Giovanny Romero Infante, más conocido como «Gio Infante» (Lima, -ib., ), fue un periodista y activista LGBT peruano. Su trabajo destacó por su lucha en favor de los derechos para las minorías sexuales en su país. Fue presidente del Movimiento Homosexual de Lima (MHOL).

Biografía

Activismo

Empezó su activismo en el año 2002, cuando tenía 14 años y se aproximó al Movimiento Homosexual de Lima (MHOL), organización de la sociedad civil que confía en la construcción de una sociedad libre, justa y equitativa que permita y promueva el desarrollo de todas las personas sin ninguna forma de discriminación, exclusión, especialmente de aquellas basadas en la orientación sexual o identidad de género.

Romero Infante, más conocido como Gio Infante, dirigió las marchas del MHOL denominadas como el Día Internacional del Orgullo LGBT. Asimismo, en varias oportunidades rechazó todo intento de violencia o censura contra la comunidad LGBT. Según Giovanny Romero en 2011:

{{Cita|Todos deberíamos ser iguales ante la ley. Sin embargo, la experiencia cotidiana de miles de peruanas y peruanos está marcada por insultos, golpes y hasta la muerte. Más del 60% de peruanos cree que las parejas homosexuales no deben tener los mismos derechos que las heterosexuales y menos del 20% cree que lesbianas y gais logran hacer valer sus derechos.}}Adicionalmente fue militante del Partido Socialista del Perú, en la época en la que esta organización era presidida por Javier Diez Canseco. Dentro del partido, Gio impulsó la primera Secretaría de Diversidades. Cabe mencionar también que fue una voz crítica importante del informe final de la Comisión de la Verdad y Reconciliación (CVR), debido a que este visibilizó de forma insuficiente la violencia ejecutada contra las personas LGBTIQ+ durante el conflicto armado interno en Perú, tal como narra en este extracto de una columna suya:"(...) el Informe Final [de la CVR] no hizo más que rasgar la profunda homofobia del conflicto armado interno (...) Las ejecuciones homofóbicas no eran una forma más de terrorismo sino un mecanismo de legitimización en un país con absoluto desprecio por las vidas LTGB"Así mismo, sostuvo públicamente cuestionamientos hacia las políticas de atención a las personas con VIH":"Las prácticas estatales acá narradas evidencian una estrategia expresa para matarnos y dejarnos morir por ser quienes somos, consumando un genocidio homosexual en el contexto de la epidemia del VIH y sida, un homosidio"El término "homosidio" sonaba en las conversaciones sobre género y salud que sostenían las y los activistas LGBTI+ del MHOL. Este concepto fue popularizado por Infante para hacer referencia al abandono a las personas homosexuales con VIH/SIDA por parte del Estado."Yo sostengo que hay un homosidio, una política de eliminación de homosexuales en el marco del SIDA, que implica dejar morir a estas personas. Yo mismo en el último año he enterrado a tres buenos amigos que han muerto por culpa del VIH. Son muertes absolutamente injustas porque eran totalmente evitables. Esto es homofobia de Estado".En distintos espacios, incluida su columna en el portal ciudadano La Mula, dejaba constancia que el VIH era una realidad que afectaba principalmente a las personas pertenecientes a la diversidad sexo-genérica, al mismo tiempo que hacía explícitas sus propias vivencias como persona con VIH:"Con el VIH es más o menos así. Se dice que es un problema de todos, pero en realidad es nuestro. De cada mil mujeres trans, 208 viven con el virus. De cada mil gais, 151. De cada mil hombres bisexuales, 66. De cada mil hombres sin identidad homo/bisexual que tienen sexo con otros hombres o trans, 33. Es decir, mientras más lejos de la norma sexual, más probabilidades de vivir con VIH. Aunque eso no tendría que ser tan trágico hoy en día, cuando las tecnologías médicas permiten protegerse del virus incluso sin usar condones, y cuando la esperanza de vida de las personas con VIH en el norte es igual a las que no lo tienen"El lugar de enunciación de Gio Infante no solo estaba definido por su pertenencia a la población LGBTIQ+, sino también por cómo las variables de clase y étnico-raciales atravesaban su existencia. Por ello, su activismo no solo fue a favor de los derechos LGBTIQ+. Gio reivindicaba su identidad como cholo'' para contrarrestar el  racismo anti-indígena en el Perú. De la misma forma, por provenir de una familia de clase trabajadora, Gio también visibilizaba su condición como representante de un nivel socioeconómico poco privilegiado y en ese sentido, discrepaba de las prioridades políticas de los activismos LGBTIQ+ de las clases medias y altas.

Muerte

Falleció el 24 de enero de 2020 debido a complicaciones en su estado de salud. Políticos LGTB peruanos como Carlos Bruce y Alberto de Belaúnde lamentaron el deceso del activista. Su cuerpo fue velado en el local del MHOL y posteriormente cremado, las cenizas fueron entregadas a su familia.

Controversias

Infante en múltiples oportunidades fue criticado por grupos conservadores debido a su manera de hacer activismo en favor del movimiento LGBT y los derechos de las minorías sexuales en el Perú, como, por ejemplo, la intervención urbana «besos contra la homofobia» en la vía pública. También se le cuestionó el apoyo al «No» en favor de la alcaldesa de Lima Susana Villarán durante la consulta popular de revocatoria de marzo de 2013, además de sus constantes enfrentamientos con la rama lesbiana del Movimiento Homosexual de Lima que le presionó a dejar el liderazgo del mencionado movimiento.

Referencias

Enlaces externos

 Programa Pasando Revista entrevista a Giovanny Infante

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Periodistas de Perú
Activistas por los derechos LGBT de Perú
Periodistas gais
Personas LGBT de Perú
Fallecidos por enfermedad

Giovanny Romero Infante


Élise Fraysse née le  à Moissac et morte le  à Nanterre, est une sténo-dactylo et journaliste française.

Elle fut dirigeante de l'Union des femmes françaises et rédactrice en chef du magazine féministe et communiste Femmes françaises.

Biographie

Enfance et jeunesse
Élise Lasserre est la fille d'un coiffeur et d'une employée de commerce. Elle rejoint l'Union des jeunes filles de France (UJFF) avant 1939 et la Fédération sportive et gymnique du travail (FSGT).

Engagement
Au cours de la Seconde Guerre mondiale, Élise Lasserre est secrétaire pour le fabricant de voitures Mazda situé à Courbevoie et adhère en octobre 1943 au Parti communiste parisien. Ainsi, elle prend part aux activités clandestines du parti et à celles des Forces unies de la jeunesse patriotique (FUJP).

De 1945 à 1949, elle est secrétaire générale puis présidente de l'UJFF puis d'octobre 1949 à mai 1952 elle devient rédactrice en chef du journal de l'Union des femmes françaises (UFF), Femmes françaises. C'est dans ce cadre qu'elle relate les manifestations pour l'indépendance de la Tunisie ; elle y est arrêtée le 15 février 1952 et en est expulsée en février 1952. Elle couvre également le congrès de l'UFF les 28 et 29 octobre 1949 pour sa première intervention dans le magazine.

Au début des années 1950, elle dirige le comité départemental de l'UFF puis est élue au bureau fédéral du parti communiste en mai 1954. En mars 1954, elle dirige l'UFF.

Elle siège également à la Fédération démocratique internationale des femmes. En 1955, elle est réélue au bureau fédéral.

Elle meurt prématurément en juin 1957. Madeleine Vincent, Étienne Fajon, Léon Feix, Georges Brichot et Maurice Carroué  représentent le parti communiste français lors de son inhumation.

Vie privée
Le 8 août 1946, elle se marie à Gros-Chastang avec un agriculteur communiste, Louis Fraysse. Ils ont une fille, Jacqueline, née en 1947 dans le , qui deviendra cardiologue, députée, sénatrice et maire communiste de Nanterre et un fils en 1949, Jean, qui sera professeur de lycée.

Publication

Références

Articles connexes
 Union des jeunes filles de France
 Union des femmes françaises (UFF)
 Union des jeunes filles de France

Liens externes

Résistant communiste français
Féministe française du XXe siècle
Femme politique française
Personnalité du Parti communiste français
Personnalité de la Fédération démocratique internationale des femmes
Journaliste français du XXe siècle
Naissance en mai 1920
Naissance à Moissac
Décès en juin 1957
Décès à 37 ans
Décès à Nanterre

Élise Fraysse


Kepler-22b (también conocido como Planeta Namek gracias a la cultura de internet) es el primer exoplaneta (planeta extrasolar) encontrado en la denominada zona habitable (la región alrededor de una estrella en la que un planeta podría mantener agua en estado líquido). Por esa razón, hipotéticamente podrían darse en él las condiciones necesarias para albergar vida, tales como la propia existencia de agua líquida y una temperatura y atmósfera adecuadas. Fue descubierto por el telescopio espacial Kepler. El planeta se encuentra a unos seiscientos añosluz de distancia de la Tierra (5.676.438.283.548.480km), tiene 2,4veces su radio y orbita su estrella (Kepler-22) en 289días.

Descubrimiento
Su descubrimiento fue anunciado el 5 de diciembre de 2011, aunque el planeta se descubrió originalmente al tercer día de las operaciones científicas del Telescopio Espacial Kepler, a mediados de 2010. El tercer tránsito fue detectado a finales de 2010. La información adicional fue proporcionada por el telescopio espacial Spitzer y observaciones terrestres. El radio del planeta es aproximadamente 2veces el radio de la Tierra, está ubicado a 600añosluz de la Tierra, y orbita alrededor de la estrella tipo G Kepler22.

Composición y estructura

Por el momento, se desconoce la composición de su masa y superficie. Si su densidad fuera parecida a la de la Tierra (5,515g/cm) su masa equivaldría a la de 13,8Tierras, mientras que la gravedad de la superficie sería 2,4veces mayor que la de nuestro planeta. Si el planeta Kepler-22b tuviera la densidad del agua (1 g/cm³) entonces su masa sería 2,5 veces la de la tierra y su gravedad sería de 0,43 veces la nuestra. El planeta podría entrar a la categoría de los planetas conocidos como supertierras dependiendo de cual sea finalmente su masa.

Posibilidad de vida
La distancia de Kepler-22b a su estrella madre es un 15 % menor que la distancia de la Tierra a la del Sol, pero la luminosidad de Kepler-22 es un 25 % menor que la del Sol. La combinación de una distancia menor a la estrella y una menor intensidad de los rayos emitidos por ésta hace suponer que, si el planeta no tiene atmósfera (caso improbable), la temperatura de su superficie será de unos -11 °C, mientras que si dispone de una atmósfera similar a la terrestre, la temperatura media del planeta estaría en unos 27 °C. Si la atmósfera causa un efecto invernadero similar en magnitud al de la Tierra, el planeta tendría una temperatura de superficie de 22 °C.

Con dos veces el tamaño de la Tierra, Kepler 22b es considerablemente más grande que ella, y quizás tenga una composición diferente. Por ejemplo, el nuevo planeta quizás no sea una supertierra, sino que se parecería a Neptuno, que es principalmente un océano con un pequeño núcleo de roca. Sin embargo, Natalie Batalha, una de las científicas en el proyecto, especuló: «Si es un (planeta) océano con un pequeño núcleo rocoso, podría haber alguna posibilidad de que la vida pudiera existir en tal océano».

Kepler-22b en la cultura popular
Al tratarse del primer planeta extrasolar encontrado en la zona habitable, Kepler-22b se está haciendo un hueco creciente en la cultura popular.

Por ejemplo, aparece como uno de los planetas del Universo Alien, aunque en dicho universo ficticio se sitúa erróneamente a 535,9 años luz de la Tierra. Según esta ficción, existe una colonia humana en el planeta que aprovecha la supuesta gravedad reducida del mismo para incrementar productividad de sus trabajadores.

Kepler-22b, además, es el escenario principal donde se desarrolla una serie de novelas de ciencia ficción del escritor español A. M. Vozmediano, en las que se especula con la creación de una futura colonia humana en ese planeta en clave de intriga y aventuras. También es el título de una novela del escritor alemán Stefan Rechin que reflexiona sobre nuestra dependencia de las máquinas.

En la serie de ciencia ficción "Raised by Wolves", varios grupos de colonos escapan del planeta Tierra en un futuro apocalíptico, tras una guerra mundial entre creyentes y ateos, para aterrizar años más tarde en Kepler-22b, donde encuentran un planeta inhóspito, peligroso y con escasos nutrientes.

El planeta Kepler-22b ha inspirado a numerosos grupos musicales, sobre todo dentro del género dance, como Logarithmic Spirall y Moodust, que le han dedicado varios temas en algunos de sus discos.

Se hizo una encuesta para cambiar el nombre de Kepler-22b a "Planeta Namek" del famoso anime Dragon Ball Z por su parecido visual al planeta de dicho anime, pero esta encuesta no alcanzó la cantidad de firmas suficiente para que el cambio se llevase a cabo.

El grupo de k-pop Kep1er, que se fundó en el reality show Girls Planet 999, tomó su nombre por este planeta. El nombre se eligió tras solicitar a los espectadores que propusieran varias opciones y posteriormente votaran por el que más les gustara. Finalmente, durante el episodio final, fue anunciado que el nombre del grupo debut sería Kep1er.

Véase también
 Kepler-22

Notas
Cálculos:

Referencias

Enlaces externos

Constelación de Cygnus
Planetas extrasolares
Planetas extrasolares descubiertos en 2011
Planetas extrasolares en tránsito
Supertierras
Supertierras en la zona habitable
022b

Kepler-22b


Demetrio es el título de una ópera seria que el italiano Pietro Metastasio (1698 – 1782) escribió como poeta oficial del  Emperador de Austria. El libreto es el noveno de los 27 que escribió Metastasio, situándose entre Artaserse (1730) e Issipile (1732).

En 1731 el compositor italiano Antonio Caldara, a la sazón maestro de capilla de la corte imperial de Viena, musicó el texto de Metastasio. La ópera, cantada en italiano y dividida en 3 actos, fue estrenada en el Teatro Imperial de la Corte de Viena el 4 de noviembre, con motivo de la onomástica del emperador  Carlos VI  de Austria.

