makalelerinden oluşan kitabını yayınlamıştır.

Chomsky, akademik alanda saygı görmüş ve pek çok defa onurlandırılmıştır. Londra Üniversitesi ve Chicago Üniversitesi tarafından Onursal Doktorluk ile ödüllendirilen Chomsky, aynı zamanda Dünya'nın birçok yerinde konferanslara davet edilmiştir. 1967'de Berkeley'deki California Üniversitesi'nde Beckman Konferansı'nı vermiştir. 1969'da ise Oxford Üniversitesi'nde John Locke Konferansı'nı ve Londra Üniversitesi'nde de Sherman Anma Konferası'nı vermiştir.

Kasım 2005 ve Haziran 2008 tarihlerinde ABD'den Foreign Policy ve İngiltere'den Prospect dergilerinin internet üzerinden okuyucu anketleri ile oluşturduğu Dünya'nın ilk 100 entelektüeli listelerinde, 2005 yılında 1., 2008 yılında 11. sırada yer almıştır.

Yaşamı
Chomsky 7 Aralık 1928'de William Chomsky ve Elsie Simonofsky'nin oğlu olarak Dünya'ya gelmiştir. 1945 yılında Pensilvanya Üniversitesi'nde felsefe ve dil bilimi alanında eğitim almaya başlamıştır. Hocaları arasında önde gelen dil bilimciler Zellig S. Haris ve felsefeci Nelson Goodman'dır. Chomsky'nin anarşist çalışmaları 1940'lı yıllardan sonra şekillenmeye başlamıştır. En önemlilerinden birisi İspanya İç Savaşı sırasındaki karşıt anarşist beyanlarıdır.

1950'li yılların başında birkaç yıl Harvard Üniversitesi'nde eğitim almıştır. 1955 yılında ise Pensilvanya Üniversitesi'nde dil bilimi alanında doktora unvanı elde etmiştir. 'The Logical Structure of Linguistic Theory' (Dilbilim Teorisinin Mantıksal Yapısı) isimli doktora çalışmasında düşünceleri geliştirmeye yönelik araştırmalar yapmıştır. Bunu 1957 yılında Linguistik alanında en çok tanınan kitabı 'Syntactic Structures'da (Sentaktik Yapılar) belirtmiştir.

Doktorasından sonra asistan profesörlüğüne atanmıştır. 1961'den sonra Massachusetts Teknoloji Enstitüsü, Dilbilimi ve Felsefe alanında ordinaryüs olmuştur. 1960'tan bu yana dil bilimi alanındaki çalışmaları Dünya'ca tanınmaktadır. Bununla birlikte bu alanda en önemli kuramcılardan birisi olarak kabul edilmektedir. Noam Chomsky 1949 yılından beri Dilbilimci Carol Chomsky ile evlidir.

Noam Chomsky'nin dil bilimine akademik etkileri
Noam Chomsky doğal dilleri anlamlarına göre kategorize etmiştir. Kategorize etme eylemini, özel dil ifadelerini meta dil yardımı ile adlandırarak yapmıştır. Meta dilden ayrılarak gelişen gramer sınıfları bir hiyerarşide bölümlere ayrılabilir; bu, günümüzde Chomsky Hiyerarşisi olarak adlandırılır. Chomsky'nin bu çalışmaları dil biliminin temel yapı taşlarını oluşturur. Resmî diller ve Chomsky Hiyerarşisi bilişim evresinde, özellikle karmaşa teorisi ve derleyici yapıların oluşumunda, önemli bir rol oynamıştır. Steven Pinker gibi modern araştırmacılar Chomsky'nin yöntemleri üzerine kendi çalışmalarını yürütmüşlerdir.

Alan Turing'in çalışmalarıyla beraber doğal dillerin matematiksel bir bakış açısıyla ulaşılabilir olduğu yapısal bir alan ve biçimlendirme yöntemi meydana getirilirken makine çevirisi esas itibarıyla mümkün kılınmıştır.

Doğal dillerin matematiksel olarak formüllendirilmesi işlemi, Bilgisayar Dilbilimi adı altında oluşan yeni araştırma alanının ortaya çıkmasını sağlayan Chomsky, doğal dillerin matematiksel yollarla tanımlandığı teorileri ile Turing'in üretici dönüşümlü gramer teorisinin eksiksiz oluşunun kanıtlanmasından sonra dil bilimciler tarafından eleştirilere maruz kalmış ve bilişsel olarak benimsenmiştir. Eleştirilere maruz kalan Chomsky, sözde engellerle kendi dil bilgisi özelliklerini sınırlandırmıştır. Bu ve Goverment, Binding ve Minimalist Program gibi sonraki gramer teorileri, gerçi kusursuz olarak formüllendirilmemiştir ve birleşmeye dayalı LFG (Lexical Functional Gramer) ve HPSG (Head-Driven Phrase Structure Gramer) kuramlarının yanında Bilgisayar Dilbilimi için hâlâ ikinci derece rol oynar.

Noam Chomsky 1965 yılından bu yana Amerika'nın dış politikasını ağır bir şekilde eleştiren sol eğilimli muhaliflerin başında gelir. Amerika'nın dış politikası üzerine yaptığı konuşma kayıtları hem kitap hem CD olarak çoğaltılmıştır. Bunlardan birisi 'Label Alternative Tentacles von Jello Biafra'dır.

Chomsky, Edward S. Herman ile birlikte kitle iletişim araçları vasıtasıyla kapitalist ortamı haberlerle biçimlendirerek, yönetim ve üst tabakanın onları önemsemesinde rol oynayan propaganda modeli üzerine çalışmıştır.

Dilbilimine olan katkıları
Chomsky'nin ilk kitabı 'Syntactic Structures', onun doktora çalışması olan 'Logical Structure of Linguistic Theory'nin kısaltılmış, yeniden düzenlenmiş bir özetidir. Bu kitapta Chomsky dönüşümsel gramer teorisini okuyucusuna takdim etmiştir. Bu teoride anlam ifadelerini (kelime, cümle grubu ve cümlelerin) kullanmıştır ve bu ifadelerin yüzeysel metinlerde kurduğu bağlantının, metinlerde soyutsal anlam derinliği yarattığını belirtmiştir. (Yüzeysel ve anlamsal derinlik yapıları arasındaki açık olarak görünen fark bugün şimdiki benzer teorilerde artık kullanılmamaktadır). Kuralları yapılandırırken, ifadelerin oluşumu ve yorumlanması, deyim yapılarının oluşumunda etki sağlar. Dolayısıyla sonu belli dilbilgisel kurallarla ve sözcüklerle sınırsız sayıda, önceden hiç söylenmemiş cümlecikler oluşturulabilinir. Cümleleri bu şekilde oluşturma yeteneği insanoğlunun doğuştan gelen bir yeteneğidir ve insanoğlunun genetik yapısının belli bir kısmıdır. Bunu da Chomsky 'Evrensel Dilbilgisi' olarak adlandırmıştır. Bu bizim biyolojik ve bilişsel bir özelliğimizdir ve bu özelliğimizden tam olarak haberdar değilizdir ve çok azımız bu özelliği bilir.

Chomsky'nin teorileri farklı alanlarda köklü bir şekilde kullanılmıştır. Bâzı yayınları:
 1981 Goverment & Bindung (GB)
 1992 Minimalistisches Program (MP)
 1994 Bare Phrase Structure (BPS)
 2001 Derivation By Phase (DBP)
Chomsky'nin 1990'lı yılların başından bu yana yaptığı güncel teorilerden en fazla kullanılan, talep edilen teori 'Evrensel Dilbilgisi'dir. Dilbilgisel esaslar dillerde belirlenir ve doğuştan gelen bir yetenekle parametreler vasıtasıyla beyinde kategorize edilir. Bu parametrelere bağlı olarak diller dilbilgisel niteliklerini gösterir ki bunlar artık ek olarak öğrenilmez.

Chomsky'nin çocukların dil öğrenimi ile ilgili araştırmaları da vardır. Bir dil öğrenmeye başlayan bir çocuk, öncelikle dilin sözcüksel yapılarını ve morfemlerini edinir.

Chomsky'nin yaklaşımları birden çok gözlemlerle beslenmiştir. Ona hayret verici gelen, çocukların dil öğrenme hızıdır. Devamında, Dünya'nın her yerinde çocukların benzer bir şekilde dil öğrendiğini fark etmiştir. Buna bağlı olarak da yine Dünya'nın her yerinde çocukların dil öğrenirken benzer hatalar yaptığını tespit etmiştir.

Chomsky'nin düşünceleri çocuk dilleri üzerine araştırma yapan alanlarda çok büyük bir etkiye sahiptir. Yine bu alanda araştırma yapan bilim insanalarını her ne kadar bazen zıt düşünceler olsa da etkilemiştir.

Üretici gramer
Chomsky'nin genellikle üretici gramer olarak adlandırılan sözdizimi teorisi, özellikle Amerika Birleşik Devletleri dışında yer alan bilim insanları tarafından tartışılmıştır Chomsky'nin sözdizimsel analizleri son derece soyut ifadelerdir. Bu analizler somut dillerdeki dilbilgisel olan ve olmayan modellerin sınırlarının özenli bir şekilde incelenmesine dayanır. Bunun gibi dilbilgisel hükümler anadil konuşucusunda bulunur. Dolayısıyla dil bilimciler anadil üzerine yoğunlaşır veya Dünya'da akıcı bir şekilde hüküm süren İngilizce, Fransızca, Almanca, Hollandaca, İtalyanca, Japonca veya Çince gibi dillere odaklanırlar. Bazen üretici dil analizleri bir dil üzerine uygulandığında ve önceden üzerinde çalışılmamışsa, beklenildiğinin tam tersine başarısızlıkla sonuçlanabilir. Yeni bir dil araştırılırken, Üretici Gramer'in taslağı üzerinde sayısız düzeltmeler yapılabilinir.

Evrensel dile yönelik (bütün dillerde olan ifadeler) talepler zamanla artmaktadır. Örneğin 1990'lı yıllarda Kayne'nin büyün dillerde ortak özne, fiil, nesne düzeninin olması önerisi, 1960'lı yıllarda akla uygun olmayan bir öneriydi. İşlevsel – tipolojik anlayış veya dil tipolojilerine yönelik görüşler, dillerin çeşitliliğine yönelik araştırmaların odak noktası olmuştur.

Chomsky'nin başlangıcını sağladığı bu teori zamanla yeni araştırmalarla genişletilerek bu metodu takip etmek için ana dilde araştırmalar yapılmış ve zamanla kullanılan dillerde imgeler bulunmuştur.

Chomsky Hiyerarşisi
Chomsky her ne kadar insan dillerini anlamada anahtar kişi olarak görünse de, aslında biçimsel diller üzerindeki çalışmalarıyla tanınmıştır. Onun hiyerarşisi, biçimsel dil bilgisinde oluşan ifade güçlüklerini kategorize eder. Her sınıf, biçimsel dillerde söz öbekleriyle başka cümlecikler oluşturabilir.

Chomsky, hiyerarşisinde dilin bâzı yönlerinin sınıflandırılması için daha zorlayıcı ve karmaşık dil bilgisi yapılarının olması gerektiğini savunmuştur. Örneğin; düzenli bir dil, İngilizce morfolojisini (biçimbilim) tanımlayabiliyor iken, İngilizce söz dizimini tanımlamakta yetersiz kalmıştır. Chomsky Hiyerarşisi dil biliminde teorik bilgiler sağlaması yönünden ön plana çıkması ile beraber şekil benzerliği ve dil bilimindeki bu tür konularla ilgili bilgisayar teorilerinde de büyük önem taşır.

Chomsky'nin dil bilimi teorilerine karşı oluşan görüşler
Chomsky dil bilimi alanında görüşleriyle en gözde kuramcı olmasına rağmen, bu alanda yaptığı araştırmalar ve görüşleri ile sürekli eleştiri almıştır. Chomsky'nin görüşlerine alternatif olarak önde gelen dil bilimciler George Lakoff ve Mark Johnson'dur.

Bu iki dil bilimcinin bilişsel dilbilimsel çalışmaları, Chomsky'nin öncülüğünü yaptığı teorilerin ilerlemesinde önemli rol oynamıştır, ancak bâzı çizgilerde belirgin bir şekilde Chomsky'nin görüşlerinden uzak kalmıştır. Lakoff ve Johnson özellikle Chomsky'nin teorilerindeki yeni kartezyenci eklemeleri reddetmişlerdir ve teorilerde ne kadar algı sunulmuşsa da Chomsky'nin tarafında bulunmamayı tercih etmişlerdir.

Konnektivistler, psikoloji alanında Chomsky'nin teorilerine karşılık olarak yeni fikir hareketleri başlatmışlardır. Ludwig Wittgenstein, Saul Kripke gibi filozoflar Chomsky'nin Hümanist algılara yönelik görüşlerini yalanlamışlar ve bâzı kesimleri olumsuz yönde etkilemişlerdir.

Buna benzer olarak filozoflar Chomsky'nin soyut, akılcı görüşlerini görüngüsel, varoluşçu ve yapısal terimlerle kabul etmemişlerdir. Chomsky'e karşı oluşturulan zıt kutupların başında Hubert Dreyfus'dur. Dreyfus yapay zekâ kavramına karşı bitmez tükenmez eleştirileri ile tanınır.

