Kayseri Kalesi Kayseri'de bulunan Türkiye'nin turistik kalelerinden biridir.

Tarihçe

Kayseri tarihin her döneminde önemini korumuş, coğrafi ve stratejik konumu itibarıyla büyük akınlara ve işgallere maruz kalmış bir şehirdir.

Kayseri'nin bu özelliklerinden dolayı çeşitli kavimler ve devletler buranın müdafaası için birçok tedbir almışlardır. Bu tedbirlerden en önemlisi bugün şehir merkezinde bulunan Kayseri Kalesi' dir.
Şehir içinde Kayseri surları ve kalesi geniş bir alana sahiptir. Kayseri surları hakkında ilk bilgi Roma İmparatoru III. Gordian zamanına (MS 238-244) ait olan sikkelerde bulunmaktadır. Bu bilgilerden surların bu tarihte inşa edilmiştir bunun olduğu için
anlaşılmaktadır.
İkinci bilgi ise, VI. yüzyılın ilk yarısına aittir. Bizanslı tarihçi Procopius, Kayseri' nin kuruluşunda yapılmış olan surun, birbirinden uzak tepeleri, bahçeleri ve meraları çevirdiğini ve şehrin evlerinin buraları doldurmadığını Bizans İmparatoru I. Justinianus' ın (MS 527-565) şehri koruyabilmek için eskiye nazaran daha dar yaptırdığını yani esas suru daralttığını belirmektedir.
Bu iki belge ve kayda göre Kayseri surları ilk olarak III. yüzyıl ortalarında inşa edilmiş VI. yüzyıl ortalarında daraltılmış ve tamir edilmiştir.
Surların bugün kalan bölümlerinin hangilerinin Roma, hangilerinin Bizans' a ait olduğu konusunda kesin bir kayıt bulunmamaktadır.
Kale günümüze kadar varlığını koruyan sonradan yapılan ekleriyle, tarihçilerin orta çağ diye adlandırdıkları bir devrin mimarisidir. XIV. yüzyılda inşa edilmiştir.
Şehir merkezinde iç kale ve onu çevreleyen surların meydana getirdiği dış kale olmak üzere iki kale bulunmaktadır.

Kale

Dış Kale
Kayseri şehrinin tarihi dış kalesinde bugün bazı parçalar ayakta durmakla beraber birçok kısımları ancak izlerini işaret edecek durumda kalıp tahrip olmuştur. Sivas kapısı, Kiçikapı ve Boyacı kapısı gibi yapılarının ancak yerlerinde adları yaşanmaktadır. Bu kuruluşlar yok olmuş durumdadır. Dış kalenin Cumhuriyet Meydanı karşısından batıya, Düvenönü' ne doğru uzanan bir kolundan bazı sıra surları ile burç kısımları halâ ayaktadır. Düvenönü köşe burcundan doğu yönüne doğru köşe ve dönüşler yaparak Boyacı Kapısı, Kiçi Kapısı ve Yoğun burç kapısına doğru uzanan sur ve burçları sırasının birçok kısımları sağlam olmak üzere Sivas Kapısı ve Yeni Kapı yerlerinden geçerek iç kaleye bağlandığı kabul edilmektedir. Ancak son zamanlarda yapılan araştırmalar neticesinde Dış Kale surları Yoğun Burç' tan batıya dönmektedir. Han Camisi' ne  doğru devam etmektedir. Buradan ise nereye döndüğü bilinmemektedir.
Kayseri şehrinin tarihi kalesinde dış kısmın sur ve burçlarında kuruluş itibarıyla farklı oluşlar vardır. İç kaleden, Düvenönü'ne ve Yoğun Burça doğru uzanan sur ve burçların arkaları (içleri) ayak, tonoz ve kemerli yüksek tutulmuş beden duvarlarıyla kademeli olarak kurulmuştur. Düvenönü ile Yoğun Burçlu kapı arasındaki sur, duvar ve burçları, yalın duvar ve masif gövdeli tesisler halindedir. Bu yapılış biçimi dış kalenin, Türk Çağından öteki yapı ve kuruluş şeklini de anlatmaktadır.
Dış kale surları bugün yok denecek kadar kalıntısı kalmış vaziyettedir. Bundan dolayı yeteri kadar bilgi mevcut değildir.

İç Kale
İç kale bugün başlı başına  kale gibi duran ve tarihi bünyesinde geniş varlıklar taşıyan kalenin iç kısmıdır.
İç Kale Selçuklu sultanlarından I. Alaeddin Keykubad tarafından 1224 yılında büyük bir onarımdan geçirildi. Kalenin yapılış tarihini daha eskiye Bizans dönemine götürenler de vardır.Kurulduğundan  beri ticari hûvviyeti yüksek olan şehirde, tâcirler ve zenginler oturduğu için hemen her dönem işgal orduları Kayseri'ye göz dikmiştir.

Bu saldırılara karşı kesin çözümü kale sağlamaktaydı. Uzun yıllar Kayseri halkının oturduğu kale içerisinde 600 kadar ailenin barındığı rivayet edilir. Bu devirde kale içerisinde birkaç birkaç mahalle mevcuttu.
Kale kuzeyden güneye 800 metre, doğudan batıya 200 metre uzunluğundadır. 19 adet burcu  bulunmaktadır. Bu burçların altından devriye yolu geçmektedir. İç kalenin biri kuzey doğusunda, diğeri de Kazancılar Çarşısına bakan güney batısında olmak üzere iki adet kapısı bulunmaktadır. Ancak sonradan Cumhuriyet Meydanı' na bakan kısmından içerideki inşaat nedeniyle üçüncü bir kapı daha açılmıştır.
Kalenin dış çevresinde su hendekleri bulunmaktaydı ancak son yıllarda bu su hendekleri doldurularak yeşil alan haline gelmiştir.
Kayseri coğrafi yapısı itibarıyla düz bir alandadır, bu düzlük içerisinde kalenin biraz daha yüksek kısımda olması gerekmektedir. Kayseri şehri iç kalesinde bu duruma karşılık kalenin çevrelediği orta alanın içinde yüksek kule durumunda, Dizdarlık tesisinin bulunabileceği lüzumu ortaya çıkmaktadır. Türk Çağında yapılan geniş değişiklikler sonucu kalenin sur ve burçları ile kapı kuleleri gereği ölçüsünde yükseltilmiştir.
Bugün yapı sağlam bir durumda bulunmaktadır. Bizans döneminde yapıldığı varsayılan kale Anadolu Selçuklu Devleti zamanında ve I. Alaeddin Keykubad döneminde onarılmıştır. Daha sonra Karamanoğulları ve Osmanlılar döneminde de onarılarak kullanılmıştır.
İç Kale 1950'li yıllarda sebze hali olarak kullanılmış daha sonra iç kısmına küçük dükkânlar yapılarak esnaflara tahsis edilmiş ve ticarete açılmıştır.

Güney Kapısı
Güney kapısının önünde hücumu önleyecek birer mazgal göze çarpmaktadır. Kapı oturuş planında; bir kale kapısından ziyade han veya çarşı kapısı durumundadır. Yapı ve Mimari sitilinde Türk Çağı özelliklerini taşır. Zemin kalın yapıda bir kitle oturmaktadır. Girişte ön kısmında, yüksek kemerli derin bir niş bulunmaktadır. Bu niş kapı önü koruması için güven verici değildir. Kapı üstünde mermer bloka işlenmiş iki satır halinde bir Farsça kitabe bulunmaktadır.

Doğu Kapısı
İç kale'nin doğu ve güney köşesine yakın karışık bir plan gösteren kapıdır. Türk yapı çağında mimari ekler yapılarak iç kalenin bu yüzü zenginleştirilmiş ve gösterişli bir şekilde dış şehre bağlanmıştır. Genel planda 10 ve 11 numaralı burçlar arasında iki sıralı beden duvarına açılmış iki girişi vardır. İçteki giriş eski tipte olup Bizans yapı karakterini göstermektedir. Bu iç Kapı biri kuzeyde (10) diğeri güneyde (11) nolu burcun arasında yer almaktadır.  Dışa doğru ikinci giriş (Orta Giriş) bu iki burcun ön burçlarını birbirine bağlamak üzere ve orta kısmına yakın bir yerde kurulmuştur.
Bu kapı tamamen Türk yapı çağı özelliklerini gösterir.

İç Kale Burçları
Kale burçlarının sayısını bazı kaynaklar 18 bazıları ise 19 adet olduğunu belirtmektedir. Mahmut Akok ve Ali Yeğen' nin kaynaklarından alınan notlara göre 18 adet burç olduğu kabul edilmektedir.
İç kale ve kenar duvarlarında ve köşelerinde dikdörtgen planlı 18 adet burç bulunmaktadır. Bu burçlar bugün genel olarak sağlam  bir durumdadır.
3 metre genişliğindeki duvarlara yaslanan burçların altlarından devriye yolu geçmektedir.
Burçların büyük bir kısmı eski burçların temelleri üzerinde oturmakta iselerde bir kısmı tamamen yeniden stratejiyle  hesaplara göre kurulmuştur.  Beden duvarlar ise, dış yüz itibarıyla tamamen yeni tanzim kalıntısı halindedir. Doğu ve Kuzey yönlerin alt kısım taş sıralarında eskiden (yani Bizanslı Çağından) kalan bazı örgüler görülür. Badenler üzerindeki dendanelerin hemen hepsi Türk yapı çağında yenilenmişti.

Bir Numaralı Burç
İç kale'nin panel planının  batı-güney köşesinde yer almaktadır. Eski Bizans çağı yapı durumunu  muhafaza eder durumdadır.  Burcun üst kısmındaki etraf duvarları eski kuruluş yapısıdır. Kat bölmeleri kalın ağacı kiriş üzerinde toprak döşeme olarak yapılmıştır. Bu özelliği tamamen Türk yapı çağı özelliği gösterir.

İki Numaralı Burç
Bu burç Türk Yapı Çağı inşasıdır.  İçindeki, eski Bizanslı çağından kalma üçgen planlı burç, arka duvar olarak bırakılmıştır. İç kısmı geniş bir boşluk halindedir. Vaktiyle buranın kat bölmelerinin ağaç çatkılı oldukları etraf duvarlarda görülen kiriş başı oyuklardan anlaşılmaktadır.

Üst dendane sıraları ve arkalarındaki seğirdim yerleri sağlam durumdadır. Zemin katlarından üst kata ve dendanlı kata ulaşan kağir basamaklı merdivenleri vardır.

Dört Numaralı Burç
Bu kule burcu temelden tepe dendanelerine kadar Türk Çağı yapısı bir kuruluştur. Geniş bir iç mekabi vardır.
Bugün Kayseri Belediyesi tarafından onarılarak, dendanlı kat tabanı beton arme olarak yapılmıştır. Eskiden dört katlı olan taban döşemelerinin ağaç çatkılı olduğu tahmin edilir. Bu burcunda iç kalenin, doğu, güney köşesindeki (11 numaralı) burç gibi içe bakan yüzü duvarla kapalı olarak yapıldığı görülür.

Beş Numaralı Burç
İç kalenin kuzey yönünde, 4 ve 8 numaralı burçlar arasında sıralanmış üç burçtan ikisi 5 ve 7 numaralılarla hemen hemen  aynı kuruluştadır. (7 nolu burcu son yıllarda belediye değiştirerek top atış yeri haline getirmiştir). 5 nolu burç alta dikdörtgen bir kaideye oturduğu halde, üstleri çok köşeli bir yüz ve plan özelliği göstermektedir. Bu burç bedeninin tümü Türk yapı çağı özelliği gösterir.

Sekiz Numaralı Burç
Kuzey yüzü suru ile doğu eğik oturuşlu duvarın köşesinde yer alan bu burç, dıştan kare plan kuruluşundadır. Büyüklüğü ve sağlam duruşuyla hala ayaktadır.

Burcun alt katları tamamen eski yapı özelliği gösterir. Üst kat seviyeleri Türk yapı çağı özelliğindedir. Eski bünyeye ait duvar örgülerinin yüz taşları, Türk Çağında yapılanlara nazaran daha iri ölçülerdedir.

Dokuz Numaralı Burç
İç kalenin doğu duvarı ortasında yer alan bu burcun temel ile zemin katı teşkil eden kısımları, eski yapı olarak görülmektedir. Alt bölmelerinin üstü, taş tonoz örgülüdür. Tonozun üstünden itibaren Türk Yapı Çağı' nın ek ve yeni kuruluşu başlar.

Onbir Numaralı Burç
Türk yapı çağından dış kaleyle bağlantılı bu kısmında olmasıyla ve yeniden tesis olunan kapı ile (giriş) ilgili olarak kurulmuş olmalıdır. İçe doğru arkasında eski çağın köşe burcundan mazgallı bir kısmı bulunmakta ve arka duvar gibi kullanılmaktadır.

Üste doğru yükseltilen beden duvarları, her taraf kapalı olarak kurulmuştur. İç kat bölmeleri ağaç çatkılıdır. İç kaleyi çevreleyen kalın beden duvarları yürüdümü seviyesinden, burcun içine ayrıca bir kapı ile girilmektedir. Üst katlarda doğu ve güney yönlerine vurgu yapan mazgal dişleri vardır. En üst kata ulaşan merdiven duvar içine yerleştirilmiş, kâgir basamaklı olduğu gibi, ağaç döşemeli katlar arasında ağaçtan merdivenlerin bulunması gereği vardır. Bu köşe burcu da, öteki burçlara göre bir kule gibi yüksek tutulmuştur.

Oniki Numaralı Burç
Güney yüz koruma duvarının büyük çapta olan burçlarından birisidir. Zemin katta ve orta kat duvarının bir kısmı eski yapıdan kalanlardır. Orta katın üç yöne vurgu yapan dişli mazgalları Türk Çağı' nın yapısıdır. Beden seviyesi ve üst dendanlı kısımlar tamamen Türk yapısını temsil eder.

