Michelle Fourez  est une écrivain belge née en
licenciée en philologie romane et hispanique (ULB).

Œuvres

Romans en Français
 Les bons Soirs de juin, Alinéa, Aix-en-provence, 1992,

 Le Chant aveugle , Luce Wilquin, Lausanne, 1995.

 À Contretemps, Luce Wilquin, Avin, 2004.

 Ana, Luce Wilquin, Avin, 2005.

 Ferveur, Luce Wilquin, Avin, 2006.

 Seules, Luce Wilquin, Avin, 2010.

 Une famille , Luce Wilquin, Avin, 2013.

 Adrienne ne m'a pas écrit , Luce Wilquin, Avin, 2015 .

 Élisabeth, en hiver, Luce Wilquin, Avin, (finaliste du prix Charles Plisnier)  2018.

 Terre mon corps, le Sablon, Bruxelles,  2021.

Nouvelles

 Saisons d'Escaut (recueil collectif de nouvelles, en compagnie de Françoise Lison-Leroy, Colette Nys-Masure, Michel Voiturier et Michèle Vilet), Unimuse, Tournai, 1986
 Quintine de la Glisserie (nouvelle historique), Audace, 2014
 Anthime, Louise eu leu sautes, Audace, 2021 (nouvelles en picard) – dont la nouvelle Louise Bel Air a reçu le Prix de la 1ère œuvre en langue endogène de la FWB 2021

Notes et références

Écrivain belge francophone
Écrivain belge du XXe siècle
Écrivain belge du XXIe siècle

Michelle Fourez


Pinoké est un club de hockey sur gazon hollandais d'Amsterdam. Les hommes et les femmes jouent tous les deux au le plus haut niveau. Le jeu des jeunes se joue au niveau national, où l'académie des jeunes s'efforce de rendre chaque joueur meilleur. Le site est situé dans le Amsterdamse Bos, juste à côté du Wagener Stadium, où joue le voisin d'Amsterdam.

Histoire
Le 23 janvier 1929 le Amsterdamsche Mixed Hockey Club s'appelait Oh Kay (maintenant O.K.) à l'époque, ce qui signifiait dans l'ordre, fondée par Frans Klauwers, Paul Leistnikow et Rien Weijerman. À cette époque, ce club catholique romain était principalement fréquenté par des élèves qui jouaient au HIC pendant leurs études secondaires. En 1930, le Amsterdamsche Hockey Club Pinocchio a été fondé par Otto Cornelissen. Ce club de fondation chrétienne protestante s'est joint à l'association de hockey en 1932. Peu de temps après la Seconde Guerre mondiale, les deux clubs fusionnèrent et les noms des clubs s'entremêlèrent : Pinoké. Cette fusion a officiellement pris effet le 1er septembre 1945. Le logo du club contient une illustration du célèbre protagoniste en bois du livre du même nom de l'italien Carlo Collodi de 1883. Le surnom du club fait également référence au nez pointu de Pinocchio.

Avant la fusion, O.K. à divers endroits dans Amsterdam-Sud, y compris le Zuidelijke Wandelweg et à partir de 1938 sur le Museumplein. En 1942, les Allemands prennent possession de la Museumplein. AH&BC Amsterdam abritait alors O.K. pendant la guerre. Avant la fusion, Pinocchio jouait au stade olympique d'Amsterdam. À partir de 1938 Pinocchio a joué sur le terrain de la Twentsche Bank (plus tard ABN) dans le Amsterdamse Bos nouvellement construit juste à côté du Wagener Stadium, qui était également en construction à l'époque. Le club de football voisin VV ABN AMRO fait toujours référence à l'ancien propriétaire du site. En 1971, Pinoké a construit un club-house caractéristique sous la direction de Toon Bovenlander. Cette cabane norvégienne en bois rond s'agrandit avec l'adhésion du club et fut rénovée en 1977, 1995 et 2001 pour passer de 340 membres au début des années 1970 à 1 500 membres en 2002. La cabane en rondins est restée un élément caractéristique et reconnaissable de la culture club de Pinoké.

Parce que la cabane en rondins était tout simplement devenue trop petite pour accueillir le grand nombre de membres (plus de 2 000 membres), un nouveau pavillon a été construit à partir de l'été 2009. Le nouveau club-house a été achevé à l'été 2010 et a été inauguré de manière festive le 2 octobre 2010. Au départ, des tentatives ont été faites pour vendre la cabane en rondins, mais en vain. En août 2010, la cabane en rondins a fait ses adieux et a été démolie.

Au cours des années suivantes, Pinoké a investi dans 2 nouveaux champs d'eau, 2 nouveaux champs semi-eau et un éclairage LED. Pinoké a sa propre salle de soufflage, Pinoké Elfi Dome, depuis la saison 2021-22.

Hockey de haut niveau
Les femmes et les hommes du Steekneuzen jouent dans la plus haute division de la compétition de hockey néerlandaise, la Hoofdklasse.

Ladies 1 : L'équipe féminine joue dans la grande ligue néerlandaise depuis la saison 2018-2019 et est actuellement dirigée par l'entraîneur Daan Sabel (depuis 2019). En 2022, les dames 1 ont atteint les demi-finales des championnats nationaux néerlandais de hockey en salle dirigés par l'entraîneur de salle Kiki Collot d'Escury, où elles ont perdu contre le dernier vainqueur Den Bosch. Dans la saison 2016-2017, Ladies 1 est reléguée à la Overgangsklasse, après avoir joué dans la Hoofdklasse pendant 12 ans. Cependant, la déception n'a duré qu'une saison, car immédiatement dans la 2017/2018, Ladies 1 a de nouveau été promue à la Hoofdklasse. La contribution de l'entraîneur Hans Oostindie a été formidable. Auparavant, Dames 1 a été promue dans la grande ligue néerlandaise au cours de la saison 2004/2005, mais aussi au cours de la saison 1996/1997, après quoi 5 ans dans la Hoofdklasse ont été joués, et la saison 1988/1989, après quoi 1 an a été joué dans la Hoofdklasse. Ladies 1 était très proche du championnat néerlandais en 1977, mais l'a perdu sur la base du résultat mutuel avec Were Di. La compétition s'est ensuite jouée dans 4 districts, après quoi les numéros 1 + 2 de ces districts ont disputé une demi-compétition.

Hommes 1 : L'équipe masculine évolue dans la ligue néerlandaise depuis la saison 2001-2002. Dans la saison 2004-2005, mené par l'entraîneur-entraîneur Norbert Nederlof, Heren 1 a maintenu sa position en battant son compatriote Hurley dans les barrages de promotion/relégation à la fin de mai 2005. Néanmoins, Nederlof a été remplacé par Maarten Janssen à la fin de la saison 2004/2005. Avec lui, les Stegneuzen ont maintenu leur position lors de la dernière journée de compétition de la saison 2005-2006 en battant le HGC. Jansen a été remplacé par Pieter Offerman au début de la saison 2006-2007. Hommes 1 précédemment promus à la Hoofdklasse dans la saison 1986/1987 (4 saisons), ainsi que dans la saison 1991/1992 (6 saisons). Actuellement Jesse Mahieu est l'entraîneur de Heren 1 et sous sa direction, Hommes 1 ont remporté la KNHB Gold Cup en 2018 et Hommes 1 ont atteint les Play-offs en 2021-2022 de la ligue majeure de hockey. Sous la direction de l'entraîneur de salle Joep van der Loo, Men 1 a remporté la NK Hockey en salle en 2022.

Jeunesse: Dans l'académie des jeunes de Pinoké, Pinoké s'efforce de rendre chaque joueur meilleur. Pour le hockey junior de haut niveau, l'objectif est de jouer au plus haut niveau chaque année. L'objectif est également de former des joueurs pour les femmes 1 et les hommes 1. Pinoké le fait en améliorant et en renouvelant continuellement sa formation et en s'efforçant ainsi d'être la meilleure académie de jeunes de la région.

Références

Liens externes

 Site officiel du Pinoké

Club sportif fondé en 1929
Club sportif à Amsterdam
Club de hockey sur gazon aux Pays-Bas

Pinoké


Hidrojen klorür ya da Kloran, HCl formülüne sahip renksiz, zehirli bir gazdır. Hidrojen ve klor elementlerin oluşan inorganik bileşiktir. Havadaki nem ile temasında beyaz hidroklorik asit dumanı oluşturur. Hidroklorik asit, hidrojen klorürün sulu çözeltisine verilen addır.

Özellikler
Hidrojen klorürün suda çözünmesi hidronyum ve klorür iyonlarını meydana getirerek hidroklorik asiti oluşturur.

 HCl + H2O -> H3O+ + Cl-

Hidrojen klorür, ortamda su bulunmasa bile asidik bir gazdır. Metanol gibi çözücülerde çözebilir, bu tarz çözücüler susuz tepkimelerde önem arz eder.
Katı HCl'nin yapısı sonsuz zikzak zinciri şeklindedir.

Üretimi
Su ve sodyum klorür karışımı elektrolizlenerek saf klor ve hidrojen, ve sodyum hidroksit elde edilir
2 NaCl + 2 H2O -> Cl2 + 2 NaOH + H2
UV ışığı altında saf klor ve hidrojen tepkimeye sokularak hidrojen klorür gazı üretilir.
Cl2(g) + H2(g) -> 2 HCl(g)
Bu ekzotermik bir tepkimedir. Çıkan ürün (HCl gazı) direkt olarak deiyonize suya gittiğinden kimyasal olarak saf hidroklorik asit elde edilir.
Sodyum klorür ve sülfürik asitin tepkimesiyle de HCl elde edilebilir.
NaCl + H2SO4 -> NaHSO4 + HCl
Bu tepkime oda sıcaklığında gerçekleşir. Geride kalan sodyum klorür, üretilen sodyum bisülfat ile 200 derecede tepkimeye sokulur ve tekrar HCl elde edilir.
NaCl + NaHSO4 -> HCl + Na2SO4

Güvenlik
Hidrojen klorür, vücut dokusunda bulunan su ile temas ettiğinde aşındırıcı hidroklorik asit oluşturur. Dumanların solunması öksürüğe, boğulmaya, burun, boğaz ve üst solunum yollarında iltihaplanmaya ve ciddi vakalarda akciğer ödemi, dolaşım sistemi yetmezliği ve ölüme neden olabilir. Ciltle teması kızarıklık, ağrı ve ciddi kimyasal yanıklara neden olabilir. Hidrojen klorür ciddi göz yanıklarına ve kalıcı göz hasarına neden olabilir.

Hidrojen bileşikleri
Klorürler
Halojen içeren doğal ürünler
Tehlikeli hava kirleticileri
Endüstriyel gazlar
Ametal halojenürler

Hidrojen klorür


Sir William Cockayne (Cokayne) (1561 - ) est un marchand du , échevin et Lord-maire de Londres .

Biographie
Il est le deuxième fils de William Cokayne de Baddesley Ensor, Warwickshire, marchand de Londres, autrefois gouverneur de la Eastland Company, par Elizabeth, fille de Roger Medcalfe de Meriden, Warwickshire ; et descend de William Cokayne de Sturston, Derbyshire, un fils cadet de Sir John Cokayne d'Ashbourne dans ce comté. Apprenti à Noël 1582 auprès de son père, il est membre de la Worshipful Company of Skinners par héritage le 28 mars 1590. À la mort de son père, le 28 novembre 1599, il reprend la direction de son entreprise.

Il est shérif de Londres en 1609 et échevin de Farringdon Without de 1609 à 1613, de Castle Baynard de 1613 à 1618, de Lime Street de 1618 à 1625 et de Broad Street de 1625 jusqu'à sa mort.

Gouverneur de Londonderry
Le 8 janvier 1613, Cockayne, qui est déjà le premier gouverneur de l'Irish Society, est nommé premier gouverneur de Londonderry. C'est en raison du développement dirigé par The Irish Society vers la reconstruction et l'expansion de la ville, qu'elle est rebaptisée Londonderry en l'honneur de la capitale et de la colonisation de Londres . Le 8 juin 1616, il est nommé chevalier par le roi Jacques .

Lord Maire de Londres
Pendant la mairie de Cockayne (1619-1620), le roi visite la cathédrale Saint-Paul en vue de collecter des fonds pour achever la flèche, et est reçu par Cockayne en grande pompe. Un spectacle intitulé "Les triomphes de l'amour et de l'antiquité" est présenté pour l'inauguration de la mairie de Cockayne le 29 octobre 1619, écrit par Thomas Middleton. En 1620, le mariage entre Charles Howard et la fille de Cockayne, Mary, est célébré. Pendant ce temps, le roi Jacques  le consulte fréquemment, tant au sein du conseil qu'en privé.

Le projet Cockayne
En 1614, alors qu'il est gouverneur de l'Eastland Company des marchands anglais, Cockayne conçoit un plan pour teindre et habiller le tissu anglais, principale exportation de l'Angleterre à l'époque, avant de l'expédier à l'étranger. Cockayne convainc Jacques  de lui accorder un monopole sur les exportations de tissus dans le cadre de ce plan, destiné à augmenter les bénéfices des marchands anglais, tout en augmentant les droits de douane royaux en contournant les marchands néerlandais. Le plan échoue car les Néerlandais refusent d'acheter du tissu fini et engagent une guerre commerciale avec l'Angleterre. En conséquence, le commerce du tissu anglais reste déprimé pendant des décennies.

Fin de carrière
William Baffin est équipé pour l'un de ses voyages dans le nord par Cockayne et d'autres membres de la Merchant Adventurers' Company et un port du Groenland est nommé en son honneur, appelé « Cockin's Sound » sur la carte de l'Amirauté.

Il achète des domaines à Denchworth, Berkshire (aujourd'hui Oxfordshire) ; Elmesthorpe, Leicestershire et Rushton Hall à Rushton, Northamptonshire qui sont plus tard les maisons de ses descendants. Il donne à chacune de ses six filles 10 000 £ lors du mariage, laissant à son fils un revenu annuel supérieur à 12 000 £.

Il meurt le 20 octobre 1626, dans sa soixante-sixième année, dans son manoir de Comb Nevill à Kingston, Surrey, et est enterré dans la cathédrale Old St Paul où son sermon funéraire est prêché par John Donne et un monument lui est élevé. La tombe et le monument sont détruits lors du grand incendie de Londres en 1666. Son nom apparaît sur un monument moderne dans la crypte, répertoriant d'importantes sépultures perdues dans l'incendie.

