|}

Calea ferată forestieră Onești–Oituz a reprezentat un sistem de căi ferate forestiere cu ecartament îngust situate pe valea Oituzului, în județele Bacău și Covasna. Structura și ecartamentul acestora au variat de-a lungul timpului, existând perioade de discontinuitate. Această structură a avut o conexiune cu Brețcu, printr-un funicular.

Scopul existenței sale a fost reprezentat de susținerea activității industriale de prelucrare a lemnului de pe valea Oituzului. Funcționând între anii 1916 și 1991, a dispărut ca urmare a pierderii competiției cu transportul auto, acesta fiind susținut de sistemul de pe drumuri forestiere.

Context
La începutul anului 1891, autoritățile austro-ungare au propus României realizarea unei legături feroviare cu ecartament normal și caracter strategic, care să traverseze Carpații Orientali prin Pasul Oituz, via Sfântu Gheorghe–Brețcu–Valea Oituzului. Până la urmă, legătura s-a creat prin Pasul Ghimeș-Palanca, via Sfântu Gheorghe–Miercurea Ciuc–Ciceu–Adjud.

Până în anul 1948 pădurea din zona comunei Oituz a aparținut obștii locale (composesoratului din Poiana Sărată), țăranilor din celelalte sate și o altă parte a revenit familiei Negroponte.

Potrivit Dicționarului geografic al județului Bacău (1895) al Ortensiei Racoviță proprietarul Negroponte avea intenția să construiască o linie de cale ferată cu o lungime de 22 kilometri pe moșia proprie pe care să o lege de linia de stat, între stația de joncțiune Onești și pârâul Iordokat, afluent al râului Oituz. Comunele de tranzit ar fi fost Bogdănești și Grozești, cuprinzând astfel Valea Oituzului, cu un cost de construcție de 4 milioane de lei. Motivul construcției a fost existența fabricii de var hidraulic și ciment în proprietatea Negroponte.

Cu timpul, pe valea Oituzului a început să se dezvolte industria prelucrării lemnului, mai ales în satul Ferestrău (de unde i se trage și numele). Alte fabrici de cherestea s-au mai ridicat și în satul Poiana Sărată, una fiind înființată în anul 1904 și o a doua în 1930; prima avea 3 gatere și a funcționat 4 ani. Cea de a doua, amplasată lângă râul Oituz, era dotată cu o mașină cu abur, două gatere și două  fierăstraie circulare. De asemenea, în anul 1924 societatea anonimă "Danubia", deținută de Negroponte, a inaugurat la Oituz, Covasna o fabrică de cherestea dotată cu 5 gatere.

Prin Legea naționalizării dată în 1948, industria de pe moșia Grozești a trecut în proprietatea statului, iar utilajele din fabricile de prelucrare a lemnului au fost mutate la Onești, rămânând activă doar industria exploatării forestiere.

Construcție
O cale ferată îngustă între Onești și Oituz (fost Grozești) fost realizată pentru prima dată în anul 1916, pe marginea actualului drum DN 11 (Onești–Brașov). Deși a folosit la transportarea materialului lemnos exploatat de pe moșia Grozești (actual Oituz) la Onești, mai târziu a fost desființată. Ulterior anului 1916, a fost construită o altă linie între Hârja și Oituz, Covasna. O porțiune de 12 km din această linie a fost desființată cu începere din anul 1918 de către Armata Română.

În anul 1920 Compania 1 din Batalionul 1 Căi Ferate - Focșani a reconstruit porțiunea dintre Hârja și Oituz (Covasna) desființată anterior, modificând ecartamentul respectivei linii la 760 mm. Ulterior, în anul 1922, pentru transportul buștenilor s-a construit funicularul Brețcu-Oituz, deservind astfel sistemul feroviar Oituz. O a doua linie din zonă a fost construită pe vechiul sistem de cale ferată miltară (Deutsche Heeresfeldbahn) între anii 1929-1930 (sau 1933 ori 1935) de către societatea anonimă "Danubia", deținută de Negroponte. Astfel au apărut primii 8 km ai CFF Oituz, între Fabrica de cherestea Oituz și punctul Tudor.

În anul 1923, Concesiunea Grigorescu a construit o ramificație de 16 km lungime, între Ferăstrău (kilometrul 20 al liniei principale) și Lunca Căpățânii. Ulterior linia a intrat în administrarea C.A.P.S. (Casa Autonomă a Pădurilor Statului), iar după 1948 a fost administrată de I.F.E.T. Comănești, fiind treptat desființată, între anii 1965-1970.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, o parte din linia de către societatea anonimă "Danubia" a fost parțial demontată, materialul de cale recuperat astfel fiind folosit pentru realizarea unor alte linii feroviare strategice. Între anii 1955–1958, I.C.F. Piatra Neamț a reconstruit linia de pe Valea Oituzului, extinzând-o cu încă 3 km (până la punctul Depozitul Brandy, la kilometrul 11 al liniei) și a mai realizat ramificația Fag Rotund-Lepșa Mică (1,5 km).

În anii 1970, traseul de cale ferată rămas pornea de la Oituz, Covasna și se întindea în amontele văii Oituzului până aproape de confluența cu pârul Cărăușu Mare, la cota 870 m.

Decăderea și desființarea liniei
La sfârșitul anilor 1950 și începutul anilor 1960, sistemul de căi ferate forestiere care includea pe cel de funiculare a început să fie depășit din punct de vedere al rentabilității economice, de sistemul de drumuri forestiere, cu atât mai mult cu cât ultimul putea folosi atât activităților miniere (și în mod particular exploatăreii petrolului), cât și turismului. Deciziei politice luate în anul 1957 în favoarea drumurilor forestiere, i s-au adăugat problemele generate de standardele tehnice joase ale liniilor de funicular, de durata lor de viață redusă datorită folosirii pilonilor de lemn, precum și de inundațiile care distrugeau sistemele de transport. De asemenea, apariția unei noi rețele de unități de procesare a lemnului a impus rebalansarea expolatării masei lemnoase, iar apariția unui sistem integrat de exploatare și transport a determinat orientarea către modalități de exploatare specifice, adaptate cererii de moment a pieței. În plus, sistemele de căi ferate forestiere au devenit, mai ales acolo unde terenul era instabil și supus acțiunii negative a elementelor naturale, incapabile să asigure atât un volum semnificativ de masă lemnoasă atunci când era necesar, cât și raționalizarea acestuia atunci când situația o impunea.

La începutul anilor 1970 a debutat criza petrolului, cauzată de războiul arabo-israelian. Faptul că România devenise între timp importator de petrol datorită capacității supradimensionate de prelucrare a lui în industria petrochimică, a făcut ca să apară necesitatea economisirii combustibililor bazați pe hidrocarburi și implicit a determinat statul român, prin organizația națională Centrul exploatării lemnului (CEL) să păstreze funcționale liniile CFF rămase pe un termen nelimitat, deși erau mai scumpe de întreținut decât drumurile forestiere. Resturi scurte și trunchiate de cale ferată au început astfel să deservească unități mici de procesare și puncte de schimb, cum s-a întâmplat și cu calea ferată forestieră Oituz sau la Onești–Scutaru, Râșca, Suceava și Tazlău, Neamț.

Funicularul între Oituz, Covasna și capătul feroviar Brețcu a funcționat până în 1975. Sistemul forestier de cale ferată a dispărut începând cu 1 octombrie 1991, moment în care I.F.E.T. Târgu Secuiesc a sistat activitatea locomotivelor și a demarat acțiunea de demontare a liniei.

Ultima locomotivă folosită a avut ampatamentul 2'C, fiind construită în 1916 de Krauss München. Locomotivă Orenstein & Koppel 764 234, a fost dezasamblată aici în 1981. Până în iarna anilor 1984-1985, locomotiva Orenstein & Koppel 764 215 era staționată la Oituz, a fost dusă la sistemul Covasna–Comandău în schimbul locomotivei Krauss-Lok.

Referințe

Bibliografie
 Coșa, Anton; Monografia comunei Oituz, Magic Print, Onești, 2010, ISBN 978-973-1738-78-9, p. 183
 The Economy of East Central Europe, 1815-1989: Stages of Transformation in a Peripheral Region, David Turnock, Routlege Taylor & Francis Group, London UK & New York USA, 2006, ISBN 9781138878280:
 The Railway Age in the Carpathian Forests: A Study of Romania, Muica N. & Turnock D., Geographica Panonnica, 7/2003, pp. 14-16

Legături externe

 Hartă cu situația sistemului forestier Onești-Oituz în 1928

Onești–Oituz
Onești–Oituz
Istoria județului Bacău
Transportul în Județul Bacău
Depresiunea Tazlău-Cașin

Calea ferată forestieră Onești–Oituz


Dhany Sartika (* um 1955) ist ein indonesischer Badmintonspieler.

Karriere
Dhany Sartika gewann bei den Südostasienspielen  1977 Silber im Herreneinzel. 1979 siegte er bei den India Open. 1980 und 1981 war er bei den New Zealand Open erfolgreich. Zu Rang zwei reichte es bei den India Open 1979 und den Chinese Taipei Open 1982. Bei den All England 1981 belegte er Rang fünf im Einzel.

Weblinks
http://www.kaskus.us/showthread.php?t=1992077

Badmintonspieler (Indonesien)
Indonesier
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Indonesien)

Dhany Sartika


An Anthoxanthum hookeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alfred Barton Rendle. An Anthoxanthum hookeri in nahilalakip ha genus nga Anthoxanthum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthoxanthum

Anthoxanthum hookeri


Jaintia Hills es un distrito de la India en el estado de Megalaya. Código ISO: IN.ML.JH.

Comprende una superficie de 3819 km².

El centro administrativo es la ciudad de Jowai.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 392852 habitantes, de los cuales 197211 eran mujeres y 195641 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Jaintia Hills

Distrito de Jaintia Hills


Tour of Almaty 2017 var den 5. udgave af cykelløbet Tour of Almaty. Løbet var en del af UCI Asia Tour-kalenderen og blev afholdt i perioden 30. september til 1. oktober 2017. Løbet blev vundet af Aleksej Lutsenko fra  for fjerde gang i træk.

Hold

Danske ryttere
Jakob Fuglsang kørte for

Etaperne

Resultater

Eksterne henvisninger

Tour of Almaty
UCI Asia Tour 2017

Tour of Almaty 2017


La edición 71.º del Campeonato de Wimbledon se celebró entre el 24 de junio y el 5 de julio de 1957 en las pistas del All England Lawn Tennis and Croquet Club de Wimbledon, Londres, Inglaterra.

El cuadro individual masculino lo iniciaron 128 jugadores mientras que el femenino lo iniciaron 96 tenistas.

Hechos destacados
En la competición individual masculina se impuso el australiano  Lew Hoad  logrando el segundo y último de los títulos que obtendría en el torneo al imponerse en la final a su compatriota Ashley Cooper.

En la competición individual femenina la victoria fue para la estadounidense  Althea Gibson logrando el primero de los dos títulos que obtendría en Wimbledon al imponerse a su compatriota Darlene Hard.

Palmarés

Cuadros Finales

Categoría senior

Torneo individual masculino

Torneo individual  femenino

Véase también
 Campeonato de Wimbledon
 Grand Slam

Referencias

Enlaces externos
 Wimbledon (Web official)

Campeonato de Wimbledon 1957

Campeonato de Wimbledon 1957


ටස්කිගී විශ්ව විද්‍යාලය, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඇලබාමා ප්‍රාන්තයේ ටස්කිගී හි පිහිටි විශ්වවිද්‍යාලයකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ටස්කිගී සිෆිලිස් පරීක්ෂණය

විශ්වවිද්‍යාල

ටස්කිගී විශ්වවිද්‍යාලය


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 13. studenoga  Huang Xianfan, kineski je etnolog, pedagog, antropolog i povjesničar, otac povijesne znanosti naroda Žuane (žuangolog) († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1899.


Diego López de Zúñiga y Velasco, 4. Graf von Nieva de Cameros (spanisch: Conde de Nieva de Cameros)  (* um 1500 in Burgos, Kastilien, Spanien; † 18. Februar 1564 in Lima, Peru) war ein spanischer Offizier, der von 1561 bis zu seiner Ermordung 1564 als Vizekönig von Peru amtierte.

Leben

Militärische Karriere
López begann eine Laufbahn als Offizier in der spanischen Armee und kämpfte unter König Philipp II. in Diensten der spanischen Krone in Nordafrika, Italien, Flandern und Deutschland. König Philipp entsandte ihn Ende 1558 als Vizekönig von Peru nach Südamerika. Aufgrund widriger Umstände wurde seine Abreise über ein Jahr lang verhindert, und er machte sich erst Ende Februar 1560 von Cádiz aus auf den Weg. Nach einem längeren Aufenthalt in Panama erreichte López im Februar 1561 Lima.

Vizekönig in Peru
Ein wichtiges Thema seiner Amtszeit war die Frage, ob die einheimischen Indios dauerhaft zur Zwangsarbeit in den Landgütern (encomenderos) der Spanier verpflichtet werden sollten. Eine weitere Frage war die administrative Zuordnung der Silberminen von Potosí. Unabhängig davon schritt die rücksichtslose Ausbeutung der Ressourcen durch die Spanier voran: Während López' Amtszeit erhielt die spanische Staatskasse 651.000 Dukaten aus Peru.

López machte sich dafür stark, die Kolonialverwaltung unabhängiger von wirtschaftlichen Interessen der handelnden Personen zu machen und verbot 1564 den Richtern (oidores), eigene Wirtschaftsunternehmen in der Kolonie zu gründen oder zu übernehmen. In seine Amtszeit fielen auch die ersten Arbeiten zur Errichtung der Plaza de Armas von Lima und weiterer städtebaulicher Neuerungen (wie den Vorläufern eines Abwassersystems).

Er hatte den Ruf, mit öffentlichen Gütern verschwenderisch umzugehen und galt als notorischer Schürzenjäger, was so weit ging, dass er in einer königlichen Urkunde aus Madrid (vom 27. Februar 1563) zur Zurückhaltung in seinem Lebensstil gemahnt wurde.

Er starb unter ungeklärten Umständen; möglicherweise wurde er ermordet.

