Eric Arthur Blair veya daha bilinen takma adıyla George Orwell (25 Haziran 1903; Bihar - 21 Ocak 1950; Londra) 20. yüzyıl İngiliz edebiyatının önde gelen kalemleri arasında yer alan İngiliz romancı, gazeteci ve eleştirmen. En çok, dünyaca ünlü Bin Dokuz Yüz Seksen Dört adlı romanı ve bu romanda yarattığı Big Brother (Büyük Birader) kavramı ile tanınır. Eserlerinde yer alan netlik, zeka, toplumsal adaletsizliğe karşı farkındalık ve totalitarizme karşı duruşu onun imzası niteliğindedir.

Orwell'in yaşamı, yazılarını sonradan etkileyecek olan deneyimlerle doludur. Burslu okuduğu Eton Kolejinden mezun olduktan sonra, o sırada bir İngiliz sömürgesi olan Burma'da bulunmuş, kısa süreliğine buranın polis teşkilatında görev yapmıştır. Bu memuriyet döneminde şahit olduğu acımasız uygulamalar, emperyalizme karşı geliştirdiği derin öfkeye katkıda bulunmuştur.

Gençlik döneminde Fransa'da bulunmuş, türlü işlerde çalışmış, para problemi gerek yazarlığa başlamadan önce, gerekse ilk yapıtlarını kaleme aldığı yıllarda yakasını bırakmamıştır.

İlk yapıtları

Orwell'in ilk romanı, otobiyografik olup olmadığı hâlen tartışma konusu olan Paris ve Londra'da Beş Parasız'dır. 1933 yılında yayınlanmış olan bu eserde olaylar, ismi asla zikredilmeyen bir karakterin ağzından aktarılmaktadır. Eserin kahramanı Paris'te İngilizce kursu vermek üzere bulunan ve öğrencilerinin dersleri türlü bahanelerle bırakmasından sonra ise işsiz ve meteliksiz kalan genç bir adamdır. Günler boyunca açlık çeken, sokakta sabahlayan, sonunda önce otel mutfağında, ardından da bir restoranın bulaşıkhanesinde iş bulan baş karakter, sonunda zihinsel engelli bir çocuğun eğitmenliğini üstlenerek Londra'ya gider.

Ne var ki talihsizlik ve yokluk burada da peşini bırakmaz. İşvereni olan ailenin tatile çıktığını öğrenir, onların dönüşünü yersiz yurtsuz bir serseri olarak, yollarda aç bilaç taban teperek,  güçsüzlere ayrılmış yatakhanelerde sabahlayarak geçirmek zorunda kalır.

Avrupa'nın iki büyük başkentini toplumun en alt basamağındaki bir kişinin gözünden betimleyen bu eserinden sonra Burma Günleri (1934) ve pek fazla beğenilmeyen Papazın Kızı (1935) gelir.

Orwell'in edebiyat yaşamındaki ikinci kilometre taşı daha sonra kaleme alacağı Daralma (Coming Up For Air) ile pek çok ortak noktası bulunan Zambak Solmasın (Keep the Aspidistra Flying) adlı romanıdır. Orwell bu eserde kendisinin de bir parçası olduğu, dar gelirli orta direğin yaşantısına ayna tutar; bu sınıftan olanların yaşamını adım adım kurutup anlamsızlaştıran, umutlarını ve hayallerini teker teker öldüren geçim derdine ve tekdüzeliğe isyan eder.

1937 yılında Orwell maden işçilerinin yaşamına dair bir araştırma olan Wigan İskelesi Yolu'nu (The Road to Wigan Pier) kaleme alır. Ne var ki yazıları, bu tarihten sonra bir süreliğine kesintiye uğrayacaktır; çünkü güneyde, İspanya'da savaş davulları çalınmaya başlanmıştır.

İspanya İç Savaşı ve Orwell

Orwell, İspanya'da darbe girişiminde bulunan ve Hitler ile Mussolini'nin de desteğini alan Franco'ya karşı çarpışacak gönüllülere katılarak İspanya'ya gider. Savaşa dair anılarını daha sonra Katalonya'ya Selam adlı eserinde aktaracaktır. Orwell'in ölümünün ardından evrakı arasında bulunan notlarda İspanya'ya ilk gidişini şu şekilde anlatır:
POUM milisine 1936 yılı sonunda katıldım. Bir başkasına değil de bu milise katılmamın başlıca nedenleri şunlardı: İspanya'ya gitmeye gazete makalelerim için malzeme toplayabilmek amacıyla niyetlenmiştim. Bunun yanı sıra, eğer çarpışmaya değer gibi görünürse, belki de savaşırım diye muğlak bir düşünce de vardı kafamda. Ne var ki hastalıklı bünyem ve nispeten az sayılabilecek askeri tecrübem hesaba katıldığında, savaşmak hususunda pek bir kuşkuluydum.

Orwell gördükleri karşısında çok etkilenir: Darbecilerle çatışan devrimci örgütler, özellikle de sosyalistler ve anarko-sosyalistler İspanya'da yepyeni bir düzen kurmuş gibidir. Fuhuş ortadan kaldırılmış, sokaklardan dilenciler kaybolmuştur. Piyasadaki pek çok mal ihtiyaç sahiplerine parasız dağıtılmaktadır. Yeni sistem toplumsal yaşamın her detayını etkilemektedir: Artık hiç kimse senyör gibi karşıdaki kişinin üstün olduğunu ima eden sözcükleri telaffuz etmemektedir ve bahşiş bırakmak yasaktır.

