الوراثيات السكانية  هي مجال فرعي لعلم الوراثة متخصص في الاختلافات الوراثية داخل المجموعات السكانية وفيما بينها، وتُعتبر جزءًا من علم الأحياء التطوري. تختبر دراسات فرع علم الأحياء هذا العديد من الظواهر مثل التكيف، والانتواع والبنية السكانية.

شكلت الوراثيات السكانية مكونًا رئيسيًا في تولد الاصطناع التطوري الحديث. أسسها بشكل أساسي كل من سيوال رايت، وجون هولدين ورونالد فيشر، الذي وضع أساسات قواعد علم الوراثة الكمومي. تُعد الوراثيات السكانية الحديثة تخصصًا رياضيًا عالي المستوى، وتشمل العمل النظري والمخبري والميداني. تُستخدم النماذج الوراثية السكانية في كل من الاستدلال الإحصائي من بينات تسلسل الدنا وفي إثبات/دحض المفاهيم.

ما يميز الوراثيات السكانية عن النُهج الأحدث المعتمدة على الأنماط الظاهرية، مثل نظرية الألعاب التطورية والديناميكيات التكيفية، تركيزها على الظواهر الوراثية مثل السيادة، والروكبة، ودرجة كسر إعادة التركيب الجيني لاختلال التناسب الارتباطي بالإضافة إلى الظواهر العشوائية للطفرة والانحراف الوراثي. يجعلها هذا مناسبة للمقارنة مع بيانات الجينوميات الوراثية.

خلفية تاريخية
بدأت الوراثيات السكانية كمصالحة مع الوراثة المندلية ونماذج الإحصاء الحيوي. يمكن للانتخاب الطبيعي أن يتسبب في حدوث تطور إذا كان هناك ما يكفي من التنوع الجينية في مجموعة سكانية ما. وقبل اكتشاف علم الجينات المندلي، كانت الوراثة الخلطية هي الفرضية الشائعة. لكن في حالة الوراثة الخلطية، يضيع التنوع الجيني بسرعة، مما يجعل التطور بالانتخاب الطبيعي أو الجنسي غير محتملا. يقدم مبدأ هاردي-واينبرغ الإجابة عن الكيفية التي يُحفظ بها التنوع في مجموعة سكانية بواسطة الوراثة المندلية. ووفقا لهذا المبدأ، فإن تواترات الأليلات (التنوع في جين ما) سيبقى ثابتا في غياب الانتخاب، الطفرات، الهجرة، والانجراف الوراثي.

كانت الخطوة الهامة التالية هي أعمال البيولوجي والإحصائي البريطاني رونالد فيشر. ففي سلسلة من الأوراق البحثية التي بدأت في عام 1918 وبلغت ذروتها في كتابه لعام 1930 «النظرية الجينية للانتخاب الطبيعي»، أظهر فيشر أن التنوع المستمر المقاس بواسطة مختصي القياسات البيولوجية قد يكون ناجما عن تجمع لأنشطة جينات متقطعة، وأن الانتخاب الطبيعي قد يغير من تواتر الأليلات في تجمع سكاني، ويتسبب بذلك في حدوث تطور. وفي سلسلة من الأوراق البحثية التي بدأت في عام 1924، من قبل عالم جينات بريطاني آخر، جي بي إس هالدين، تم إجراء حسابات تغير تواتر الأليلات في موقع جيني واحد في نطاق عريض من الحالات. كما طبق هالدين أيضا تحليلات إحصائية لأمثلة واقعية من العالم على الانتخاب الطبيعي، كتطور العثة المفلفلة، واسوداد الجلد بفعل الصناعة، وأظهر أن معاملات الانتخاب قد تكون أكبر مما افترض فيشر، ما قاد إلى تطور أسرع تكيفا كاستراتيجية تمويه تبعت ازديد التلوث.

ركز البيولوجي الأمريكي سيوال رايت، الذي كانت له خلفية عن تجارب تناسل الحيوانات، على تراكبات الجينات المتداخلة، وتأثيرات التوالد الداخلي على التجمعات الحيوية الصغيرة والمنعزلة نسبيا، والتي خضعت لانجراف جينيا. وفي عام 1932، قدم رايت مفهوم مخططات التكيف، وجادل بأن الانجراف الجيني والتوالد الداخلي قد يدفعان فرعا سكانيا بعيدا عن القمة التكيفية، مما يسمح للانتخاب الطبيعي بدفعه نحو قمم تكيفية أخرى.

أسست أعمال فيشر، هالدين، ورايت لفرع الوراثيات السكانية. وقد وحد ذلك بين الانتخاب الطبيعي وعلم الجينات المندلي، وهالتي كانت الخطوة الحاسمة الأولى في سبيل تطوير نظرية موحدة عن كيفية عمل التطور. كان جون مارينارد سميث تلميذا لدى هالدين، بينما كان دبليو دي هاميلتون متأثرا بشدة بمؤلفات فيشر. أما الأمريكي جورج آر برايس فقد عمل مع هاميلتون وأيضا مع مارينارد سيمث. والأمريكي ريتشارد ليونتن والياباني موتو كيمورا تأثرا بشدة برايت.

الارتباط
في حالة وجود جميع الجينات في وضع توازن ارتباطي، يمكن وضع قيمة متوسطة لتأثير الأليل في الموقع الكروموسومي عبر تجميعة الجينات في المواقع الكروموسومية الأخرى. يختلف الأمر في الواقع، إذ يوجد أليل واحد في حالة اختلال توازن ارتباطي مستمر مع جينات المواقع الكروموسومية الأخرى، خاصة مع الجينات القريبة الواقعة على نفس الكروموسوم. تفكك إعادة التركيب اختلال التوازن الارتباطي هذا ببطء شديد من أجل تجنب الترافق الجيني، الذي من شأنه رفع تواتر أليل في موقع كروموسومي ما إلى مستوى عالٍ بسبب ارتباطه بأليل خاضع للاصطفاء في موقع كروموسومي قريب. يبطئ الارتباط أيضًا معدل التكيف، حتى في التجمعات الجنسية. ينتج تأثير اختلال التوازن الارتباطي في إبطاء معدل التطور التكيفي عن دمج تأثير هيل-روبرتسون (تأخير في جمع الطفرات المفيدة مع بعضها) والاصطفاء الخلفي (تأخير في فصل الطفرات المفيدة عن الترافق الضار).

يشكل الارتباط مشكلة لنماذج الوراثيات السكانية التي تتعامل مع كل موقع كروموسومي لجين محدد على حدة. مع ذلك، يمكن استغلاله كوسيلة لرصد عمل الاصطفاء الطبيعي عبر المسح الاصطفائي.

في الحالات المتطرفة من التكاثر اللاجنسي، يكون الارتباط تام، ويمكن اشتقاق معادلات الوراثيات السكانية وحلها فيما يتعلق بالموجة المنتقلة لتواترات النمط الجيني إلى جانب مخططات الصلاحية البسيطة. تُعد أغلب الميكروبات، مثل البكتيريا، لا جنسية. تشمل الوراثيات السكانية نظامين متناقضين لتكيفها. عندما يكون ناتج معدل الطفرات المفيدة وحجم المجتمع صغيرين، تتبع الجماعات اللاجنسية «نظام التعاقب» الخاص بديناميكيات تثبيت الأصل، مع معدل تكيف معتمد بشكل كبير على هذا الناتج. عندما يكون الناتج أكبر بكثير، تتبع الجماعات اللاجنسية نظام «الطفرات المتزامنة» مع معدل تكيف أقل اعتماداً على الناتج، ويتميز هذا بالتدخل النسيلي وظهور طفرة مفيدة جديدة قبل تثبيت الطفرة الأخيرة.

التطبيقات

شرح مستويات التنوع الوراثي
تتنبأ النظرية المحايدة بتناسب مستوى تنوع النوكليوتيد في مجموعة سكانية ما مع ناتج حجم التجمع ومعدل الطفرات المحايد. تُعرف حقيقة انخفاض مستويات التنوع الوراثي بشكل كبير بالمقارنة مع أحجام التجمع بمصطلح «مفارقة التباين». بينما اعتُبرت مستويات التنوع الوراثي العالية إحدى الحجج الأصلية الداعمة للنظرية المحايدة، ظهرت مفارقة التباين كإحدى أهم الحجج المستخدمة ضدها.

من الواضح وجود اختلاف كبير في مستويات التنوع الجيني داخل الأنواع كدالة لمعدل إعادة التركيب الجيني المحلي، يعود ذلك إلى كل من الترافق الجيني والاصطفاء الخلفي. تستلزم معظم حلول المفارقة الحالية مستوى معين من الاصطفاء في المواقع المرتبطة. على سبيل المثال، يشير أحد التحليلات إلى وجود عمليات مسح اصطفائي أكبر لدى التجمعات الكبيرة، ما يزيل التنوع الوراثي الأكثر حيادية. قد يساهم أيضًا الارتباط السلبي ما بين معدل الطفرات وحجم التجمع.

يؤثر تاريخ الحياة على التنوع الوراثي أكثر من تاريخ التجمع، على سبيل المثال تمتلك استراتيجيات «آر» مقدارًا أكبر من التنوع الوراثي.

رصد الاصطفاء
تُستخدم نماذج الوراثيات السكانية في استنتاج الجينات الخاضعة للاصطفاء. يُعتبر البحث عن المناطق ذات اختلال التوازن الارتباطي العالي والتنوع الوراثي المنخفض على طول الكروموسوم نهجًا شائعًا لرصد المسح الاصطفائي الأخير.

يوجد نهج شائع آخر يُطلق عليه اختبار ماكدونالد-كريتمان. يقارن هذا الاختبار بين كمية التنوع داخل الأنواع (تعدد الأشكال) والتباعد بين الأنواع (الاستبدالات) في نوعين من المواقع التي يُعتبر أحدها محايد. بشكل نموذجي، يُفترض أن مواقع الاستبدال الترادفي محايدة. تمتلك الجينات الخاضعة للاصطفاء الإيجابي فائضًا من مواقع التباعد بالنسبة إلى للمواقع متعددة الأشكال. يمكن استخدام الاختبار أيضًا بهدف إيجاد تقدير على مستوى الجينوم لنسبة الاستبدالات التي أصلحها الاصطفاء الإيجابي ألفا، α. وفقًا لنظرية التطور الجزيئي المحايدة، يجب وصول هذا الرقم إلى حدود الصفر تقريبًا. بالتالي، فُسرت الأرقام الكبيرة بوصفها تحريفًا على مستوى الجينوم للنظرية المحايدة.

الاستدلال الديموغرافي
يتمثل الاختبار الأبسط للبنية السكانية، لدى الأنواع ثنائية الصبغيات المتكاثرة جنسيًا، في معرفة ما إذا كانت تواترات النمط الوراثي موافقة لتناسب هاردي-واينبيرغ كدالة لتواترات الأليل. على سبيل المثال، في أبسط حالة للموقع الكروموسومي المفرد مع أليلين يُرمز لهما A وa عند تواتري p «بّي» وq «كيو»، يتنبأ التزاوج العشوائي  من أجل AA متماثل الزيجوت، و من أجل aa متماثل الزيجوت و من أجل مغاير الزيجوت. لدى غياب البنية السكانية، يتحقق تناسب هاردي-واينبيرغ خلال جيل إلى جيلين من التزاوج العشوائي. بشكل نموذجي، يوجد زيادة في الأنواع متماثلة الزيجوت ما يدل على البنية السكانية. يمكن قياس كمية هذه الزيادة كمعامل زواج الأقارب، «إف».

يمكن تجميع الأفراد في المجموعات السكانية الفرعية «كيه». يمكن عندئذ قياس درجة البنية السكانية باستخدام مؤشر التثبيت FST، وهو مقياس لتناسب التنوع الوراثي الذي تفسره البنية الوراثية. تُربط البنية السكانية الوراثية بعد ذلك مع البنية الجغرافية، ثم يصبح بالإمكان رصد الخلط الوراثي.