Composición
Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto de Demetrio fueron: la Geografía del historiador griego Estrabón y los trabajos de Diodoro de Sicilia.

Estreno
En 1742 el compositor alemán Christoph Willibald Gluck (Erasbach, 1714 – Viena, 1787) retomó el libreto de Metastasio para componer una ópera homónima, cantada en italiano y dividida en tres actos, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro San Samuele de Venecia el 2 de mayo.

Personajes

{| class="wikitable"
! Personaje
!  Tesitura
! Reparto el 2 de mayo de 1742Director: Christoph Willibald Gluck
|-
| Demetrio / Alceste  (Príncipe bajo el nombre de Alceste)
|castrato
| Felice Salimbeni
|-
|Alejandro (Usurpador del trono Seléucida
|¿?
|¿?
|-
| Cleonice  (Hija de Alejandro y enamorada de Demetrio)
|soprano
| Barbara Stabili Scarlatti
|-
| Fenicio  (Preceptor de Demetrio)
|tenor
| Ottavio Albuzzi
|-
| Olinto
|sopranista
| Giuseppe Gallieni
|-
|Barsene |soprano
| Theresa Cornelys
|-
|Mitrane '|¿?
|¿?
|}

Escenografía: Antonio Jolli
Coreografía: Gaetano Grossatesta
Vestuario: Natale Canziani

 Argumento

Demetrio I Sóter , rey seléucida de Siria, expulsado de su propio reino por el usurpador Alejandro Balas, murió desterrado entre los cretenses, únicos amigos que le quedaron en su adversa fortuna. No obstante, antes de su fuga, entregó a su hijo menor, el pequeño  Demetrio, a Fenicio, el más fiel entre sus vasallos, para que lo custodiase hasta que se presentara la oportunidad de la venganza.

Creció el príncipe real desconocida su condición, incluso para sí mismo, bajo el falso nombre de Alceste, durante un tiempo en la selva, donde la prudencia de Fenicio consiguió ocultarlo a las pesquisas del susodicho Alejandro, y después en Seleucia junto al propio Fenicio, que tan generoso se mostró con él como ejemplo de su fe inviolable. En poco tiempo, el creído Alceste llegó a ser la admiración del reino, tal que fue elevado a considerable grado en la milicia de su enemigo Alejandro, y ardientemente querido por Cleonice, hija de éste, princesa digna de padre más generoso.

Cuando le pareció momento oportuno, el muy observador Fenicio empezó a tentar el ánimo de los vasallos, haciendo hábilmente esparcir en el pueblo que el joven Demetrio vivía, aunque bajo nombre desconocido. A esta voz, que se extendió en un momento, los cretenses se declararon defensores del legítimo príncipe. Y Alejandro, para extinguir el incendio antes de que fuera más grande, intentó reprimirlos, pero fue vencido por ellos y muerto. En la pugna se vio envuelto Alceste por necesidad de su grado militar, y durante algún tiempo no se tuvo en Seléucida más noticia de él.

Por tanto, la muerte de Alejandro, tan deseada por Fenicio, vino a suceder en un momento inoportuno para sus cálculos, tanto porque Alceste no estaba en Seléucia, como porque conocía que, en esta situación, la codicia de los altos cargos, cada uno de los cuales aspiraba a la corona, habría hecho pasar por impostor al legítimo heredero. Por tanto, suspirando por el retorno y solicitando ocultamente el socorro de los cretenses, dejó de publicar su secreto.

Mientras tanto, se convino entre los pretendientes que la princesa Cleonice, reconocida por todos como reina, eligiera de entre ellos a un marido. Ésta difirió largamente la elección bajo distintos pretextos, para esperar la llegada de Alceste, el cual llegó oportunamente cuando la afligida reina estaba ya a punto de tener que elegir.

Luego, tras varias vicisitudes, descubierto en Alceste al verdadero Demetrio, recobró éste la paterna corona.

 Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del siglo XVIII a comienzos del siglo XIX. Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Demetrio'' fue utilizada por más de 50 compositores para componer otras tantas óperas; sin embargo el paso del tiempo ha hecho caer en el olvido a todas ellas.

Véase también
 Anexo: Óperas tituladas "Demetrio" que tienen por libretista a Metastasio.
 Anexo: Óperas con libreto de Metastasio

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001)

Óperas de Christoph Willibald Gluck
Óperas en italiano
Óperas de 1742
Óperas estrenadas en Venecia

Demetrio (Gluck)


Culcasieae, tribus  kozlačevki, dio je potporodice Aroideae. Sastoji se od dva roda raširenih po Africi

Rodovi
 Cercestis Schott, 10 vrsta, Afrika
 Culcasia P.Beauv., 27 vrsta, Afrika

Izvori

Aroideae

Culcasieae


Mahmut Mazhar Alanson, (d. 13 Şubat 1950, Ankara), Türk şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu. Mazhar Fuat Özkan grubunun vokalisti olarak tanınır.

Hayatı

Çocukluğu
Babası Ferruh Alanson, annesi Melek Alanson'dur. Ayla Alanson ailenin ilk kız çocuğudur. Daha sonra Aynur Alanson doğmuştur. En sonunda Ferruh Alanson'un 3. çocuğu Mazhar Alanson dünyaya gelmiştir.

Babası Ferruh Alanson, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nda baş trompetçiydi, annesi Melek Alanson ise ilkokul öğretmeniydi. Teyzesi Neriman Esi Senfoni Orkestrası'nda ve birçok operada oynadı ve Türk operasının önemli isimlerinden biri oldu. Eniştesi Muammer Esi ise Devlet Tiyatroları'nda uzun dönem hizmet vermiş bir aktördür.

Çocukluğunu Ankara'nın Cebeci semtinde geçiren Mazhar Alanson, müzikle hep iç içe oldu. Ortaokulu TED Ankara Kolejinde bitirdi. Lise öğrenimini ise Kadıköy Maarif Kolejinde okudu. Fakat mezun olamadan, son sınıfta bu liseden atıldı.

Gençlik dönemi
Lise yıllarında gitar çalmaya başlayan Mazhar Alanson, aileden gelen bir yetenekle birçok müzik aletine de ilgi duydu. 1966 yılında İstanbul Fenerbahçe Kalamış sahilinde Fuat Güner ile Mazhar'ın aldığı The Beatles'ın yeni çıkan albümü sayesinde arkadaşlıkları başlamış oldu. Daha sonra Fuat Güner'le birlikte Kaygısızlar grubunu kurarak konserler vermeye başladılar. Bu dönemde o zamanlar meşhur olan Crosby, Stills & Nash (and Young) ve The Rolling Stones parçalarını seslendirdiler. Daha sonra önce Barış Manço ile, sonra da solo olarak plaklar yaptılar. Mazhar Alanson, bu dönemde yabancı şarkılara Türkçe sözler yazarak söz yazarlığına adım attı. 1971 plağındaki "Diloy" şarkısı ise tamamen kendisine aittir. 1971'de Kızıltoprak'ta Özkan Uğur'la tanıştılar. Kaygısızlar'dan sonra bir süre Ankara Devlet Tiyatrosu'nda çalıştı. 1974'te Fuat Güner ile Mazhar ve Fuat ikilisini kurup Türküz Türkü Çağırırız albümünü kaydettiler. Bu albümde de Yunus Emre, Aşık Veysel gibi halk ozanlarının şiirlerini bestelemesinin yanında daha sonra "Bu Ne Biçim Hikâye Böyle" olarak "Nerde Hani" ve "Güllerin İçinden" şarkılarını tek başına yazdı.

1974'te Özkan Uğur, Galip Boransu ve Ayhan Sicimoğlu'nun gruba katılmasıyla İpucu Beşlisi adını aldılar. Birlikte "Heyecanlı" isminde ilk 45'likleri piyasaya çıktı. Şarkı, İzzet Öz'ün çektiği kliple sevildi. Daha sonra çeşitli nedenlerden dolayı İpucu Beşlisi dağıldı. Bu dönemde İzzet Öz'ün TRT'deki programında Mazhar'ın, "Zam", "Ondan şikâyet bundan şikâyet", "Bozup yeniden yapmaktır işim" şarkıları yayınlandı.

Mazhar Fuat ve Özkan, daha sonra bir dönem Sezen Aksu, Ajda Pekkan, Seyyal Taner gibi ünlü müzisyenlerle birlikte çalıştı. Bu dönemde Mazhar Alanson, Ferhan Şensoy'un "Şahları da Vururlar" adlı müzikal oyununda rol aldı. Böylece özlediği tiyatroculuk mesleğine kısa bir dönüş yapan Mazhar Alanson, kısa zaman sonra çok büyük bir albüme imza atmaya hazırlanıyordu. Bu albüm "Şahları da Vururlar" müzikalinin bestelerinin yeni sözlerinden oluşacak "Ele Güne Karşı" albümü oldu.

MFÖ (Mazhar Fuat Özkan)
1984'te büyük zorluklarla Ele Güne Karşı albümünü çıkaran grup, bu albümle bir yıl boyunca zirvede kalmayı başardı. Plak şirketlerinin satmaz diye düşündükleri bu albüm hafızalara güçlü bir şekilde kazınmayı başarmıştı. Ele Güne Karşı albümünden sonra 1985'te Peki Peki Anladık, 1986'da Vak the Rock, 1987'de No Problem, 1989'da The Best Of MFÖ, 1990'da Geldiler, 1992'de Agannaga Rüşvet ve Dönmem Yolumdan, 1995'te M.V.A.B, 2003'te MFÖ single ve Collection, 2006'da da AGU albümleri piyasaya çıkmıştır.

Eurovision Şarkı Yarışması ve MFÖ
MFÖ olarak Türkiye'yi yurt dışında iki kere temsil etmişlerdir. Türkiye'yi Eurovision Şarkı Yarışması'nda ilk temsil ettiği 1985 senesinde sunucunun Mazhar-Fuat-Özkan ismini telaffuz edememesi sebebiyle gruba kısaca "MFÖ" olarak hitap etmesiyle 1985'ten sonra grup, MFÖ adıyla da anılmaya başlamıştır.

İsveç'in Göteborg şehrinde Diday Diday Day başlıklı şarkıyı seslendiren grup, bu yarışmada 14'üncü oldu, 1988'de İrlanda'nın Dublin şehrinde yapılan yarışmada ise 15'inci oldu. Turgut Özal, o dönemde bunu şu sözlerle medyaya duyurdu: "Artık Eurovision Şarkı Yarışması'nın taraflı olduğunu öğrenmiş olduk."

Solo kariyeri
1995'te "Mazeretim Var Asabiyim Ben" albümünden sonra MFÖ müzikal çalışmalarına ara verince Mazhar Alanson tek başına çalışmaya başladı. 1998'de oynadığı Her Şey Çok Güzel Olacak filminin müziklerini yaptı. Sami Özer, Cem Yılmaz gibi sanatçıların eşlik ettiği albümde Bu Ne Biçim Hikâye Böyle ve Bir Zamanlar Fırtınalar Estirirdim şarkılarıyla dikkat çekti.

2001'de Komser Şekspir filminin müziklerine Bir Sonsuz Yağmur Yağsa şarkısıyla katıldı.

2002'de ikinci solo albümü Türk Lokumuyla Tatlı Rüyalar başlıklı albümü çıktı. Albüme grup arkadaşları Fuat Güner ve Özkan Uğur'un dışında yine Sami Özer ve Cem Yılmaz gibi sanatçılar eşlik etti. Daha önce Tarkan'a verdiği Yandım, Ah Bu Ben ve "Jazz (New York Sokakları 5)" şarkılarına klip çekti. 2009'da Nil Karaibrahimgil'in İlla şarkısına vokaliyle eşlik etti.

Şarkı yazarlığı
Mazhar Alanson, Türkiye'nin en önemli şarkı yazarlarından biri olarak gösterilmektedir. MFÖ öncesi daha folk rock tarzı besteler yaptı. MFÖ'nün neredeyse her şarkısında imzası olan Mazhar Alanson, "Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'da", "Güllerin içinden", "Bodrum", "Peki Peki Anladık", "Gözyaşlarımızı Bitti mi Sandın", "Sen ve Ben", "Sarı Laleler" gibi besteleri tek başına yazıp bestelemiştir. "Buselik Makamına", "Uç Oldum", "Adımız Miskindir Bizim" ve "Yandım" gibi şarkılarında tasavvufi etkiler görülür.

Sinema kariyeri
1988'de ilk filmi Arkadaşım Şeytan'da başrol oynadı. Atıf Yılmaz'ın fantastik filminde Alanson'un oynadığı Fatih karakteri müzisyenlikte başarılı olamamış, ünlü olmak için ruhunu şeytana satan biridir. Ali Poyrazoğlu ve Yaprak Özdemiroğlu ile başrolü paylaştığı bu film, başarılı olmuş ve Alanson'un sinema kariyerini açmıştır. Filme ayrıca "Doldum Doldum" ve "Hep Böyle Sev" gibi daha önce yayınlanmamış şarkıları grubuyla bestelemiştir.

On sene sonra yönetmenliğini Ömer Vargı'nın yaptığı "Her Şey Çok Güzel Olacak" filminde Mazhar Alanson, başrolü Cem Yılmaz ve Ceyda Düvenci'yle paylaşmış, filmin müziklerini de yapmıştır. Bu film, Türk sinemasında seyirci rekoru kırmıştır. Film, Türk sinemasının en başarılı eserlerinden biri olarak gösterilmektedir.

2006'da yine Cem Yılmaz'la, bu sefer onun babası rolünde Hokkabaz filminde oynadı ve film yine seyirci rekorları kırdı. 2009'da da Erdal Murat Aktaş'ın yönettiği Sulhi Dölek'in yazdığı Kirpi filminde Güven Kıraç ile oynadı.

Reklamlar
Mazhar Alanson birçok reklamda rol almıştır. Bunlar arasında "Alo Garanti" cingılını yaptığı Garanti Bankası reklamı, "Şapkasız Çıkmam Abi" sloganıyla tanınan BP reklamı, "Hamak" şarkısını değiştirerek kullandığı bir başka Garanti Bankası reklamı, "Hindistan" şarkısını değiştirerek kullandığı Shop & Miles reklamı, eşi Biricik Suden ile oynadığı TTNet reklamları, Fuat Güner ile oynadığı Anadolu Hayat reklamı sayılabilir.