Famille
Il épouse Mary Morris le 22 juin 1596 à Londres et ils ont sept enfants ensemble :

 Charles Cockayne,  vicomte Cullen
 Anne Cockayne (née en 1604), qui épouse Sir Hatton Fermor, ancêtre des comtes de Pomfret
 Martha Cockayne (1605–1641), qui épouse John Ramsay (1er comte de Holderness), puis Montagu Bertie (2e comte de Lindsey)
 Jane Cockayne (née en 1609), qui épouse l'hon. James Sheffield, fils du comte de Mulgrave
 Elizabeth Cockayne (1609-1668), qui épouse Thomas Fanshawe (1er vicomte Fanshawe)
 Abigail Cockayne (1610-1687), qui épouse John Carey (2e comte de Douvres)
 Mary Cockayne, qui épouse Charles Howard (2e comte de Nottingham)

Sa veuve se remarie, le 6 juillet 1630, à Henry Carey (1er comte de Douvres), arrière-arrière-petit-fils de Thomas Boleyn,  comte de Wiltshire, père d'Anne Boleyn et, décédée le 24 décembre 1648, est enterrée avec son premier mari à Saint-Paul.

Références

Sources

 Liste des lord-maires de Londres
 Astrid Friis. Le projet de l'échevin Cockayne et le commerce du tissu. Londres : Milford, 1927.
 La Règle des Howards de JP Sommerville
 Joël D. Benson. Changements et expansion du commerce du tissu anglais au  : projet de l'échevin Cockayne. Lewiston, NY : Edwin Mellen Press, 2002.

Liens externes

Personnalité inhumée dans la cathédrale Saint-Paul de Londres
Lord-maire de Londres
Shérif de la Cité de Londres
Décès en octobre 1626
Naissance en 1561

William Cockayne


Memphis Grizzlies er körfuboltalið frá borginni Memphis, Tennessee og keppir í NBA-deildinni. Liðið var stofnað í Vancouver, Kanada, árið 1995 en flutti árið 2001 til Memphis og breytti um nafn.

Þekktir leikmenn
Pau og Marc Gasol
Ja Morant

Memphis
NBA

Memphis Grizzlies


Woodstock is a town in Carleton County, New Brunswick, Canada on the Saint John River, 103 km (65 miles) upriver from Fredericton at the mouth of the Meduxnekeag River. It is near the Canada–United States border and Houlton, Maine and the intersection of Interstate 95 and the Trans-Canada Highway making it a transportation hub. It is also a service centre for the potato industry and for more than 26,000 people in the nearby communities of Hartland, Florenceville-Bristol, Centreville, Bath and Lakeland Ridges for shopping, employment and entertainment.

Woodstock was possibly named after Woodstock, Oxfordshire. The name is Old English in origin, meaning a "clearing in the woods". New Brunswick historian William Francis Ganong believed the parish (and later town) was named in honour of Viscount Woodstock, a junior title of the Duke of Portland, Prime Minister of Great Britain when the Loyalists arrived in New Brunswick.

On 1 January 2023, Woodstock expanded in all directions, annexing all or part of six local service districts. Revised census figures have not been released.

History
Little is known of the area before it was settled by disbanded veterans of De Lancey's Brigade following the American Revolutionary War. The veterans moved there in late 1783. The 26,000 acres grant was to 110 men. Not all took up the offer, and of those who did, not all stayed. By 1790 only 23 families were present, and by 1804 only 10 of the original men had possession of the land. According to the diaries of Frederick Dibblee mills were present from 1805. Export of timber via the Saint John river began about this time.

When Carleton County was created in 1831, Woodstock was made county seat, and a jail, court house and registry office were installed. From 1837 William Teel Baird operated a pharmacy. The first steamboat from Fredericton reached Woodstock in 1837 and a regular service was established in 1845. By 1847 the population was at 2,000 and the town had four churches, a bank, and a grammar school.

On The Twelfth (Orangemen's Day) of July 1847 a riot took place at the corner of Victoria and Boyne streets near the site of the Orange Hall, built in 1848 and now a vacant lot. It was a conflict between Protestant Irish immigrants of the Orange Order and Catholic Irish immigrants. Around 250 Orangemen clashed with an equal number of Irish Catholics, leading to 10 deaths and many more injuries. It was a result of years of tensions. Subsequently, only Catholics were brought to trial.

According to the 1851 census there were 488 inhabited houses, and nine places of worship. Immigration was important, with the majority coming from Ireland.

The town was the first in New Brunswick to be incorporated, in 1856. The first mayor was Lewis P. Fisher. He made provisions in his will for the building of several educational institutions, among them the first Agricultural and Vocational School in Canada, and the L. P. Fisher Public Library.
In 1861, the newly built railway between St. Andrews and Woodstock was seized by several hundred navvies, angry at not being paid.  A peaceful settlement was later made personally by Arthur Hamilton-Gordon.

The first telephone was installed in 1885 by H.V. Dalling, a homemade telephone whose wires ran between his home and shop. The Bell Telephone Company later opened a small telephone exchange in his store.

In 1887, Tappan Adney, visiting Woodstock, learnt birchbark canoe construction from a Maliseet, preserving and document the building process.

The headquarters for the New Brunswick Railway were here from 1870 until it ceased functioning.

The first dam at the mouth of the Meduxnekeag River was built in 1886. In the 1880s Woodstock had two small electric companies related to the Small & Fisher and Connell Brothers iron foundries. These were superseded by the Woodstock Electric Railway Light and Power Company which in 1906 built a dam and a powerhouse on the Meduxnekeag for distribution of power to the town. The first hydro-electric station in New Brunswick, the Hayden dam and its power station was destroyed by a freshet in 1923, which also washed out the bridge that crossed the Meduxnekeag.

Culture & recreation
In 1995, the Town of Woodstock opened the Carleton Civic Centre. The multipurpose complex houses a 25-metre (27 yard) indoor swimming pool, an 846-seat arena, a fitness centre, and community meeting rooms. The Woodstock Slammers of the Maritime Junior Hockey League played previously at the Ayr Motor Centre.

The annual Woodstock Old Home Week activities are centered around Woodstock and the fair grounds at Connell Park. Activities include parades and fireworks, a gospel concert, 4-H activities, Miss New Brunswick talent show & pageant, beautiful baby contest, horse pulling, harness racing, and a demolition derby.

The Dooryard Arts Festival is four days of music, art, theatre, stories, workshops and an open-air market.

Economy & infrastructure

Education
A campus of the New Brunswick Community College, Townsview School (Grades K-8), Meduxnekeag Consolidated School (Grades K-8), and Woodstock High School.

Transportation
Woodstock is located on New Brunswick Route 2, an alignment of the Trans-Canada Highway. The shorter New Brunswick Route 95 extends westward from Woodstock to the Houlton/Woodstock Border Crossing, where it continues into the United States as Interstate 95.
The small public Woodstock Airport is in nearby Grafton, New Brunswick.

Mining
Regional geology consists of shales over a Late Ordovician to Early Silurian formation.

Iron-manganese and iron ore occurrences were reported in 1836 during a geological survey conducted by the state of Maine. The Woodstock Iron Works ran from 1848 to 1884, closing because of competition from the United States.

Today Minco owns 100% of an 880 hectare (3½ sq. mi.) manganese claim, about 6.3 km (4 miles) northwest of Woodstock. Samples were taken in 2010, 2011, and 2013. Minco plans to produce manganese well below the typical cost for the industry. The manganese would be used in the production of stainless steel.

Media
Woodstock's radio station is CJCJ-FM. The weekly newspapers are the Bugle-Observer and the River Valley Sun.

Architecture
Many of the original wooden buildings have not survived into modern times. Calamities over the years included a hurricane in 1836, and fires in 1860, and 1911, As a result, much of downtown was rebuilt in the brick that remains today. Before the arrival of the railway, businesses faced the river banks, since they provided transportation, energy, and water. With the switch to rail and road traffic buildings face roads instead.

The George Frederick Clarke house, built in 1905, is a provincial historic site valued as a rare example of residential Regency architecture.

The Old Carleton County Court House was built in 1833. When new court house was constructed, the old one was used as a horse barn from 1911 to 1960 when it was purchased by the Carleton County Historical Society. It was the site of the George Gee trial, and that of Minnie Bell Sharp who ran the Woodstock School of Music in the early 1900s.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Woodstock had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

The Maliseet Woodstock First Nation is about 9 km (5 miles) south of the town on 426 acres with an on-reserve population of 291 and an off-reserve population of 721.

Geography & climate
Woodstock experiences a humid continental climate (Dfb). The highest temperature ever recorded in Woodstock was  on 18 August 1935. Woodstock, along with Five Rivers and Nepisiguit Falls share the record for New Brunswick's highest recorded temperature.

Government

Woodstock elects a mayor and a town council every four years. All councilors are elected at-large. The last election was November 2022.

The chief administrative officer and the administration department is responsible for the town financial matters, record keeping, implementation of policies and directives, and providing support to all other departments and the town council. The position of chief administrative officer was formerly known as town manager. Woodstock was the first town in New Brunswick to have a manager-council form of government.

The current mayor of Woodstock is Trina Jones who has held the position since 2022.

The Woodstock's other town departments are Business Development, Development & Inspectional Services, Fire, Police, Public Works, Recreation, and Tourism.

References

External links

New Brunswick populated places on the Saint John River (Bay of Fundy)
Mining communities in New Brunswick
Towns in New Brunswick

Woodstock, New Brunswick


Ixtahuacán es un topónimo de algunos lugares pertenecientes al país de Guatemala:

 San Miguel Ixtahuacán: municipio del departamento de San Marcos;
 Santa Catarina Ixtahuacán: municipio del departamento de Sololá;
 San Ildefonso Ixtahuacán: municipio del departamento de Huehuetenango.

Ixtahuacán


Maser (akronim od engl. Microwave Amplification by Stimulated Emission of Radiation: pojačanje mikrovalova stimuliranom emisijom zračenja) je uređaj za stvaranje i pojačavanje mikrovalova, a u suvremenoj inačici i za stvaranje i pojačavanje radiovalova i infracrvenoga zračenja. Rad masera temelji se na stimuliranoj emisiji zračenja koja nastaje zbog obrata (inverzije) napučenosti energijskih razina atoma aktivne tvari, kao i kod lasera. Kod plinskih masera (aktivna tvar: amonijak, vodikovi atomi, rubidijeve pare) inverzija napučenosti postiže se reflektiranjem zračenja u rezonantnoj šupljini, a kod čvrstih masera (aktivna tvar ima paramagnetska svojstva) to se postiže rezonantnim zračenjem izvana. Zračenje masera je monokromatsko i odgovara razlici energijskih razina. Titranje se podržava rezonatorom. Energijske razine plina ne ovise o vanjskim silama, pa se zato plinski maser, kao i laser, upotrebljava za točno mjerenje vremena (na primjer atomski sat). Energijske razine čvrstog (paramagnetskog) masera ovise o magnetskom polju, pa se mogu po volji mijenjati; zato se takav maser upotrebljava kao pretpojačalo koje se može regulirati. Takav se uređaj na primjer primjenjuje u astronautici i radioastronomiji kod vrlo osjetljivih detektora elektromagnetskoga zračenja koji još mogu detektirati snagu reda veličine 10–21 W, i manju. Prvu demonstraciju rada masera izveo je 1953. C. H. Townes sa suradnicima.

Izvori

Vanjske poveznice

Laseri
Optički uređaji

Maser


Papa Grgur XVI. za vrijeme svoga pontifikata (1831. – 1846.) održao je 26 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 75 kardinala.

Konzistorij 30. rujna 1831. (I.)
 Luigi Lambruschini, C.R.S.P., beritanski naslovni nadbiskup, nuncij u Francuskoj
 Alessandro Giustiniani, naslovni nadbiskup Petre, nuncij u Portugalu
 Francesco Tiberi, atenski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Ugo Pietro Spinola, tebanski naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Francesco Serra, kapuanski nadbiskup
 Francesco Canali, larisanski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike
 Pietro Ostini, tarski naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Giuseppe Antonio Sala, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora
 Benedetto Cappelletti, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve
 Luigi Del Drago, prefekt Apostolske palače
 Francesco Maria Pandolfi Alberici, prefekt Papinskoga doma
 Ludovico Gazzoli, president Comarchea

Konzistorij 2. srpnja 1832. (II.)
 Giuseppe Maria Velzi, O.P., meštar Apostolske palače
 Mario Mattei, glavni rizničar Apostolske komore

Konzistorij 15. travnja 1833. (III.)
 Lorenzo Girolamo Mattei, antiohijski naslovni latinski patrijarh, tajnik Svete kongregacije za apostolski pohod
 Castruccio Castracane degli Antelminelli, tajnik Svete kongregacije za širenje vjere

Konzistorij 29. srpnja 1833. (IV.)
 Jacopo Monico, mletački patrijarh
 Filippo Giudice Caracciolo, Orat., napuljski nadbiskup

Konzistorij 20. siječnja 1834. (V.)
 Giacomo Luigi Brignole, nazianski naslovni nadbiskup, glavni rizničar Apostolske komore
 Nicola Grimaldi, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve

Konzistorij 23. lipnja 1834. (VI.)
 Gaetano Maria Trigona e Parisi, palermski nadbiskup, Sicilija
 Luigi Bottiglia Savoulx, perganski naslovni nadbiskup, dekan klerika Apostolske komore
 Paolo Polidori, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora
 Giuseppe della Porta Rodiani, carigradski naslovni latinski patrijarh, glavni saslušatelj Apostolske komore
 Giuseppe Alberghini, prisjednik Svete kongregacije rimske i opće inkvizicije
 Alessandro Spada, dekan saslušatelja Svete Rimske rote
 Luigi Frezza, kalcedonski naslovni nadbiskup
 Costantino Patrizi Naro, filipski naslovni nadbiskup
 Adriano Fieschi, prefekt Apostolske palače

Konzistorij 6. travnja 1835. (VII.)
 Placido Maria Tadini, O.C.D., đenovski nadbiskup
 Ambrogio Bianchi, O.S.B.Cam., opat general svoga reda