Chomsky'nin psikolojiye katkıları
Chomsky'nin dilbilimsel eserleri 20. yüzyılda psikoloji alanındaki gelişmeleri de etkilemiştir. Onun Evrensel Dilbilgisi teorisi, yaşadığı dönemdeki davranışçı teorilere karşı meydan okuma olarak ve çocukların dili öğrenme evresi, dile karşı olan dil yetisini anlamaya yönelik bir teori olarak kabul edilmiştir.

1959 yılında B. F. Skinner'in kitabı olan Verbal Behaviour'a karşılık bir kitap yazmış ve görüşlerini ortaya koymuştur. Bu kitapta önde gelen davranış bilimcilerden ve dilsel davranışlardan bahsedilmektedir.

Chomsky'nin Skinner'in çalışmalarına yönelik eleştirileri psikolojide bilişsel olarak bir dönüm noktası olmuştur. Kitabı 'Cartesianische Linguistik'te (Kartezyenci Linguistik) ve sonraki çalışmalarında Chomsky insanların dil yetisini anlamaya ve geliştirmeye yönelik çalışmalar yaptı ve bu çalışmalar psikolojinin diğer alanlarında model olarak kullanılmış, geliştirilmiştir. Günümüzde kullanılan çoğu kavram Chomsky'nin öncülüğü sayesinde elde edilmiştir.

Öncelikle burada üç ayrı çekirdek düşünce vardır:

Birincisinde Chomsky aklın bilişsel olduğunu ileri sürmektedir. Bu demek oluyor ki zihinsel durumlar, örneğin kanı ve şüphe gibi duygular içermektedir. Chomsky'nin görüşünden önce ortaya konulan teorilerde bu tür düşünceler tartışmalarla reddedilmişti. Sebep, etki ve ilişki bağlamında bu tür düşüncelerin boşuna olduğu belirtildi. Örneğin 'sen bana X isteyip istemediğimi sorarsan, ben sana Y söyleyeceğim' diyerek bunu somutlaştırmıştır. Burada Chomsky eylemlerin inanç ve bilinçsizlikle yapılmasından çok aklı anlamanın önemine dikkat çekmiştir.

İkincisinde ise Chomsky zamanla gelişen aklın büyük bir kısmının doğuştan gelen bir yetiyle donanımlı olduğunu savunmaktadır. Hiçbir bebek dil bilerek Dünya'ya gelmemiştir, ancak doğuştan gelen bir dil öğrenme yetisiyle doğar ve zamanla bu yeti birkaç dil öğrenme seviyesine yükselir. Dilbiliminde Chomsky'nin bu tezleri dilbilimsel zekâ olarak da tanımlanır. Psikologlar sonradan bu tezleri dilin farklı alanlarında uygulamaya koymuşlar ve geliştirmişlerdir.

Harvard Üniversitesi'nde psikolog olan Marc Hauser, Chomsky'nin görüşlerini temel alarak insanın dil güdüsüyle beraber benzer olarak ruh güdüsünü de doğuştan kazandığını iddia etmiştir. Yeni doğan birinin aklı bugün tanımlanamaz bir yapraktan başka bir şey değildir.

Chomsky ve onun görüşlerini benimseyen, takip eden bilim insanları uzun bir süre deneye dayalı tezler aracılığıyla ortaya konulan görüşleri reddetmişlerdir. 'Önceden anlam da olmayan şeyin akılda da olmadığını' ileri süren tezler insanların doğumdan sonra işlenmemiş bir beyne sahip olduklarını ileri sürmektedir.

Son olarak Chomsky birimsellik kavramından aklın bilişsel mimarisi üzerine bâzı kesin şemalar geliştirmiştir. Aklın özel yanılgı sistemleri yığıntılarından bir araya geldiğini savunmuştur. Bu tanımla Chomsky beyindeki her bilginin farklı bilişsel işlemlerle geri geldiğini savunan eski görüşlerden farkını ortaya koymuştur.

Chomsky'nin siyasî profili
1960'lı yıllardan itibaren Chomsky Dünya politikalarındaki görüşlerini açıkça ifade etmeye ve yazıya dökmeye başladı. 1964 yılında ilk olarak Amerika Birleşik Devletleri'nin Vietnam'daki müdahalesine karşı çıkarak politik görüşlerini belirtti. 1969 yılında Vietnam Savaşı'na karşı oluşumların yapılanmasında etkili olan bir yazı dizisi olan derleme şeklindeki kitabı 'Amerika und die neuen Mandarine'yi (Amerika ve Yeni Mandarin) yayımladı. Bununla beraber Chomsky'nin savaşlara ve Amerika'nın dış politikasına olan karşıt tutumu Küba'da, Haiti'de, Nikaragua'da, Arap – İsrail çatışmalarında ve Körfez ve Kosova Savaşları'nda yapılan kıyımı, insan haksızlığı durumunu gözler önüne serdi. Bu tutum ayrıca küreselleşmeye ve yeni oluşan liberalleşme akımlarına da karşı çıkmıştır.

Chomsky bugün dil bilimindeki yadsınamaz katkılarıyla beraber Amerika'nın dış politikalarında zamanın en önemli muhaliflerinden birisidir ve haksız politik düzenlemelere ve medyanın, yönetimi destekleyen tutumuna her daim karşı çıkmıştır. Chomsky'ye göre medyayı anlamak için önce medyanın toplumsal yapı içerisindeki yerine bakmak gerekir. Chomsky, kendisinin kişisel görevini aydınlanma ve klasik liberalizmden kökenini alan geleneksel anarşist olarak tanımlar. Anarşist sendikalarına ve işçi haklarını önemseyen 'Dünya'nın Endüstri İşçileri' sendikalarına eğilim göstermiştir ve bu işçi sendikasının bir üyesidir.

Saygın kişilere verdiği ödülleriyle adını duyuran New York Times Book Review'de Chomsky bir kez 'Günümüzün önemli entelektüeli' seçildi. Noam Chomsky bununla ilgili bir konuşma yaptı: 'Alıntı bir yayınevi tarafından yayınlandı, tabiî ki insan çok iyi bir şekilde okumalı' der ve sözlerine şöyle devam eder: 'Eğer bu çöküntü durumu olmasaydı, insan Amerika'nın dış politikaları ile ilgili saçmalıklar hakkında nasıl yazabilirdi?' Bu eklemeleri kimse asla alıntı yapmaz, ama dürüst olmak gerekirse: 'O olmasaydı inanıyorum ki yanlış bir şeyler yapardım.'

Chomsky politik yazılarından dolayı 'Dünya'nın en fazla alıntı yapılan bireyi' olarak kabul edilmektedir. Ayrıca Dünya üzerindeki kutuplaşma ve küreselleşmelere yönelik eleştirileri ile öncü bir düşünür sayılmaktadır.

Diğer eleştirmenler siyah ve beyaz renklerin oluşturduğu ve baskıların olduğu bir Dünya resmî çizdiği için Chomsky'i acımasız bir şekilde suçlamışlardır. Onlar Amerika ve İsrail'in haksız yere barışı sağladığını öne sürmüşlerdir. Ancak Chomsky her zaman Amerika ve İsrail'in Dünya'ya adalet ve barışı tam olarak sağlamadığını savunmuştur.

2001 yılında Chomsky Dünya'ca bilinen grup olan Rage Against the Machine ile politika konusunda Meksika'da bir röportaj yaptı. Bu röportajın kayıtları Konzert The Battle of Mexico'da DVD ve VHS formatında yayınlandı.

2008 yılında ise Chomsky seçimlerde bağımsız başkan adayı Ralph Nader'i destekledi. Ayrıca Barack Obama'yı desteklemeyen kesimlerdeki insanları John McCain'e karşı Barack Obama'ya oy vermeleri için yöneltme çalışmaları yaptı. Tabii ki Chomsky bu davranışları ile anarşist kesimden büyük bir tepki aldı.

Chomsky, Türkiye'nin güneydoğu illerinde süregelen sokağa çıkma yasaklarının ve şiddetin bir an önce son bulmasını talep eden akademisyen ve araştırmacılardan oluşan bir inisiyatif olan Barış İçin Akademisyenler inisiyatifinin bildirisine imza atan 1128 akademisyen arasındadır.

Faurisson tartışması
1980'li yılların başında Fransa'da bir tartışma ortamı doğdu. Sebep olarak Chomsky'nin 1978 yılında gerçekleşen Yahudi soykırımı ve Fransız edebiyat profesörü Robert Faurisson'nun konuşma özgürlüğünün savunmasını talep etmesi ile ilgili 1979 sonbaharında Serge Thion'dan gerekçe istemesi görülmektedir. Faurisson 1978 ve 1979 yılında Le Monde'de soykırımda kullanılan gaz ocaklarının varlığını inkâr eden makaleller yayınlamıştı. Sonrasında iftira ve yabancı ırklara duyulan nefrete çağrı niteliğindeki yazılarından dolayı üç aylık bir cezaya çarptırıldı ve 21.000 frank değerinde para cezasına mahkûm edildi.

Yahudi soyundan gelen Chomsky, soykırım ile ilgili görüşleri Faurisson'un görüşleri ile zıt olmasına ve Faurisson'un Yahudi düşmanı ve Neonazi olduğunu bilmesine rağmen onun, konuşma özgürlüğü için çaba sarf ettiğini biliyordu. Sonradan Chomsky şunu fark etti ki insan özgür demeçler için bazen 'en çirkin düşünceler' için çaba sarf edebilir ve bu yüzyıllık eski bir prensiptir. Aşağıda da kitabından bu düşünce ile ilgili küçük bir kesit verilmiştir.

"Yıllardır, hatta yüzyıllardır, özellikle de söz konusu olan, korkunç fikirler ise, düşüncenin özgürce ifade hakkının hiç şaşmadan sürekli savunulması bir zorunluluktur; özgür ifade hakkını, bunu hiç aramayanlar adına savunmak oldukça kolaydır".
Chomsky bu cümleleri konuşma özgürlüğü ile ilgili metinlerinde kullanmıştır. Kitabı için önsöz olarak kullanacak herkese serbest kullanım iznini vermiştir. Bu tutumu yeni sansasyonlar yaratmıştır ve Faurisson tarafından kınamalar almıştır. Ayrıca tarihçi Pierre Vidal- Naquet ek olarak Chomsky'i suçlamıştır. Beraberinde Faurisson'u da Chomsky'nin iddialarına saygısız bir şekilde cevap verdiği için suçlamıştır.

Chomsky'nin Almanya'da Kabul Görmesi
Chomsky'nin devletlerarasında olup biten çekişmeler üzerine yazdığı politik yazıları Almanya'da ilk olarak Suhrkamp Yayınları'nda yayınlanmıştır; ancak Chomsky'nin yazıları 1980'li yıllardan itibaren orada bir daha yayınlanmamıştır. Chomsky, 1990'lı yılların sonlarına doğru tekrar ortaya çıkmak için Almanya'da politika eleştirmeni olarak baskın kültürün ufkundan tamamen ortadan kaybolmuştur. Chomsky, Amerika'da da Avrupa ile kıyaslanabilinir şekilde kabul görmüştür. Küreselleşmeye karşıt hareketleriyle tekrar medyada ilgi çekene ve kitapları bütün Avrupa'da yayımlanana kadar Schwarzer Faden, Dinge Der Zeit gibi bâzı küçük sol gazetelerde yazılar yazmıştır.

Chomsky'nin Dilbilimsel Çalışmaları, özellikle Cartesian dilindeki Wilhelm von Humboldt'a Çağrısı, yayımlanmasının hemen ardından felsefi ve tarihi otoritelerden yoğun eleştiri almıştır.

Chomsky, Dilbilimi çalışmaları ve Amerika'nın dış politikaları üzerine sergilediği muhalif görüşlerin yanı sıra Türkiye'de yayınlanan ve toplatılan "Amerikan Müdahaleciliği" isimli kitabından dolayı Türkiye ile yakın temaslarda bulunarak seminerler vermiştir.