تربط نظرية الاندماج عينة من التنوع الوراثي بالتاريخ الديمغرافي للمجموعة السكانية التي اشتُق منها. تفترض عادةً الحيادية، ما يؤدي إلى اختيار الأجزاء المتطورة الأكثر حيادية من الجينوم لمثل هذا التحليل. يمكن استخدام هذه النظرية بهدف استنتاج العلاقات بين الأنواع (علم الوراثة العرقي الحسابي)، بالإضافة إلى البنية السكانية، والتاريخ الديمغرافي (على سبيل المثال، عنق الزجاجة السكانية والنمو السكاني)، والانتشار الحيوي، وديناميكيات الموائل عالية-رديئة الجودة والانجبال الداخلي بين الأنواع.

يعتمد عدد من الطرق الأخرى للاستدلال الديمغرافي على طيف تواتر الأليل.

تطور الأنظمة الوراثية
عبر افتراض وجود موقع كروموسومي متحكم في النظام الوراثي نفسه، تُصنع النماذج الوراثية السكانية من أجل وصف تطور السيادة وغيرها من أشكال القوة، وتطور التكاثر الجنسي ومعدلات التهجين، وتطور معدل الطفرات، وتطور السعات التطورية، وتطور صفات الإشارات المكلفة، وتطور الشيخوخة وتطور التعاون. على سبيل المثال، تُعد معظم الطفرات ضارة، لذا يُحسب معدل الطفرات الأمثل للأنواع من خلال الموازنة بين التلف الناجم عن معدل الطفرات شديد الضرر والتكاليف الاستقلابية المحافظة على الأنظمة التي من شأنها تقليص معدل الطفرات، مثل إنزيمات إصلاح الدنا.

تتمثل إحدى الجوانب المهمة لمثل هذه النماذج في قدرة الاصطفاء على إزالة الطفرات الضارة، ما يؤدي إلى التغلب على تحيز الطفرات نحو التدهور في حال كان معامل الاصطفاء «إس» أكبر من مقلوب حجم التجمع الفعال. يُعرف هذا بحاجز الانحراف ويرتبط مع نظرية التطور الجزيئي شبه المحايدة. تتنبأ نظرية حاجز الانحراف بامتلاك أحجام التجمع الفعال الكبيرة أنظمة وراثية فعالة عالية التنظيم، بينما تمتلك أحجام التجمع الصغيرة جينومات متضخمة ومعقدة حاوية، على سبيل المثال، على الإنترونات والجينات القافزة. مع ذلك، وبشكل متناقض إلى حد ما، قد تكون الأنواع ذات أحجام التجمع الفعال الكبيرة متساهلة بشكل أكبر مع عواقب أنواع معينة من الأخطاء مسببة تطور معدلات أخطاء أعلى، كما في النسخ والترجمة مثلا، بالمقارنة مع التجمعات الصغيرة.

مراجع

علم الأحياء التطوري

وراثيات سكانية


Whataburger er en fastfoodrestaurantkæde, der specifikt laver hamburgere. Det blev grundlagt i 1950 i byen Corpus Christi i Texas i USA.

Fastfoodrestaurantkæder fra USA

Whataburger


Arnis Mednis (* 18. Oktober 1961 in Riga) ist ein lettischer Popsänger und Komponist.

Arnis Mednis wurde ab 1985 als Sänger der Popgruppe Odis in Lettland bekannt. Diese veröffentlichte drei Alben und vertonte 1991 den Kunstfilm Depresija.
Als Gewinner der lettischen Vorauswahl Eirodziesma (es war sein zweiter Versuch) durfte Mednis sein Land beim Eurovision Song Contest 2001 in Kopenhagen vertreten. Mit dem Popsong Too much landete er aber nur auf dem 18. Platz.

Weiterhin trat er auch als Jazzsänger und -Pianist in Erscheinung. In Riga hatte er einige Jahre einen Jazzclub.

Weblinks

 Lettland: Arnis Mednis bei eurovision.de

Einzelnachweise

Musiker (Riga)
Popsänger
Interpret eines lettischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Lette
Sowjetbürger
Geboren 1961
Mann

Arnis Mednis


Port-Cros (fransk:Île de Port-Cros) er en af de tre hovedøer Îles d'Hyères i i Middelhavet ud for den franske Riviera i regionen Provence-Alpes-Côte d'Azur. Øerne ligger ca. ti kilometer ud for kysten, øst for Toulon. Øen udgør kerneområdet i Parc national de Port-Cros.

Historie
Da øen på grund af sin smukke natur, i 1920'erne var truet af intensivt hotelbebyggelse testamenterede ejerfamilien af øen til den franske stat på betingelse af at der blev oprettet en nationalpark; denne blev oprettet i 1963.

Her opholdt kunstnere som Paul Valéry og André Gide sig om sommeren. Ind til i dag er den tidligere herregård Maison d'Hélène eneste hotel på øen. Den tidligere franske præsident François Mitterrand kom ofte på øen, en gang sammen med daværende Bundeskanzler Helmut Kohl.

Eksterne kilder og henvisninger

 Officiel website for nationalparken

Øer i Frankrig
Øer i Middelhavet
Provence-Alpes-Côte d'Azur

Port-Cros


Sonia Maria Sotomayor (født 25. juni 1954) er dommer i USA's højesteret. Hun blev udnævnt af Barack Obama i 2009. Hun er den første hispanic og latina dommer der har besiddet posten.

Sotomayor er født i the Bronx, New York af forældre fra Puerto Rico. Hendes far døde da hun var ni, og hun blev efterfølgende opdraget af sin mor. Sotomayor er uddannet fra Princeton University i 1976, og Yale Law School i 1979. Hun var redaktør for the Yale Law Journal i 1979. Hun arbejde som assisterence distriktsadvokat i fire år, før hun indgik i privat praksis i 1984. Hun har været aktiv i bestyrelser for bl.a. Puerto Rican Legal Defense and Education Fund, the State of New York Mortgage Agency og New York City Campaign Finance Board.

Eksterne henvisninger

Højesteretsdommere fra USA
Personer fra New York City

Sonia Sotomayor


Haluzice este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2015 număra 72 de locuitori.

Istoric
Localitatea Haluzice este atestată documentar din 1398.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Haluzice, Nové Mesto nad Váhom


Cristina Moșin (n. 15 noiembrie 1982, Chișinău) este o jucătoare de șah din Republica Moldova,  la șah din anul 2000.

Biografie
Cristina Moșin a studiat la Liceul nr. 10 "Ștefan cel Mare" din Chișinău. Talentul său în șah a fost descoperit de Alexandru Brescanu, șeful catedrei educație fizică de la liceul respectiv.

A frecventat Clubul de șah și Dame din Chișinău, fiind antrenată de Ion Solonari. A luat primul loc la turneele internaționale de șah pentru junioare din București (1992) și Chișinău (1994) și a fost campioană a Moldovei la șah, categoria junioare, în anii 1994, 1995 și 1996.

La sfârșitul anilor '90, era unul dintre cei mai buni jucători de șah din Moldova. A câștigat de două ori la rând  la grupa de vârstă U14 (1995, 1996). În 1998, la grupa de vârstă U16 de la Campionatul Mondial de Șah Junior a fost a doua, în spatele șahistului chinez .

A fost în echipa națională a Moldovei la campionatul de șah din 2000, feminin, echipa câștigând o medalie de bronz, iar Cristina Moșin la individual, medalie de argint.

Pentru succesul la turneele FIDE din 2000, Moșin a primit titlul de Maestru Internațional (WIM). Cel mai mare  a fost de 2271 în iulie 2002.

A încetat să concureze în turneele de șah în 2003.

Note

Bibliografie

Legături externe
 Cristina Moșin la fide.com
 Cristina Moșin la chessgames.com
 Cristina Moșin la 365chess.com

Nașteri în 1982
Oameni din Chișinău
Jucători de șah moldoveni
Maeștri internaționali ai șahului feminin
Sportivi moldoveni în viață

Cristina Moșin


مينورو ياماساكي (بالإنجليزية:Minoru Yamasaki) ، مينورو مصمم معماري ياباني ـ حصل على الجنسية الأمريكية، من مواليد 1 ديسمبر عام 1912م ، وتوفي في 7 فبراير سنة 1986م ، صمم مبنى التجارة العالمي المشهور، والتي بدأت في أوائل السبعينيات ، وأستمر مبنى التجارة العالمي لمدة أكثر من عشرين عاماً ، قبل أن تتعرض للانهيار في 11 سبتمبر سنة 2001 في عهد الرئيس السابق جورج بوش.

صمم المشروع في كافة أنحاء العالم
كان المهندس المعماري واحداً من المصممين في القرن العشرين، وهو يحب أن يصمم المباني التجارية والرسمية ، وكان زميله المهندس الأمريكي أدوارد ستون ، يعتبر ياماساكي من ممارسي أعمال الماجستير يلقب بالرومانسية الحداثة.

الشرف ((انجازات))
 انتخب زميل في المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين في عام 1960.
 فاز المعهد الأمريكي للمهندسين المعماريين 'الأولى جائزة الشرف ثلاث مرات. [1]

أبرز الأعمال
 بناء أكبر مبنى في العالم في نيويورك ـ مبنى التجارة العالمي
 بناء مؤسسة النقد العربي السعودي سنة 1981 في الرياض.
 بناء مطار الظهران الدولي في المنطقة الشرقية من السعودية.
 برويت إيجو

المصادر
 a b c d e f g Esterow, Milton (September 21, 1962). "Architect Named for Trade Center". The New York Times.
 a b "Center Will Reflect Architectural Collaboration". The New York Times. January 19, 1964.
 a b Huxtable, Ada Louise (November 25, 1962). "Pools, Domes, Yamasaki - Debate". The New York Times.
 Huxtable, Ada Louise (February 2, 1964). "N.Y.C. Architectural Ups and Downs". The New York Times.
 Robbins, William (March 26, 1967). "2 Firms Are Welding Abilities to Plan World Trade Center". The New York Times.
 a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Vivian M. Baulch (August 14, 1998). "Minoru Yamasaki, world-class architect". The Detroit News. http://info.detnews.com/redesign/history/story/historytemplate.cfm?id=206. Retrieved on 2007-11-23.
 Carleton College Facilities Management (undated). "Historical Building Information". Carleton College. http://apps.carleton.edu/campus/facilities/property/historical/. Retrieved on 2007-07-10.
 Massport (undated). "2002 EDR Logan International Airport" (PDF). Massport. http://www.massport.com/about/pdf/09_Mitigation.pdf. Retrieved on 2007-07-11.

مراجع

أشخاص من أوبورن (واشنطن)
أمريكيون من أصل ياباني
خريجو كلية بيتس
زملاء الجمعية الأمريكية للمعماريين
مركز التجارة العالمي
معماريون أمريكيون في القرن 20
معماريون من ديترويت
معماريون من سياتل
معماريون يابانيون
منتسبو وخريجو جامعة هارفارد
مواليد 1912
مواليد في سياتل
وفيات 1986
وفيات السرطان في ميشيغان
وفيات بسبب سرطان المعدة
وفيات في بلومفيلد هيلز

مينورو ياماساكي


1. Lig ya da sponsorluk anlaşması gereği Trendyol 1. Lig, Türkiye'deki ikinci seviye futbol ligi.

Statü (2023-24)
TFF 1. Lig 18 takım arasında çift devreli lig usulüne göre oynanır.

Çift devreli lig müsabakaları sonunda TFF 1. Lig'de 16., 17. ve 18. sıraları alan 3 (üç) takım TFF 2. Lig'e düşer.

Çift devreli lig müsabakaları sonunda TFF 1. Lig'de, 1. ve 2. sıraları alan iki takım Süper Lig'e yükselir. Çift devreli lig müsabakaları sonunda TFF 1. Lig'de 3., 4., 5., 6. ve 7. sırayı alan toplam beş takım Süper Lig'e yükselecek 3. takımın belirleneceği Play-Off Müsabakaları oynarlar.

a) Çift devreli lig müsabakaları sonunda TFF 1. Lig'de puan sıralamasında 3. olan takım doğrudan Play Off Finaline yükselir.

b) Çift devreli lig müsabakaları sonunda TFF 1. Lig'de puan sıralamasında 4. olan takım ile 7. olan takım,; 5. olan takım ile de 6. olan takım eşleşirler. Müsabakalar tek maç eleme usulüne göre 4. ve 5. olan takımların sahasında oynanır.

c) Bu müsabakalarda normal süre berabere sonuçlanırsa müsabaka on beşer dakikalık iki devre halinde uzatılır. Uzatma devrelerinde eşitlik bozulmazsa, kazanan takım penaltı noktasından yapılacak vuruşlar sonucunda belirlenir.

d) Bu müsabakalar sonucunda kazanan takımlar, finalist takımı belirlemek için çift maç eleme usulüne göre ve ilk maç puan sıralamasına göre ligi daha altta bitirmiş takımın sahasında olacak şekilde eşleşirler. İki maç sonunda, galibiyet veya beraberlik sayılarının eşit olması halinde, toplamda daha fazla gol atan takım tur atlar. Atılan gollerin eşit olması halinde ise ikinci müsabaka sonunda on beşer dakikalık iki uzatma devresi oynanır. Uzatma devrelerinde de eşitliğin bozulmaması durumunda, kazanan takım penaltı vuruşları sonucunda belirlenir. Kazanan takım ligi 3. Sırada bitiren takımın finalde rakibi olur.