Onüç' ten Onyedi Numaraya Kadar Sıralanan Burçlar
Güney beden duvarı üzerinde sıralanan bu beş burcun zemin katlarının üstleri taş örgülü tonozlarla kaplıdır. Hemen hepsi Türk yapı çağı binasıdır. Kalın beden seviyesinden üste düşen katlarının içe bakan kısımları açık ve duvarsızdır. Kat bölmeleri ağaç kirişlidir. Yan yana sıralanan burçların bulundukları kısımda, eskiden üçgen planlı Bizans çağı burçlarının olduğunu yerinde yapılan sondaj sırasında tespit edilmiştir.

Kale Üzerinde Bulunan Kitabeler

İç kale ve surlarında Türk devri öncesine ait herhangi bir kitabeye rastlanmamıştır. İç kalenin kuzey yönünde bulunup "at meydanı" adı verilen yerin ayrıca bir sur ile çevrilmiş bulunduğu kalıntılardan anlaşılmaktadır. Bugün askeri deponun bulunduğu yerde bu surlardan kalan bir duvar parçası üzerinde dört satırdan ibaret kitabenin Türkçesi şöyledir: "Bu mübarek yapı, Keyhüsrevoğlu din ve dünyanın şefi, fetihler sahibi, dünya sultanlarının efendisi, sultanların büyüğü mü'minlerin emrinin buhranı, yüce Sultan Keykubâd' ın devrinde 621 (1224) yılında tamamlanmıştır".

Her ne kadar bu metinde "bu kale" veya "kule" ve "küçük hisar" anlamına olarak "bu burç" gibi bir sözle kitabenin neye ait olduğu açıklanmamışsa da kalenin onarılarak veya genişletilerek yapılışına dair olduğu yeterince açıklanmaktadır.

Yine Sultan Alaeddin Keykubad devrine ait diğer bir kitabede ise kalenin haricinde olup at meydanı denen yere bakan burcun üzerindedir. İki satır halinde kain Selçuklu hattıyla yazılan kitabede ne tarih ne de fazla bilgi vardır. Alaeddin Keykubad'ın çoğu zaman Kayseri'de ikâmet ettiği ve kalede tamir yaptırdığına bakılırsa adı geçen hükümdar tarafından yaptırdığı söylenebilir.
İç kalenin doğu ikinci kapısının iç tarafında 0.50x0.50 metre boyutunda Arapça üç satırlık bir kitabe yer almaktadır. M. Çayırdağ tarafından okunan bu kitabede "Dulkadiroğlu Nasıreddin Mehmed' in oğlu büyük Emir Hüsamî Hasan tarafından 814 senesinde yapıldı" yazar. Bu kitabenin tahrip edilen Birkaç kelimesi okunamamıştır. "H. 814/M.1411" yılında Dulkadirlilerin eline Kayseri Kalesi  Dulkadiroğlu Nasıreddin Mehmed' in oğlu Hasan Bey tarafından tamir edilmiştir.
Karamanoğulları devrine ait olup iç kalenin güneye doğru açılan kısmını üzerinde bulunan mermer levha üzerine yazılmış iki satırlık kitabe, Farsça olup 1466' da kalenin 2. Mehmet' in emriyle Karamanoğlu Piramet' in tamir ettirdiği görülmektedir. İkinci kitabenin bulunduğu mermer levha güney doğu kulesindedir. Kitabe: "Murad Han' ın oğlu Mehmed bu mübarek kaleyi inşa etti. Mimar Yahya" ibaresi bulunmakta olup kitabenin noksan olması muhtemeldir.

İç kalenin güney kapısının batısında 0.75x0.60 metre boyutunda Arapça dört satırlık kitabenin sonunda bir kısım yok olmuştur. Kitabede: "Dalâlette bulunan Türkler, Kâbenin tahribi gibi Kayseri Kalesi' ni ve halkını istila ettiler. Davud' un oğlu büyük Emir Şeyh Çelebi çıktı" insanlarının hataların affeden kinini susturan" (Kur'an 3-134)... zamanında tamir oldu. Allah mülkünü devamlı eylesin... Aziz Şeyh Çelebi' nin oğlu Demir..." yazılıdır. Buna göre Davud oğlu Şeyh Çelebi Kayseri' yi işgalci olarak belirttiklerinden geri alarak kaleyi tamir ettirmiştir. Ona bu hizmetinde Şeyh Çelebi' nin oğlu Demir de yardım etmiştir. Kitabenin kaybolan kısmında Karamanoğlu Mehmed yazıyor olmalıdır.

Kale Cami-i Şerifi
İç kale diye adlandırılan kalenin içinde yer alan metin bir cami-i güzindir. Yapı tarzı dört kemer ile bir kubbe üzerine inşa edilmiş ve evkaf idaresinde "Fatih Cami-i Şerifi" adıyla kayıtlı bulunmaktadır.
Kale cami-i 15. yüzyılda Fatih Sultan Mehmed tarafından yaptırılmıştır. Gedik Ahmed Paşa nezaretinde bizzat Fatih Sultan Mehmed' in fermanı ile yaptırılmıştır. Kayseri Kalesi 1467 yılında Karamanoğulları' ndan Osmanlılara geçtiği sırada cami yerine "Karamanoğlu Mescid-i Şerif-i" adında harap durumda bir mescid bulunuyordu. Bu duruma göre caminin yapılış tarihi 15. yüzyılın son çeyreğine rastlamaktadır. Cami daha sonra 1711, 1778, 1886 ve son olarak da 1990 yılında tamir görmüştür.

Kayseri Kalesi'nin Geçirdiği Yapı Çağları
Kayseri, tarihi iç kalesi başlıca iki safhadan meydana gelmektedir.

Birinci Dönem: Kayseri orta çağ (Bizanslı) kuruluşuyla birlikte ve ona bağlı olarak tesis olunmuştur. İlk kuruluşta askeri maksatlara göre bir tesis iken, şehrin genişlemesi ile iç kalede bazı yenilikler düşünülmüştür.

İkinci Dönem: Tamamen Türk egemenlik çağlarını kapsar. Anadolu Selçuklu Devleti çağında Kayseri şehri tesislerinde geniş bir değişiklik düşünülmemiştir. El değiştirmeler sırasında ortaya çıkan yıkıntılar tamir edilmiş ve yeni isteğe göre küçük bazı değişiklikler yapılmıştır. Türk yapı çağı devresinde dış kale ve kalenin kullanılma amaçları da değişerek dış şehir suları kısmen ihmal edilmiş iç kale de bu çağda Anadolu şehir ve kasabalarında olduğu gibi başlı başına bir güvence yeri olarak kuvvetlendirilmiştir. Anadolu Selçukluları' nın egemenlik çağında birçok tarihi kültür anıtlarının şehir surları dışında yer aldığını görerek surlarla kapalı o şehrin o çağda yerleşmeye yetmediği anlamaktayız.

Ayrıca bakınız
 Kayseri ilindeki taşınmaz kültür varlıkları

Kaynakça
Özel

Genel
 Erciyes Gazetesi https://web.archive.org/web/20191003044633/http://www.erciyesgazetesi.com/
 AKOK, Mahmut; Kayseri Şehri Tarihi İç Kalesi
 Belediye Halk Kütüphanesi Şefliği; Kayseri Sancağının Topoğrafyası S.35-36-37
 Büyükşehir Belediye Kütüphanesi; 16. yüzyıl Başlarında Kayseri Kültür Müdürlüğü Yayınları – 2, Kayseri, S.30-31
 ÇELEBİ, Ömer; Kayseri İli Yakın Çevre İncelemeleri, Töyko Matbaası 3. Baskı, 1971
 EDHEM, Halil; Kayseri Şehri (Hazırlayan Kemal GÖDE) Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, S.68-69
 ERKİLETLİOĞLU, Halit; Osmanlılar Zamanında Kayseri, Kayseri Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları No:5
 Kayseri Turizm Envanteri; Kayseri İl Turizm Müdürlüğü Yayınları S.13
 Kayseri Valiliği; Cumhuriyet' in 75. Yılında KAYSERİ, Plaka Matbaa, Kayseri 1998 S.170-171
 KURU ÇAKMAKOĞLU, Alev; Fatih' ten Osmanlı Dönemine Kadar Kayseri'de Türk Devri Mimarisi, S.26-27-28
 Milli Kütüphane; Vilayetlerimiz, Kayseri, Kanaat Kütüphanesi, 1933
 SATOĞLU, Abdullah; Kayseri Ansiklopedisi, Başbakanlık Basım Evi, Ankara, S.239
 SUBAŞI, Muhsin İlyas; Dünden Bugüne Kayseri, Se-Da Yayınları, Kayseri, 1994 S.71-72
 YEĞEN, Ali; Kayseri'de Tarihi Eserler, İl Kültür Müdürlüğü Yayınları, Kayseri, 1993, S.82-83

Dış bağlantılar
 1999 yılında Kayseri Kalesi' nin surlarının çökmesi sonucu meydana gelen kaza haberi

Kayseri ilindeki arkeolojik sitler
Kayseri'deki kaleler

Kayseri Kalesi


Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Josef ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Parkstraße 21 in Bad Waldliesborn, einem Stadtteil von Lippstadt im Kreis Soest (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Kirche wurde von 1929 bis 1930 nach Plänen der Architekten Alexander Cazin und H. Lohmann in neubarocken Formen errichtet. Die mit figürlichen und ornamentalen Flachschnitzereien, Wappen und Inschriften verzierte Kanzel stammt aus dem Jahr 1557. Sie stand vor ihrem Umzug in die Kirche lange in der St. Paulus Kapelle zur Kluse. Das Kruzifix aus Holz wurde um 1500 geschnitzt. Im Außenbereich steht ein Bildstock mit der Bezeichnung 1739. Die Pietà ist seit 1979 ein Abguss, das Original wird in der Kirche aufbewahrt, es wurde 2009 restauriert. Die Glocke von 1658 wurde von Joh. Engelringk gegossen.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Weblinks
 St. Josef Bad Waldliesborn auf den Internetseiten der Pfarrei St. Margareta Wadersloh, abgerufen am 16. August 2016

Josefskirche
Baudenkmal in Lippstadt
Kirchengebäude in Lippstadt
Kirchengebäude im Bistum Münster
Erbaut in den 1920er Jahren
Neuromanisches Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Neuromanisches Kirchengebäude

St. Josef (Bad Waldliesborn)


Charles David "Chuck" Liddell () este un fost luptător american de arte marțiale mixte, care a fost campion UFC la categoria semi grea într-o ocazie.

Liddell are o amplie experiență în kempo, karate, koei-kan și kickboxing precum și grappling, colegial lupte și jiu-jitsu brazilian. Liddell a terminat cariera cu cea de-a doua-cea mai mare cantitate de knockout-uri din istoria UFC, în spatele numai lui Anderson Silva. Pe 10 iulie 2009 a intrat în Hall of Fame UFC.

Mixed martial arts record

|-
| Înfrângere
| align=center| 21–9
| Tito Ortiz
| KO (punch)
| Golden Boy Promotions: Liddell vs. Ortiz 3
|
| align=center| 1
| align=center| 4:24
| Inglewood, California, Statele Unite
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 21–7
| Maurício Rua
| TKO (punches)
| UFC 97
|
| align=center| 1
| align=center| 2:48
| Montreal, Quebec, Canada
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 21–6
| Rashad Evans
| KO (punch)
| UFC 88
|
| align=center| 2
| align=center| 1:51
| Atlanta, Georgia, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 21–5
| Wanderlei Silva
| Decizie (unanim)
| UFC 79
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 20–5
| Keith Jardine
| Decizie (impartita)
| UFC 76
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Anaheim, California, Statele Unite
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 20–4
| Quinton Jackson
| TKO (punches)
| UFC 71
|
| align=center| 1
| align=center| 1:53
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 20–3
| Tito Ortiz
| TKO (punches)
| UFC 66: Liddell vs. Ortiz
|
| align=center| 3
| align=center| 3:59
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 19–3
| Renato Sobral
| TKO (punches)
| UFC 62: Liddell vs. Sobral
|
| align=center| 1
| align=center| 1:35
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 18–3
| Randy Couture
| KO (punches)
| UFC 57: Liddell vs. Couture 3
|
| align=center| 2
| align=center| 1:28
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 17–3
| Jeremy Horn
| KO (punches)
| UFC 54
|
| align=center| 4
| align=center| 2:46
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 16–3
| Randy Couture
| KO (punch)
| UFC 52
|
| align=center| 1
| align=center| 2:06
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 15–3
| Vernon White
| KO (punch)
| UFC 49
|
| align=center| 1
| align=center| 4:05
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 14–3
| Tito Ortiz
| KO (punches)
| UFC 47
|
| align=center| 2
| align=center| 0:38
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 13–3
| Quinton Jackson
| TKO (corner stoppage)
| Pride Final Conflict 2003
|
| align=center| 2
| align=center| 3:10
| Tokyo, Japonia
|
|-
| Victorie
| align=center| 13–2
| Alistair Overeem
| KO (punches)
| Pride Total Elimination 2003
|
| align=center| 1
| align=center| 3:09
| Saitama, Saitama, Japonia
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 12–2
| Randy Couture
| TKO (punches)
| UFC 43
|
| align=center| 3
| align=center| 2:39
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 12–1
| Renato Sobral
| KO (head kick)
| UFC 40
|
| align=center| 3
| align=center| 2:55
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 11–1
| Vitor Belfort
| Decizie (unanim)
| UFC 37.5
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 10–1
| Amar Suloev
| Decizie (unanim)
| UFC 35
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Uncasville, Connecticut, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 9-1
| Murilo Bustamante
| Decizie (unanim)
| UFC 33
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 8–1
| Guy Mezger
| KO (punche)
| Pride 14 - Clash of the Titans
|
| align=center| 2
| align=center| 0:21
| Kanagawa, Japonia
|
|-
| Victorie
| align=center| 7–1
| Kevin Randleman
| KO (punches)
| UFC 31
|
| align=center| 1
| align=center| 1:18
| Atlantic City, New Jersey, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 6–1
| Jeff Monson
| Decizie (unanim)
| UFC 29
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Tokyo, Japonia
|
|-
| Victorie
| align=center| 5–1
| Steve Heath
| KO (head kick)
| IFC WC 9
|
| align=center| 2
| align=center| 5:39
| Friant, California, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 4–1
| Paul Jones
| TKO (doctor stoppage)
| UFC 22
|
| align=center| 1
| align=center| 3:53
| Lake Charles, Louisiana, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 3–1
| Kenneth Williams
| Predare (majoritate)
| NG 11
|
| align=center| 1
| align=center| 3:35
| Los Angeles, California, Statele Unite
|
|-
| Înfrângere
| align=center| 2–1
| Jeremy Horn
| Predare (inverted arm triangle choke)
| UFC 19
|
| align=center| 1
| align=center| 12:00
| Bay St. Louis, Mississippi, Statele Unite
|
|-
| Victorie
| align=center| 2–0
| Jose Landi-Jons
| Decizie (unanim)
| IVC 6
|
| align=center| 1
| align=center| 30:00
| Sao Paulo, Brazilia
|
|-
| Victorie
| align=center| 1–0
| Noe Hernandez
| Decizie (unanim)
| UFC 17
|
| align=center| 1
| align=center| 12:00
| Las Vegas, Nevada, Statele Unite
|

Referințe

Nașteri în 1969
Practicanți de arte marțiale

Chuck Liddell


Hermes da Fonseca - militar e político brasileiro, presidente do Brasil entre 1910 e 1914
 Hermes Ernesto da Fonseca - militar e político brasileiro
Ou ainda:
 Marechal Hermes -  bairro de classe média no município do Rio de Janeiro
 Medalha Marechal Hermes
 Ponte Marechal Hermes da Fonseca - ponte ferroviária e um dos principais pontos turísticos da cidade de Pirapora, Minas Gerais

Desambiguação

Hermes da Fonseca (desambiguação)


Piratuba es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 5769 habitantes. Pertenece a la Región metropolitana de Contestado, donde es uno de los principales atractivos turísticos por sus aguas termales, recibiendo a mas de 450 mil turistas por año.