Özel hayatı

Ailesi
İlk eşi Hale Alanson'la 1970'te devlet konservatuvarında tanıştıktan sonra 1972'de evlendi. Türküz Türkü Çağırırız albümünde 2 şarkının vokallerinde yer aldı. Çiftin ilk çocuğu Eda Alanson oldu. Eda Alanson, gazetecilik ve metin yazarlığı yapmaktadır. İkinci çocukları ise Hilmi Alanson oldu.

Mazhar Alanson, daha önceden tanıştığı Biricik Suden ile 2002'de çıkan solo albümü zamanında arkadaşlıklarını ilerlettiler. Aynı yıl Mazhar ve Hale Alanson çifti ayrıldı. Bir sene sonra da Mazhar Alanson ve Biricik Suden evlendi.

Tartışmalar
Mazhar Alanson rahatlığı, aklına geleni hemen söylemesi ile birçok kez tartışma konusu olmuştu. Bir iddiaya göre şarkıcı Çelik'in her albümünde Atatürk ile ilgili şarkılar koyduğu dönemde, onunla karşılaşınca "Naber Çelik, Atatürk nasıl?" diye sormuştur. 2005'te Türkiye'yi Eurovision'da temsil edecek Gülseren için yaptığı "Bu kadın, dünyadaki en iyi, en büyük şarkıyı söylese de, o fizikle, o kalçalarla, o Shakira gibi taktığı şeylerle bir şey yapamaz." yorumu da tepki topladı. 2006'da da katıldığı Beyaz Show'da telefonla bağlanan bir izleyiciye "kaşar" benzetmesi yaptı, sonra özür diledi.

2004'teki Rock'n Coke konserinde sahneyi paylaştıkları Iggy Pop ile önceden konuşup birbirlerine iltifat ettikten sonra, konser sırasında Iggy Pop'un grubu susturmak için yüksek sesli şarkılar açması nedeniyle Mazhar Alanson kuliste inip onun kapısını tekmeleyip ikili küfürleşmişti.

İnanışları
Mazhar Alanson şarkı sözlerine de yansıttığı gibi değişik inanç sistemlerine ilgisiyle de bilinmektedir. Bunlardan biri Budizm'dir. Cem Yılmaz ile yaptığı bir Hindistan gezisi ve Fuat Güner ile yaptığı Çin gezisinden sonra Budizmi araştırmaya başladı. Solo albümünde yer alan "Hindistan" şarkısı ile de görüşlerini aktarmaktadır.

Asıl merakı tasavvuf olarak Mazhar Alanson kendisini "tasavvuf hayranı" olarak tanımlamıştır. 1994'te ilk kez umreye giden Alanson, şu ana kadar 5 kez umreye gitmiştir ve bundan manevi lezzet aldığını belirtmiştir. "Yandım" şarkısını da Mekke'de yazdığını açıklamıştır. Gazeteci Ahmet Hakan Coşkun ise Mazhar Alanson'u bazen başka yönlerini kapamak için maneviyatını kullanması ile eleştirmiştir ve ikili arasında bir polemik çıkmıştır.

Diskografi

Solo albümleri
 Türk Lokumuyla Tatlı Rüyalar (2002)
 Yazan Aşık (2019)
 Senfoni (2022)

Diğer albümleri
 Her Şey Çok Güzel Olacak (1997) - Her Şey Çok Güzel Olacak film müzikleri
 Söz Müzik Mazhar Alanson (2010) - Mazhar Olmak kitabıyla yayınlanan albüm

Katkıda bulunduğu albümler
 Komser Şekspir Orijinal Film Müzikleri (2001) - Ömer Özgür (Bir Sonsuz Yağmur Yağsa)
 Nil Kıyısında (2009) - Nil Karaibrahimgil (İlla)
 Altüst (2014) - Athena (Adımız Miskindir Bizim)

MFÖ ile stüdyo albümleri
 Ele Güne Karşı (1984)
 Vak the Rock (1986)
 Peki Peki Anladık (1985)
 No Problem (1987)
 The Best of MFÖ (1989)
 Geldiler (1990)
 Agannaga Rüşvet (1992)
 Dönmem Yolumdan (1992)
 M.V.A.B. (1995)
 Collection (2003)
 AGU (2006)
 Ve MFÖ (2011)
 Kendi Kendine (2017)

Filmografi

Filmleri
 Arkadaşım Şeytan (1988)
 Her Şey Çok Güzel Olacak (1998)
 Hokkabaz (2006)
 Kirpi (2008)
 Pek Yakında (2014, cameo)

Televizyon dizileri
 Çekirdek Aile (2002)
 Ekmek Teknesi (2002) (Medet karakteri)
 İkinci Bahar
 Küçük Hesaplar (2012)
 Osmanlı Tokadı (2013)

Rol aldığı tiyatro oyunları
 Çavuş Musgrave'ın Davası : John Arden - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1979
 Güneşin Çocukları : Maksim Gorki - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1978
 Erkek Satı : Fazıl Hayati Çorbacıoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1976
 Düşüş (oyun) : Nahit Sırrı Örik - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1975
 Suçsuzlar Çağı Suçlular Çağı : Siegfried Lenz - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1974
 Müfettiş (oyun) : Nikolay Gogol - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1973
 Karaların Memetleri : Cahit Atay - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1973
 Öğretmen (oyun) : Tuncer Cücenoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Evhami : Feraizcizade Mehmet Şakir - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Bir Tavsiye Mektubu : Ephraim Kishon - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Alaattin'in Sihirli Lambası : Ferdi Merter - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Ne Güzel Şey : İsmet Kür - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1971

Kaynakça

Dış bağlantılar
 MFÖ'nün resmi sitesi
 Sinematürk

Yaşayan insanlar
1950 doğumlular
Ankara doğumlu erkek şarkıcılar
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Türk erkek sinema oyuncuları
2020'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Mazhar-Fuat-Özkan
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyıl erkek şarkıcıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Altın Portakal En iyi Müzik Ödülü sahipleri
Türk film müziği bestecileri
Devlet tiyatroları sanatçıları
Türk erkek pop şarkıcıları
Universal Müzik sanatçıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Mazhar Alanson


Alberto Tonut (nacido el  en Trieste, Italia)  es un exjugador italiano de baloncesto. Con 2.03 de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot. Es el padre del actual jugador profesional y de la selección italiana Stefano Tonut.

Equipos
1979-1984  Pallacanestro Trieste
1984-1991  Libertas Livorno
1991-1994  Pallacanestro Cantú
1994-1997  Pallacanestro Trieste
1997-1999  UG Goriziana
1999-2001  Pallacanestro Gorizia

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en LEGA BASKET SERIE A

Baloncestistas de Italia
Baloncestistas de la selección de Italia
Baloncestistas italianos de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Pallacanestro Trieste
Baloncestistas del Pallacanestro Cantú
Baloncestistas del Libertas Livorno
Baloncestistas del Pallacanestro Gorizia
Nacidos en Trieste

Alberto Tonut


(anlam: Doksan Yedinci Tip Uçak Gemisinde Üslenen Saldırı Bombardıman Uçağı, kısaca: Kyūnana-Kan-Kō / 九七艦攻, Müttefik çağrı kodu: Kate), II. Dünya Savaşının ilk yıllarında Japon İmparatorluk Donanmasının standart torpido bombardıman uçağıdır.

B5N, müttefiklerin kullandığı rakipleri TBD Devastator ve Fairey Swordfish'den oldukça hızlı ve daha yüksek kapasiteli olmasına rağmen, Pearl Harbor saldırısı zamanında neredeyse eskimiş bir modeldir. Bununla beraber neredeyse bütün bir savaş boyunca kullanıldılar. Başlıca kullanımı uçak gemisi tabanlı olmasına rağmen bazı durumlarda kara üslerinden yönlendirilerek de kullanıldılar. B5N üç kişilik bir mürettebata sahipti: pilot, navigatör(seyrüsefer uzmanı)/bombacı/gözlemci ve radyo operatörü/silah subayı.

B5N Katsuji Nakamura önderliğinde bir takım tarafından Donanmanın 1935 yılı özelliklerine göre Yokasuka B4Y ile yer değiştirilmesi planlanarak tasarlandı. Nakajima tarafından Tip K tasarlandı ve Mitsubishi B5M ile üretim anlaşması sürecinde başarılı bir rekabet gösterdi. İlk prototip Ocak 1937 tarihinde uçtu ve hemen arkasından bütün özelliklerle Tip 97 Uçak gemisi saldırı bombacısı olarak üretimi için siparişi verildi.

B5N çok kısa bir sürede savaş deneyimini, Çin-Japon Savaşı sırasında orijinal B5N1 üretim modelindeki bazı eksikliklerin de fark edilmesini sağlayacak şekilde yaşadı. Bu eksikliklerin çoğu mürettebatı tarafından önerilen tasarımı ve yakıt tanklarının üretimi ile ilgiliydi. Donanma, yüksek performansa merakıyla, uçağın daha hızlı bir versiyonunu edinmek yerine,düşman avcılarının önünde hızla uzaklaşması umuduyla, zırh formunda ağırlık eklemesine isteksizdi. B5N2 'ye çok güçlü bir motor verilmişti ve hava direncine karşı modifikasyonlar yapılmıştı. Buna rağmen performansı farklı derecede iyiyken zayıflığının düzeltilememesi devam etti ve bu versiyon 1939'da B5N1 modelinin hem üretimde hem de kullanımdaki yerini aldı. Pearl Harbor saldırısında bu model kullanılacaktı. Bu baskından ayrı olarak B5N2'nin en büyük başarısı Amerikan Donanmasının uçak gemileri olan Yorktown, Lexington ve Hornet'in batırılmasında aldığı roldür.

B5N ayrıca bir sonraki model olan ve cephe hizmetinde yerini alacak Nakajima B6N için de alt yapı hizmeti verdi. B5N eğitim, hedef çekimi ve anti-denizaltı görevleri gibi ikinci dereceden görevlerle devam etti.Bazı uçaklar radar ve manyetik anormali dedektörleri ile donatılarak erken uyarı istasyonu olarak kullanıldılar. B5Nler ayrıca Ekim 1944'te Filipinlerdeki başarısız savunmada bombardıman amacıyla da kullanıldı.

Bütün hepsi yaklaşık 1.150 adet üretildi ve bugüne bir tek uçak bile kalmadı. 2003 yılında büyük miktarda B5N2, Kuril Adaları'ndaki bir İngiliz özel kolleksiyoncu tarafından tekrar yapıldı

Teknik Özellikler (Nakajima B5N2)

 Mürettebat:3
 Tam uzunluk:10.30 m
 Kanat Açıklığı:15.52 m
 Yükseklik:3.70 m
 Kanat alanı:37.7 m²
 Boş ağırlık:2,279 kg
 Yüklenmiş ağırlık:3,800 kg
 Azami kalkış ağırlığı:4,100 kg
 Motor(Pistonlu):Nakajima Sakae 11
 Piston tipi:radyal motor
 Motor sayısı:1
 Güç=750 kW (1,000 BG)
 Azami hız:367 km/s
 Menzil:1,935 km
 İrtifa:8,260 m (27.000 ft)
 Turmanma hızı:6.5 m/d
 Kanat yüklemesi:101 kg/m²
 Güç/Kütle:0.20 kW/kg
 Silahlar:
 Top: 1 x 7.7mm Tip 92 'Ru' (Lewis) makinalı tüfek sırt tarafında, elle beslenen ve 97 turluk magazin
 Bombalar:1 x 800 kg (1.760 lb) Tip 91 torpido veya 3 x 250 kg (550 lb) bomba veya 6 x 60 kg (132 lb)

Dış bağlantılar
 Coral Denizi savaşının çok kullanıcılı resimsel B5N hava savaşı simulasyonu.

Ayrıca bakınız

 Japon savaş uçakları listesi
 Nakajima B6N

Benzer uçaklar
TBD Devastator

Takip eden modeller
B6N
B7A

B5N
Japon savaş uçakları
II. Dünya Savaşı'nda kullanılan uçaklar
Uçak gemisinde üslenen uçaklar
Torpido bombardıman uçakları
Tek motorlu hava araçları
Tek kanatlı uçaklar

Nakajima B5N


Tishiko King (natural da Ilha Yorke, nas Ilhas do Estreito de Torres, da Austrália) é a directora de campanha da Seed Indigenous Youth Climate Network. Ela participou na Conferência das Nações Unidas sobre Mudanças Climáticas de 2021 (COP26) em Glasgow, onde também representou a organização das Ilhas do Estreito de Torres, Our Islands Our Home.

Carreira e activismo
King trabalhou como oficial de ligação indígena com uma empresa de mineração de bauxita em Weipa, na Península do Cabo York, em Queensland. Mais tarde, tornou-se na directora de campanha da Seed Indigenous Youth Climate Network e também trabalha como coordenadora voluntária de impacto no Environmental Film Festival Australia. Ela também é organizadora comunitária para Our Islands Our Home.

King representou a Seed Indigenous Youth Climate Network e Our Islands Our Home na reunião da COP26 em Glasgow em novembro de 2021. Devido às restrições por causa do COVID-19 ela foi uma das poucas australianas a participar. Ela ficou ciente do impacto das mudanças climáticas quando viu o impacto da erosão marinha no cemitério dos seus ancestrais na Ilha Masig, tendo ajudado a recolher os seus ossos para um reenterro, e também notou que os peixes estavam a desaparecer dos pesqueiros tradicionais. Ela condenou o governo federal da Austrália por não fazer referência aos povos indígenas no seu plano de atingir emissões líquidas zero até 2050, divulgado pouco antes da reunião da COP26.

A participação de King na conferência foi possível graças ao financiamento colectivo. Após a conclusão da conferência, ela publicou um artigo intitulado Palavras vazias, nenhuma acção: Cop26 falhou com o povo das Primeiras Nações, que foi publicado no jornal online The Guardian e reproduzido em muitos outros sites.