Final Müsabakası TFF tarafından tespit edilecek tarafsız sahada tek maç eleme usulüyle oynanır. Final müsabakasının normal süresi berabere sonuçlanırsa müsabaka on beşer dakikalık iki devre halinde uzatılır. Uzatma devrelerinde eşitlik bozulmazsa, kazanan takım penaltı noktasından yapılacak vuruşlar sonucunda belirlenir. Kazanan takım Süper Lig'e yükselen 3. takım olur.

Sezon planlaması (2023-24)
Trendyol 1. Lig 11, 12, 13 ve 14 Ağustos 2023 tarihlerinde oynanacak maçlarla başlayacak ve ligin ilk yarısı 23, 24 ve 25 Aralık tarihlerinde oynanacak olan 17 hafta müsabakaları ile sona erecek. Ligin ikinci yarısı 12, 13, 14 ve 15 Ocak tarihlerinde oynanacak 18. Hafta müsabakaları ile başlayacak ve normal sezon 12 Mayıs 2024 tarihinde sona erecek. Ardından play off müsabakaları oynanacak.

İsim ve sponsorluk
Kurulduğu yıl olan 1963 ile 2001 yılları arasında Türkiye 2. Futbol Ligi olarak ifade edilen lig, 2001-2006 yılları arasında Türkiye 2. Futbol Ligi A Kategorisi olarak anılmaya başladı. 2005-06 sezonunda İddaa'nın sponsor olmasıyla İddaa Lig A, 2006-07 sezonunda Türk Telekom'un sponsor olmasıyla ismi Türk Telekom Lig A, 2008 yılında Bank Asya'nın sponsor olmasıyla Bank Asya 1. Lig olarak değiştirildi. 2 Nisan 2012 tarihinde Bank Asya'nın sponsorluk anlaşmasını tek taraflı feshetmesi nedeniyle lig sponsorsuz kaldı. 17 Ağustos 2012 tarihinde TRT ve PTT arasındaki anlaşma gereğince ise PTT 1. Lig adını aldı. Eylül 2016'da anlaşmanın sonlanması sonrası yeniden TFF 1. Lig olarak adlandırılmaya başlandı.

Yayın hakları
21 Kasım 2016'da, 2017-18 sezonundan itibaren beş sezon boyunca Süper Lig ve 1. Lig yayın haklarının devri için ihale gerçekleştirildi. İhale sonucunda Digitürk; 1. Lig'in yayın ve isim haklarının ile görüntülerin mobil ortamlardaki yayın haklarının da aralarında bulunduğu ihalede verdiği $500 milyon+KDV'lik teklifiyle bu haklara sahip oldu. 10 Eylül 2020'de Digiturk, 1. Lig'i TRT'ye verdi.

Takımlar ve Stadyumları

2023-2024 sezonu başında F Süper L.'den düşen Giresunspor ve Ümraniyespor'un yanı sıra F 2. Lig'den yükselen Kocaelispor,Çorum FK ve Şanlıurfaspor F 1. Lig'de yer aldılar.

Şampiyonlar

Not: Tablo son 10 sezonunun Şampiyonlarını göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Sezonların ve tüm zamanların gol kralları

Not: Tablo son 10 sezonunun Gol Krallarını göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.
Son Güncelleme: 28 Haziran 2023

Yabancı oyuncular

2010-11 sezonundan beri 1. Lig'de kulüpler Türk vatandaşlığına sahip olmayan üç yabancı oyuncu bulundurma hakkına sahiptir. Ayrıca TFF'nin en son düzenlediği ve 2012-13 sezonundan itibaren geçerli olan yabancı statüsünde alınacak olan en fazla üç yabancı futbolcunun yaş sınırına bakılmaksızın anlaşma yapılabilmesine karar verdi. Ayrıca üç yabancı dışında Azerbaycan, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan ve Kırgızistan vatandaşı iki futbolcu ile de yaş sınırına bakılmaksızın sözleşme imzalamak ve müsabakalara çıkarmak mümkündür. Ancak takım bir alt lige düşerse bu yabancı futbolcuları müsabakalarda oynatamaz. Ayrıca, yabancı olan bir futbolcu aynı zamanda Türkiye vatandaşlığına da sahip ise yabancı futbolcu sayılmamakta ve yabancı kontenjanını doldurmamaktadır.

16 Ocak 2015 tarihinde Türkiye Futbol Federasyonu Yıldırım Demirören'in 1. Lig kulüplerinin başkanları ile yaptığı toplantının ardından 2015-16 sezonundan itibaren geçerli olmak kaydı ile yabancı sınırlaması 3'ten 5'e çıkartılmıştır. Bu 5 futbolcunun tamamı ilk 11'de yer alabilecek. Ve ayrıca 18 kişilik müsabaka kadrolarında Türkiye A millî takımında oynama uygunluğu bulunan en az 13 futbolcuya yer verme zorunluluğu getirilmiştir.

Süper Lig'den 1. Lig'e düşen takımlar bir sezon boyunca kadrosunda bulunan yabancı futbolcu sayısı eğer üçten fazla ise yabancı kontenjanını boşaltıncaya kadar bir sezon yabancı futbolcu transferi yapamaz. Ama kadrosunda bulunan yabancı futbolcuları, sayısına ve yaş sınırına bakılmaksızın sözleşmeleri bitene kadar kadrolarında bulundurabilirler. Fakat ellerindeki yabancı futbolcuları 18 kişilik maç kadrosuna en fazla üç yabancı futbolcu (ekstra olarak Türk devletlerinden de en fazla 2 futbolcu) olacak şekilde oynatabilirler. Bu bir sezon bittikten sonra ise bu kulüp Süper Lig'e çıkamamış ise o yabancı futbolcuların sözşleşmeleri devam ediyorsa kulübüyle kalır, eğer sözleşmesi bitmiş ise o kulüp elinde en fazla 3 yabancı futbolcu olacak şekilde o futbolcular ile tekrar anlaşma imzalayabilir.

2015-16 sezonundan itibaren 4 sezon boyunca uygulanacak olan yabancı statüsü 20 Mart 2015 tarihinde karara bağlanarak kamuoyuna duyuruldu. Bu karar çerçevesinde kulüpler istedikleri sayıda profesyonel futbolcuyla sözleşme imzalayacak, fakat A takım listelerinde en fazla 25 futbolcuya yer verebilecek. A takım listesinde, en az 15 futbolcu Türkiye A millî takımında oynama uygunluğuna sahip olacak. En az bir tanesi A millî takımında oynamaya uygun olmak üzere en fazla 3 kaleciye A takım listesinde bulundurulabilecek. Kulüpler, 18 kişilik maç kadrosunda, A millî takımda oynamaya uygun en az 13 futbolcuyu bulundurmak zorunda olacaklar ve bu 13 futbolcudan en az birisinin de kaleci olma zorunluluğu olacak. Takımların müsabaka kadrolarında yer alabilecek 5 yabancı futbolcu da ilk 11'de oynayabilecek. Yabancı uyruklu futbolcularla sözleşme imzalayacak kulüpler Yerli Futbolcu Teşvik Fonuna 1 futbolcu için 20.000 , 2 futbolcu için 40.000 , 3 futbolcu için 60.000 , 4 futbolcu için 150.000 , 5 futbolcu için 300.000  ve 6 ve üzerindeki her futbolcu için 200.000  ödeme yapacak.

Kaynakça

1. Lig


Adjutant is a military appointment given to an officer who assists the commanding officer with unit administration, mostly the management of human resources in an army unit. The term  is used in French-speaking armed forces as a non-commissioned officer rank similar to a staff sergeant or warrant officer but is not equivalent to the role or appointment of an adjutant.

An adjutant general is commander of an army's administrative services.

Etymology
Adjutant comes from the Latin adiutāns, present participle of the verb adiūtāre, frequentative form of adiuvāre 'to help'; the Romans actually used adiūtor for the noun.

Military appointment
In various uniformed hierarchies, the term is used for number of functions, but generally as a principal aide to a commanding officer.

A regimental adjutant, garrison adjutant etc. is a staff officer who assists the commanding officer of a regiment, battalion or garrison in the details of regimental, garrison or similar duty.  In United States Army squadrons, the adjutant is often the officer-in-charge (OIC) of the administrative platoon.

UK and other Commonwealth countries
In the British Army, an adjutant (adj; sometimes actually referred to as this) is usually a senior captain, and sometimes a major. As the colonel's personal staff officer, he was once in charge of all the organisation, administration and discipline for a battalion or regiment, although now the bulk of administrative work is carried out by the regimental administrative officer (RAO). Until the 1970s the adjutant was also the regimental operations officer, although this job is now filled by a separate officer. In the British Army, adjutants are given field rank and as such are senior by appointment to all other captains, ranking just behind the majors. Unlike the RAO (who is an officer of the Adjutant General's Corps), the adjutant is a member of the corps or regiment of which their unit is a part.

The adjutant's job is not solely a 'backroom' one, since he usually accompanies the colonel—Captain David Wood, the adjutant of 2 Para, was killed in action at the Battle of Goose Green, for example.  Normally, in a British Infantry battalion, the adjutant controls the battle whilst the CO commands it. As such, the adjutant is usually a person of significant influence within their battalion. In the Foot Guards, the adjutant of the unit in charge of Trooping the Colour is one of three officers on horseback.

In many Commonwealth armies, the adjutant performs much the same role as in the British Army. There is no RAO position within the Australian or Canadian armies, where an adjutant performs the administrative role with the assistance of a Chief Clerk, who usually has a rank of Warrant Officer Class Two.

Canada
In the Canadian Armed Forces, the term adjutant is used in common with other English-speaking armies, and the corresponding French term is Capitaine-adjudant.

Bangladesh
The Bangladesh Army has the appointment of adjutant which is similar to that in old British system. Though the authorization is of captain rank, often a lieutenant can be appointed as adjutant, although a Lieutenant posted as adjutant will not receive the staff pay as a captain with same appointment. Resaldar Adjutant (RA) or  Warrant Officer Adjutant  (WOA) is a position unique to the Bangladesh Army. He is a warrant officer who acts as deputy to the adjutant. In spite of this, the WOA or RA does not have any authority in official correspondences. His main role is the transmission and the execution of the adjutant's orders in all companies. On all formal parades, the standard procedure is for the Squadron/Company Sergeant Major to first report to the RA/WOA, and the RA/WOA in turn to report to the Adjutant.

India
The Indian Army has the position of adjutant, which is based on the old British system. The adjutants in most cases are captains but in some cases hold the rank of major (especially in Regimental Centres). Subedar adjutant (SA) is a position unique to the Bangladesh Army and Indian Army. He is a subedar who acts as deputy to the adjutant. On all formal parades, the standard procedure is for the company havildar major to first report to the subedar adjutant, and the subedar adjutant in turn to report to the adjutant. In the British Indian Army, the equivalent position was the jemadar adjutant, who held the lower rank of jemadar.

Pakistan
The Pakistan Army has the appointment of Adjutant which is similar to that in old British system. Adjutants in the Pak Army are mostly captains and sometimes lieutenants. The Pak Army also holds the rank of junior adjutant (JA) who works as an aide to the adjutant and is of the rank of subedar, an equivalent rank to warrant officer or sergeant in Western armies.
The Regimental Adjutant is also Commander of Regimental Provost and Assist Commanding Officer in all matters pertaining to discipline, training and operational planning.