Orwell cepheye gider ve ardından bir keskin nişancının attığı mermiyle gırtlağından vurulur. Ölümden kıl payı kurtularak cephe gerisine gönderilir ve İspanya'ya ilk geldiğinde gördüğü düzenin tamamen ortadan kaldırılmış olduğuna tanık olur. Kanaatine göre bu durum sadece İspanyol burjuvazisinin değil, Avrupa'da zamansız bir sosyal devrim hareketinin başlamasını "faşizme karşı birleşik cephe" politikaları açısından sakıncalı bulan Stalin'in de eseridir.

Kısa bir süre sonra Sovyetler Birliği ile yakın bağları bulunan İspanyol Komünist Partisi bir siyasi temizlik hareketine girişir. POUM (Marksist İşçi Birlik Partisi) yasa dışı ilan edilir, yabancı uyruklu birçok asker tutuklanır veya -Orwell gibi- ülkeyi terk etmek zorunda kalır.

Aspidistra

1930'lar İngilteresinde 'sınıf atlama özlemini' bir kara mizah ile eleştirmektedir. Aspidistra, sınıf atlama özentisi içindeki dar gelirlilerin bir statü simgesi olarak gördükleri, evlerinden eksik etmedikleri çiçeksiz bir zambak türüdür. Bir reklam ajansında metin yazarlığı yapan Gordon Comstock, kapitalizmin yutturmacası olarak gördüğü reklamcılıktan nefret eder, orta sınıfın boğucu yaşamından kaçarak şairliğe soyunur. Bu uğurda sevgilisinden ayrılmayı bile göze alır fakat romanın beklenmedik sonunu yine sevgilisi yaratmaktadır.

Hayvan Çiftliği

İspanya'daki "ihanete uğramış devrim" tablosu Orwell'i derinden sarmıştır. Fakat en meşhur yapıtları olan Hayvan Çiftliği'nin ve 1984'ün sırf Stalin'i yermek için kaleme alındığını iddia etmek aşırı bir basitleştirme olur. Orwell yazarlığa başladığı günlerdeki çizgisinden sapmış değildir: Nasıl ki ilk eserleri kendi tecrübelerinden izler taşıyor fakat her toplumu ve çağı ilgilendiren meseleleri de işliyorsa, savaş sonrası yapıtları da yalnızca Franco'nun, Hitler'in, Stalin'in dünyasını değil, bu 'despot'ları yaratan hırsları ve budalalığı da taşlamaktadır.

Hayvan Çiftliği bir devrimin trajedisidir. Bu modern fabl, kesilmekten, kırkılmaktan, sağılmaktan, dövülmekten bıkarak zalim sahiplerine karşı ayaklanan Manor Çiftliği hayvanlarının hikâyesidir. Karakterler son derece sade ve güçlüdür: Alaycı eşek Benjamin, fedakâr at Boxer, akılsız kısrak Mollie, hatta serçeleri tüm hayvanların kardeş olduğunu söyleyerek pençeleri arasına çekmeyi deneyen kedi bile akıllarda kolayca yer edinen, çok canlı kişiliklerdir. Onlar birlik olarak kendilerine zulmeden insanlara karşı isyan edip savaşır ve sonunda çiftlikten kovarlar.

Hayvanlar çiftliği geri almayı deneyen insanlara karşı yiğitçe çarpışır, gövdelerini mermilere siper eder; elleri olmadığı halde çiftliğin zor işlerinin üstesinden gelmeyi, hatta bir değirmen inşa etmeyi bile başarırlar. Ne yazık ki zaferleri yöneticiliğe soyunup gitgide 'insanlaşan' domuzların hırsları ve entrikaları tarafından gölgelenmeye mahkûmdur. Romanın alt başlığı 'Bir Peri Masalı'dır. Oysa bu bir peri masalı değildir fakat roman bir masal anlatımıyla yazılmıştır.

Katalonya'ya Selam

Orwell'in 1938'de yayımlanan Katalonya'ya Selam kitabında yazar bir POUM milisi olarak katıldığı İspanyol iç savaşını kendi gözünden anlatır. Katalonya'ya Selam İspanya'da faşizme karşı verilen savaşın yanı sıra Cumhuriyetçiler cephesindeki anarşistler ve komünistler arasındaki çatışmaları George Orwell'in bakış açısıyla ayrıntılarıyla anlatmıştır.

Francisco Franco'nun darbesine karşı İkinci İspanyol Cumhuriyeti'ne sadık Cumhuriyetçiler ile birlikte 26 Aralık 1936'da savaşa katılan Orwell savaşın arka planını kitapta çarpıcı bir biçimde ortaya koymuştur. Yazar milise katıldıktan hemen sonra ilk olarak bir POUM milisi olarak Zaragoza önlerindeki cephenin tam gerisine düşen Alcubierre'ye gönderilir. Cephedeki odun, mum, tütün ve en önemlisi de silah kıtlığı Orwell'i dehşete düşürmüştür. Silahların ve el bombalarının çoğu zaman patlamadığından söz eden yazar ayrıca cepheye on beş yaşındaki çocukların da gönderildiğini söyler. Kitapta bunlardan şöyle bahseder:

Alcubierre'deki üçüncü sabahımızda tüfekler geldi. Kaba, koyu sarı çehreli bir çavuş, katır ahırında tüfekleri dağıttı. Bana verdikleri nesneyi görür görmez şok oldum. İmalat tarihi 1896 olan bir Alman mavzeriydi bu—yani yaşı kırktan fazlaydı! Kir pas içindeydi, süngüsü sıkışmıştı, tahta namlu mafhazası çatlaktı; üstelik tüfek ağzından içeri şöyle bir göz atmak tüfeğin paslandığını ve asla iflah olmayacağını keşfetmeye yeterliydi. Tüfeklerin çoğu eşit ölçüde kötüydü, bazısı daha bile beter durumdaydı. Ayrıca, en çok bilgi sahibi olana en iyi tüfekleri vermek gibi bir çaba da gözlenmiyordu. On yıllık olan en iyi tüfek, herkesin maricon (ibne) diye tanıdığı on beş yaşında, geri zekâlı bir ufaklığa verilmişti. Çavuş, tüfeğin nasıl doldurulacağı ve süngünün nasıl parçalarına ayrılacağından ibaret, beş dakikalık bir "talim" yaptı. Milislerin çoğu yaşamları boyunca ellerine hiç silah almamışlardı ve öyle zannediyorum ki pek azı nişangahın ne işe yaradığından haberdardı.