Weblinks
 Biografie (spanisch) - Zugriff am 20. März 2012

Vizekönig von Peru
Person (Lima)
Spanier
Geboren im 15. oder 16. Jahrhundert
Gestorben 1564
Mann

Diego López de Zúñiga y Velasco


Pelagodoxa, maleni rod palmi smješten u tribus Pelagodoxeae, dio potporodice Arecoideae..

Postoje dvije vrste, jedna je P. mesocarpa, endem sa  Vanuatua (otoci Banks, Erromango, i jugozapadna Malakula),  Druga je Pelagodoxa henryana sa otočja Marquesas. Tražene su kao ukrasne biljke.

Vrste
 Pelagodoxa henryana Becc.
 Pelagodoxa mesocarpa Burret

Izvori

Pelagodoxeae

Pelagodoxa


Jouy-sur-Morin este o comună din departamentul Seine-et-Marne, situat în regiunea Île-de-France din zona central-nordică a Franței.

Demografie
Locuitorii se numesc Jouyssiens.

Note

Legături externe
 1999 Land Use, from IAURIF (Institute for Urban Planning and Development of the Paris-Île-de-France région)
 French Ministry of Culture list for Jouy-sur-Morin
 Map of Jouy-sur-Morin on Michelin

Comune din Seine-et-Marne

Jouy-sur-Morin


Alfred Körte foi um antropólogo e filólogo alemão. Especializava-se em em comédias e poesias helenísticas.

Antropólogos da Alemanha
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Alfred Körte


Eric Vanden-Eijnden () é um matemático belga, professor de matemática no Instituto Courant de Ciências Matemáticas, Universidade de Nova Iorque.

Vanden-Eijnden obteve um doutorado em 1997 na Université Libre de Bruxelles, orientado por Radu Bălescu.

Em 2009 foi agraciado com o Prêmio Germund Dahlquist da Society for Industrial and Applied Mathematics (SIAM) "por seu trabalho no desenvolvimento de ferramentas matemáticas e métodos numéricos para a análise de sistemas dinâmicos que são estocásticos e multiescala", e em 2011 ganhou o Prêmio J. D. Crawford da SIAM por sua excelente pesquisa em ciência não linear.

Para o Congresso Internacional de Matemáticos de 2022 em São Petersburgo está listado como palestrante convidado.

Ligações externas
Página pessoal

Professores do Instituto Courant de Ciências Matemáticas
Matemáticos da Bélgica
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Pessoas vivas

Eric Vanden-Eijnden


4. etape af Vuelta a España 2018 gik fra Vélez-Málaga til Alfacar 28. august 2018.

Ben King vandt etapen, mens Michał Kwiatkowski forsvarede den røde førertrøje.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Kombinationskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

04

4. etape af Vuelta a España 2018


بطولة كأس السلام للعام 2009م، هي بطولة ودية هدفها استعداد الفرق المشاركة بها للموسم الجديد وهي النسخة الرابعة من هذه البطولة، وأهم ما يميز البطولة أنها تجمع فرق من مختلف القارات والبلدان حيث يحصل الاحتكاك بين اللاعبين ما ينتج عنه تبادل للخبرات والمهارات، وهذه النسخة هي باستضافة إسبانيا عبر ناديها الملكي ريال مدريد في الفترة من 24 يوليو ~ 2 أغسطس في خمسة مدن إسبانيا هي مدريد وإشبيلية وملقا وخيريس وريكرياتيفو هويلقا، وعدد الفرق المشاركة بها 12 فريقاً من أربعة إتحادات قارية مقسمين على أربع مجموعات في كل مجموعة ثلاثة فرق، حيث يعد فريق أولمبيك ليون الفرنسي هو بطل النسخة الماضية التي أقيمت في عام و فاز نادي الاتحاد السعودي لكرة القدم بنتيجة 4-22007م

الملاعب
الموقع الرسمي للبطولة هو الأندلس. غير أن بعض المباريات ستقام في مدريد.

الفرق المشاركة في البطولة

مجموعات الفرق
تم تقسيم فرق البطولة الـ 12 إلى أربعة مجموعات تضم كل مجموعة 3 فرق من أربع إتحادات قارية على أن يتأهل بطل كل مجموعة إلى الدور الثاني من البطولة.

المجموعة الأولى

اللون الأخضر يعني تأهل الفريق إلى المرحلة المقبلة (الدور الثاني)

المجموعة الثانية
اللون الأخضر يعني تأهل الفريق إلى المرحلة المقبلة (الدور الثاني)

المجموعة الثالثة
اللون الأخضر يعني تأهل الفريق إلى المرحلة المقبلة (الدور الثاني)

المجموعة الرابعة
اللون الأخضر يعني تأهل الفريق إلى المرحلة المقبلة (الدور الثاني)

وصلات خارجية
الموقع الرسمي لبطولة كأس السلام الدولية

مراجع

بطولات كرة قدم ودية إسبانية
كرة القدم الإسبانية في 2009–10
كرة القدم في 2009
منافسات كرة قدم دولية للأندية

كأس السلام 2009


Normetanefrina este un metabolit al noradrenalinei creat prin acțiunea catecol-O-metil transferazei asupra noradrenalinei. Aceasta este excretată în urină și poate fi găsită în anumite țesuturi. Molecula este un marker pentru tumori secretoare de catecolamină, precum feocromocitomul.

.

Note

Fenetilamine
Eteri fenolici
Alcooli secundari

Normetanefrină


An Poaephyllum tenuipes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Poaephyllum tenuipes in nahilalakip ha genus nga Poaephyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poaephyllum

Poaephyllum tenuipes


John Field () a fost un pianist, compozitor și profesor irlandez. S-a născut în Dublin într-o familie de muzicieni și a primit educația timpurie acolo, în special cu imigrantul Tommaso Giordani. Familia lui s-a mutat curând la Londra, unde Field a studiat cu Muzio Clementi. Sub tutela lui, Field a devenit repede un pianist celebru și apreciat pentru concertele susținute. Împreună, maestrul și elevul au vizitat Parisul, Viena și Sankt-Petersburg. Ambiguitatea înconjoară decizia lui Field de a rămâne în fosta capitală rusă, dar este probabil ca Field să acționeze ca reprezentant de vânzări pentru pianul lui Clementi. El este cel mai bine cunoscut ca inventatorul nocturnei, dar există dovezi care sugerează că acesta este un premiu de după moartea lui.

Piesele sale au fost foarte apreciate de contemporanii săi, iar concertele și compozițiile sale au influențat mulți compozitori importanți, printre care Frédéric Chopin , Johannes Brahms , Robert Schumann și Franz Liszt. Deși se cunoaște puțin despre activitatea sa din Rusia, el a contribuit, fără îndoială, în mod substanțial la concerte și la predare și la dezvoltarea școlii de pian ruse.

Printre studenții săi notabili se numără pianistul și compozitorul prusac Charles Mayer.

Biografie

1782-1801: Viața timpurie

John Field a fost născut în Golden Lane, Dublin, în 1782, cel mai mare fiu al părinților irlandezi care au fost membri ai Bisericii Irlandei. Tatăl său, Robert Field, și-a câștigat faima cântând la vioară în teatrele din Dublin. Domeniul a studiat prima dată pianul cu bunicul său (numit și John Field), care a fost un organist profesionist și mai târziu cu Tommaso Giordani .  A debutat la vârsta de nouă ani, un spectacol bine primit, la 24 martie 1792, la Dublin.  Potrivit unui biograf timpuriu, WH Grattan Flood , Field a început să compună în Irlanda, dar nu există dovezi care să îi susțină afirmația. Flood a afirmat de asemenea că familia lui Field s-a mutat la Bath, Somerset, în 1793 și a trăit acolo pentru o perioadă scurtă de timp, iar acest lucru este considerat puțin probabil de cercetătorii moderni. Pana la sfarsitul anului 1793, familia lui s-a stabilit în Londra, unde tânărul pianist a inceput să studieze cu Muzio Clementi . Acest aranjament a fost posibil prin tatăl lui Field, care a fost probabil capabil să asigure ucenicia prin intermediul lui Giordani, care îl cunoștea pe Clementi.

Field a continuat să facă spectacole publice și, în curând, a devenit faimos în Londra, atrăgând comentarii favorabile din partea presei și a muzicienilor locali. În jurul anului 1795, interpretarea sa de concert de piana lui Dussek a fost lăudată de Haydn . Field a continuat studiile cu Clementi, ajutându-l și pe italian în realizarea și vânzarea de instrumente. A cântat de asemenea la vioara, pe care l-a studiat cu JP Solomon. Primele sale compoziții publicate au fost publicate de Clementi în 1795; prima lucrare istoric importantă, Concertul de pian nr. 1, H 27, a fost premiered de compozitorul din Londra, la 7 februarie 1799, când avea vârsta de 16 ani. Opusul oficial al lui John a fost un set de trei sonate de pian publicate de Clementi în 1801.

1802-1829: Stabilirea în Rusia
În vara anului 1802 Field și Clementi au părăsit Londra și au plecat la Paris pentru afaceri. În curând au călătorit la Viena, unde Field a făcut un curs scurt în contrapunctul lui Johann Georg Albrechtsberger , iar la începutul iernii a sosit la Sankt Petersburg. Domeniul era înclinat să rămână, impresionat de viața artistică a orașului. Clementi a plecat în iunie 1803, dar nu înainte de a-și asigura lui Field un post didactic în Narva și a numit pe tânăr drept adjunct al acestuia, astfel încât Field ar primi taxe la fel de mari. După plecarea lui Clementi, Field avea un sezon de concerte ocupat, în cele din urmă realizând la Societatea Filarmonică din Sankt Petersburg, nou înființată. În 1805, Field s-a angajat într-un turneu de concerte al statelor baltice, care se afla în Sankt Petersburg în timpul verii. În anul următor a dat primul concert la Moscova. Clementi a aranjat publicarea câtorva dintre vechile opere ale lui Field în Rusia la sfârșitul anului 1806; el a vândut, evident, Field un pian în schimbul muzicii. Câmpul s-a întors la Moscova în aprilie 1807 și aparent nu a revăzut Saint Petersburg până în 1811 (dar și-a păstrat apartamentul la Insula Vasilievsky ). În 1810 s-a căsătorit cu Adelaide Percheron, pianistă franceză și fostă elevă.

Până în 1808, aproape toate publicațiile muzicii lui Field erau reeditări ale vechilor opere. În 1808-1809 a început în cele din urmă să publice muzică nou compusă, începând cu variații de pian pe limbile rusă: Air russe varié pentru pian 4 mâini, H 10 și Kamarinskaya pentru pian, H 22. În 1811 compozitorul s-a întors la Saint Petersburg. A petrecut următoarea decadă a vieții sale aici, mai productiv decât oricând, publicând numeroase piese noi și producând ediții corectate ale celor vechi. A reușit să stabilească o colaborare fructuoasă atât cu HJ Dalmas, cel mai proeminent editor rus al vremii, cât și cu Breitkopf & Härtel , una dintre cele mai importante edituri muzicale din Europa. În 1815, John a avut un fiu nelegitim, Leon Charpentier (mai târziuLeon Leonov ), dar a rămas cu soția sa. Aveau un fiu, Adrien, în 1819; Leon va deveni mai târziu un faimos tenor, activ în Rusia, în timp ce Adrien a urmat pașii tatălui său și a devenit pianist. Până în 1819, Field era suficient de bogat pentru a putea refuza poziția de pianist care i-a fost oferită. Stilul său de viață și comportamentul său social au devenit din ce în ce mai extravagante.

În 1818, Field a revizuit Moscova în afaceri, determinată de colaborarea sa cu editorul Wenzel. El și soția sa au dat o serie de concerte în oraș în 1821, ultimul care a marcat ultima lor apariție în public împreună. Adelaide l-a părăsit pe Field după aceea (luându-l și pe Adrien cu ea) și a încercat o carieră solo, care nu a avut un succes deosebit. Domeniul a rămas la Moscova și a continuat să-și interpreteze și să-și publice muzica. În 1822 sa întâlnit cu Johann Nepomuk Hummel ; cei doi au colaborat la o interpretare a sonatei lui Hummel Sonata pentru Pian 4-mâini, op. 92.

1830-1837: Ultimii ani și moartea
Parțial ca urmare a stilului său de viață extravagant, sănătatea lui Field a început să se deterioreze până la mijlocul anilor 1820. Începând cu anul 1823 aparițiile concertelor sale au început să scadă; până la sfârșitul anilor 1820 suferea de cancer rectal . Domeniul plecat spre Londra pentru a solicita asistență medicală. A sosit în septembrie 1831 și, după o operă, a susținut concerte acolo și în Manchester. A rămas în Anglia ceva timp, întâlnit figuri distinse, cum ar fi Mendelssohn și Moscheles. În martie 1832, fostul său profesor și prieten, Clementi, a murit, iar Field a acționat ca purtător de cuvânt la înmormântarea sa.

În ziua de Crăciun a anului 1832 Field a fost la Paris, desfășurându-și cel de-al 7-lea concert de pian, care a primit o reacție mixtă, la fel ca la concertele sale recente din Anglia. După o serie de concerte în diferite orașe europene, Field a petrecut nouă luni (1834-1835) în Napoli. Patronii săi ruși l-au salvat. A rămas  scurt timp cu Carl Czerny la Viena, unde a dat trei recitale, apoi s-a întors la Moscova împreună cu fiul său, Adrien.

A dat ultimul său concert în martie 1836 și a murit la Moscova aproape un an mai târziu, la 23 ianuarie 1837, de pneumonie. Potrivit unui raport al martorilor oculari, când a fost întrebat pe patul de moarte ce era religia lui, Field a răspuns cu un caracter caracteristic: "Eu nu sunt un calvinist, ci un clavecinist".  A fost îngropat în cimitirul Vvedenskoyespital.