Bibliyografya

Dil bilimi
(Daha fazla bibliyografya için Chomsky'nin MIT'teki sayfasına bakınız.)
 Chomsky (1951). Morphophonemics of Modern Hebrew. Master's thesis, University of Pennsylvania.
 Chomsky (1955). Logical Structure of Linguistic Theory.
 Chomsky (1955). Transformational Analysis. Ph. D. dissertation, University of Pennsylvania.
 Chomsky, Noam, Morris Halle, and Fred Lukoff (1956). "On accent and juncture in English." In For Roman Jakobson. The Hague: Mouton
 Chomsky (1957). Syntactic Structures. The Hague: Mouton. Reprint. Berlin and New York (1985).
 Chomsky (1964). Current Issues in Linguistic Theory.
 Chomsky (1965). Aspects of the Theory of Syntax. Cambridge: The MIT Press.
 Chomsky (1965). Cartesian Linguistics. New York: Harper and Row. Reprint. Cartesian Linguistics. A Chapter in the History of Rationalist Thought. Lanham, Maryland: University Press of America, 1986.
 Chomsky (1966). Topics in the Theory of Generative Grammar.
 Chomsky, Noam, and Morris Halle (1968). The Sound Pattern of English. New York: Harper & Row.
 Chomsky (1968). Language and Mind.
 Chomsky (1972). Studies on Semantics in Generative Grammar.
 Chomsky (1975). The Logical Structure of Linguistic Theory.
 Chomsky (1975). Reflections on Language.
 Chomsky (1977). Essays on Form and Interpretation.
 Chomsky (1979). Morphophonemics of Modern Hebrew.
 Chomsky (1980). Rules and Representations.
 Chomsky (1981). Lectures on Government and Binding: The Pisa Lectures. Holland: Foris Publications. Reprint. 7th Edition. Berlin and New York: Mouton de Gruyter, 1993.
 Chomsky (1982). Some Concepts and Consequences of the Theory of Government and Binding.
 Chomsky (1982). Language and the Study of Mind.
 Chomsky (1982). Noam Chomsky on The Generative Enterprise, A discussion with Riny Hyybregts and Henk van Riemsdijk.
 Chomsky (1984). Modular Approaches to the Study of the Mind.
 Chomsky (1986). Knowledge of Language: Its Nature, Origin, and Use.
 Chomsky (1986). Barriers. Linguistic Inquiry Monograph Thirteen. Cambridge, MA and London: The MIT Press.
 Chomsky (1993). Language and Thought.
 Chomsky (1995). The Minimalist Program. Cambridge, MA: The MIT Press.
 Chomsky (1998). On Language.
 Chomsky (2000). New Horizons in the Study of Language and Mind.
 Chomsky (2000). The Architecture of Language (Mukherji, et al, eds.).
 Chomsky (2001). On Nature and Language (Adriana Belletti and Luigi Rizzi, ed.).
 Chomsky, N. & Place, U. T. (2000). "The Chomsky-Place correspondence 1993-1994". Edited, with an introduction and suggested readings, by T. Schoneberger. The Analysis of Verbal Behavior, 17, 7-38.

Bilgisayar bilimleri
Chomsky (1956). Three models for the description of language. I. R. E. Transactions on Information Theory, vol. IT-2, no. 3: 113-24.

Siyaset
 (1967). The Responsibility of Intellectuals
 (1969). American Power and the New Mandarins
 (1970). "Notes on Anarchism", New York Review of Books
 (1970). At war with Asia
 (1970). Two Essays on Cambodia
 (1971). Chomsky: selected readings
 (1971). Problems of Knowledge and Freedom
(1973). For Reasons of State
 1973). Censored full text Counter-Revolutionary Violence: Bloodbaths in Fact and Propaganda (with Edward S. Herman)
 (1974). Peace in the Middle East? Reflections on Justice and Nationhood
 (1976). Intellectuals and the State
 (1978). Human Rights and American Foreign Policy
 (1979). Language and Responsibility
 1979). The Political Economy of Human Rights, Volume I: The Washington Connection and Third World Fascism (with Edward Herman)
 (1979). The Political Economy of Human Rights, Volume II: After the Cataclysm: Postwar Indochina and the Reconstruction of Imperial Ideology (with Edward Herman)
 (1981). Radical Priorities
 (1982). Superpowers in collision: the cold war now
 (1982). Towards a New Cold War: Essays on the Current Crisis and How We Got There
 (1983). The Fateful Triangle: The United States, Israel, and the Palestinians
 (1985). Turning the Tide: U. S. intervention in Central America and the Struggle for Peace
 (1986). Pirates and Emperors: International Terrorism in the Real World
 (1986). The Race to Destruction: Its Rational Basis
 (1987). The Chomsky Reader
 (1987). On Power and Ideology
 (1987). Turning the Tide: the U. S. and Latin America
 (1988). The Culture of Terrorism
 (1988). Language and Politics
 (1988). Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media (with Edward Herman)
 (1989). Necessary Illusions
 (1991). Terrorizing the Neighborhood
 (1992). What Uncle Sam Really Wants
 (1992). Chronicles of Dissent
 (1992). Deterring Democracy
 (1993). Letters from Lexington: Reflections on Propaganda
 (1993). The Prosperous Few and the Restless Many
 (1993). Rethinking Camelot: JFK, the Vietnam War, and U. S. Political Culture
 (1993). World Order and Its Rules: Variations on Some Themes
 (1993). Year 501: The Conquest Continues
 (1994). Keeping the rabble in Line
 (1994). Secrets, Lies, and Democracy
 (1994). World Orders, Old and New
 (1996). Powers and Prospects: Reflections on Human Nature and the Social Order
 (1996). Class Warfare
 (1997). One Chapter, The Cold War and the University
 (1997). Media Control: The Spectacular Achievements of Propaganda
 (1998). The Common Good
 (1999). The Umbrella of US Power
 (1999). Latin America: From Colonization to Globalization
 (1999). Acts of Aggression: Policing "Rogue" States (with Edward W. Said)
 (1999). The New Military Humanism: Lessons from Kosovo
 (1999). Profit over People: Neoliberalism and Global Order
 (1999). The Fateful Triangle (updated edition)
 (2000). Chomsky on Mis-Education (edited by Donaldo Macedo)
 (2000). A New Generation Draws the Line: Kosovo, East Timor and the Standards of the West
 (2000). Rogue States: The Rule of Force in World Affairs
 (2001). Propaganda and the Public Mind
 (2001). 9-11
 (2002). Understanding Power: The Indispensable Chomsky
 (2002). Chomsky on Democracy and Education (edited by C. P. Otero)
 (2002). Media Control (Second Edition)
 (2002). Pirates and Emperors, Old and New: International Terrorism in the Real World
 (2003). Power and Terror: Post-9/11 Talks and Interviews
 (2003). Middle East Illusions: Including Peace in the Middle East? Reflections on Justice and Nationhood
 2003). Hegemony or Survival: America's Quest for Global Dominance
 2003). Znet article, Deep Concerns https://web.archive.org/web/20080430095854/http://www.zmag.org/content/showarticle.cfm?ItemID=3293
 2004). Getting Haiti Right This Time: The U. S. and the Coup (with Paul Farmer and Amy Goodman)
 (2005). Chomsky on Anarchism (edited by Barry Pateman)
 (2005) Government in the future. Seven Stories Press. ISBN 1-58322-685-0. Text of the lecture given at the Poetry Center, New York, February 16, 1970.
 (2005). Imperial Ambitions: Conversations on the Post-9/11 World
 (2005). The Impetious Imperialist
 (2006). Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy
 (2006). Perilous Power. The Middle East and U. S. Foreign Policy. Dialogues on Terror, Democracy, War, and Justice (with Gilbert Achcar)
 (2007). Interventions
 (2007). What We Say Goes: Conversations on U. S. Power in a Changing World

Biyografiler
 Barsky, Robert (1997). Noam Chomsky: A Life of Dissent. Cambridge: MIT Press. ISBN 0-262-52255-1. Retrieved on 2006-09-05.
 Sperlich, Wolfgang B. (2006). Noam Chomsky. London: Reaktion Books. ISBN 1-86189-269-1. Retrieved on 2006-09-05.
Türkçe Çeviriler
 Noam Chomsky (2011), (Wolfgang B. Sperlich), Yapı Kredi Yayıncılık.
 Noam Chomsky Bir Muhalifin Yaşamı (2001), (Robert F. Barsky), Doğan Kitapçılık.
 Noam Chomsky ile İki Saat (2003), (Denis Robert, Weronika Zarachowicz), Plan B Yayınları

Filmler
 Manufacturing Consent: Noam Chomsky and the Media, Director: Mark Achbar and Peter Wintonick (1992)
 Last Party 2000, Director: Rebecca Chaiklin and Donovan Leitch (2001)
 Power and Terror: Noam Chomsky in Our Times, Director: John Junkerman (2002)
 Distorted Morality — America's War On Terror?, Director: John Junkerman (2003)
 Noam Chomsky: Rebel Without a Pause (TV), Director: Will Pascoe (2003)
 The Corporation, Director: Jennifer Abbott and Mark Achbar (2003)
 Peace, Propaganda & the Promised Land, Directors: Sut Jhally and Bathsheba Ratzkoff (2004)

Türkçeye çevrilmiş eserleri

Dille İlgili Kitapları
 Bilgi Sorunları ve Dil-Managua Dersleri (2009), (Çeviren: Veysi Kılıç), BGST Yayınları, 234 s.
 Dil ve Zihin (2001), Ankara, Ayraç Yayınevi. (Language and Mind kitabının çevirisi), (2011) Bilgesu Yayıncılık.
 Dil ve Sorumluluk (2002), Ekin Yayınları. (Language and Responsibility kitabının çevirisi)
 Doğa ve Dil Üzerine (2010) Sözcükler Yayınevi.

Diğer Yayınları
 Korsanlar ve İmparatorlar Gerçek Dünya'da Uluslararası Terörizm (1991), Akademi Yayınları.
 Kader Üçgeni (1993), İletişim Yayınevi.
 Modern Çağda Entelektüellerin Rolü (1994), Pınar Yayınları.
 Medya Denetimi Immediast Bildirgesi (1995), Tümzamanlar Yayınları.
 Düşük Yoğunluklu Demokrasi Yeni Dünya Düzeni ve Yeni Politik Güçler (1995), (Samir Amin, Andre Gunder Frank ile birlikte), Alan Yayıncılık
 Demokratik İdeallerin Çöküşü (1997), Pınar Yayınları.
 Medya Gerçeği (1999), Tümzamanlar Yayınları.
 Terörizm Efsanesi (1999), (Edward S. Herman, Gerry O'Sullivan, Alexander George ile birlikte) Ayraç Yayınevi.
 Yeni Dünya Düzeninde Yalanlar ve Gerçekler (2000), Mavi Ada.
 Dünya Düzeni: Eskisi Yenisi (2000), Metis Yayınları.
 Halkın Sırtından Kazanç (2000), Om Yayınevi.
 Sam Amca Ne İstiyor İkinci Dünya Savaşı'ndan Günümüze Amerikan Politikaları (2000), Minerva Yayınları.
 Demokrasi Gerçek ve Hayal (2001), Pınar Yayınları.
 Amerikan Müdahaleciliği (2001), Aram Yayınları.
 11 Eylül (2002), Om Yayınevi.
 11 Eylül ve Sonrası Dünya Nereye Gidiyor? (2002), Aram Yayınları.
 Batı'nın Yeni Standartları Kosova, Doğu Timor ve Dünya'ya Hükmeden Yeni Kuşak (2002), Everest Yayınları
 Medya Gerçeği (2002), Everest Yayınları.
 Terörizm Kültürü (2002), Pınar Yayınları.
 İktidarı Anlamak(2007), Aram Yayınları, (2010) Bgts Yayınları
 Hayaller ve Umutlar (2011) Yarın Yayıncılık.
 Yaşam ve Ölüm Arasında Gazze (2011), Bgts Yayınları.
 Demokrasi ve Eğitim, (editör: C. P. Otero), Bgst Yayınları.
 Sömürgecilikten Küreselleşmeye Ütopya Yayınevi
 Yeni Dünya Düzeninde Yalanlar ve Gerçekler Sarmal Yayınevi

Ödüllerinden seçmeler
 1984 Amerikan psikoloji örgütüne bilimsel katkı ödülü
 1988 Kyoto ödülü
 1996 Berlin- Brandenburg Bilim ödülü
 2004 Carl- von – Ossietzky çağdaş tarih ve Oldenburg politika ödülü
 2005 Dünya çapında entelektüel ödülü
 2006 Uppsala üniversitesi doktora ödülü

Alıntılar (çeviri)
"Entelektüel olmak herkese bir çağrıdır: Bu şu anlama geliyor, insanlık için önemli olan sorunları çözmede herkesin kendi aklını kullanması. Bâzı insanlar yöneldikleri doğrultuda yol almak için yeterince konformisttir, güçlüdür ve ayrıcalıklıdır. Bu durumda kimse, hiçbir şekilde bir taksi şoföründen daha entelektüel olamaz. Bu taksi şoförü tesadüf eseri aynı şeyleri düşünen ve muhtemelen daha akıllı, ama daha az yüzeysel olan birisidir, çünkü bu gücün bir sorunudur." — NOAM CHOMSKY, 2002 (İng.) (14)

"…Demokratik toplumların halkı, manipülasyon ve dıştan kontrol edilmeyi önlemek amacıyla aklî öz savunma için kurlar aramalı…" — NOAM CHOMSKY, IN MEDIACONTROL.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 bilimi.net/chomsky.htm Noam Chomsky Biyografisi (Dil Bilimi Sitesinden)
 Z Dergisi'nde yayımlanan yazılarından Türkçeye çevrilenler
 Altınörs, Atakan (2012), "Davranışçı Yaklaşıma Chomsky'nin İtirazı", Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, Haziran 2012, s. 65-90
 Sezer, Ayhan, "Chomsky: Dev Küçük Adam (Chomsky'ye Eleştirel Bir Bakış, Bilim ve Ütopya Dergisi]
 Sezer, Ayhan (2009), "Chomsky Sonrası Çağdaş Dilbilim: Yol Ayrımına Doğru", International Journal of Central Asian Studies.
 Chomsky: 'ABD haydut devlet, Avrupa aşırı ırkçı', Nisan 2015

1928 doğumlular
Philadelphia doğumlular

Amerikalı akademisyenler
Amerikalı anarşistler
Amerikalı ateistler
Amerikalı dilbilimciler
Amerikalı filozoflar
Amerikalı siyaset bilimciler
Amerikalı siyaset felsefecileri
Antisiyonistler
Ateist filozoflar
Belarus Yahudisi asıllı Amerikalılar
Bilinç araştırmacıları ve teorisyenleri
Çağdaş filozoflar
Massachusetts Teknoloji Enstitüsü öğretim üyeleri
Personae non gratae
Ukrayna Yahudisi asıllı Amerikalılar
Yahudi anarşistler
Yahudi barış aktivistleri
Yaşayan insanlar

Noam Chomsky


Stephen Henry Burum  (* 25. November 1939 in Dinuba, Kalifornien) ist ein US-amerikanischer Kameramann.