Ayrıca Orwell savaşta Huesca cephesindeyken Franco ordusuna mensup bir keskin nişancı tarafından boynundan vurulmuş ve uzun bir süreliğine ses kaybına uğramıştır. Cumhuriyet cephesindeki bölünmeler, POUM milislerinin düşman veya ajan ilan edilmesi, Orwell'in aylardır cephede ve İspanya'da yaşadıkları onda İngiltere'ye geri dönme isteği uyandırmış, bu yaralanmayı bahane ederek terhis olmuştur. 23 Haziran 1937'de karısıyla birlikte Barselona'dan Paris'e hareket eden trene binerek İspanya'dan ayrılmıştır.

Kitabın ilk baskısı 1938'da İngiltere'de yayınlanmıştır. Açık ve çarpıcı içeriği sebebiyle yayınlandığı dönemde gözlerden uzak tutulmak istenen eser, 1952 tarihine kadar ABD'de yayınlanmamıştır. Orwell'in ise yaşamı boyunca görebildiği, yayınlanan tek çeviri 1948 yılındaki İtalyanca çeviridir.

Görüşleri

Dini görüşleri
Orwell, kendini hümanist ve ateist olarak tanımlayıp dinler üzerine yoğun eleştirileri olsa da, yaşamı boyunca İngiltere Kilisesine aktif şekilde katılmıştır. Orwell ayrıca sık sık İncil edebiyatı okurdu. İngiliz Kilisesinin dua kitabından hafızasından alıntı yapabiliyordu. İki evliliğini de Anglikan hukukuna göre yapan Orwell, cenazesinin de Anglikanizme uygun yapılmasını istemişti. Fakat bunlara rağmen Orwell'in dinden bu kadar uzak olmasıysa, onun İncil ve ruhaniyete bu kadar ilgili olmasıyla bağdaştırılır. Orwell otobiyografisinde "14 yaşına kadar Tanrı'ya ve onun dediği iddia edilen şeylere körü körüne inandım, fakat onu sevmediğime tamamen emindim" der.

Orwell, yaşamı boyunca çoğunlukla Hristiyanlığa olmak üzere dinlere yönelik eleştirileriyle tanındı. İnsanların yaşamına bu kadar etkisi olan kilisenin halktan bu kadar kopuk olmasını bencillik olarak nitelendiriyordu. Eton'daki yıllarında da Hristiyanlığa şüpheci yaklaşımıyla tanınan Orwell, bazı çevrelerce "anti-Katolik" olarak nitelendiriliyordu. Evelyn Waugh, Orwell'in çok ahlâklı ve adalete sonuna kadar saygılı bir insan olduğunu fakat yaşamına hiçbir şekilde dini yaklaştırmamaya çalıştığını yazmıştı.

Politik görüşleri
Orwell'in statükonun tutucu politik dayatmalarına karşı geldiği kamuoyunca bilinse de kendisi, aile değerleri ve İngiliz kültür ve geleneklerine bağlı biriydi. Kitaplarında kendi görüşlerine de eleştirilerde bulunan Orwell; Papazın Kızı'nda kentli yaşamını, Aspidistra'da orta sınıf kompleksini, Burma Günleri'nde kolonyal geçmişini, Wigan İskelesi Yolu'nda ise sosyalist yoldaşlarını eleştirdi. Adelphi'deki yazılarında kendisine anarşist Tory diyerek kendisinin anarşist olmasına karşın bir İngiliz muhafazakârından farksız olduğunu söyleyip kendisini tiye aldı. İlk yazılarında sanattaki sansürü eleştiren Orwell, bunu püriten orta sınıfın ahlâki ve muhafazakâr değerlerinin aristokrat sınıftan daha yüksek olmasına bağlamıştır. Le Progrès Civique gazetesinde ise kendisi de kolonyal Burma doğumlu olan Orwell, Raj'daki İngiliz emperyal yönetiminin istibdatçı ve despot yönetimine sert eleştirilerde bulunmuştur.

İspanyol İç Savaşı
Orwell'in sosyalist düşüncesine etkide bulunan en önemli olaydan biri İspanya İç Savaşı'dır. 8 Haziran 1937'de Cyril Connolly'e Barselona'dan yazdığı mektupta yaşamında ilk kez sosyalizmi gerçekten yaşadığını ve ona inandığını söylemiştir. Sol anarşist ve anarko-sendikalist topluluklar ve komünlerin başarısına ve gerçekliğine Katalonya'da ilk elden şahit olan George Orwell, bu liberteryen sosyalist politik çevrelerin Sovyetler Birliği tarafından desteklenen totaliter komünist, Stalinistler tarafından bastırıldığına tanıklık etmiş ve Birleşik Krallık'a bir anti-Stalinist olarak dönmüştür. O günden itibaren özgürlükçü çizgisini öne çıkaran Orwell, liberteryen ve demokratik sosyalizmin bir savunucusu olarak Britanya Bağımsız İşçi Partisine üye oldu. Kendisini asla bir Troçkist olarak tanımlamasa da Troçki'nin ve Troçkist çevrelerin Sovyetler Birliği'nin komünizmi totaliteryen bir şekilde yorumlaması ve baskıcı bir rejim sergilemesine karşı sert eleştirilerini destekleyen Orwell, anarko-komünistlerin bireysel özgürlük çağrılarının da büyük bir destekçisi olmuştur. Biyograf John Newsinger'a göre ise Orwell, Sovyetler Birliği'nin komünizmi yorumlayışını asla kabul etmese de sosyalist federal bir Avrupa hayal eden bir sosyalistti.