Piese
Nimeni nu a ajuns la aceste armonii eoliene vagi, aceste ofrandă semiprelucrată plutea prin aer, plâns încet și dizolvat în melancolie delicioasă. Nimeni nu a încercat nici măcar acest stil ciudat și, în special, nici unul dintre cei care au auzit că Field se joacă pe sine sau, mai degrabă, îl auzea visându-și muzica în momente când sa abandonat în întregime inspirației sale.
- Prefața lui Franz Liszt la ediția nocturnelor lui Field, 1859.
Field a devenit renumit pentru stilul său post-londonez, probabil dezvoltat la Moscova în jurul anului 1807. Textura caracteristică este cea a unei melodii decorate cromatic, pe părțile mânerului stâng sonor susținute de pedalele sensibile. Field a avut, de asemenea, o afinitate pentru modelele ostinato și punctele de pedalare, destul de neobișnuite pentru stilurile predominante ale zilei. În total, reprezentative ale acestor trăsături sunt cele 18 nocturne ale lui Field și piese asociate, cum ar fi Andante inedit , H 64. Aceste lucrări au fost unele dintre cele mai influente muzici ale perioadei romantice timpurii: ele nu aderă la o schemă strict formală (cum ar fi forma sonată ), și creează o stare fără text sau program .  Aceste piese au fost admirate de
Frédéric Chopin , care a făcut ulterior faimosul pian nocturne, și Franz Liszt , care a publicat o ediție a nocturnelor bazate pe surse rusești rare care au inclus revizii târzii de către Field. Prefata lui Liszt la această ediție a fost o eulogie extinsă pentru Field și nocturnele sale.

În mod similar, au fost concertele timpurii ale pianului de la Field, care ocupă un loc central în dezvoltarea genului în secolul al XIX-lea. Deja cea mai timpurie dintre aceste lucrări prezintă o orchestrație competentă și imaginativă și o scriere îndrăzneață, originală a pianului. O trăsătură interesantă a concertelor sale de pian este alegerea lor limitată de chei: toți folosesc la un moment dat (sau ambele, în ultimul caz al concertelor) fie E majoritatea fie C major. Compozitorii precum Hummel, Kalkbrenner și Moscheles au fost influențați de aceste lucrări, care sunt deosebit de notabile pentru mișcările lor centrale, adesea nocturne. Unele dintre lucrările mai puțin cunoscute au fost, de asemenea, importante din punct de vedere istoric: în special fantezii de pian, în care Field a pionierat structura episodică la scară largă romantică.

Niciunul dintre sonatele sale de pian și doar două dintre cele 7 concerte de pian ale sale nu au o mișcare formală lentă. În performanță, câmpul ar interpola o nocturnă existentă într-o cheie asociată sau ar improviza una.

Lista lucrărilor

Această listă este aranjată în conformitate cu numerele Hopkinson, introduse în catalogul lui 1961 de Cecil Hopkinson. Multe dintre aceste lucrări au fost aranjate pentru alte instrumente și (sau) revizuite chiar de către compozitor; astfel de aranjamente și versiuni revizuite nu sunt enumerate.

Note

Nașteri în 1782
Decese în 1837
Compozitori din secolul al XIX-lea
Pianiști clasici
Compozitori irlandezi

John Field


Lissazounmè est l'un des dix arrondissements de la commune d'Agbangnizoun dans le département du Zou au centre du Bénin.

Géographie

Localisation
L'arrondissement de Lissazounmè est situé au Nord-Est de la commune d'Agbangnizoun.

Administration
Sur les cinquante-trois villages et quartiers de ville que compte la commune d'Agbangnizoun, l'arrondissement de Lissazounmè en groupe  villages.

Histoire

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Lissazounmè compte 9355 habitants.

Notes et références

Zou
Arrondissement au Bénin

Lissazounmè


William "Will" Beck es un actor británico, más conocido por haber interpretado a Steve Forney en Red Cap y actualmente por interpretar a Dylan Keogh en la serie Casualty.

Biografía
Beck estudió en el "Kineton High School" en Warwickshire

También se entrenó como actor en el "The Poor School" en Londres.

William está casado con Hannah Mallatratt-Beck, la pareja le dio la bienvenida a sus gemelos Blake Stephen Beck y Max Idris Beck en el 2014.

Carrera
En el 2006 apareció en los primeros cuatro episodios de la serie Robin Hood donde interpretó a Royston White, un joven bandido que termina uniéndose a la banda de Robin Hood, sin embargo muere durante una confrontación con los hombres del Sheriff. Ese mismo año apareció en la serie Vital Signs donde interpretó de forma recurrente a Billy English.

En el 2011 apareció en la exitosa serie británica Hustle donde dio vida a Jiles. También apareció como invitado en un episodio de la serie M.I. High.

El 12 de maro del mismo año se unió al elenco principal de la serie británica Casualty donde interpretó al doctor de emergencias Dylan Keogh, hasta el 15 de diciembre de 2012.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 William Beck Biography
 William Beck on TV.com

Actores de cine de Gales
Actores de televisión de Gales

William Beck


E. Thomas er en italiensk klædemølle og tekstilvirksomhed, der blev grundlagt i Brusimpiano i Lombardiet i det nordlige Italien i 1922 af Ernesto Thomas. Klædemøllens produkterinkluderer en række blandinger af uld og silke, kinesisk og mongolsk kashmir, mohair og hør.  Fabrikken ligger ved Luganosøen.

Kunder
Club Monacos chef for herretøj, Aaron Levine, valgte E. Thomas en produktlinje af deres jakkesæt.

Hickey Freeman bruger E. Thomas produkter til en del af deres tøj.

SuitSupply, der er en hollandsk tøjkæde, bnytter tekstiler fra E. Thomas til nogle af deres jakkesæt og blazere.

Saviero Ltd lagerfører og disribuerer klædestoffer til jakker til forskellige skrædderier og tøjfabrikanter over hele verden.

Se også
Ermenegildo Zegna
Loro Piana
Dormeuil
Holland & Sherry
Carlo Barbera
Drago (klædemølle)
Cerruti

Referencer

Eksterne henvisninger

Beklædningsvirksomheder fra Italien
Etableret i 1922
Tekstilvirksomheder

E. Thomas


Antonio Alessandro Boncompagno Stradella (født 3. juli 1643 i Bologna, død 25. februar 1682 i Genova) var en italiensk violinist, sanger og komponist.

Stradella havde en enestående karriere som freelance komponist, han samarbejdede med fremstående poeter og skrev over tre hundrede værker.

Liv
Stradella blev født i en toskansk adelsfamilie. Han fik sin uddannelse i Bologna og var en kendt komponist allerede i 20-års-alder.

Sammen med sin ven Carlo Ambrogio Lonati, virkede Stradella ved hoffet hos den abdicerede dronning Christina af Sverige i Roma, hvor han hovedsagelig skrev kirkemusikalske værker. Han var en fremragende sanger som optrådte ved flere fyrstehuse – også i Firenze og Venezia var han en efterspurgt musiker.

Stradella levede et udsvævende og eventyrligt liv: sammen med Lonati forsøgte han at underslå midler fra den katolske kirke, og han havde livet igennem en række affærer med kvinder fra højere sociale lag, hvilket førte til, at han i rækkefølge måtte flygte fra Rom, Firenze, Venezia og Torino. Efter, at en turinsk adelsmand nær havde held til at få ham myrdet, flygtede Stradella til sidst til Genova. I Genova hyrede en adelsmand af Lomellini-familien en lejemorder, som knivstak Stradella til døde, sandsynligvis efter endnu en affære med en elev.

Et samtidigt vidne, den franske læge Pierre Bourdelot, skrev om Stradellas affærer i Histoire de la musique et de ses effects… (1715), men beretningen er anekdotisk præget og sandsynligvis ikke ganske pålidelig. Stradellas liv inspirerede Friedrich von Flotow til at skrive den romantiske tre-akters opera Alessandro Stradella, uropført i 1844.

Værker
Stradella var en meget produktiv komponist, han komponerede værker i næsten samtlige af sin tids musikformer og overskred flere musikalske konventioner. Han skrev opsigtsvækkende værker for et eller flere strygeinstrumenter og basso continuo som han kaldte Simfonia, endvidere serenader, motetter, madrigaler, over 200 verdslige og kirkelige kantater, seks oratorier og otte operaer som var meget populære i hans egen tid.

I 1674 blev Stradella og Massimiliano Neri de første komponister, som brugte betegnelserne concertino og concerto grosso om sammensætningen soloviolin og strygergruppe. Dette var sandsynligvis Stradellas mest indflydelsesrige nyskabelse, og selv om han fik stor indflydelse også på andre områder, blev han de næste årtier overskygget af Corelli, Torelli, Vivaldi og andre, som videreudviklede concerto grosso-formen. Händel genbrugte en del af Stradellas musik, for eksempel i oratoriet Israel in Egypten.

L'accademia d'amore
Il Girello
La forza dell'amor paterno (Genua 1678)
Il trespolo tutore (1679)
Il moro per amore
Il barcheggio
Il Corispero

Litteratur
 Carolyn Gianturco: Alessandro Stradella 1639–1682: His Life and Music. Clarendon Press, Oxford 1994.

 Sara Hibberd: Murder in the Cathedral? Stradella, Musical Power, and Performing the Past in 1830S Paris, Music & Letters vol. 87, nr. 4 (nov., 2006), s. 551-579, Oxford University Press

Noter

Eksterne henvisninger
 Livsforløb, i «Dizionario Biografico degli Italiani»

 Frit tilgængelige noder af Alessandro Stradella  i Biblioteca Estense

Komponister fra Italien
Barokkomponister
Operakomponister fra Italien

Alessandro Stradella


Alexa Halko, née le  à Midwest City (Oklahoma), est une athlète handisport américaine concourant en T34 pour les athlètes ayant une infirmité motrice cérébrale. Elle concourt en fauteuil roulant. En 2016, elle est la plus jeune athlète de l'équipe américaine aux Jeux.

Carrière
Alexa Halko est diagnostiquée d'une paralysie cérébrale à la naissance. Elle débute le sport à l'âge de  après avoir été découverte par un membre du Greater Oklahoma Disabled Sports Association lors d'un marché fermier en Oklahoma et fait ses débuts internationaux en 2015 au Grand Prix à Mesa. Elle fait études de communication à l'Université de l'Illinois à Urbana-Champaign.

En 2016, elle est la plus jeune athlète sélectionnée pour représenter les États-Unis aux Jeux paralympiques.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2016 à Rio de Janeiro :
   T34
   T34
   T34
 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
   T34

Championnats du monde

 Championnats du monde 2015 à Doha :
   T34
   T34
 Championnats du monde 2017 à Londres :
   T34
   T34
   T34
 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
   T34
   T34

Références

Liens externes

Athlète handisport américaine
Médaillée d'argent paralympique américaine
Médaillée de bronze paralympique américaine
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Étudiant de l'université de l'Illinois à Urbana-Champaign
Naissance en juin 2000
Naissance dans le comté d'Oklahoma

Alexa Halko


Weinberg ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Aurach im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Im Pfarrdorf entspringt die Wieseth, nördlich davon der Erlbach, der bei Leuckersdorf als linker Zufluss in die Wieseth mündet. 1 km nördlich erhebt sich der Roßkopf () in dem Waldgebiet Dienstfeld, 0,75 km südwestlich die Emmerspitz (). 0,5 km südwestlich befindet sich das Pfarrholz. Die Staatsstraße 1066 führt nach Vorderbreitenthann (3 km südlich) bzw. nach Aurach (4 km nordöstlich). Die Kreisstraße AN 36 führt nach Vehlberg (2 km westlich) bzw. nach Gindelbach (1,6 km südöstlich). Die AN 3 führt nach Atzenhofen (3 km nördlich).

Nördlich des Ortes gibt es seit der karolingischen Zeit einen Grenzpunkt (1433 und 1500 in den Weinberger Dorfordnungen erwähnt), an dem die drei Gaue Sualafeldgau, Rangau und Maulachgau aufeinanderstoßen. Dieser ist zugleich der Grenzpunkt, an dem die drei Bistümer Augsburg, Eichstätt und Bamberg (bis 1817: Würzburg) aufeinanderstoßen.

Klima

In Weinberg beträgt die durchschnittliche Niederschlagsmenge im Jahr 789 mm.

Geschichte
Weinberg gehörte ursprünglich zur Herrschaft der Burg Wahrberg. Am 28. Februar 1355 verkaufte Erkinger von Wahrberg seinen dortigen Besitz mit zugehörigen Zehnten (24 Anwesen, ein Badhaus, eine Mühle und ein Gasthaus) und seinen Anteil an dem Gericht zu Weinberg an den Eichstätter Fürstbischof Berthold von Zollern. 1301 wurde die Kapelle zu Ehren der Apostel Petrus und Paulus in Weinberg erstmals urkundlich erwähnt. Über die Namen der seit 1352 in Aurach wirkenden Pfarrherren geben zwei Tafeln im Eingang der Kirche Auskunft. 1358 wurde die Kapelle zur Pfarrkirche mit einem Ablassbrief, der bis 1601 noch in der Kirche vorhanden war. 1488 wird eine Bruderschaft des Hl. Sebastians urkundlich bestätigt. Diese Bruderschaft existiert seit dieser Zeit und feiert regelmäßig am Sonntag nach Sebastian ihr Bruderschaftsfest. Der Magistrat der Bruderschaft nimmt mit seinen Stäben jeden ersten Donnerstag im Monat am Bruderschaftsgottesdienst teil.

Weinberg lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Den Grundbesitz in Weinberg teilten sich zu der Zeit das Hochstift Eichstätt, das Kloster Sulz, das Chorherrenstift Feuchtwangen und als deren Nachfolger die Markgrafen von Ansbach.

Im Dreißigjährigen Krieg brannte fast das ganze Dorf ab (82 Häuser), Kirche und Pfarrhof wurden ausgeplündert. In der Folgezeit wütete im Ort die Pest.

1748 ereignete sich ein weiterer verheerender Brand, dem 39 Gebäude zum Opfer fielen. Im gleichen Jahr wurde auch die Skapulierbruderschaft Sieben Schmerzen Mariä gegründet, die zur Erzbruderschaft des Benediktinerklosters Oberelchingen bei Ulm gehört.