Leben
Nachdem der gebürtige Kalifornier Stephen Henry Burum in den 1960er Jahren am UCLA School of Theater, Film and Television graduierte und einige Zeit dort als Dozent lehrte, arbeitete er einige Zeit für die Walt Disney anthology television series, bevor er seinen Wehrdienst bei der United States Army absolvierte. Seine Dienstzeit verbrachte er beim Army Pictorial Center, wo er Lehrfilme für die Army drehte. Anschließend kehrte er nach Kalifornien zurück, wo er als Kameramann für Werbespots, Fernsehshows und Low-Budget-Filme arbeitete. Seine ersten größeren Aufträge hatte er für die Second unit von Francis Ford Coppola Apocalypse Now und Carroll Ballards Der schwarze Hengst.

Burum war dreimal für den ASC Award nominiert und konnte diesen für seine Kameraarbeit an der Filmbiographie Jimmy Hoffa gewinnen. Für Jimmy Hoffa war er 1993 auch für einen Oscar in der Kategorie Beste Kamera nominiert. Für sein Lebenswerk erhielt er 2008 den ASC Lifetime Achievement Award.

Filmografie (Auswahl)
 1973: Blutbad des Schreckens (Scream Bloody Murder)
 1980: Goldene Träume – Eine olympische Love-Story (The Golden Moment: An Olympic Love Story)
 1982: Der große Zauber (The Escape Artist)
 1982: Entity – Es gibt kein Entrinnen vor dem Unsichtbaren, das uns verfolgt (The Entity)
 1983: Das Böse kommt auf leisen Sohlen (Something Wicked This Way Comes)
 1983: Die Outsider (The Outsiders)
 1983: Die verwegenen Sieben (Uncommon Valor)
 1983: Rumble Fish
 1984: Der Tod kommt zweimal (Body Double)
 1985: Die Braut (The Bride)
 1985: St. Elmo's Fire – Die Leidenschaft brennt tief (St. Elmo's Fire)
 1986: 8 Millionen Wege zu sterben (8 Million Ways to Die)
 1986: Der Nussknacker (Nutcracker)
 1987: The Untouchables – Die Unbestechlichen (The Untouchables)
 1988: Arthur 2 – On the Rocks (Arthur 2: On the Rocks)
 1989: Der Rosenkrieg (The War of the Roses)
 1989: Die Verdammten des Krieges (Casualties of War)
 1991: Na typisch! (He Said, She Said)
 1992: Jimmy Hoffa (Hoffa)
 1992: Man Trouble – Auf den Hund gekommen (Man Trouble)
 1992: Mein Bruder Kain (Raising Cain)
 1993: Carlito's Way
 1994: Shadow und der Fluch des Khan (The Shadow)
 1996: Mission: Impossible
 1997: Ein Vater zuviel (Fathers' Day)
 1998: Spiel auf Zeit (Snake Eyes)
 1999: Mystery Men
 2000: Mission to Mars
 2002: Leben oder so ähnlich (Life or Something Like It)
 2004: Bekenntnisse einer Highschool-Diva (Confessions of a Teenage Drama Queen)

Auszeichnungen
Oscar
 1993: Nominierung für die Beste Kamera mit Jimmy Hoffa

Weblinks

Einzelnachweise

Kameramann
US-Amerikaner
Geboren 1939
Mann

Stephen H. Burum


اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات هي لجنة مهتمة بتصنيف الفيروسات. تصنيفها معترف به في وسط علماء الفيروسات وهو يعتبر الإصدار الرسمي.

عند نشر تقريرها لعام 2005م صنفت اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات 2827 فيروس حتى الآن.

تنظيمها

اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات هي جزء من قسم علم الفيروسات بالاتحاد الدولي للمجتمعات الميكروبيولوجية (IUMS).

اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات مكونة من مجلس تنفيدي والعديد من اللجان الفرعية، كل واحدة مختصة في صنف من الفيروسات على حسب الكائنات التي يصيبها:
 لافقاريات
 فقاريات
 بدائيات النوى
 نبات
 فطر

كل واحد من أفراد هذه اللجان الفرعية هو أخصائي في عائلة من الفيروسات.

قاعدة بيانات اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات

هي قاعدة البيانات التي تحصي كل الفيروسات المصنفة من قبل اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات، تأسسة هذه القاعدة عام 1991م وهي مفتوحة لعامة الناس على الأنترنت.

خلال صيف 1987م بدء النقاش حول تأسيس قاعدة بيانات لإحصاء الفيروسات.

في مارس 1990م قرر الاعتماد على الخيارات التقنية للمشروع المكلف بإحصاء الفيروسات التي تصيب النباتات، هذا الأخير يستعمل صيغة الملف ل وت (لغة الوصف للتصنيف)

طورت في الأساس ب أستراليا في قلب الجامعة الوطنية الأسترالية بدعم من المؤسسة الوطنية للعلوم، الخوادم التي تضم قاعدة بيانات اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات حولت في أفريل 2001م إلى جامعة كولومبيا في نيويورك.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات
 منتدى اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات للنقاش والاقتراحات التصنيفية
 تاريخ اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات

أنظمة تصنيف الفيروس
علم الأحياء
علم الفيروسات
علم تصنيف الفيروسات
مدونات التسمية
معلوماتية حيوية
منظمات أسست في 1966
منظمات علم التصنيف
منظمات علم الفيروسات

اللجنة الدولية لتصنيف الفيروسات


Ütteroda ist ein landwirtschaftlich geprägter Ortsteil der Gemeinde Krauthausen im Wartburgkreis in Westthüringen. Der Ortsteil liegt in Südhanglage, etwa 5 Kilometer Luftlinie nördlich von Eisenach auf einer Höhe von 340 bis 360 Metern über Meeresspiegelhöhe.

Geografie
Der Ortsteil Ütteroda liegt am Südrand der "Mihlaer Hochfläche", einer topographischen Untereinheit des Creuzburg–Eisenacher Grabens.

An die Gemarkung von Ütteroda grenzt im Westen Creuzburg, im Norden und Osten Mihla (beides Ortsteile von Amt Creuzburg), im Osten die Eisenacher Stadtteile Neukirchen und Madelungen und im Süden die Kerngemeinde Krauthausen.
Die höchste Erhebung ist der bewaldete Berg Hohleite (), es folgen der Mihlberg () und der Lerchenberg (). Die geographische Höhe des Ortes beträgt .

Geologie
Ütteroda liegt im Bereich des Creuzburger Grabens, eines Abschnittes der Eichenberg–Gotha–Saalfelder Störungszone, der durch zahlreiche, in etwa parallel verlaufende Verwerfungen stark gegliedert ist. Der oberflächennahe geologische Untergrund wechselt daher kleinflächig ab. Es dominieren im Südwesten die Gesteine des Dolomitmergelkeupers, der in einem geologischen Aufschluss an der "Roten Wand" am Ostfuß der Hohleite eindrucksvoll angeschnitten ist. Den Steinmergelschichten lagern gelbe Sandsteine des mittleren Rhät auf, die den Abschluss der Gesteinsabfolge des Keupers bilden. Im Nordosten erfolgt ein abrupter Übergang zum Hauptmuschelkalk, der dort die Verebnung der Mihlaer Hochfläche bildet.

Gewässer
Die Ortslage von Ütteroda besitzt keine natürlichen Quellen und Wasserläufe. In einer sumpfigen, natürlichen Senke am nordöstlichen Ortsrand befindet sich eine von Niederschlägen gebildete Wasserfläche, sie wird "Im See" genannt und ist heute ein Flächennaturdenkmal. Im Zentrum der Ortslage wurde zum vorbeugenden Brandschutz ein Löschwasserteich angelegt.

Geschichte

Der Ort Ütteroda entstand in der letzten Rodungsperiode der Hochmittelalters und war zunächst ein dem Creuzburger Nonnenkloster Sankt Jakob zugeeignetes Gut. Hier hatten die Herren von Uetterodt ihren Stammsitz.

Der Ort im Amt Creuzburg lag verkehrsgünstig an einer Seitenstraße der Lange-Hessen-Straße. Nach der Säkularisation des Klosterbesitzes ging dieser Ort in den Besitz der Herren von Buttlar (zu Creuzburg) über, welche als Patronatsherren schon 1569 den Bau einer Kirche ermöglichten.
Im Jahr 1637 wurde Ütteroda schwer heimgesucht, der halbe Ort brannte nieder, von 40 Wohnhäusern blieben nur 21 erhalten, auch die Mehrzahl der 40 männlichen Einwohner wurde getötet. Fast der gesamte Viehbestand wurde von den Plünderern erbeutet.

Aufgrund ungünstiger geologisch-topographischer Bedingungen im Ort ereignete sich in den Jahren 1865 bis 1867 eine Häufung von Typhuserkrankungen. Die Brunnen des Ortes hatten über das Grundwasser Verbindung mit dem Gottesacker und einigen Sumpfgebieten oberhalb des Ortes. Durch das verunreinigte Brunnenwasser kamen 19 der 280 Bewohner des Ortes zu Tode.

1879 wurden, basierend auf der Volkszählung von 1875, erstmals statistische Angaben zum Ort publiziert. Ütteroda hatte in diesem Jahr 49 Wohnhäuser mit 252 Einwohnern. Die Größe der Flur betrug 513,8 ha, davon Höfe und Gärten 9,4 ha, Wiesen 1,7 ha, Ackerfläche 413,5 ha, Wald 26,5 ha, Teiche, Bäche und Flüsse 0,2 ha. Auf Wege, Triften, Ödland und Obstbauplantagen entfielen 62,4 ha. Beachtlich war auch der Viehbestand: Ütteroda hatte 7 Pferde, 153 Rinder, 324 Schafe, 86 Schweine und 17 Ziegen.

Sechs bei den Abwehrkämpfen gegen vorrückende US-Panzerspitzen am 2. April 1945 gefallene deutsche Soldaten wurden auf dem Friedhof des Ortes beerdigt. Auch vier Bürger von Ütteroda fanden beim Beschuss aus den Panzerkanonen den Tod.

Am 9. April 1994 wurde die bis dahin selbstständige Gemeinde nach Krauthausen eingemeindet.

Sehenswürdigkeiten

Ütteroda besitzt einen kleinen Dorfanger. An mehreren Punkten im Ort finden sich noch liebevoll gepflegte Dorfbrunnen.

Die Dorfkirche wurde um 1560 aus Feldsteinen erbaut. Sie wurde nach 1990 saniert und verfügt über ein neues Geläut mit funkgesteuertem Uhrwerk.

Geologische Aufschlüsse an der Hohleite

An der Hageleite befindet sich die Rote Wand, ein besonders farbenprächtiger Keuperaufschluss. Die Gesteinspakete treten nochmals an der Ortsverbindungsstraße Ütteroda-Creuzburg zu Tage.

Naturschutzgebiet Runder- und Langer Enspel
Das Naturschutzgebiet Runder- und Langer Enspel befindet sich etwa einen Kilometer südöstlich der Ortslage, überwiegend in der Flur Madelungen. Es wurde wegen des hier vorhandenen Wacholder-Magerrasens als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Neben der schützenswerten Flora wurden im Gebiet 28 Vogelarten, 18 Schmetterlingsarten (Tagfalter) und der Feuersalamander bestimmt, darunter einige Tier- und Pflanzenarten die in Thüringen bereits auf der Roten Liste gefährdeter Arten stehen. Der BUND Kreisverband Wartburgkreis und Stadt Eisenach wies das Gebiet als Biotop des Monats Mai 2001 aus.

Bergbau
Der Rhätsandstein wurde seit dem Hochmittelalter als Baustein gebrochen. Die Steinbrüche sind unter Wald erhalten geblieben. Der feinkörnige Rhätsandstein aus der Madelunger und Ütterodaer Flur lässt sich an zahlreichen Steinplastiken und Gebäuden in den Nachbarorten und in besonders großer Zahl auf den Eisenacher Friedhöfen nachweisen. Die Steinmergelbänke wurden als Wegeschotter verwendet.

Einzelnachweise

Weblinks

Ehemalige Gemeinde (Wartburgkreis)
Gemeindeauflösung 1994
Ort im Wartburgkreis
Krauthausen
Uetterodt

Ütteroda


El-Esad Stadyumu, Suriye'ninn Lazkiye şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakaları yapıldığı El-Esad Stadyumu, 35.000 seyirci kapasitelidir.