İkinci Dünya Savaşı
Nazi Almanyasının Münih Antlaşması ile birlikte saldırganlaşmaya başladığı dönemde George Orwell, savaş karşıtı bir tutum takındı. İngiltere'nin Almanlarla büyük bir savaşa girişmesine tamamen karşıydı ve Almanya'ya karşı saldırgan davranılmaması gerektiğini savunuyordu, fakat bu tutumunu Molotov-Ribbentrop Paktı'nın imzalanması ve Polonya'nın bölüşülmesinin ardından değiştirdi. Paktın imzalanmasının ardından hâlâ savaş karşıtı bir tutum sergileyen partisinden ayrıldı ve kendisini "devrimci bir vatansever" olarak adlandırmaya başladı. Aralık 1940'ta İşçi Partisine yakın Tribune gazetesinde yazan Orwell, savaş döneminde her devrimcinin vatansever, her vatanseverin ise devrimci olması gerektiğini dillendirdi. Ayrıca Orwell, ülkesinin Sovyetler Birliği ile müttefik olmasına da karşıydı ve olası bir İngiliz-Sovyet ittifakının savaştan sonra dünya barışını sağlayacağına inanmadığını belirtti.

Savaş sonrası
Orwell, savaş sonrasında Tribune dergisinin yazı kuruluna katıldı ve yaşamına İşçi Partisi destekçisi bir liberteryen ve demokratik sosyalist olarak devam etti. Savaş sonrasında İşçi Partisinin sosyalist bir partiden sosyal demokrat bir partiye doğru evrilmesi Orwell'in politik görüşlerinin de daha reformist, ilerici, daha az radikal bir hâl almasını sağladı. Orwell'in sosyalist düşünceleri bazı çevrelerce komünizme yoğruldu, öyle ki hakkında komünist örgütlerle bağlantıları olduğu iddia edilerek 20 yıldan başlayan hapis istemleriyle davalar açıldı fakat MI5, Orwell'in komünistlerle bir bağlantısı olmadığını belirtti.

Cinsel görüşleri
Orwell, cinsel kimlikler üzerindeki baskıyı 1984 kitabında satirik bir şekilde konu almıştır. 1984'teki baskıcı yönetimi romantik ve cinsel ilişkilere bile karşı çıkan, yapay döllemeyi sonuna kadar destekleyen bir şekilde detaylandıran Orwell, buna rağmen zamane orta sınıf devrimcilerinin cinsel yönelimlere karşı olan özgürlükçü tutumunu eleştirmiş, aleni bir şekilde kendisinin homofobik olduğunu da dile getirmiştir. Homoseksüel ve biseksüel solcu düşünürlerle "nonoş solcular" veya "muhallebi çocukları" şeklinde çokça kez dalga geçen ve onları tiye alan Orwell, Aspidistra kitabında da homofobik yorumlar kullanmıştır.

Son yılları

Orwell, II. Dünya Savaşı boyunca Observer gazetesinde çalışmış; 1945 yılında eşi Eileen Blair'i başarısız bir ameliyat sonrasında kaybetmiş, ölümünden kısa bir süre önce hastane yatağında Sonia Orwell (evlilik öncesi soyadı Brownell) ile evlenmiştir. Hayvan Çiftliği'nden sonra epey üne kavuşsa ve maddi sıkıntıları sona erse de yoksulluk günlerinde tutulduğu verem hastalığı yaşamının son döneminin büyük bölümünü hastanelerde geçirmesine yol açmıştır.

21 Ocak 1950 günü sabahın erken saatlerinde akciğerinde bir damarın patlaması üzerine Londra'da son aylarını geçirdiği University College Hospital 'da ölmüş, ardında 10 adet kitap ve sayısız makale bırakarak yaşamı henüz 46 yaşındayken noktalanmıştır.

1 Ocak 2021 itibarıyla, ölümünün ardından 70 yıl geçtiğinden eserlerinin telif hakları sona ermiştir.

Bazı eserleri
Paris ve Londra'da Beş Parasız (1933)
Burma Günleri (1934)
Papazın Kızı (1935)
Zambak Solmasın veya Aspidistra (1936)
Wigan İskelesi Yolu (1937)
Katalonya'ya Selam (1938)
Daralma veya Boğulmamak İçin (1939)
Hayvan Çiftliği (Bir Peri Masalı) (1945)
Bin Dokuz Yüz Seksen Dört (1949)

Dış bağlantılar

Kaynakça

1903 doğumlular
1950 yılında ölenler
20. yüzyıl Britanyalı yazarları
İngiliz yazarlar
İngiliz bilimkurgu yazarları
İngiliz sosyalistler
İngiliz Anglikanlar
Britanyalı roman yazarları
Britanyalı bilimkurgu yazarları
Britanyalı antikomünistler
Britanyalı savaş muhabirleri
Prometheus Ödülü sahipleri
Din eleştirmenleri
Antifaşistler
Dil yaratıcıları
Demokrasi aktivistleri
Demokratik sosyalistler
Veremden ölenler
Birleşik Krallık'ta veremden ölenler
İngiliz ateistler
Sekülaristler

George Orwell


A prova de revezamento por equipes do luge nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada na Pista de Bobsleigh e Luge Xiaohaituo em Yanqing, no dia 10 de fevereiro.