Ativistas da Austrália
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Tishiko King


تتعتبر الازمة المالية العالمية الراهنة قد قضت على جميع البنوك الاستثمارية في وول ستريت حيث بعضها افلس والبعض استحوذ عليه والبعض تحول لمصارف عادية

بنوك الولايات المتحدة
قوائم اقتصادية
قوائم متعلقة بالولايات المتحدة

قائمة البنوك الاستثمارية الأمريكية


Sophia Anna Bush (8 Temmuz 1982, Pasadena, Kaliforniya) Amerikalı oyuncudur.

Ünlü kişilerin fotoğraflarını çeken fotoğrafçı Charles William Bush ve yine fotoğraf stüdyosu yöneticisi Maureen Bush'un tek çocuğu olan Sophia Bush, Pasadena, Kaliforniya'da dünyaya geldi. Westridge Kız Lisesi'ne ve ardından Güney Kaliforniya Üniversitesi'ne devam etti. Burada gazatecilik eğitimi alıyordu ancak üçüncü yılında One Tree Hill dizisindeki rolü yüzünden ara vermek zorunda kaldı. 2000 yılında Gül Geçidi kraliçesi seçildi.

Oyunculuğa lise tiyatrosunda adım atan Sophia Bush'un ilk önemli rolü Van Wilderde oynadığı Sally karakteridir. Daha sonra Learning Curves ve Supercross isimli filmlerde rol aldı. Bush Nip/Tuck dizisinde de üç bölüm sinsi genç bir biseksüelü oynadı. Sabrina, the Teenage Witchde Sabrina'nın kurnaz düşmanı olarak yer alan ve bunların haricinde Punk'd'a konuk olan oyuncu, Terminator 3: Rise of the Machinesde Kate Brewster karakterini canlandıracak iken yönetmenin onu fazla genç bulması yüzünden yerini Claire Danes'e bıraktı. 2003 yılı içinde CW'nin One Tree Hill isimli dizisinde Brooke Davis karakterini canlandırmaya başladı. Bu dizide kendisi ile birlikte rol alan Chad Michael Murray ile 16 Nisan 2005'te evlendi ve 26 Eylül'de, evlendikten 5 ay sonra, boşanacaklarını açıkladı. Aralık 2006 itibarıyla ise boşandılar. Boşanmalarının ardından Chad'in basına evliliklerinin yanlış ve acele bir karar olduğunu açıklaması hakkında da yorum yapmayıp sessizliğini koruyan Sophia, boşanmanın ardından tüm gücüyle kariyerine odaklanacağını söyledi.

One Tree Hill dizisinde rol alırken 2006 yapımı, Samaire Armstrong, Frankie Muniz ve Milo Ventimiglia gibi genç aktörlerle ile birlikte rol aldığı korku filmi Stay Alive ve yine aynı yıl başrollerinde Jesse Metcalfe, Brittany Snow ve Ashanti ile birlikte rol aldığı bir romantik komedi olan John Tucker Must Die isimli filmde rol aldı. 2007 yılında ise Sean Bean ve Zachary Knighton ile birlikte başrolde olduğu 1986 yapımı bir klasik olan The Hitcher isimli filmin yeniden çevriminde Grace Andrews karakterini canlandırdı.

2007 yılında Vail Film Festivali'nde Yükselen Yıldız Ödülü aldı.

2008 yılında The Narrows isimli filmde Vincent D'Onofrio ve Kevin Zegers ile birlikte rol aldı.

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TV.com / Sophia Bush

1982 doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Güney Kaliforniya Üniversitesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Pasadena doğumlular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular

Sophia Bush


Obali est un long-métrage gabonais réalisé par Pierre-Marie Dong et Charles Mensah en 1976.

Synopsis
Le film met en évidence la coutume « obali », qui veut que lorsque l'épouse d'un homme meurt, elle soit remplacée par une autre femme de sa famille.

Ngondo, une jeune fille qui vit dans un village du Haut-Ogoué doit remplacer sa grand-mère décédée et donc épouser son grand-père, mais le problème c'est son amour ainsi que sa grossesse dont le protagoniste est Tsougoudja, un jeune homme ayant vécu à Libreville et contre cette tradition.

Fiche technique
 Titre français : Obali
 Réalisation : Pierre-Marie Dong, Charles Mensah
 Pays d'origine : Gabon
 Langue originale : français
 Durée : 90 minutes
 Date de sortie : 1976

Distribution

Notes et références

Liens externes

Film gabonais sorti en 1976
Film dramatique gabonais

Obali


Die Comarca Betanzos  ist eine Verwaltungseinheit Galiciens.

Aus dem historischen Namen "Mariñas de dos Condes" (Hafen der zwei Grafen), entstammt die noch heute benutzte Bezeichnung Mariñano für die Bewohner der Comarca. Die Fläche von  km² entspricht 2,26 % der Fläche Galiciens.

Gemeinden

Siehe auch
 Liste der Comarcas in Spanien

Comarca in Galicien
Provinz A Coruña

Betanzos (Comarca)


الصاروخ ساتورن 5 أو زحل 5 (يطلق عليه 'ساتورن خمسة - Saturn V'، معروف شعبيا بصاروخ القمر) وهو صاروخ الوقود السائل متعدد المراحل نظام صاروخ حامل. استخدم ساتورن 5 في برنامج أبولو التابع لناسا لهبوط أول إنسان على سطح القمر عام 1969 وكذلك برنامج سكايلاب من 1967 حتى 1973 لتوصيل وبناء محطة فضاء.

وصفه

كان الصاروخ ساتورن 5 هو الصاروخ الحامل الذي أجريت به رحلات برنامج أبولو إلى القمر، بعد إطلاق الصاروخ مرتين تجربيتين بنجاح تقرر إجراء رحلات الفضاء بواسطته وكانت آخر رحلة يقوم بها إلى المحطة الفضائية سكايلاب وكلها كانت رحلات مأهولة لنقل رواد فضاء، ولكن رحلة أبولو 9 ورحلة الابتداء لسكايلاب فلم تكونا مأهولتين.

كانت المرحلة الأولى للصاروخ ساتورن 5 وتسمى S-IC تصميماً جديداً ولم تكن لها علاقة بالصاروخ ساتورن 1 أو ساتورن 1ب إلا بالنسبة للوقود المستخدم بهم، تبلغ طول المرحلة الأولي 42 متر وقطرها 10 متر، وتوجد في تلك المرحلة خزانان وقود، الخزان الأسفل منهما يحتوي الكيروسين تمر به توصيلات الأكسجين في طريقها إلى المحرك، وتستغل المرحلة الأولى خمسة محركات صاروخية من نوع F-1، وكان توزيع المحركات الخمس في هيئة مكعب بحيث يمكن تحريك المحركات الأربعة على الجوانب للتوجيه (المحرك الخامس يقع وسطهم)، وبغرض عدم زيادة التسريع أثناء الإقلاع فكان المحرك الخامس الأوسط يغلق بعد الإطلاق بفترة وجيزة.

وكانت المرحلة الثانية للصاروخ ساتورن 5 من نوع (S-II) أيضا تصميماً جديداً، يبلغ قطرها 10 متر، وهي تعمل بالهيدروجين/أكسجين، ويوجد بهما خزان واحد يفصلهما حاجز معزول، بحيث يكون جزء الخزان المحتوي على الوقود الثقيل الأكسجين أسفل الآخر، وتستخدم المرحلة الثانية من الصاروخ خمسة محركات من نوع J-2 وهي موزعة بنفس طريقة توزيع محركات المرحلة الأولى، وكانت تلك المرحلتان بالكبر بحيث لزم توريدهما إلى مركز الإقلاع عن طريق النقل البحري إلى فلوريدا.

وكانت المرحلة الثالثة من نوع S-IVB المعدلة، وكانت قبل التعديل تعمل كمرحلة ثانية للصاروخ ساتورن 1ب، وتختص التعديلات بأحد العوازل التي تعزل خزانات الوقود من الداخل تعمل على بقاء الوقود في حالة سائلة لمدة عدة ساعات.

وكان هذا التعديل ضرورياً حتى يمكن تشغيل المرحلة الثالثة من الصاروخ مرة ثانية بعد عدة دورات حول الأرض كما هو لازم في حالة الرحلات إلى القمر، نقلت المرحلة الثالثة S-IVB إلى فلوريدا على متن طائرة كبيرة سوبر جابي، ويوجد على المرحلة الثالثة جهاز تحكم بالحاسوب من صناعة شركة IBM تعمل على التحكم وتوجيه المرحلة وضبط الانطلاق إلى القمر.

وأما عند استخدام ساتورن 5 لنقل سكايلاب فلم تستخدم إلا المرحلتان الأوليتان وتم تغيير بناء المرحلة الثالثة في تلك الحالة لتكون هي الحمولة.

كان الصاروخ ساتورن 5 قادراً على حمل حمولة قدرها 120 طن إلى مدار حول الأرض، أو حمولة قدرها 45 طن للسفر إلى القمر بسرعة الافلات من جاذبية الأرض، ثم تحسن التصميم مع الوقت حتى أصبحت قادرة على نقل 133 طن إلى مدار حول الأرض أو إرسال حمولة 55 طن إلى القمر.

ساتورن خمسة بمعرض هيوستن

المواصفات التقنية لساتورن 5

ملحوظة: الارتفاع الكلي 110 متر، يدخل فيها مكان وضع مركبة الهبوط على القمر ومركبة فضاء أبولو، وصاروخ الإنقاذ.

معرض صور

اقرأ أيضا
 أبولو 8
 أبولو 11
 أبولو 13
 أبولو 17
 صاروخ متعدد المراحل

 نيل أرمسترونج
 بز ألدرن
 صاروخ آريس
 ساتورن 1
 أطلس 5

مراجع

وصلات خارجية
 Gunters Space Page – Ausführliche Seite zu fast allen existierenden Transportraketen
 NASA – Saturn Illustrated Chronology (englisch)
 Ausführliche Seite zu den Saturn I und IB Raketen
 Ausführliche Seite zur Saturn V Rakete
 Ausführliche Seite zu den Saturn-Raketen

أجهزة برنامج أبولو
رحلات الفضاء في 1967
رحلات الفضاء في 1968
رحلات الفضاء في 1969
رحلات الفضاء في 1970
رحلات الفضاء في 1971
رحلات الفضاء في 1972
رحلات الفضاء في 1973
عملية مشبك الورق
فيرنر فون براون
مركبات اخترعت في 1967

ساتورن 5


O direito à integridade física ou corporal, garante a inviolabilidade do corpo físico e enfatiza a importância da autonomia pessoal, da propriedade de si e da autodeterminação dos seres humanos sobre seus próprios corpos. No campo dos direitos humanos, a violação da integridade corporal de outra pessoa é considerada uma violação antiética, invasiva e possivelmente criminosa.

Governo e legislação
O direito à integridade física já foi entendido apenas como proteção contra agressões físicas, mas hoje é invocado em relação a outros direitos, como segurança, saúde, meio ambiente e qualidade de vida. Ele inclui a integridade corporal e psicológica e é relacionado com o direito ao desenvolvimento da pessoa.

Embora possa haver ofensas ao corpo sem ofensas à saúde e vice-versa, ambos devem ser considerados e punidos no âmbito do crime de lesão corporal. O direito à vida abrange o direito à integridade física, mas com algumas ressalvas. A Convenção Americana sobre Direitos Humanos estabelece que toda pessoa tem o direito de que se respeite sua integridade física, mental e moral.

Brasil
No Art. 5.º do Decreto n.º 678 de 6 de novembro de 1992, dita que:

Portugal
No Art. 25.º da Constituição da República Portuguesa de 1976, dita que:

Direitos humanos
O direito à integridade física é um direito humano fundamental reconhecido por várias convenções e tratados internacionais. Conforme a Declaração Universal dos Direitos Humanos da ONU, "Ninguém será submetido à tortura nem a penas ou tratamentos cruéis, desumanos ou degradantes" (Art. 5.º). Além disso, o Pacto Internacional de Direitos Civis e Políticos estabelece que "Ninguém será submetido a tortura, nem a penas ou tratamentos cruéis, desumanos ou degradantes" (Art. 7.º).

Direitos humanos
Corpo humano

Direito à integridade física


Artvin, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nin Doğu Karadeniz Bölümü'nde yer alan, Karadeniz'e kıyısı bulunan bir ildir. İl, Türkiye'nin Gürcistan'la olan sınırında yer alan kuzeydoğu köşesidir. Doğusunda Ardahan ili, güneyinde Erzurum ili ve batısında Rize ili vardır.

2019 Yılı verilerine göre nüfusu 170.875'dir. Bu nüfusun %62,4'ü şehirlerde yaşamaktadır. İlin yüzölçümü 7.436 km²'dir. İlde km²'ye 23 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 30'dur.) İl merkezinin denizden yüksekliği: 530 m.'dir.

2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 ilçe, 9 belediye, bu belediyelerde 39 mahalle ve ayrıca 320 köyü vardır.

Coğrafi ve kültürel yapısıyla Anadolu'nun diğer bölgelerinden keskin çizgilerle ayrılır. Yüzey şekilleri çok engebelidir. İklim çeşitliliği fazladır. İlin en önemli akarsuyu, 1956 yılına kadar adını veren Çoruh Nehri'dir. Artvin boğalarıyla meşhur bir il olup simgesi boğadır. Artvin il topraklarının yaklaşık %55'ini ormanlık alanlar kaplamıştır. Murgul'da bakır madeni vardır. Tarihte genellikle Livane ve Çoruh adıyla bilinir. Artvin il nüfusunu Gürcüler, Hemşinliler, Türkler ve Lazlar oluşturur.

Millî parklarıyla ünlüdür. Şavşat ilçesinde bulunan Karagöl Sahara Millî Parkı içerisinde bulunan Şavşat-Karagöl ve Borçka-Karagöl turistik yerlerden bazılarıdır. Efeler-Gorgit Tabiatı Koruma Alanı esas olmak üzere Camili yöresi Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü tarafından biyosfer rezerv alanı olarak belirlenen Türkiye'deki tek bölgedir ve bir dünya mirası olarak görülmektedir.

İlin bir önceki adı Çoruh olup, TBMM'nde kabul edilen 17 Şubat 1956 tarih ve 6668 sayılı kanunla Artvin olmuştur.