United States
In the US Army, historically the adjutant was generally a member of the branch or regiment of the parent unit (e.g. in an infantry battalion, the adjutant was usually an infantry officer).  In 2008, as a result of the Army's transformation, the Human Resources community implemented the Personnel Services Delivery Redesign, which recoded the adjutant position in battalions to an officer from the Adjutant General's Corps.  The adjutant general at the battalion-level is generally a junior captain or senior first lieutenant and, in conjunction with the S-1 section, manages the administrative functions of the unit.  The adjutant also works closely with the unit's command sergeant major for awards ceremonies, traditional ceremonial functions, casual events (hails and farewells), evaluation reports, and management of correspondence and other secretarial functions. Based upon the needs of the commander, an adjutant typically from the combat arms branches may still be specially appointed in modern-day to assist a brigade commander to ease his/her burden of command.

There is a bugle call announcing the adjutant that is still used in military ceremonies today.

In the USMC, the adjutant serves as the senior administrator for their unit, and is the OIC (officer in charge) of the S-1 or admin shop.

The USMC MOS handbook says:

Adjutants coordinate administrative matters for Marine Corps staff sections and external agencies at the staff level. They ensure that every Marine in their command has administrative resources both for day-to-day tasks and long-term career progression. Adjutants supervise the execution of administrative policies. They receive and route correspondence, preparing responses to any special correspondence. They also manage their unit's legal matters and monitor fitness reports, among other administrative duties.

Military rank

France
In the French Army, Air Force and Gendarmerie, the ranks of  ( in the navy) and  ( in the navy) may be considered equivalent to Commonwealth warrant officer ranks. These ranks are senior to the rank of  and junior to the rank of . Like the officers, the  are entitled to the mon before their rank, as in "".

In France, each corps has a colour (gold for most infantry units, artillery, the air force and engineers, or silver for most cavalry units, transport and materiel corps). A French adjutant wears a band, with thin red line, in the opposite colour to that of his corps. A chief adjutant wears a band, with thin red line, in the colour of his corps. In order to distinguish an adjutant from a chief adjutant it is necessary to know the arm's colour.

In cavalry units, adjudants and adjudants-chefs are addressed by tradition as "lieutenants".

Gallery

Adjutant general

An adjutant general is both a rank and a role that may represent the principal staff officer of an army; through the adjutant general, the commanding general receives communications and issues military orders.

In the United States, the adjutant general is the chief military officer of the United States National Guard units in any one of the American states. This use of the term reflects the early history of the United States, because of which each of the 50 states has partial sovereignty, including the right to maintain military forces; the Army National Guard and Air National Guard are state units that can be called to federal duty in case of national emergency.

See also
 S1
 Aide-de-camp
 Equerry
 Batman

References
Informational notes

Citations

Military administrators

Adjutant


I. İzzeddin Keykavus, (Eski Anadolu Türkçesiyle:  (İzz 'ed-Dīn Keykāus bin Keyhusrev) d. 6 Kasım 1180 - ö. 7 Ocak 1220), Türkiye Selçuklu Sultanı'dır (1211-1220).

Saltanatı döneminde ülkesini dünyaya ve denizlere açan sahil ve limanlara kavuşturmuş; ticaretin gelişmesini sağlamış, Haçlıların İstanbul'u işgaliyle ortaya çıkan durumdan çok iyi istifade ederek; Komnenos Hanedanı'nı, Kilikya Ermeni Krallığı'nı, Eyyûbîler ve Artukluları Selçuklu Devleti'ne tâbi kılmıştır. Sivas'ı Devletinin başkenti yapmış; Anadolu'daki Selçuklu tıp eğitim yeri ve hastanelerinin en büyüklerinden olan Sivas Darüşşifası'nı yaptırmıştır.

Yaşamı

Çocukluk ve gençlik yılları
I. Gıyaseddin Keyhüsrev'ın büyük oğludur. Çocukluk, gençlik yılları ve meliklik hayatına ilişkin fazla bilgi bulunmaz. Babası I. Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahttan indirilmesinden sonra babası ile birlikte uzun seyahatlere katıldı, sonunda babası ve kardeşi I. Alaeddin Keykubad ile beraber Dördüncü Haçlı Seferi öncesine kadar (1200 - 1204 arası) İstanbul'da Bizans İmparatorluğu'nda kaldı. Bu sırada eğitimi ile Seyfeddin Ayaba ilgilenmişti.

II. Süleyman Şah'ın ölümü üzerine tekrar sultan olmak üzere Konya'ya doğru harekete geçen babası, geçişine izin vermeyen İznik İmparatoru I. Theodoros Laskaris ile anlaşma yaparak Ladik, Honas ve bazı kaleleri bırakmayı kabul edip; kaleler teslim edilene kadar onu kardeşi Alaeddin Keykubad ile rehin bıraktı. İki kardeş, bir süre İznik de tutsak olarak kalsa da daha sonra Hacib Zekeriya'nın yardımı ile kaçarak Anadolu'ya geçtiler.

Izzeddin Keykavüs, babasının Sultanlığı sırasında Malatya melikliğine atandı. Melikliği sırasında babasının hocası Mecdüddin İshak idarî işler ve öğrenimini tamamlama konusunda kendisine yardımcı olmuş; 6 yıl sonra babasının Alaşehir Muharebesi'nde ölümü üzerine 1211'de tahta çıkmıştır.

Tahta Çıkışı ve Alaaddin Keykubad ile mücadelesi
Yenilgi ile sonuçlanan Alaşehir Muharebesi'nden sonra Selçuklu komutanları Sultanın cenazesini bile almadan Konya'ya dönmek zorunda kaldılar. Seyfeddin Ayaba  ve bazı komutanlar esir düşmüştü. Konya'da toplanan devlet ileri gelenleri İzzeddin Keykavüs'ün tahta çıkmasının uygun olacağına karar verdi. Keykavüs, üç gün yas tuttuktan sonra Kayseri'ye gitti. Biat, yas ve tahta çıkma törenleri Kayseri'de yapıldı. Konya'ya hareket edeceği sırada kardeşi Tokat Meliki Alâeddin Keykubad saltanat davasıyla ortaya çıkarak şehri kuşattı. Erzurum Meliki Mugīsüddin Tuğrul Şah ile Ermeni Kralı I. Levon da kuşatmaya katılmıştı. İzzeddin Keykavüs, Kayseri subaşısı Celâleddin Kayser'i para ve değerli hediyelerle Ermeni Kralı I. Levon'a gönderdi. Kendisine  para ve tahıl ile Luluva (Ulukışla), Ereğli ve Lârende (Karaman) kaleleri teklif edildi. Teklif kabul eden Levon'un  ittifaktan ayrılıp ülkesine dönmesinden sonra Mugisüddin Tuğrul Şah da kardeşi el-Melikü'l-Eşref'in ülkesine saldırmak üzere olduğunu öğrenip Erzurum'a döndü. Keykubad kuşatmayı kaldırıp Ankara Kalesi'ne sığındı. Orduyu Konya ovasında toplayıp Ankara'ya sefere çıkan Keykavus, şehri kuşattı. Kuşatma, 1213 ilkbaharına kadar devam etti. Keykubad, kalede erzağın azalması üzerine kendisi ve kale halkının canına dokunulmaması şartıyla teslim oldu. Kale halkına dokunulmadı; Keykubad ise Malatya yakınlarındaki Minşâr Kalesi'ne hapsedildi. Keykâvus onu öldürmek istediyse de hocası Mecdüddin İshak buna engel oldu.

Fetihleri
I. İzzeddin Keykavus, kardeşi I. Alaeddin Keykubad'ı etkisiz hale getirip iktidarını sağlamlaştırdıktan sonra bütün dikkatini Anadolu'da ticaretin canlandırılmasına verdi. Kıbrıs Krallığı'yla bir anlaşma yaparak iki ülke arasındaki ticareti serbest hale getirdi.

Mısır ve Suriye'den gelen Güney-Kuzey ticaret yolu, Karadeniz'de Sinop ve Samsun limanlarına ulaşıp karşı sahildeki Sudak limanına geçerek kuzeydeki kürk yolu ile birleşmekteydi. Samsun, Gıyaseddin Keyhüsrev devrinde fethedilmişti. Keykavus, planlı fetih politikası sonucu kuzey ticaret yolunu açmak için Sinop'u Trabzon İmparatorluğu'ndan aldı (1214). Keykavus'ün ani bir baskınla kuşattığı Sinop, İznik İmparatorluğu ve Trabzon İmparatorluğu arasında mücadele konusu idi. Trabzon İmparatoru Aleksios Komnenos'un bir av sırasında pusuya düşürülerek Anadolu Selçukluları tarafından esir edilmesi şehrin teslim alınmasında çok faydalı oldu. Sinop'un fethi ile Trabzon merkezli Komnenos Hanedanı Selçuklulara bağlandı ve 1243'teki Kösedağ yenilgisine kadar bağlı kaldı. Zafer, komşu devletlere ve Abbasi halifesine fetihnamelerle iletildi. Sultan, bu başarı nedeniyle "Es-sultânü'l-gālib" ünanını aldı. Sefere katılan beylerden Simre Valisi Bedrüddin Ebu Bekir Sinop Valisi ve komutanı olarak atandı.

Ermeni kralı Levon, Keykavüs ile Keykubad arasındaki taht mücadelesi sırasında kendisine bırakılan Luluva (Ulukışla), Ereğli ve Lârende (Karaman) kalelerini yönetemeyeceğini anlamış; Hospitalier Şövalyelerine vermek istiyordu. Keykavus Sinop'un fethinden sonra düzenlediği seferle bu kaleleri ele geçirdi ve Antalya'ya yöneldi.

Keykavus ile Keykubad arasındaki taht mücadelesi sırasında Antalya'nın Hristiyan halkı ayaklanmış, Selçuklu muhafızlarını öldürüp şehre hâkim olmuşlardı (1212). 24 Aralık 1215'te şehir karadan ve denizden kuşatıldı.  Sultan, bir aylık kuşatmadan sonra teslim olan şehre büyük bir törenle girerek tahtına oturdu. Antalya'nın fethiyle Selçuklu Sultanı I. İzzeddin Keykavus ilk kez "Sultanü'l-bahreyn/iki denizin sultanı" unvanını kullandı. Şehirden kaçan halk bir fermanla geri davet edildi. Antalya'nın 1216'da ikinci kez fethi ile Akdeniz ve Karadeniz de iki önemli limanın Türklerin eline geçmesini sağladı.

Sultan, Güney ticaret yolunu engelleyen Kilikya Ermeni Kralı I. Levon'un Haçlılarla arasının açılmasını fırsat bilerek sefere çıktı; 1216 yılı baharında Maraş üzerine hareketle Yabanlu ovasında ordugâh kurdu. Keban Kalesi önünde yapılan savaşta Ermeni ordusunu ağır bir yenilgiye uğrattı. Ermeni prensi ile 1218 yılında anlaşma yapıldı. Ermeniler Selçuklular'a tabi olmayı, vergi vermeyi, bazı sınır kalelerini iade etmeyi kabul etti. Sultan da Sis Kalesi'ni vereceğini açıkladı. Bu sefer sayesinde Anadolu-Suriye ticaret yolu güvence altına alındı; Anadolu, ticaret kervanlarının merkezi durumuna geldi.

Suriye seferi
1216 da, önemli bir ticari kavşak olan ve Eyyûbîler'in elindeki Halep'i almak için, Selahaddin Eyyubi'nin büyük oğlu Melik Efdal ile ittifak kurarak bu bölgedeki toprakların paylaşımı konusunda anlaştı. Başlangıçta bazı kaleler alınsa da Melik Efdal'ın taraf değiştirmesi ve ordusundaki emirlere olan güvensizlik nedeniyle harekâtı yarıda keserek geri döndü (bu sefer sonrası Elbistan'a döndüğünde, güven duymadığı çoğunluğu gulam kökenli emirleri bir eve doldurarak yaktırdığı rivayet edilir).

Ölümü
I. İzzeddin Keykavus, ikinci kez Halep üzerine sefer hazırlığı yaptığı sırada vereme yakalandı. Erbil Hükümdarı Muzafferüddin Gökbörü, Diyarbakır Hükümdarı Melik Salih, Mardin Hükümdarı Artuk Arslan'ın kendisini metbu tanımış; Büveysir'de birleşen müttefikler Selçuklu ordusunu beklemekteydi. Hastalığı artan Sultan, hekimlerin tavsiyesine uyularak havasının ve suyunun iyi geleceği ümidiyle Malatya yakınında Viranşehir'e götürüldü. Çok geçmeden orada öldü (1220) ve Sivas'ta 1217 de yaptırdığı Darüşşifa'daki türbesine gömüldü.