Medalhistas

Resultados

Revezamento

Luge nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Revezamento por equipes


L'histoire de la Slovénie pendant Seconde Guerre mondiale débute en avril 1941 et dure jusqu'en mai 1945. Les terres slovènes furent dans une situation unique pendant la Seconde Guerre mondiale en Europe, seule la Grèce partagea son expérience de trisection, cependant, Drava Banovina (à peu près la Slovénie d'aujourd'hui) fut la seule région ayant connu une étape supplémentaire — l'absorption et l'annexion au sein de l'Allemagne nazie voisine, l'Italie fasciste et la Hongrie. Le territoire colonisé par les Slovènes était divisé en grande partie entre l'Allemagne nazie et le Royaume d'Italie, avec des territoires plus petits occupés et annexés par la Hongrie et l'État indépendant de Croatie.

Occupation, résistance, collaboration, guerre civile et crimes d'après-guerre

Le 6 avril 1941, la Yougoslavie est envahie par les puissances de l'Axe. Ce jour-là, une partie du territoire colonisé par les Slovènes est occupée par l'Allemagne nazie. Le 11 avril 1941, d'autres parties du territoire sont occupées par l'Italie et la Hongrie. Les Allemands occupent la Haute-Carniole, la Basse-Styrie, la partie nord-ouest de Prekmurje et la partie nord de la Basse-Carniole. Les Italiens occupent la Carniole intérieure, la majorité de la Basse-Carniole et Ljubljana, tandis que les Hongrois occupent la majeure partie de Prekmurje, qui avant la Première Guerre mondiale appartenait à la Hongrie. La résistance de l'armée du Royaume de Yougoslavie est insignifiante. En 2005, des auteurs slovènes publient pour la première fois des informations sur six villages de la Basse-Carniole, annexés par l'État indépendant de Croatie, et un historien basé à Maribor publie pour la première fois des recherches originales à ce sujet en 2011, mais on ne sait toujours pas pourquoi les villages de Drava Banovina ont été occupé contrairement à un traité germano-croate connu.

Sous l'occupation nazie

Les Allemands ont un plan de l'emplacement forcé de la population slovène dans le soi-disant Triangle de Rann. La zone est la zone frontalière vers la zone d'occupation italienne. Les Gottscheers allemands auraient dû être déplacés vers cette région et d'une barrière ethnique vers d'autres terres slovènes. Le reste de la population slovène de Basse-Styrie était considéré comme des Wendes, qui auraient dû être assimilés. Les militants nationalistes et les personnes qui ont déménagé d'autres parties de la Yougoslavie après 1919 ont été expulsés vers les États fantoches de la Serbie de Nedić et du NDH. Parce qu'Hitler s'opposait à ce que les Gottscheers allemands de souche soient dans la zone d'occupation italienne, ils en ont été expulsés. Environ 46 000 Slovènes ont été transportés en Saxe en Allemagne afin de faire de la place aux Gottscheers relocalisés.

La majorité des victimes slovènes pendant la guerre étaient originaires du nord de la Slovénie, c'est-à-dire Basse-Styrie, Haute-Carniole, Vallée centrale de la Sava et Carinthie slovène. Cependant, leur annexion formelle au « Reich allemand » a été reportée en raison de l'installation des nouveaux « Gauleiter » et « Reichsstatthalter » de Carinthie d'abord, avant que les nazis n'abandonnent leur plan face à la pression des , qu'ils voulaient cibler en premier. Seule la vallée de Meža fit initialement partie du « Reichsgau Kärnten ».

Persécution nazie de l'Église
La persécution nazie contre l'Église catholique dans la Slovénie annexée est semblable à celle produite dans les régions annexées de la Pologne. Moins de six semaines après l'occupation nazie, seuls 100 des 831 prêtres du diocèse de Maribor et d'une partie du diocèse de Ljubljana sont restés libres. Le clergé a été persécuté et envoyé dans des camps de concentration, et les ordres religieux ont vu leurs biens saisis.

Sous l'occupation de l'Italie fasciste
Comparée à la politique allemande dans le nord de la Slovénie occupée par les nazis et à l'italianisation forcée des fascistes dans l'ancien littoral autrichien annexé après la Première Guerre mondiale, la politique italienne initiale dans le centre de la Slovénie n'était pas aussi violente. Des dizaines de milliers de Slovènes de la Basse-Styrie et de la Haute-Carniole occupées par les Allemands se sont enfuis dans la province de Ljubljana jusqu'en juin 1941.

Cependant, après le début de la résistance dans la province de Ljubljana, la violence italienne contre la population civile slovène a facilement égalé celle des Allemands. La province a vu la déportation de 25 000 personnes — ce qui équivaut à 7,5% de la population totale de la province — dans l'une des opérations les plus drastiques d'Europe qui a rempli de nombreux camps de concentration italiens, comme le camp de concentration de Rab, le camp de concentration de Gonars, Monigo (Trévise), Renicci d'Anghiari, Chiesanuova et autres. Pour réprimer la résistance croissante des partisans slovènes, Mario Roatta adopta des mesures draconiennes d'exécutions sommaires, de prises d'otages, de représailles, d'internements et d'incendies de maisons et de villages entiers. L'opuscule de 200 pages, appelé , directives destinées aux officiers, sera le triste exemple des exactions commises contre les populations civiles. Une clôture en fil de fer barbelé — qui est aujourd'hui le  — a été installée autour de Ljubljana afin d'empêcher la communication entre les militants clandestins de la ville à Ljubljana et la majorité des partisans de la campagne environnante.