Tarihçe

Antik çağlar
Toprak yapısının elverişsiz olması ve bilim merkezlerinden uzaklığı nedeni ile planlı ve bilimsel tarzda arkeolojik çalışmalar yapılamamıştır. 1933 ve 1955 yıllarında Yusufeli ve Şavşat yörelerinde halkın bulduğu bakır baltaların MÖ 4000-3000 yıllarına ait olduğu sanılmaktadır. Aynı yörede bulunan tunç baltaların MÖ 3000-2000 yıllarına ait oldukları bilinmektedir.

Artvin ve çevresi tarih öncesi devirleri Cilalı Taş Devri'nden başlayarak Bakır, Tunç ve Demir çağlarını sırası ile yaşamıştır. MÖ 10 bin ile 8 bin yıllarından kalma Cilalı Taş Devri'ne ait insan izleri Artvin'de de bu çağlarda insanların yaşamış olduğu izlenimini vermektedir. Bulunan madeni eşyalar ise tarih öncesi devirlerin sırası ile yaşandığını belgelemektedir.

Osmanlı dönemi

Artvin ilinin Osmanlı yönetimine ne zaman geçtiği konusunda kesin bir bilgi ya da belge yoktur. II. Mehmed'in Tzaniti Krallığı'nı yıkarak Karadeniz bölgesinin sahil kıyısını Artvin ilinin kıyı kesiminden itibaren ele geçirdiği bilinmektedir. Bu sırada Artvin, Yusufeli, Ardanuç, Borçka, Çıldır Atabeyliği'nin elinde bulunuyordu.

I. Selim Trabzon valisiyken Gürcistan'a yaptığı seferde Batum'un güneybatısında bulunan Güney Kalesini ele geçirmiştir. Bu kalenin adı ile sancak kuran I. Selim sancağa Borçka, Hopa ve Artvin'i bağlamıştır. 1534'te Erzurum beylerbeyi Mehmed Han, Yusufeli civarına akınlar yapmıştır. Ardanuç Atabeyi II. Keykavus ayaklanınca I. Selim'in oğlu padişah I. Süleyman ikinci veziri Kara Ahmed Paşa'yı isyanı bastırmakla görevlendirmiştir. Kara Ahmet Paşanın ikinci seferi ile Pert-Eğekte adlı ilk Livane Sancağı kuruldu. 1549-51 yılları arasında Şavşat-Yusufeli arasındaki Ardanuç bölgesi iki yıl kadar II. Keykavus'un elinde kaldı. 13 Haziran 1551 günü Ardanuç Kalesi'ni de fetheden Erzurum Beylerbeyi İskender Paşa bu bölgeyi de Osmanlı'ya kattı.

Artvin ve çevresi yaklaşık 250 yıl Osmanlı Devletinin egemenliğinde kalmıştır. 1828 Osmanlı-Rus savaşı ve savaş sonucu imzalanan Edirne Anlaşması ile Ahıska Osmanlı elinden çıkınca Çıldır eyalet teşkilatı bozuldu. Anlaşma gereği Çıldır eyaletinin bir kısmını Osmanlı kaybetti. Buna karşılık Artvin, Borçka, Ardanuç, Şavşat ve Yusufeli Osmanlı elinde kaldı.

Rusların güneye inme ve dünya imparatorluğu yaratma planı ile 1877-78 (93 Harbi) Osmanlı-Rus savaşı çıktı. 24 Nisan'da Rusya Kars, Ardahan ve Batum'u işgal ettikten sonra Türk topraklarına doğru ilerlemeye başladı. 2 Mayıs 1877'de 800'den fazla askeri şehit ettiler. Ardahan çevresini ele geçiren Ruslara karşı Artvin halkı Ardanuç ve Şavşat'a doğru göç etmeye başladılar.

Şıpka geçidinde hatalı hatlar kuran Süleyman Paşa yüzünden Ruslar bu hatları delerek Doğu Anadolu içlerine kadar ilerlediler. Osmanlı barış teklifinde bulunmak zorunda kaldı. 3 Mart 1878'de Osmanlı ile Rusya arasında 29 maddeden oluşan Ayastefanos Antlaşması imzalandı. 19. maddesinde yer alan 245.207.301 altın tazminatını ödemeyen Osmanlı, Kars, Ardahan, ve Batum topraklarını Rusya'ya tazminat karşılığı vermek zorunda kaldı. Bu barış Avrupalı devletlerin çıkarına aykırı düşünce 23 Aralık 1878'de Berlin Antlaşması imzalandı. Bu barış ile Elviye-i Selâse denen Kars, Ardahan, ve Batum Rusya eline geçti. 8 Şubat 1879'da Osmanlı ile Rusya arasında imzalanan Büyük Muhaide anlaşması ile Kars, Ardahan, ve Batum'da yaşayan Türkler batıya doğru göç etmeye başlamışlardır.

Osmanlı döneminde nüfus
Artvin mutasarrıfı tarafından 1922 yılının Haziran ayında düzenlenen cetvellere göre, Merkez, Borçka, Şavşat, Hopa, Arhavi, Ardanuç kazaları ve bunlara bağlı nahiyelerinin nüfusları aşağıdaki gibidir.

Cumhuriyet dönemi
1924 yılında sancaklar vilâyet haline dönüştürülünce Artvin de vilâyet oldu. Ancak Artvin vilâyeti 1 Haziran 1933'te lağvedildi ve burası bir kaza merkezi olarak merkezi Rize olan Çoruh vilâyetine bağlandı. Bu durum 3 yıl kadar sürdü. Artvin 4 Ocak 1936 tarihinde yeni kurulan Çoruh vilâyetinin merkezi oldu. 17 Şubat 1956 tarihinde ise Çoruh adı kaldırıldı ve ilin adı Artvin haline getirildi.

Coğrafya

İklim
Artvin'in iklimi Türkiye'de Karadeniz iklimidir. Kıyı kesimlerinde ılık ve yağışlı iklim tipi egemendir. Artvin merkezinin de ılık ve yağışlı bir iklim tipi vardır. İlin yüksek kesimleri diğer Karadeniz Bölgesi illerinde de olduğu gibi kışları kar yağışlıdır. Sahil kesiminde örneğin Hopa'da en soğuk ay ortalaması 8,4 °C, en sıcak ay ortalaması 22 °C'dir ve bugüne dek sıcaklığın 18 Ocak 1964 ve 2 Şubat 1967 günlerinde -4.8 °C'ye düştüğü, 4 Haziran 1966'da 42,2 °C'ye yükseldiği saptanmıştır. Ancak bütün yıl yağışlı ve serindir. Artvin'in genelinde görülen Türkiye'de Karadeniz iklimi, Şavşat'ın, Ardanuç'un ve merkez ilçenin rakımı yüksek olduğu yerlerde kışları daha sert geçer. Bu bölümde ise en soğuk ay ortalaması 3.4 °C, en sıcak ay ortalaması ise 21,1 °C olup, bugüne dek en düşük sıcaklık 14 Ocak 1950'de -16.1 °C,en yüksek sıcaklık ise 18 Ağustos 1961'de 43 °C olarak saptanmıştır.

Depremsellik
Artvin deprem bölgesi değildir. İlin sahil şeridi 4. derece, iç bölgeleri ise 3. derece deprem bölgesidir. Ardahan sınırında ise küçük bir bölüm 2. derece deprem bölgesidir. Kentteki sarsıntılar küçük çaplıdır.

Jeoloji

Bitki örtüsü

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır. İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Artvin Valisi, 1975-Hekimhan  doğumlu Cengiz ÜNSAL'dır. Ağustos 2023/376 sayılı kararla, Sincan Kaymakamı iken atanmıştır.

Artvin Belediye Başkanı, 1960-Artvin doğumlu Demirhan Elçin (CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %50,96 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Artvin İl Genel Meclisi üye sayısı, 11 AK PARTİ, 9 CHP ve 1 MHP olmak üzere 21'dir. Artvin Belediye Meclisi ise 7 CHP, 4 AKP, 2 İYİ Parti, 2 de MHP olmak üzere 15 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Artvin'i temsilen TBMM'e AKP'den 1 milletvekili (Ertunç Erkan Balta), CHP'den 1 milletvekili (Uğur Bayraktutan) seçilmiştir.

Nüfus
Artvin'in, 1980-1997 yılları arasında artan oranda dışa göç veren iller arasında yer alırken, 1998 yılında Deriner Barajı ile 1999 yılında Borçka ve Muratlı barajlarının inşasına başlanması sonrasında yaratılan yeni istihdam alanlarının yanında, göçün ağırlıklı olarak görüldüğü Marmara bölgesinde yaşam güçlüklerinin etkisi ile dışa göç eğiliminde azalış olmuştur.

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Artvin ili nüfusu: 169.403'dür. Bu nüfusun %63,73'ü şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 7.393 km2'dir. İlde km2'ye 23 kişi düşmektedir. (Bu sayı Hopa'da 217'dir.) İlde yıllık nüfus % 0,08 oranında azalmıştır. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez (% 4,52)- Yusufeli (-%3,42)

6 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 9 belediye, bu belediyelerde 39 mahalle ve ayrıca 320 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Ekonomi
Artvin'in ekonomisi tarım açısından incelenecek olursa çay, fındık ve son dönemlerde kivi tarımına dayalıdır. Ayrıca Yusufeli ilçesinde zeytin ve pirinç tarımı yapılmaktadır. Az da olsa narenciye üretimi mevcuttur. Aynı zamanda Karadeniz mısırı Şavşat ve Murgul gibi ilçelerde ön plana çıkmaktadır. Ancak küçük aile işletmeciliği yapılmaktadır. Yeni yapılan baraj sayesinde bu ilçenin ve Artvin'in kışları sert geçen yerlerinin artık daha ılık geçeceği öngörülmekte, çay ve kivi üretimine olanak sağlayacağı düşünülmektedir.

Artvin endüstrisi yoğun bir şehir değildir. çay ve fındık fabrikaları mevcuttur. Aynı zamanda Murgul'da bakır çıkarıldığı için bakır işletmeciliği yapılmaktadır.

Sanayi
Artvin'de tarıma dayalı sanayi gelişmiştir. Başta çay ve fındık işlenmektedir. Bunun dışında Murgul'da bakır madenini işleyen sanayi kuruluşları vardır. İlçelerde ise küçük çaplı atölye ve imalathaneler bulunur. Buralarda ise metal ürünleri, kereste, dokuma ve mobilya ürünleri işlenir. Bunun dışında ilde büyük bir sanayi kuruluşu yoktur.

Tarım, hayvancılık ve ormancılık

Enerji

Madencilik
Artvin önemli maden yataklarına sahiptir. MTA, kentte 81 maden yatağı tespit etmiştir. Başlıca madenler bakır, altın, gümüş ve çinko'dur. Madenler Artvin ve Murgul ilçelerinde yoğunlaşır.

Su kaynakları

Turizm

Ulaşım
İlin karayolları T.C. Karayolları 10. Bölge Müdürlüğü'ne bağlı olup il sınırları içinde otoyol bulunmamaktadır. İlde havalimanı ve demiryolu yoktur.

Eğitim
İlde Millî Eğitim Bakanlığına bağlı 241 kurum ve 1 üniversite vardır.

Kültür
Artvin'de Karadeniz ve Kafkas kültürü hakimdir. Kafkas kültürü Ahıska ve Kuman Türklerinde ve kısmen Gürcülerde vardır, Karadeniz kültürü ise Laz, Hemşinli ve Gürcülerde vardır. Mısır unu yaygın kullanılır. Ayrıca kıyıda hamsi sıkça tüketilir. Kara lahana Artvin'de Gürcü ve Lazların sık tükettiği bir üründür. Yöresel çalgılar, kemençe, tulum, akordeon, davul ve zurnadır. Artvin yöresinde Bar oyunları ve adı Artvin Barı olan fakat Atatürk'e ithafen adı Atabarı olarak değiştirilen halk oyunu, Artvin ile özdeşleşmiştir. Artvin ilinin simgesi Boğa'dır. Her yıl Geleneksel Boğa Güreşleri Festivali yapılır, Kafkasör festivali bunların içinde en ünlüsüdür.

Spor

Osmanlı İmparatorluğunun son dönemlerinden beri Artvin ilinde güreş ve cirit sporları yaygın iken günümüzde unutulan birer spor dalları haline gelmiştir. Hatta Cumhuriyetin ilk yıllarında Ruslarla yapılan güreş müsabakaları olmuş bu müsabakalarda kazanan güreşçilere devlet tarafından çeşitli ödüller verilmiştir. Cirit sporu arazinin engebeli olmasından dolayı Artvin ilinde pek yaygın değildir fakat Artvinli Ciritciler Erzurumda yapılan Cirit sporlarına katılmışlar ve halende katılmaya devam ediyorlar.

2018-2019 Sezonunda, Futbol takımı Artvin Hopaspor, grubunu  7.sırada bitirmiştir. Bölgesel Amatör Lig takımı Arhavispor da grubunu 7.birmiştir. Basketbol erkekler 1. Liginde Artvin Belediye, Voleybol erkekler süper liginde Arhavi belediyesi yer almıştır. Ayrıca voleybol ve hentbol bölgesel liglerine 4 takımı katılmıştır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Artvin Hopaspor, katıldığı 2.turda elenmiştir. Basketbol Erkekler Federasyon Kupası'nda Artvin Belediye, grup maçları sonunda elendi. Kupa Voley Erkekler'de Arhavi Belediyesi 1.devre maçında elenmiştir.

Önemli spor tesisleri. Artvin Şehir Stadyumu (10.000), Hopa Şehir Stadyumu (3.200), Çoruh Üniversitesi Spor Salonu (1.000), Kapalı Yüzme Havuzu (Y.olimpik-500), Karakucak Güreş Alanı (3.000) ve Atabarı Kayak Merkezi.