1732 bestand der Ort aus 58 Anwesen und 1 Kirche (katholisch), 1 Pfarrhaus, 1 Schulhaus, 1 Schafhaus, 1 Hirtenhaus und ein aus 12 Personen bestehendes Gericht. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das eichstättische Vogtamt Aurach. Grundherren waren feuchtwangische Ämter (11 Anwesen; Klosterverwalteramt Sulz: 5 Anwesen; Vogtamt Ampfrach: 1 Wirtschaft mit Backrecht, 4 Anwesen; Pfarrei Dorfgütingen: 1 Wirtschaft mit Backrecht) und das Vogtamt Aurach: 3 Wirtschaften mit Backrecht,  2 Schmieden, 42 Anwesen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 62 Haushalte, wovon 11 feuchtwangisch waren. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

1806 kam Weinberg an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Steuerdistrikt Weinberg gebildet, zu dem die Orte Angerhof, Birkach, Bittelhof, Charhof, Charmühle, Elbersroth, Elbleinsmühle, Gimpertshausen, Gindelbach, Gutenmühle, Leuckersdorf, Westheim und Windshofen gehörten. Wenig später wurde mit Elbleinsmühle, Gindelbach, Gutenmühle, Vehlberg, Westheim und Windshofen die Ruralgemeinde Weinberg gebildet. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Feuchtwangen zugeordnet. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 14,220 km². Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde diese am 1. Mai 1978 nach Aurach eingemeindet.

Baudenkmäler
 Bachgasse: Prozessionskapelle, kleine verputzte Nischenanlage mit Dreiecksgiebel, 18. Jahrhundert
 Feuchtwanger Straße 26: Prozessionskapelle, verputzter Kleinbau mit Satteldach, 18. Jahrhundert
 Nähe Röttenbacher Straße: Prozessionskapelle, verputzter Satteldachbau mit Traufprofil, 18. Jahrhundert
 Kirchstraße 1: Prozessionskapelle, verputzte Nischenanlage mit Dreiecksgiebel, 18. Jahrhundert
 Kirchstraße 4: katholische Pfarrkirche Mariä Sieben Schmerzen, ehemals St. Aegidius (bis 1975), mittelalterlicher Chorturm mit Spitzhelm, 14./15. Jahrhundert, Langhaus aus Beton modern (1975); mit Ausstattung; Reste der ehemaligen Friedhofsmauer, im Kern wohl mittelalterlich. Die große Glocke der Weinberger Kirche wurde 1579 in Nürnberg gegossen und trägt die Inschrift "GOTTES WORT BLEIBT EWIG - GLAUB DEM MIT TAT BIST SELIG".
 Kr AN 3: Sühnekreuz aus Sandstein, mittelalterlich.
 Hartfeld: Mittelalterliches Sandsteinkreuz; ca. 400 m außerhalb des Ortes Richtung Vehlberg.
 Nähe Zur Wiesethquelle: Sühnekreuz aus Sandstein, mittelalterlich.
 Vehlberger Wegfeld: Sühnekreuz aus Sandstein, mittelalterlich.
 Dorfwiesen; Westbergfeld: Ehem. Ortsetter, vier Grenzsteine von ehem. 40, Sandstein, 1537 und 1738.

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Weinberg gibt es acht Bodendenkmäler.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Weinberg

Ort Weinberg

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und Sitz der Pfarrei Mariä Sieben Schmerzen. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Feuchtwangen gepfarrt.

Wanderwege
Durch Weinberg führt der Fernwanderweg Grünes Schlüsselloch.

Bildungseinrichtungen
 Grundschule (1.–4. Klasse)
 Ortsbücherei

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Aurach, Landkreis Ansbach)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindeauflösung 1978
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Weinberg (Aurach)


Mikroplastika su sitne plastične čestice nastale raspadanjem u morima i morskim sedimentima i zagađivač su okoliša. Pojedini komad veličine je manje od pola centimetra, no pod oznakom mikro obuhvaća se komadiće veličine manje od milimetra, čime su gotovo nevidljivi. Budući da se plastika masovno upotrebljuje i nekontrolirano odbacuje, postala je svenazočna u morskom okolišu. Nekad se nije znalo da se veći komadi plastike u prirodnim procesima usitnjavaju na male komadiće. Usitnjavanje nastaje pod utjecajem sunca, korozije, valova, međusobnog trenja i vjetrova. Kemijska struktura se ne mijenja, a na sebe privlači toksične tvari (teški metali i sl.) koja se na nju lijepi. Zbog izdržljivosti, čvrstoće, kakvoće i niskih troškova proizvodnje je česta, a to sve stvara veliki problem kada plastični proizvod izgubi funkciju za koju je proizveden. Plastika u moru poput organizama, može plutati na površini, lebdjeti u vodi ili biti na dnu. U moru vrlo dugo izgleda netaknuta, pa se na morskom dnu viđa ambalaža koja je proizvedena još iz 1960-ih u stanju kakva je bila kad je odbačena. UN-ovi stručnjaci izvješćuju (2018.) o 51 bilijunu čestica mikroplastike, što je 500 puta više nego što je zvijezda u našoj galaksiji.

Znana osobina plastike je da apsorbira zagađivače poput spužve. Opasna je jer ulazi u organizam prirodnim jedenjem ili disanjem, mimo volje konzumenata, jer morski organizmi pogrešno prepoznaju kao hranu. U čovjeka ulazi hranidbenim lancem, od malih morskih organizama preko riba i ptica. Plastika usitnjena na mikro i nano veličine štetno djeluje i na drugi način, zakidanjem za kisik. Raspadanjem se taloži na morskom dnu te sprječava kisiku dotjecanje do organizama kojima je neophodan život, poput alga, nepokretnih i slabo pokretnih životinja te ostalih biljaka koje zbog nedostatka kisika slabe i ugibaju. Plutajuća i lebdeća u vodi plastika štetna je na sebe zbog vezivanja na sebe inih toksičnih spojeva koji ulaze u probavni sustav morskih organizama te hranidbenim lancem ulaze u čovjeka. Pronađena je u hrani, piću, uključujući u pivu, medu i vodi iz slavine. Čestice mikroplastike na sebi mogu imati viruse i bakterije. Značajan udio dio mikroplastike koja pluta kroz jezera i mora nerijetko valovi i struje ponovno nanesu na obalu.

Izravni izvor su joj kozmetički proizvodi za peeling kože, čiji polietilen nakon uporabe kroz kanalizaciju i ispustne vode otječe u rijeke i mora. Tu su kreme za lice, šminke, losioni i ostalo, osmišljenj radi boljeg prianjanja preparata na tijelo. Kozmetički izvor čini pet posto mikroplastike u moru. Drugi veliki izvor mikroplastike u moru su plastični peleti. Vlakna od umjetnih tkanina također otpuštaju sitnu plastiku. Raspon po sektorima je širok, u kozmetičkim proizvodima, deterdžentima i proizvodima za održavanje, bojama, tintama i premazima, građevinskim materijalima i medicinskim proizvodima, kao i u drugim proizvodima koji se koriste u poljoprivredi i hortikulturi, te u sektoru nafte i plina. Traže se alternative mikroplastici, da bi se postigla prava kružna ekonomija. U 80 posto slučajeva plastika je u more došla s kopna, a preostalih dvadeset posto slučajeva od pomorskog prometa. Odbačena ambalaža tek je dio problema. Jednokratni proizvodi brzo postaju otpad, poput higijenskih štapića za uši, slamki, plastičnih čaša, tanjura i pribora za jelo. Primarna mikroplastika je namjerno nastala u mikroveličini i s proizvođačevom namjerom se nalazi u proizvodima, iz kojih poslije dospijeva u okoliš. Prema EPRS-u, čini 15-31% mikroplastike u morima. Nastaje trošenjem sintetičke odjeće (35 posto primarne mikroplastike), potrošnje automobilskih guma (28 posto) te proizvoda za njegu lica i tijela (mikrokuglice se upotrebljavaju u proizvodima za piling, 2 posto). Sekundarna mikroplastika postala je mikroveličine raspadanjem većih komada plastike kao što su vrećice, boce i ribarske mreže i čini 69-81 posto mikroplastike u morima.

Predvodnik istraživanja mikroplastike na svjetskoj razini jest 5 Gyres Institute nazvana prema pet velikih svjetskih oceanskih vrtloga. More se uzorkuje preko neustonske plutajuće mreže mante koju se postavi na površinu mora. Brod ju povlači određeni vremenski slijed. Zatim se more profiltrira u laboratoriju, analira i preračunava količina plastike na četvorni kilometar.

Europska agencija za kemikalije (ECHA) je na zahtjev Europske komisije, u okviru prve europske Strategije za plastiku, ocijenila je zdravstvene i ekološke rizike koje predstavlja namjerno dodana mikroplastika. 30. siječnja 2019.  objavila je dokumentaciju o zabrani unutar uredbe REACH. Obuhvaća različite sektore, od kozmetičke industrije do poljoprivrede i graditeljstva. Zaključak je da bi zabrana namjerno dodane mikroplastike u proizvode bila opravdana, jer bi se time spriječilo da u konačnici završi u okolišu. Izvješće ECHE razmatra dostupne znanstvene informacije o opasnostima mikroplastike, identificira njihovu uporabu i emisije te pokušava procijeniti rizike.
Radi smanjena onečišćenja, Europska unija donijela je direktivu o plastici za jednokratnu uporabu kojom se zabranjuju svi oni plastični jednokratni proizvodi za koje postoje dostupne i pristupačne alternative, dok se mjere za ostale plastične proizvode odnose na smanjenje njihove upotrebe na nacionalnoj razini. Traži se da se ograniči mikroplastika već pri nastajanju (primjerice, kod tekstila, boja i cigareta). Već 2015. Europski parlament je već ograničio upotrebu plastičnih vrećica. Listopada 2018. podržao je zabranu za određenu plastiku za jednokratnu upotrebu. More ne poznaje granice, pa se problem mora rješavati međunarodnom suradnjom.

Svjetska zdravstvena organizacija predstavila je svoju analizu trenutnih istraživanja koja se odnose na najnovija saznanja o mikroplastici u vodi iz slavine i pakiranoj vodi te o njenom učinku na ljudsko zdravlje. Razina mikroplastike u pitkoj vodi danas je toliko mala da je malen rizik za ljudsko zdravlje, no upućuje na dodatna istraživanja da bi se umirilo potrošače. Iz Odjela za vodu, asanaciju, higijenu i zdravlje pri SZO su istaknuli da prema je rizik malen, zdravstveni rizici povezani s mikroplastikom odnose se na rizik za probavu, kemijski rizik te rizike povezane s prisutnošću nakupina bakterija (biofilma).

Izvori

Vanjske poveznice
Europska komisija
EU Chemicals The problem with microplastics
Udruga Biom Mikroplastika u morima

Plastika

Mikroplastika


Charlotte Pence Bond (rođena Charlotte Rose Pence; Columbus, Indiana, 25. lipnja 1993.) američka je spisateljica. Charlotte je drugo dijete, te najstarija kći 48. potpredsjednika Sjedinjenih Država Mikea Pencea i Druge dame Sjedinjenih Država, Karen Pence. Pisala je za časopise The DePaulia, Thought Catalog, Glamour i The Isis Magazine. Osvojila je regionalnu nagradu Emmy 2014. za film koji supotpisuje i na kom je sudjelovala i kao suradnica producenta. Napisala je knjigu za djecu Marlon Bundo's A Day in Life of the Vice President, objavljenu 2018. godine

Pence je odrasla u okrugu Arlington u Virginiji. Diplomirala je je diplomirala na Sveučilište DePaul. Trenutačno pohađa Harvard Divinity School. Udala se za Henryja Bonda u prosincu 2019.

Izvori

Dobitnici Emmyja
Američki pjesnici
Američki filmski producenti

Charlotte Pence


Natura 2000-område nr. 108 Æbelø, havet syd for og Nærå Strand består af består af habitatområde H92 og fuglebeskyttelsesområde F76 der ligger på Nordfyn, og i grænseområdet mellem Lillebælt og Kattegat . Natura 2000-området ligger i Nordfyns- og Middelfart Kommune, i vandplanoplandene i vandplanoplandene 1.12 Lillebælt(Fyn 1.13 Odense Fjord. Hele området omfatter ca. 13.161 ha, hvoraf ca. 75% er hav, og 73 ha ejes af staten.

Beskrivelse
Natura 2000-område er specielt udpeget for at beskytte det store, lavvandede hav med omgivende strandenge, de tilknyttede yngle- og trækfugle samt klitnaturtyperne.

Nordkysten af Fyn har været en fliget kyst med en vrimmel af fjorde og øer, hvoraf Æbelø, Dræet og Ejlinge er dannet som morænebakker under sidste istid. I slutningen af 1800-tallet blev flere af øerne forbundet med diger, i forsøg på at afvande og opdyrke jorden. Nogle af de
inddæmmede arealer henligger nu som strandenge, ferske enge og moser.

Det er et havområde med vidtstrakte lavvandede sandflader, stenrev, dybe sedimentationsbassiner
samt en række strandsøer og kystlaguner, hvoraf den lavvandede Nærå Strand er den største i området. En stor del af de lavvandede flader er blotlagte ved ebbe, og der dannes
der stadig nye øer ved havets aflejringer. På læsiden af øerne dannes krumodder og strandvolde. På lavt vand findes store forekomster af sten, mens stenforekomsterne på dybere vand er blevet reduceret betydeligt som følge af tidligere tiders stenfiskeri. Stenrevene har et rigt plante- og dyreliv. Området er levested for spættet sæl og marsvin.

Kystegnene har desuden udbredte strandenge, relativt store forekomster af grågrøn klit samt
veludviklede forekomster af skovnaturtyperne bøg på muld og ege-blandskov. Havørn yngler i disse
skovområder.
Strandenge, øer og holme er meget vigtige yngleområder for bl.a. klyde, terner og måger, og
mosehornugle har tidligere ynglet i området. De udstrakte vadeflader og lavvandede bugter og
laguner udgør et af de vigtigste raste- og fourageringsområder for sangsvane og lysbuget knortegås.

Naturfredninger
Hele Æbelø med Æbeløholm, Brådet, Dræet og Drættegrund og omfattende vandarealer, i alt 3.247 ha, heraf 251 ha land, blev fredet i 2002.