Suriye'deki stadyumlar
Lazkiye
1978'de tamamlanan spor mekânları

Esad Stadyumu


ولفرام ألفا ، هو محرك بحث أطلق عند الساعة الثالثة من صباح 16 مايو 2009. على خلاف محركات البحث التقليدية، فإن ولفرام يقوم بالإجابة عن الأسئلة التي تطرح عليه في حين تقوم البواحيث (محركات البحث) التقليدية بمجرد عرض قائمة من مواقع الإنترنت ذات العلاقة بالكلمات المفتاحية التي يتم البحث عبرها.

فمثلاً يمكن استخدام محرك بحث ولفرام للإجابة عن سؤال «من أغنى رجل في العالم؟» قيقدم لنا اسم ذلك الشخص، في حين يقوم جوجل مثلاً عندما يطرح عليه نفس السؤال بعرض قائمة بمواقع الإنترنت ذات العلاقة بالكلمات المفتاحية المستخدمة في هذا السؤال.

بعض المطورين الذي جربوا محرك البحث الجديد أكدوا بأنه سيكون «قاتل جوجل» ولكن في الواقع فإن ولفرام ليس كمحركات البحث التقليدية حيث أنه عبارة عن مجموعة من العمليات الحسابية التي تعتمد على أفكار من مطور محرك البحث ستيفن ولفرام.

انظر أيضًا

 ولفرام ماثماتيكا

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي.

حاسبات برمجية
برمجيات تعليمية رياضية
أنظمة جبر حاسوبي
برمجيات معالجة اللغات الطبيعية
تحليل الويب
تعليم الرياضيات
تعليم الفيزياء
محركات بحث
مساعدون افتراضيون
موارد التعليم المفتوحة
مواقع ويب أسست في 2009
مواقع ويب تعكس ويكيبيديا
ولفرام ريسيرتش
ويب دلالي

ولفرام ألفا


Palača Normann je jednokatna zgrada na Trgu Ante Starčevića 2 u Osijeku, Hrvatska.

Opis
Palača grofa Gustava Normanna izgrađena je 1891. godine na glavnom trgu. Zgradu je dao izgraditi kao gradsku rezidencijalnu palaču grof Gustav Normann Ehrenfelski, vlastelin iz Valpova po nacrtima arhitekta Josipa pl. Vancaša, a graditelj je bio Franz Wybiral. Danas je u toj zgradi sjedište osječko–baranjskog župana. Jednokatna zgrada pravokutnog tlocrta građena je masivno s primjereno snažnim proporcijama. Zgrada ima urbanističku i stilsku vrijednost historicističke palače 19. stoljeća izgrađene u duhu neorenesanse.

Zaštita
Pod oznakom Z-2334 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – nepokretna pojedinačna, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiran kao "javne građevine".

Izvori

Arhitektura historicizma u Hrvatskoj
Palače u Osijeku
Zaštićene javne građevine u Osječko-baranjskoj županiji

Palača Normann


Sosyal pedagoji, Alman bilim insanı Adolf Diesterweg (1790-1866) tarafından ilk defa ortaya atılan bu terim, toplumda mağdur duruma düşmüş, sosyal yönden tecrit edilmiş veya şahsî yönden problemleri olan insanların sosyal hayata yeniden kazandırılmaları, bağımsız ve üretken hâle gelmelerini sağlayan terapoytik, eğitimsel ve danışmaya yönelik hizmetlerin bütünüdür. Daha basit bir yaklaşımla sosyal pedagoji, sosyal sorunlu çocuk, genç ve yetişkinlerin okul dışı eğitim ve terbiyesidir.

Bazı sosyal bilimciler, sosyal pedagojiyi, toplumsal eğitim veya yaygın eğitim anlayışı ile daha çok halk eğitimi veya kitle-toplum eğitimi olarak tanımlamaktadır. Bazıları da sosyal pedagojiyi, halk eğitimi çerçevesinde dar anlamda sadece yetişkinler eğitimi olarak görmektedir.

Topluma yönelik eğitim faaliyetlerinin ortak noktası, okul dışı, bir başka ifadeyle örgün eğitimin dışında kalmasıdır. Dolayısıyla, sosyal pedagoji; mecburî eğitimini tamamlamış olan veya buna paralel olarak bazı sosyal sorunlu kişiler için, genelde kamu kurum ve kuruluşlarca düzenli, planlı ve sistemli bir şekilde yürütülen yaygın eğitim faaliyetlerinin bütünüdür.

Örgün eğitim sistemine hiç girmemiş veya herhangi bir kademesinde bulunan veya bu kademeden çıkmış gençlere ve bütün yaş gruplarına, örgün eğitimin yanında veya dışında düzenlenen eğitim, öğretim, rehberlik ve uygulama faaliyetleri, sosyal pedagoji kapsamına girmektedir.

Halk eğitiminin yöneldiği kitle; yaş, akıl, cinsiyet, eğitim düzeyi, öğrenme ihtiyacı-isteği, sosyal statü ve sosyal gereklilik bakımından birbirinden farklı kişilerden meydana gelmektedir.

Türkiye'de halk eğitiminden yararlanan kişilerin başında daha çok okuma yazma bilmeyenler, ev kadınları; beceri sahibi olmayan veya niteliksiz işsizler¸ serbest meslek erbabı; yaşadıkları ülkenin lisanını bilmeyen yabancılar, işçiler; işverenler; çiftçi; öğrenci; zanaatkâr ve esnaf gelmektedir.

Sosyal pedagojik faaliyetlerin kapsamına hemen hemen aynı sosyal gruplar girmektedir. Ancak, bu hedef kitlelerin içinde psiko-sosyal yönden sorunlu olan kişiler, asıl sosyal pedagojin ilgi alanına girmektedir.

Sosyal eğitim faaliyetleri, sosyal politikalar, sosyal hizmetler, gençlik hizmetleri ve aile hizmetleri aracılığı ile yürütülmektedir.

Avrupa'da sosyal pedagojik hizmetler, 19. yüzyılda kilise tarafından başlatılmıştır. Hedef grup, daha ziyâde sanayi devriminden olumsuz yönde etkilenen ve şehirlere göç eden büyük ailelerin çocukları olmuştur. Bu dönemde örneğin Almanya'da, özellikle büyük şehirlerde kilise örgütleri tarafından muhtaç gençlere, meslekî eğitim imkânı tanıyan yurtlar, dernekler ve okulların yanında özel çocuk bakım evleri açılmıştır.

Bugün, sosyal pedagojik hizmetlerin faaliyet alanları ile sosyal çalışmanın faaliyet alanları birbirine çok yakındır. Bir kamusal sosyal faaliyet biçimi olarak sosyal çalışma, kötü sosyal şartları ortadan kaldırmak ve sosyal sorunlu kişi ve ailelere aynî veya nakdî destek sağlamakla bu maddî sorunun ortadan kalkmasına yardımcı olurken, sosyal eğitim daha çok bu sosyal grupların eğitimleri ile ilgilenmektedir.

Sosyal Pedagoji ve Sosyal Çalışmanın Faaliyet Alanları

 Özürlülerin sosyal hayata adaptasyonu ve eğitimi.
 Alkol ve uyuşturucu bağımlıların psiko-sosyal sorunlarına eğitimsel açıdan yardımcı olmak.
 Yabancıların sosyal hayata uyumlarını kolaylaştırmak amacıyla dil kursları çerçevesinde pedagojik uyum programları sunmak.
 Evsiz-barksız kişilere sosyal konut alanında veya geçici iskan konusunda yardımcı olmak.
 Yardıma muhtaç kişi ve ailelerin psiko-sosyal ve maddî sorunlarını gidermek konularında yardımcı olmak.
 Aile içi şiddete maruz kalmış kadın ve çocukların psiko-sosyal sorunlarına yardımcı olmak ve geçici-kalıcı sosyal konutlar bulmak.
 Çocukların psiko-sosyal ve eğitim sorunlarına yardımcı olmak.
 Tutukluların eğitim gereksinimlerini karşılamak.

Sosyal Pedagoji ve Halk Eğitiminin Hedefleri

 Aileleri korumak ve sağlıklı bir ortamda geliştirmek.
 Çocukların sosyalleşmesine yardımcı olmak.
 Kişilere sosyal ahlâk ilkeleri çerçevesinde sosyal sorumluluk aşılamak.
 Toplumun genel kültürel, meslekî ve eğitim ihtiyacını karşılamak. Özellikle meslek veya sanat sahibi olmayanlara meslekî bilgi ve beceri öğretmek.
 Bireyin kişisel yeteneklerini geliştirmek.
 Bireyin toplum içindeki görevini daha iyi kavramasını sağlamak. Sosyal uyumuna ve gelişimine yardımcı olmak.
 Örgün eğitim kurumlarından yararlanamamış olanlara temel eğitim olanakları sunmak.
 Örgün eğitimden geçmiş kişilere belirli alanlarda duydukları eksikliklerini giderebilmek için tümleyici ve yenileyici eğitim sunmak.

Türkiye'de Sosyal Pedagoji ve Halk Eğitimi

Türkiye'de sosyal pedagoji ve sosyal çalışma faaliyetleri, sınırlı imkânlar doğrultusunda daha çok sosyal hizmetler çerçevesinde yürütülmektedir. Yaygın eğitim faaliyetlerinin büyük bir bölümü ise, iyi organize edilmiş bir şekilde daha çok Halk Eğitim Merkezleri tarafından düzenlenmektedir.

1956 yılında açılmaya başlayan ve sayıları 1960'ta 19'a, 1970'te 334'e, 1980'de 567'ye ve 1991'de de 767'ye ulaşan Halk Eğitim Merkezleri, il ve ilçelerde Millî Eğitim Müdür Yardımcılarından birine bağlı olarak çalışmaktadır.

Halk Eğitim Merkezlerinde eğitim hizmetleri, genellikle 4 değişik alanda olmaktadır:

Meslek Kursları Merkezlerde, biçki-dikiş, giyim, modelistik, kilim-halı dokuma, el örgüsü, yapma çiçekçilik ve nakış gibi evlerde kullanılabilecek beceriler kazandıran kurslarla elektrikçilik, oto elektrik, trikotaj, torna-tesviye, traktör bakım ve onarım, demircilik, doğramacılık, tornacılık ve kaynakçılık gibi sanayi kesiminde iş bulmaya yarayacak beceriler kazandıran kurslar Meslek Kursları adı altında yürütülmektedir.
Sosyo-Kültürel Kurslar Merkezlerde, genel kültür konuları ile örgün eğitimdeki ders konularını içeren, katılanların genel kültürlerini, bilgilerini artırmaya yönelik ya da onları çeşitli imtihanlara hazırlayan kurslar da tertiplenmektedir. Bu kurslar şunlardır:
 Müzik (Türk halk müziği; Türk sanat müziği); Folklor (Halk oyunları);
 Üniversiteye Hazırlık (Genel yetenek, Fen, Lisan, Sosyal);
 Müzik Aletleri (Keman, Bağlama, Flüt, Kanun, Tambur, Ney);
 Yabancı Dil (İngilizce, Fransızca, Almanca, Arapça);
 Okul Bitirmelere Hazırlık (Fizik, Edebiyat, Matematik, Fen bilgisi, Kimya, Coğrafya, Sosyal bilimler, Tarih);
 Spor (Jimnastik, Basketbol, Hentbol, Voleybol, Güreş, Tenis, Atletizm, Boks);
 Diğer sosyo-kültürel kurslar (İlk yardım, Çevre Sağlığı, Nüfus planlaması, Anne ve Çocuk Sağlığı.
Okuma Yazma Kursları Bu kurslar, okuma-yazma öğretmeyi amaçlayan 1. kademe kurslarıyla, okuma-yazma öğrenenleri ilkokul bitirme sınavlarına hazırlayan 2. kademe kurslarından oluşmaktadır.
Sosyo-Kültürel Etkinlikler Merkezlerde sosyal-kültürel etkinlikler adı altında herkese açık olan toplantılar, sergiler, tiyatro ve sinema gibi gösteriler düzenlenmektedir.

Kaynakça
 Sosyal Siyaset Kürsüsü - Sosyal Pedagoji
 Sosyal Sorumluluk Oyun Projeleri

Pedagoji
Psikoloji
Toplum

Sosyal pedagoji


Dementia este un film de groază american din 1955, regizat de John Parker. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Adrienne Barrett și Bruno VeSota.

Distribuție
 Adrienne Barrett
 Bruno VeSota
 Ben Roseman
 Ed McMahon
 Shorty Rogers
 Angelo Rossitto
 Shelley Berman
 Ed Hinkle
 Jebbie Vesota
 Lucillo Rowland
 Gayne Sullivan

Note

Legături externe

 Dementia at Rotten Tomatoes

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme de groază din anii 1950
Filme independente americane
Filme noir
Filme thriller din anii 1950
Filme americane

Dementia (film din 1955)


Sovyetler Birliği'nin resmî isimleri, Sovyet Cumhuriyetlerinin dilinde ve diğer dillerde Sovyetler Birliği'nin resmî isimleridir.

Resmî isimleri

Sovyetler Birliği'nin resmî isimleri


Pharmacognosy is the study of crude drugs obtained from medicinal plants, animals, fungi, and other natural sources. The American Society of Pharmacognosy defines pharmacognosy as "the study of the physical, chemical, biochemical, and biological properties of drugs, drug substances, or potential drugs or drug substances of natural origin as well as the search for new drugs from natural sources".