Ölümüyle yerine kardeşi I. Alaeddin Keykubad Sultan oldu. (I. Alaeddin Keykubat'ın Sultan olmasının, ölüm döşeğinde iken İzzeddin Keykavus'un, oğlu olmadığından, Kezirkerp kalesinde tutuklu olan Aleaddin Keykubad'ı çağırtarak varis ilan ettiği ya da aynı gerekçe ile ümera'nın Aleaddin Keykubad'ı serbest bırakması nedeniyle olduğu yönünde iki görüş vardır).

Unvanları
 Sultanü'l Galip 1214 Sinop'un Fethi
 Sultanü'l Bahreyh  1216 Antalya'nın Fethi

Yaptırdığı eserler
 ? Malatya Ulu cami
 ? Malatya Hekim han
 1213-14 Burdur Evdir han
 1217 Sivas Darüşşifası

Kaynakça

İzzeddin Keykavus, 01
1180 doğumlular
1220 yılında ölenler
Sinop tarihi
13. yüzyılda Türkler

I. İzzeddin Keykâvus


Das Torfmoor ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Holzminden.

Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 099 ist 44 Hektar groß. Es ist Bestandteil des FFH-Gebietes "Moore und Wälder im Hochsolling, Hellental" und des EU-Vogelschutzgebietes "Solling". Das Gebiet stand seit dem 5. Juni 1986 unter Naturschutz. Zum 9. Juni 2019 ging es im neu ausgewiesenen Naturschutzgebiet "Moore und Wälder im Hochsolling, Hellental" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde war der Landkreis Holzminden.

Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt südöstlich des Holzminder Stadtteils Silberborn im Solling innerhalb des Naturparks Solling-Vogler. Es stellte ein ehemals entwässertes und durch Torfabbau verändertes Hochmoor vom Typ Hangmoor unter Schutz. Durch Schließung der Entwässerungsgräben konnte der Wasserhaushalt des Moores verbessert werden. Ferner wurden Entkusselungsmaßnahmen durchgeführt.

Das Moorgebiet wird durch Birkenmoorwälder in den Randbereichen und ehemalige Torfstiche, in denen sich Schlenkengesellschaften ausgebildet haben, geprägt. Weiterhin sind Hochmoorgesellschaften mit Torfmoosen und Scheiden-Wollgras zu finden.

Das Gebiet entwässert nach Norden zur Holzminde, nach Süden zur Dölme.

Weblinks

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Holzminden
Moor in Niedersachsen
FTorfmoor
Geographie (Holzminden)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Torfmoor (Naturschutzgebiet)


Peștele ventuză comun (Lepadogaster lepadogaster) este un pește carnivor marin din familia gobiesocide care trăiește pe fundul stâncos sau nisipos din vecinătatea țărmului, mișcându-se destul de greoi, printre alge. Este răspândit pe litoralul african și european al Oceanului Atlantic, Marea Mediterană, Marea Marmara și Marea Neagră. În România, a fost semnalat la Agigea. Este un pește mic, având o lungime de până la 8-10 cm. Poate trăi până la 5 ani. Corpul alungit, ușor turtit dorsoventral anterior și lateral posterior. Solzii lipsesc. Tegumentul acoperit cu mucus abundent.  Capul mare și moderat deprimat. Botul turtit și larg, sub forma unui cioc de rață. Au 2 perechi de nări tubulare; nara anterioară cu tentacule pe marginea sa posterioară, acestea sunt formate dintr-un tentacul mai lung, având la bază două ramificații mai mici. O singură înotătoare dorsală, lungă, situată posterior, formată în întregime din radii moi. Înotătoarea anală fără spini, asemănătoare ca mărime, formă și poziția cu înotătoarea dorsală. Înotătoarea dorsală și anală sunt unite cu înotătoarea caudală printr-o mică membrană, incompletă. Înotătoarele pectorale largi în formă de evantai. Înotătoarele abdominale formează o ventuză ventrală puternică  cu 2 discuri adezive. Ventuza ventrală le permite să se mențină pe pietre sau scoici și să reziste acțiunii valurilor în apele marine neritice puțin adânci. Sunt înotători slabi. Colorația este variabilă în funcție de mediului înconjurător: cafeniu-deschisă, brun-roșcată sau verzuie-măslinie. Pe spate și laturile corpului, numeroase pete mici, cafenii, ovale sau rotunjite. Pe partea dorsală a capului, înapoia ochilor au două pete mici ovale, albastre, dispuse în spatele unei dungi sub formă de un V cu vârful îndărăt. Între ochii 2-3 dungi de culoare galbenă sau albastră tivite cu negru. Pe laturile capului câteva dungi albastre. Înotătoarele mediane (dorsală, anală și caudală) de culoare carmin, tivite cu galben. Se hrănesc cu mici crustacee, gasteropode și moluște bivalve, dar și cu icre de pești și pești mici. Ponta este depusă pe sub pietre în mai-iunie și este alcătuită din pături de câte 200-250 de ouă, dispuse pe un singur rând și păzită de către ambele sexe. Ouăle (icrele) de culoare galben-aurie aderă la substrat și au o formă semielipsoidală, lungi de 1,8 mm. Larvele eclozează după 2 săptămâni și duc la început o viață planctonică. Din punct de vedere economic, nu prezintă importanță.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Adriana Murgoci. Contribuții la cunoașterea gobiesocidelor (ordinul Xenopterygii) din Marea Neagră. Studii și cercetări de biologie. Seria Zoologie.  Tomul 16, Nr. 5, p. 373-382, București 1964
 John C. Briggs. A monograph of the clingfishes (order Xenopterygii). Stanford Ichthyological Bulletin,  1955, vol. 6, 224 pages.
 Margaret M. Smith, Phillip C. Heemstra. Smiths' Sea Fishes. Springer-Verlag, Berlin, 1986
 Miguel Henriques, Rita Lourenço, Frederico Almada, Gonçalo Calado, David Gonçalves, Thomas Guillemaud, M. Leonor Cancela and Vítor C. Almada. A revision of the status of Lepadogaster lepadogaster (Teleostei: Gobiesocidae): sympatric subspecies or a long misunderstood blend of species? Biological Journal of the Linnean Society, 2002, 76, 327–338.

Legături externe
 Lepadogaster lepadogaster. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)
 Lepadogaster lepadogaster  (Bonnaterre, 1788). FishBase
 Морская уточка обыкновенная, Lepadogaster lepadogaster (Bonnaterre, 1788). Рыбы вод Украины
 Риба-присосок європейська. Lepadogaster lepadogaster (Bonnaterre, 1788). Червона книга України
 Рыба-присоска обыкновенная Lepadogaster lepadogaster (Bonnaterre, 1788). Красная книга Украины
 Peștii din Marea Neagră. EcoMareaNeagra

Gobiesocidae
Pești din România

Pește ventuză comun


The Paris Commune during the French Revolution was the government of Paris from 1789 until 1795. Established in the Hôtel de Ville just after the storming of the Bastille, it consisted of 144 delegates elected by the 60 divisions of the city. Before its formal establishment, there had been much popular discontent on the streets of Paris over who represented the true Commune, and who had the right to rule the Parisian people. The first mayor was Jean Sylvain Bailly, a relatively moderate Feuillant who supported constitutional monarchy. He was succeeded in November 1791 by Pétion de Villeneuve after Bailly's unpopular use of the National Guard to disperse a riotous assembly in the Champ de Mars (17 July 1791).

By 1792, the Commune was dominated by those Jacobins who were not in the Legislative Assembly due to the Self-Denying Ordinance. The new Commune meant that there was a genuinely revolutionary challenge to the Legislative Assembly, though its practical victories were always limited and temporary. The violence provoked by the Jacobins and their excesses meant that the power of the Commune would end up being limited by increasing support for more moderate revolutionary forces until the Thermidorian Reaction and the execution of its leaders led to its disestablishment in 1795.

Legislative origins and early history
When Louis XVI ascended to the throne, he initially sought to establish better relations with a Paris that had felt subordinated by Versailles, and in 1774 he restored the Parlement of Paris - a court of nobles that had previously been abolished. However its powers were limited, and economic pressures meant that Versailles imposed austerity measures on the military and policing structures of Paris, incentivising disloyalty to the crown amongst soldiers and the police. This coupled with the perceived frivolity of royal spending encouraged popular anger, and radical pamphleteering and meetings started to become a key part of the Parisian bourgeois intellectual culture. Amidst this anger and the wider contemporary social upheavals in France, on 25 June 1789, 12 representatives from three different parts of the city voted in favour of creating a united Parisian municipality. Further reforms proposed by Nicolas de Bonneville aimed to create a Parisian Bourgeois Guard that would later become a National Guard (and was composed of 48,000 citizens) and a Commune that would have its own assembly which named itself L'Assemblée Générale des Électeurs de la Commune de Paris and was established on 11 July, just days before the Bastille was stormed on 14 July. On 20 July, each district of Paris elected 2 representatives, creating an assembly of 120 representatives who primarily came from the Third Estate. In Spring 1790 the departments of France were reorganized; the Paris Commune was divided up in 48 revolutionary sections of Paris and allowed to discuss the election of a new mayor. Louis XVI himself gave permission for this on 21 May 1790. Each section was granted its own popular militia, civil committee, and revolutionary committee. These sections acted as intermediaries between local populations (largely sans-culottes) and the legislative Paris Commune, and initially tended to deal with legal and civil concerns, but the sections were becoming increasingly radicalised and focused on political issues and struggles. On 24 February 1792 the Conseil Général de la Commune was installed: it consisted of 24 members, under whom were Etienne Clavière, Pierre-Joseph Cambon, Sergent-Marceau, René Levasseur and the King. Manuel was appointed as procureur of the commune, representing the King, gave a speech warning against anarchy. Early March the Paris Department was placed above the Commune in all matters of general order and security. According to Jan ten Brink it had the right to suspend the Commune's decisions and to dispose of the army against her in case of emergency.

The distinctions between an active and passive citizen were abolished by the Commune on 25 July 1792 as the Commune became increasingly Jacobin in its orientation, and ideas of full citizenship were beginning to take root. The theoretical basis for the establishment of the Commune meant that administrative power could be brought closer to the people in a revolutionary manner, and Paris could achieve localisation of revolutionaries to modernise the city and country, alongside creating a rational framework or administration that could function efficiently without agents of the state.

The insurrection on 10 August 1792
In the earlier days of the Commune, Feuillants and then Girondin bourgeois Republican forces had dominated, but an ascendant Jacobin presence amongst the Parisian political class became increasingly militant in its desire to establish control of the Commune, and it succeeded in doing so formally as part of an organised seizure of power in August 1792. As a result of this, the Paris Commune became insurrectionary in the summer of 1792, essentially refusing to take orders from the Constitutional Cabinet of Louis XVI. On the night of 9 August 1792 (spurred by the issue of the Brunswick Manifesto on 25 July) a new revolutionary Commune, led by Georges Danton, Camille Desmoulins and Jacques Hébert took possession of the Hôtel de Ville. Antoine Galiot Mandat de Grancey, the commander of the Paris National Guard and in charge of defending the Tuileries where the royal family resided, was assassinated and replaced by Antoine Joseph Santerre. The next day insurgents assailed the Tuileries. During the ensuing constitutional crisis, the collapsing Legislative Assembly of France was heavily dependent on the Commune for the effective power that allowed it to continue to function as a legislature. The insurrectionary commune had elected Sulpice Huguenin during the night as its first President.