Toponimia
"Piratuba" es un vocablo tupí que significa "cardumen de peces", a través de la unión de los términos pirá ("pescado") y tyba.

Historia
La historia de Piratuba comenzó con la construcción del ferrocarríl São Paulo-Rio Grande, cuando en 1910 la empresa norteamericana Brazil Railway Company instaló los primeros campamentos para sus trabajadores. Con la red terminada en 1913, llegarón colonos de origen alemán e italiano de Montenegro, Río Grande del Sur. La nueva localidad fue nombrada Vila Rio do Peixe, perteneciente al municipio de Campos Novos.

Adoptó el nombre de Piratuba en 1943, y se emancipó como municipio el 18 de febrero de 1949. En sus primeros años, su principal actividad económica era el transporte ferroviario, la madera y la industria frigorífica. Sin embargo, esto cambió en 1964 cuando la empresa Petrobras comenzó a buscar nuevos pozos petroleros, descubriendo a 674 metros de profundidad agua sulfurosa. Ésto llevó a la construcción de complejos termales.

Geografía
El municipio de Piratuba pertenece a zona climática designada por la letra C, con el tipo climático Cwa, según la clasificación del clima de Köppen. Tal tipo climático se caracteriza por ser un clima subtropical húmedo.

La temperatura media es de 18,4 °C y la precipitación media es de 1.650 mm/año, siendo octubre el mes más lluvioso, con 175 mm, y agosto el más seco, con 87 mm.

Relieve
Situada en los márgenes del Río del Pescado, en el medio-oeste catarinense, su relieve es predominantemente montañoso.

Referencias

Enlaces externos
  Guía turístico - Wikiviajes

 Página de la prefectura
 Piratuba en el Portal de la Secretaria de Turismo de SC

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1949
Brasil en 1949
Toponimia guaraní de Brasil

Piratuba


Fernando Carrillo Flórez (Bogotá, 13 de mayo de 1963) es un abogado, escritor y socioeconomista de la Pontificia Universidad Javeriana de Bogotá, donde se graduó con honores. Máster en Leyes y Finanzas Públicas de la Universidad de Harvard y Máster en Administración y en Políticas Públicas de la Escuela de Gobierno John F. Kennedy de la misma universidad.

Fue uno de los promotores del movimiento estudiantil de la Séptima papeleta que hizo posible la convocatoria a la Asamblea Nacional Constituyente en 1991, de la cual hizo parte y fue presidente de la Comisión de Justicia. Ponente de la creación de la Fiscalía General de la Nación, la Corte Constitucional y otras instituciones para la modernización de la justicia colombiana. Impulsó la acción de tutela.

Ha ejercido, entre otros, los siguientes cargos: ministro de Justicia, ministro del Interior, procurador general de la nación, embajador de Colombia en España, director de la Agencia Nacional de Defensa Jurídica del Estado, y representante del BID en París y Brasil.

Profesor de la Pontificia Universidad Javeriana, Los Andes, La Sabana, la Universidad Icesi, el Centro de Estudios Políticos y Constitucionales, la Universidad Carlos III de Madrid, el Instituto de Estudios Políticos de París (Sciences Po), entre otras.

Autor de más de 14 libros y 80 artículos en temas de democracia, gobernabilidad y reforma a la justicia.

Carrera profesional
Abogado socioeconomista de la Pontificia Universidad Javeriana con tesis summa cum laude. Carrillo inició a temprana edad su vida política colombiana. Fue jefe de Juventudes del Movimiento Nuevo Liberalismo, fundado por Luis Carlos Galán. Consultor en Finanzas Públicas en la Contraloría General de la República de Colombia para la Organización de las Naciones Unidas entre 1988 y 1990. Fue uno de los principales líderes del movimiento estudiantil de la Séptima papeleta, que dio origen a la Constitución de 1991. Fue elegido para hacer parte de la Asamblea Constituyente de 1991; donde con siete votos a favor y uno en blanco fue designado presidente de la Comisión de Administración de Justicia y Ministerio Público.

Fue Ministro de Justicia entre 1991 y 1992. Pocas semanas después de su renuncia al ministerio se produjo la fuga del narcotraficante Pablo Escobar de la cárcel La Catedral. La Procuraduría de Orlando Vásquez Velásquez le impuso una sanción de 30 días de suspensión, que fue revocada en 2001 por el procurador Edgardo Maya Villazón.

En 1994 obtuvo una Maestría en Administración y Políticas Públicas de la Escuela de Gobierno John F. Kennedy de la Universidad de Harvard que sumó a la que ya tenía en Derecho y Finanzas Públicas de la Escuela de Leyes y el Programa Internacional de Impuestos de la misma universidad (1987).

Ese año se vinculó al Banco Interamericano de Desarrollo (BID). En esta organización se desempeñó como vocero ante la OEA, director adjunto de la Oficina del BID en París y representante del BID en Brasil hasta marzo de 2012.

Tras resultar elegido Juan Manuel Santos como Presidente de Colombia en 2010, Carrillo fue convocado para coordinar el comité de empalme con el gobierno de Álvaro Uribe.

Luego de la creación de la Agencia Nacional de Defensa Jurídica del Estado, adscrita al Ministerio de Justicia y del Derecho y creada en 2011, Santos designó a Carrillo como su director, cargo del que tomó posesión el 15 de marzo de 2012.

El 31 de agosto de 2012, el presidente Juan Manuel Santos nombró a Carrillo Flórez como Ministro del Interior en reemplazo de Federico Renjifo, quien fue nombrado Ministro de Minas y Energía. Carrillo tomó posesión del ministerio el 3 de septiembre de 2012 y permaneció en el cargo hasta el 10 de septiembre de 2013, fecha en la que se produjeron varios cambios en el gabinete ministerial. En su reemplazo fue nombrado Aurelio Iragorri Valencia. El mismo día, fue designado como Embajador de Colombia en España y se posesionó el 5 de noviembre de 2013.

El 27 de octubre de 2016, con 92 votos a favor y ninguno en contra (de un total de 95 congresistas presentes), el Senado colombiano lo eligió como procurador general de la Nación.

El 16 de enero de 2017, el presidente Juan Manuel Santos lo nombra como procurador general de Colombia en reemplazo de Alejandro Ordóñez. Su postulación como procurador general de la Nación se dio por decisión del Consejo de Estado. Ante el Senado de la República Carrillo Flórez planteó su labor como una "Procuraduría Ciudadana", mencionando que su gestión estaría orientada a modernizar la entidad, acercarla al ciudadano y estructurar una efectiva red nacional de prevención de la corrupción y promoción del interés general.

Ha sido profesor de la Pontificia Universidad Javeriana, Los Andes, La Sabana, el ICESI, el Centro de Estudios Políticos y Constitucionales, la Universidad Carlos III de Madrid, el Instituto de Estudios Políticos de París (Sciences Po), entre otras y es autor de varios libros y artículos sobre gestión y políticas públicas. Su publicación más reciente es "Defensa Jurídica del Estado: Apuntes de Derecho Comparado" (2012).

Publicaciones
 Defensa Jurídica del Estado: Apuntes de Derecho Comparado (2012)
 Constitucionalizar la Democracia (2011)
 Migrações, coesão social e governação (2011)
 La lucha contra la exclusión en América Latina. Una mirada desde Europa (2008)
 Gobernabilidad y reforma política en América Latina y Europa (2007)
 Iberoamérica y la Corte Penal Internacional (2006)
 Fighting Clientelism in Targeted Social Programs (2006)
 Unequal Democracy (2005)
 Democracia con desigualdad (2004)
 La política importa para el desarrollo (2003)
 Democracia en Déficit (2001)
 Convivencia y seguridad: un reto a la gobernabilidad (2000)
 Justice Delayed (1997)
 La economía política de la reforma judicial (1995)
 La revolución pacífica de la justicia (1991)
 Sector financiero y delincuencia económica (1985)

Referencias

Enlaces externos

 El minuto 16 de...Fernando Carrillo Florez (El exministro de Justicia)
 Posesión procurador general de la Nación
 "El humo de la guerra no nos dejó ver la corrupción"

Abogados de Colombia
Economistas de Colombia
Alumnado de la Pontificia Universidad Javeriana
Alumnado de la Universidad de Harvard
Ministros de Justicia de Colombia
Ministros del Interior de Colombia
Ministros durante la presidencia de César Gaviria
Ministros durante la presidencia de Juan Manuel Santos
Políticos del Partido Liberal Colombiano
Embajadores de Colombia en España
Procuradores Generales de Colombia
Grandes cruces de la Orden del Mérito Civil

Fernando Carrillo Flórez


Nela Šarić (Zadar, 1988.), hrvatska je operna pjevačica, sopranistica.

Životopis
Nela Šarić rođena je 1988. godine u Zadru. Završila je osnovnoškolsko glazbeno obrazovanje u Glazbenoj školi Blagoja Berse u Zadru (klavir). U istoj glazbenoj školi nastavila svoje srednjškolsko obrazovanje te maturirala solo pjevanje u klasi prof. Dubravke Krušelj Jurković. Solo pjevanje diplomirala je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi prof. Cynthije Hansell-Bakić. Usavršavala se kod priznatog tenora Dennisa O'Neilla te sopranistice Nuccije Focile.

Pobjednicom je brojnih međunarodnih pjevačkih natjecanja: u Japanu, Italiji, Walesu, Austriji i dr., a bila je i finalisticom Međunarodnog natjecanja pjevača "Hans Gabor Belvedere" u Rusiji.

Šarić je dobitnica Grba Grada Zadra zbog "uzornih uspjeha i rezultata postignutih u području glazbene kulture."

Izvori

Hrvatski operni pjevači
Životopisi, Zadar

Nela Šarić


Niclas Nøhr (* 2. August 1991) ist ein dänischer Badmintonspieler.

Karriere
Niclas Nøhr wurde 2007 dänischer Nachwuchsmeister der Altersklasse U17. Bei der Badminton-Jugendeuropameisterschaft desselben Jahres gewann er Gold mit dem dänischen Team. Zwei Jahre später wurde er in Europa Dritter bei den Junioren. 2010 und 2011 siegte er bei den Cyprus International, 2011 auch bei den Portugal International. 2014 gewann er bei den Dutch International gemeinsam mit Sara Thygesen den Mixed-Titel. Mit ihr gewann er auch die Goldmedaille im Mixed-Wettbewerb bei den Europaspielen 2015.

Weblinks
http://ourgames.dk/Niclas-Noehr.html

Badmintonspieler (Dänemark)
Europaspielesieger (Badminton)
Teilnehmer an den Europaspielen (Dänemark)
Teilnehmer der Europaspiele 2019
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Dänischer Meister (Badminton)
Geboren 1991
Mann
Däne

Niclas Nøhr


Franz Wunsch (1922-2009), soldat nazi autrichien, qui a travaillé dans le camp de concentration d'Auschwitz en tant que superviseur des gardes SS pendant la Seconde Guerre mondiale.
 Georg Wünsch (1887-1964), théologien évangélique et dirigeant ecclésiastique allemand.
 Johann Jakob von Wunsch (1717-1788), général prussien.
 Max Wünsche (1914-1995), officier SS de l'Allemagne nazie et commandant de régiment dans la Waffen-SS pendant la Seconde Guerre mondiale.
 Pierre Wunsch (1967-), économiste belge proche de la droite libérale et gouverneur de la Banque nationale de Belgique depuis le 2 janvier 2019.
 Richard Wünsch (1869-1915), érudit et théologien allemand.
 Uwe Wünsch (1963-), fondeur allemand.

Homonymie de patronyme
Patronyme germanique

Wunsch


Crkva svetog Prokopija u Rajevom Selu u Hrvatskoj je pravoslavna crkva, u sastavu Osječkopoljske i baranjske eparhije Srpske pravoslavne crkve, a koja je posvećena blagdanu svetog Prokopija. Crkva je središnja crkva za pravoslavce u Rajevom Selu i cijeloj Cvelferiji.

Izgradnja
Crkva je izgrađena 1887. godine i posvećena svetom velikomučeniku Prokopiju. Slava crkve je 21. srpnja.