Description
The word "pharmacognosy" is derived from two Greek words: ,  (drug), and  gnosis (knowledge) or the Latin verb cognosco (, 'with', and , 'know'; itself a cognate of the Greek verb , , meaning 'I know, perceive'), meaning 'to conceptualize' or 'to recognize'.

The term "pharmacognosy" was used for the first time by the German physician Johann Adam Schmidt (1759–1809) in his published book Lehrbuch der Materia Medica in 1811, and by Anotheus Seydler in 1815, in his Analecta Pharmacognostica.

Originally—during the 19th century and the beginning of the 20th century—"pharmacognosy" was used to define the branch of medicine or commodity sciences ( in German) which deals with drugs in their crude, or unprepared form. Crude drugs are the dried, unprepared material of plant, animal or mineral origin, used for medicine. The study of these materials under the name  was first developed in German-speaking areas of Europe, while other language areas often used the older term materia medica taken from the works of Galen and Dioscorides. In German, the term  ("science of crude drugs") is also used synonymously.

As late as the beginning of the 20th century, the subject had developed mainly on the botanical side, being particularly concerned with the description and identification of drugs both in their whole state and in powder form. Such branches of pharmacognosy are still of fundamental importance, particularly for botanical products (widely available as dietary supplements in the U.S. and Canada), quality control purposes, pharmacopoeial protocols and related health regulatory frameworks. At the same time, development in other areas of research has enormously expanded the subject. The advent of the 21st century brought a renaissance of pharmacognosy, and its conventional botanical approach has been broadened up to molecular and metabolomic levels.

In addition to the previously mentioned definition, the American Society of Pharmacognosy defines pharmacognosy as "the study of natural product molecules (typically secondary metabolites) that are useful for their medicinal, ecological, gustatory, or other functional properties." Similarly, the mission of the Pharmacognosy Institute at the University of Illinois at Chicago involves plant-based and plant-related health products for the benefit of human health. Other definitions are more encompassing, drawing on a broad spectrum of biological subjects, including botany, ethnobotany, marine biology, microbiology, herbal medicine, chemistry, biotechnology, phytochemistry, pharmacology, pharmaceutics, clinical pharmacy, and pharmacy practice.

 medical ethnobotany: the study of traditional uses of plants for medicinal purposes;
ethnopharmacology: the study of pharmacological qualities of traditional medicinal substances;
 phytotherapy: the study of medicinal use of plant extracts;
phytochemistry: the study of chemicals derived from plants (including the identification of new drug candidates derived from plant sources);
zoopharmacognosy: the process by which animals self-medicate, by selecting and using plants, soils, and insects to treat and prevent disease;
marine pharmacognosy: the study of chemicals derived from marine organisms.

Biological background

All plants produce chemical compounds as part of their normal metabolic activities. These phytochemicals are divided into (1) primary metabolites such as sugars and fats, which are found in all plants; and (2) secondary metabolites—compounds which are found in a smaller range of plants, serving more specific functions. For example, some secondary metabolites are toxins used by plants to deter predation and others are pheromones used to attract insects for pollination. It is these secondary metabolites and pigments that can have therapeutic actions in humans and which can be refined to produce drugs—examples are inulin from the roots of dahlias, quinine from the cinchona, THC and CBD from the flowers of cannabis, morphine and codeine from the poppy, and digoxin from the foxglove.

Plants synthesize a variety of phytochemicals, but most are derivatives:
 Alkaloids are a class of chemical compounds containing a nitrogen ring. Alkaloids are produced by a large variety of organisms, including bacteria, fungi, plants, and animals, and are part of the group of natural products (also called secondary metabolites). Many alkaloids can be purified from crude extracts by acid-base extraction. Many alkaloids are toxic to other organisms.
 Polyphenols ( phenolics) are compounds that contain phenol rings. The anthocyanins that give grapes their purple color, the isoflavones, the phytoestrogens from soy and the tannins that give tea its astringency are phenolics.
 Glycosides are molecules in which a sugar is bound to a non-carbohydrate moiety, usually a small organic molecule. Glycosides play numerous important roles in living organisms. Many plants store chemicals in the form of inactive glycosides. These can be activated by enzyme hydrolysis, which causes the sugar part to be broken off, making the chemical available for use.
 Terpenes are a large and diverse class of organic compounds, produced by a variety of plants, particularly conifers, which are often strong smelling and thus may have a protective function. They are the major components of resins, and of turpentine produced from resins. When terpenes are modified chemically, such as by oxidation or rearrangement of the carbon skeleton, the resulting compounds are generally referred to as terpenoids. Terpenes and terpenoids are the primary constituents of the essential oils of many types of plants and flowers. Essential oils are used widely as natural flavor additives for food, as fragrances in perfumery, and in traditional and alternative medicines such as aromatherapy. Synthetic variations and derivatives of natural terpenes and terpenoids also greatly expand the variety of aromas used in perfumery and flavors used in food additives. The fragrance of rose and lavender is due to monoterpenes. The carotenoids produce shades of red, yellow and orange in pumpkin, maize, and tomatoes.

Natural products chemistry

A typical protocol to isolate a pure chemical agent from natural origin is bioassay-guided fractionation, meaning step-by-step separation of extracted components based on differences in their physicochemical properties, and assessing the biological activity, followed by next round of separation and assaying. Typically, such work is initiated after a given crude drug formulation (typically prepared by solvent extraction of the natural material) is deemed "active" in a particular in vitro assay. If the end-goal of the work at hand is to identify which one(s) of the scores or hundreds of compounds are responsible for the observed in vitro activity, the path to that end is fairly straightforward:
 fractionate the crude extract, e.g. by solvent partitioning or chromatography.
 test the fractions thereby generated with in vitro assays.
 repeat steps 1) and 2) until pure, active compounds are obtained.
 determine structure(s) of active compound(s), typically by using spectroscopic methods.
In vitro activity does not necessarily translate to biological activity in humans or other living systems.

Herbal
In the past, in some countries in Asia and Africa, up to 80% of the population may rely on traditional medicine (including herbal medicine) for primary health care. Native American cultures have also relied on traditional medicine such as ceremonial smoking of tobacco, potlatch ceremonies, and herbalism, to name a few, prior to European colonization. Knowledge of traditional medicinal practices is disappearing in indigenous communities, particularly in the Amazon.

With worldwide research into pharmacology as well as medicine, traditional medicines or ancient herbal medicines are often translated into modern remedies, such as the anti-malarial group of drugs called artemisinin isolated from Artemisia annua herb, a herb that was known in Chinese medicine to treat fever. However, it was found that its plant extracts had antimalarial activity, leading to the Nobel Prize winning discovery of artemisinin.

See also
 Bioprospecting
 List of plants used in herbalism
 Pharmacognosy Reviews

References

External links

Pharmacy

Pharmacognosy


Avrupa Yakası, Rumeli Tarafı veya Rumeli Yakası, İstanbul şehrinin Avrupa üzerinde kalan toprakları.

İlk ne zaman kullanıldığı bilinmemekle beraber Rumeli Yakası isminin Osmanlı döneminden beri kullanıldığı düşünülmektedir.

Kuzey sahilini kapsayan Eyüpsultan, Arnavutköy ve Çatalca, güney sahilinde ise Fatih, Zeytinburnu, Bakırköy, Küçükçekmece, Avcılar, Beylikdüzü, Büyükçekmece  ve Silivri bulunmaktadır. Boğaziçinde bulunan ilçeler Beyoğlu, Beşiktaş ve hem kuzey sahiline hem de boğaziçine bakan tek ilçe Sarıyer'dir. İç ilçeler Esenyurt, Başakşehir, Bağcılar, Bahçelievler, Güngören, Esenler, Bayrampaşa, Sultangazi, Gaziosmanpaşa, Kâğıthane ve Şişli'dir.

İlçeler

 Arnavutköy
 Avcılar
 Bağcılar
 Bahçelievler
 Bakırköy
 Başakşehir
 Bayrampaşa
 Beşiktaş
 Beylikdüzü
 Beyoğlu
 Büyükçekmece
 Çatalca
 Esenler
 Esenyurt
 Eyüpsultan
 Fatih
 Gaziosmanpaşa
 Güngören
 Kâğıthane
 Küçükçekmece
 Sarıyer
 Silivri
 Sultangazi
 Şişli
 Zeytinburnu

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Anadolu Yakası
 İstanbul'un ilçeleri

İstanbul'un bölgeleri

Avrupa Yakası


Ado eller ADO kan henvise til:

 ActiveX Data Objects - en databaseteknologi udviklet af Microsoft
 ADO Den Haag - en hollandsk fodboldklub
 Eduardo Roberto Stinghen - en fodboldspiller kendt under navnet Ado

Ado


Ziua iuliană este baza unui sistem de datare constând în socotirea zilelor și fracțiilor de zi scurse de la o dată convențională fixată la 1 ianuarie  -4712, la ora 12.

Termenul de zi iuliană este folosit și de către CNES și NASA pentru datarea diverselor evenimente. Numărul de zile scurse este socotit de la 1 ianuarie 1950, la , pentru CNES și de la 24 mai 1968, la , pentru NASA.

Datarea în zile iuliene face deosebit de simple calculele asupra datelor deoarece este independentă de ciclurile calendaristice complexe (durată inegală a lunilor, luni intercalate, zile suplimentare, ani bisecți etc.).

Zilele iuliene sunt utilizate îndeosebi pentru datarea evenimentelor astronomice. Ele servesc la stabilirea  comodă a corespondențelor dintre calendare. Ele au fost puse în aplicare, adesea sub o formă modificată, în sistemele de date interne ale softurilor informatice.

Zile iuliene și calendar iulian
Joseph Juste Scaliger, inventatorul zilelor iuliene în secolul al XVI-lea, și-a calificat sistemul drept iulian în onoarea tatălui său, Jules César Scaliger, dar și pentru că rezulta din calcule făcute pe calendarul iulian.

Calificativul iulian este sursă de ambiguități: datările în zile iuliene și datele din calendarul iulian nu au nicio legătură și nu trebuie confundate. În română se vorbește despre zile iuliene (abreviat z.i. în română); de dată iuliană sau de dată din calendarul iulian în al doilea caz.

Abrevierile engleze sunt ambigue și trebuie să fie interpretate ținând seama de context: abrevierea JD este folosit uneori pentru " Julian Date" (dată din calendarul iulian) și alteori pentru "Julian Day" (Zi iuliană).

Reguli de utilizare

Numerotația anilor
Corespondențele dintre zilele iuliene și calendare  cer ca să se folosească cronologia astronomică:
 în cronologia uzuală, anul 0 nu există; anul precedent al anului 1 d.Hr. este anul 1 î.Hr. Avem astfel succesiunea cronologică:
… ; 3 î.Hr.; 2 î.Hr.; 1 î.Hr. 1 d.Hr.; 2 d.Hr.; 3 d.Hr.; ...
 în cronologia astronomică, anul prededent anului 1 este anul 0. Avem, prin urmare, succesiunea cronologică:
… ; -2 ; -1 ; 0 ; 1 ; 2 ; 3 ; etc.

Doar cronologia astronomică permite calcule simple asupra datelor: această numerotație a anilor trebuie utilizată în calculele cu zilele iuliene. De aceea data origine a zilelor iuliene este definită ca 1 ianuarie -4712 (cronologie astronomică). În cronologia uzuală, este 1 ianuarie 4713 î.Hr.

Fracțiuni de zile

Origine orară
Scaliger a fixat originea la ora 12 heures din 1 ianuarie -4712. Această origine la ora 12 a pus numeroase probleme cronologiștilor obișnuiți să utilizeze originea zilei la ora 0. Mai multe variante ale zilei iuliene au fixat originea la ora 0.

În sistemul zilelor iuliene, un moment din zi, în oră, minut, secundă, fracțiune de secundă, este exprimat în fracțiune de zi. Se adaugă, prin urmare, dacă este necesar, zilei iuliene corespunzătoare unei date, fracțiunea de zi corespunzătoare momentului zilei considerate.

Conversia unui moment în fracție de zi iuliană și conversia reciprocă
Algoritmii următori permit să se convertească în fracție de zi iuliană un moment dat, în ore, minute și secunde și reciproc.

În formulele care urmează, timpul este decontat, în ore, minute, secunde, potrivit metodei contemporane, în sistemul de 24 de ore pornind de la . De notat că fracția F poate fi negativă (pentru orele anterioare orei ): aceasta rezultă din faptul că Zilele iuliene, în definiția lor originală, încep la .

Conversia orelor, minutelor, secundelor în fracții de zi
Formula următoare  permite conversia orei (h), minutului (m), secundei și fracției de secundă (s) a unui moment dat în fracție de Zi iuliană F:

(Adăugați F la numărul de Zile iuliene obținute pornind de la dată (lună, zi, an). Pentru diverse calendare, numărul de Zile iuliene ale unei date date poate fi calculat cu ajutorul algoritmilor propuși la capitolul Algoritmi de trecere de la zilele iuliene la calendarele gregorian, iulian, musulman și evreiesc care urmează. Fracția F este negativă dacă momentul considerat este cuprins între 0 h și 12 h.)