Ved halvøen Nørreby Hals eller blot Halsen, der er den nordvestlige afgrænsning af Nærå Strand blev i alt 29 hektar med sand- og stenstrand, strandenge, strandsøer og strandfælled fredet i 1979.
Ved vestkysten, i bunden af Nærå Strand, findes brede rørskove og strandfælleder, og på de stejle skråninger rundt om Kissebjerg trives et gammelt tjørnekrat. Her er 26 hektar fredet i 1979, dels af hensyn til områdets arkæologi og dels af hensyn til naturen og fuglelivet.

I området ligger Vildtreservat Nærå - Agernæs

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Nordfyns Kommune
Lokaliteter i Middelfart Kommune
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark


110. brigada HVO Usora je bila brigada Hrvatskog vijeća obrane tijekom rata i poslijeraća u Bosni i Hercegovini. Brigada je bila pod nadležnošću ZP Vitez.
Zapovjednik je bio Nikola Antunović 'Kava'. U bitci na Putnikovom brdu, koja je uslijedila nakon neprijateljskog zauzimanja Doboja početkom svibnja 1992.,  110. brigada HVO Usora postigla je značajnu pobjedu koja je ostala upisana u povijest usorskoga kraja. Pobjedom u bitci spašena je usorska enklava. Obrambene i napadne akcije koje su vođene u zoni odgovornosti 110. brigade HVO Usora su Komin, Križ, Vrela, Jeleči, Sivša tj. 'Simina bašča', Ušće, Šumareva kuća, Crni vrh itd.
Da nije bilo 110. brigade HVO-a "Usora" i 111. XP brigade HVO-a "Žepče", srpska vojska ušetala bi se u Maglaj, Tešanj, Zavidoviće i Žepče.
15. svibnja obilježava se kao Dan općine Usora i Dan 110. Brigade HVO Usora.
Pripadajuće postrojbe bile su Usorski poskoci, Žabljački vitezovi i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube
Znakovlje HVO
Općina Usora

Brigade HVO-a

110. brigada HVO Usora


محمد المنيع (1 يونيو 1930  -)، ممثل كويتي، كانت بدايته بالتمثيل بعام 1963 مع بداية الحركة الفنية في الكويت، وهو من أكبر الفنانين الخليجين سنًا.

عن حياته
ولد في القبلة قرب «مسجد ملا صالح» و«مسجد عيسى الشرف»، ودرس في المدرسة الأحمدية. وبعد أن ترك الدراسة بدأ العمل في الأحمدي وذلك بمهنة لحام وذلك في الأكسجين وإصلاح الخزانات الخاصّة بالنفط، وانتقل بعد ذلك إلى قسم العمال وشغل وظيفة مسجل وملاحظ، وتنقل بعدها في شركات عديدة، وبعد أن ترك العمل في الأحمدي عمل في مخيم سيد حميد وخليفة الغانم في وظيفة ملاحظ على العمال، ثم نقل إلى الشويخ عمل في مجال الحفر لأنابيب النفط، وترك هذا العمل بعد فترة وانتقل إلى «دائرة المعارف» التي عمل فيها مشرفًا على التغذية في الكلية الصناعية وثانوية الشويخ، وانتقل بعدها إلى العمل في قسم المباني المدرسية بوزارة التربية والتعليم، ثم خرج بعدها للتقاعد.

التمثيل
كان من محبي التمثيل، ووقتها كان التمثيل مادة أساسية، وكان له نشاط بارز بين الأنشطة الأخرى، وكانت بداية اهتمامه به عندما كان طالبًا في «المدرسة القبلية»، وكانت أول مسرحية شارك بها «حرب البسوس»، ولقي التشجيع من ناظر المدرسة عبد الملك الصالح الذي قام بإخراج المسرحية، وبعد أن شاهده الفنان محمد النشمي في هذا العمل شجعه ونصحه بأن يواصل التمثيل وأن يعمل على صقل موهبته، وخاصة في دور الأب والجد، فانضم في عام 1956 إلى «فرقة المسرح الشعبي»، وفي 1 يونيو 1964 اختير عضوًا في اللجنة الإدارية والمالية بالفرقة. وفي 1 يونيو 1964 مع عدد من الفنانين بتأسيس «فرقة المسرح الكويتي»، وقد انتدبته الهيئة المؤسسة مع محمد الحيدر وأحمد القطان، كي يقوموا بمتابعة استصدار الموافقات الكافية لتأسيس الفرقة والقيام بمهام الهيئة الإدارية إلى حين انتخابها، كما عينه مجلس الإدارة مسؤوولاً عن العلاقات العامة للفرقة. واختير عضوًا في مجلس إدارة الفرقة بين عامي 1965 و1969 ، وخلال تلك الفترة اختير نائبًا لرئيس مجلس الإدارة وذلك في موسمي 1966 / 1967 و1967 / 1968.

حياته الأسرية
متزوج من «لميعة المنيع»، ولديهما من الأبناء: جاسم، عبد المحسن، عبد الوهاب، طلال، صالح، عبد العزيز، شريفة، منى، حصة، دلال، عبير، هنادي، مريم.

أعماله

المسلسلات

المسرحيات

الأفلام

البرامج
 سلامتك.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو تلفزيون كويتيون
ممثلو مسرح كويتيون
ممثلو أفلام كويتيون
ممثلون كويتيون في القرن 20
ممثلون كويتيون في القرن 21
مواليد 1349 هـ
مواليد 1930
مواليد في الكويت

محمد المنيع


Desperados est un film américain réalisé par LP, sorti en 2020.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Desperados
 Réalisation : LP
 Scénario : Ellen Rapoport
 Musique : Mateo Messina
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : comédie
 Date de sortie : 2020

Distribution
 Nasim Pedrad  : Wesley
 Anna Camp  : Brooke
 Lamorne Morris  : Sean
 Sarah Burns : Kaylie
 Robbie Amell  : Jared
 Heather Graham  : Angel de la Paz
  : Debbie
  : Principal Judy

Liens externes

Film américain sorti en 2020
Comédie américaine
Film tourné à Mexico
Film se déroulant au Mexique

Desperados (film)


debconf ist ein Softwarewerkzeug zur systemweiten Konfiguration unter Unix-ähnlichen Betriebssystemen. Es wurde für die  Linux-Distribution Debian entwickelt und ist eng verbunden mit Debians Paketverwaltung dpkg.

Wenn ein Paket installiert wird, erfragt debconf vom Benutzer Einstellungen, welche den Inhalt der mit dem Paket assoziierten systemweiten Konfigurationsdateien festlegen. Nach der Installation ist es möglich, die Konfiguration des Paketes zu ändern, indem das dpkg-reconfigure-Programm ausgeführt wird (oder ein anderes Programm wie etwa Synaptic).

Das Design von debconf erlaubt es, Front-ends zur Beantwortung von Konfigurationsfragen in modularer Form hinzuzufügen. Es gibt mehrere solcher Front-ends, wie etwa dialog, eines für GNU readline, eines zur Verwendung von Texteditoren, ein Python-Front-end-API sowie Front-ends für KDE und GNOME.

Die ursprüngliche Implementierung von debconf war in Perl programmiert. Während der Entwicklung des Debian-Installers wurde eine neue Implementierung in C namens cdebconf geschrieben. Diese wird nur vom Installer verwendet, soll aber langfristig das Original vollständig ersetzen. Beide Implementierungen verwenden dasselbe Protokoll für die Kommunikation zwischen dem debconf-Front-end und dem Client-Code ("confmodule"); es handelt sich um ein einfaches zeilenbasiertes Protokoll ähnlich den bekannten Internet-Protokollen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Man Page.
 The Debconf Programmer's Tutorial

Freie Installationssoftware
Debian

Debconf (Software)


Kazanlı, Suluova - Amasya ili Suluova ilçesine bağlı köy
 Kazanlı, Karlıova - Bingöl ili Karlıova ilçesine bağlı köy
 Kazanlı, Eğil - Diyarbakır ili Eğil ilçesine bağlı mahalle
 Kazanlı, Ödemiş - İzmir ili Ödemiş ilçesine bağlı mahalle
 Kazanlı, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
 Kazanlı, Akdeniz - Mersin ili Akdeniz ilçesine bağlı mahalle

Kazanlı


Aongstroemiopsis, monotipski rod pravih mahovina koji pripada porodici Dicranaceae, dio reda Dicranales. Jedina vrsta je A. julacea iz Kine, Himalaja, Nepala i Indonezije.

Biljke su sićušne, 3 do 4 mm visine, žućkastozelene do žućkasto smeđe boje. Stabljike su uspravne, sočne, jednostavne ili rijetko razgranate. Raste po šumskim tlima.

Sinonimi
 Ditrichum julaceum (Dozy & Molk.) I. Hagen
 Pottia julacea Dozy & Molk. ; bazionim

Izvori

Dicranales

Aongstroemiopsis


Das perfekte Model war eine Casting- und Coaching-Show des Fernsehsenders VOX aus dem Jahr 2012. Die Jurorinnen Eva Padberg und Karolína Kurková waren dabei zugleich Mentorinnen für ihre Gruppe. Die Teilnehmerinnen mussten ihr Talent in unterschiedlichen Prüfungen und bei realen Model-Aufträgen unter Beweis stellen. "Das perfekte Model" wurde in der Finalsendung am 20. März 2012 von den Zuschauern per Telefonabstimmung gewählt. Die Gewinnerin Anika Scheibe erhielt einen Vertrag bei einer Modelagentur.

Inhalt

In der ersten Sendung mit dem Titel "Das Casting" wurden über ein offenes Casting in Köln, aber auch über die Suche in anderen Städten auf der Straße, im Krankenhaus oder Einkaufszentrum, 38 Kandidatinnen im Alter von 16 bis 30 Jahren ausgewählt und vorgestellt. Zum Casting erschien auch Drag-Queen Keri Jackson, der aufgrund des überzeugenden Laufstils zu den im Anschluss geplanten Fotoaufnahmen der Models eingeladen wurde, welche unter dem Thema "Die sieben Todsünden" standen. Das querschnittsgelähmte Model Nina Wortmann trat dabei als Gastjurorin auf.

In Folge 2 mit dem Titel "Das Duell" sollten die 20 Besten ausgewählt werden. Die Teilnehmerinnen mussten auf dem Laufsteg einer Modenschau des Modedesigners Kay Rainer in München ihr Talent beweisen, bei der auch Rapper Moses Pelham und Schnittkünstler Adam Saaks auftraten. Daneben sollten sie ihre schauspielerischen Fähigkeiten in einem TV-Spot zeigen. In der Folge wurden jeweils zehn Mädchen den Jurorinnen Eva Padberg und Karolína Kurková zugeteilt, die zugleich Mentorinnen für die Mädchen ihrer Gruppe waren und sie unterrichteten und förderten. Padberg und Kurková standen sich nun in einer Konkurrenzsituation gegenüber und versuchten jeweils zu erreichen, dass eine Teilnehmerin aus ihrer Gruppe gewann.

Mit Folge 3 begann die Coaching-Phase und die Gruppe von Eva Padberg flog nach Kapstadt, während die Gruppe von Karolína Kurková nach New York City reiste. Die Teilnehmerinnen wurden von nun an regelmäßig in zehn Kategorien bewertet und erhielten für jede bestandene Kategorie einen Anhänger für ihr Armband. Allerdings konnte eine errungene Kategorie auch wieder aberkannt werden. Bei der Bewertung erhielten Padberg und Kurková von wechselnden Prominenten und Fachleuten Unterstützung. In New York frisierte Starfriseur Christiaan Houtenbos die Mädchen und Stylistin Nevena Borissova kleidete sie ein. Damit sollten sie sich in einem "Go-See" Trey Laird von der Agentur Laird + Partners vorstellen. Die Chefredakteurin des Magazins Glamour Andrea Ketterer nahm dabei als Gastjurorin teil.

In Kapstadt übernahm diese Rolle Uschi Obermaier, die die Teilnehmerinnen zuvor bei Fotoaufnahmen mit der Modefotografin Petra van Raaj zum Thema Woodstock unterstützt hatte.
In Folge 4 sollten die Mädchen in Kapstadt Mode auf einer Yacht bei Wellgengang präsentieren, während sie in New York für Fotoaufnahmen unter dem Motto "Juwelenraub" zusammen mit dem androgynen Model Andrej Pejic vor der Kamera von Ben Watts (Bruder der Schauspielerin Naomi Watts) standen. Zudem mussten sie eine Modenschau für Tommy Hilfiger eigenständig planen und vor diesem präsentieren.
In Folge 5 traf man sich in Kapstadt zum Schauspieltraining in der Waterfront Theatre School. Später drehten die Kandidatinnen mit Regisseur Wolf Gresenz einen Werbespot, bei dem sie auf einem Autofriedhof mit dem am ganzen Körper tätowierten Paul "Tattitude" Harley vor der Kamera standen. Im Interview mit Schauspiel-Coach Lena Lessing sollten die Teilnehmerinnen zu sich selbst finden. Beim abschließenden Besuch der Agentur Ice Model Management wurden sie von deren Chefin Steffi Freier als Gastjurorin beurteilt. In New York City wurden unterdessen professionelle Aufnahmen für eine Sedcard gemacht und wurden die Mädchen Gastjuror Ivan Bart, dem Chef von IMG Models, vorgestellt.

In Folge 6 flogen die verbliebenen 10 Teilnehmerinnen aus beiden Gruppen nach Berlin. In einer Villa wurden von Fotograf Joachim Baldauf Aufnahmen zum Thema "Girlsfight" gemacht. Für Aufnahmen der Zeitschrift TV Digital mit dem Fotografen Det Kempke wählten die Verantwortlichen der Zeitschrift Samantha aus. Als für das Modelabel Lala Berlin Models für den Laufsteg der Berlin Fashion Week gesucht wurden, wurde von der Designerin Leyla Piedayesh die Teilnehmerin Anika gebucht. Für eine Kampagne für den Lancia Ypsilon wählte der Kunde schließlich die Kandidatin Paula aus.