Poplave i obnova
Tijekom poplava 2014. godine, stradala je i pravoslavna crkva u Rajevom Selu. U nekoliko navrata je došlo i do skrnavljenja crkve grafitima koji potiču na međunacionalnu mržnju. Crkva nije bila uključena u proces obnove Republike Hrvatske sve do 2017. godine. Obnova je započela u jesen 2017. godine zahvaljujući Ministarstvu regionalnog razvoja i EU fondova, a početkom 2018. godine završen je veći dio posla, te su se stekli uvjeti za obavljanje bogosluženja. Za 2018. godinu planiran je nastavak obnove, prvenstveno tornja.

Izvori

Pravoslavne crkve u Hrvatskoj
Rajevo Selo
Eparhija osječkopoljska i baranjska

Crkva sv. Prokopija u Rajevom Selu


Vizontele, 2000 yapımı, yönetmenliğini Yılmaz Erdoğan ve Ömer Faruk Sorak'ın birlikte yaptığı, senaryosunu da Yılmaz Erdoğan'ın yazdığı bir Türk komedi sinema filmidir. Filmin hikâyesi Hakkâri'de geçmekteyse de burada çekim yapmanın zorluğu nedeniyle çekimler Van'ın Gevaş ilçesinde yapıldı. Çoğunlukla Beşiktaş Kültür Merkezi oyuncularının rol aldığı filmin 2003 yılında Vizontele Tuuba adlı bir devam filmi de çekildi.

Konusu
Film, 1974 yılının başlarında Hakkâri'ye televizyon gelmesini anlatmaktadır. Burası, her şeyin haberinin en son ulaştığı yerlerden birisidir ve bunu duyan ahali, televizyonun yani ''vizontele''nin nasıl bir şey olduğunu çok merak eder. TRT tarafından oraya sürgün gönderilen memurlar, alıcıyı kurmadan geri dönerler. Belediye Başkanı Nazmi, bu işin üstesinden gelmek için şehrin delisi olarak bilinen Emin'den yardım alır. Emin, aslında deli olmayan, teknolojik aletlere pek ilgisi olan, bütün radyoları tamir eden ve ilginç bir yaşantıya sahip olan bir karakterdir.

Oyuncular

 Yılmaz Erdoğan - Deli Emin
 Demet Akbağ - Sıti Ana
 Altan Erkekli - Nazmi
 Cem Yılmaz - Fikri
 Şebnem Sönmez - Gülizar
 Bican Günalan - Sezgin
 Erdal Tosun - Şeyhmuz
 Cezmi Baskın - Latif
 Meral Çetinkaya - Nevin
 Yasemin Alkaya - Gülşen
 Zeynep Tokuş - Asiye
 İclal Aydın - Reyhan
 Erkan Can - Mela Hüseyin
 Tolga Çevik - Nazif
 Mesut Çakarlı - Rıfat
 Tuncer Salman - Ahmet
 Serhat Özcan - Engin
 Şafak Sezer - Veli
 Şener Kökkaya - Basri
 Zerrin Sümer - Zerrin
 Selahattin Taşdöğen - Simo
 Betül Arım - İsmihal
 Sinan Bengier - Cevat
 Deniz Erdoğan - Cevdet
 Yaşar Akın - İhsan
 Caner Alkaya - İso
 Şenol Bali - Yılmaz
 Şahin Yaylı - Musto
 Sinan Kılıç - Aykut
 Köksal Engür - Tekin
 Can Kahraman - Ezo
 Sertaç Demirtaş - Fikri'nin çırağı Yaşar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kamera Arkası Görüntüleri: 1, 2

2001 çıkışlı Türk filmleri
Yılmaz Erdoğan'ın yönettiği filmler
Ömer Faruk Sorak'ın görüntülediği filmler
2000'lerde komedi-drama filmleri
Türk komedi-drama filmleri
Van'da çekilmiş filmler
Konusu Van'da geçen filmler
Necati Akpınar'ın yapımcısı olduğu filmler
Ömer Faruk Sorak'ın yönettiği filmler
BKM Film filmleri
Warner Bros. filmleri
2000'lerde Türkçe filmler
2001 çıkışlı dramatik filmler
2001 çıkışlı komedi filmleri

Vizontele


La Autopista Nacional 1 o (NH 1) es una carretera nacional en el norte de la India que une la capital Nueva Delhi a la ciudad de Attari en Panyab, cerca de la frontera entre India y Pakistán. Esta era una parte de la antigua ruta de la Grand Trunk Road, construida por Sher Shah Suri, que iba desde Lahore a Bengala, que se basó en anteriores caminos que existían desde tiempos inmemoriales. La autoridad de la India divide a la autopista en dos partes, al norte de Delhi, llamado NH 1 y al sur de ella, llamado NH 2. La carretera es mantenida por la Autoridad Nacional de Carreteras de la India. Esta es una de las carreteras más antiguas de la India.

El día de hoy, la NH1 pasa a través de Amritsar, Jalandhar, Ludhiana, Rajpura, Ambala, Kurukshetra, Karnal, Panipat, Sonipat y Delhi. Se recorre una distancia de 456 km. El autobús Delhi-Lahore realiza su servicio por esta autopista.

Rutas de la NH1
La NH1 cuenta actualmente con un 4 rutas diferentes designadas como 1A, 1B, 1C y 1D. A excepción de 1A, todos estas rutas son totalmente dentro del estado de Estado de Jammu y Cachemira. Estos espolones son de importancia estratégica, ya que conectan las ciudades y pueblos remotos del Himalaya con el resto de la India.

 NH 1A: Jalandhar - Madhopur - Jammu - Banihal - Srinagar - Baramula - Uri
 1B NH: Batote - Doda - Kistwar - Symthan - Khanabal
 NH 1C: Domel - Katra

Referencias

Carreteras de India

Autopista Nacional 1 (India)


La fosfoinosítido fosfolipasa C eta 2 (PLCH2) () es una isozima humana de la enzima fosfoinosítido fosfolipasa C. Cataliza la reacción:

 1-fosfatidil-1D-mio-inositol 4,5-bisfosfato + H2O  1D-mio-inositol-1,4,5-trisfosfato + diacilglicerol

Tiene como función la producción de las moléculas mensajeras diacilglicerol e inositol 1,4,5-trifosfato. Utiliza como cofactor calcio. La actividad de esta fosfolipasa es muy sensible a la concentración de calcio. Puede que sea importante para la formación y mantenimiento de la red neuronal en el cerebro de los recién nacidos. Su localización es la membrana celular. Se expresa en la retina y el riñón. Contiene un dominio C2, un dominio manos EF, un dominios PH, un dominio PI-PLC X-box y un dominio PI-PLC Y-box.

Referencias

Fosfolipasas
EC 3.1.4

PLCH2


جوناثان بيريرا رودريغيز' (مواليد 12 مايو 1987 في فيغو - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى فياريال الإسباني منذ 2003 في مركز المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم والجناح الأيمن والأيسر .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من فيغو
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو خيمناستيك طركونة
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو راسينغ فيرول
لاعبو رايو فايكانو
لاعبو ريال أوفييدو
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو غاليسية
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم من فيغو
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي ألكوركون
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي فياريال ب
لاعبو نادي لوغو
مواليد 1987
مواليد في فيغو

جوناثان بيريرا رودريغيز


Fagrskinna findes i to afskrifter af et ældre forelæg.

A- og B-versionen
Den ældre version kaldes B og dateres til 1220'erne. Den blev i sin samtid kaldet Noregs konungatal, og var sandsynligvis tiltænkt kong Håkon 4. Forfatteren skrev nøgternt, gav kun lidt plads til anekdoter, men citerede mange skjaldekvad, til dels andre end dem, der kendes fra Heimskringla.

Den yngre A-version er fra tidligt 1300-tal og blev utlånt til Thormod Torfæus, der blev ansat ved hoffet i 1660 som oversætter af sagatekster til latin. Det var en smuk bog, så han kaldte den Fagrskinna, "det fagre skind". Han lod sin slægtning og skriver Åsgeir Jonsson (ca 1657-1707) udføre tre afskrifter af A-versionen, som de fik lånt med til Karmøy. Den ældre B-version blev i København, men også den blev der udført tre kopier af. At der blev foretaget så mange afskrifter, var delvis for at have noget at tilbyde, hvis man ønskede at bytte håndskrifter til sig fra andre - delvis for at sikre, at teksten var nøjagtigt gengivet - og delvis for at have nem tilgang til den, uten at måtte hente originalen, der lå godt sikret i Torfæus' kælder på gården på Karmøy. Begge originaler - både A- og B-versionen - gik tabt ved Københavns brand i 1728. I dag findes teksten kun bevaret i de kopier, Torfæus besørgede utført.

Et blad af B-versionen findes i Riksarkivet. Det drejer sig om de fire første verselinjer i et af to kendte vers af kvadet Valþjófsflokkr af den islandske skjald Thorkell Skallason.

Fagrskinna gør udstrakt brug af skjaldekvad som citater for at underbygge faktagrundlaget i fortællingen. Nogle af disse kvad findes ingen andre steder og ville derfor være ukendt, hvis det ikke var for Fagrskinna - såsom dele af Haraldskvadet, der omhandler slaget i Hafrsfjord, og Eiriksmål, der er skjaldekvadet om Eirik Blodøkses fald i 954, angiveligt digtet på opfordring af dronning Gunhild. Skjalden er ukendt. Vi har kun den del af kvadet, som indgår i Fagrskinna, der det skildres, hvordan Eirik modtages af Odin i Valhal.

Noter

Eksterne henvisninger
 Nasjonalbiblioteket: Fagrskinna 1847 version
 Finnur Jónssons utgave 1902-3
 Google Books: Uddrag fra Fagrskinna
 Google Books: Fulltekst.  Udgivet af P. A. Munch og C. R. Unger, Christiania 1817

Nordiske sagaer

Fagrskinna


La palabra frente tiene diversos significados en el ámbito militar:
 En el teatro de operaciones, el lado que por constituir la frontera de los dos Estados beligerantes o presentar un terreno favorable al combate, es ocupado primeramente por el ejército que toma la ofensiva y en el cual toma posiciones aquel que se ve obligado a permanecer a la defensiva, aunque sea momentáneamente, recibe el nombre de frente estratégico del teatro.
 Frente estratégico del ejército o frente de operaciones: es la línea más o menos regular que resulta de unir las cabezas de las columnas que avanzan hacia sus respectivos objetivos.

En un conflicto armado, un frente es una frontera reivindicada por fuerzas opuestas. El término contrario es retaguardia. Un frente puede ser local o tan grande como un Teatro de operaciones, del mismo modo que puede ser táctico, como el Frente Occidental en la frontera entre Francia, Bélgica y Alemania en la Primera Guerra Mundial.

El frente doméstico se ha usado para establecer las actividades del sector civil de un estado en guerra, incluyendo la producción de material de guerra.

Durante la Guerra Polaco-Soviética y la Segunda Guerra Mundial, los ejércitos polaco y soviético usaban el término frente para designar un grupo de ejércitos.

Frente de combate o de batalla
Es el que ocupa cada una de las unidades componentes del ejército en el orden de combate.

Según el Reglamento alemán de 1821, el frente de combate de las tropas desplegadas, depende del objeto del combate, del apoyo que puedan tener las alas y del terreno.

En el caso de que las tropas estén apoyadas por ambos flancos, el frente es limitado. Si no están apoyados más que por un flanco o si combaten solas, su frente será ya dependiente del objeto que se persiga. Varía según el despliegue y actitud del enemigo.

Este frente es diferente en el ataque y en la defensa. En un terreno favorable bien organizado pueden admitirse frentes anchos. Con frecuencia se combatirá por agrupaciones de momento. Con un frente demasiado extenso se corre el peligro de ser roto por el centro. Con un frente muy restringido se puede ser desbordado o envuelto. Sin embargo, un ancho frente será con frecuencia la primera condición de un gran éxito.

La articulación de las tropas depende, en primer lugar, de la misión. Todo combate decisivo exige un orden de combate profundo y reservas disponibles. Se ha querido fijar un tipo de «densidad del frente», es decir, del número de hombres por metro de dicha línea. Se han recomendado las cifras máximas de siete hombres de densidad de frente en el ataque y de cinco en la defensa. El citado Reglamento, al ocuparse de esta cuestión al tratar el ataque dice los siguiente: «La designación de frentes de ataque y de objetivos determinados a las unidades de infantería, da lugar a sectores de ataque de diferentes anchuras. Queda, según esto, en manos del mando el mejor medio de aumentar el escalonamiento en profundidad ante el punto decisivo, asignando frentes estrechos a los sectores que ataquen, realizando así su táctica. Será muy útil también designar una fracción guía sobre la cual regulen las demás su movimiento antes de entrar en acción por enlace lateral. En lo que concierne a los frentes de combate, se puede admitir para fijar ideas, que en el ataque una división compuesta de tres regimientos de infantería y bien provista de artillería podrá recibir a su cargo un frente de 3 a 4 km en terreno favorable a todas las armas. Se pueden conseguir frentes mayores haciendo entrar en acción las unidades por grupos y dejando huecos en los intervalos. Si este procedimiento se exagera, no sólo será difícil dirigir el combate, sino lo que es más importante ir acumulando refuerzos en el sitio decisivo repartidos en profundidad. No se pueden dar indicaciones precisas sobre los frentes que se deben asignar a las unidades inferiores. el frente de un batallón encuadrado variará en general ente 400 y 800 m. El cometido, los efectivos disponibles, el terreno, el apoyo que preste la artillería del sector o de los sectores inmediatos, ejercerán una influencia decisiva en la determinación de los frentes. En cuanto al reparto de fuerzas, hay que pensar constantemente en que nunca será bastante en el punto decisivo. Sin embargo, habrá que evitar un amontonamiento excesivo en la zona de ataque, lo que traería consigo el que muchas unidades muy importantes no tomasen parte en el combate y sufriesen, sin embargo, pérdidas considerables».

Frente a todos lados
Con esta fase se ha designado en algunos reglamentos tácticos, lo que en otros se llama agrupación, formación compacta contra la caballería. «Cuando una compañía fuese atacada por la caballería y no pudiese reunirse a otra fuerza, formará en columna por medias secciones, cerrará los intervalos y se dará voz de frente a todos lados». (Marqués del Duero, Táctica de infantería).