Conversia unei fracții de zi în ore, minute, secunde
Algoritmul următor permite conversia unei fracțiuni de zi F în oră (h), minute (m), secunde și fracțiuni de secundă (s) a unui moment dat:

{| class="wikitable"
| style=vertical-align: top;" |Notare :ROTUNJIT'(X) : X este rotunjit la numărul întreg cel mai aproape. Această rotunjire este destinată compensării impreciziei calculelor cu virgulă flotantă).
|}

 Note

Bibliografie
  Gordon Moyer, "The Origin of the Julian Day System," Sky and Telescope, vol. 61, pp. 311–313 (April 1981).
  Explanatory Supplement to the Astronomical Almanac'', edited by P. Kenneth Seidelmann, published by University Science Books (August 1992), ISBN 0-935702-68-7

Legături externe
 Calculul zilei iuliene și conversia între ziua iuliană și dată (după calendarul gregorian)

Vezi și
 Timp
 Epocă (astronomie)
 An iulian
 ISO 8601

Zile
Calendare
Unități de timp

Zi iuliană


Uebelmannia, rod kaktusovki smješten u podtribus Rebutiinae, dio tribusa Cereeae, podporodica Cactoideae.

Pripadaju mu tri vrste, sve su endemi jugoistočnog Brazila.

Vrste
 Uebelmannia buiningii Donald
 Uebelmannia gummifera (Backeb. & Voll) Buining
 Uebelmannia pectinifera Buining

Vanjske poveznice

Izvori

Cereeae

Uebelmannia


Dissertation on First Principles of Government ou (em português: Dissertação sobre os primeiros princípios do governo), é um panfleto escrito pelo político, revolucionário e intelectual Thomas Paine. Publicado em julho de 1795, é uma defesa aberta do voto universal masculino durante a discussão sobre a nova Constituição na França, que estava em curso na Convenção Nacional.

Publicação
Paine iniciou a escrita do panfleto considerando os Países Baixos, porém, devido a queda do governo jacobino em julho de 1794, o texto destinou-se à Convenção Termidoriana, enquanto ela discutia a Constituição do Ano III.1

Em abril de 1795, após manifestações exigindo pão e liberdade, a Assembleia nomeou uma comissão de onze membros para redigir uma nova Constituição. Essa Constituição foi votada em 22 de agosto de 1795 e proclamada em 23 de setembro, onde foi reconhecido o voto masculino e censitário, que, segundo os deputados, era mais inclusiva que a dos Estados Unidos. Nesse período ganhou contorno uma versão do "liberalismo francês", que consistia na ideia de que é impossível conciliar a participação popular no processo político com a proteção dos direitos individuais.

Foi nesse período que Paine, em julho de 1795, publicou Dissertation, onde é possível entender o posicionamento de um deputado termidoriano preocupado com as liberdades individuais.

Argumentos
O panfleto possui uma estrutura objetiva, onde Paine desenvolve seu argumento principal de que: a propriedade privada não pode ser considerada um direito natural que se sobreponha aos demais e, por essa razão, não deve ser um critério para o voto.

O panfleto pode ser dividido nos seguintes momentos:

Centralidade política

Paine inicia o panfleto afirmando que "não há questão de maior interesse que a questão do governo. Sua segurança, seja ele rico ou pobre, e, em grande medida, sua prosperidade, está relacionada ao governo; é, portanto, de seu interesse, bem como é seu dever, estar ele próprio familiarizado com os princípios do governo e como deve ser seu exercício."2

Neste momento inicial, Paine distingue-se dos autores clássicos ao propor que existem apenas duas divisões do governo: o governo por eleição e representação e o governo por sucessão hereditária. Desse modo, a aristocracia ou oligarquia são apenas expressões de um mesmo sistema hereditário, e que as revoluções que estavam ocorrendo na Europa, eram conflitos entre o sistema representativo e o sistema hereditário.

Paine também define como impraticável uma democracia simples (direta), e afirma que a única possibilidade é por meio de um sistema representativo.

Governos hereditários
Paine principia seu argumento dizendo que " não há em Euclides uma proposição mais matematicamente verdadeira que aquela segundo a qual o governo hereditário não tem direito de existir"3. E desenvolve seus argumentos contrária aos governos hereditários, todos de ordem temporal: o primeiro diz respeito à sucessão dos governos; o segundo, às suas origens; o terceiro, à eternidade dos direitos.

Para Paine, o governo hereditário insulta a razão, visto que o poder pode cair nas mãos de um jovem incompetente, e assim, ofende todos os homens de uma nação que são mais velhos, talentosos e de bom caráter.  Além disso, o governo hereditário não possui o direito de existir, porque nenhum homem ou família está acima das demais, por isso, se não possui o direito de começar, também não pode ser perpetuado. Paine evidencia que o direito que qualquer homem ou família teve para estabelecer-se no governo e converter seu domínio hereditariamente, não é diferente do direito de Robespierre fazer o mesmo na França. Logo, todas as famílias são iguais no que diz respeito ao direito, pois ele não pertence a ninguém, e compreender isso é o primeiro passo para a liberdade.

Paine prossegue sua crítica com a seguinte questão: uma vez tendo principiado, o tempo pode tornar legítimo o governo hereditário? e a resposta para essa pergunta é não, dado que uma injustiça principiada há mil anos é tão iníqua quanto aquela que iniciou hoje. Portanto, o tempo, em relação aos princípios, é um eterno agora. Quando nos deparamos com uma injustiça, é ali que ela nasce para nós, isto é, temos o direito de resistir a uma injustiça que começou a mil anos tanto quanto se ela tivesse acabado de começar.

Dessa maneira, os direitos são atemporais, compete aos vivos fazer política. Criar leis irrevogáveis é uma forma clara de despotismo, pois é uma traição aos menores de idade e as gerações seguintes. Do mesmo modo que é uma forma inquestionável de despotismo uma família estabelecer-se no poder e ser consentida por uma nação.

Governos representativos
Segundo Paine, diferentemente do governo hereditário, o governo representativo não possui problemas nas suas origens, pois ele não é ancorado a partir da conquista ou da usurpação, mas sim nos direitos naturais, ou seja, no direito que pertence ao indivíduo pela própria força de sua existência.

Em contrapartida, o voto censitário produz um novo tipo de aristocracia, sendo um despotismo instalado no governo representativo. Paine segue afirmando que a sociedade política precisa ser um espaço de igualdade, e que a democracia indissociável da ideia de direitos, garante um campo de negociações, e permite a defesa dos mais pobres contra os mais ricos

Além disso, submeter a liberdade de voto à propriedade, é uma forma de vincular direito às coisas ou animais. Paine demonstra um exemplo disso:

Um potro ou uma mula que valham a soma em questão concederiam ao seu proprietário o direito ao voto. Em caso de morte, eles retiram do dono tal direito. Nesse caso, onde o direito se origina? No homem ou na mula?4

Ainda, o sufrágio censitário pode vincular o voto ao crime, pois a renda pode ser adquirida pelo roubo. Da mesma forma que a exclusão do direito de voto pode gerar um estigma sobre os que não possuem propriedades.

Bicameralismo, poder executivo e rotatividade do poder
Paine demonstra preocupação com a possibilidade de deterioração da democracia. Neste ponto do panfleto, Paine afirma que o pior tipo de governo, é o que as decisões são sujeitas a vontade de um único indivíduo, e que quando a legislatura amontoa-se em um órgão, a massa assemelha-se a esse indivíduo. Portanto, a solução dada por Paine é a do bicameralismo, onde a representação é feita por dois órgãos eleitos, e separados por sorteio.

Paine também diferencia como deve ser os meios para derrotar o despotismo, e os procedimentos que devem ser adotados após a derrota: primeiramente, por meio da insurreição e violência, mas após a derrota, a sociedade precisa ser um espaço democrático onde o pacifismo e dialogo estejam presentes, para a construção de uma democracia.

Referências

 Carvalho, Daniel Gomes de (8 de dezembro de 2017). «O pensamento radical de Thomas Paine (1793-1797): artífice e obra da Revolução Francesa»
 Carvalho, Daniel Gomes de; Florenzano, Modesto (agosto de 2019). «A (des)fortuna de Thomas Paine: um problema histórico e historiográfico». Tempo. 25 (2): 320–341. ISSN 1413-7704. doi:10.1590/tem-1980-542x2019v250202

Revolução Francesa
1795 na França


Fugleskræmslet er en dansk kortfilm fra 1981 instrueret af Claus Ploug og efter manuskript af Bent Haller.

Handling
Et fortættet studie i børns angst for nattens sære univers. Kamille og Malte vågner ved en lyd og ser en mærkelig skygge på væggen i deres værelse. De konfronterer deres far med deres oplevelse, og han fortæller dem historien om dengang, han ved et uheld havnede på en fremmed planet. Her sker der mange forunderlige ting. Men heldigvis hjalp fugleskræmslet ham tilbage til vor egen gode grønne jord.

Medvirkende
 Ole Ernst

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1981

Fugleskræmslet (film fra 1981)


Aleksey Nikolayeviç Tolstoy (Rusça: Але́ксей Никола́евич Толсто́й) (10 Ocak 1883, Sosnovka Köyü, - 23 Şubat 1945, Moskova), Rus şair, roman ve oyun yazarı ve Sovyetler Birliği Bilimler Akademisi üyesi.

Hayatı

Babası kont Nikolay Aleksandroviç Tolstoy'dur. (1849-1890). Annesi Aleksandra Leontyevna Turgenyeva
(1854-1906), dekabrist Nikolay Turgenyev'in yeğenidir. Soylu bir aileden gelen Aleksey Tolstoy, Lev Tolstoy'un da uzaktan akrabasıdır.

İlk öğrenimini evde özel öğretmen rehberliğinde tamamlamıştır. 1897 yılında Tolstoy'un ailesi geleceğin yazarının gerçek bir lise eğitimi alacağı Samara'ya taşınır. 1901 yılında liseden mezun olduktan sonra, öğrenimine devam etmek için Petersburg'a gider. Teknoloji Enstitüsü'nün Makine Mühendisliği bölümüne girer. Bu yıllarda Nekrasov ve Nadson'dan öykünerek ilk şiirlerini yazar.

1907'de diplomasını almasına kısa bir süre kala, kendini edebî çalışmalara adamaya karar verir ve enstitüyü bırakır.

"Mavi Nehirler Arkasında" eseri Rus folklorüyle tanışmasının bir sonucudur. Bu dönemde ilk düzyazı tecrübesini gerçekleştirmiştir. "Saksağan Masalları".

Tolstoy'un sanatının ilk yıllarında, bu yıllarda arkadaşı olan Voloşin'in etkisi görülür. 1909 yılında ilk öyküsü olan sonraki yıllarda "Volga boyunda" adlı derlemesine giren "Turenev'de Bir Hafta" eserini yazar. Daha sonra iki romanı "Tuhaf Adamlar" ve "Topal Ağa" eserlerini yazar. Tolstoy'un eserleri, kuşkusuz büyük ve güçlü bir yazar olarak gördüğü Maksim Gorki'nin dikkatini çeker.

Birinci Dünya Savaşı Tolstoy'un planlarını değiştirdi. Savaş muhabiri olarak cephede bulunur, daha sonra İngiltere ve Fransa'ya gider. Savaş hakkında bir dizi deneme ve makale yazar (Hikayeleri: "Dağda".1915; "Su Altında"; "Hoş Hanım",1916). Savaş yıllarında dramaturjiye ve komediye "Şeytan" ve "Şekerim" eserleriyle yönelir. Şubat Devrimi olayları onun ilgisini tarihle ve Petro dönemiyle ilgilenmesine teşvik eden Rus devletinin problemlerine çeker. Uzun süre zamanını dönemin asıl olayı olan I. Petro ve kuşatmalarına ışık tutmak için çabalayarak arşivler üzerinde çalışmakla geçirir.

Tolstoy Ekim Devrimini düşmanca kabul eder. Çalışmaya devam eder. 1918'de yazdığı eserlerinde bu tarihi konuyu belirtir. (Hikayeleri: "Sanrı", "Petro'nun Günü") 1918 yılının sonbaharında ailesiyle Odessa'ya gider, oradan da Paris'e... Mülteci olmuştur. Ailesi hakkında bu dönemde Tolstoy daha sonra şunları yazar: "Göç sırasında hayat, benim hayatımın en zor dönemiydi. Orada anladım ki vatanından ayrı bir çift insan olmak kimseye gerekli değil…

1920 yılında "Nikitina'nın Çocukluğu" öyküsünü yazar.

1921 yılında Berlin'e göç eder ve Arefe grubuna (Sovyet hükûmetiyle yapılan savaştan sonra ortaya çıkan, Rus göçmenlerinin, entelektüellerinin toplumsal politik hareketi) girer. Bunun sonucunda eski arkadaşları Tolstoy'a yüz çevirirler. 1922'de Berlin'e gelen Gorki Tolstoy ile dostça ilişkiler kurar. Berlin döneminde "Aelita" romanını, "Kara Cuma" ve "Yatak Altında Bulunan El yazması" hikâyelerini yazar. 1923 yılında Tolstoy, Sovyet Rusyası'na geri döner. Dönüşünden sonra yazdığı eserlerin başında, üçlemesi "Azap Yolu" ("Kız Kardeşler", "Yıl 1918", 1927-28; "Kederli Sabah". 1940-41) eserini yazar. Trilojisi yani bu üçlemesi temel olarak "Ekmek" (1937) öyküsünü andırmaktadır. 1925 -1927 yıllarında bilimkurgu romanı "Mühendis Garin'in Hiperboloidi"ni yazar.