Konzistorij 1. veljače 1836. (VIII.)
 Jean-Louis Lefebvre de Cheverus, bordoški nadbiskup, Francuska
 Gabriele della Genga Sermattei, ferarski nadbiskup

Konzistorij 19. svibnja 1837. (IX.)
 Luigi Amat di San Filippo e Sorso, nicejski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Angelo Mai, S.J., tajnik Svete kongregacije za širenje vjere

Konzistorij 12. veljače 1838. (X.)
 Chiarissimo Falconieri Mellini, ravenski nadbiskup
 Antonio Francesco Orioli, O.F.M.Conv., orvietski biskup
 Giuseppe Gasparo Mezzofanti, prvi kustod Vatikanske knjižnice, kanonik patrijarhalne Vatikanske bazilike
 Giuseppe Ugolini, dekan klerika Apostolske komore
 Luigi Ciacchi, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve
 Giovanni Soglia Ceroni, jeruzalemski naslovni patrijarh, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike
 Antonio Tosti, glavni rizničar Apostolske komore
 Francesco Saverio Massimo, prefekt Apostolske palače

Konzistorij 13. rujna 1838. (XI.)
 Engelbert Sterckx, mehelenski nadbiskup, Belgija
 Filippo De Angelis, montefiaskonski nadbiskup-biskup

Konzistorij 30. studenoga 1838. (XII.)
 Gabriele Ferretti, fermski nadbiskup, bivši nuncij na Siciliji

Konzistorij 18. veljače 1839. (XIII.)
 Charles Januarius Acton, glavni saslušatelj Apostolske komore

Konzistorij 8. srpnja 1839. (XIV.)
 Ferdinando Maria Pignatelli, Theat., palermski nadbiskup, Sicilija

Konzistorij 23. prosinca 1839. (XV.)
 Hugues-Robert-Jean-Charles de La Tour d'Auvergne-Lauraguais, araski biskup, Francuska
 Giovanni Maria Mastai Ferretti, imolski nadbiskup-biskup
 Gaspare Bernardo Pianetti, viterbski i toskanelski biskup
 Luigi Vannicelli Casoni, rimski guverner, vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve, glavni ravnatelj policije

Konzistorij 14. prosinca 1840. (XVI.)
 Lodovico Altieri, efeški naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Silvestro Belli, prisjednik Svete kongregacije rimske i opće inkvizicije

Konzistorij 1. ožujka 1841. (XVII.)
 Louis-Jacques-Maurice de Bonald, lionski nadbiskup, Francuska

Konzistorij 12. srpnja 1841. (XVIII.)
 Tommaso Pasquale Gizzi, tebanski naslovni nadbiskup

U ovom konzistoriju, papa je imenovao i pridržao in pectore još jednoga kardinala, ali njegovo ime nije bilo nikada objavljeno.

Konzistorij 24. siječnja 1842. (XIX.)
 Friedrich Johannes Jacob Celestin von Schwarzenberg, salcburški nadbiskup, Austria
 Cosimo Barnaba Corsi, dekan saslušatelja Rimske rote

Konzistorij 27. siječnja 1843. (XX.)
 Francesco di Paola Villadecani, mesinski nadbiskup, Sicilija
 Ignazio Giovanni Cadolini, edeski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za širenje vjere
 Paolo Mangelli Orsi, generalni saslušatelj Apostolske komore
 Giovanni Serafini, dekan klerika Apostolske komore

Konzistorij 19. lipnja 1843. (XXI.)
 Francisco de Sao Luiz Saraiva, O.S.B., lisabonski patrijarh, Portugal
 Antonio Maria Cadolini, C.R.S.P., jakinski biskup

Konzistorij 22. siječnja 1844. (XXII.)
 Antonio Maria Cagiano de Azevedo, glavni saslušatelj kauza Apostolske komore, senigaljski izabrani biskup
 Niccola Paracciani Clarelli, tajnik Svete konzistorijalne kongregacije, izabrani biskup Montefiasconea i Corneta
 Fabio Maria Asquini, carigradski naslovni latinski patrijarh, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike

Konzistorij 22. srpnja 1844. (XXIII.)
 Domenico Carafa della Spina, beneventanski nadbiskup
 Francesco Capaccini, glavni saslušatelj Apostolske komore
 Giuseppe Antonio Zacchia Rondinini, rimski guverner, vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve, glavni ravnatelj policije
 Lorenzo Simonetti, apostolski protonotar, prisjednik Svete kongregacije rimske i opće inkvizicije
 Giacomo Piccolomini, dekan klerika Apostolske komore, prefekt papinske vojske

Konzistorij 21. travnja 1845. (XXIV.)
Četiri su kardinala pridržana in pectore, i nikada nisu bili objavljeni.

Konzistorij 24. studenoga 1845. (XXV.)
Jedan je kardinal pridržan in pectore, i nikada nije bio objavljen.

Konzistorij 19. siječnja 1846. (XXVI.)
 Guilherme Henriques de Carvalho, lisabonski patrijarh, Portugal
 Sisto Riario Sforza, napuljski nadbiskup, Sicilija
 Joseph Bernet, nadbiskup Aixa, Francuska

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Grgur 16
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Grgura XVI.


Aleksandr Dovjenko Film Stüdyoları (Ukraynaca: Національна кіностудія художніх фільмів імені О. Довженка), Ukrayna'nın başkenti Kiev'de bulunan büyük film stüdyosu. Yönetmen Aleksandr Dovjenko'nun ölümünden sonra 1957 yılında Aleksandr Dovjenko Film Stüdyoları adı verilmiştir.

Dovjenko Film Stüdyoları'nın kuruluşu 1927 yılına kadar uzanır. Kayıt stüdyosu tamamlanmadan film yapımına başlanır. Daha sonra stüdyoda çalışmış birçok yönetmen bu durumdan anılarında bahsedeceklerdir. Dovjenko'nun Sçhors adlı filmini çektiği pavyona Şçhorskiy adı verilmiştir. Filmin çekildiği bu bölüm müze olarak kullanılmaktadır.
Dovjenko'nun isteği üzerine stüdyoya giden yolun iki yanına elma bahçeleri kurulmuştur.

Stüdyo'da çekilen bazı filmler

1926 Aşk meyvesi/ Ягодка любви, Aleksandr Dovjenko (sessiz film)
1928 Arsenal/ Арсенал, Aleksandr Dovjenko (sessiz film)
1928 Zvenigora/ Звенигора, directed Aleksandr Dovjenko (sessiz film)
1929 Kameralı Adam /Человек с киноаппартом, Dziga Vertov (Belgesel)
1930 Dünya/ Земля, Aleksandr Dovjenko (sessiz film)
1932 İvan/ Иван, Aleksandr Dovjenko (sessiz film)
1935 Uzay Şehri/ Аэроград, Aleksandr Dovjenko (bilimkurgu)
1939 Şçors/ Щорс, Aleksandr Dovjenko (Belgesel)
1964 Unutulmuş Ataların Gölgesi/ Тіні забутих предків, Sergey Parajanov (Tarihi)

Dış bağlantılar

  Imdb 'de stüdyo hakkında
  Non-official site of Olexandr Dovzhenko Film Studios

Sovyetler Birliği merkezli film yapım şirketleri
1927'de kurulan oluşumlar

Aleksandr Dovjenko Film Stüdyoları


Las cortaduras de Dedekind son clases de números racionales que representan la primera construcción formal del conjunto de los números reales. Con su aparición se cierra el problema histórico de la fundamentación del Análisis Matemático.

Cortaduras en el conjunto de  números racionales

Un conjunto  es un corte de Dedekind (o simplemente un corte) si cumple las siguientes propiedades:

 .

 .

 Si  y  entonces .

  no tiene último elemento, es decir, para cada  existe  tal que .

Si tomamos un número racional arbitrario , entonces el corte  se denominará corte racional (asociada a ).

Es evidente que a todo número racional le corresponde un corte racional y solamente uno. Podemos establecer así una aplicación inyectiva  que al número racional  le asocie el corte racional .

Un corte  es corte racional si y solo si existe  tal que .

Relación de orden

Definición.

Dados dos cortes  y  diremos que  si y solo si , lo que equivale a que .

En el conjunto de los números reales (conjunto de todos los cortes),  es una relación de orden, que es orden total, pero no es buen orden.

Positivos, negativos, cero.

Denominamos cero a la cortadura racional .

Diremos que un corte  es un número positivo si .

Diremos que un corte  es un número negativo si .

Diremos que un corte  es estrictamente positivo o no negativo si .

Diremos que un corte  es  estrictamente negativo o no positivo si .

Operaciones

Adición

Dados dos cortes arbitrarios  y  definimos su suma como el conjunto .  es un corte, con lo que + representa una operación binaria en el conjunto de los números reales, operación denominada adición.

La adición provee al conjunto de los números reales de estructura de grupo abeliano, es decir, en  se verifican las propiedades asociativa, , existencia de elemento neutro () y existencia para cada corte  de un elemento simétrico (opuesto)  y la propiedad conmutativa .

Además, se da la compatibilidad de la suma con el orden, es decir, si  y  son cortes y , entonces, cualquiera que sea el corte , se cumple que .

Por último, la suma en  es una extensión de la suma en , esto es, si , entonces .

Multiplicación

la multiplicación de cortes no es tan sencilla de definir como la adición, se hace por  casos.

Sean  y  dos cortes:

 Si  y , definimos el conjunto . Entonces  es un corte y además es .

 Si  y , definimos el conjunto . Así  es un corte y además es .

 Si  y , definimos el conjunto . Se cumple que  es un corte y además es .

 Si  y , definimos el conjunto . Se verifica que  es un corte y además es .

 Si  o , definimos el conjunto .

En cualquier caso,  es un corte, con lo que  es una operación interna en el conjunto de los números reales, operación que denominaremos multiplicación.

La multiplicación cumple las propiedades , asociativa, existe un elemento neutro  para el producto, y si  no es el corte cero, entonces existe elemento simétrico del corte  para el producto, denominado inverso de , y definido por , si , y por  cuando  y la propiedad conmutativa. Con estas propiedades,   es un grupo abeliano.
Distributiva
El producto en  es distributivo respecto de la suma. De esta manera  tiene estructura de cuerpo.

 Con la relación de orden

El producto es compatible con el orden de los reales positivos: si ,  y  son cortes con  y , entonces .
 No hay divisores de cero
Si , entonces se prueba que bien  o bien .
 Extensión
El producto en  es extensión del producto en : si , entonces .

Principales propiedades
El conjunto de los números reales goza de ciertas propiedades que son particularmente sencillas de demostrar usando cortes de Dedekind, como son:

 Es un cuerpo totalmente ordenado.

 El conjunto de los números racionales está isomórficamente incluido en él (es decir,  es un subcuerpo totalmente ordenado de ).

 En  se satisface el principio del supremo, esto es, todo conjunto no vacío que esté acotado superiormente tiene supremo. Como consecuencia inmediata, todo conjunto acotado inferiormente tiene ínfimo.

Se puede probar que el conjunto de los números reales es el único que tiene estas propiedades, es decir, que si  es un cuerpo ordenado que verifica el principio del supremo, entonces  es isomorfo a  (en particular, si , entonces es ). En ese caso se dirá que  es un sistema de números reales.

Otras propiedades

  (el conjunto de los números naturales) no está acotado superiormente en .

  es arquimediano: dados dos elementos , arbitrarios , existe un número natural  de forma que .

 Entre dos números reales distintos siempre existen infinitos números reales (infinitos números racionales e infinitos números irracionales).

 Dado cualquier  se verifica que .

Referencias

Bibliografía
 Godofredo García - Alfred Rosenblatt: Análisis algebraico, San Marti y cia, Lima (1955)
 José Vicente Ampuero: Aritmética teórica, Departamento de publicaciones de La UNMSM, Lima (1960)
 Cotlar- Ratto de Sadosky:introducción al álgebra Eudeba Buenos Aires (1967)
 Algebra moderna de Schaumm
 César Trejo: Concepto de número.

Enlaces externos

Teoría del orden
Números reales
Números racionales

Cortes de Dedekind


Timi Hendrix (* 7. April 1983 in Herford, eigentlich Tim Weitkamp) ist ein deutscher Rapper und Künstler aus Bielefeld. Er war Teil des mittlerweile aufgelösten Duos Pimpulsiv sowie Mitbegründer des Hip-Hop-Labels Trailerpark. 2015 gründete er das Independent-Label Life Kills Slowly. Sein Name ist eine Anspielung auf Jimi Hendrix.

Werdegang

Timi Hendrix wurde 1983 unter dem bürgerlichen Namen Tim Weitkamp in Herford geboren. Als Rapper trat er erstmals neben Skinny Shef, Skome, DJ Fellbaum und Euram in der Formation Bad Taste auf. Limitiert auf 500 Einheiten veröffentlichten sie im Frühjahr 2005 das Album Rap rettet den Tag, das eine Sammlung von Stücken aus den vorherigen drei Jahren darstellt. Kurz nach dem Debüt löste sich das Quintett wieder auf. Timi Hendrix und Skinny Shef bildeten fortan das Duo Pimpulsiv. Über das Label 667 – One More Than The Devil erschienen Hoodstock EP und Hoetry LP. 2009 verließen Weitkamp und Shef das Unternehmen, um gemeinsam mit dem Duo DNP das Label Trailerpark zu gründen. Zunächst veröffentlichten sie unter dem Titel H.U.R.Z. ein weiteres Album als Pimpulsiv, bevor Ende des Jahres der erste Label-Sampler Crackstreet Boys erschien. Im Mai 2010 folgte das Album Hepatitis P. Ein Jahr später zog sich Skinny Shef zurück, um sich verstärkt auf sein Studium zu konzentrieren.

Im Herbst 2012 erschien Crackstreet Boys 2, auf dem sich Trailerpark erstmals als Quartett aus Alligatoah, Sudden, Basti und Timi Hendrix inszenieren, das sich mit gesungenen Passagen stilistisch an Boygroups orientiert. Mit Platz 22 rangierte erstmals eine Veröffentlichung mit dem Rapper in den deutschen Album-Charts. Ende des Jahres präsentierten die vier Rapper Crackstreet Boys 2 im Rahmen einer vierzehn Termine umfassenden Tournee. Die Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Medien indizierte das Album im Sommer des folgenden Jahres, womit es nicht mehr an Minderjährige verkauft werden darf. Neun der insgesamt dreizehn Songs des Albums waren von der Indizierung betroffen. Im Herbst 2014 absolvierte Trailerpark die Sexualethisch Desorientiert Tour. Den dritten Teil der Crackstreet-Boys-Reihe ließen sie nach den ersten Auskopplungen Bleib in der Schule und Dicks sucken Ende des Jahres folgen. Das von namhaften Hip-Hop-Musikern wie Tai Jason, Beatzarre, Djorkaeff und Gee Futuristic produzierte Album positionierte sich auf Platz 4 der deutschen Charts. Auch im deutschsprachigen Ausland erreichte es die Album-Charts.