Résistance

Le 26 avril 1941, plusieurs groupes forment le Front de libération slovène, qui est la principale force de résistance pendant la guerre. Le front est d'abord une . Avec la Déclaration des Dolomites, signée en mars 1943, les communistes l'ont pourtant monopolisé. Il a émis son propre programme radio appelé Kričač dont l'emplacement n'a jamais été connu des forces d'occupation, qui ont dû confisquer les antennes des récepteurs à la population locale afin d'empêcher d'écouter la radio du Front de libération. Son bras militaire se compose des Partisans slovènes. Ils ont conservé leur structure organisationnelle spécifique et la langue slovène comme communication dominante jusqu'aux derniers mois de la Seconde Guerre mondiale, lorsque celle-ci a été supprimée comme langue dominante. En mars 1945, les unités partisanes slovènes ont été officiellement fusionnées avec l'armée yougoslave et ont ainsi cessé d'exister en tant que formation distincte.

Au tout début, les forces partisanes slovènes étaient relativement petites, mal armées et sans aucune infrastructure, mais les vétérans de la guerre civile espagnole parmi eux avaient acquis une certaine expérience des méthodes de guérilla pour combattre l'ennemi. Les activités partisanes dans les terres slovènes étaient initialement indépendantes des partisans de Tito dans le sud. À l'automne 1942, Tito tenta pour la première fois de contrôler le mouvement de résistance slovène. La fusion des partisans slovènes avec les forces de Tito eut lieu en 1944.

En décembre 1943, l' a été construit sur un terrain difficile et accidenté, au cœur de l'Europe occupée par les Allemands, à seulement quelques heures de l'Autriche et des parties centrales du Troisième Reich. L'activité militaire allemande était fréquente dans la région générale tout au long du fonctionnement de l'hôpital, connaissant des améliorations continues jusqu'en mai 1945.

Tueries de la guerre civile et de l'après-guerre
À l'été 1942, une guerre civile entre les Slovènes éclate. Les deux factions combattantes oppose les Partisans slovènes et la milice anticommuniste parrainée par l'Italie, surnommée par les communistes la « Garde blanche », plus tard réorganisée sous le commandement nazi en tant que Garde nationale slovène. De petites unités de Tchetniks slovènes existent également en Basse-Carniole et en Styrie. Les partisans opérent sous le commandement du Front de libération (OF) et de la résistance yougoslave de Tito, tandis que le Pacte slovène sert de bras politique à la milice anticommuniste. La guerre civile se limite principalement à la province de Ljubljana, où opéraient plus de 80% des unités anti-partisans slovènes. Entre 1943 et 1945, des milices anticommunistes plus petites prospèrent dans certaines parties du littoral slovène et en Haute-Carniole, alors qu'elles sont pratiquement inexistantes dans le reste du pays. En 1945, le nombre total de miliciens anticommunistes slovènes atteint 17 500.

Immédiatement après la guerre, quelque 12 000 membres de la Garde nationale slovène sont tués dans les massacres de Kočevski Rog, tandis que des milliers de civils anticommunistes sont tués au cours de la première année après la guerre. Ces massacres sont réduits au silence et restent un sujet tabou jusqu'à ce qu'une interview d'Edvard Kocbek soit publiée par Boris Pahor dans sa publication Zaliv, provoquant le scandale Zaliv en 1975 dans la Yougoslavie de Tito.

Fin de la guerre et séquelles
La Seconde Guerre mondiale dans les terres slovènes dure jusqu'à la mi-mai 1945. Le 3 mai, l'État national de Slovénie est proclamé comme faisant partie du Royaume de Yougoslavie. La libération de Ljubljana, la capitale de la Slovénie désormais indépendante, est annoncée le 9 mai 1945. La dernière bataille fut la bataille de Poljana, qui eut lieu près de Prevalje les 14 et 15 mai 1945, quelques jours après la capitulation officielle de l'Allemagne nazie. Des centaines d'italiens ethniques de la Vénétie julienne sont tués par l'armée yougoslave et les forces partisanes dans les massacres des foibe ; quelque 27 000 Italiens d'Istrie ont fui l'Istrie slovène des persécutions communistes dans le soi-disant exode istrien-dalmatien. Les membres de la minorité ethnique allemande ont fui ou ont été expulsés de Slovénie.

Nombre de victimes
Le nombre total de victimes de la Seconde Guerre mondiale en Slovénie est estimé à 97 000. Ce nombre comprend environ 14 000 personnes tuées ou mortes pour d'autres raisons liées à la guerre immédiatement après la fin de la guerre et la minuscule communauté juive, quasiment anéantie pendant la Shoah. De plus, des dizaines de milliers de Slovènes ont quitté leur patrie peu après la fin de la guerre. La plupart d'entre eux se sont installés en Argentine, au Canada, en Australie et aux États-Unis.

D'après une autre source, le nombre total de victimes de la Seconde Guerre mondiale en Slovénie est estimé à 89 000, tandis que 14 000 personnes perdent la vie immédiatement après la fin de la guerre. Le nombre total de victimes de la Seconde Guerre mondiale en Slovénie est donc d'environ 7,2 % de la population d'avant-guerre, ce qui est supérieur à la moyenne yougoslave et parmi les pourcentages les plus élevés d'Europe.

Non-extradition des criminels de guerre italiens
Les documents retrouvés dans les archives britanniques par l'historienne britannique Effie Pedaliu et par l'historien italien Davide Conti souligne que la mémoire de l'existence des camps de concentration italiens et des crimes de guerre italiens a été refoulée en raison de la guerre froide. La Yougoslavie, la Grèce et l'Éthiopie ont demandé l'extradition de 1 200 criminels de guerre italiens qui ne rendront jamais de comptes devant la justice comme lors du procès de Nuremberg, visant les criminels nazis. L'extradition n'aura jamais lieu car les gouvernements des alliés occidentaux voyaient dans le gouvernement de Pietro Badoglio la garantie d'une Italie d'après-guerre anticommuniste.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Massacres des foibe
 Invasion de la Yougoslavie
 Crimes de guerre de l'Italie
 Province de Ljubljana
 Front yougoslave de la Seconde Guerre mondiale

Liens externes

 Video of the contribution by historian Damijan Guštin, delivered at the Repression during World War II and in the post-war period in Slovenia and in the neighbouring countries international conference, held at the Institute of Contemporary History, Ljubljana, 2012.