On 10 August and the following days, all 48 districts of Paris decided to elect representatives with unlimited powers (28 districts jointly made this decision on the eve of the assault on the Tuileries, whilst the remaining 20 joined them over the days that followed). The 11th district, covering an area which included Place Vendôme, elected Maximilien de Robespierre as its representative. At this time, 52 representatives formed the Departmental Council of the Commune. On 16 August, Robespierre presented a petition to the Legislative Assembly from the Paris Commune to demand the establishment of a provisional Revolutionary Tribunal that had to deal with the "traitors" and "enemies of the people". On 21 August, it succeeded in dissolving the separate department of Paris; the Commune took its place, combining local and regional power under one body. The all-powerful Commune demanded custody of the royal family, imprisoning them in the Temple fortress. A list of "opponents of the Revolution" was drawn up, the gates to the city were sealed, and on 28 August the citizens were subjected to domiciliary visits, ostensibly in a search for muskets. A sharp conflict developed between the Legislative and the Commune and its sections. On 30 August the interim minister of Interior Roland and Guadet tried to suppress the influence of the Commune because the sections had exhausted the searches. The Assembly, tired of the pressures, declared the Commune illegal and suggested the organization of communal elections. On Sunday morning 2 September the members of the Commune, gathering in the town hall to proceed the election of deputies to the National Convention, decided to maintain their seats and have Rolland and Brissot arrested.

The September Massacres of 1792
One of the bloodiest consequences of the Paris Commune was the September Massacres, and their exact origins continue to be a source of historical debate around the internal politics of the Paris Commune. Between 2 and 6 September, an estimated 1,100 - 1,600 people were killed by around 235 forces loyal to the Commune who had been responsible for guarding the prisons of Paris, and it is estimated that half of the prison population of Paris was massacred by the evening of 6 September. A culture of fear had emerged amidst the ongoing wars with Austria and Prussia, and the Jacobins had propagated a culture of conspiracy and revenge which singled out a potentially disloyal prison population; fearing that political prisoners and the many Swiss prisoners in Parisian jails would side with either an advancing foreign or counter-revolutionary army. Furthermore, the culture of revolutionary terror also prompted an opportunistic desire for revenge, and all of this coupled with the instability of the state and location of power, and the precarity of ordinary Parisian life fuelled a culture of extreme fear and paranoia that would eventually fuel the mass violence which was rationalised as a pre-emptive act. On 2 September, Danton gave a speech in the Legislative Assembly specifically singling out internal enemies, and called for volunteers to take arms against them and assemble together in Paris immediately. He insisted "any one refusing to give personal service or to furnish arms shall be punished with death", and claimed that the salvation of France rested upon ordinary citizens taking up arms against potential traitors. The very next day the massacres began, and within 24 hours, 1,000 people had been killed. Jean-Paul Marat, heading the surveillance committee of the Commune, immediately started the mass dissemination of a notice imploring all patriots to eliminate counter-revolutionaries themselves as soon as possible, and Jean-Lambert Tallien, the secretary of the commune, called for an expansion of the mass action beyond Paris as a patriotic duty. A huge wave of violence followed, often organised through revolutionary sections, and the prison population was halved through the massacres. However, for all the rhetoric of dangerous political prisoners posing a threat to Paris, only a minority were political prisoners, and the vast majority were not political prisoners (72%), in fact some of them were children. The after-effects of the massacres were severe, and the assassination of Marat by Charlotte Corday (a Girondin sympathiser) on 13 July 1793, who blamed him for the violence, triggered an even further wave of radicalisation amongst Jacobins, as a cult of martyrdom emerged around him. Blame for the massacres remains controversial, but Danton and his inflammatory rhetoric is the most frequent figure emphasised by historians. However, Gwynne Lewis emphasises the "sanguinary outbursts in the press" promoted by Marat and notes that the massacres marked a watershed in a troubled history between the people and the political elite in a new combination of forces unleashed by revolution, counter-revolution, and the support of both amongst conflicting popular and elite forces. William Doyle further argues that Danton's irresponsibility in provoking the violence served to devalue the popularity of the revolution on a local, domestic, and international level.

The Insurrection of 31 May - 2 June 1793
It called for the reinstatement of the Revolutionary Tribunal to try political opponents, and on 10 March 1793, the tribunal was restored. On 18 April the Commune announced an insurrection against the convention after the arrest of Jean-Paul Marat. Mid May Marat and the Commune supported Robespierre publicly and secretly. On 25 May, the Commune demanded that Hébert be released. The president of the Convention Maximin Isnard, who had enough of the tyranny of the Commune, threatened with the total destruction of Paris. "If the Commune does not unite closely with the people, it violates its most sacred duty", Robespierre said. In the afternoon the Commune demanded the creation of a Revolutionary army of sansculottes in every town of France, including 20,000 men to defend Paris. The next day the Commune decided to create a revolutionary army of 20,000 men to protect and defend Paris. On Saturday 1 June the Commune gathered almost all day. Unsatisfied with the result the commune demanded and prepared a "Supplement" to the revolution for the next day. Hanriot was ordered to march his National Guard from the town hall to the National Palace. "The armed force", Hanriot said, "will retire only when the Convention has delivered to the people the deputies denounced by the Commune." The insurrection was organized by the Paris Commune and supported by Montagnards.

The tribunal presided over the arrest, trial, and execution of the Girondins (see Insurrection of 31 May – 2 June 1793), and the enactment of the law of General Maximum on 29 September 1793. It played an essential role in the revolutionary wars following 1793, forming militias and providing weaponry to many of the revolutionary armies during the Reign of Terror.

The Defeat of the Girondins
The Commune took charge of routine civic functions but is best known for mobilizing the people towards direct democracy and insurrection when it deemed the Revolution to be in danger, as well as for its campaign to dechristianize the country. This campaign of dechristianization was spearheaded by many prominent figures within the Commune, such as the minister of war Jean-Nicolas Pache who sought to disseminate the profoundly anti-clerical work of Jacques Hébert by purchasing thousands of copies of his books and his radical newspaper Le Père Duchesne for free distribution to the public. The Hébertists amongst the Communards managed to successfully transform Notre-Dame and numerous other churches into Temples of Reason, further entrenching the Commune's political commitment to the Cult of Reason. As the Commune became increasingly radical and Jacobin-dominated it aligned itself with radical left Montagnard ideas and policies, and was headed by Pierre Gaspard Chaumette and Hébert himself from November 1792 - some of the most extreme voices within the Commune  - until their overthrow and eventual execution, along with 91 other members of the Commune, as part of the Thermidorian coup in July 1794.

The internal politics of the Commune and its political culture had a huge impact on the Insurrection of 31 May - 2 June 1793 and the fall of the Girondins. The Jacobin dominance of the Commune existed in strong tension with the much more moderate Girondins who dominated the Legislative Assembly. When the National Convention effectively replaced it in September 1792, the Girondins remained more powerful than the radical left Montagnards, and most of the Convention's power and control over most of France remained in their hands. But by 1793, massive challenges to the legitimacy and reputation of the Girondins, such as the wars with Austria and Prussia, and the insurrectionary War in the Vendée began to destroy their popular support. The massacres of tens of thousands of people in the royalist Vendée uprising exposed just how deep the divides between urban and rural France were, how little practical control the Girondins had over a unified French republic, and how ineffective they were at holding true to democratic principles. France was effectively moving into the Civil War, and republicans were increasingly switching loyalty to the Montagnards. Amidst this crisis, in the Paris Commune, Marat sent a letter to throughout the provincial societies encouraging them to demand the recall of the appellants, which resulted in the Convention demanding he be put before a Revolutionary Tribunal. Outraged by this, most of the Parisian sections sent an outraged petition threatening the Girondins with an effective insurrection. In response to this, the Girondins launched a political assault on the Paris Commune as an institution, arresting Hébert for an inflammatory article he had published in his paper, and two other Jacobin Communards. This then triggered the declaration of an open Jacobin uprising, and Robespierre called upon the people to join in the revolt. A popular revolutionary army of around 20,000 men inside the Commune was formed, and the sections formed an insurrectionary committee. On 31 May, an uprising attempt began unsuccessfully, and the smaller than expected forces who gathered were unable to take the Convention in any meaningful way, and Jean-Francois Varlet accused Hébert and Dobson of weakness at the evening meeting of the Commune for the poorly-planned attempt at ousting the Girondins. In response to this, the Commune gathered all day on 1 June, with the understanding that a Sunday uprising would mean a much better attendance of sans-culottes. After a full day of Communard planning, in the evening 40,000 troops surrounded the Convention, trapping the Girondins inside. They spent much of 2 June fiercely denouncing the Jacobins and the Paris Commune itself through speeches, arguing for its suppression, but as the Vendée fell to rebels, inspiring revolutionary outrage, Francois Hanriot ordered the National Guard to march on the convention and join those Communard forces to oust the Girondins who had lost the faith of republicans. The Convention, now having the National Guard around it, demanded that the ousting of the Girondins be blamed for France's disintegration. Girondin deputies attempting to leave were arrested as the Convention was stormed, and the President of the Convention came out to plead with Hanriot to remove the troops, but he refused to do so, and under this pressure, the Convention itself ended upvoted for the arrest of those 22 leading Girondins - effectively destroying them as a political force. Marat and Couthon hailed Hanriot as a hero of the revolution, and he became seen as a hero of the Commune itself. This insurrection sparked by the Jacobins led to a new Montagnard governing force, the defeat of their Girondin enemies, and a completely new revolutionary government for France.

From 4 December 1793, the Commune of Paris and the revolutionary committees in the sections had to obey the law, the two Committees, and the convention. Within three weeks majority of the Committee of Public Safety decided that the ultra-left Hébertists would have to perish or their opposition within the committee would overshadow the other factions due to its influence in the Commune of Paris.

In Summer 1794 the commune had to solve serious problems in the cemeteries because of the smell. On 23 July the Commune published a new maximum, limiting the wages of employees (in some cases by half) and provoking a sharp protest in the sections.  On 27 July the Paris Commune gave orders to close the gates (and to ring the tocsin), and summoned an immediate meeting of the sections to consider the dangers threatening the fatherland. The Paris Commune was in league with the Jacobins to bring off an insurrection, asking them to send over reinforcements from the galleries, 'even the women who are regulars there'. At around 10 p.m., the mayor Jean-Baptiste Fleuriot-Lescot appointed a delegation to go and convince Robespierre to join the Commune movement. After a whole evening spent waiting in vain for action by the Commune, losing time in fruitless deliberation, without supplies or instructions, the armed sections began to disperse.

The Thermidorian reaction and decline of the commune
It was not until 1792 that the government had a formal cabinet in place, with the appointment of the Ministers of the French National Convention and the decision of the Commissioners of the Committee of Public Safety in 1794 to take charge of administrative departments, but the increased and consolidated power of the National Convention by 1794 now meant that they could challenge the insurrectionary and often hostile power of the Paris Commune. The ousting of Robespierre on 27 July 1794 (or 9 Thermidor year II in the revolutionary calendar), marked a huge organised counter-revolution against the radical left and Robespierre himself from the National Convention, and this naturally spelled trouble for the Paris Commune. When he was detained, the troops of the Paris Commune under Hanriot who were largely loyal to him organised an attempt to liberate him, which was in turn met by a counter-attack from Convention forces. They barricaded themselves into the Hotel de Ville, and on 28 July, the Convention forces succeeded in capturing Robespierre and the supporters who remained with him and executed them on the same day. Almost half of the Paris Commune (70 members) were executed on 29 July, as were many members of Jacobin club who had supported Robespierre - marking the beginning of the White Terror. With the execution of most of its members, the Commune was effectively a proxy of the National Convention, and subject to its direct rule. In response to this, Francois-Noel Babeuf and democratic militants associated with him - organised through a newly created Electoral Club - demanded the restoration of the Commune, but were unsuccessful in achieving their aims. The government of the republic was then succeeded by the French Directory in November 1795, formally ending the Commune, but its after-effects remained strong in the Parisian imagination, and the memory of the 18th Century Commune provided inspiration for the later Communards of the Paris Commune of 1871. However, with that later Commune of 1871, and his traumatic experiences of it, Hippolyte Taine writing in L'Origine de la France Contemporaine critically expressed the idea that there were strong reverberations of the 18th Century Commune, given how the 19th Century one restored institutions such as the Committee of Public Safety of 1793-1794.

Women's rights
In 1791, the French Revolutionary Constitution attributed women to the category of "passive" citizens.  Later, in 1793, the Jacobin Constitution did not allow women to vote. In 1795 some men lost their right to vote and the notion of "passive" citizenship was no longer in use, meaning that women lost their rights to be called citizens at all. The lack of rights was not unusual at the time for most working-class and middle-class women, however, it significantly influenced those more wealthy who liked to be involved and could exercise some influence through their salons or their husbands.