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar

 Artvin Valiliği
 Artvin Belediyesi
Artvin İli Tarihçesi
Artvin Çoruh Üniversitesi
Artvin İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
Artvin Devlet Hastanesi
Artvin İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
Artvin İl Sağlık Müdürlüğü
Artvin İl Nüfus ve Vatandaşlık Müdürlüğü
Artvin Emniyet Müdürlüğü
Artvin İl Jandarma Komutanlığı
MEB Artvin Milli Eğitim Müdürlüğü

Kaynakça

Dipnotlar

Artvin (il)


Karacaören, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1487 yılı kayıtlarında Karacaviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 94 km, Boyabat ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Karacaören, Boyabat


Nicolae Birăescu  a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost un avocat român.

Activitate politică
A fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din partea cercului Bocșa Română, județul Caraș Severin.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Nicolae Birăescu


An Eriocaulon fergusonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Harold Norman Moldenke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sylvia Mabel Phillips. An Eriocaulon fergusonii in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon fergusonii


An oocyte (, ), oöcyte, or ovocyte is a female gametocyte or germ cell involved in reproduction. In other words, it is an immature ovum, or egg cell. An oocyte is produced in a female fetus in the ovary during female gametogenesis. The female germ cells produce a primordial germ cell (PGC), which then undergoes mitosis, forming oogonia.  During oogenesis, the oogonia become primary oocytes. An oocyte is a form of genetic material that can be collected for cryoconservation.

Formation

The formation of an oocyte is called oocytogenesis, which is a part of oogenesis. Oogenesis results in the formation of both primary oocytes during fetal period, and of secondary oocytes after it as part of ovulation.

Characteristics

Cytoplasm
Oocytes are rich in cytoplasm, which contains yolk granules to nourish the cell early in development.

Nucleus
During the primary oocyte stage of oogenesis, the nucleus is called a germinal vesicle.

The only normal human type of secondary oocyte has the 23rd (sex) chromosome as 23,X (female-determining), whereas sperm can have 23,X (female-determining) or 23,Y (male-determining).

Nest
The space within an ovum or immature ovum is located is the cell-nest.

Cumulus-oocyte complex
The cumulus-oocyte complex contains layers of tightly packed cumulus cells surrounding the oocyte in the Graafian follicle. The oocyte is arrested in Meiosis II at the stage of metaphase II and is considered a secondary oocyte. Before ovulation, the cumulus complex goes through a structural change known as cumulus expansion. The granulosa cells transform from tightly compacted to an expanded mucoid matrix. Many studies show that cumulus expansion is critical for the maturation of the oocyte because the cumulus complex is the oocyte's direct communication with the developing follicle environment. It also plays a significant role in fertilization, though the mechanisms are not entirely known and are species specific.

Maternal contributions

Because the fate of an oocyte is to become fertilized and ultimately grow into a fully functioning organism, it must be ready to regulate multiple cellular and developmental processes. The oocyte, a large and complex cell, must be supplied with numerous molecules that will direct the growth of the embryo and control cellular activities. As the oocyte is a product of female gametogenesis, the maternal contribution to the oocyte and consequently the newly fertilized egg, is enormous. There are many types of molecules that are maternally supplied to the oocyte, which will direct various activities within the growing zygote.

Avoidance of damage to germ-line DNA

The DNA of a cell is vulnerable to the damaging effect of oxidative free radicals produced as byproducts of cellular metabolism.  DNA damage occurring in oocytes, if not repaired, can be lethal and result in reduced fecundity and loss of potential progeny.  Oocytes are substantially larger than the average somatic cell, and thus considerable metabolic activity is necessary for their provisioning.  If this metabolic activity were carried out by the oocyte's metabolic machinery, the oocyte genome would be exposed to the reactive oxidative by-products generated.  Thus it appears that a process evolved to avoid this vulnerability of germline DNA.  It was proposed that, in order to avoid damage to the DNA genome of the oocytes, the metabolism contributing to the synthesis of much of the oocyte's constituents was shifted to other maternal cells that then transferred these constituents to oocytes.  Thus, oocytes of many organisms are protected from oxidative DNA damage while storing up a large mass of substances to nurture the zygote in its initial embryonic growth.

mRNAs and proteins
During the growth of the oocyte, a variety of maternally transcribed messenger RNAs, or mRNAs, are supplied by maternal cells. These mRNAs can be stored in mRNP (message ribonucleoprotein) complexes and be translated at specific time points, they can be localized within a specific region of the cytoplasm, or they can be homogeneously dispersed within the cytoplasm of the entire oocyte. Maternally loaded proteins can also be localized or ubiquitous throughout the cytoplasm. The translated products of the mRNAs and the loaded proteins have multiple functions; from regulation of cellular "house-keeping" such as cell cycle progression and cellular metabolism, to regulation of developmental processes such as fertilization, activation of zygotic transcription, and formation of body axes. Below are some examples of maternally inherited mRNAs and proteins found in the oocytes of the African clawed frog.

Mitochondria
The oocyte receives mitochondria from maternal cells, which will go on to control embryonic metabolism and apoptotic events. The partitioning of mitochondria is carried out by a system of microtubules that will localize mitochondria throughout the oocyte. In certain organisms, such as mammals, paternal mitochondria brought to the oocyte by the spermatozoon are degraded through the attachment of ubiquitinated proteins. The destruction of paternal mitochondria ensures the strictly maternal inheritance of mitochondria and mitochondrial DNA (mtDNA).

Nucleolus
In mammals, the nucleolus of the oocyte is derived solely from maternal cells. The nucleolus, a structure found within the nucleus, is the location where rRNA is transcribed and assembled into ribosomes. While the nucleolus is dense and inactive in a mature oocyte, it is required for proper development of the embryo.

Ribosomes
Maternal cells also synthesize and contribute a store of ribosomes that are required for the translation of proteins before the zygotic genome is activated. In mammalian oocytes, maternally derived ribosomes and some mRNAs are stored in a structure called cytoplasmic lattices. These cytoplasmic lattices, a network of fibrils, protein, and RNAs, have been observed to increase in density as the number of ribosomes decrease within a growing oocyte.

Prophase I arrest
Female mammals and birds are born possessing all the oocytes needed for future ovulations, and these oocytes are arrested at the prophase I stage of meiosis.  In humans, as an example, oocytes are formed between three and four months of gestation within the fetus and are therefore present at birth.  During this prophase I arrested stage (dictyate), which may last for many years, four copies of the genome are present in the oocytes.  The arrest of ooctyes at the four genome copy stage appears to provide the informational redundancy needed to repair damage in the DNA of the germline.  The repair process used likely involves homologous recombinational repair. Prophase arrested oocytes have a high capability for efficient repair of DNA damages.  DNA repair capability appears to be a key quality control mechanism in the female germ line and a critical determinant of fertility.

Paternal contributions
The spermatozoon that fertilizes an oocyte will contribute its pronucleus, the other half of the zygotic genome. In some species, the spermatozoon will also contribute a centriole, which will help make up the zygotic centrosome required for the first division. However, in some species, such as in the mouse, the entire centrosome is acquired maternally. Currently under investigation is the possibility of other cytoplasmic contributions made to the embryo by the spermatozoon.

During fertilization, the sperm provides three essential parts to the oocyte: (1) a signalling or activating factor, which causes the metabolically dormant oocyte to activate; (2) the haploid paternal genome; (3) the centrosome, which is responsible for maintaining the microtubule system. See anatomy of sperm

Abnormalities
 Nondisjunction—a failure of proper homolog separation in meiosis I, or sister chromatid separation in meiosis II can lead to aneuploidy, in which the oocyte has the wrong number of chromosomes, for example 22,X or 24,X. This is the cause of conditions like Down syndrome and Edwards syndrome in humans. It is more likely with advanced maternal age.
 Some oocytes have multiple nuclei, although it is thought they never mature.

See also
 Cortical granule
 Cryoconservation of animal genetic resources
 Folliculogenesis
 Oocyte maturation inhibitor
 Polar body
 Symmetry breaking and cortical rotation
 Oocyte abnormalities
 List of distinct cell types in the adult human body

References

Sources

External links
 Micrograph of a primary oocyte and follicle of a monkey

Germ cells

de:Eizelle

Oocyte


අයිතිකාරත්වය කොටස් ලෙස කොටස් හුවමාරුවක ගනුදෙනු කල හැකි ලෙස මහජනයා වෙත නිකුත් කර ඇති නීතිගත සංස්ථාවක් පොදු සමාගමක් හෙවත් ජනතා සමාගමක්  ලෙස හඳුන්වයි. සමහර රටවල නෛතිකව සමාගමක විශාලත්වය අධිකරණය මගින් තීරණය කරන අගයට වඩා වැඩිවූ විට අනිවාර්යයෙන් කොටස් හුවමාරුවට ලියාපදිංචි කිරීම සිදුකල යුතුය.

පොදු සමාගමක කොටස්
සාමාන්‍ය භාවිතාවේදී පොදු සමාගමක අයිතිකාරත්වය විශාල පිරිසක් අතර බෙදීයයි, පුද්ගලික සමාගමක අයිතිකාරත්වය එහි හවුල්කරුවන්ට සීමාවේ. නමුත් පොදු සමාගමක් යනු අයිතිකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිටින සමාගමක් යන අර්ථදැක්වීම සාවද්‍යය.

ව්‍යාපාරයක් පොදු සමාගමක් කිරීමේ වාසි
පොදු සමාගමක් ප්‍රග්ධනය සපයාගැනීම කොටස් හෝ බැඳුම්කර විකිණීම මගින් සිදුවේ. පෞද්ගලික සමාගමට විශාල ප්‍රාග්ධන අවශ්‍යතාවයක් පැන නැගුන විට මේසා විශාල ප්‍රාග්ධනයක් ඉපැයීම අපහසු කරුණකි.  කොටස් හෝ බැඳුම්කර වලින් ලැබෙන ලාභය ලාභාංෂ ලෙස කොටස් හිමිකරුවන්ට ලබාදීම සිදුකරයි. මෙය සමාගමට හා සමාගමේ කොටස් මිලදී ගන්නා පාර්ශවයන්ට වාසි සහගත තත්වයක් ලෙස දැක්විය හැකිය.

පොදු සමාගමක අවාසි
බොහෝ කොටස් හුවමාරු විසින් එ්වාගේ ලියාපදිංචි වී ඇති පොදුසමාගමල විනිවිදභාවය සුරකිනු වස් කලින් කලට විගණනයන් සිදුකරනු ලබයි. මේ සඳහා රට තුල ප්‍රසිද්ධ විගණන සමාගම් දායක කරගනී. එම විගණන සමාගම් ව්‍යාපාරයේ මුල්‍ය දත්ත විගණනය කරනු ලබන අතර එම වාර්තා කොටස්කරුවන්ට ලබාදීමට පොදුසමාගම් නෛතිකව බැඳී පවතී. මේ සඳහා සැලකිය යුතු වියදමක් දැරීමට සිදුවන අතර තරඟකාරී සමාගම් වලට අදාල සමාගමේ දත්ත සෘජුව ලබාගැනීමේ හැකියාවද පවතී. මෙයට වාරෂිකව හා කාර්තුකට වරක් ව්‍යාපාරය නිකුත් කරන වාර්තාද ඇතුලත් වේ.

සාමාන්‍ය නැඹුරුව
කොලඹ කොටස් වෙලඳපොල තුල පොදු සමාගමක් ලෙස කටයුතු ආරම්භ කිරීම සඳහා මහජන කොටස් නිකුතුවක් ලෙස ලියාපදිංචි විය යුතුය. ඉන්පසුව පොදු සමාගමේ කොටස් මිලදී ගැනීම හා විකිණීම ආරම්භ වේ. මෙහිදි මූලිකව තැරැව්කාර සමාගම් විසින් කොටස් මිලට ගන්නා අතර (Primary Market) පසුව තැරැව්කාර සමාගම් විසින් කොටස්කරුවන් වෙත කොටස් විකිණීම සිදුවේ (Secondary Market).

ගනුදෙනුව හා ආගණනය
පොදු සමාගමක කොටස් කොටස් හුවමාරුව තුල ගනුදෙනු කිරීමේදී ව්‍යාපාරයේ ප්‍රමාණය වැදගත් කරුණක් වේ. එහිදී ප්‍රමාණය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ව්‍යාපාරයේ වෙලඳපොල ප්‍රාග්ධනායනය (Market Cap) වේ. මෙය සමාගමේ හුවමාරු වන කොටස් ගණන කොටස් මිලෙන් ගුණ කිරීමෙන් ලබාගනී. නමුත් මෙය සාධාරණ වෙලඳපොල තක්සේරුව (Fair Market Value) ලෙස වරද්දා ගත යුතු නොවේ. වෙලඳපොල ප්‍රාග්ධනායනය මූලිකව කොටස් ගනුදෙනු වන ප්‍රමාණය මත රඳා පවතී.

මූලාශ්‍ර

කොටස් වෙලඳපොල

පොදු සමාගම


Ekmek Teknesi, Sinegraf ve Pana Film imzalı, 16 Kasım 2002 tarihinde atv'de yayımlanmaya başlayan ve bir ailenin başından geçenleri konu alan komedi ve dram türündeki Türk televizyon dizisidir. 2004 yılında Show TV'ye geçti. Son sezonu burada yayımlandı ve 13 Haziran 2005 tarihinde yayımlanan 106. bölümü ile ekranlara veda etti. Toplam 3 sezondan oluşmaktadır.

Dizinin başrollerinde Savaş Dinçel "Nusret Baba", Sermin Hürmeriç "Ayhan Anne", Ahmet Yenilmez "Celal", Cem Kılıç "Korkut", "Heredot Cevdet" rolünde ise Hasan Kaçan vardır.

Orta direk Türk aile yapısını örneklemede başarılı bir örnek olarak Türk halkı tarafından benimsenmiştir. Özellikle, Türk dilinin kullanımındaki özen ve unutulmaya yüz tutmuş deyim ve atasözlerinin bol bol kullanılması ile dikkat çekmiştir.

Dizi Kuzguncuk, İstanbul'da çekilmiştir. Dizi çekim mekanlarının birçoğu, bu mahalledeki İcadiye Caddesi üzerindedir.

Dizi jenerik müziğiyle de ön plana çıkmıştır. Bu jeneriği İncesaz hazırlamıştı.