Histoire de la Yougoslavie pendant la Seconde Guerre mondiale
Slovénie au XXe siècle
Histoire militaire de la Slovénie

Histoire de la Slovénie pendant la Seconde Guerre mondiale


Cvijeta Pahljina (Rab, 1943. – 29. prosinca 2021.) bila je hrvatska psihijatrica i utemeljiteljica logoterapeutske metode Viktora Frankla u Hrvatskoj.

Životopis
Psihijatriju je specijalizirala na Medicinskom fakultetu u Zagrebu te subspecijalizirala logoterapiju kod prof. Elisabeth Lukas u Beču. Radila je u bolnicama u Hrvatskoj i Sloveniji te je vodila vlastitu ambulantu u Celju. Godine 1986. osniva prvu telefonsku liniju za pružanje pomoći osobama u krizi u Sloveniji. Četiri godine kasnije potiče osnivanje Slovenskoga saveza za telefonsku pomoć u krizi, gdje obnaša dužnost predsjednice i delegata u Međunarodnoj federaciji telefona za pomoć u krizi (IFOTES).

Doktorirala je logopedagogiju u 77. godini pod mentorstvom prof. Dubravke Miljković na Pedagoškom fakultetu u Zagrebu.

Majka je šestero djece.

Povezano
 Tomislav Ivančić

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Bibliografija na WorldCatu
 Upoznajte logoterapiju uz pomoć dr. Cvijete Pahljine: 'Kriza je prilika, ali i dar', www.bitno.net, 15. lipnja 2021.

Životopisi, Rab
Hrvatski psihijatri

Cvijeta Pahljina


Rodrigo Daniel Báez Acosta (n. Asunción, Paraguay, 23 de noviembre de 1994) es un futbolista paraguayo que juega como mediocampista central en el Sportivo Ameliano de la Segunda División de Paraguay.

Trayectoria

Inicios

Se inició en las divisiones inferiores de Olimpia.

El lunes 16 de enero d 2012, Báez sería comprado por Colo-Colo de la Primera División de Chile, quien lo enviaría a la filial del equipo de primera división. Esto debido a que el equipo chileno, compraría el 50% de su pase en 300 mil dólares, tal como lo publicó el sitio En El Camarín.

El martes 17 de enero de 2012, el propio jugador confirma su fichaje en Colo-Colo de la Primera División de Chile. El jugador será sometido a prueba por 2 semanas, para saber si el entrenador del equipo colocolino Ivo Basay, aprobará su fichaje para que juegue el Torneo Apertura 2012 o será cedido a préstamo por un año a Libertad de la Primera División de Paraguay, esto debido a la política de la directiva del club chileno Blanco y Negro S.A., en que señala que Colo-Colo contratará a jugadores de proyección, ya sean nacionales o viniendo del extranjero.

En ese mismo día, Báez aseguró al diario paraguayo Última Hora, que está feliz de llegar al equipo más popular de Chile y que llega a un equipo grande de América, señalando también que será un gran paso en su corta carrera.

Es enviado a préstamo a Deportivo Capiatá de Paraguay para que pueda terminar sus estudios y una vez que tenga 18 años volverá a Colo-Colo.. El día 20 de diciembre de 2012 se establece nuevamente en Chile.

A fines de 2016 finaliza su vínculo con Colo-Colo.

Selección nacional
Fue seleccionado paraguayo sub 15 y sub 17, con los cuales disputó sudamericanos de ambas categorías. Con la selección paraguaya sub 15, disputó el Campeonato Sudamericano Sub-15 de 2009 en Bolivia, en el cual su selección se tituló campeón del certamen y en dicho torneo, convirtió solo un gol y ese gol se lo hizo a Uruguay, en la primera fecha del cuadrangular final del torneo. Con la selección paraguaya sub 17, jugó el Campeonato Sudamericano Sub-17 de 2011 en Ecuador, donde su equipo llegó a la segunda ronda del torneo. En dicho torneo convirtió solo un gol y ese gol se lo hizo a Chile, en la primera fase del torneo.

Clubes

Estadísticas

  Actualizado al último partido disputado: 2 de diciembre de 2016.

Fuente:Ficha en Soccerway

Palmarés

Campeonatos internacionales amistosos

Referencias

Futbolistas de Paraguay
Futbolistas del Club Olimpia
Futbolistas del Deportivo Capiatá
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 2010
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo "B"
Futbolistas del Club de Deportes La Serena en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo Santaní
Futbolistas de Deportes Iberia
Futbolistas del Club Sportivo San Lorenzo
Futbolistas del Club Sportivo Ameliano

Rodrigo Báez Acosta


Handbal Club Dunărea Brăila, er en rumænsk kvindehåndboldklub fra Brăila, Rumænien. Holdet spiller i den bedste rumænske kvindelige håndboldrække Liga Naţională.

Resultater
 Liga Națională
 Sølv: 2017
 Bronze: 2009, 2014
 Cupa României
 Bronze: 2018
 Semifinalist: 2011, 2013, 2014
 EHF European League
 Kvartfinalist: 2021
 EHF Cup
 Ottendedelsfinale: 2011, 2015
 EHF Challenge Cup
 Semifinalist: 2008

Spillertruppen 2021-22

Transfers
Transfers for sæsonen 2022–23

 Tilgange

 Afgange

Referencer

Eksterne henvisninger
 Official Webside

Etableret i 1997
Håndboldklubber fra Rumænien
Sport i Rumænien

HC Dunărea Brăila


වැලිකඩ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ, කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි උප නගරයකි.