The 1791 Constitution acknowledged that marriage was a civil contract, and with time divorce became a possibility. In the early 1790s women also gained an opportunity to legally inherit property.

In general, there was an upheaval in women's political involvement which started with the Parisian Women's March on Versailles in 1789. Women were also involved in political discussions. For example, the Jacobin Club was for men only, however, their public meetings were open to everyone. Even though women did not speak on the stage, attending and voicing their support of or disagreement with certain speakers was a way to be politically proactive.

Maximilien Robespierre, a member of the Jacobin Club, rose to power in 1792, and his popularity is largely attributed to his female supporters.  Robespierre, however, was not an advocate for women's rights, and a lot of contemporary female activists opposed his policies. Among those activists was Madame Roland who held salons for the Girondins, bourgeois republicans, around 1791. Her party's political disagreements with Robespierre had led to their falling out.

Olympe de Gouges, another prominent activist on the French political arena at the time, had published the Declaration of the Rights of Woman and of the Female Citizen (1791) addressing the 1789 Declaration of the Rights of Man and of the Citizen. In her work, she criticised the revolution for not addressing gender inequality. Similar to Mme Roland, Olympe de Gouges was associated with the bourgeois republicans and has favoured the idea of the constitutional monarchy, causing her to criticise Robespierre and the Montagnards after the execution of Louis XVI. De Gouges' criticism of the revolutionary movement in her writing and her affiliation to the Girondins led to her being convicted of treason and she was executed along with other party members (including Madame Roland) in November 1793.

During the Reign of Terror activism began to decline. Most clubs and salons were closed in 1794 and women were prohibited from going into the Convention's galleries.

Notes

Sources

1780s in Paris
1790s in Paris
1789 events of the French Revolution
1790 events of the French Revolution
1791 events of the French Revolution
1792 events of the French Revolution
1793 events of the French Revolution
1794 events of the French Revolution
1795 events of the French Revolution

Paris Commune (1789–1795)


An Tuberolabium rumphii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jeffrey James Wood. An Tuberolabium rumphii in nahilalakip ha genus nga Tuberolabium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tuberolabium

Tuberolabium rumphii


An Uncinia strictissima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Donald Petrie. An Uncinia strictissima in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia strictissima


Le comte Simon IV de Lippe (né vers 1404 et mort au château de Wilbasen, Lippe-Detmold, le ) est seigneur de Lippe de 1415 à 1429.

Biographie
Simon IV de Lippe, né vers 1404, est le fils aîné de Bernard VI de Lippe (vers 1363-1415) et d'Elisabeth von Mörs-Saarwerden. Il hérite de la seigneurie de Lippe après la mort de son père, en 1415.

En 1424, le comte Adolphe X de Schaumbourg tente de reconquérir le comté de Sternberg, que son père, Otto Ier de Schaumbourg, avait donné en gage à la maison de Lippe en 1400. Cette tentative engendre un conflit, au cours duquel Extertal, ainsi que l'église et le château de Bösingfeld sont détruits. Cependant, Simon IV, prenant des contre-mesures appropriées, réussit à conserver le comté de Sternberg.

À Osterholz, Simon IV construit un pavillon de chasse entouré d'un fossé. Le bâtiment principal est démoli en 1775.

Mariage et descendance
Simon V épouse vers 1426, la duchesse Margaretha de Brunswick-Grubenhagen (morte après 1456), fille d'Éric de Brunswick-Grubenhagen et d'Elisabeth de Brunswick-Göttingen. De cette union, naissent deux fils :

 Bernard VII (né en 1429 et mort à Detmold, le  ) ;
 Simon de Lippe (né le  et mort à Dringenberg, le ), évêque de Paderborn où il est inhumé.

Succession
Après la mort de Simon IV de Lippe, le , son fils aîné Bernard VII lui succède en qualité de « seigneur de Lippe ».

Ascendance

Références

Liens externes
 .
 Portail Internet Histoire westphalienne : Comté / Principauté de Lippe (-Detmold) / État libre de Lippe
 .

Personnalité allemande du XVe siècle
Maison de Lippe
Décès en 1429

Simon IV de Lippe


Charles Babbage (d. 26 Aralık 1791 – ö. 18 Ekim 1871), İngiliz matematikçi, analitik filozof, makine mühendisi ve programlanabilir bilgisayar fikrini ortaya atan (proto-)bilgisayar bilimcisi mucit.

Çalışmalarının bir kısmı Londra Bilim Müzesi'nde sergilenmektedir. Mekanik olarak çalışabildiği sonradan kanıtlanmış bir hesap makinesi geliştirmiştir. Yaptığı hesap makinesini günümüz bilgisayarlarının geliştirilmesinde en önemli katkılarda bulunduğu kabul edilir.

1991 yılında, Babbage'ın özgün çalışmalarına sadık kalarak onun Fark makinesi diye adlandırdığı cihaz tamamlanmış ve işlevsel biçimde çalıştığı görülmüştür.

Babbage'ın zamanında, matematiksel tablolar çok yüksek oranda işlem hataları içeriyorlardı. Cambridge'te iken insanlar tarafından hesaplanarak hazırlanan bu tabloların ne kadar hatalı yapıldığını görerek, kendini insandan kaynaklı hatalara engel olabileceği bir hesap makinesinin tasarımına adamıştır. 1822 yılında, polinom işlevlerin (fonksiyonların) değerlerinin hesaplanmasını olanaklı kılacak, Fark makinesi adını verdiği aygıtın yapımına başladı.

Hesap makinesi
Babbage 1830'ların ortalarında çözümleyici makine diye adlandırılan ve çağdaş sayısal (dijital) bilgisayarın öncüsü olan aygıtın tasarımını gerçekleştirdi. Bu aygıtta delikli kartlardan gelen komutlar uyarınca herhangi bir aritmetik işlemin yapılabilmesi öngörülüyordu. Ayrıca sayıların saklanabileceği bir bellek birimi, işlemlerin art arda ve sırasıyla yapılmasını sağlayacak ardışık kontrol ve bugünkü bilgisayarın daha birçok temel öğesi makinede yer alacaktı. Ama çözümleyici makine hiçbir zaman tamamlanamadı. Babbage'ın tasarımı 1937'de not defteri bulununcaya değin unutuldu.

Fark makinesi
Fark makinesi, bir değerler serisini otomatik olarak hesaplayabilmeyi öngörüyordu. Sonlu farklar yönteminden yararlanarak, çarpma ve bölme işlemlerinden yararlanmaksızın hesaplama yapmak mümkündü. Fark makinesi, projenin ilk haliyle, 2.5 mt yüksekliğinde, 15 ton ağırlığında olacak ve 25,000 parçadan oluşacaktı. Projesine mali kaynak bulabilmesine rağmen tamamlayamamıştır. Daha sonra Fark makinesinin geliştirilmiş bir modelini tasarlamasına rağmen bunun yapımına hiç başlayamamıştır. 19. Yüzyılın olanak tanıdığı ölçüsel toleranslarla 1989-1991 yılları arasında tamamlanan bu makine, Londra Bilim Müzesi'nde çalıştırıldığı zaman ortalama bir elektronik hesap makinesinden çok daha öteye giderek 31 basamağa kadar doğru hesap yapabildiği görülmüştür.

Yazıcı
Babbage geliştirdiği ikinci Fark makinesi ile birlikte çalışabilecek, değişken sütun ve satır özelliklerine sahip, çıktı formatı programlanabilmesi gibi şaşırtıcıdır.

Fark makinesinin tasarımından sonra Babbage, bundan çok daha karmaşık olan Analitik makine'nin tasarımına başlamıştır. Öldüğü 1871 yılına kadar bu makinenin üzerinde çalışmıştır. İki makine arasındaki önemli farklardan birisi, Analitik makinenin, o zamana kadar henüz duyulmamış bir şey olan delikli kartları (punch card) kullanabilmesidir. Kullanıcıların programları önceden yapabilmesinin bir ihtiyaç olduğunu ve programları makineye iletebilmek için de uygun ortamın delikli kartlar olduğu düşüncesine varmıştır. Babbage, makineyi birden fazla işlevi ardışık olarak yapabilecek şekilde tasarlanmaya çalışmıştır.

Galeri

Kaynakça

1791 doğumlular
1871 yılında ölenler
İngiliz matematikçiler
İngiliz mucitler
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin muhabir üyeleri
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Lucasian Matematik Profesörleri
Royal Society üyeleri

Charles Babbage


Kosmos 2347, ruski mornarički izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je US-PU (br. 6L).
Lansiran je 9. prosinca 1997. godine u 07:17 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Ciklon-2 11K69. Orbita mu je bila 404 km u perigeju i 418 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila mu je 65,03°. Spacetrackov kataloški broj je 25088. COSPARova oznaka je 1997-079-A. Zemlju je obilazio u 92,78 minuta. Pri lansiranju bio je mase 6500 kg.

Zadaća mu je bila otkriti neprijateljske vojne snage otkrivanjem i trianguliranjem njihovih elektromagnetskih odašiljanja (radio, radar i dr.).

Vratio se u atmosferu 11. prosinca 1999. godine. Dijelovi satelita su se odvojili je kružilo u niskoj orbiti i vratilo u atmosferu još osam komada.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1997 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2347


Brațele Afroditei este un film de aventuri româno-marocan din 1979, regizat de Mircea Drăgan. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Radu Beligan, Violeta Andrei și Mircea Albulescu.

Rezumat

Un port din Maroc este construit de o echipă de români și marocani. În timpul construcției sunt găsite mai multe obiecte de artă de valoare. Hoții apar și românii ajută poliția locală să-i prindă.

Distribuție

 Radu Beligan — traficantul de artă Carlos Morena Mendoza din São Paulo
 Violeta Andrei — reportera TVR Ema Pop
 Mircea Albulescu — ing. român Popescu, directorul șantierului portuar Nador
  — profesorul de arheologie El-Yazidi (menționat Larbi Dougmi)
 Dem Rădulescu — inginerul român Dan Rotaru
 Mohamed Basri — guvernatorul Larousi (menționat Ahmed Basri)
 Amza Pellea — macaragiul român Marin
 Abdullatif Hilal — șeful de echipă Rachid (menționat Hilal Abdelatif)
 George Mihăiță — tehnicianul TV Gigi
 Ritha Ben Abdeslam — arheologa Myriam, asistenta prof. El-Yazidi
 Alexandru Repan — arheologul român Radu Donose, specialist în epoca lui Traian
  — inspectorul de poliție (menționat Mouhoub Aziz)
 Ioana Drăgan — Laura, soția lui Mendoza
 Abdelkader Moutaa — căpitanul de poliție Kebir (menționat Moutaa Abdelkader)
 Florina Cercel — doctorița română Ana, soția lui Dan Rotaru
 Moulay Abdellah Lamrani — traficantul Hachim, complicele lui Mendoza (menționat Abdelah Lambrani)
 Jean Constantin — maistrul român Jean
 Zaki Houari
 Noufissa Doukkali
 Mustafa Kaissouri (menționat Kaissouri Mustafa)
 Salah Eddine Ben Moussa (menționat Salaheddine Benmoussa)
 Aicha El Ghazi (menționată El Ghazi Aissa)
 Hadj Fennan
 M'hamed Chmima (menționat Chmima M'hamed)

Producție
Este produs de Casa de filme 5. Filmările au avut loc în perioada 8 mai - 30 iunie în Maroc la Nador, Al Hoceima, Fès, Casablanca și Meknes. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 3.824.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.773.108 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

 http://www.kanald.ro/filme/bratele-afroditei_28029.html
 http://www.cinemarx.ro/filme/Bratele-Afroditei-Bratele-Afroditei-78833.html

Vezi și
 1979 în film

Filme din 1979
Filme regizate de Mircea Drăgan
Filme românești
Filme marocane
Filme în limba română
Filme în limba arabă
Filme de aventură românești
Filme de aventuri
Filme Casa de Filme 5

Brațele Afroditei


Dark Passion Play World Tour fue la cuarta gira mundial de la banda finlandesa de metal sinfónico Nightwish , que duró desde el año 2007 hasta el 2009 para promocionar su sexto álbum de estudio, Dark Passion Play, publicado por Nuclear Blast el 26 de septiembre de 2007, fue la primera gira con Anette Olzon, quien se unió a la banda en 2006, después de la expulsión de Tarja Turunen el 21 de octubre de 2005. Durante esta gira, la banda tocó por primera vez en Israel, China, Hong Kong, Lituania, Luxemburgo, Irlanda, Serbia y Croacia.