Frente en una fortificación

En los trazados de las obras defensivas es el conjunto de éstas que corresponde a cada uno de los lados del polígono fortificado. Por el modo de ser flanqueado cada uno de ellos reciben las denominaciones de frente abaluartado, atenazado o poligonal.

Otros tipos

En castrametación se llama frente de banderas a la primera fila de tiendas o barracones de un campamento y también al espacio que ocupan. Delante de él se oponían las armas en pabellones, sobre los cuales y en el centro del mismo se situaba la bandera. La guardia se colocaba en el frente de banderas y en él formaban las tropas para los actos de servicio.

Referencias

Ciencia militar

Frente (término militar)


Korno, salyangoz kabuğu gibi kıvrımlı, bakır borudan yapılan, üflemeli bir çalgıdır. İtalyancada "boynuz" anlamına gelen "corno" sözcüğünden Türkçeye geçmiştir. Antik Mısır'da, Antik Roma'da ve Mezopotamya'da boynuzdan yapılan ilk örnekleri, işaret vermek ve avcılara yol göstermek için kullanılırdı. Günümüzde bazı ülkelerde çobanlar ve sürek avlarında avcılar hala bu amaçla boynuz kullanırlar.

Çalgı hakkında

Kornonun gövdesini oluşturan boru, üflenen baş bölümden alt uca doğru kıvrılarak genişler ve çan biçimli kalak bölümüyle son bulur. Çağdaş kornonun boru uzunluğu yaklaşık 4,5 metredir. Üflenen ucunda koni biçiminde bir ağızlık vardır. Üzerinde flüt ya da klarnette olduğu gibi ses delikleri ya da üfleme dili yoktur. Dudaklar, yapısına uygun olarak seçilen ağızlığa üçte ikisi üst dudağa, üçte biri alt dudağa gelecek şekilde ve dudakları yatay olarak ortalayacak biçimde yerleştirilir. Ağızlığa üflendiğinde ilk önce dudaklarda "buzz" adı verilen arı vızıltısı gibi bir ses elde edilir, bu ses boruların içerisinden geçer, çeşitli titreşimlerden sonra enstrümanın ses çıkış yeri olan Kalak'tan yükseltilmiş olarak duyulur. Çıkan sesler üfleme sırasında dudakların duruş biçimine göre değişir. Dudaklar gevşek bırakılırsa bas sesler, gergin tutulursa tiz sesler elde edilir.

Bir çalgı teli ya da boru içindeki hava sütunu titreştiğinde çıkan sesler, duyulan temel seslerdir. Telin ya da hava sütununun bir bölümünün titreşmesinden çıkan, dikkatle dinlenilince duyulabilen zayıf seslere doğal armonikler (kısmi sesler ) denir. Doğal armoniklerin müziğe daha elverişli olan tiz tonlarını elde etmek daha güçtür. Kornocunun dudak pozisyonunu milimetrik değiştirmeleriyle sesler değişir. Bu bakımdan korno, çalınması çok güç ve yorucu bir çalgıdır. Ses alanı bakımından alto, bariton ve tenor olmak üzere üç türü vardır. Sağ elle kalak tıkanarak "HandStop" tekniği ya da kalağın içine "surdin" adı verilen bir parça takılarak kısık sesler elde edilir.

Çağdaş kornonun ses genişliği ve teknik yapısı ilk örneklerinden bu yana gerçekleştirilen bir dizi gelişmenin ve yeniliğin sonucudur.

Korno iki türlüdür: doğal korno ve modern valfli korno. Valfli kornonun ayrıca ikili, üçlü tipleri vardır.

Galeri

Bakır nefesli çalgılar
Fransız icatları

Korno


Za njezinu snahu, koja je također imala ime Irena, pogledajte "Irena Atenska".
Tzitzak (turski Çiçek = "cvijet") je bila kći vladara Hazara te carica Bizantskog Carstva. Njezino je drugo ime bilo Irena (grč. Ειρήνη = "mir"). Bila je prva supruga cara Konstantina V. Kopronima.

Obitelj
Tzitzak je bila kći Bihara, koji je bio kagan Hazara te se ona udala za Konstantina 732. godine. Njihov je brak bio snažan politički savez. U vrijeme vjenčanja, Konstantin je imao oko 14 godina te je bio suvladar svoga oca, cara Leona III. Tzitzak je bila krštena te joj je dano ime Irena. Njezin i Konstantinov sin je bio car Leon IV. Hazar, rođen 25. siječnja 750.

Izvori i bilješke

Douglas Morton Dunlop. 1954. The History of the Jewish Khazars. Princeton, N.J.: Princeton University Press.
Bizantske carice

Tzitzak


Le Ground Master 200 (GM200) est un radar de moyenne portée commercialisé par Thales Group.

Le GM200 est un radar éprouvé au combat avec plus de 80 unités vendues dans le monde. Il permet de détecter et de poursuivre simultanément des menaces avec des faibles Surface Equivalente Radar (SER), volant à basse altitude (missiles de croisière) ou à très faible vitesse (drones de Classe 1, hélicoptères de combat surgissant inopinément…) ainsi que des menaces types missiles plongeants, arrivant en grand nombre ou volant à grande vitesse.

Le système tient dans un seul conteneur ISO  de moins de . Celui-ci intègre un groupe électrogène, un mat atteignant une hauteur de 8 mètres et une cabine pouvant accueillir deux opérateurs ainsi qu'un ensemble de communication voix et données. Le GM200 est transportable par route, rail, avion tactique (type C-130) ou hélicoptère. Il se déploie en  et peut-être opéré localement ou à distance.

Le GM200 offre une disponibilité opérationnelle de plus de 99,9% ainsi qu'un temps moyen entre deux pannes critiques (MTBCF) de .

Le radar peut être déployé pour protéger des infrastructures importantes mais également pour compléter l'action de radars longues portées (en tant que complémentaire) et/ou assurer une défense aérienne au sol.

Le GM200 appartient à la famille des radars Ground Master (comme le GM400, GM400α, GM200 MM/A et le GM200 MM/C) qui a été sélectionné par de nombreux pays.

Principales caractéristiques

Domaine de détection

 Portée instrumentée :
 Surveillance:
 Engagement:

 Plafond: jusqu'à  pieds
 Couverture en élévation: 70°

Fonctions clés
 Taux d'actualisation: jusqu'à 1,5s
 Bande S
 Algorithmes inspirés de l'Intelligence Artificielle
 Capacités de contre-mesures électroniques (ECCM)
 Faisceaux "Stacked-beam" entièrement numériques
 Formes d'ondes Doppler complètes
 Technologie GaN

Performance de détection
 Cibles type "Air Breathing Targets" (ABTs)
 Hélicoptères (dont les hélicoptères dissimulés derrière le relief ou la végétation et pouvant surgir inopinément)
 Missiles de croisière
 Cibles à la surface de la mer
 Roquettes
 Artillerie et Mortier (RAM)
 Drones, de la Classe I (Mini) à la Classe IV (HALE)

Notes et références

Radar aéronautique
Radar militaire
Thales

Ground Master 200


Beta Aquarii (β Aqr / β Aquarii, ) este steaua cea mai strălucitoare din constelația  Vărsătorul. Ea poartă și numele tradițional Sadalsuud, care provine din sintagma arabă سعد السعود sad as-suūd, care semnifică "șansa șanselor".

Sadalsuud are o magnitudine aparentă de +2,90. Este de tip spectral G0Ib și se află la circa 610 de ani-lumină de Terra. Steaua face parte dintr-un tip rar de stele denumite supergigante galbene.

Note

Legături externe

Constelația Vărsătorul
Stele din Vărsătorul
Stele de tip spectral GI
Obiecte Bayer
Obiecte Flamsteed
Obiecte HR
Obiecte HD și HDE
Obiecte HIP
Obiecte CCDM
Obiecte GC
Obiecte TYC
Obiecte ADS

Beta Aquarii


Senza giacca e cravatta (în română: Fără sacou și cravată) este un single în limba napoletană al artistului italian Nino D'Angelo, cântat împreună cu Brunella Selo la Festivalul din Sanremo din 1999. Compusă de același D'Angelo și de Nuccio Tortora în 1999, piesa s-a clasat pe locul 8 în cadrul concursului. Orchestrația îi aparține lui Nuccio Tortora.

Legături externe
 Videoclipul

Discuri single din 1999

Senza giacca e cravatta


An Promenaea microptera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Promenaea microptera in nahilalakip ha genus nga Promenaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Promenaea

Promenaea microptera


جوزيف فورمان  اشتهر باسمه الفني أفرومان هو مغني راب وعازف غيتار من هاتيزبرق، مسيسبي. ولد في 28 يوليو عام1974 في بالمديل، كاليفورنيا

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
أمريكيون أفارقة مسيحيون
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
ديمقراطيون من ولاية ميسيسيبي
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
طبالون أفارقة أمريكيون
طبالون أمريكيون
طبالون أمريكيون في القرن 20
طبالون أمريكيون في القرن 21
عازفو غيتار باس أمريكيون في القرن 20
عازفو غيتار باس أمريكيون في القرن 21
عازفو غيتار باس ذكور أمريكيون
عازفو قيثارة أفارقة أمريكيون
عازفو قيثارة ذكور أفارقة أمريكيون
عازفو قيثارة من لوس أنجلوس
عازفو قيثارة من مسيسيبي
مرشحون في انتخابات الرئاسة الأمريكية 2024
مغنو راب أفارقة أمريكيون
مغنو راب أمريكيون
مغنو راب أمريكيون في القرن 20
مغنو راب أمريكيون في القرن 21
مغنو راب من لوس أنجلوس
مغنو راب من مسيسيبي
مغنو هيب هوب أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون أفارقة في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 21
مواليد 1974
مواليد في بالمديل
موسيقيو هيب هوب الساحل الغربي
موسيقيون أمريكيون أفارقة في القرن 21
موسيقيون من هاتيسبورغ (مسيسيبي)
موسيقى عن القنب الهندي

أفرومان


Facerea lumii este un film românesc din 1971 regizat de Gheorghe Vitanidis. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Irina Petrescu, Colea Răutu și Liviu Ciulei.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Irina Petrescu — balerina Eva, fiica lui Filipache
 Colea Răutu — muncitorul tipograf Filipache, vechi ilegalist comunist
 Liviu Ciulei — ing. Bobi Manicatide, proprietar de cai de curse
 Virgil Ogășanu — Matei Arhire, tânăr activist comunist, secretarul Circumscripției 16 a Uniunii Tineretului Progresist
 Dan Ionescu — industriașul George Bazilescu, patronul tipografiei
 Clody Bertola — Clara, soția lui Manicatide
 Marga Barbu — Irma, secretara lui Bazilescu / Gabi, nepoata lui Take Ionescu
 Toma Caragiu — Manole "Michi" Marinescu, fost ofițer de intendență, responsabilul cu aprovizionarea cantinei
 Matei Alexandru — muncitorul Anghel, președintele sindicatului
 Ilarion Ciobanu — muncitorul Pîntea
 Vera Proca-Ciortea — dna Yvonne, profesoara de balet
 Eugenia Bosînceanu — Elena, soția lui Filipache
 Mitzura Arghezi — Coca, muncitoare sindicalistă, noua secretară a directorului tipografiei
 Mihai Mereuță — Vardughian, șoferul de camion
 Paul Sava — muncitorul Antonică
 Gheorghe Naghi — ospătarul de la birtul "La-țipă'n-drum"
 Fărâmiță Lambru — lăutarul acordeonist din birt
 Ion Cosma
 Liviu Popa
 Draga Olteanu-Matei — muncitoare sindicalistă (menționată Draga Olteanu)
 Dinu Gherasim
 Sebastian Papaiani — ofițerul de serviciu de la centrala UTM
 Jana Gorea
 Constantin Lungeanu
 Ernest Polcovnicu

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.672.889 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme din 1971
Filme regizate de Gheorghe Vitanidis
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Scenarii de Eugen Barbu
Filme cu ilegaliști

Facerea lumii (film din 1971)


رينو 16 سيارة من إنتاج مصنع السيارات الفرنسي رينو.وتصنف السيارة كـ سيارة رسمية.إصدار هذا الموديل جاء تعويضا لموديل رينو Colorale وتلاه رينو 20/30.
بدأ إنتاجها سنة 1965 واستمر إلى غاية سنة 1980.
بلغت مبيعات هذه السيارة 1845959 وحدة

مراجع

سيارات توقفت في 1980
سيارات اخترعت في 1965
سيارات تنفيذية
سيارات دفع أمامي
سيارات رينو
سيارات عقد 1960
سيارات عقد 1970
سيارات عقد 1980
هاتشباك

رينو 16


El Gran Sello Real, también conocido como el Sello Real, Gran Sello del Reino o Gran Sello del Reino Unido (antes del Acta de Unión de 1707, Gran Sello de Inglaterra, y luego, hasta el Acta de Unión de 1800,Gran Sello de Gran Bretaña) es un sello que se utiliza para simbolizar la aprobación del Soberano a los documentos importantes del Estado. El lacre se funde en un molde metálico o matriz y es impreso en una figura de cera que está unido por un cordón o una cinta a los documentos que el monarca desea hacer oficial.

Uso

El Gran Sello se adjunta a los documentos oficiales de Estado que requieren la aprobación del monarca para aplicar los consejos del Gobierno.

En las condiciones actuales de uso del Gran sello, los sellos de cera de color verde oscuro se fijan en las cartas patentes para elevar a alguna persona a la nobleza, los sellos azules autorizan los actos relativos a la Familia Real, y los sellos escarlata se utilizan para nombrar obispos y ejecutar los diversos asuntos de Estado. En algunos casos, el sello se sustituye por una oblea, una representación más pequeña del anverso del Gran Sello grabado en papel de color unido al documento que se sella. Esta versión más sencilla se utiliza en proclamaciones reales, cartas-patentes del consentimiento real, órdenes de citación al Parlamento y licencias para la elección de obispos y comisiones de la paz. Antiguamente constituía traición falsificar el Gran Sello.