Im Halbfinale von Folge 7 wurde in der Padberg-Gruppe ein Lauftraining im Bikini durchgeführt. In der Kurková-Gruppe sollten die Kandidatinnen ihre Wandelbarkeit unter Beweis stellen, indem sie in eine Rolle schlüpften, die das Gegenteil ihrer Persönlichkeit darstellte: Samantha sollte einen Mann darstellen, Jenny eine alte Frau und Johanna eine Ballerina. In der Kurková-Gruppe schied als erstes Samantha aus, in der Padberg-Gruppe Eva-Marie. Die verbleibenden sechs Teilnehmerinnen sollten für die von Fashion-Director Kai Margrander für Glamour durchgeführten Aufnahmen mit Fotograf Steve Hiett berühmte Hollywood-Darstellerinnen verkörpern: Lysann als Doris Day, Paula als Elizabeth Taylor, Johanna als Audrey Hepburn, Jenny als Grace Kelly, Jennifer als Marilyn Monroe und Anika als Marlene Dietrich. In der Zwischenzeit flog Paula für einen Tag nach Wien, wo sie in der Orangerie von Schloss Schönbrunn die Werbeaufnahmen für den Automobilhersteller durchführte. Für eine Modenschau von Kilian Kerner wurden Anika und Johanna gebucht und von Designerin Katja Will von C'est tout wurde Paula für den Laufsteg verpflichtet.

Teilnehmerinnen

Finale

Hintergrund
Zu Beginn der Staffel wurde lediglich veröffentlicht, dass diese am 31. Januar 2012 startet und immer dienstags um 21:15 Uhr auf VOX gesendet wird. Wie viele Folgen insgesamt ausgestrahlt werden, wurde anfangs nicht angegeben, obwohl bereits alle Sendungen (bis auf das Finale, das live gesendet wird) aufgezeichnet wurden. Begründet wurde die Geheimhaltung damit, dass Konkurrenz-Sender nicht die Gelegenheit bekommen sollten, ihre Programme gegen die Sendung zu positionieren. Bereits vor dem Start der neuen Sendung konnte VOX über deren Werbevermarkter IP Deutschland mit Lancia und L'Oréal zwei Großkunden für Produktplatzierungen gewinnen.

Das Finale fand in Paris statt, wo sich die verbleibenden Kandidatinnen vier abschließenden Prüfungen unterziehen mussten. Als Gastjuroren nahmen Designer Michael Michalsky, Guido Maria Kretschmer, ein Vertreter der Firma Garnier, sowie zwei Vertreter des New Yorker Modelabels "The Blonds" teil. Die Final-Show wurde von Jochen Schropp moderiert.

Die Final-Teilnehmerin Jennifer Scherman verstarb im Oktober 2012 in Argentinien an den Folgen einer durch eine Virusinfektion hervorgerufenen Herzmuskelentzündung.

Bewertungskriterien
Die Kandidatinnen werden anhand von 10 Kriterien bewertet (von den Jurorinnen "die perfekte 10" genannt), diese sind im Einzelnen:
 Aussehen
 Körperlichkeit/Maße
 Wandelbarkeit
 Wiedererkennungswert
 Charme/Charisma
 Willensstärke
 Laufstil
 Acting/Posing
 Sportlichkeit
 Professionalität

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website auf VOX.de
 Offizielle Seite mit Sendungsarchiv auf VOXnow.de

Fernsehsendung der 2010er Jahre
Castingshow
Fernsehsendung (VOX)

Das perfekte Model


Vendée steht für:
 Vendée (Fluss), Fluss in Frankreich, der in den Regionen Pays de la Loire und Nouvelle-Aquitaine verläuft
 Département Vendée, französisches Département mit der Ordnungsnummer 85 in der Region Pays de la Loire
 Aufstand der Vendée, bewaffneter Kampf einer royalistisch-katholisch gesinnten Landbevölkerung der Vendée und benachbarter Départements gegen Repräsentanten und Truppen der Ersten Französischen Republik von 1793 bis 1796
 Plaine vendéenne, eine Région naturelle in Frankreich

Vendée


Derince Kocaeli'nin ilçesi. Derince, Cumhuriyet döneminde ortaya çıkan yeni bir yerleşim yeridir.

Coğrafya
İstanbul'a 90 km uzaklıktadır.

Tarihçe
1890 yılında liman kurulması için, İzmit Körfezi'nde derin bir kıyısı bulunan bir yer aranır, yetkililer en derin yer olarak bugünkü limanın bulunduğu yeri tespit ederler. Burası derinliğinden dolayı "Derince Liman" diye anılmaya başlar. Bu nedenle, Derince, adını limandan almıştır. Almanlar tarafından hemen inşaatına başlanan liman için çok sayıda insan liman inşaatı yapımında çalışmak için bölgeye gelir. 1904 yılında faaliyete geçen limanda, çalışanlar birer, ikişer evlerini kurmaya başlarlar. 1887 yılından itibaren Balkanlar'dan, Kafkaslar'dan ve Kırım'dan göçler alan Derince, artık genişlemeye ve gelişmeye başlamıştır. Bu gelişmelerden sonra Atatürk, 1936 yılında Romanya'dan Türkiye'ye göç edenlerle Derince'de otuz hanelik arazi verir. Göçmenlerin evlerini kurmaları üzerine Çınarlı köyü muhtarlığına bağlı olan Derince, 1952 yılında bağımsız muhtarlık olur. Derince'nin ilk muhtarı Ahmet Usta'dır.

Körfez kıyısında sanayinin kurulmasıyla gelişen ve nüfusu hızla artan Derince, 27 Mayıs 1960'ta dört mahalleye ayrılır. Birçok devlet adamının yanı sıra Atatürk, İsmet İnönü, Celal Bayar, Adnan Menderes, Turan Güneş, Turgut Özal, Süleyman Demirel ve Necmettin Erbakan gibi önemli şahsiyetler de Derince'yi ziyaret edenler arasındadır.

Derince'nin tanınmasına tarihi Çenesuyu da katkıda bulunmuştur. Çenesuyu bölgede bulunan şifalı sudur.

1863 yılında Sultan Abdülaziz tarafından İzmit'te yaptırılan Kasrı Hümayun'un en önemli bölümlerinden birisi de saat kulesi yanındaki taç kapısıdır. Bu kapının üzerinde bulunan kitabede İzmitli şair Savfet tarafından yazılmış 22 dizelik kaside bulunmaktadır. Çenesuyu bu kasidede yer almaktadır.

Derince, 7 Mart 1992 tarihinde, 6 mahallenin birleştirilmesiyle belediye statüsü aldı.

Nüfus

Mahalleler
Derince'nin 17 adet mahallesi vardır.

 Dumlupınar
 Deniz
 Çenedağ
 Sırrıpaşa
 Çınarlı
 Yenikent
 Mersincik
 Yavuz Sultan
 İbn- Sina
 Fatih
 Karagöllü
 Terziler
 Çavuşlu
 [[Tahtalı
 Toylar
 Geredeli
 Kaşıkçı

Spor

Futbol kulüpleri
 Derince Belediyespor
 Derince G.B.
 Yavuzspor
 Çınarlıspor
 Çenedağspor
 19 Mayıs Gençlik Spor Kulübü (Bayan Voleybol)
 Derince Yenikentspor (Basketbol/Voleybol)

Derince'nin önemli yerleri
 60 Evler Harikalar Sahili
 Çenesuyu
 Mersincik Mesire Alanı
 Taş Köprü
 Tahtalı Göleti
 Derince Limanı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Derince Belediyesi

Derince


El tranvía de Sintra es un ferrocarril turístico de temporada de vía estrecha (1000 mm) y de tracción eléctrica que une la ciudad de Sintra con la costa en Praia das Maçãs, atravesando la freguesia de Colares, Portugal, con una distancia de algo menos de 13 km, y ocho paradas. Lo explota el ayuntamiento de Sintra, ofreciendo su servicio durante la temporada de baño.

Historia

Planificación y Expansión (1886-1953)
Tras varios intentos infructuosos entre 1886 y 1898, en noviembre de 1898 el Ayuntamiento de Sintra concedió a Nunes de Carvalho y Emídio Pinheiro Borges por 99 años la construcción y operación de un enlace tranviario entre Sintra y Praia das Macas. La  se creó en julio de 1900 y en 1904 cambió su nombre por el de . Quebraría y sería reemplazada en 1914 por la , dirigida por Camilo Farinhas hasta 1946

A finales de 1901, la empresa solicitó permiso para realizar un cambio en la ruta prevista, cuando ya habían comenzado los trabajos con el objetivo de abrir la línea hasta Colares en el verano de 1902. Se inició la construcción línea en el área de Estefânia en agosto de 1902 y el material rodante se encargó a la empresa estadounidense JG Brill. A pesar de que en origen la línea estaba pensada para tracción de vapor, la flota inicial se compuso de siete coches eléctricos, completados con seis remolques. La inauguración de la primera sección (Sintra (Vila Velha) - Colares, de 8900 m) se produjo en 31 de marzo de 1904 , seguida el 10 de julio de ese año por el siguiente tramo ( Colares - Praia das Maçãs, de 3785 m) . Más tarde, el 31 de enero de 1930, inauguró la ampliación del de Praia das Maçãs - Azenhas do Mar (1915 m).

Decadencia y cierre (1953-1975)
A partir de 1953 el servicio se estacionaliza en verano. En 1955 se clausura la sección de Praia das Maçãs-Azenhas do Mar y en 1958 la sección de Sintra (Vila Velha) - Sintra (Estaçao), debido a las obras de ampliación de la calle por la que circulaba.

En este tiempo se producen de forma simultánea una gran afluencia de pasajeros junto a diversas presiones en favor del tráfico de vehículos automóviles (tanto individuales como colectivos), fruto sin duda de una mayor práctica del baño en la región por el desarrollo económico, social y demográfica.

Renacimiento (> 1980)
El 15 de mayo de 1980, se reinició oficialmente en la circulación de la sección de Banzão-Praia das Maçãs. En 1996 comenzó la recuperación del tramo Ribeira de Sintra - Praia das Maçãs, inaugurado el 30 de octubre de 1997. El 4 de junio de 2004 (cien años después de su inauguración) se vuelve a poner en circulación la sección de Ribeira de Sintra - Sintra (Estefânia)

Flota
El tranvía de Sintra cuenta con 9 unidades; 6 motorizadas y 3 remolques. Cinco cerradas (con ventanas, y acceso a los asientos por la parte central) y cuatro abiertos (bancos corridos y de acceso lateral).

Recorrido

Referencias

Fuentes
 H. Van T'Hoogerhuijs, J.M. Moerland, B.A. Schenk, Trams 1990. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-862-7
 H. Van T'Hoogerhuijs, J.M. Moerland, B.A. Schenk, Trams 1991. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-872-4
 H. Van T'Hoogerhuijs, J.M. Moerland, B.A. Schenk, Trams 1992. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-883-X
 H. Van T'Hoogerhuijs, J.M. Moerland, B.A. Schenk, Trams 1993. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-894-5
 B.A. Schenk, Trams 1996. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-554-7
 B.A. Schenk, Trams 1997. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-565-2
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 1999. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-585-7
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2000. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-596-2
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2001. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-409-5
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2002. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-419-2
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2004. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-436-2
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2005. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-446-X
 B.A. Schenk, M.R. Van den Toorn, Trams 2007. Uitgeverij Alk bv. ISBN 90-6013-466-4

Sintra
Sintra
Ferrocarriles de balnearios de Portugal

Tranvía de Sintra


عبد الهادي محسن الفضلي هو فقيه وعالم دين وأكاديمي سعودي.

نسبه
هو الشيخ الدكتور عبد الهادي بن الشيخ ميرزا محسن بن الشيخ سلطان بن محمد بن عبد الله بن عباد بن حسين بن حسن بن أحمد بن علي بن أحمد بن حسن بن ريشان بن علي بن عبد العزيز بن أحمد بن عمران بن فضل بن علي بن حديثة بن عقبة بن فضل بن ربيعة البصري الأحسائي النجفي واشتهر بالعلامة الفضلي والدكتور الفضلي، رجل دين وأكاديمي سعودي.

مولده ونشأته
ولد في ليلة العاشر من شهر رمضان المبارك سنة 1354هـ الموافق للسادس من كانون الأول سنة 1935م بقرية (صبخة العرب) إحدى القرى القريبة من البصرة بالعراق.
ونشأ في البصرة نشأة علمية دينية عالية برعاية والده الميرزا محسن الفضلي.

تحصيله العلمي
جمع الدكتور الفضلي بين الدراسة التقليدية الحوزوية والدراسة الأكاديمية المنظمة فكان مستحقا للقب آية الله والذي يعتبر من أعلى الدرجات العلمية في عرف الحوزات العلمية بعدها حصل على بكالوريوس من كلية الفقه في النجف في اللغة العربية والعلوم الإسلامية وذلك في عام 1962، ثم حصل على الماجستير في كلية الآداب بجامعة بغداد وذلك في عام 1971 في اللغة العربية. ثم ابتعث من قبل جامعة الملك عبد العزيز بجدة إلى كلية الآداب بجامعة القاهرة وتخرج منها وذلك في عام 1976 بدرجة الدكتوراه في اللغة العربية.

أولاً: الدراسة الحوزوية
بعد أن ختم القرآن الكريم لدى كتّاب البصرة التحق بالمدرسة الابتدائية وفي نفس الفترة أيضاً بدأ الدراسة الحوزوية، فقرأ على والده بعض كتب النحو والصرف والمنطق والبلاغة، كما قرأ على الشيخ جاسم بن محمد جميل البصير البصري.

وفي سنة 1368هـ هاجر إلى النجف لإكمال دراسته وله من العمر (14) عاماً وأكمل هناك دروس المقدمات والسطوح لدى عدد من الأعلام.

وبعد إتقان هذه الدروس حضر أبحاث الخارج لدى كبار الأساتذة وجهابذة العلم بالنجف.

وفيما يلي قائمة بالدروس الحوزوية التي درسها وأساتذته فيها:

1- اللغة العربية:

أ- علم النحو: (شرح الآجرومية سماحة والده في البصرة) (شرح قطر الندى سماحة والده في البصرة) (شرح الألفية لابن الناظم سماحة والده في البصرة) (شرح الألفية لابن عقيل الشيخ جاسم البصير في البصرة) (مغني اللبيب سماحة والده في البصرة).