Dizinin 106 bölümünün, 72-106 arası bölümleri yapımcı firmalardan birisi olan Pana Film tarafından dizinin resmi YouTube adresine yüklenmiştir. Dizinin 1-71 arası bölümleri Sinegraf, 72-106 arası bölümleri Pana Film tarafından çekilmiştir. Sinegraf dizinin 71 bölümünü 1080p yüksek çözünürlük olanağı sunarak YouTube hesabına yüklemiştir.

6 Nisan 2015 tarihinde TRT 1'de sadece Heredot Cevdet'in katılımıyla Heredot Cevdet Saati adıyla yeniden başlayacağı duyurulmuştur.

Bilgi
Dizinin resmî web sitesine ulaşılamamaktadır.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Savaş Dinçel (Nusrettin Somuncu)
 Sermin Hürmeriç (Ayhan Somuncu)
 Kadir Çöpdemir (Kirli, Mihri)
 Peker Açıkalın (Ali Cengiz Kayaoğlu)
 Mehtap Bayri (Mehpare)
 Arzu Oş (Sonnur)
 Melike Güner (Sonay)
 Ekin Türkmen (Songül)
 Esin Civangil (Jale)
 Şafak Sezer (Bahtiyar)
 Binnaz Ergin (Nezaket)
 Eray Demirkol (Naim)
 Yaşar Üzer (Ruhi)
 Cem Kılıç (Korkut)
 Kerim Yağcı (Bican)
 Ahmet Yenilmez (Celal)
 Mehmet Usta (Ölü)
 Şemsettin Terlan (Kıl)
 Baykut Badem (Süha)
 Binnur Şerbetçioğlu (Şelale)
 Enis Danabaş (Tolga)
 Açelya Akkoyun (Suzan)
 Hasan Kaçan (Heredot Cevdet)
 Nilgün Karababa (Zahide)
 Deniz Salman (Taarruz Keçisi)
 Mazhar Alanson (Medet)
 Selin Dilmen (Necibe)

Yayın takvimi

Kaynakça

2002'de başlayan Türk televizyon dizileri
2005'te sona eren Türk televizyon dizileri
Türk komedi televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Atv dizileri
Show TV dizileri
Pana Film dizileri
Sinegraf dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Ekmek Teknesi


Gaius Sallustius Crispus, prescurtat în română de obicei ca Salustiu (86 – c. 35 î.Hr.), a fost un istoric și politician roman, și novus homo dintr-o familie plebee din provincie. Salustiu s-a născut la Amiternum în țara sabinilor și a fost un popularis, un adversar al vechii aristocrații romane, de-a lungul carierei sale, și mai târziu, un partizan al lui Iulius Cezar. Salustiu este cel mai cunoscut istoric roman cu opere care scrise sub numele său, dintre care numai Despre conjurația lui Catilina (despre conspirația din anul 63 î.Hr. a lui L. Sergius Catilina), Despre războiul cu Iugurta (despre războiul Romei împotriva numizilor din perioada 111-105 î.Hr.) și Istorii (unele fragmente) au supraviețuit până în zilele noastre. Salustiu a fost influențat în primul rând de către istoricul grec Tucidide și a acumulat o mare (și necinstită) bogăție în perioada cât a fost guvernator al Africii.

Viața și cariera

Salustiu s-a născut probabil la Amiternum în Italia Centrală, deși Eduard Schwartz consideră că locul de naștere al lui Salustiu a fost Roma. Data lui de naștere este calculată pornind de la mențiunea făcută în Cronica Sfântului Ieronim. Dar neo-zeelandezul Ronald Syme sugerează că data din cronica Sf. Ieronim trebuie să fie ajustată din cauza neglijenței dovedite de cunoscutul teolog și sugerează anul 87 î.Hr. ca o dată mai corectă. Cu toate acestea, nașterea lui Salustiu este datată pe scară largă în 86 î.Hr., iar Kleine Pauly Encyclopedia citează 1 octombrie 86 î. Hr. ca dată de naștere. Michael Grant susține cu prudență că nașterea lui Salustiu ar fi avut loc în anii 80 î.Hr.

Nu există informații despre părinții sau familia lui Salustiu, cu excepția mențiunii lui Tacitus despre sora lui. Sallustii erau o familie nobilă din provincie de origine sabină. Ei aparțineau ordinului ecvestru și aveau cetățenia romană. În timpul Războiului Social părinții lui Gaius s-au ascuns în Roma, pentru că Amiternum era sub amenințarea unui asediu al triburilor italice rebele. Din această cauză se poate ca Salustiu să fi crescut la Roma. El a primit o educație foarte bună.

După o tinerețe în care a fost bolnav, Salustiu a intrat în viața publică și se poate să fi câștigat alegerile de chestor în 55 î.Hr. Cu toate acestea, nu există nici o dovadă strictă despre acest lucru, iar unii cercetători cred că Salustiu nu a devenit chestor — practica de încălcare a honorum honorum era frecventă în ultimii ani ai Republicii. El a devenit Tribun al Plebei în 52 î.Hr., an în care adepții lui Milo l-au ucis pe Clodius într-o încăierare de stradă. Salustiu a sprijinit atunci judecarea lui Milo. Salustiu, Titus Munatius Plancus și Quintus Pompeius Rufus au încercat, de asemenea, să dea vina pe Cicero, unul dintre liderii opoziției Senatorilor față de triumvirat, pentru sprijinul său oferit lui Milo. Syme sugerează că Salustiu, din cauza poziției sale în procesul lui Milo, nu l-a sprijinit inițial pe Cezar. T. Mommsen afirmă că Salustiu a acționat în interesul lui Pompei (potrivit lui Mommsen, Pompei se pregătea să-și instaureze propria lui dictatură).

În conformitate cu o inscripție, un oarecare Sallustius (cu un praenomen) neclar a fost un proquaestor în Siria în 50 î.Hr. sub Marcus Calpurnius Bibulus. Mommsen  l-a identificat pe acest Sallustius cu istoricul Salustiu, deși T.R.S. Broughton a argumentat că istoricul Salustiu nu ar fi putut să fie un asistent al adversarului lui Iulius Cezar.

De la începutul carierei sale publice, Salustiu a acționat ca un partizan al lui Iulius Cezar, căruia îi datora avansarea sa pe plan politic. În anul 50 î.Hr., cenzorul Appius Claudius Pulcher l-a scos din Senat pe motiv de imoralitate (probabil din cauza opoziției sale față de Milo și Cicero). În anul următor, probabil prin intermediul influenței lui Cezar, a fost repus în funcție.

În timpul Războiului Civil din 49–45 î.Hr. Salustiu  a acționat ca partizan al lui Cezar, dar nu a avut un rol semnificativ așa că numele său nu este menționat în Commentarii de Bello Civili. S-a raportat că Salustiu a cinat cu Cezar, Hirtius, Oppius, Balbus și Sulpicius Rufus în noaptea de după faimoasa traversare a râului Rubicon de către Cezar la 10 ianuarie. În anul 49 î.Hr. Salustiu a fost mutat în Iliria și a comandat probabil cel puțin o legiune după eșecul lui Publius Cornelius Dolabella și Gaius Antonius. Această campanie nu a avut succes. În anul 48 î.Hr. el a fost făcut probabil chestor de către Cezar pentru a reintra în Senat. Cu toate acestea, ultima declarație se bazează pe "Invective împotriva Salustiu" atribuită lui Cicero, care este, probabil, un fals ulterior. La sfârșitul verii anului 47 î.Hr. un grup de soldați s-a răzvrătit lângă Roma, cerând lăsarea lor la vatră și plata serviciilor prestate. Salustiu, în calitate de praetor designatus, a fost trimis împreună cu mai mulți alți senatori pentru a-i convinge pe soldați, dar rebelii au ucis doi senatori, iar Salustiu a scăpat greu de la moarte. În 46 BC, el a servit ca praetor și l-a însoțit pe Cezar în campania africană, care s-a încheiat cu înfrângerea decisivă a rămășițelor armatelor lui Pompei în bătălia de la Thapsus. Salustiu nu a participat în mod direct la operațiunile militare, dar a comandat câteva nave și a organizat aprovizionarea prin Insulele Kerkennah. Ca recompensă pentru serviciile sale, Salustiu a fost numit guvernator al provinciei Africa Nova — nu este clar din ce motiv: Salustiu nu era un general priceput, iar provincia era militarizată în mare parte, aici aflându-se trei legiuni. Mai mult decât atât, urmașii săi ca guvernatori au fost militari experimentați. Cu toate acestea, Salustiu a gestionat cu succes organizarea aprovizionării și transportului, iar aceste calități ar fi putut determina alegerea lui Cezar. În calitate de guvernator el a comis activități de opresiune și de șantaj că numai influența lui Cezar i-a permis să scape de condamnare. La întoarcerea sa la Roma, el a cumpărat și a început să amenajeze cu o mare splendoare celebrele grădini de pe Quirinal cunoscute sub numele Horti Sallustiani sau Grădinile lui Salustiu. Aceste grădini vor aparține mai târziu împăraților.

Salustiu s-a retras apoi din viața publică și s-a dedicat literaturii istorice, și-a dezvoltat în continuare grădinile sale, pentru care a cheltuit o mare parte din bogăția acumulată. Potrivit lui Hieronymus Stridonensis, Salustiu a devenit mai târziu cel de-al doilea soț al  fostei soții a lui Cicero, Terentia. Cu toate acestea cercetătorii proeminenți ai prosopografiei romane precum Ronald Syme infirmă acest lucru ca pe o legendă.

Bibliografie
 Dicționar Enciclopedic, vol. VI, R-Ș (2006), Editura Enciclopedică, București ISBN 973-45-0530-0, vol. VI (R-Ș)
 The Conspiracie of Cateline and The Warre of Jugurth (trans. Thomas Heywood, 1608). New York: AMS Press, 1967 (among other modern printings).
 Loeb Classical Library, Vol. 116 (trans. J.C. Rolfe). Cambridge, MA: HUP, 1921.
 Catiline's War, the Jugurthine War, Histories (trans. A.J. Woodman). London: Penguin, 2007 (ISBN 0140449485). (Pagina xxvii, "Când Salustiu a murit, probabil în 35...")
 Catiline's Conspiracy, The Jugurthine War, Histories (trans. William W. Batstone). Oxford: OUP, 2010 (ISBN 9780192823458).

Referințe

Surse
 Funari, R. (ed.).Corpus dei papiri storici greci e latini. Parte B. Storici latini. 1. Autori noti. Vol. 2 Caius Sallustius Crispus. Pisa & Rome: Fabrizio Serra Editore, 2008.
 Lemprière, John. A Classical Dictionary. London: Cadell & Davies, 1820; p. 683.
 Oniga, Renato. Sallustio e l'etnografia. Pisa: Giardini, 1995.

Lectură suplimentară
 Latină, cu traducere în limba engleză
 pe  LacusCurtius (J.C. Rolfe, 1921):
 Bellum Catilinae
 Bellum Iugurthinum
 Invectiva în Ciceronem (autor incert, uneori atribuită lui Salustiu)
 Oratio ad Caesarem (autor incert)
  (Schmitz și Zumpt, 1848):
 Bellum Catilinae
 Bellum Iugurthinum
 pe Proiectul Perseu (Watson, 1899):
 Bellum Catilinae
 Bellum Iugurthinum
 pe Attalus.org:
 Fragmenta Historiarum (traducere de fragmente selectate)
 Fragmenta Historiarum (textul latin al tuturor fragmentelor ce au supraviețuit)
 Doar în latină
 în Biblioteca Latină (ediție necunoscută):
 Bellum Catilinae
 Bellum Iugurthinum
 Fragmenta Historiarum
 Epistolae ad Caesarem
 Invectiva în Ciceronem

Legături externe
 Works by Sallust at Project Gutenberg
 Works by or about Sallust at Internet Archive

Nașteri în 86 î.Hr.
Decese în anii 30 î.Hr.
Scriitori romani
Istorici romani
Politicieni romani

Gaius Sallustius Crispus


En  bikonisk antenne eller bredbåndsdipol er en bredbåndet radioantenne lavet af to koniske elektrisk ledende objekter, hvis spidser er meget tæt på hinanden.

Bikoniske antenner er bredbåndede dipolantenner, der typisk udviser en båndbredde på tre oktaver eller mere.

En almindelig undertype er en butterfly-antenne, butterfly-dipol, som omtrent er en todimensionel version af det bikoniske design, hvilket ofte anvendes som en kortdistance UHF-fjernsynsmodtagelse.

Egenskaber
Den bikoniske antenne har stor båndbredde, fordi den opfører sig som en traveling wave-struktur; analysen af en teoretisk uendelig bred antenne ligner en transmissionslinje. For den uendelige brede antenne, vil den karakteristiske impedans i fødepunktet alene være en funktion af de to ens koniske vinkler - og er uafhængig af frekvensen.

Praktiske antenner har en endelig fysisk bredde og en veldefineret resonansfrekvens. En simpel konisk monopolantenne er en metaltrådsapproksimation af en rumlig bikonisk antenne og har en væsentlig øget båndbredde (i forhold til en simpel monopol).

Anvendelser

Bikoniske antenner bliver ofte anvendt til elektromagnetisk interferens (EMI) testning; enten for testning af radioindstrålingsimmunitet - eller testning af om hvor meget et apparat udsender af radiobølger.

Se også
Discone-antenne

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger

 Antenna-Theory.com Bow Tie Antenna Page
 UHF Discone Antenna
 The Discone Antenna
 Home made video
 Com-Power Corporation Biconical Antennaa - Broadband antenna suitable for EMC testing.

Antennetyper

Bikonisk antenne


Cer(III)-iodid (CeI3) ist ein Salz des Seltenerd-Metalls Cer mit Iodwasserstoff. Es bildet gelbe orthorhombische Kristalle, die hygroskopisch sind.

Einzelnachweise

Cerverbindung
Iodid

Cer(III)-iodid


After the War ist ein Musikalbum des nordirischen Hardrock- und Blues-Gitarristen Gary Moore. Es erschien im Januar 1989 und war das letzte Hard-Rock-Album Moores bis Dark Days in Paradise (1997).