El Gran Sello del Reino es custodiado y administrado por el Lord Guardián del Gran Sello. Este cargo ha sido llevado a cabo en forma conjunta con el de Lord Canciller desde 1761. El actual Lord Canciller es Robert Buckland. La reforma del 2005 confirma al Lord Canciller como guardián del Gran Sello.

El Secretario de la Corona en la Cancillería, quien también es Secretario Permanente del Ministerio de Justicia (antes Departamento de Asuntos Constitucionales), es jefe de la Oficina de la Corona de Su Majestad, y es responsable de la fijación del Gran Sello. Es asistido por el Secretario Adjunto de la Corona. Diariamente la custodia está a cargo del Secretario de la Cámara, y el personal incluye un Sellador y dos Escribas a la Oficina de la Corona de Su Majestad.

Inscripciones del Gran Sello

Inglaterra
 Enrique II de Inglaterra. HENRICVS DEI GRATIA REX ANGLORVM / HENR[ICVS] DEI GRA[TIA] DVX NORMANNORVM ET AQUIT[ANORVM] ET COM[ES] ANDEG[AVORVM] : Enrique, por la gracia de Dios rey de Inglaterra / Enrique, por la gracia de Dios duque de los normandos y de los aquitanos y conde de los angevinos.

Reino Unido

 Ana de Gran Bretaña:  ANNA DEI GRATIA MAGNÆ BRITANNIÆ FRANCIÆ ET HIBERNIÆ REGINA FID[EI] DEFENSOR / BRITANNIA ANNO REGNI ANNÆ REGINÆ SEXTO.
 Ana, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Francia e Irlanda, Reina, Defensora de la Fe / Gran Bretaña en el sexto año del reinado de la reina Ana.

 Jorge I de Gran Bretaña:  GEORGIVS DEI GRATIA MAGNÆ BRITANNIÆ FRANCIÆ ET HIBERNIÆ REX FIDEI DEFENSOR / BRVNSWICEN[SIS] ET LVNENBVRGEN[SIS] DVX SACRI ROMANI IMPERII ARCHITESAVRARIVS ET PRINCEPS ELECTOR.
 Jorge, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Francia e Irlanda, Rey, Defensor de la Fe / de Brunswick y Luneburgo, Duque, del Sacro Imperio Romano, Architesorero y Príncipe Elector.

 Jorge II de Gran Bretaña:  GEORGIVS II DEI GRATIA MAGNÆ BRITANNIÆ FRANCIÆ ET HIBERNIÆ REX FIDEI DEFENSOR / BRVNSWICE[NSIS] ET LVNEBVRGEN[SIS] DVX SACRI ROMANI IMPERII ARCHITHESAVRARIVS ET PRINCEPS ELECTOR.
 Jorge II, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Francia e Irlanda, Rey, Defensor de la Fe / de Brunswick y Luneburgo, Duque, del Sacro Imperio Romano, Architesorero y Príncipe Elector.

 Jorge III de Gran Bretaña:  GEORGIVS III DEI GRATIA MAGNÆ BRITANNIÆ FRANCIÆ ET HIBERNIÆ REX FIDEI DEFENSOR.
 Jorge III, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Francia e Irlanda, Rey, Defensor de la Fe.

 Jorge III del Reino Unido:  GEORGIUS TERTIUS DEI GRATIA BRITANNIARUM REX FIDEI DEFENSOR.
 Jorge III, por la gracia de Dios, Rey de los Británicos, Defensor de la Fe.

 Jorge IV del Reino Unido:  GEORGIUS QUARTUS DEI GRATIA BRITANNIARUM REX FIDEI DEFENSOR.
 Jorge Iv, por la gracia de Dios, Rey de los Británicos, Defensor de la Fe.

 Guillermo IV del Reino Unido:  GULIELMUS QUARTUS DEI GRATIA BRITANNIARUM REX FIDEI DEFENSOR.
 Guillermo IV, por la gracia de Dios, Rey de los Británicos, Defensor de la Fe.

 Victoria del Reino Unido:  VICTORIA DEI GRATIA BRITANNIARUM REGINA FIDEI DEFENSOR.
 Victoria, por la gracia de Dios, Reina de los Británicos, Defensora de la Fe.

 Eduardo VII del Reino Unido:  EDWARDVS VII D:G: BRITT: ET TERRARUM TRANSMAR: QVÆ IN DIT: SVNT BRIT: REX F:D: IND:IMP: (Leído como: Edwardus Septimus Dei gratiâ Britanniarum et terrarum transmarinarum quae in Ditione sunt Britannicâ, Rex, Fidei Defensor, Indiae Imperator).
 Eduardo VII, por la gracia de Dios, de los Británicos y de los Territorios Británicos de Ultramar, Rey, Defensor de la Fe, Emperador de la India.

 Jorge V del Reino Unido:  GEORGIVS V D G MAG BR HIB ET TERR TRANSMAR QVAE IN DIT SVNT BRIT REX F D IND IMP (Leído como: Georgius Quintus Dei gratiâ Magnae Britanniae, Hiberniae, et terrarum transmarinarum quae in Ditione sunt Britannicâ, Rex, Fidei Defensor, Indiae Imperator).
 Jorge V, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Irlanda y de los Territorios Británicos de Ultramar, Rey, Defensor de la Fe, Emperador de la India.

 Jorge VI del Reino Unido:  GEORGIUS VI D G MAG BR HIB ET TERR TRANSMAR QUAE IN DIT SUNT BRIT REX F D IND IMP (Leído como: Georgius Sextus Dei gratiâ Magnae Britanniae, Hiberniae, et terrarum transmarinarum quae in Ditione sunt Britannicâ, Rex, Fidei Defensor, Indiae Imperator).
 Jorge Vi, por la gracia de Dios, de Gran Bretaña, Irlanda y de los Territorios Británicos de Ultramar, Rey, Defensor de la Fe, Emperador de la India.

 Isabel II del Reino Unido:  ELIZABETH II D G BRITT REGNORVMQVE SVORVM CETER REGINA CONSORTIONIS POPVLORVM PRINCEPS F D (Leído como: Elizabeth Secunda Dei Gratia Britanniarum Regnorumque Suorum Ceterorum Regina Consortionis Populorum Princeps Fidei Defensor).
 Isabel II por la gracia de Dios, del Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte y de sus otros Reinos y Territorios, Reina, Jefa de la Commonwealth, Defensora de la Fe.

 Carlos III. CAROLVS III D G BRITT REGNORVMQVE SVORVM CETER REX CONSORTIONIS POPVLORVM PRINCEPS F D (Leído como: Carolus Tertius Dei Gratia Britanniarum Regnorumque Suorum Ceterorum Rex Consortionis Populorum Princeps Fidei Defensor)
 Carlos III, por la gracia de Dios, del Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte y de sus otros Reinos y Territorios, Rey, Jefe de la Commonwealth, Defensor de la Fe.

Símbolos de Reino Unido
Monarquía en Reino Unido
Derecho de Inglaterra

Gran Sello Real


A carapace is a dorsal (upper) section of the exoskeleton or shell in a number of animal groups, including arthropods, such as crustaceans and arachnids, as well as vertebrates, such as turtles and tortoises. In turtles and tortoises, the underside is called the plastron.

Crustaceans

In crustaceans, the carapace functions as a protective cover over the cephalothorax (i.e., the fused head and thorax, as distinct from the abdomen behind). Where it projects forward beyond the eyes, this projection is called a rostrum. The carapace is calcified to varying degrees in different crustaceans.

Zooplankton within the phylum Crustacea also have a carapace. These include Cladocera, ostracods, and isopods, but isopods only have a developed "cephalic shield" carapace covering the head.

Arachnids

In arachnids, the carapace is formed by the fusion of prosomal tergites into a single plate which carries the eyes, ocularium, ozopores (a pair of openings of the scent gland of Opiliones) and diverse phaneres.

In a few orders, such as Solifugae and Schizomida, the carapace may be subdivided. In Opiliones, some authors prefer to use the term carapace interchangeably with the term cephalothorax, which is incorrect usage, because carapace refers only to the dorsal part of the exoskeleton of the cephalothorax.

Alternative terms for the carapace of arachnids and their relatives, which avoids confusion with crustaceans, are prosomal dorsal shield and peltidium.

Turtles and tortoises

The carapace is the dorsal (back) convex part of the shell structure of a turtle, consisting primarily of the animal's rib cage, dermal armor, and scutes.

References

External links

Animal anatomy

Carapace


KP-SAM veya Shin Kung (), Güney Kore yapımı bir taşınabilir kısa menzilli karadan havaya füzedir. Füze, ileri bölgedeki birlikleri korumak amacıyla geliştirilmiştir ve 2005 yılında hizmete girdi.

10 kilogramlık bu füze, entegre bir "dost-düşman tanımlama" sistemine sahiptir. 7 kilometrelik bir menzile sahip olan füze, gece ve/veya bozuk havalarda kulanılabilmekte ve iki renkli kızılötesi tarayıcısı alınabilecek karşı önlemlerin etkisiz hale getirilmesinde etkili olmaktadır. Bu tarz taşınabilir karadan havaya füze sistemine dünyada ABD'nin de dahil olduğu dört ülke sahiptir. Bu füzenin geliştirilmesi için 1995 yılından beri 71 milyon dolar harcanmıştır.

Kaynakça

Karadan havaya füzeler
Güney Kore füzeleri

Shin Kung


الأمير مساعد بن عبد العزيز آل سعود (1341هـ / 1923 - 12 شوال 1434 هـ / 19 أغسطس 2013)، الابن الحادي عشر من أبناء الملك عبد العزيز آل سعود الذكور من زوجته الأميرة الجوهرة بنت سعد السديري. هو كفيف، وله ميل إلى الأدب وقرض الشعر، وقليل الظهور في وسائل الإعلام ولم يشارك في الحياة السياسية في السعودية منذ تأسيسها. ومثّله في هيئة البيعة ابنه الأمير بندر. لم يتولى الأمير مساعد أي منصب سياسي، وكان مؤيدًا للملك سعود ورفض التوقيع على قرار خلعه عام 1964. ذكر ابنه الأمير عبد الرحمن بن مساعد في أحد قصائده بأن أباه أعمى البصر ولكنه قوي البصيرة.

أسرته

بناته

 الأميرة الجوهرة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير سعود بن عبد الله بن عبد الرحمن آل سعود ولها من الأبناء الأمير خالد، الأميرة مشاعل (كانت متزوجة من الأمير بدر بن سعود بن محمد آل سعود ولها من الأبناء الأمير فهد، والأميرة الجوهرة)، الأميرة نورة، والأميرة مضاوي (متزوجة من الأمير فيصل بن نواف بن عبد العزيز آل سعود).
 الأميرة مضاوي بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير سعود بن فهد بن عبد العزيز آل سعود ولها من الأبناء الأمير عبد العزيز، الأميرة سارة (متزوجة من الأمير فيصل بن خالد بن جلوي آل سعود ولها من الأبناء الأميرة مضاوي، والأمير خالد)، الأميرة نورة (كانت متزوجة من الأمير منصور بن مقرن بن عبد العزيز آل سعود رحمه الله ولها من الأبناء الأميرة ريما، والأمير سعود، ومتزوجة من الأمير عبد العزيز بن تركي بن مشاري آل سعود ولها من الأبناء الأمير فهد)، والأمير محمد (متزوج من الأميرة العنود بنت محمد بن مشعل بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء الأميرة لولوة، والأمير فيصل).
 الأميرة لطيفة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير مشعل بن محمد بن سعود بن عبد العزيز آل سعود ولها من الأبناء الأمير سعود، الأمير محمد (كان متزوج من الأميرة نوف بنت خالد بن عبد الله بن محمد آل سعود)، الأمير عبد الرحمن، الأميرة العنود (متزوجة من الأمير فيصل بن تركي بن ناصر بن عبد العزيز آل سعود ولها من البنات الأميرة نورة، والأميرة لطيفة)، والأمير سلطان (متزوج من الأميرة نوف بنت عبد العزيز بن مشعل بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء الأمير مشعل).
 الأميرة سارة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير حسام بن سعود بن عبد العزيز آل سعود ولها من الأبناء الأمير سعود (متزوجة من كريمة الأمير خالد بن مساعد بن عبد الرحمن آل سعود وله من الأبناء الأمير حسام، والأميرة سارة)، الأمير خالد (متزوج من الأميرة نورة بنت فيصل بن مقرن بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء الأميرة هناء، الأميرة لين، والأمير عبد العزيز)، الأمير عبد العزيز (متزوج من الأميرة مشاعل بنت سلطان بن عبد العزيز آل سعود وله من الأبناء الأمير سعود، والأميرة سارة)، الأمير محمد، والأميرة نورة (متزوجة من الأمير سلطان بن خالد بن محمد بن سعود الكبير).
 الأميرة مشاعل بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير سلمان بن عبد الله بن عبد الرحمن آل سعود ولها من الأبناء الأميرة الجوهرة، الأميرة العنود، الأمير عبد الله، والأميرة هيفاء. لها كريمة متزوجة من الأمير فيصل بن بندر بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود، ولها كريمة متزوجة من الأمير خالد بن محمد بن سعود بن خالد آل سعود.
 الأميرة منيرة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود.
 الأميرة سلطانة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود. متزوجة من الأمير طلال بن محمد بن عبد الله الفيصل آل سعود ولها من البنات الأميرة هيفاء، والأميرة لين.
 الأميرة صيتة بنت مساعد بن عبد العزيز آل سعود.

وفاته
أعلن الديوان الملكي السعودي في بيان رسمي عن وفاة الأمير مساعد بن عبد العزيز آل سعود يوم الإثنين 12 شوال 1434 هـ الموافق 19 أغسطس 2013 وصلي عليه يوم الثلاثاء 13 شوال 1434 هـ الموافق 20 أغسطس 2013 بعد صلاة العصر في جامع الإمام تركي بن عبد الله في مدينة الرياض وتقدم المصلين عليه الأمير مقرن بن عبد العزيز آل سعود ودفن في مقبرة العود.