ب- علم الصرف: (مراح الأرواح سماحة والده في البصرة) (شرح النظام على الشافية سماحة والده في البصرة) (المقصود الشيخ جاسم البصير في البصرة)

ج- علوم البلاغة: (مختصر المعاني سماحة والده في البصرة) (المطول سماحة والده في البصرة) (جواهر البلاغة الشيخ جاسم البصير في البصرة.)

د- علم العروض:
متن الكافي في العروض والقوافي الشيخ جاسم البصير في البصرة.

هـ- علم التجويد: (شرح تحفة الأطفال الشيخ جاسم البصير في البصرة) (هداية المستفيد الشيخ جاسم البصير في البصرة)

2- العلوم العقلية:

أ- علم المنطق: (حاشية ملا عبد الله سماحة والده في البصرة) (شرح الشمسية سماحة والده في البصرة) (منظومة ابن شليلة الشيخ علي زين الدين في النجف)

ب- علم الكلام: (شرح التجريد السيد جمال الدين الخوئي في النجف) (الإسلام، ينابيعه ومناهجه الشيخ محمد أمين زين الدين في النجف)

3- أصول الفقه: (المعالم الشيخ علي زين الدين في النجف) (الكفاية الشيخ علي زين الدين في النجف) (الرسائل الشيخ على شبر في النجف)

4- الفقه: (شرح اللمعة ج1 الشيخ محمد على الخمايسي في النجف) (شرح اللمعة - جزءان (بحسب الطبعة القديمة)السيد محمد حسين الحكيم في النجف) (المكاسب السيد محمد حسين الحكيم في النجف)

5- البحث الخارج:

أ- الأصول:
 السيد أبو القاسم الخوئي.
 الشيخ محمد طاهر آل راضي.
 الشيخ محمد رضا المظفر حضر عليه مباحث الحجج.
 السيد محمد تقي الحكيم.

ب- الفقه:
 السيد محسن الحكيم.
 السيد أبو القاسم الخوئي.
 السيد محمد باقر الصدر.

ثانياً: الدراسة الجامعية
وإلى جانب دراسته الحوزوية التحق بكلية الفقه في النجف، وحصل منها على (البكالوريوس) في اللغة العربية والعلوم الإسلامية وذلك سنة 1382هـ وكان ضمن الدفعة الأولى للكلية.

ثم واصل دراسته الجامعية فالتحق بكلية الآداب بجامعة بغداد وتخرج منها سنة 1391هـ بدرجة ماجستير آداب في اللغة العربية وكان موضوع وعنوان رسالته للماجستير (أسماء الأفعال والأصوات، دراسة ونقد) بإشراف الدكتور إبراهيم السامرائي، ومناقشة الشيخ عبد الهادي مطر ممتحناً خارجياً بالمراسلة، والأستاذ كمال إبراهيم والدكتور مهدي المخزومي.

وخلال هذه الفترة، مارس التدريس في كلية الفقه وكان أحد أعضاء هيئة التدريس بالكلية.

وفي سنة 1391هـ غادر النجف الأشرف إلى مدينة (جدة) بالمملكة العربية السعودية حيث عيّن مدرساً لمادتي النحو والصرف في (جامعة الملك عبد العزيز) وبعد سنتين من التدريس ابتعث من قبل الجامعة إلى كلية دار العلوم بجامعة القاهرة، وتخرج منها سنة 1396هـ بدرجة دكتوراه في اللغة العربية في النحو والصرف والعروض بتقدير امتياز مع مرتبة الشرف، وكان موضوع وعنوان رسالته (قراءة ابن كثير وأثرها في الدراسات النحوية) بإشراف الدكتور أمين علي السيد ومناقشة الدكتور الشيخ إبراهيم نجا وكيل جامعة الأزهر والأستاذ علي النجدي ناصف الأستاذ غير المتفرغ بدار العلوم وعضو مجمع اللغة العربية بالقاهرة.

حياته العلمية ونشاطاته الثقافية
ذكرنا أنه هاجر إلى (النجف) لإكمال دراسته سنة 1368هـ، وغادر إلى (جدة) سنة 1391هـ حيث عيّن أستاذاً بجامعة الملك عبد العزيز، وبعد سنتين سافر إلى (القاهرة) للحصول على الدكتوراه وعاد منها سنة 1396هـ، وبقي في (جدة) مدرساً في الجامعة حتى عام 1409هـ حيث حصل على التقاعد.

وفي نفس العام اختير أستاذا لمادتي المنطق وأصول البحث في (الجامعة العالمية للعلوم الإسلامية) بلندن، وأشرف على بعض طلبة الماجستير والدكتوراه فيها.

وكان يقيم في الدمام في آخر سنوات حياته.

وكانت له في المنطقة الشرقية مكانة مرموقة واحترام خاص خصوصاً بين العلماء والمثقفين، وله مشاركات واسعة في المجالات الثقافية والتبليغية بالمنطقة من المحاضرات والندوات والمهرجانات الثقافية.

وكانت له في (النجف) و (جدة) نشاطات ومشاركات أدبية وثقافية كثيرة، منها، أنه كان عضواً في (جمعية منتدى النشر) وفي (جمعية الرابطة الأدبية) في النجف الأشرف وكان عضواً في (النادي الثقافي الأدبي) بجدة، ومنها أنه اختير في النجف عضواً في أسرة تحرير نشرة (الأضواء) التي تصدرها (جماعة العلماء) وعضواً في هيئة تحرير مجلة (النجف) التي تصدر عن (كلية الفقه) بالنجف الأشرف.

وفي جامعة الملك عبد العزيز اختير أيضاً عضواً في هيئة تحرير نشرة (أخبار الجامعة) وفي الجامعة المذكورة كان هو الرئيس الأول المؤسس لقسم اللغة العربية والعضو المؤسس والدائم في لجنة المخطوطات بمكتبتها المركزية وشارك في مناقشة بعض الرسائل الجامعية للدراسات العليا وكان له الإشراف على بعضها، واختير أيضاً محكماً لجملة من أبحاث الترقيات العلمية.

مكانته العلمية
الدكتور الفضلي علامة شهير وكاتب معروف، وكان منذ صغر سنه مورد إعجاب الكثيرين لقوة ذكائه ومثابرته في طلب العلم وتفوقه الواضح على أقرانه، وقد أتقن دروسه الحوزوية والجامعية في وقت قصير نسبياً وبجدارة عالية.

وهذا ما دعا الشيخ آغا بزرك الطهراني صاحب كتاب (الذريعة) أن يصفه في إجازته الروائية له (المؤرخة 1374هـ) وهو ابن عشرين سنة بقوله: «الشيخ الفاضل البارع، الشاب المقبل، الواصل في حداثة سنه إلى أعلى مراقي الكمال، والبالغ من الفضائل مبلغاً لا ينال إلا بالكد الأكيد من كبار الرجال المدعو بالشيخ عبد الهادي بن الشيخ ميرزا محسن بن الشيخ سلطان بن محمد الفضلي....... إلى أن قال: استجازني فرأيته أهلاً لذلك فاستخرت الله وأجزته أن يروي عني جميع ما صحت لي روايته وساغت لي إجازته.........».

والشيخ الفضلي ثقة السيد محمد باقر الصدر وقد أشار الصدر في بعض رسائله للشيخ الفضلي بأنه من مفاخر الحوزة العلمية بالنجف حيث قال الصدر في رسالته للشيخ الفضلي بعد أن غادر الشيخ الفضلي الحوزة لإكمال دراسته الأكاديمية في القاهرة: «الواقع إن مما يحز في نفسي أن تكون أوضاع الحوزة بشكل يزهد في الإقامة فيها أمثالكم ممن يرفع الرأس عالياً ويشكل رقماً من الأرقام الحية على عظمة هذه الحوزة التي تتيح رغم كل تبعثرها أن ينمو الطالب في داخلها بجهده الخاص إلى أن يصل إلى هذا المستوى المرموق فضلاً وأدباً وثقافة وعلى أي حال سواء ابتعدت عن الحوزة مكاناً أو قربت فأنت من آمال الحوزة ومفاخرها.......».

وحين كان في النجف تتلمذ عليه في المقدمات والسطوح كثير من طلبة العلوم الدينية، كما شارك أيضاً في التدريس بكلية الفقه ومتوسطة وثانوية منتدى النشر.

كما أنه وضع بعض الكتب المقرر دراستها في المراحل الأولى في الحوزات العلمية الشيعية مثل كتاب (خلاصة المنطق) و (مبادئ أصول الفقه).

تدريسه
1- في الحوزة العلمية بالنجف: (شرح قطر الندى في النحو) (شرح الألفية لابن الناظم في النحو) (شرح الألفية لابن عقيل في النحو) (مغني اللبيب في النحو) (شرح النظام في الصرف) (حاشية ملاّ عبد الله في المنطق) (شرح الشمسية في المنطق) (منطق المظفر في المنطق) (خلاصة المنطق في المنطق) (مختصر المعاني في البلاغة) (المطول في البلاغة) (جواهر البلاغة في البلاغة) (علوم البلاغة في البلاغة) (مبادئ أصول الفقه في الأصول) (المعالم في الأصول) (أصول الفقه للشيخ المظفر في الأصول) (الكفاية في الأصول) (شرح اللمعة في الفقه)

2- في ثانوية منتدى النشر بالنجف:
مقررات علوم اللغة العربية وآدابها في الصرف والنحو والبلاغة والنقد وتاريخ الأدب.

3- في كلية الفقه بالنجف:
مادتي النحو والصرف.

4- في جامعة الملك عبد العزيز بجدة:
النحو والصرف والعروض.

5- في الجامعة العالمية للعلوم الإسلامية بلندن:
المنطق وأصول البحث وأصول علم الحديث وعلم الكلام وتاريخ التشريع الإسلامي.

مؤلفاته

 الإسلام مبدأ
 أسلوب الدعوة الإسلامية
 الأمثال في نهج البلاغة
 التربية الدينية
 ثورة الإمام الحسين عليه السلام
 حضارتنا في ميدان الصراع
 خلاصة المنطق: وهو من كتب دراسة المقدمات في الحوزة العلمية في النجف
 دليل النجف
 الدين في اللغة والقرآن
 علم البلاغة العربية: نشأته وتطوره
 في انتظار الإمام
 لماذا اليأس
 مبادئ أصول الفقه
 مبدأ الاشتقاق في اللغة
 المبدأ الأول في الفكر اليوناني قبل سقراط
 مشكلة الفقر
 مصطلحان أساسيان
 من البعثة إلى الدولة
 مختصر النحو
 مختصر الصرف أو موجز التصريف: وهو من كتب دراسة المقدمات في الحوزة العلمية في النجف
 دراسات في الإعراب
 تلخيص البلاغة
 دراسات في الفعل
 في علم العروض
 نقد واقتراح

وفاته

توفي الشيخ عبد الهادي الفضلي في يوم الإثنين 8 أبريل 2013 بعد صراع طويل مع المرض. ودفن في مدينة سيهات بمحافظة القطيف شرق السعودية في تشييع مهيب حضره الوف من المشيعين ومحبي الفقيد.

من مصادر سيرته
لقد ترجم للشيخ في العديد من كتب التراجم والأبحاث وقد تم الاعتماد على الترجمات التالية في كتابة جزء من هذه الومضات من سيرته:

1-أعلام هجر
للسيد هاشم محمد الشخص

2-معجم رجال الفكر والأدب في النجف خلال ألف عام
للدكتور محمد هادي الأميني

3-معجم المؤلفين العراقيين
للأستاذ كوركيس عواد

4- معجم شعراء الحسين
للشيخ جعفر الهلالي

5- مستدركات أعيان الشيعة
للسيد حسن الأمين

6-الفهرست المفيد في تراجم أعلام الخليج
أبو بكر عبد الله محمد الشمري

7- موسوعة الأدباء والكتاب السعوديين خلال ستين عام
للاستاذ أحمد سعيد بن سلم

8- معجم الكتاب والمؤلفين بالسعودية
إصدار الدائرة للإعلام المحدود بالرياض

9- دليل الكاتب السعودي
إصدار الجمعية السعودية للثقافة والفنون بالرياض

10- من مشاهير الجزيرة العربية من عام 700 إلى عام 1419 هـ
عبد الكريم حمد العقيل

11- منتدى الفجر الأدبي - العدد الثاني
تصدر في الجش (القطيف)

12-دليل أعضاء هيئة التدريس السعوديين بجامعات المملكة
إصدار جامعة الملك عبد العزيز

13- شعراء الرابطة الأدبية
للشيخ محمد الخليلي

14-Who's who in Saudi Arabia
1983

15- مع علماء النجف الأشرف: تأليف السيد محمد الغروي

وصلات وروابط خارجية

فهرست مؤلفات الفضلي

دائرة معارف العلامة الفضلي www.alfadhli.org

المراجع

أشخاص من البصرة
أعلام الشيعة
أكاديميون سعوديون
أكاديميون عراقيون
حزب الدعوة الإسلامية
خريجو جامعة القاهرة
دعاة التقريب بين المذاهب الإسلامية
سعوديون من أصل عراقي
شيعة سعوديون
علماء دين شيعة عراقيون
كتاب وكاتبات عراقيون
لغويون
لغويون عراقيون
معلمو مدارس عراقيون
مواليد 1354 هـ
مواليد 1935
مواليد في البصرة
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013
لغويون عرب في القرن 21
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

عبد الهادي الفضلي


Lacul Ștevia este un lac glaciar situat în Parcul Național Retezat din Munții Retezat (Carpații Meridionali, România), la o altitudine de 2070 m. Are o suprafață de 0,70 hectare și o adâncime maximă de zece metri.

Cuibărit într-o căldare mică, cu pereți abrupți, la baza peretelui nordic al Vârfului Retezat, Lacul Ștevia este mai puțin accesibil, iar împrejurimile sale sunt în cea mai mare parte a anului acoperite cu zăpadă. Este populat de păstrăvi.

Referințe

Lacuri glaciare din România
Munții Retezat

Lacul Ștevia


Štit, obrambena naprava, koju nosi vojnik
 Štit (zviježđe), zviježđe
 Štit (otok), otočić uz južnu obalu Mljeta
 Štit (geologija), npr. Gvajanski štit
 Štit (heraldika)

Štit (razdvojba)


Songs of a Wayfarer is a song cycle for baritone and piano composed by John Ireland (18791962) between 1903 and 1911, and published in 1912. It consists of settings of five poems by various poets.