2015 forcierte Timi Hendrix seine Karriere als Solomusiker. Nach dem Song Better Call Saul im Frühjahr kündigte er sein Debütalbum Zwei Zimmer, Küche, Bong an. Mit den Songs Intro, Morgens und Kaiser von China veröffentlichte er drei Videoauskopplungen. Zwei Zimmer, Küche, Bong stieg auf Platz 7 der Album-Charts ein. Im November und Dezember ließ er unter dem Titel Lost in Bat Country eine Solotournee folgen. Zudem gründete er das Label Life Kills Slowly, auf dem er Das W, Sapient und Fehring Grau unter Vertrag nahm. Als erste Veröffentlichungen erschienen die EPs Wertvoll und Wegweiser von Das W. 2017 rückte wieder die Arbeit mit Trailerpark in Weitkamps Fokus. Nach den Singles Armut treibt Jugendliche in die Popmusik, Endlich normale Leute, TP4L und Sterben kannst du überall erschien das vierte Album im Oktober 2017. TP4L stieg als erstes Album des Quartetts auf Platz 1 der Charts ein. Für die Single Bleib in der Schule erhielten die vier Rapper zudem eine Goldene Schallplatte.

Im Juli 2018 erschien Timi Hendrix' zweites Soloalbum Tim Weitkamp Das Musical, das sich aufgrund des Suizids eines Freundes mehr als ein Jahr verzögert hatte. Begleitet vom Split-Video aus Intro, Mein Musical Läuft und Psycho sowie den Auskopplungen Tausend zweite Chancen, We are Family und 1 Millionen Messer erreichte es Platz 3 der deutschen Charts. Zeitgleich zum Album veröffentlichte er die EP Cloud Kinski. Im Sommer 2019 gab Trailerpark seine Auflösung bekannt. Die unter dem Titel "Goldener Schluss" für 2020 angesetzten Abschlusskonzerte mussten aufgrund der COVID-19-Pandemie in Deutschland um ein Jahr verschoben werden.

Stil
Timi Hendrix bedient sich in provokanter Weise affirmativer Texte über Gewalt, Vergewaltigung oder Drogenkonsum. Ähnlich wie die Figur Slim Shady für den Rapper Eminem fungiert er dabei als Alter Ego für Tim Weitkamp. Die Songtexte arbeitet er im Kopf aus. Ohne sie zunächst schriftlich festzuhalten, nimmt er sie anschließend im Studio auf. Damit weist er eine ähnliche Arbeitsweise wie Jay-Z oder Lil Wayne auf. Stilistisch bedient sich der Rapper mitunter an Reggae, Rockmusik, Dubstep oder Schlager. Mit der EP Cloud Kinski orientiert er sich an Trap und Cloud Rap, wobei er zugleich prominente Vertreter der Strömungen wie Yung Hurn und RIN angreift. Im Verlauf seines musikalischen Werdegangs arbeitete Weitkamp mit zahlreichen namhaften Hip-Hop-Musikern zusammen. So entstanden neben der langjährigen Zusammenarbeit mit Alligatoah, Sudden und Basti von Trailerpark auch gemeinsame Songs mit Elch, Sapient, Das W, Fehring Grau, DNP, Casper, Abroo, SDP, Prinz Pi, JAW, Patrick mit Absicht, Lakmann One, Morlockk Dilemma, Karate Andi, Mach One, Bobby Liebling und Myka 9 von der Gruppe Freestyle Fellowship.

Rezeption
Timi Hendrix' Debütalbum Zwei Zimmer, Küche, Bong wurde durchwachsen von Kritikern aufgenommen. Für laut.de bewege sich der Rapper auf "einer schmalen Linie zwischen Kunstfertigkeit und purer Provokation". Er hebe sich "von der breiten Masse an monoton klingenden Rappern auf erfrischende Art und Weise" ab. Während sowohl Weitkamps Technik als auch seine Punchlines von Rap.de als "einwandfrei" charakterisiert werden, dürften sich an den Inhalten die "Geister scheiden". Nahezu alles Songs "beinhalten wohlkalkulierte Tabubrüche rund um Drogenkonsum und Asozialität, verpackt in jeder Menge schwarzem Humor."

Auf Tim Weitkamp Das Musical überwiegen laut der Kritik von Tonspion dagegen "die positiven Überraschungen". Im Laufe der Spielzeit wechseln sich "vielseitige musikalische Ideen" ab. Dem Rapper gelinge zudem sein "bislang persönlichstes Werk." Aus Sicht von laut.de verlieren die Lieder des Albums ihren Reiz, "wenn sich Hendrix komplett ins Persönliche" vorwage. Laut Kritik von MZEE hingegen erhalte der Hörer auf seinem zweiten Album "erstmals das Gefühl, wirklich etwas über den Menschen hinter der Figur Timi Hendrix zu erfahren." Bereits im Intro werde deutlich, dass Weitkamp "nicht darauf ab[ziele], um jeden Preis asozial und schockierend zu sein." Vielmehr gehe es ihm darum, "zu demonstrieren, wer er ist und wofür er steht."

Diskografie

Alben
Soloalben

Sonstige Alben

Singles

Weblinks

 Offizielle Präsenz auf Instagram
 Offizielle Präsenz auf Facebook

Einzelnachweise

Rapper
Pseudonym
Musik (Bielefeld)
Trailerpark
Deutscher
Geboren 1983
Mann

Timi Hendrix


Die Cowichan-Klasse oder C-Klasse der Reederei BC Ferries ist eine Baureihe von RoPax-Schiffen, welche in den Jahren 1976 bis 1981 entstanden. Die Schiffe der Baureihe werden von der Reederei auf verschiedenen Routen eingesetzt. Nach einer zwischenzeitlichen Überarbeitung und Außerdienststellung sind sie weiterhin im Linienbetrieb.

Bau der Schiffe
Der Bau der Schiffe erfolgte in den Jahren 1976 bis 1981. Als die ersten Schiffe in Dienst gestellt wurden, waren sie die größten Fähren der Welt. Drei der Schiffe entstanden im Jahr 1976, zwei weitere im Jahr 1981. Erbaut wurden sie alle in Vancouver. Der Bau jedes der Schiffe kostete damals ungefähr 20 Millionen kanadische Dollar (CAD).

Die Schiffe sind weitestgehend baugleich. Lediglich die Queen of Alberni ist durch ein etwas anderes Bauprogramm im Jahr 1984 und den sich daraus ergebenden Folgen für das Midlife-Bauprogramm etwas kleiner (1200 Passagiere und 295 Fahrzeuge).

Midlife-Bauprogramm
In den Jahren 1999 bzw. zwischen 2003 und 2006 wurden die Schiffe nacheinander aus dem Linienbetrieb genommen. Im Rahmen eines Midlifeprogrammes wurden die Schiffe für weitere 20 Betriebsjahre überarbeitet. Der Umbau bzw. die Renovierung kostete zwischen 20 und 30 Millionen CAD je Schiff.

Schiffe der Baureihe
BC Ferries hat von dieser Klasse insgesamt fünf Fähren in Betrieb. Die Schiffe fahren unter kanadischer Flagge und sind in Victoria registriert. Im Regelfall befahren die Schiffe die Strecke zwischen Vancouver Island und Vancouver bzw. zwischen Vancouver und der Sunshine Coast.

Technische Informationen
Die Schiffe werden von zwei MaK-Dieselmotoren des Typs 12 M551 AK angetrieben. Die Motoren wirken über Untersetzungsgetriebe auf je einen Verstellpropeller an einer der beiden Enden der Fähren. Für die Stromerzeugung an Bord stehen drei Dieselgeneratoren zur Verfügung.

Die Schiffe verfügen über drei RoRo-Decks. Das untere und das obere RoRo-Deck ist über landseitige Rampen zu erreichen, das mittlere RoRo-Deck über Rampen von den beiden anderen RoRo-Decks. Oberhalb der RoRo-Decks befindet sich die weiteren Decks unter anderem mit den Passagiereinrichtungen und den Steuerhäusern.

Literatur
 Bannerman, Gary and Patricia: The Ships of British Columbia, Hancock House Publishers, 1985, ISBN 0-88839-188-9, englisch

Weblinks
 Schiffsliste von BC Ferries
 Englischsprachige Internetseite über westkanadische Fähren

Einzelnachweise

Schiffsklasse
BC Ferries
RoPax-Schiff

Cowichan-Klasse


Umbrele strămoșilor uitați se poate referi la:
 Umbrele strămoșilor uitați — o nuvelă a lui Mihailo Koțiubinski.
 Umbrele strămoșilor uitați — balet compus de Vitali Kîreiko (libret scris de F. Koțiubinski și N. Skorulski după nuvela lui M. Koțiubinski, 1960).
 Umbrele strămoșilor uitați — film ucrainean din 1965, regizat de Serghei Paradjanov după nuvela lui Koțiubinski.
 Umbrele strămoșilor uitați — film-balet ucrainean din 1990, regizat de Iuri Suiarko.
 Umbre ale strămoșilor uitați: o căutare de sine — o carte științifică populară scrisă de Carl Sagan și Ann Druyan.

Umbrele strămoșilor uitați


Den lille hvide ged er en børnefilm fra 1973 instrueret af Jørgen Vestergaard efter manuskript af Ellen Maria Rosenfalk Siersted.

Handling
Jacob og Trine er på sommerferie med far og mor – og sammen med en helt ny, herlig legekammerat, et lille gedekid. De er også i cirkus, og geden synes, det er mægtigt morsomt. Om natten stikker den i hvert fald af fra børnene og bliver taget med af cirkusfolkene, som er på vej til den næste by. De vil træne den op til at være en rigtig cirkusged. Men børnene savner deres legekammerat, og de løser selv problemet. Egnet til børn fra 4 år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1973

Den lille hvide ged


البيان والإعراب فيمن دخل مصر من الأعراب هو كتاب تاريخي في علم الأنساب لمؤلفه المقريزي. ويقع الكتاب في أربعة أبواب ويؤرخ فيه الكاتب للعديد من القبائل العربية والتي نزلت بأرض مصر كالهكسوس الذين شك المؤلف في كونهم عرباً، إضافة إلى الإسماعيلية والأنباط وأعقاب سبأ وقضاعة وكهلان بن سبأ والقبائل السودانية وبني سليم.

ويمثل الكتاب الجزء الأول من سلسلة كتب المقريزي الأربعة عن تاريخ مصر.

وصلات خارجية
 المكتبة الشاملة.

كتب باللغة العربية
كتب تاريخ عربية
كتب تاريخية
كتب تراجم عربية

البيان والإعراب فيمن دخل مصر من الأعراب


Happy Hour er en dansk oplysningsfilm fra 2004, der er instrueret af Henriette Arvin og Mette K. Madsen.

Handling
Børn, der går i skole på en bar. Hvad skal det sige? Filmen følger en lille vietnamesisk dreng, der skal tjene penge ved at sælge postkort til turister. En ung mand lærer ham, at ved at arbejde hårdt kan man tjene penge og komme opad i samfundet. Drengen tager ved lære og arbejder ihærdigt på at sælge postkort, så mange at han tage på en fornøjelsestur og få nye oplevelser. Undervisning er fremtiden for børn, der ellers er henvist til gaden. Det mener barens ejer, men hvordan er sammenhængen mellem baren og skolen?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Oplysningsfilm fra Danmark

Happy Hour


Mehmet Kazım Dirik (1880, Manastır - 3 Temmuz 1941), Türk asker ve siyasetçi.

Hayatı

Gençliği
Babası Selanikli Mülazım Hasan Tahsin Bey'dir. Küçük yaşta anne ve babasını kaybetti. 1897 yılında Manastır Askerî Îdâdîsi'ne girdi. 1899 yılında Harp Okulu'nu bitirerek Piyade Teğmen oldu. 1900 yılında Debre Mutasarrıflığı ve Redif Kıt'aları Komutanlığında mühimme kâtibi olarak göreve başladı. 1904 yılında İşkodra Vali ve Komutanı Filibeli Salih Paşa'nın Yaver ve Mühimme Kâtipliğine atandı. 1906 yılında Osmanlı İmparatorluğu'nun batı sınırındaki son ilçesi olan İşkodra vilayetinin Tuz kazasına kaymakam olarak atandı.

Askerlik hayatı
1912'de Erkân-ı Harbiye'yi bitirerek kurmay yüzbaşı oldu. I. Dünya Savaşı'nda Çanakkale ve Suriye cephelerinde savaştı. 15 Eylül 1919 - 20 Kasım 1920 tarihleri arasında geçen Erzurum Müstahkem Mevki Komutanlığı sırasında, 29 Ekim - 9 Aralık 1919 ve 12 Haziran - 18 Eylül 1920 tarihleri arasında Kazım Karabekir'in teftiş görevi nedeniyle Erzurum'dan ayrılması üzerine onun yerine 15. Kolordu Komutanı ve Erzurum Vali Vekili olarak görev yaptı.

20 Kasım 1920 tarihinde TBMM Tiflis Fevkalade Mümessilliğine atandı. Bu görevi sırasında, 11 Mart 1921 tarihinde Batum Valiliğini ilan etti ve 28 Mart 1921 tarihine kadar Batum Askeri Valiliği görevini yaptı. Bu görevi nedeniyle hem ilk valiliğini yapmış oldu hem de Batum'un son valisi olarak tarihteki yerini almış oldu. Savaştan sonra Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası ile taltif edildi.