مراجع

مصادر

أبناء عبد العزيز آل سعود
أصحاب أعمال سعوديون
سعوديون في القرن 20
سعوديون في القرن 21
شخصيات أعمال سعودية في القرن 20
شخصيات أعمال سعودية في القرن 21
شعراء سعوديون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 21
مواليد 1341 هـ
مواليد 1923
مواليد في الرياض
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013
وفيات في الرياض
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

مساعد بن عبد العزيز آل سعود


Jesenski i Turk hrvatska je tvrtka koja se bavi nakladničkom djelatnošću, prodajom i distribucijom knjiga.

Povijest
Naklada Jesenski i Turk osnovana je 1997. godine u Zagrebu. Tijekom nekoliko desetljeća objavila je više stotina naslova. Vlasnik je i nekoliko antikvarijata u Zagrebu.

Nakladnička djelatnost
Objavljuje kapitalna djela društvenih i humanističkih znanosti, aktualna i već klasična djela iz područja popularne znanosti te esejistiku, publicistiku i književna djela. Kroz niz biblioteka tematski ili konceptualno povezanih naslova Jesenski i Turk nastoji promicati kulturu čitanja i promišljanja, popularizirati pojedina područja, tematizirati aktualna društvena, politička i kulturalna pitanja, te promovirati nove, ali i već etablirane autore. Poseban naglasak stavlja na kvalitetnu i inovativnu ukupnu prezentaciju (koncept, sadržaj i vizualni identitet knjiga).

"Biblioteci za početnike", koja u obliku knjiga u stripu obrađuje i objašnjavaja složene prirodne i društvene pojave, djela znamenitih mislilaca, osnove znanosti, svjetskih religija i druge važne teme iz društva, umjetnosti, povijesti i znanosti, 2004. godine na sajmu knjiga Sa(n)jam knjige u Istri dodijeljena je nagrada Kiklop za biblioteku godine.

Izvori
Bilješke i literatura

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 www.jesenski-turk.hr, službeno mrežno mjesto

Izdavači knjiga u Hrvatskoj

Jesenski i Turk


Biserica Sfânta Maria din Blachernae, cunoscută în română mai cu seamă ca Biserica Vlaherne, denumită și Sfânta Maria Maica lui Dumnezeu, (în , în ) a fost sanctuarul cel mai sfânt din Constantinopol. Făcea parte din suburbia Blachernae, situată în nordul capitalei Constantinopol între Mănăstirea Chora, poarta Andrinopole și Cornul de Aur. Tot aici se aflau palatele lui Alexios I Comnen, Anastase și al lui Porfirogenetul, turnul lui Isaac Anghelos și una dintre cele 24 de porți din zidul lui Teodosiu al II-lea, care a fost modificat sub domnia lui Heraclius pentru a îngloba biserica. Distrusă de diferite seisme de-a lungul secolelor, biserica a fost restaurată cu nenumărate ocazii, cea mai recentă fiind în 1960. Fântâna sa sacră rămâne un loc de pelerinaj pentru creștinii ortodocși cât și pentru musulmani.

Istorie

În 450, împărăteasa Aelia Pulcheria a început construcția unei biserici pe locul unei fântâni sfinte (în greacă: Ayίasma) a cărei apă era reputată cu virtuți curative grație icoanei Blachernitissa*, Sfânta Fecioară din Blachernae. Era situată în afara zidurilor lui Teodosiu al II-lea, la poalele celei de-a șasea coline din Constantinopol. După moartea sa, în 453, sanctuarul a fost completat de soțul său, împăratul Marcian (r. 450-457).

Împăratul Leon I (r. 457-474) a dispus construirea a două alte edificii: un parecclesion*  denumit Sfântul Relicvariu (în greacă: Ayίa Sorόs) pentru adăpostirea mantalei (maphorion*) și tunicii Fecioarei Maria, aduse din Palestina, în 473, precum și Baia Sacră (în ) în jurul fântânii.

Împăratul Anastasiu (r. 491-518) a început construcția Palatului Blachernae peste biserică probabil ca o locuință provizorie în timpul vizitelor sale la sanctuarul Fecioarei Maria. La începutul secolului al VI-lea, împărații Iustin I (r. 518-527) și Iustinian I (r. 527-565) au restaurat biserica și au mărit-o.

Biserica adăpostea o celebră icoană a Fecioarei Maria venerată sub numele de Blachernitissa* (sau Vlachernitissa, literele « V » și « B » se pronunțau aproape identic) decurgând de la numele bisericii. Pictată pe lemn, icoana era protejată cu un acoperământ de aur și argint. Icoana și relicvele Fecioarei Maria erau păstrate în parecclesion* (vd. imaginea de mai sus). Se recurgea la puterile lor miraculoase în caz de războaie sau de catastrofe naturale. Prima dovadă a puterii lor datează din 626 când Constantinopolul a fost asediat de forțele combinate ale avarilor și perșilor, pe când Heraclius (r. 610-641) era plecat să lupte cu perșii în Mesopotamia. Constantin, fiul împăratului, precum și patriarhul Sergios și patriciul Bonos au purtat icoana Blachernitissa în procesiune în jurul zidurilor de apărare cântând un imn compus de patriarh «Akathistos», care se cântă și astăzi (vd. infra). Puțin după aceea, flota avarilor era distrusă. Hanul avarilor a mărturisit apoi că s-a înspăimântat la viziunea unei tinere femei împodobită cu bijuterii care parcurgea zidul de apărare.

După ridicarea asediului, constantinopolitanii au constatat, spre marea lor surprindere, că biserica, situată în afara zidurilor de apărare ale orașului, scăpase, în mod miraculos, de jaf. Când Heraclius, după ce i-a învins pe perși a revenit la Constantinopol, aducând înapoi Adevărata Cruce, care fusese capturată de către perși în Ierusalim, patriarhul l-a întâmpinat la Sfânta Maria din Blachernae. Câtva timp mai târziu, împăratul a dispus construirea unui zid special, care prelungea zidul lui Teodosiu, în așa fel încât suburbia Blachernae să fie inclusă în oraș (vd. imaginea alăturată).

Victoriile bizantine în timpul asediilor arabe (717-718) și rusă (860) au fost atribuite și ele protecției Fecioarei din Blachernae. La asediul rușilor vălul sau mantaua care acoperea capul Fecioarei (maphorion*) a fost udat în mare pentru a invoca protecția lui Dumnezeu contra flotei ruse. Câteva zile mai târziu, flota rusă era anihilată. În 926, când orașul a fost asediat de Simeon al Bulgariei, sfintelor relicve li s-a atribuit faptul că țarul s-a văzut constrâns să negocieze și să abandoneze asediul.

La 15 august 944, biserica a primit două noi relicve: scrisoarea scrisă de Isus regelui Abgar al V-lea și Mandylion*ul. Aceste două relicve au fost apoi transferate la Biserica Sfânta Maria a Farului sau Theotokos din Marele Palat.

Biserica Sfânta Maria din Blachernae fiind un centru de venerare al icoanelor, a jucat un rol important în timpul disputelor religioase din anii 726 - 843. În cursul perioadei iconoclaste a Imperiului Bizantin, sesiunea finală a Conciliului de la Hiereia / Sinodului de la Hieria (754) a condamnat cultul icoanelor. În consecință, împăratul Constantin al V-lea (r. 741-775) a poruncit distrugerea mozaicurilor care împodobeau biserica și înlocuirea lor cu alte mozaicuri care reprezentau doar scene din natură (arbori, păsări și alte animale).. Icoana Blachernitissa a fost acoperită cu o tencuială de mortar. Odată cu sfârșitul iconoclasmului, în 843, Sărbătoarea Dreptei Credințe a fost celebrată aici, pentru prima oară, cu o Agrypnίa, care de atunci se celebrează în prima duminică din Postul Mare.

Celebra icoană a fost regăsită în timpul lucrărilor de restaurare executate sub domnia lui Romanos al III-lea (r. 1028-1034) și a redevenit una dintre icoanele cele mai venerate din Constantinopol.

Biserica Vlaherne a fost complet distrusă de un incendiu în 1070 și reconstruită de Roman Diogenes (r. 1068-1071) și/sau Mihail al VII-lea Ducas (r. 1071-1078) după planurile originale.

Potrivit Anei Comnena, un miracol denumit «miracolul obișnuit» (to synetis thavma) avea loc în fiecare vineri când, după apusul Soarelui, biserica fiind goală, vălul care acoperea icoana se ridica încetișor pentru a arăta fața Fecioarei, înainte de a coborî douăzeci și patru de ore mai târziu. Dar acest miracol a încetat să se mai producă cu regularitate pentru a dispărea complet după cucerirea de către latini a Constantinopolului.

După invazia din 1204, biserica a fost ocupată de clerul latin și pusă sub directa autoritate a Romei. Totuși, chiar înainte de recucerirea din 1261, Ioan al III-lea Ducas Vatatzes (r. la Niceea 1222-1254) a reușit să răscumpere biserica pentru a fi redată clerului ortodox.

În 1347, la 13 mai, s-a celebrat aici căsătoria Helenei, fiica lui Ioan al VI-lea Cantacuzino (r. 1347-1354) cu Ioan al V-lea Paleologul (r. 1341-1391) atunci în vârstă de abia cincisprezece ani. Căsătoria ar fi trebuit, în mod normal, să fie celebrată la catedrala Hagia Sophia, dar aceasta era practic în ruină, o parte din dom fiind prăbușit anul precedent. Căsătoria a fost lipsită de strălucire, tezaurul public fiind gol din cauza războiului civil, iar bijuteriile coroanei fuseseră puse în gaj de împărăteasa Ana.

La 29 februarie 1434, copii ai aristocrației, care vânau porumbei pe acoperișul bisericii, au dat foc accidental acesteia care a fost distrusă complet precum și o parte din imobilele învecinate.

În sfârșit, în 1453, înainte de asaltul final al turcilor asupra Constantinopolului, împăratul Constantin al XI-lea Paleologul (r. 1448-1453) a adus toate sfintele relicve din oraș, inclusiv icoanele Fecioara Hodegetria* și Fecioara Blachernitissa, pentru a fi purtate în procesiune pe zidurile orașului, sperându-se că acestea vor proteja Constantinopolul, așa cum o mai făcuseră și în trecut, dar în van.

Suburbia a fost aproape abandonată în perioada otomană. Totuși, în 1867, ghilda / breasla furierilor ortodocși a cumpărat o parcelă din jurul fântânii pentru a construi o bisericuță căreia i s-au făcut, de atunci, diverse adăugiri.

Cea mai recentă restaurare datează din 1960, când o bisericuță greacă a fost construită pentru adăpostirea vestigiilor găsite precum și fântâna sfântă care rămâne un loc de pelerinaj atât pentru creștinii ortodocși cât și pentru musulmani.

Arhitectură

Complexul religios din Blachernae cuprindea trei componente: Biserica Sfânta Maria, capela relicvariului (Ayίa Sorόs) și baia sacră (Ayion Loύsma).

Biserica însăși, calificată drept vastă (mégas naόs), adopta planul bazilical* cu un spațiu central divizat în trei părți de două coloane. Acest plan era similar celorlalte două biserici din epocă, aflate la Constantinopol, cum este aceea din Mănăstirea Studion. Ea era ridicată pe un dreptunghi de 96 de metri pe 36 de metri. Iustinian ar fi edificat un dom pe biserică, dacă l-am crede pe Procopius care, în cartea sa De Edificiis, menționa că «cele două colonade se încurbau la mijlocul navei pentru a forma un semicerc.» Împăratul Iustin al II-lea i-a adăugat cele două brațe transversale dând astfel planului aparența unei cruci. Reconstrucția din 1070 s-a făcut, se pare, după acest plan. Ambasadorul spaniol Ruy Gonzáles de Clavijo, care a vizitat Constantinopolul în 1402, a descris un edificiu cu trei nave, cea din centru fiind mai înaltă decât celelalte două. Coloanele fiind făcute din jasp verde în timp ce capitelurile și baza coloanelor erau aurite și sculptate din marmură albă. Biserica își pierduse, în epocă, domul, iar un plafon divizat în segmente multicolore era decorat cu ghirlande aurii.

În epocă, zidurile erau acoperite cu marmură colorată, asamblată cu mortar argintiu. Spre mijlocul navei se afla un amvon argintat; nava însăși era închisă printr-un iconostas bogat, înconjurat cu sculpturi. Pe partea superioară a pereților se aflau mozaicuri care reprezentau minunile lui Hristos și multe episoade din viața Sa până la Înălțare. Biserica poseda și jubee și un paraclis. Printr-un portic și o scară se putea ajunge direct la Palatul Blachernae situat chiar deasupra.
În dreapta bisericii se afla parecclesion* numit Ayίa Sorόs, care conținea veșmântul Fecioarei Maria, la care s-au adăugat apoi o parte din brâul Său și din maphόrion*-ul Său (acum păstrate la mănăstirea Vatopedu din Muntele Athos). Edificiul avea o formă rotundă și avea un narthex* și jubee. O icoană a Fecioarei Maria, donată de împăratul Leon I (r. 454-474) și soția sa Verina, Bachernitissa, era venerată aici. La dreapta acestei icoane se afla o raclă acoperită cu aur și argint, care conținea moaște prețioase. Ele au fost recuperate după ocupația latină și păstrate în biserică până la distrugerea acesteia în incendiul din 1434.
Al treilea edificiu era baia sfântă, care cuprindea trei părți: anticamera, unde împăratul își lăsa hainele, kόlymbos sau bazinul de scufundare și Sala Sfântul Photios. Acesta se afla pe partea dreaptă a parecclesion*-ului, cu care comunica printr-o ușă. Piscina consta într-o vastă încăpere peste care era situat un dom; în mijlocul încăperii se afla bazinul. Încăperea era împodobită cu icoane, iar apa se scurgea, de pe mâinile unei statui a Fecioarei Maria, spre bazin. O reprezentare a Sfântului Photios împodobea centrul domului. În fiecare an, cu ocazia sărbătorii Adormirea Maicii Domnului (15 august), după ce venera maphόrion*-ul Fecioarei Maria, împăratul se scufunda de trei ori în baia sacră.