A performance takes about 12 minutes. The songs are:

 "Memory" (William Blake (17571827); "Memory, hither come", from Poetical Sketches (1783))
 "When Daffodils Begin to Peer" (William Shakespeare (15641616); from A Winter's Tale, Act IV, Scene 3)
 "English May" (Dante Gabriel Rossetti (182882); from The Collected Works of Dante Gabriel Rossetti, Vol. I (1886))
 "I Was Not Sorrowful" (Ernest Dowson (18671900); "Spleen", from Verses (1896))
 "I Will Walk on the Earth" (James Vila Blake (18421925))

In 1919, Edwin Evans described the cycle as being "of unequal merit but containing at least one song worthy to rank with its successors". In 2007, Richard Nicholson in a review of the recording by Benjamin Luxon (baritone) and Alan Rowlands (piano) (1972 or 1973) remarked that the songs "clearly have a foot in the nineteenth-century, with the influence of Brahms and Stanford acutely felt, but they show any amount of artistic promise".

References

Song cycles by John Ireland
Classical song cycles in English
1912 compositions

Songs of a Wayfarer


Martin Willer er en dansk forfatter.

Willer er uddannet cand.mag. i medievidenskab fra Københavns Universitet i 2009. Han har siden arbejdet på blandt andet et reklamebureau og som skaklærer. Han udgav sin første novelle i 2013, og første bind i ungdomsromanserien Den utrolige Scott Roddick i 2014. Første bog i serien hed Den utrolige Scott Roddick: Chronos Kommer, der siden blevet fulgt op af to bind mere.

Fra 2020-2022 ejede og drev han forlaget Horizon Publish Ltd., der udgav romanerne Hypernova:Trinity, Alfa Trilogien, Lawrence & Jack (af: Frederik Jensen) og Prærieulve (af: Anders Jul).

Martin Willer bor i Stenløse.

Bibliografi
 Billedet ved siden af til venstre (digte, 2014)
 Den utrolige Scott Roddick (romanserie)
Chronos kommer (2014)
 Skyggekongen (2016)
Truslen Fra Fortiden (2017)
Hypernova:Trinity - en klimavenlig superhelte historie
Den fabelagtige Christopher Nevermind (romanserie)

 Angreb på New Star City (2020)
 Rejsen til skyggelandet (2020)
 Alfa trilogien (2022)
 I gudernes land (2022)

Referencer

Romanforfattere fra Danmark

Martin Willer


İçki ya da alkollü içecek, etanol içeren bir içecektir. Likör, viski, cin, votka, rom, tekila, şarap, bira, vermut; dünyada yaygın olarak tüketilen içkilerdendir. Alkollü içeceklerin tarihi'nin Neolitik dönemli (yaklaşık MÖ 10.000) erken bir tarihe kadar uzanması düşünülmektedir. Alkollü içeceklerin tüketimi, birçok kültürde önemli bir sosyal rol oynar. Çoğu ülkede alkollü içeceklerin üretimini, satışını ve tüketimini düzenleyen yasalar vardır. Düzenlemeler, yüzde alkol içeriğinin etiketlenmesini (alkol derecesi veya alkol kanıtı olarak) ve bir uyarı etiketinin kullanılmasını gerektirebilir. Yasal içki içme yaşı dünya genelinde 15 ile 21 yaş arasında değişir. Bazı ülkeler bu tür faaliyetleri tamamen yasaklıyor, ancak alkollü içecekler dünyanın birçok yerinde yasaldır. Alkolün sağlık üzerindeki olumsuz etkileri birçok ülkelerde önemli sorun hâline gelmiştir.

Küresel alkol endüstrisi 2018'de 1 trilyon doları aştı. Alkollü içecekler içki mağazası, süpermarket, bakkal, özel izin verilen yerlerde satılmakdadır. Alkollü içecekler evde, restoranda ve başka yerlerde servisedilebilir. Aperatif ve dijestif normalde yemekten önce (apéritif) veya sonra (digestif) servis edilen alkollü içeceklerdir. İçme kültürü, alkollü içeceklerin keyif verici ve sosyal kayganlaştırıcı olarak tüketimini çevreleyen gelenekler ve sosyal davranışlar bütünüdür.

Alkol, düşük dozlarda öforiye neden olan, anksiyeteyi azaltan ve sosyalliği artıran bir depresandır. Daha yüksek dozlarda sarhoşluk, stupor, uyuşukluk, bilinç kaybı veya ölüme neden olur. Uzun süreli kullanım alkolizm, çeşitli kanser türleri, kardiyovasküler hastalık ve fiziksel bağımlılıka yakalanma riskinin artmasına neden olabilir. Alkol, dünyada yaygın kullanılan eğlence amaçlı uyuşturuculardan biridir ve şu anda tüm insanların yaklaşık %33'ü alkol kullanmaktadır. DSÖ tarafından bildirildiği üzere, alkol en yüksek risk grubu kanserojendir ve tüketiminin hiçbir miktarı güvenli kabul edilemez.

2015 yılında Amerikalılar arasında yetişkinlerin %86'sı hayatı boyunca bir sefer bile olsa alkol kullanmıştı, %70'i geçen yıl ve %56'sı geçen ay içmişti.

Bileşimi

Etanol (CH3CH2OH), alkollü içeceklerin etkin katkı maddesidir. Çoğunlukla fermantasyon (bazı maya çeşitlerinin etkisi ile karbonhidratların oksijensiz ortamda alkole dönüşmesi) yöntemi ile elde edilir. Etanol ilaç ya da  sakinleştirici olarak da kullanılmakta olup, kullanımı ve satışı pek çok ülkede kanunlarla kontrol altına alınmıştır.

Alkol üretmek amacıyla mayanın kültürlendirilmesi işlemine mayalama denir.

%55'ten fazla etanol içeren alkollü içecekler yanıcı sıvılar olarak anılır ve kolay alev alırlar. Flaming Dr. Pepper ya da Fiery Blue Mustang gibi bazı egzotik içkiler farklı tadlarını yanma işlemine borçludurlar.

Kimya biliminde alkol, içinde bir karbon atomuna bağlı bulunan bir hidroksil grubu (-OH) ve devamında diğer karbon atomları ile hidrojenlere bağlı bulunan herhangi bir organik bileşiği ifade eden genel bir terimdir. Propilen glikol ya da şeker alkolü gibi yiyecek ve içeceklerde bulunabilen diğer alkoller, alkollü kapsamına girmezler.

Alkol miktarı

Bir içkideki alkol konsantrasyonu genellikle hacimsel veya kütlesel yüzde ile ifade edilir. Alkol konsantrasyonunu ifade etmek için Standart derece de kullanılabilir. Standart derece yaklaşık olarak alkol yüzdesinin iki katına karşılık gelir (örneğin 80 standard derece ≈ %40 hacimsel alkol). Yaygın damıtma yöntemi ile 192 standart dereceden daha fazla alkol elde edilemez. Çünkü bu sınırın ötesinde etanol su ile azotrop oluşturur.

Pek çok maya, alkolün hacimsel olarak %18'den fazla olduğu ortamda gelişemez. Dolayısıyla, şarap ve bira gibi fermente içkiler için %18, doğal bir sınır değeridir. Çözelti içerisinde %25 alkol oranına kadar gelişebilen maya türleri de geliştirilmiştir. Ancak bu tür mayalar içki üretiminde değil, etanol üretiminde kullanılırlar. Bazı içkiler (Spiritler) fermente edilmiş çözeltinin damıtılması yoluyla üretilirler. Böylece alkol konsantre edilirken bazı yan ürünlerinden arındırılır. Bazı şaraplar, fermentasyon yolu ile ulaşılabileceğinden daha yüksek alkol
yüzdesi elde etmek amacıyla, içerisine ilave alkol karıştırılarak zenginleştirilmiş şaraba dönüştürülürler.

İçki çeşitleri

İçkiler, şeker ya da nişasta içeren ürünlerin fermente edilmesi sonucu elde edilen az alkollü içkilerle, az alkollü içkilerin damıtılması yöntemiyle üretilen yüksek alkollü içkilerden oluşurlar. Bazı durumlarda, şarap gibi, az alkollü içkilerin alkol miktarları, damıtma yöntemiyle elde edilen ürünlerin karıştırılması şeklinde yükseltilir. Porto şarabı ya da Sherry, bu tür zenginleştirilmiş şaraplardandır.

Biralar, kısmen kısa (tamamlanmamış) fermentasyon prosesi ve bir iki hafta ile sınırlı kısa bir yaşlandırma işlemi sonucu, %3-8 oranında alkol ve aynı zamanda doğal karbonasyon içerecek şekilde üretilir.

Şaraplar daha uzun (tam) fermentasyon prosesi ve aylar ve hatta yıllarla anılan bir yaşlandırma süreci sonucunda, %7-18 oranında alkol içerecek şekilde üretilir. Köpüklü şarap genellikle, şarabın şişelenmeden önce içerisine az bir miktarda şeker atılması şeklinde yaratılan ikinci fermentasyon işlemi ile elde edilir.

Likörler, aroma nüfuz edilmesi sonucu elde edilen, yüksek şeker katkılı içkilerdir.

Spiritler, genellikle %37,5 veya daha fazla oranda alkol içerirler. Spiritlere aroma, damıtma işlemi sırasında değil, damıtma işleminden sonra nüfuz edilir.

İçkilerin isimlerini, çoğunlukla, onların damıtıldığı kaynak maddeler belirler:

Konuşma dilinde "elma şarabı" ya da "şeri brendi" şeklinde meyve belirtilmediği sürece tüm şarap ve brendilerin üzümden yapıldığı kabul edilir. Bir başka damıtılarak elde edilen içki ise cindir. Cin de votka gibi patates ya da tahıllardan damıtılarak elde edilir, ancak cin baharatlar, bazı bitkiler ve özellikle ardıç meyvesi ile tatlandırılarak üretilir. Cin içkisinin adı, Flemekçede juniper diye anılan ardıç bitkisinden ismini almış olan, Hollanda'nın genever likörü'nden gelir.

Ayrıca bakınız
Alkollü içecekler listesi
Alkol tüketimine göre ülkeler listesi
Türklerde içki
Damıtılmış içki
Kaçak içki
İçki yasağı
Alkol hukuku
Akşamdan kalmalık
Kokteyl

Kaynakça

Dipnot

Çinli icatları
Damıtılmış içkiler
İçecek kültürü
Mayalanmış içkiler

İçki


Şeyhandede, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 126 km, Çermik ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çermik'in mahalleleri

Şeyhandede, Çermik


MMSI (úr ensku: Maritime Mobile Service Identity) eða auðkennisnúmer strandstöðvaþjónustu er einkvæmt auðkenni sem fánaríki úthlutar skipum og öðrum sjóförum sem kallmerki. MMSI-númerið er eins konar alþjóðlegt símanúmer skipsins. Ólíkt IMO-númerum sem eru varanleg einkennisnúmer skipa, er MMSI-númerið veitt tímabundið.

Margs konar fyrirbæri geta fengið MMSI-númer, eins og baujur, strandstöðvar, léttabátar af stærri skipum, sjóflugvélar eða hópur báta. MMSI-númer hafa níu tölur. Fyrsta talan í númerinu gefur til kynna hvaða tegund af fyrirbæri númerið vísar til. Ef um skip er að ræða eru fyrstu þrjár tölurnar sem byrja á 2-7 landsnúmer. Á Íslandi eru fyrstu þrjár tölurnar til dæmis 251.

Fjarskipti
Siglingafræði

MMSI


La  division blindée est une division de l'armée britannique active au début de la Seconde Guerre mondiale.

Histoire
La création de la division avait été discutée depuis le début de 1939, avec l'intention de la former en scindant la  division blindée. Un manque de chars retarda cela jusqu'en décembre 1939. Pendant une courte période après sa création, elle n'avait pas d'unités affectées jusqu'à ce que la  brigade blindée légère lui soit affectée par la  division blindée et la  brigade blindée lourde par le Southern Command.

Au début des années 1940, la  division blindée reçoit la priorité des équipements reçus, laissant la  division en sous-effectif et équipée en grande partie de chars légers. Après la bataille de France, avec la menace d'une invasion allemande du Royaume-Uni, la priorité des équipements passe à la  division blindée, qui est renforcée. Le plan était d'utiliser la division pour contre-attaquer les flancs d'une force d'invasion allemande redoutée. En août 1940, un régiment blindé de la division est transporté en Égypte et transféré à la  division blindée, mais il est remplacé par un autre. En octobre, il est décidé de transférer le reste de la division en Égypte, en renfort du Middle East Command.

Avant de partir pour l'Égypte, la division échange des brigades avec la  division blindée. Comme la brigade reçue en échange ne comprenait qu'un seul régiment blindé, l'effectif de la division fut réduit à trois régiments blindés. À son arrivée en Égypte en décembre 1940, la division est encore réduite afin de fournir un soutien à l'opération Lustre, un corps expéditionnaire en Grèce. Les unités détachées comprenaient les deux tiers des chars de la division, un bataillon d'infanterie et un soutien d'artillerie. Les restes de la division se sont ensuite déplacés vers la province de Cyrénaïque en Libye italienne, conquise lors de l'opération Compass. Les chars restants de la division étaient usés ; des modèles italiens capturés également décrépits complétèrent l'unité. En mars, une contre-attaque germano-italienne entraîne la destruction de la division et l'expulsion des Britanniques de Cyrénaïque, à l'exception de Tobrouk.

Le consensus des historiens conclut que la division n'aurait pas pu faire grand-chose pour empêcher cela, étant donné les circonstances de son sous-équipement, de son manque d'approvisionnement, de son manque de formation appropriée, de ses communications inadéquates et d'une chaîne de commandement peu claire.

General Officer Commanding

Ordre de bataille

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de la British Army

Bibliographie

Lectures complémentaires

Liens externes

Unité blindée de l'armée britannique
Unité ou formation militaire dissoute en 1941
Unité ou formation militaire créée en 1939

2e division blindée (Royaume-Uni)