Sivil görevleri
26 Eylül 1923 tarihinde merkezi Bitlis'te bulunan 2. Tümen Komutanlığı'na atandı. Bu görevi sırasında, 23 Haziran 1924 tarihinden itibaren Siirt ve 30 Temmuz 1924 tarihinden itibaren Bitlis Vali Vekilliği yaptı. 20 Eylül 1925'te Bitlis Valiliğine asaleten atandı. 16 Ekim 1925'te askeri hizmetten mülki hizmete geçti. Böylece askerlikle olan bağlarını fiilen koparmış oldu. 16 Mart 1926 tarihinde İzmir Valiliğine atandı. 1928'de mülki hizmeti tercih etti ve Korgeneral rütbesiyle askerlikten emekliye ayrıldı. İzmir'de valilik yaptığı dönem Mustafa Kemal'e İzmir Suikastı teşebbüsünün düzenlendiği dönemdir. 9 Ağustos 1935 tarihinde merkezi Edirne'de bulunan İkinci (Trakya) Umumî Müfettişliği'ne atandı. Bu görevini öldüğü 3 Temmuz 1941 tarihine kadar sürdürdü. 1937 yılındaki Trakya Manevraları sırasında görev aldı. Genel Müfettişliği sırasında köy kalkınması ve eğitim konularında yaptığı çalışmalar bölge halkının yaşam düzeyini yükseltti.

Vefatı
Vefatından sonra İzmir Kokluca Mezarlığı'na defnedildiyse de daha sonra mezar Ankara'ya Devlet Mezarlığı'na nakledilmiştir. Kokluca'daki yazıt semboliktir.

Soyadı
İzmir valisi olduğu dönemde kenti Mustafa Kemal Atatürk ile beraber ziyaret eden İran Şahı Pehlevi kendisinde gördüğü canlılık ve azimden dolayı onun hakkında "Sizin valiniz dirik (çalışkan, canlı, heyecanlı) adam" demiştir. Soyadı kanunuyla beraber Atatürk kendisine Dirik soyadını bizzat vermiştir.

Kaynakça

1880 doğumlular
1941 yılında ölenler
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Manastır doğumlular
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı
Osmanlı karacı subayları
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
İzmir valileri
Edirne'de ölenler
Piyade subaylar

Kâzım Dirik


أُربينة أو أُربينو أو (نقحرة: أوربينو) (Urbino) مدينة إيطالية يقطنها 15.444 ساكن في إقليم ماركي ، عاصمة مقاطعة بيزارو و أُربينة (مع بيسرة) . منذ عام 1998 ، تعتبر البلدة القديمة من مواقع التراث العالمي لليونسكو.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

توأمة
لأُربينة اتفاقيات توأمة مع كل من:
 قازان
 بلوة
 غانغان

أعلام

 جيسيكا مور
 فرانشيسكو بامبيانشي
 أليساندرو مارشي
 إيبوليتو دي ميديشي
 ستيفانو سينسي
 جيانكارلو دي كارلو
 فيديريكو باروتشي

مراجع

عواصم دول سابقة
مدن وبلدات في ماركي
مواقع التراث العالمي في إيطاليا

أربينة


{{Info/Álbum
 | nome   = Arraiá da Veveta
 | tipo   = ep
 | capa   = Arraiá da Veveta.jpg
 | artista = Ivete Sangalo
 | lançado = 21 de junho de 2020
 | gravado = 2020
 | gênero =
 | duração = 29:44
 | idioma = Português
 | formato = {{Lista horizontal|
Download digital
streaming}}
 | gravadora = Universal Music Brasil
 | produtor =
 | arranjador =
 | último_álbum = O Mundo Vai(2020)
| próximo_álbum = Onda Boa(2022)
 | miscelânea =
}}
Arraiá da Veveta é quarto extended play (EP) da cantora brasileira, Ivete Sangalo, lançado em 21 junho de 2020. A obra traz regravações de clássicos do forró de Geraldo Azevedo, Dominguinhos, Ary Lobo, Fagner e Gilberto Gil  além de duas versões de músicas da própria Ivete, "Vem Meu Amor" e "Flor do Reggae", modificadas dentro do gênero. Ganhou o Grammy Latino de Melhor álbum de Raízes em Língua Portuguesa''

Lista de faixas

EP de 2020
Álbuns de Ivete Sangalo
Álbuns lançados pela Universal Music Brasil

Arraiá da Veveta


Tycho Brahe, asıl adıyla Tyge Ottesen Brahe (d. 14 Aralık 1546, Scania - ö. 24 Ekim 1601, Prag), Danimarkalı aristokrat ve gökbilimci. Çıplak gözle gözlem yapmasına rağmen doğruluk oranı yüksek olan, kapsamlı astronomi gözlemleriyle tanınır. Astroloji ve simya ile de ilgilenmiştir. Teleskobun icadından önceki son büyük astronomdur.

Birkaç soylu ailenin varisi olan Tycho iyi eğitimliydi. Kopernik güneş merkezciliğinin geometrik faydalarını Batlamyus sisteminin felsefi faydalarıyla birleştirmek için çalıştı ve Güneş'in Dünya'nın yörüngesinde, gezegenlerin de Güneş'in yörüngesinde döndüğü kendi Evren modeli olan Tychon sistemini tasarladı. De nova stella (1573) adlı eserinde, Aristoteles'in değişmeyen göksel alem inancını çürüttü. Ölçümleri "yeni yıldızların" (stellae novae, süpernova) Ay'ın ötesine geçtiğini gösterdi ve kuyruklu yıldızların daha önce düşünüldüğü gibi atmosferik fenomenler olmadığını gösterebildi.

1597'de Tycho, yeni kral Christian IV tarafından Danimarka'yı terk etmeye zorlandı. Prag'a davet edildi ve burada imparatorluğun resmi astronomu olarak Benátky nad Jizerou'da bir gözlemevi kurdu. 1601'deki ölümünden önce, Johannes Kepler bir yıl boyunca kendisine yardımcı oldu ve Tycho'nun verilerini kullanarak kendi üç gezegensel hareket yasasını geliştirdi.

Hayatı
Kopernik'in ölümünden 3 yıl sonra, 14 Aralık 1546'da ailesinin Knutstorp'taki atalarının oturduğu yerde, doğumdan hemen sonra ölen ikiziyle birlikte 12 kardeşinin en büyüğü olarak doğdu. Asil bir soydan geliyordu, babası bir şatonun yöneticisi ve nüfuzlu biriydi. Tycho henüz iki yaşındayken amcası Jørgen Thygesen Brahe ve çocuksuz eşi Inger Oxe (Kralın Vekili Peder Oxe'un kız kardeşi) tarafından büyütülmek üzere evlatlık alındı. Tycho daha sonra üvey babası Jørgen Brahe için "beni büyüttü ve on sekiz yaşıma kadar hayatı boyunca bana cömertçe baktı; bana her zaman kendi oğluymuşum gibi davrandı ve beni varisi yaptı" şeklinde ifadeler kullanmıştır.

Küçüklüğünden beri yıldızlara ve gökyüzüne merak saran bir çocuk iken 1559'da Kopenhag üniversitesindeyken şahit olduğu Güneş tutulması onda bir tutku yarattı, ne var ki amcası onu Danimarka'nın siyasal yaşamının önemli kişilerinden biri yapmak istiyordu. Bu yüzden onun hukuk okumasını istedi ve Leipzig'e yolladı. Gündüzleri hukuk eğitimi gören Brahe, geceleri ise gökyüzünü gözlemliyordu.

1563'te iki parlak gezegen Jupiter ile Satürn'ün kavuşumlarından biri gerçekleşti. Eski kavuşum tablolarına göre bu olayın önemli bir miktar hatalı verildiğini saptadı. Bu onun ilk kayıtlı gözlemi oldu ve bunu ilkel bir yolla sadece bir çift pusula ile yaptı.

Amcası Jorgen 1565'te ölünce, Brahe hukuk okumayı bıraktı ve Almanya'ya Rostock Üniversitesi'ne gitti.  Orada, üniversitenin ünlü tıp fakültesinde tıp profesörleri ile çalıştı ve tıbbi simya ve bitkisel ilaçlarla ilgilenmeye başladı.

29 Aralık 1566'da 20 yaşındayken, üçüncü kuzeni Manderup Parsberg olan Danimarkalı bir soylu arkadaşıyla yaptığı kılıç düellosunda burnunun bir kısmını kaybetti. İkili, 10 Aralık'ta Profesör Lucas Bachmeister'in evindeki bir nişan partisinde kimin üstün matematikçi olduğu konusunda sarhoş bir şekilde tartışmıştı. 29 Aralık'ta aralarındaki düşmanlığı karanlıkta bir düelloyla çözmeye karar verdiler. İkisi daha sonra barışmış olsa da, düello Tycho'nun burun kemerini kaybetmesine ve alnında geniş bir yara izi bırakmasına neden oldu. Üniversitede mümkün olan en iyi bakımı aldı ve hayatının geri kalanında protez bir burun kullandı. Protezi yapıştırıcı ile burnuna sabitleniyor ve gümüş ya da altından yapıldığı söyleniyordu. Kasım 2012'de Danimarka ve Çek araştırmacılar, 2010 yılında mezardan çıkarılan bedenin burundan alınan küçük bir kemik örneğini kimyasal olarak analiz ettikten sonra protezin aslında pirinçten yapıldığını tespit etmişlerdir. Bu nedenle altın ve gümüşten yapılan protezlerin, günlük kullanımdan daha çok özel günlerde takıldığı tahmin edilmektedir.

1571'de daha sonra "Tycho'nun yıldızı" olarak anılacak Cassiopeia takım yıldızında parlak bir yıldızı keşfetti. Onun gerçek yapısıyla ilgili bir şey bilmemekle birlikte konumu hakkında kesin ölçümler yaptı. Haftalar geçtikten sonra giderek solan bu yıldız zamanla gökten kayboldu (bunun bir süpernova olduğu düşünülüyor).

Artık Brahe ünlü biri olmuştu. Danimarka kralı II. Frederik işini sürdürmesi için kendisine tam donanımlı bir gözlemevi tahsis ederek adına bir fon açtı. Seçilen yer baltık denizindeki Ven Adası'dır. Orada Tycho Brahe, Uranibourg (gökyüzü şatosu) ve Stejnebourg (yıldız şatosu) adını verdiği iki gözlemevi yaptırdı. Burada kendini astronomiye adayan Brahe gözlemlerini sürdürdü. 777 yıldızın konumunu ölçtü ve bir katalog hazırladı. Elinde hiçbir teleskop olmamasına rağmen ölçümlerinde 1-2 dakikadan daha fazla hata yoktur. Ayrıca öğrencisi ve asistanı Johannes Kepler'in eliptik gezegen yörüngeleri yasasını biçimlendirmesine yardım etti.

Ancak şu da var ki, Brahe kısmen dinsel gerekçelerle Kopernik'in kuramlarını kabul etmedi. Onun yerine melez bir sistem benimsedi. Buna göre gezegenler Güneş'in etrafından dönüyor. Ancak Güneş ile Ay ise Dünya'nın çevresinde bir yörüngede bulunuyorlardı.

Zamanla bazı meselelerden ötürü ve Danimarka kralı ile kimi dostlarının ölümü nedeniyle Ven adasındaki yaşamı bozuldu ve ona ait fon kesildi. Buna bir neden de sinirli yapısı, kiracılarına karşı acımasız oluşu ve kendisine verilen görevleri reddetmesiydi.

1599 yılında Kutsal Roma İmparatoru Rudolf II'nin himayesini elde etti ve İmparatorluk Saray Astronomu olarak Prag'a taşındı. Tycho, Prag'a 50 km uzaklıktaki Benátky nad Jizerou'da bir kalede yeni bir gözlemevi inşa etti ve bir yıl boyunca orada çalıştı. Daha sonra imparator onu Prag'a geri getirdi ve ölümüne kadar orada kaldı.

Kepler ile ilişkisi
Tycho Prag'da asistanı Kepler ile yakın bir çalışma içindeydi. Kepler ikna olmuş bir Kopernikçiydi ve Tycho'nun modelinin hatalı olduğunu ve Kopernik modelinde Güneş'in ve Dünya'nın konumlarının basit bir şekilde "ters çevrilmesinden" türetildiğini düşünüyordu. İkili birlikte, Tycho'nun kendi doğru konumlarına dayanan yeni bir yıldız kataloğu üzerinde çalıştılar; bu katalog Rudolphine Tabloları haline geldi. Prag'daki sarayda ayrıca Tycho'nun daha önce yazıştığı ve Tycho gibi jeo-güneş merkezli bir gezegen modeli geliştirmiş olan matematikçi Nicolaus Reimers (Ursus) de vardı ve Tycho bu modelin kendisinden intihal edildiğini düşünüyordu. Kepler daha önce Ursus'tan övgüyle söz etmişti, ancak şimdi kendisini Tycho tarafından istihdam edilmek ve her iki gezegen modeline de katılmamasına rağmen Ursus'un suçlamalarına karşı işverenini savunmak zorunda kalmak gibi sorunlu bir konumda buldu. 1600 yılında  (Ursus'a karşı Tycho'nun savunması) adlı eserini tamamladı.  Kepler, Tycho'nun yöntemlerine ve gözlemlerinin doğruluğuna büyük saygı duyuyordu ve onu astronomi biliminin restorasyonu için temel oluşturacak yeni Hipparchus olarak görüyordu.

Ölümü
Brahe 24 Kasım 1601'de, Prag'da bir ziyafete katıldıktan sonra 55 yaşındayken böbrek iltihabından ansızın öldü. Kralın katıldığı bir ziyafette, kraldan önce sofrayı terk etmeyi ayıp saydığı için uzun süre tuvalete gidememiş Eve döndükten sonra, çok az miktarda ve dayanılmaz acılar dışında idrarını yapamaz hale gelmiştir. Ölmeden önceki gece, sık sık boşuna yaşamış gibi görünmemeyi umduğunu haykırdığı bir sanrı geçirmiştir. Ölmeden önce Kepler'i Rudolphine Tabloları'nı bitirmesi için teşvik etmiş ve bunu polimat Nicolaus Copernicus'unki yerine kendi gezegen sistemini benimseyerek yapmasını umduğunu ifade etmiştir. Rivayete göre Tycho kendi mezar taşına "Bir bilge gibi yaşadı ve bir aptal gibi öldü" diye yazmıştır. " Çağdaş bir doktor ölümünü böbrek taşına bağlamıştır, ancak 1901'de cesedi mezardan çıkarıldıktan sonra yapılan otopside böbrek taşına rastlanmamıştır. Modern tıbbi değerlendirmelere göre ölümüne daha çok mesane patlaması, prostat hipertrofisi, akut prostatit ya da idrar retansiyonu, taşma inkontinansı ve üremiye yol açan prostat kanseri neden olmuş olabilir.