Geschichte
Mit After the War kehrte Moore in Teilen zu seinem härteren Riffing der Mitte der 1980er zurück, z. B. bei Speak for Yourself oder Running from the Storm. An anderen Stellen ist das Songwriting eingängiger und Pop-orientierter, wie z. B. bei Ready for Love. Moore huldigte seinem verstorbenen Freund und musikalischen Partner Phil Lynott mit Blood of Emeralds. Der Titel After the War bezieht sich auf den Vietnamkrieg. Das Instrumentalstück The Messiah Will Come Again – eine Komposition des amerikanischen Gitarristen Roy Buchanan – wurde von Moore immer wieder auf die Setliste seiner Live-Auftritte aufgenommen. Es zeigt die typischen Elemente seines expressiven Spiels auf der Gitarre: schnelle Passagen, lang angehaltene Töne, extreme und gefühlsbetonte Bendings, den Einsatz des Volumenreglers für An- und Abschwelleffekte und das Durchlaufen des gesamten Griffbretts der Gitarre von den ganz tiefen bis zu den höchsten Tönen.

Obwohl das Album in einigen Ländern erfolgreich war – es erreichte Platz 2 in Deutschland, jedoch nur Platz 23 in Großbritannien und Platz 114 in den USA –, brach Moore die folgende Tour wegen "Erfolglosigkeit" ab und wandte sich dem Blues zu.

Kritik
Für Frank Trojan vom Rock Hard war After the War eine Mischung aus den drei vorherigen Alben Moores (Victims of the Future, Run for Cover und Wild Frontier), der allerdings ein wenig das frische Element fehle. Der Gitarrist zitiere sich zu oft selbst. Trotz einiger durchaus mittelmäßiger Leistungen sei die LP insgesamt aber ein solides Werk (8 von 10 Punkten). Die Webseite Allmusic schrieb, die Mischung von Metal-Riffs mit Pop erbringe "gemischte Resultate". Sie vergab die Bewertung 3 von 5.

Titelliste
Sofern nicht anders angegeben, wurden sämtliche Songs von Gary Moore geschrieben.

Vinylveröffentlichung

Seite eins
"After the War" – 4:17
"Speak for Yourself" (Moore/Neil Carter) – 3:42
"Livin' on Dreams" – 4:14
"Led Clones" (Moore/Carter) – 6:07

Seite zwei
"The Messiah Will Come Again" (Instrumental) (Roy Buchanan) – 7:29
"Running from the Storm" – 4:45
"This Thing Called Love" – 3:22
"Ready for Love" – 5:39
"Blood of Emeralds" (Moore/Carter) – 8:19

CD-Veröffentlichung
"Dunluce Pt. 1" (Instrumental) – 1:17
"After the War" – 4:17
"Speak for Yourself" (Moore/Carter) – 3:42
"Livin' on Dreams" – 4:14
"Led Clones" (Moore/Carter) – 6:07
"The Messiah Will Come Again" (Instrumental) (Buchanan) – 7:29
"Running from the Storm" – 4:45
"This Thing Called Love" – 3:22
"Ready for Love" – 5:39
"Blood of Emeralds" (Moore, Carter) – 8:19
"Dunluce Pt. 2" (Instrumental) – 3:50

Bonustracks der CD-Wiederveröffentlichung 2002
 "Emerald" (Scott Gorham/Brian Downey/Brian Robertson/Phil Lynott) – 4:06 (B-Seite der Single After the War)
 "Over the Hills and Far Away" (Live) – 10:16 (B-Seite der Single After the War, aufgenommen am 25. April 1987 im Isstadion in Stockholm)
 "Military Man" (Live) (Lynott) – 6:26 (B-Seite der Single Ready For Love, aufgenommen am 25. April 1987 im Isstadion in Stockholm)
 "Wild Frontier" (Live) – 5:01 (B-Seite der Single Ready For Love, aufgenommen am 25. April 1987 im Isstadion in Stockholm)

Anmerkung: auf der Cassetten-Version gibt es nur ein Stück namens Dunluce, der letzte Titel des Albums.

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Nachweise

Literatur
 René Aagaard, Finn K. Jensen, The Gary Moore Bio-Discography 1969-1994, Søborg: Bidstrup, 1996. ISBN 87-983242-6-8.

Album (Hard Rock)
Album 1989
Gary-Moore-Album

After the War


Marijana Batinić (Split, 18. veljače 1981.) je hrvatska televizijska voditeljica. Poznata je po svom angažmanu u nekoliko uspješnih emisija RTL Televizije kao što su Ljubav je na selu, Život na vagi i Tko će ga znati.

Emisije

voditelji na RTL televiziji

Marijana Batinić


Pilisszentiván (em : Sankt Iwan bei Ofen) é um município da Hungria, situado no condado de Peste. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 4.226 habitantes.

Localidades de Peste (condado)

Pilisszentiván


Harborg Station (Harborg stoppested) var en jernbanestation på Rørosbanen, der lå i Røros kommune i Norge. Stationen lå oprindeligt ved banens højeste punkt, 670 meter over havet, der er markeret med en bautasten.

Stationen blev oprettet som 10. november 1913, tre år efter at en svævebane fra Kongens gruve var ført ned til banens højeste punkt som erstatning for Arvedalslinjen. Den blev opgraderet til holdeplads omkring 1919 men atter nedgraderet til trinbræt 1. juli 1926, da udbyttet fra minen var aftaget noget, og driften kun var sporadisk. Svævebanestationen brændte i 1945, men svævebanen var i drift helt indtil Nordgruvefeltet blev nedlagt i 1948. 13. september 1965 blev stationen flyttet fra den oprindelige placering ved 416,77 km og 160 meter tættere på Røros til 416,61 km. Betjeningen med persontog blev indstillet 2. juni 1985, og 31. maj 1987 blev stationen nedlagt.

Der blev opført en stationsbygning mellem 1910 og 1913. Den blev senere revet ned.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1913
Ophørt i 1987
Jernbanestationer i Trøndelag

Harborg Station


Granby Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Granby Township (Minnesota)
 Granby Township (Missouri)

Granby Township


İletken tel sarımlı bir bobin (solenoid) alıp içine bir mıknatıs sokup çıkarırsak bir manyetik alan oluşur. Bu durumda, solenoid, mıknatısın oluşturduğu manyetik alanı yok etmek üzere karşı tepki göstererek ters yönde bir manyetik alan meydana getirir. Sonuç olarak solenoid, mıknatısın müdahalesinin oluşturduğu manyetik alana karşılık manyetik alan üretecek bir elektrik akımı üretir. Bu, endüksiyon bobininin yaptığı akıma endüklenmiş akım denir.
Bu akımın, kendisini oluşturan manyetik alana zıt yönde bir alan oluşturacak şekilde akacağını Heinrich Lenz bulduğundan LENZ kanunu olarak anılır.

"Endüksiyon elektromotor kuvvetinin meydana getirdiği akım, kendisini meydana getiren akım değişmesine veya harekete karşı koyar." şeklinde de tanımlanır.

Bobin içerisindeki kuvvet çizgilerinin değişimi, bobinde zıt elektromotor kuvvet (zıt EMK Ez) adı verilen bir gerilim endükler. Bu gerilimin yönü kaynak gerilimine ters yöndedir. Dolayısıyla da zıt EMK, bobinden, kaynak geriliminin oluşturduğu akıma ters yönde bir akım akıtmaya çalışır. .

LENZ kanununa göre zıt EMK, büyümekte olan devre akımını küçültücü, küçülmekte olan devre akımını ise büyültücü yönde etki yapar.

Ayrıca bakınız
 Mıknatıslık
 Mıknatıssal alan

Elektromanyetizma

Lenz yasası


Piața Avram Iancu este una dintre piețele principale ale orașului Arad din România și se află amplasată pe Bulevardul Revoluției în spatele Teatrului Clasic "Ioan Slavici". Piața s-a numit inițial Strada Primăriei, deoarece acolo s-a aflat primăria orașului Arad, pe actualul amplasament al casei Domány. Dezvoltarea pieței a început în anul 1740, odată cu declararea Aradului, "oraș priveligiat cameral".  În prezent, piața este delimitată de clădiri construite cu un etaj sau cu două etaje în stil baroc, seccesion sau neo clasic, iar în centrul pieței se află un parc cu alei perpendiculare și în diagonală, în centrul căruia se află "Monumentul ostașului necunoscut".

Nume
Piața Avram Iancu poartă numele revoluționarului român Avram Iancu, unul dintre conducătorii Revoluției Române de la 1848, care  a luptat alături de Armata Austriacă împotriva revoluționarilor maghiari antihabsburgici.

În trecut piața a purtat numele de Strada Primăriei în secolul al XVIII-lea și începutul secolului al XIX-lea și numele de Piața Libertății în secolul al XIX-lea și începutul secolului XX.

Istoric

Piața Avram Iancu s-a conturat urbanistic încă din secolul al XVIII-lea și devenind centrul orașului în secolul al XIX-lea, postură pe care a avut-o până la construirea noii primării.

Aradul a devenit "oraș priveligiat cameral" în anul 1740, după căderea în dizgrație a ducelui Rinaldo de Modena care a fost deținătorul întregului județ din 1732, și a devenit principalul centru al acestui domeniu și a primit dreptul de a avea administrație proprie. Probabil din 1740 datează prima primărie care a fost în Piața Avram Iancu la nr. 16, clădire căreia i s-a construit un turn cu ceas între anii 1769 și 1770.

În anul 1746 a fost ridicat monumentul "Sfintei Treimi", în memoria epidemiei de ciumă din anii 1738-1739. Statuia barocă a fost sfințită în anul 1751 de către canonicul Eugen Limburg. Statuia a fost renovată în 1853 și după construirea teatrului nou a fost mutată în Aradul Nou. În anul 1760 a fost construită biserica minoriților de către arhitectul Egidius Genowein. Biserica minoriților nu mai există în prezent.

În anul 1818 piața a găzduit manifestările organizate cu ocazia vizitei arhiducelui Iosif, palatinul Ungariei.

La 9 februarie 1826, Aradului i se acordă drepturile unui "oraș liber regesc", astfel conducerea orașului solicită noi planuri de sistematizare, care au fost realizate în anul 1828 de inginerul Pikuly Ludovic, iar piața a devenit centrul orașului.

12 aprilie 1834, data la care diploma de "oraș liber regesc" a fost semnată de către împăratul Francisc I, a reprezentat momentul în care orașul a primit un imbold pentru dezvoltarea construcțiilor. Festivitățile organizate cu prilejul acordării diplomei au fost cunoscute ca Arader Festtage și s-au desfășurat pe parcursul a douăsprezece zile, între 17 și 28 august.

La intersecția străzii Mihai Eminescu cu Bulevardului Revoluției în Piața Avram Iancu a fost construită, între anii 1872 și 1874, clădirea Teatrului din Arad, clădire care a fost restaurată între anii 1957 și 1960, în urma unui incendiu. Lucrările de restaurare, executate sub supravegherea arh. Miloș Cristea au accentuat stilul neo-clasic al edificiului, prin introducerea unui fronton pe fațada de nord, ridicat deasupra unui șir de coloane angajate.

La 31 octombrie 1918, după înființarea Consiliul Național Român Central, muncitorii fabricilor și atelierelor au încetat lucrul și au declarat grevă generală și s-au îndreptat cu toții înspre Piața Libertății (numele de atunci al pieței) unde a avut loc un mare miting convocat de socialiști la care au participat 10.000 de oameni. După miting o mare parte dintre cei prezenți s-au dus în cetate și au dezarmat garda obligând comandantul să-i elibereze pe cei 900 de deținuți politici și să demolizeze soldații.

"Monumentul ostașului necunoscut" a fost înălțat în 1960 în onoarea eroilor luptei pentru eliberarea Transilvaniei de armatele germano-maghiare în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

În septembrie 2011 a avut loc o licitație pentru reamenajarea Pieței Avram Iancu. Piața urmează a fi prevăzută cu o parcare subterană pe două etaje cu aproximativ 500-600 de locuri de parcare și un pasaj pietonal subteran. Proiectul prevede amenajarea în zonă a unei biblioteci virtuale sub formă de piramidă.

Descriere
Piața este delimitată de cele două sensuri de mers ale Bulevardului Revoluției aflate de-a lungului laturii estice și vestice, la nord este delimitată de strada Mihai Eminescu, iar la sud de strada Gheorghe Lazăr.

În partea de nord este limitată de clădirea neo clasică a Teatrului Clasic "Ioan Slavici", pe partea de est, sud și vest este clădiri de clădiri construite cu un etaj sau cu două etaje în stil baroc, seccesion sau neo clasic.

În centrul pieței se află un parc cu alei perpendiculare și în diagonală, în centrul căruia se află "Monumentul ostașului necunoscut".

Clădiri

Casa Iacob Hirschl
Este poziționată în partea de sud-est a pieței la intersecția străzii Gheorghe Lazăr cu Bulevardul Revoluției. Casa a fost construită în a doua jumătate a secolului al XVIII-lea, în stil baroc provincial și a fost modificată în anul 1817. Aici se află sediul Casei de Cultură a Municipiului Arad.

Casa Domány
Se află în partea de nord vest a pieței și a fost construită în anul 1889 pe locul vechi primării a Aradului.

Palatul farmaciștilor Rozsnyai
Amplasată la intersecția străzii Nicola Bălcescu cu Bulevardul Revoluției, a fost construită la jumătatea secolului al XIX-lea, iar în anul 1902 i se proiectează o nouă fațadă după planurile arhitectului Iosif Steiner.

Palatul Nádasdi
Se află pe partea de vest la intersecția străzii Mețianu cu Bulevardul Revoluției. A fost construit în anul 1904 după planurile arhitectului Reisinger, în stilul seccessionului arădean.

Galerie foto

Referințe

Bibliografie
 Arad, monografia orașului de la începuturi până în 1989, Editura NIGREDO, Arad, 1999
 Arad, album monografic, Editura Minador, Arad, 2014
 Arad, patrimoniul cultural construit, Ediția a II-a, Editura Brumar, Timișoara

Legături externe
 virtualarad.net Piața Avram Iancu, vedere panoramică

Arad
Piețe din Arad

Piața Avram Iancu din Arad