Tarihsel romanı "Birinci Petro" (1929-1947 tamamlayamamıştır) Sovyet edebiyatında acımasız ve güçlü reform iktidarının savunuculuğunu üstlenen türün en önemli örneği sayılabilir.

Tolstoy'un öyküsü "Aelita" (1922-1923) ve romanı "Mühendis Garin'in Hiperboloid'i (1925-1927) Sovyet bilimkurgu klasiklerindendir. Diğer eserleri arasında "Rus Karakteri" (1944), drama eseri- çar rejimi hakkında fikir ayrımını anlatan "İmparatoriçe'nin Büyüsü" (1925) eserleri bulunmaktadır.

Yazarın misafir evinde ilginç, yetenekli, insanlar (yazarlar, aktörler, müzisyenler) toplanırdı.
Tolstoy, 16 yıl üzerinde çalıştığı fakat tamamlayamadığı tarihi romanı "Birinci Petro" eseri ile büyük başarıya ulaşmıştır.

İç savaş sırasında sık sık denemeler, makaleler, kahramanları savaşın zor tecrübelerini yaşamış sıradan insanlardan oluşan hikâyeler yazıyordu. Savaş yıllarında drama eseri "Korkunç İvan"ı yazar (1941-1943).

Ağır hastalığı yazarın zafer günlerine kadar yaşamasına müsaade etmez ve Tolstoy 23 Şubat 1945'te Moskova'da ölür.

Türkçede Tolstoy

Yazarın Türkçedeki en önemli yapıtı bir nehir roman olan Azap Yolları üçlemesidir. I. Dünya Savaşı, Büyük Sovyet Devrimi, uzun ve zorlu iç savaş yıllarının zengin bir panoramasını sunan eser, tüm derinliği ve karmaşıklığı ile insan doğasını, olaylar içindeki insanların ıstırap ve sevinçlerini işler. Serinin ilk kitabı İki Kız Kardeş (Rusça: Сёстры) Ali Rıza Yalt'ın Türkçesiyle ilk kez 1969 yılında yayınlanmıştır. İkinci kitap Yıl 1918, üçüncü kitap Kederli Sabah adını taşır.

Eserleri

Savaş hakkındaki eserleri

 Kahramanların Ordusu
 "Blitskrig"ve "Blitskrah"
 Kuzey Amerika Yazarlarına
 Moskova Düşmanı Tehdit Ediyor
 Bizi Yenemezsin
 Niçin Hitler Yenilgiyi Kabullensin
 Vatan
 Rus Karakteri
 İvan Sudarev'in Hikâyeler Dizisi
 Hitler Ordusunun Kara Günleri
 Madde işaretli liste öğesi
 Neyi Savunuyoruz
 Nefrete Çağırıyorum

Romanları

 Nevzarov'un veya İbikus'un Maceraları (1924)
 Mühendis Garin'in Hiperboloidi (1927)
 Göçmenler (1931)
 Azap Yolu(Kız Kardeşler-1922)
 Azap Yolu (18. Yıl-1928)
 Azap Yolu (Kederli Sabah-1941)
 Kara Altın (Göçmenler) (Rusça: Черное золото (Эмигранты), 1931) - tarihi roman

Hikayeleri

 Horozcuk, Turgenyev'le Bir Hafta, (1910)
 Evlenme Teklifi (1910)
 Mişuka Nalımov(1910)
 Aktris (İki Arkadaş) (1910)
 Hayalperest (Aggey Korovin)(1910)
 Rastergin'in Maceraları (1910)
 Hariton Altını (1911)
 Aşk (1916)
 Hoş Hanım (1916)
 Mavi Kentler (Rusça: Голубые города, 1925) - öykü
 Petro'nun Günü (1918)
 Sıradan İnsan (1917)
 Dört Çağ (1920)
 Paris'te (1921)
 Kont Kaliostra (1921)
 Nikitina'nın Çocukluğu(1922)
 Kargaşa Zamanlarının Hikâyesi (1922)
 Aelita (1923) - bilimkurgu öykü
 Görgülü İnsan (1927)
 Engerek(1928)
 Ekmek(1937)
 İvan Groznıy (Dişi ve Erkek Kartal,1942, Zor Yıllar,1943)
 Rus Karakteri (1944)
 Tuhaf Hikâye (1944)
 Yağma Edilmiş Dünyada Yedi Gün (1924)
 Eski Yol
 Kara Cuma
 Halka Adasında
 Yatak Altında Bulunan El Yazması
 Karda
 Serap
 Antuan Rivo'nun Öldürülmesi
 Balık Avında

Tamamlanmamış eserleri
 Birinci Petro (Rusça: Петр I, 1929-1945, bitmemiş) - tarihi roman
 Yegor Abazov (1925)

Masalları

 Deniz Kızı Masalları
 Saksağan Masalları
 Altın Anahtar ve Buratino Maceraları (1936)
 Pisboğaz Kılıbık
 Büyücünün Kızı ve Büyücü Kraliçe

Piyesleri

 Danton'un Ölümü
 Födor İvanoviç'in Ölümü
 Miskin
 Köy Kırlangıcı
 İmparatoriçenin Büyüsü
 Arabaların İsyanı (Rusça: Бунт машин, 1925) - oyun
 Harika (folklör)
 Aşk-Altın Bir Kitap
 Birinci Petro (Rusça: Петр I, 1929-1945, bitmemiş) - tarihi roman
 İvan Groznıy(Stalin Ödüllü 100.000 Ruble;1946 Yılı
 Şeytan(folklör)(Diğer İsmi Mardıkin Dede)Piyes yazarın derlemeleri arasına girer:"Aşk Komedisi"ve "Acı Renk"(1922)

Filme çevrilmiş eserleri

 1924-Aelita
 1928-Topal Ağa
 1937-1938-Birinci Petro
 1939-Altın Anahtar
 1944-İvan Groznıy
 1957-Azap Yolu:Kız Kardeşler, birinci bölüm
 1958-Azap Yolu:18.Yıl, ikinci bölüm
 1958-Buratino Anıları
 1959-Azap Yolu:Kederli Sabah, üçüncü bölüm
 1965-Mühendis Garin'in Hiperboloidi
 1965-Engerek
 1973-Mühendis Garin'in İflası
 1975-Buratino Maceraları
 1977-Azap Yolu (Üç Bölüm)
 1980-Önemli İşlerin Başlangıcında
 1982- Kont Nevzarova'nın Maceraları
 1984-Aşkın Formülü ("Kont Kaliostra")
 1992- Nikitina'nın Çocukluğu
 1992-Güzel Yabancı Kadın
 1997-Buratino'nun Yeni Maceraları

Kaynakça

1883 doğumlular
Saratov Oblastı doğumlular
1945 yılında ölenler
Rus şairler
20. yüzyıl Rus yazarları
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Novodeviçi Mezarlığı'na defnedilenler

Aleksey Nikolayeviç Tolstoy


Marcia Marçal do Nascimento (Colégio, 16 de abril de 1960), também conhecida como Mãe Marcia Marçal, Mãe Marcia de Obaluaiê ou Mãe Marcia Poeira, é uma ialorixá de Candomblé do Rio de Janeiro, escritora e ativista social.

Biografia
Nascida em[1960 no bairro de Colégio, Zona Norte do Rio de Janeiro, Marcia Marçal atravessou as mais diversas dificuldades em sua infância. Após a morte de seu pai em 1962, quando contava apenas 2 anos de idade, a situação financeira de sua família, agora formada por sua mãe e irmãs, ficou ainda mais complicada. Como não tinha sequer o que comer, vendo a si mesma e sua família passando fome, decide abandonar os estudos em 1969 para dedicar todo o seu tempo em conseguir alimento para sua casa.

Em 1970, começa a frequentar um terreiro de Umbanda em sua vizinhança, conhecido como a Casa de Mãe Maria. Ali ela inicia sua vida espiritual, sobretudo quando em 1974 recebe pela primeira vez sua Pomba Gira, Dona Poeira, já no terreiro de outra Mãe de Santo, Dona Tereza. Três anos depois conheceria o Candomblé, sendo iniciada em 2 de agosto de 1977 para o Orixá Obaluaiê.

O terreiro em que foi iniciada fechou em 1982. Apesar de todas as dificuldades que a própria vida lhe proporcionava, entre a fome e o vício da mãe em bebida, Marcia Marçal nunca perdeu a fé em seus Orixás, a quem ela carinhosamente chama de "meus deuses", principalmente em Obaluaiê e Iansã, seu outro Orixá.

Em 1984, inicia um trabalho formal como corretora de uma autoescola, assumindo no mesmo ano a administração da filial de Copacabana. Um ano depois estabelece uma sociedade com seu tio numa autoescola em Madureira.

O ano de 1988 foi um dos mais marcantes de sua trajetória. Em 17 de abril deste ano, um dia depois de seu aniversário natalício, Marcia Marçal recolhe seus primeiros Filhos de santo por determinação de Oxum, Orixá de sua primeira filha de santo. Era o primeiro barco, composto por três iaôs. A saída ocorreu quase dois meses depois, em 4 de junho, já com atraso, principalmente devido a problemas financeiros.

Com dificuldade para cuidar de seu próprio Santo, Marcia Marçal via-se agora com mais três sob sua responsabilidade. Todos foram levados para sua casa, porém eles não podiam permanecer ali, pois o local era muito simples, no morro do Vaz Lobo, sem espaço suficiente. Foi aí que uma amiga indicou uma pequena casa de madeira que estava disponível para aluguel nas proximidades. No início de setembro, esta casa foi alugada e os Santos foram transferidos para lá. A princípio, seria apenas um lugar para hospedar os orixás, seus e de seus novos filhos. Mas, em 29 de outubro acontece o primeiro candomblé na casa, que a partir de então passou a ser um barracão de Candomblé. Depois disso, Marcia Marçal nunca mais deixou de exercer seu papel de Ialorixá. A data de 29 de outubro de 1988 ficou marcada como a inauguração do Ilê Axé Oluaiê Ni Oiá. Em 1955, o terreiro foi transferido para o bairro de Campo Grande, onde permanece até hoje.

Em 14 de setembro de 2015, uma de suas filhas de santo dirige-se a um mercado do bairro para fazer algumas compras. Ali ela sofre intolerância religiosa de uma mulher evangélica. Sem saber que tudo estava sendo filmado, Marcia Marçal desloca-se até o local para defender sua filha. O vídeo foi rapidamente difundido nas redes sociais, o que fez com que ela tornasse-se amplamente conhecida. Desde então, a ialorixá permanece na luta contra o racismo religioso, levando conscientização em defesa de sua fé.

Em 2020, diante da pandemia de Covid-19, inaugura o Projeto Olubajé, então com o objetivo de distribuir alimentos para as famílias que precisavam. O projeto se expandiu e hoje promove diversas ações sociais e atividades para as crianças, jovens e adultos da comunidade. Integrada ao projeto, em 5 de junho de 2021 foi inaugurada a Biblioteca Mágica do Saber, um espaço de pesquisa e estudos que conta com mais de mil livros em seu acervo, uma realidade que foi muito sonhada por Mãe Marcia.

"Eu sei o que passei, o que sofri, o que chorei. Também sei que ninguém viu, pois não quis que ninguém visse. Porque a minha direção era só uma: Orixá. Sou filha de Orixá, nasci para Orixá e serei sempre de Orixá enquanto eu viver. Não importa quantas lágrimas eu venha a derramar por um ou por outro, ou por alguma coisa que me aconteça dentro da religião: ainda assim vou amar a religião e os Orixá; não importa quantas vezes na vida serei traída: eu vou ter Orixá me amparando. Eu sempre peço a Xangô que nunca impeça que eu leve uma punhalada, mas para me ensinar sempre a cicatrizar a ferida. Assim eu vou estar de pé para a próxima. E vou estar de pé também para ser grata, para receber as melhores coisas que Orixá pode me dar. É emocionante estar na sala de Candomblé e louvar o Orixá. Eu fico esgotada de cansaço em todas as funções, mas também fico feliz em todas elas. Eu só aceito o que Orixá me dá."

Em 5 de março de 2022, para grande surpresa e felicidade de Mãe Marcia e toda sua família, recebeu pela Faculdade Febraica e pela Ordem dos Capelães do Brasil (OCB) o título de Doutora Honoris Causa pelo "extraordinário serviço à sociedade contribuindo para o progresso da Cultura em geral".

Sua vida está registrada em seu livro autobiográfico "Faria Tudo Outra Vez", prefaciado pela filósofa Djamila Ribeiro e publicado pela Editora Aruanda em 2021.

Premiações e Homenagens

Ligações externas

 Sítio do Projeto Olubajé
 Página oficial no Facebook
 Perfil oficial no Instagram

Ialorixás
Brasileiros de ascendência africana

Marcia Marçal