Bisericuța în care se află, în zilele noastre, fântâna sacră este construită pe un plan trapezoidal și decorată cu icoane și fresce. Fântâna, despre care se afirmă că are funcții curative, este o destinație privilegiată a pelerinilor, atât ortodocși cât și musulmani, care cred că Fecioara Blachernitissa va interveni pentru ei precum și pentru apropiații lor, cum a intervenit și în trecut în favoarea Constantinopolului. Un rând de robinete le permite și să se spele pe ochi. Deasupra acestor robinete, poate fi citită o inscripție formând un palindrom: ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ, transliterat: « Nipson anomίnata mi mόnan όpsin » (în traducere: "Spală-te nu numai pe ochi, ci și de păcate"). Apa cade apoi într-o conductă subterană care, potrivit tradiției, ar lega fântâna sacră cu aceea de la Sfânta Maria a Fântânii, de la Balikli. În fiecare vineri, începând de la sărbătoarea Buna Vestire și în tot Postul Mare, imnul Acatist, compus de patriarhul Sergios (în timpul asediului din 626), se cântă aici.

Glosar
 (r. 457-474): O notație de acest tip arată anii între care a domnit un monarh.
 Blachernitissa / Vlachernitissa (în greacă: Βλαχερνίτισσα), denumită și Maica Domnului din Blachernae (în greacă: Θεοτόκος των Βλαχερνών, Θεοτόκος η Βλαχερνίτισσα), sau Fecioara de Vlachernitissa (în greacă: Παναγία η Βλαχερνίτισσα) este o icoană care o reprezintă pe Maria din Nazareth, ținându-L pe brațul stâng pe Fiul său Isus. În prezent se află la Galeria Tretiakov din Moscova.
 Fecioara Hodegetria: Altă icoană celebră venerată la Constantinopol, ea ar fi fost pictată de Sfântul Evanghelist Luca. Fecioara Maria este reprezentată în picioare ținându-l pe Pruncul Isus, pe brațul stâng. Sfânta Fecioară conduce, arată drumul, potrivit etimologiei cuvântului.
 Maphόrion în greacă: μαφόριον): Manta amplă purtată de femei, a cărei parte superioară acoperea capul, gâtul și cel puțin partea superioară a corpului.
 Mandylion sau Imaginea din Edessa: Potrivit tradiției creștine, o relicvă care constă într-o piesă de țesătură dreptunghiulară pe care Fața lui Hristos (sau Sfânta Față) a fost imprimată, în mod miraculos, în timpul vieții acestuia.
 Narthex: Portic intern așezat la intrarea în unele biserici paleocreștine sau medievale care face trecerea între exterior și interior.
 Parecclesion (în greacă: παρεκκλήσιον/"capelă", "paraclis"): tip de capelă laterală, care servește adesea la scopuri funerare, care se găsește în arhitectura bisericilor bizantine.
 Plan bazilical: Planul unei biserici care se dezvoltă în lungime în opoziție cu «planul centrat».

Note

Bibliografie
  Freely, John. Istanbul, the Imperial City. London, Viking, 1996. .
  Gherghel, Ilie. Câteva considerațiuni la cuprinsul noțiunii cuvântului "Vlach". București, Convorbiri literare, 1920.
  Grumel V. « Le miracle habituel de Notre-Dame des Blachernes à Constantinople » (dans) Échos d'Orient, 30 (1931) pp.129-146.
  Janin, Raymond. La Géographie ecclésiastique de l'Empire byzantin. 1. Part: Le Siège de Constantinople et le Patriarcat Oecuménique. 3e Vol. : Les Églises et les Monastères). Paris, Institut Français d'Etudes Byzantines, 1953.
  Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford, Oxford University Press, 1991. .
  Mamboury, Ernest. The Tourists' Istanbul. Istanbul, Çituri Biraderler Basımevi, 1953.
  Mango, Cyril. Byzantine Architecture. Milano, Electa Editrice, 1978. .
  Müller-Wiener, Wolfgang. Bildlexikon Zur Topographie Istanbuls: Byzantion, Konstantinupolis, Istanbul Bis Zum Beginn D. 17 Jh. Tübingen, Wasmuth, 1977..
  Papadopoulos, J.B. « Les palais et les églises des Blachernes ». Athènes, Elefthéroudakis, 1928.
  Ronchey, Silvia & Braccini, Tommaso. Il romanzo di Costantinopoli. Guida letteraria alla Roma d'Oriente. Torino, Einaudi, 2010. .
 Runciman, S. « Blachernae Palace and its Decoration » (in) Studies in memory of D. Talbot Rice, Edinburgh, 1975, pp.277-283.

Legături externe

  Byzantium 1200 – The Complex of Blachernae
  You Tube « Agni Parthene (Αγνή Παρθένε) sung at the Blachernae" URL : https://www.youtube.com/watch?v=5dEYaP9D2fk. (Vederi ale bisericii moderne construite pe situl celei vechi).
  You Tube. "Istanbul Biserica Fecioarei Vlaherne Turcia". URL : https://www.youtube.com/watch?v=jcKOE12NGLw.
  You Tube. "Ecumenichal Patriarch Chanting Akathistos". URL: https://www.youtube.com/watch?v=DhtovHv_8pc&list=PLopvpJEG9gdY_8ir5gIoSF79iS8Z53M_L.

Vezi și
 Artă bizantină
 Arhitectură bizantină
 Mozaic bizantin
 Parecclesion

Bazilici bizantine
Catedrale din Turcia
Biserici din Istanbul
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Monumente din Istanbul
Arhitectură paleocreștină
Fondări în 450
Desființări în 1434

Biserica Vlaherne


Alexander McDonnell (1798–1835), sometimes spelled MacDonnell, was an Irish chess master, who contested a series of six matches with the world's leading chess player Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais in 1834.

Early life
The son of a surgeon, Alexander McDonnell was born in Belfast in 1798. He was trained as a merchant and worked for some time in the West Indies. In 1820, he settled in London, where he became the secretary of the Committee of West Indian Merchants in which role he advocated strongly on behalf of slave-owning sugar plantation owners. It was a lucrative post that made him a wealthy man and left him with plenty of time to indulge his passion for chess.  In his politics, McDonnell was a committed Whig.

Chess career

In 1825, he became a pupil of William Lewis, who was then the leading player in Britain. But soon, McDonnell had become so good that Lewis, fearing for his reputation, simply refused to play him anymore.

Around 1825–1826, McDonnell played Captain Evans, while the latter was on shore leave in London. McDonnell was beaten with what is now regarded in chess circles as the creation of the Evans Gambit (1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bc4 Bc5 4.b4).

In 1831, along with George Walker, he became a founding member of the Westminster Chess Club and was acclaimed as England's best player.

La Bourdonnais matches

At that time, the world's strongest player was the French aristocrat Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais. Between June and October 1834, La Bourdonnais and McDonnell played a series of six matches, a total of eighty-five games, at the Westminster Chess Club in London. McDonnell won the second match, while La Bourdonnais won the first, third, fourth and fifth.  The sixth match was unfinished.

In the first game of the third match, McDonnell successfully introduced a new variation in the King's Gambit (1.e4 e5 2.f4 exf4 3.Nf3 g5 4.Bc4  g4 5.Nc3), known today as the McDonnell Gambit.

Death
McDonnell was suffering from Bright's disease, a historical classification of nephritis, which affects the kidneys. In the summer of 1835, his condition worsened and he died in London on 15 September 1835 before his match with La Bourdonnais could be resumed.

When La Bourdonnais died penniless in 1840, George Walker arranged to have him buried in London's Kensal Green Cemetery, near where his old rival McDonnell is buried.

Notable games
 Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais vs. Alexander McDonnell, 04, London 1834, Queen's Gambit Accepted: Central Variation. McDonnell Defense (D20), 0–1 The first immortal game of the history of chess, according to Reuben Fine. A purely positional  sacrifice of a queen for two minor pieces.
 Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais vs. Alexander McDonnell, London 1834, Bishop's Opening: Lopez Variation (C23), 0–1 An  interesting encounter with chances and errors on both sides, ending with a nice two-knights mate.
 McDonnell versus De La Bourdonnais, Match 4 (16), London 1834 A classic game demonstrating the power of a mobile central block of pawns.

Notes

References

Bibliography

External links

 1834 Labourdonnais - McDonnell Matches match scores from Mark Weeks' chess pages
Edward Winter, Alexander McDonnell (2004)
 Chess and Chess-Players by George Walker

1798 births
1835 deaths
Merchants from the British West Indies
Irish chess players
Sportspeople from Belfast
Deaths from nephritis
Burials at Kensal Green Cemetery
19th-century chess players
19th-century British businesspeople

Alexander McDonnell (chess player)


El Telégrafo.org (también conocido como El Telégrafo) fue un periódico gratuito español fundado en 1997. Su ámbito era comarcal, de la zona noroeste de Madrid, y se publicaba de martes a viernes.

Historia
El Telégrafo se fundó en 1997 como periódico mensual. Fue fundado por José Luis Seoane, natural de Collado Villalba, con la idea de dar a la población de la zona noroeste de la Comunidad de Madrid, una información veraz y totalmente independiente. Desde entonces pasó a ser quincenal, posteriormente semanal y, a partir de 2007, se publica cuatro veces por semana, de martes a viernes.

Desde el comienzo de 2010 era socio de la Asociación Española de Prensa Gratuita (AEPG). En diciembre de 2010 incorporó a su nombre el «.org» para enfatizar su incorporación a las nuevas tecnologías de la información.

A 2010, su tirada era de 9 000 ejemplares de martes a jueves y 15 000 los viernes.

Secciones
El Telégrafo.org ofrecía información sobre asuntos internacionales, nacionales, la Comunidad de Madrid y especialmente la zona noroeste de la misma. También dispone de secciones sobre deportes, ocio y televisión.

En su sección de Opinión se incorporaban textos del Grupo de Estudios Estratégicos, un think tank afín al Partido Popular. También colaboraban como columnistas Francisco José Alcaraz, Pedro de Frutos, Sigfrido Herráez, Francisco Herrera, Javier López, Patricia Fernández Bermejo, Javier Castro Villacañas, Antonio Alberca, José Luis Abascal y Francisco Roldán.

Referencias

Enlaces externos
 Web de El Telégrafo.org
 El Telégrafo.org en Issuu

Periódicos en español
Prensa gratuita
Periódicos de la Comunidad de Madrid
Publicaciones fundadas en 1997
Periódicos mensuales
Periódicos quincenales
Periódicos semanales
España en 1997

El Telégrafo.org


هذه قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1964 التي أقيمت في اليابان وقد تحصلت الولايات المتحدة على المركز الأول برصيد 36 ذهبية.

المرجع
 اللجنة الأولمبية الدولية – طوكيو 1964 Medal Table

الألعاب الأولمبية الصيفية 1964
جداول ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية

قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية 1964


An Ectrosia ovata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Night.. An Ectrosia ovata in nahilalakip ha genus nga Ectrosia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ectrosia

Ectrosia ovata


Cealaltă Irina este un film românesc din 2009 regizat de Andrei Gruzsniczki. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andi Vasluianu, Simona Popescu, Dan Aștilean.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.551 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009
Filme regizate de Andrei Gruzsniczki
Filme dramatice românești

Cealaltă Irina


Petäjä ist der Familienname der folgenden Personen:

 Erkka Petäjä (* 1964), finnischer Fußballspieler
 Tuuli Petäjä (* 1983), finnische Windsurferin

Petäjä


Jelena Karleuša (kyrillisk: Јелена Карлеуша; født 17. august 1978) er en serbisk sangerinde.

Diskografi
 Огледалце (1995)
 Жените се момци (1996)
 Вештице, виле (1997)
 Јелена (1998)
 Гили, гили (1999)
 За своје године (2001)
 Само за твоје очи (2002)
 Магија (2005)
 JK Revolution (2008)
 The Diamond Collection (2009)
 Дива (2012)

Eksterne henvisninger

Sangere fra Serbien

Jelena Karleuša


فوكس سيريز  قناة تقدّم خدمة بث مجانية متخصّصة في عرض المسلسلات التلفزيونية الناطقة بالإنجليزية على شاشتها. وأمّا حدث إطلاق فوكس للمسلسلات في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا فيأتي نتيجةً للتعاون بين مجموعة روتانا الإعلاميّة المملوكة من قبل الأمير الوليد بن طلال آل سعود، وقنوات فوكس
الدوليّة. في عام 2011 أطلقت القناة والتي تهتم بأحوال المجتمع والمرأة وتعرض مواد منوعة خصصت للبرامج والمسلسلات والأفلام الأجنبية عموماً والأمريكية خصوصاً. من خلال لائحة برامج متنوّعة تتتضمّن أبرز المسلسلات الأميركية، توفر القناة للمشاهدين في الشرق الأوسط البرامج الترفيهية المميزة والذكية، في 1 مارس 2011 ظهرت القناة بحلة جديدة وأصبحت كل برامجها مترجمة أو مدبلجة بالعربية و تغير اسم القناة إلى FOX.

البرامج
 نيب/تك
 سي كويست دي إس في
 Crusoe
 إي آر
 قصص مدهشة
 Harry and the Hendersons
 عائلة سيمبسون
 ربات بيوت يائسات
 ستارغيت إس جي 1 (مسلسل)
 سي إس آي: ميامي
 سي اس آي: نيويورك
 Brothers & Sisters
 كايل إكس واي
 بوسطن ليغال
 فايرفلاي
 بيتي القبيحة
 Mental
 The Listener
 اليونان
 وفقا لجيم
 كريمنال مايندز
 سكرابز
 شبح هامس
 أسطورة الباحث

 Dirt
 كاسل

 أبناء الفوضى
 سامانثا من؟
 السباق المدهش
 Gary Unmarried
 Dollhouse
 The Wanda Sykes Show
 أميركاز فانيست هوم فيديوز

 سي اس آي: التحقيق في موقع الجريمة
 الموتى السائرون

وصلات خارجية
 Fox Series الموقع الرسمي.

مراجع

روتانا
شبكات تلفزيونية
شبكة فوكس التلفزيونية
قنوات سعودية
قنوات فضائية أمريكية
إعلام النساء

فوكس سيريز