El 22 de septiembre de 2007, la banda ofreció un concierto secreto en Rock Café en Tallin, Estonia, haciéndose pasar por una banda de covers de Nightwish llamado "Nachtwasser." Su primer concierto oficial con la nueva cantante fue en Tel Aviv, Israel 6 de octubre de 2007. la gira comenzó de este modo, visitando los Estados Unidos, Canadá, la mayor parte de Europa, Asia y Australia. en 2008, la banda tocó más de 100 conciertos, con fechas en Oceanía , Europa y Asia. En noviembre, la banda tocó en América del Sur, y más tarde se tomó un descanso de tres meses, Nightwish comenzó la tercera etapa en 2009, con fechas en América del Norte y Europa, y también asistió a varios festivales de verano, incluyendo Graspop Metal Meeting y el Masters of Rock. El último show se disputó en Helsinki en el estadio  Hartwall Areena, con una asistencia de 11.000 personas.

Tour

El tour comenzó en Tel Aviv, Israel; el 6 de octubre, y es seguido por una gira a través de América del Norte en octubre y noviembre, con el apoyo del grupo Paradise Lost. La banda regresará luego a Finlandia, donde el tour concluirá el 1 de enero de 2008. Más tarde se continuó por América del Norte y entradas para gira escandinava se pusieron disponibles. Los siguientes terrenos corresponen a Australia, en enero. Se podía hablar de primera y última parte del tour, pues acabaron sus fechas en noviembre de 2008, teniendo un descanso de 3 meses, hasta marzo, que continuaron el show acopañados por Pain e Indica.

La gira por el Reino Unido e Irlanda también fue confirmada, con una extensión desde marzo a abril de 2008. Según Holopainen, esta es la gira más larga de la banda, ya que dura alrededor de dos años y medio. Además afirmó que ya tiene las letras de una canción completa para el siguiente álbum, y que tiene algunos títulos y letras sueltas.

Canciones en el directo
Para acallar con los rumores que decían que Anette nunca será capaz de cantar viejas canciones de Nightwish, el líder de la banda dijo que el tracklist en los conciertos será repartido en partes iguales, con canciones del reciente álbum así como de álbumes antiguos. Él no tiene miedo de que Olzon no sea capaz de realizar las canciones que Turunen cantaba usualmente, ya que ella le demostró su habilidad como, por ejemplo en el tema "Ever Dream". También afirmó que van a tocar grandes éxitos de la banda, tales como "Nemo", "Sleeping Sun "y" Wishmaster ", como lo han hecho anteriormente en sus actuaciones. Sin embargo, también ha confirmado que no van a tocar algunas canciones nunca más en directo, como "The Phantom of the Opera" y "Beauty Of The Beast", entre otras, ya que la capacidad vocal de Anette no le permite interpretar estos registros de mezzo-soprano. A medida que ha pasado el tiempo, nuevos temas han sido incluidos y cambiados en el tracklist, como por ejemplo "Dead To The World", "The Siren", "Last Of The Wilds" y "7 Days To The Wolves", alternándolos con algunos que interpretaban al principio del tour, como "Eva" o "Slaying the Dreamer". También han tocado temas muy selectos como "While Your Lips Are Still Red", "Higher than Hope" o tocados solamente alguna vez como "Creek Mary's Blood" (este último debido a la indisponibilidad de John Two-Hawks).

A partir de la segunda parte del tour que comenzaron en marzo de 2009, incluyeron canciones nunca antes tocadas: "Romanticide" y "Escapist". "Ghost Love Score" también se incluyó en el setlist, la cual nunca había sido tocada con la nueva vocalista, al igual que "Dead Boy's Poem" (esta última con cortes nuevos, para ganar más espacio en el setlist de los conciertos, ya que "The Poet and the Pendulum", "Ghost Love Score" y esta, ocuparían mucho tiempo en el show). Igualmente, otras canciones no han sido tocadas aún en vivo, como "For The Heart I Once Had". En los nuevos tracklist incluso llegaron a quitar completamente "Bye Bye Beautiful" como primera canción, siendo "7 Days to the Wolves" la elegida como presentación del grupo en el escenario. Según palabras de Holopainen, "Bye Bye Beautiful" no será tocada nunca más en vivo. Para finalizar su gira, en el último concierto tocaron "Meadows of Heaven", nunca antes tocada en vivo y "Walking in the Air", nunca antes cantada por la nueva vocalista.

Créditos
 Anette Olzon  - voz femenina
 Tuomas Holopainen  - teclados
 Emppu Vuorinen  - Guitarra
 Jukka Nevalainen   - batería
 Marco Hietala  - bajo y voz masculina

Miembros invitados:
 John Two-Hawks   - voz masculina y flauta
 Troy Donockley  - gaita
 Pekka Kuusisto   - violín

Lista de canciones

Total
Oceanborn
 "Sacrament of Wilderness"
 "Walking in the Air"
 "Sleeping Sun
Wishmaster
 "She is My Sin"
 "Come Cover Me"
 "Wishmaster"
 "Dead Boy's Poem"
Century Child
 "Dead to the World"
 "Ever Dream"
 "Slaying the Dreamer"
Once
 "Dark Chest of Wonders"
 "Wish I Had an Angel"
 "Nemo"
 "Creek Mary's Blood"
 "The Siren"
 "Romanticide"
 "Ghost Love Score"
 "Higher Than Hope
Dark Passion Play
 "The Poet and the Pendulum"
 "Bye Bye Beautiful"
 "Amaranth"
 "Cadence of Her Last Breath"
 "Eva"
 "Sahara"
 "Whoever Brings the Night"
 "The Islander"
 "Last of the Wilds"
 "7 Days to the Wolves"
 "Meadows of Heaven"
 "Escapist"
 "While Your Lips Are Still Red"

Setlist
Setlis en 2007/2008:
 "Resurrection" (playback intro)
 "Bye Bye Beautiful"
 "Cadence of Her Last Breath"
 "Dark Chest of Wonders"
 "The Siren"
 "Whoever Brings the Night"
 "Amaranth"
 "The Islander"
 "Sacrament of Wilderness"
 "The Poet and the Pendulum"
 "Ever Dream"
 "Dead to the World"
 "While Your Lips Are Still Red"
 "Sahara"
 "Nemo"
 "7 Days to the Wolves"
 "Wishmaster"
 "Wish I Had an Angel"
 "London" (outro)

Un setlist típico en 2009 consistiría de:
 "Finlandia" (intro)
 "7 Days to the Wolves"
 "Dead to the World"
 "The Siren"
 "Amaranth"
 "Romanticide"
 "Dead Boy's Poem"
 "The Poet and the Pendulum"
 "Nemo"
 "Sahara"
 "The Islander"
 "Escapist"
 "Dark Chest of Wonders"
 "Ghost Love Score"
 "Wish I Had an Angel"

Concierto con orquesta
Como hicieron igualmente con el álbum Once, la banda ha previsto hacer un gran concierto en Londres con una orquesta en directo, así como con la banda Dream Theater. En una entrevista en diciembre de 2007, Holopainen dijo que lo están planificando y que es algo que realmente quiere, pero que el local que quieren está reservado para los próximos dos años, lo cual lo hace difícil. Se cree que dicho concierto será filmado para un posible DVD.

Fechas

En 2007

En 2008

En 2009

Cancelados

Datos

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Nightwish

Giras musicales de 2007
Giras musicales de 2008
Giras musicales de 2009
Giras musicales de Nightwish

Dark Passion Play World Tour


O Museu do Tropeiro é um museu instalado no município de Ibatiba, no interior do Espírito Santo, na região do Caparaó. Inaugurado em 2011, o museu traz diversas peças relacionadas ao movimento tropeiro na região, responsável por abrir estradas e estabelecer o comércio entre os povoamentos de imigrantes no interior do estado, região que é parte da Rota Imperial.

História
O Casarão onde se encontra o museu foi construído em 1924 pelo imigrante libanês Salomão José Fadlalah, para servir de moradia para sua família, sendo parte dele também utilizada para comércio. Na década de 1960, quando só uma das filhas de José Fadlalah, Jane Fadlalah, vivia no local, uma parte do casarão foi destinada para uma escola primária.

Conhecido como Casarão Casarão da Família Fadlalah, ou Casarão da Dona Jane, o local foi doado pela família para a prefeitura, com o objetivo de preservar a memória da cidade. Ele mantém sua configuração original e é um representante da arquitetura da época, representando as fases de desenvolvimento da cidade de Ibatiba.

Os Tropeiros

Os tropeiros eram pessoas que viajavam entre as vilas e cidades transportando objetos e alimentos para comercialização, ajudando na manutenção dessas povoações no interior do estado. O transporte era feito principalmente por mulas e burros, mas também cavalos, que também eram comercializados. Muitos dos tropeiros eram imigrantes, do Líbano e de outras regiões, como Salomão Fadlalah, que construiu o casarão.

No museu, é possível encontrar celas de cavalos, balaios de transporte de mercadorias, utensílios usados em cozinhas improvisadas durante as viagens, capas usadas para se proteger do frio e da chuva, e registros históricos como documentos, cartas e imagens.

Além da presença do museu, há outras iniciativas que buscam preservar esta história. No mês de setembro, a cidade realiza a Festa do Tropeiro e também a Caminhada do Tropeiro, eventos que buscam resgatar a história desses personagens. Ibatiba tem ainda o Circuito Caminho dos Tropeiros, que passa por locais de interesse histórico para a cultura local, como locais de hospedagem, alimentação e visitação.

Visitação
O Museu do Tropeiro e o Monumento ao Tropeiro foram declarados Patrimônios Históricos e Culturais de Ibatiba no ano de 2013, fazendo assim com que eles tivessem mais investimento por parte da prefeitura.

O Museu do Tropeiro foi restaurado em 2020, para instalação de novo telhado, entre outras obras. Ele encontra-se aberto para visitação e não é necessário fazer agendamento, bastando comparecer ao local. Lá, é possível fazer uma visitação guiada para conhecer melhor as peças em exibição e a história da cidade. Os horários de visitação são de 7h às 11h e de 12h às 18h, de segunda a sexta-feira. Já nos fins de semana, o horário é de 12h às 18h.

Referências

Museus do Espírito Santo
Construções do Espírito Santo
Museus de história do Brasil
Tropeirismo

Museu do Tropeiro (Ibatiba)


Mohammed Ezzine (24. veljače 1995.) je marokanski rukometaš. Nastupa za marokanski klub AS FAR i marokansku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Maroka završila na 29. mjestu.

Izvori

Marokanski rukometaši

Mohammed Ezzine


El 31.º Regimiento de Instrucción Aérea (31. Flieger-Ausbildungs-Regiment) fue una unidad militar de la Luftwaffe durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formado el 1 de abril de 1939 en Heiligenbeil desde el 31.º Batallón de Reemplazo Aéreo con:

 Stab.
 I Batallón de Instrucción desde el 31.º Batallón de Reemplazo Aéreo.
 Escuela Elemental de Vuelo (Escuela/31.º Regimiento de Instrucción Aérea) desde la Escuela Mixta Experimental Superior Heiligenbeil.

El II Batallón de Instrucción fue formada en 1940, mientras la Escuela/31.º Regimiento de Instrucción Aérea fue disuelta el 18 de junio de 1941. Trasladado a Finsterwalde en mayo de 1939(?) y a Hilversum en junio de 1941(?). El 16 de agosto de 1942 es redesignado como el 31.º Regimiento Aéreo.

Comandantes
 Coronel Kurt Boettge - (1 de abril de 1939 - 14 de octubre de 1942)

Orden de Batalla
 1939 – 1940: Stab, I. (1-5), 6., 7., Escuela.
 1941 – 1942: Stab, I. (1-5), 7., II. (8-12).

Véase también

Referencias

 WW2 - 31. Flieger-Ausbildungs-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Regimientos de Instrucción Aérea

31.º Regimiento de Instrucción Aérea


An Lepanthes quadrispatulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod. An Lepanthes quadrispatulata in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes quadrispatulata