Galerisi

Kaynakça

1546 doğumlular
Danimarka doğumlular
1601 yılında ölenler

Danimarkalı astrologlar
Danimarkalı astronomlar

Rostock Üniversitesinde öğrenim görenler

Süpernova kâşifleri

Tycho Brahe


Herold Gudmund Kristensen (født 22. september 1930 på Askø i Smålandshavet, død 2014) var en dansk kunstmaler og grafiker. Forældre: Landarbejder David Benjamin K. og jordemoder Regina Nathalie Hansen.

Uddannelse
Han læste oprindeligt teologi, men helligede sig maleriet efter at have truffet kunstmaleren Mogens Andersen, som blev hans lærer på Mogens Andersens tegneskole 1953-1956. Sideløbende med maleriet beskæftigede han sig endvidere med grafik. Videre studier i Paris 1967.

Kunstnerisk ståsted
Hans inspirationskilde var naturen, hvis stemning, farve og lys han gengav i et lyrisk maleri. Det var især ved Isefjord, han hentede sine motiver. Her opholdt han sig i nogle måneder om året for at opleve landskabet: Skovbrynet, havet og grøftekanten i de skiftende årstider. Ofte var det detaljerne og forandringen i naturen han dyrkede, som f.eks dem, han kunne iagttage en diset morgen, når tusindvis af dugdråber på et spindelvæv brydes af solens stråler. Landskaberne gengav han med hurtige penselstrøg inden for en forholdsvis snæver farveskala. I de senere år brugte han ligeledes små genkendelige motiver i de stærkt abstraherede landskaber.

Udstillinger
Kunstnernes Efterårsudstilling 1957, 1959-1960; Å-Udstillingen 1963; M59 1966-1970; Politikens grafiske særtryk, Kunstindustrimuseet 1976; Cromisterne 1976; Koloristerne 1977; Birte og Erik Veistrups Samling, Tårnby Rådhus 1977; Gallerie Plaisiren, 1978; Kunstnere for fred, Charlottenborg 1983; Nat af bly og aske, Charlottenborg 1984; 10 Danske, Gallerihuset, København 1985.

Separatudstillinger
Cooling Gallery, London 1963; Galleri Larsen, Århus 1975, 1977; Galleri Soer, Sorø 1976; Henning Larsens Kunsthandel, København 1976; Gallerihuset, København 1981; Den Frie Udstillingsbygning 1957, 1966-1971, 1973-1975, 1982, 1985, 1987, 1990, 1992, 1994; Galleri Birkdam, 1984; Viborg Kunstforening, 1986.

Værker
Naturfragmenter 1971; Nakkehagebillede 1972-1973; Politikens grafiske særtryk 1974; Norsk Fjord 1981;

Udsmykninger
Scanticon Kursuscenter, Skåde, Århus Amt (maleri i tre dele, 1968); Århus Akademi (maleri i tre dele, 1970); Det Jyske Musikkonservatorium (tre malerier, 1973); Forbrugerklagenævnet, (otte grafiske blade, 1976).

Stipendier og udmærkelser
Kay Levison 1960, Statens Kunstfond 1976; Slott-Møller 1981.

Litteratur
Berlingske Tidende 26.12.1977; 4.10.1990; Jyllandsposten 27.8.1979; Politiken 8.9.1981; Kunstavisen, september 1982; Kunstavisen, april 1984.

Kilder og eksterne henvisninger
 kulturarv.dk
 kunstbib.dk

Noter

Malere fra Danmark
Kunstnere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Personer fra Lolland

Herold G. Kristensen


Tanksavar terimi her ne kadar tank türünü işaret etse de aslında tüm askeri amaçlı ZSA sınıf araçları kapsamaktadır. Bu terim bu türden araçların imhasını veya etkisiz hale getirilmesi için kullanılan tüm silah türlerini kapsar. Bunlar başlıca yüksek namlu çıkış hızına sahip topçu sistemleri, füzeler (örneğin kablo güdümlü füze veya HEAT), değişik otomatik top ve tanksavar mayınlarını kapsar.

Tanksavar silahların üç farklı amacı vardır; hareket ölümü,ateş gücü ölümü ve feci ölüm. Hareket ölümü terimi adından da anlaşılabileceği gibi aracın yürüyen aksamlarının etkisiz hale getirilmesidir. Örneğin tanklar palet sisteminlerinde meydana gelecek bir hasarla oldukları yerde kalırlar ve açık hedef haline gelirler. Ancak aracın silahları, belli bir menzil içerisinde hala etkilidir. Ateş gücü ölümü terimi ise aracın hareket kabiliyeti olmasına rağmen silah ateşleme sistemlerinin bozulmasıdır. Hareket veya ateş gücü ölümünde az da olsa araç hala ateş edebilir veya çatışma bölgesinden kaçabilir. Ancak feci ölüm terimin adından da anlaşılacağı gibi tankın tümüyle çatışma ve hareket kabiliyetini yitirmesi demektir. Bu da ancak tank mürettebatının ölümü gibi bir sebepten olabilir.

İlk sistemler

İlk tanksavar silahları I. Dünya Savaşı sırasında cepheye sürülen İngiliz yapımı  Mark I tankına karşı kullanılan top veya geniş kalibreli tüfeklerden oluşuyordu.  Bu tür silahlar aslında ne kadar kullanışsız ve etkisiz olduklarını kanıtladı. Bazı silahlar örneğin zırhdelici 7.92 K Mermisi atan geniş kalibre tanksavar tüfeği de zamanla tankların gelişmesi ile etkisiz kaldı. Bunun yanında bu iş örneğin  Geballte Ladung ("Salkım El bombası") adındaki birkaç normal bombanın birleştirilmesinden oluşan el bombaları kullanıldı. Tanklar bunun yanında topçu ve hava silahlarına karşı savunmasızdı. Özellikle kötü hava koşullarında arazide ilerleyemeyen veya dikenli tel kümelerine takılan tanklar kolayca hedef oluyordu.

Savaşın sonunda birkaç tane örneğin İngiliz yapımı kısa kundaklı 37 mm lik top  (İngilizler bu topa "2-pounder" adını veriyordu)  bu iş için çok başarılı olduğunu ispat etti. Bu iş için birçok ordu geniş kalibreli ve yüksek namlu çıkış hızına sahip tipik .50 kalibre (12.7 mm) tüfekler kullanıyordu. O günün  ince zırhlı tanklarına karşı etkili bir savunma silahıydı.

Tanksavar topları

 Ayrıca bakınız: Tank topu.

Tanksavar topları zırhlı araçları yok etmek üzere tasarlanmıştır. Tankların ve zırhlı araçların zırhlarını delmek için bu toplar yüksek namlu çıkış hızına sahip mermiler kullanır.

II. Dünya Savaşının ilk yıllarında tanksavar topları çok ufaktı ve tanksavar tüfekleri tank imha etmek için en çok kullanılan silahtı. 50 mm kalibreden daha büyük çok az sayıda top bulunuyordu. Tank zırhlarındaki hızlı gelişmeler sonucunda daha da büyüyen top kalibreleri sayesinde geniş ve namlu çıkış hızı yüksek mermiler atabilme özellikleri kazandı. Bunlardan en geniş ve başarılı olanı Nazi Alman Ordusu tarafından kullanılan meşhur 88 mm toptu. Aslında uçaksavar silahı olarak tasarlanan ve üretilen top daha sonra tanksavar amaçlı olarak tüm cephelerde kullanılmıştır. Aynı şekilde çapı 90 mm ve üzeri olan tüm toplarda tanksavar amaçlı kullanıldı.

II. Dünya Savaşı sırasında tanksavar topları araç şaseleri üzerinde, bazen zırhlı olarak çok ucuz hafif araçlar üretildi. Bazı araçlar  taret üstleri açık, bazıları taretleri dönmeyen, bazıları ise taretsiz  olarak üretildi. Amerikalılar bu araçlara kısaca tank imha ediciler dedi.

II. Dünya Savaşı başladığı zaman hala I. Dünya Savaşında kalma silahlar veya bunların kopyası hafif toplar kullanılmaktaydı. Ancak bu silahlar cepheye yeni ve gelişmiş kalın zırhlara sahip tankların gelmesiyle etkisiz kaldı. Örneğin Alman yapımı hafif sınıf yeni 37-mmlik topa kısaca "tank kapısını çalan" (Panzeranklopfgerät) takma adı verilmişti. Çünkü vurduğu hedefin zırhını geçemeyecek sadece ses çıkartabilecek kadar zayıf bir toptu.

1942 yılında itibaren tüm tanksavar tüfekleri cephelerden çekildi. Bunları yerine yeni ve gelişmiş tanksavar silahları cephelere gönderildi. 1943 yılında ortalama bir tanksavar topu 50 mm veya daha genişi oluyordu. Örneğin Alman yapımı mükemmel bir top olan 50-mm yüksek namlu çıkışlı ve Amerikan yapımı 57 mm toptan dönüştürülen  İngiliz yapımı "6-pounder"dır. Bir yıl sonra  Doğu Cephesi (İkinci Dünya Savaşı)ndeki yaşanan sıkışıklık Almanları 75 mm ve meşhur 88 mmlik topları geliştirmesine neden oldu. Kızıl Ordu ise bu iş için genel amaçlı üretilen 100-mm ve 122-mmlik toplardan faydalandı.  İngilizlerin 17 pounder top 77 mmden daha düşük bir kalibreli olmasına rağmen kullandığı yüksek namlu çıkış hızına sahip mermilerle başarılı bir zırh delme özelliğine ulaştı.

Tanksavar toplarının gelişen yapısı bu silahların hareket özellikleri düştü. Bu sebepten bu toplara cephelerde saldırı görevlerinde çok savunma görevlerinde kullanılma zorunluluğu getirdi. Bu sebepten tank imha edicilerin üretilmesi çalışmalarına hız verildi. Alman tarafında tank özellikleri bir kenara bırakılarak zırhlı araç şaseleri üzerine bu toplar monte edilerek saldırı amaçlı kullanıldı.

Savaşın sonunda tanksavar top düşüncesi tamamı ile gözden düştü. Bunun en önemli nedenlerinden biri de büyüyen yapısından ötürü bu silahlar hareket özelliklerini tümüyle yitirmişti.

Piyade silahları

El bombası
Tanksavar amaçlı çok çeşitli el bombaları üretildi. Bunlar genellikle içerisinde boşluklu imha hakkı bulunan el bombalarıydı. Örnek olarak İngiliz yapımı No. 68 tanksavar el bombası) ve içerisinde çok fazla patlayıcı bulunan yine İngiliz yapımı No. 73 El bombası). Bu bombaların etkilerini daha da artırmak için tanklara karşı yapışkan bomba veya manyetik bombalar üretildi. Almanların ürettiği manyetik ("Hafthohlladung 3") ise zırha 90 derece yapıştıktan sonra patlayan boşluklu imha hakkı türünde bir el bombasıydı.

Bunlardan başka Almanlar özel tipte el bombaları da üretti. Nebelhandgranaten veya "Blendkörper" (Türkçe "duman el bombası") adındaki bu bombalar tankın hava giriş fanlarının önüne yapıştırılıyordu. İçeriye giren dumandan ötürü tank mürettebatını savaşamaz durumda bırakıyordu. Molotofkokteyli ise özellikle Kış Savaşının ilk zamanlarında çokça kullanıldı. Bu süre zarfında zayıf zırhlı tanklara karşı oldukça başarılı oldu. Tank zırhlarının kalınlaşması ile etkisini yitirmesine rağmen motor kısmına isabet etmesi halinde tankı hareketsiz bırakabiliyordu.

HEAT ve HESH
II. Dünya Savaşı süresince hafif tanksavar silahlarının üretimi tamamıyla arttı. Birçoğu temelde Munroe etkisi ile çalışan (Boşluklu imha hakkı) ve HEAT adındaki mermilerdi. Bu etki hızı ne olursa olsun mermiye aynı gücü sağlıyordu. Bu yoğunlaştırılmış etki sayesinde mermiler kendisinde çok daha büyük tanksavar mermilerinden daha başarılı oldu. İlk HEAT mermileri tüfek bombalarıydı. Bunlardan İngiliz  PIAT Amerikan Bazooka ve Alman yapımı  Panzerschreck itici mekanizma olarak roketlerden faydalanıyordu. Alman Panzerfaust ise küçük bir geri tepmesiz top ile ateşleniyordu.

Diğer bir tür olan HESH mermileri de İngilizler tarafından üretildi. Bu mermiler geri tepmesiz tüfeklerle atılıyordu. HESH mermileri ince bir kalıp içerisindeki bol miktarda plastik patlayıcıdan oluşuyordu. Bu merminin zırhı delmek gibi bir amacı bulunmuyordu. Mermi zırha çarptığı zaman çok büyük bir basınç yaratıyor bu da tankın içerisindeki mürettebat ve cihazlara hasar  veriyordu.

Piyade yakın saldırısı
Tanklar özellikle dağlık arazi ve yerleşim alanlarında yakın piyade saldırılarına karşı savunmasızdır. Tanklar yapıları itibarıyla hem çok büyük hem de çok ses çıkartır. Bu özellikler düşman güçlerine tankı izlemek, nişan almak, vurmak ve kaçmak için yeterli vakit kazandırmaktadır. II. Dünya Savaşı sırasında ağır sınıf tankların yoğun biçimde kaybedilmesi üzerine tanklar dost piyade birliklerinin desteği ile kullanılmaya başlandı.

Çünkü tank mürettebatının görüş açısı kısıtlıydı. Özellikle yerleşim alanlarında tank komutanı içeride oturmak zorunda kalıyor çevreyi çok ufak nişangah ve gözetleme deliklerinde seyrediyordu.  Üst kapak açık durumlarda ya komutan hemen vuruluyor ya da düşman tank içerisine patlayıcı atıp bütün mürettebatı öldürüyordu.

Yakın piyade saldırılarında tank topu ve eşeksenli makineli tüfek düşmana karşı tamamıyla etkisiz kalıyordu. Tank grupları halinde yapılan saldırılarda gerideki tank öndeki tankı hafif makineli tüfekleri ile koruyordu.

Dünya savaşı sırasında üretilen tanksavar roket, füze ve el bombaları tankın cephe zırhına karşı etkisizdi. Bu silahlar genellikle daha zayıf olan üst ve arka zırhlarına veya yürüyen aksama  karşı fırlatılıyordu. Yürüyen aksamı vurulan tankların hareket ölümü gerçekleşiyordu.

Tanklar ayrıca elle yerleştirilen tanksavar mayınlarına karşıda savunmasızdı. Düşman piyadeleri genellikle bu mayınları yapraklar veya toprakla örtüyordu. Mayının isabet etmesiyle hareket özelliğini yitiren tanklar ardından piyadelerin saldırısına uğruyordu. Bu taktik özellikle uzun menzilli tanksavar silahları olmayan İngiliz Ulusal Muhafız birlikleri tarafından uygulandı.

II. Dünya Savaşı sırasında bazı çatışmalarda Kızıl Ordu birlikleri düşman Alman tanklarının ana top ve makineli tüfeklerine yakalanmadan tank üzerine çıkıyor.Ardından benzin döktükleri Alman tanklarını ateşe vererek mürettebatı ile beraber yakıyordu.

Mayın ve diğer patlayıcılar

 Hawkins bombası
 SSCB II. Dünya Savaşı sırasında sınırlı sayıda tanksavar köpeği kullanmıştır.
 Japon ordu güçleri savaşın son devrelerinde Lunge Mayını adındaki intihar mayınları kullandı.

Topçu
Klasik patlayıcı taşıyan top mermileri çok fazla patlayıcı taşıyanlar hariç, tanklara karşı pek bir etki gösteremiyordu. Bazı mermiler zırhı delemese bile tank zırhına yaptıkları dinamik etkiler ile iç zırha ve aletlere ağır hasar vererek hem mürettebatı hem de araçları iş göremez hale getirebilmektedir.

Son otuz yıl içerisinde taarruz tanklarına karşı çok değişik ve özellikte tanksavar mühimmatı üretildi. Bunların içerisinde lazer güdümlü mermiler, iptal edilmiş  Amerikan Copperhead CLGP (Toptan atılan güdümlü mermi) doğrudan hedefi vurabiliyordu. Bazı CLGP lerin içerisinde yüksek patlayıcı yerine HEAT başlıkları bulunuyordu.

Güdümlü ve güdümsüz parçalı mühimmat ve yarı mühimmatlarda üretildi.Bünyesinde birçok ufak mühimmatı barındıran tanksavar mermileri de üretildi.

Diğer bir formda tankın üzerinden geçen başlık tam tankın üzerinde parçalanıyor ve başlık bünyesindeki (HEAT) veya HEDP (Yüksek patlayıcılı ikili düzenek) bombaları infilak ediyordu. Bu sayede tankın en zayıf olduğu taretin üst tarafından tanka büyük hasar veriyordu.

Diğer bir serpme başlık ise bünyesindeki küçük tanksavar mayınları ile tankın palet kısmına hasar vererek hareketsiz kalmasına sebep oluyordu. Hareketsiz kalan tank daha kolay imha ediliyordu.

En karmaşık yarı mühimmat ise hedefini bulan mermilerdi. Bu mühimmatın tankın üzerine geldiğinde başlığı patlayarak daha küçük başlıklara bölünüyor. Bu başlıklar kızılötesi veya milimetrik radarları sayesinde tankın yerini bulduğunda iticileri ateşlenerek tankı vuruyordu. Küçük başlıklar ilk uçuşları sırasında paraşütle iniş yapıyor bu sayede hedefini sesinden izliyordu.

Bunun yanında geniş kalibreli (81-mm ve yüksek) güdümlü havan mühimmatı üretildi. Bunlar hedefi dahili (kızılötesi veya radar) veya harici (lazer güdümlü) seyrüefer sistemleri kullanmaktadır.

II. Dünya Savaşından günümüze
Dünya savaşının ardından HEAT mermileri dünya çapında top ve tank birliklerinde yoğun olarak kullanıldı. İngilizler savaş sırasında düşman sığınak ve binalarını yıkmak için HESH ve yüksek patlayıcı sıkıştırılmış başlık mermilerini üretti. Bu mermilerin daha sonra sürpriz bir şekilde düşman tanklarına karşıda etkili olduğu anlaşıldı. HEAT mermileri uzak menzillerden büyük tanklara karşı daha başarılı oluyordu. HEAT'nib bu başarısına rağmen HESH mermileri kısa menzillerde itici sistemlerdeki sorunlar yüzünden  yeterli etkiyi gösteremiyordu.Bunun yanında piyade birliklerini yeni taktiklerle tanksavar birliklerine karşı  ani baskınlar uygulamaya başladı.Sonuçtan tanksavar birliklerine saldırıya uğramadan sadece bir veya azami iki atış  şansı veriyordu.

Uzun menzilli silah araştırmaları dünya savaşının ardından başlandı. Amerikalılar tarafından geliştirilen geri tepmesiz tüfek  modelinden en çok kullanılanı 75-mmlik tasarımıydı. Az sayıda 90-;mm ve 106-mm tasarımıda üretildi. (En son üretilen tasarım jeep üzerinde kaideye monteli ve bir piyade eri tarafından kullanılıyordu.) Amerikalılar üzerinde altı adet 106 mmlik geri tepmesiz tüfek bulunan  Ontos tankını üretti. SSCBde 73 mm, 82 mm ve 110 mmlik (günümüzde geriye  73 mmlik tüfekler kaldı) silahlar üretti. İngilizler ise 1950 li yıllarda geliştirdiği büyük 120-mmlik (4.7-inch) tasarımı BAT serisini  MILAN füzelerine geçene kadar uzun bir süre kullandı. Ancak bu geri tepmesiz tüfek bir piyadenin taşıyabileceğinden çok büyüktü. Bu sebepten genellikle bir kaide veya araç üzerine monteli kullanıldı.

Geri tepmesiz tüfeklerin devri kablo güdümlü füzelerin ve tanksavar güdümlü füzelerin geliştirilmesi ile sona erdi. 1950'li yılların sonu ve 1960'lı yılların başlarında geliştirilen bu füzeler sayesinde piyade birlikleri tanklara yakalanmadan uzun menzillerden bu silahları ateşleme şansı oluyordu. İngiltere, Fansa ve diğer NATO ülkeleri ilk olarak 1958 yılında geliştirilen Malkara füzesini (İngiltere/Avustralya ortak yapımı) kullanmaya başladı. 1970 yılında Amerikalılar tarafından geliştirilen BGM-71 TOW füzesi Batı ülkeleri tarafından en yaygın olarak kullanılan kablo güdümlü füze oldu. Kendinden önce geliştirilen füzelere oranla çok güçlü bir füzeydi.

Dünyanın en önemli ve güçlü ordularından Sovyet  Kızıl Ordusu ve doğu bloku ülkeleri genellikle 100-mm, 115-mm ve 125-mm lik tanksavar topları kullandı. Bunlardan125-mmlik  tanksavar topu o kadar aşırı hantal ve büyüktü ki bir yere çekmek için devasa paletli araçlar istiyordu. Bununla beraber maliyetleri çok ucuzdu. Üzerlerine takılacak lazer nişangahlar ve mühimmat olarak kullandığı tüketilmiş uranyum mermileri ile  kesinlikle ölümcül bir hal aldı. Ancak taktiksel bakımdan ne kadar başarılı oldukları tartışılmaktadır.

Zaman şunu göstermektedir ki yanlarında birkaç tanksavar füzesi taşıyan ufak bir piyade birliği eğer yeterince gizlenip rahat nişan alabilecekleri bir yerden atış yaptıklarında büyük ve gelişmiş tankları imha edebilirler.1973 yılında  Yom Kippur Savaşı sırasında iyi eğitilmiş Mısır birlikleri tarafından kullanılan ilk nesil Sovyet kablo güdümlü füzeler İsrail ordusuna ait zırhlı birliklere çok büyük zayiat verdirdi. Sonuçta İsrailli tank tasarımcıları tank yapıları üzerinde radikal değişikliklere gitti.

Tanksavar silahlarına karşı kullanılan yenilikler arasında  (örneğin M-84, Yugoslav modeli T-72) tank üzerine yerleştirilen aygılayıcılar düşman tarafından fırlatılan füzenin yaydığı yüksek ısıyı tespit ediyor ardından sisteme bağlı makineli tüfekler bu ısıya doğru ateş ediyordu. Yugoslavya İç savaşı sırasında bu tanklara karşı yapılan saldırılarda düşman önce ya farklı bir füze ile sistemi yanıltıyor ya da aynı anda çok sayıda füze atarak sistemi aşırı yüklenerek çalışamaz hale getiriyordu.

Uçak
II. Dünya Savaşında itibaren Hawker Hurricane MK. IID,  Hawker Typhoon, Henschel Hs 129, İlyuşin İl-2, Junkers 87 Stuka G-1 ve G-2; günümüzde A-10 Thunderbolt II ve SU-25 Frogfoot uçakları özellikle piyade birliklerine yakın hava desteği sağlamak için üretilmiş olsa da zamanla tanksavar amacıyla da kullanıldı. Aynı türden geniş kalibreli tanksavar topları, havadan karaya füzeler (örneğin  AGM-65 Maverick),  değişik türden bombalar – güdümsüz veya lazer güdümlü—veya yarı mühimmatlar helikopterler tarafından da kullanılmaktadır.

Helikopter
Tanksavar helikopterleri özellikle tankların zırhlarının zayıf olduğu üst kesimlerine karşı saldırılarda oldukça başarılı olmaktadır. Aslında tank ve helikopterler uzun bir süre  çatışmalarda karşılıklı olarak kullanılmadı.

Günümüz gelişmiş tanklarına karşı kullanılan en önemli tehdit ATGWler (İngilizce Anti-Tank Guided Weapons yani Türkçesi Güdümlü Tanksavar Silahları) veya tanksavar toplarıydı.

İlk zamanlar helikopterler açısından pek de kolay olmadı. Tanklara karşı hedef almak için yakına gelmesi gereken helikopterler tanklar tarafından kolaylıkla tespit edilip düşürülüyordu.

Birçok helikoptere yüklenen ATGWler doğru hava koşullarında çok uzaklardan fırlatabilmektedir. Ancak bu durumda tanklar sahip olduğu silahlar ile savunmaya geçmektedir. Savunma konusunda  en iyi çözümü İsrail bulmuştur.İsrail'in ürettiği Lahat füzesi Merkava ana muharebe tankının namlusundan fırlatılabilmektedir. Bu füze hem tanksavar hem de helikopter savar amaçlı kullanılmaktadır. Şans eseri Hindistan ordusuna ait Arjun tankları da bu füzelerden kullanılmaktadır. Çin Halk Cumhuriyeti sahip olduğu tankların 100mmlik toplarında fırlatılabilecek Rus tasarımlı füzeler kullanmaktadır. Bunlara örnek GP2 füzesi Rus yapımı Bastion veya AT-10 Stabber. Yazılan raporlarda bu füzenin hem hava hem de tank hedeflerine karşı oldukça başarılı olduğu belirtilmektedir. Aynı füzeler Çin e ait tankların 105 mmlik tank toplarından fırlatılabilmektedir. Ruslar bu füzelerin yanında hava ve kara hedeflerine karşı otomatik olarak hedef bulabilen Reflex sistemini geliştirmiştir.

Bir helikopter ilk silah 1955 yılında ve Bell 47 modelinde uygulanmıştır. Özellikle tanksavar ve saldırı helikopteri olarak üretilen ilk helikopter Bell tarafından 1966 yılında geliştirilen AH-1 Cobradır.

Taktikler

Eğer doğru askeri taktikler uygulanırsa elinizde tank gücü olmadan düşman tank birliklerini etkisiz hale getirebilirsiniz. Tanklar genellikle piyade birliklerini tarafından (eğer destek verecek uçak veya tank birlikleri yoksa) üst kısmına yapılan saldırılarla kolaylıkla etkisiz kılınabilir.

El Alameyn
İngiliz Komutan Bernard Montgomery El Alameyn Muharebeleri sırasında aslında tankların lojistik desteğe ne kadar ihtiyaç duyduklarını gözler önüne sermiştir. Savaşın en önemli kırılma noktası Kuzey Afrika kuvvetleri komutanı Erwin Rommele bağlı orduların Mısır içerisinde İngilizleri durmadan takip etmeleriydi. Bu koşturma esnasında Alman birlikleri lojistik destek aldıkları limanlardan giderek uzaklaştı.Bu arada boş durmayan Montgomery'e bağlı birlikler de Tobruk limanını ele geçirdi.

Montgomery El Alameyni  kuzeyde Akdeniz olan uzaklığından ötürü Almanlar için bir boğma yok etme noktası olarak görüyordu. Daha güneyde başlayan çölden ötürü tanklar tamamıyla işe yaramaz bir hale gelecekti. Bu coğrafi şartlardan ötürü Rommel sıkça kullandığı ve çok başarılı olduğu kanat hücumu saldırısından mahrum kalacaktı. Sonuçta cepheyi doğrudan yaramayan  Rommel birliklerini lojistik bölgelerine çekmeye çalıştı. Ancak onu hem Mısır hem de Tobruk'ta lojistik olarak desteklenmiş bir İngiliz ordusu bekliyordu. Sonuçta Montgomery Rommel'in birlikleri alt edecek konuma gelmişti.

II.DS Doğu Cephesi
1941 yılına kadar Doğu Cephesinde özellikle Polonya ve Fransa'ya yapılan saldırılarda Almanlar büyük başarılar elde etti. Ancak uçsuz bucaksız arazilerde lojistik olarak sıkışan Almanlara karşı Ruslar nasıl savaşılacağını ve bu tankları nasıl havaya uçuracaklarını öğrendi. Alman tankları yol dışında, balçık ve ıslak zeminde ilerleyemiyordu. Dar yolarda tek sıra halinde ilerleyen Alman zırhlı araçlarından önce ilk ve son aracı vuran Ruslar ardından hareket imkânı kalmayan aradakileri teker teker avlıyordu.

Tank tuzakları
Yeterli zaman olduğunda düşman tanklarının hareket imkânını zorlaştıracak tank engelleri yapılmaktaydı. Batı Avrupa cephesinde Almanlar büyük metal çubuklardan tank tuzakları kurmaktaydı. Bunları plajlara yerleştiren Almanlar düşman tanklarının sahile çıkmasını ve ilerlemesini zorlaştırdı. Bunun yanında kazılan derin çukurlara düşen tanklar ise levazım birliklerinin yardımı olmadan buralardan çıkamıyordu.

Kore Savaşı
Kore Savaşı sırasında geciken lojistik destek ve kötü arazi şartlarının tanklar için oldukça kötü sonuçlar doğurduğu anlaşıldı. Savaşın ilk zamanlarında hava ve piyade birlikleri tarafından çok iyi şekilde desteklenen Amerikan tank birlikleri Kuzey Koreye ait iyi ekipmanlı tank birliklerini Çin sınırında bulunan Yalu Nehrine kadar püskürttü. Ancak Çinin de Kuzey Kore yanında taraf olmasının ardında işler Amerikan birlikleri için kötüye gitmeye başladı. Çünkü Amerikan tanklarına destek sağlayan lojistik birliklerin kullandığı sadece iki tane ana yol bulunuyordu. Bu yolları elinde bulunduran Çin birlikleri Amerikan birliklerine giden lojistik desteğin sıkça kesilmesine neden oluyordu.

Gelecekte tanksavar silahları
1960'lı yıllarda tankların aleyhine olan bu durum 1970'lı yıllarda İngilizlerin Chobham zırhı ve Rusların reaktif zırhı bulmaları ile tankların lehine geçti. Zırhlar o kadar gelişmişti ki bunları delebilecek HEAT mermilerinin boyutu  insanlar tarafından taşınamaz hale geldi.

Günümüzde tanksavar silah çeşitleri taşınabilir  "üst saldırı" füzeleri, jeep veya helikopterden fırlatılabilen büyük HEAT füzeleri, yüksek namlu çıkış hızına sahip otomatik toplar ve daha da genişletilmiş tank toplarıdır.

Kaynaklar ve notlar

Dış bağlantılar
 Overview of WWII German anti-tank grenades

Tanksavar


«Suárez» es una banda belga de pop compuesta por el vocalista y guitarrista belga de origen italo-español Marc Pinilla, los hermanos malgaches Max y Pata nJava que desempeñan el cargo de guitarrista líder y batería respectivamente; y su primo y bajista Dada Ravalison. El grupo fue formado en Mons, en donde tienen su estudio de grabación. El nombre de la banda proviene de la ciudad de Antsiranana, anteriormente conocida como Diego Suárez en honor al explorador portugués, en la isla de Madagascar de donde proceden tres de los integrantes de la banda.

Discografía

Álbumes
 On attend (2008)
 L'indécideur (2010)

Sencillos
 On attend (2008)
 Aie, aie, aie (2009)
 Juste pour voir (2008)
 Qu'est-ce que j'aime ça (2010)
 L'indécideur (2010)
 On s'en fout (2011)

Grupos de música de Bélgica
Grupos de pop de Bélgica
Cuartetos de música de Bélgica

Suarez (banda)


الفيروس هو شريط غير حي من مادة وراثية يقع ضمن غلاف من البروتين على الفيروس أن يعتمد على نفسه. هو يصبح نشيطا فقط عندما يتضاعف داخل عائل ما، باستخدام موارد وغذاء هذا العائل. بمجرد تواجده بداخل العائل، فإن دوره الوحيد هو أن يصنع من نفسه نسخ بقدر طاقته، وأن يصيب خلايا عائلة أخرى؛ كل ما يفعله أو يقوم به هو في صالح لياقته وزيادة عدد ذريته. بشكل عام، لا تعتبر الفيروسات كائنات حية بما أنها غير قادرة على الحياة بذاتها.

نظرة عامة
كما ذُكر أعلاه، فإن دورة حياة الفيروس تعتمد على وجود خلية عائلة. فالفيروس غير قادرعلى مضاعفة نفسه بمفرده أو باستخدام مواد «خام» يمكنه أن يحيا عليها. وهكذا فإن الفيروس يبقى متوقف النشاط حتى يكون قادرا على إصابة العائل التالي، ثم ينشط فيتضاعف. بعض الفيروسات يمكنها الحياة في بيئة مفتوحة لفترة قصيرة، في بعض الحالات، فقط ساعات قليلة. لذا، تستخدم الفيروسات أكثر الطرق كفاءة لإيجاد عائل لها، إنشاء ذرية، والانتشار لعوائل آخرين.

إصابة العائل
عادة تحدث العدوى الفيروسية عندما يدخل الفيروس إلى العائل، بأحد الطرق التالية :
 عبر ثغرة جسدية (قطع في الجلد، جرح)
 عبر التلقيح المباشر (قرصة بعوضة)
 عبر الإصابة (العدوى) المباشرة للسطح نفسه (استنشاق هواء ملوث مُحمّل بالفيروسات)
و بعدما يدخل الفيروس إلى العائل، حينئذٍ فقط -في المعتاد- يمكنه الدخول إلى خلايا قابلة للإصابة.

دخول الفيروس
كي يستطيع الفيروس أن يتضاعف وبالتالي إحداث عدوى، عليه أن يدخل خلايا الجسم للعائل ويستخدم مواد تلك الخلايا. ولكي يدخل تلك الخلايا، تتفاعل البروتينات التي على سطح الفيروس ببروتينات الخلية. الالتصاق أو الامتصاص، بين الجسيم الفيروسي وغشاء خلية العائل. يتكون ثقب في غشاء الخلية، ثم يُطلق الجسيم الفيروسي أو مكوناته الجينية في خلية العائل، حيث يحدث التكاثر الفيروسي.

التضاعف الفيروسي
بعد ذلك، يسيطر الفيروس على آليات (ميكانيزمات) التضاعف الخاصة بخلية العائل. ويجب عند تلك المرحلة التفريق بين القابلية (قابلية خلية العائل للاختراق أو الإصابة بالعدوى) والسماحية (سماحيتها للفيروس بالتضاعف داخلها). السماحية هي التي تُحدد الناتج أو الخارج من الإصابة. بعد إحكام السيطرة وبعد أن تصبح البيئة مُهيئة للفيروس أن يبدأ بصنع نسخ من نفسه، يحدث التضاعف سريعا.

الانسلال الفيروسي
بعدما يصنع الفيروس نسخا عديدة من نفسه، عادة يكون قد استنزف كل موارد الخلية. عندئذٍ تكون الخلية عديمة الفائدة بالنسبة للفيروس، لذا يجب عليه أن يجد عائلًا جديدًا. العملية التي تُطلِق بها ذرية الفيروس لتجد عوائل جُدد، تسمى «انسلال». وهذه هي المرحلة الأخيرة في دورة الحياة الفيروسية.

الكُمون الفيروسي
قد يختار الفيروس أن يختبئ في خلية أخرى، إما لتجنب دفاعات خلية العائل أو الجهاز المناعي، أو ببساطة لأنه ليس من الأفضل للفيروس أن يتضاعف باستمرار. هذا الاختباء يطلق عليه الكُمون. أثناء تلك الفترة، لا يصدر الفيروس أي ذرية، ويظل غير نشيط حتى يؤثر عليه محفز خارجي (مثل الضوء أو الإجهاد) كي ينشط.

مراجع

انظر أيضا
فيروس

دورة حياة الفيروسات

دورة حياة الفيروس


Der Langdolmen Ildbjerggård (auch Ilbjerg oder Kirstinelund Langdysse, bzw. Nødager SB 137 genannt) liegt bei Nødager auf der ostjütländischen Halbinsel Djursland, je etwa einen Kilometer nördlich von Stabrand, östlich von Krarup. Die Gegend ist reich an Dolmen (z. B. Ginnerup Jyndovnen) und bildet in dieser Hinsicht das südliche Gegenstück zu der Konzentration um Stenvad nördlich des Kolindsundes. Das Großsteingrab stammt aus der Jungsteinzeit etwa 3500–2800 v. Chr. und ist eine Megalithanlage der Trichterbecherkultur (TBK).

Beschreibung
Das gut erhaltene Nordost-Südwest orientierte Hünenbett des Langdysse sieht nach einer Restaurierung im Jahre 1957, bei der auch mehrere der 32 Randsteine um das etwa 25,0 m lange und 7,5 m breite Bett ergänzt wurden, wieder komplett aus. Die nordöstlichen Endsteine des Hünenbettes sind besonders groß. Die Hervorhebung einer Schmalseite ist auch bei der Anlage Visbeker Braut auf der Wildeshauser Geest und einigen anderen Anlagen zu beobachten. Der "Fredningsstenen" auf dem Hügel belegt, dass die Anlage bereits 1887 und damit recht früh geschützt wurde. Der Langdolmen ist archäologisch nicht untersucht worden.

Das Langbett enthält zwei querliegende Rechteckdolmen. Dem nordöstlichen fehlen die Decksteine und mit Ausnahme eines Tragsteines sind auch alle Trag- und Decksteine des Ganges verschwunden.

Die Südwestkammer ist bis auf die fehlenden Gangsteine intakt und wird noch immer von einem großen rötlichen Granitstein bedeckt.

Beim Hof Ildbjerggård liegt auch ein kleiner Rundhügel, in dem nur die Oberseite des Decksteins der Kammer zu sehen ist. Ein kurzes Stück nördlich liegen die Dolmen am Sognevejen in Nødager.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Großsteingräber in Dänemark

Literatur
 Poul Henning Jensen: Natur- und Kulturführer für den Kreis Århus. Kreis Århus, Århus 1997, ISBN 87-90099-21-4.
 Karsten Kristiansen: På tur i Djurslands Fortid. Århus Amt – Landskabskontoret, Århus 1991 (Revideret, 3. oplag. ebenda 2002, ISBN 87-7906-246-6).
 Jakob Vedsted: Fortidsminder og kulturlandskab. En kildekritisk analyse af tragtbaegerkulturens fundmateriale fra Norddjursland. Forlaget Skippershoved, Ebeltoft 1986, ISBN 87-981329-5-4.
 Klaus Ebbesen: Danmarks megalitgrave. Band 2: Katalog. Attika, Kopenhagen 2008, ISBN 978-87-7528-731-4 Nr. 3773

Einzelnachweise

Weblinks
 Beschreibung dän. und Bilder
 Beschreibung engl. und Bilder
 Beschreibung dän.

Großsteingrab in der Region Midtjylland
Nordgruppe der Trichterbecherkultur
Bauwerk in Syddjurs Kommune
Ildbjerggård
Geographie (Syddjurs Kommune)
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa

Langdolmen Ildbjerggård


Die Abtei Vlierbeek (ndl.: Abdij van Vlierbeek) ist eine ehemalige Benediktinerabtei in Kessel-Lo, einem Stadtteil im Nordosten von Löwen, der Provinzhauptstadt Flämisch-Brabants in Belgien.

Geschichte
Im Jahr 1125 schenkte der damalige Graf von Löwen und zugleich Landgraf von Brabant Gottfried der Bärtige (1095–1139) den Benediktinern der Abtei Affligem in Vlierbeek ein Gelände zur Errichtung einer Priorei. Zwei Jahre später, im Jahr 1127, zogen die ersten Mönche dort ein und bereits im Jahr 1165 wurde die Priorei zur Abtei erhoben. 1170 wurde eine romanische Kirche errichtet. Zwischen 1165 und 1572 blühte die nun eigenständige Abtei und hatte neben Höfstellen in Holsbeek, Geetbets, Kortenaken und anderen ostbrabantischen Orten auch einen Weingarten am Kesselberg.

Seit 1533 hatte der Abt von Vlierbeek einen Sitz in der Allgemeinen Ständeversammlung (Staten-Generaal) der damals noch nicht aufgeteilten Niederlande. Der eigene Sitz verstärkte die Bedeutung der Abtei.
Im September 1572  wurde die Abtei dann durch eine Heereseinheit von Wilhelm von Oranien verwüstet, da die Abtei sich geweigert hatte, Wilhelms Heer mit Proviant zu versorgen. Die Gebäude wurden zerstört und in Brand gesteckt. Die Mönche flohen nach Löwen und nahmen Zuflucht im "Hof ter Vlierbeeck" in Craenendonck.

Genau 70 Jahre nach der Zerstörung, im Jahr 1642, kehrten die Mönche unter ihrem Abt Petrus Scribs zum Ursprungsort Vlierbeek zurück und bauten auf den Ruinen des alten Klosters die Gebäude der neuen Abtei auf. Es entwickelte sich danach eine zweite Blütezeit von 1642 bis 1796.
Am 1. September 1796 kam im Rahmen der französischen Besatzung das endgültige Ende für die Abtei. Da die Mönche nicht weichen wollten, wurde sie im Januar 1797 mit Waffengewalt durch französisches Militär vertrieben. Im Jahr darauf, 1798, verkauften die Franzosen die Abteigebäude und die dazugehörigen Ländereien. 1801 kehrten der Abt und ein paar Mönche zurück, ohne dass das Kloster wirklich auflebte.

Auch nach Abzug der Franzosen wurde es nicht wieder eröffnet. Stattdessen wurde die Abteikirche 1830 von der neu gegründeten Gemeinde Kessel-Lo als Gemeindekirche in Gebrauch genommen. Es kam jedoch in späteren Jahren zu Gemeindeabspaltungen, so dass am Ende die Kirche nur noch von der Gemeinde in Vlierbeek genutzt wurde.

Im Jahr 1970 kaufte die Provinz Brabant die damals noch ländlichen Gebiete um die Gebäude der Abtei herum, um die Zersiedelung der Gegend zu verhindern. Es entstand in der Folge die Provinzialdomäne Kessel-Lo.
Nördlich der Abtei liegen die Hügel des Naturgebiets Kesselberg, die in das Gesamtkonzept der Provinzialdomäne mit einbezogen sind. Die Abteigebäude selbst gehören heute zu einem Teil der Kirchengemeinde Vlierbeek, zum anderen Teil befinden sie sich in Privatbesitz.

Bilder

Weblinks
 Virtueller Besuch der Abtei und des Abteigeländes:  hier
 Infos Abtei Vlierbeek hier

Einzelnachweise

Vlierbeek
Ehemaliges Kloster in Flandern
Ehemaliges Benediktinerkloster in Belgien
Organisation (Löwen)
Erzbistum Mecheln-Brüssel

Abtei Vlierbeek