මෙරට අධිආරක්ෂිත බන්ධනාගාරයක් වූ වැලිකඩ බන්ධනාගාරය (මැගසින් බන්ධනාගාරය) පිහිටුවා තිබෙන්නේද වැලිකඩ තුලයි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

වැලිකඩ


Kartal, İstanbul'un Anadolu yakasında, Marmara Denizi kıyısında, Kocaeli Yarımadası'nın güney batısında yer alan bir ilçedir. TÜİK 2019 nüfus sayımına göre 470.626 nüfusa sahiptir. Mücavir alanıyla birlikle 48.000 m² yüzölçümü olan bir ilçedir. Kartal ilçesi, batıda Maltepe, kuzeyde Sancaktepe, kuzeydoğuda Sultanbeyli ve doğuda Pendik ilçeleriyle çevrilidir. İstanbul'un en yüksek yeri Aydos Tepesi ve İstanbul'un Balkonu diye adlandırılan Yakacık Tepesi Kartal'dadır.

Etimoloji
Kartal'ın merkezi VI. yüzyılda Kartalimen adında bir balıkçı köyüydü. İlçenin adının Kartalimen isminin Türkçeye aktarılmasından gelmesi veya ilçenin kuzeyinde bulunan ve Rumcada kartal anlamına gelen Aydos Tepesinden gelmesi muhtemeldir.

Coğrafya
Kartal ilçesi, Kocaeli yarımadasının güneybatı kesiminde yer alır. Doğusunda Pendik, batısında Maltepe, kuzeyinde Sultanbeyli ve Sancaktepe ilçeleri, güneyinde ise Marmara Denizi ile çevrilidir. Kartal yirmi mahalleden oluşmakta olup, 2186 adet cadde ve sokağa sahiptir. Yüzölçümü Aydos Ormanı dahil 391,73 km²'dir.

İklim
Karadeniz'in yağışlı iklimi ile Akdeniz'in ılıman iklimi arasında kalan Kartal kışın Balkan Yarımadası'nın soğuk, Karadeniz'in yağışlı ve Akdeniz'in ılıman güneşli ikliminin etkisinde kalır. Bu nedenle kıştan ilkbahara, yazdan sonbahara geçiş çok defa fark edilmez. Kış aralık ayından Nisan ayına kadar sürer, ortalama 7 gün kar yağar, yaklaşık 25 gün de don olur. Yazları sıcak ve kurak olup ortalama sıcaklık 24 derecedir. Kış ortalama sıcaklığı ise 5-6 derece civarındadır. İlçede poyraz ve lodos hakim rüzgarlardır.

Tarihçe
Kartal İlçesinin tarihi gelişimini 6. yüzyılın başlarından itibaren incelemek olanaklıdır. İlçenin Samandıra ve Yakacık gibi yerleşim birimlerinde yapılan kazılarda çıkan tarihi yapıtların Bizans dönemine ait oldukları anlaşılmıştır. 1080-1083 yıllarında bütün Anadolu'yu ele geçiren Selçuklu Sultanı Kutalmışoğlu Süleyman Şah tarafından Pendik, Kartal ve Maltepe'nin ele geçirilmesinden sonra bu hükümdarla zamanın Bizans İmparatoru arasında Dragos Çayı sınır olarak belirlenerek 1081 yılında bir antlaşma yapılmış ve Süleyman Şah bu sınırın dışına çıkmamayı taahhüt etmiştir. Bu çay bugünkü Maltepe'nin batısında Maltepe ile Kartal arasında sınırı teşkil eden ve Dragos tepesinin yanından geçerek denize dökülen küçük bir sudur. Anadolu'da Türklerle Bizanslıların ilk sınırı bu anlaşma ile oluşturulmuştur. Kartal, 1400 yıllarında Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katılmıştır. 1755 yılında Adalar'a bağlı bir nahiye olan Kartal 1757'de Üsküdar'a bağlı bir nahiye olur. 1850'de İzmit Sancağı'na bağlı bir kaza olan Kartal, 1861'de Vilayet Nizamnamesi'yle tekrar Üsküdar'a bağlanır. 1870 yılında çıkarılan bir nizamnameyle Kartal bir kaymakamlık olarak teşkil edilir ve bir yıl sonra temelli olarak İstanbul şehremaneti sınırlarına katılır. 1871 Vilayet Nizamnamesi gereğince Kartal'da belediye kurulur ve ilçenin ilk belediye reisi Yasin Ağa olur. Kartal, 1888 yılında İstanbul şehremaneti sınırlarına katılır.

1928'e kadar, o zaman Üsküdar'a bağlı olan Kadıköy'ün Bostancı, İçerenköy, Suadiye, İnönü ve Kayışdağı mahallelerini ve bugünkü Adalar ilçesini kapsıyordu. 1947 yılında, endüstri bölgesi olarak ilan edilmesinin ardından, Kartal, İstanbul'un hızla büyüyen ilçelerinden biri haline gelmiştir. 1951'de Gebze'den Tuzla beldesini alan ilçe, 1973'te, Haydarpaşa-Gebze banliyö tren hattının açılması ile birlikte bu gelişme ivme kazanmıştır. 1987'ye kadar İstanbul'un büyük ilçelerinden olan ve o dönem batıda Kadıköy, kuzeybatıda Üsküdar ve Beykoz, kuzeyde Şile ve doğuda Gebze ilçelerine komşu olan Kartal, 1987'de Pendik (1987'de Pendik'e bağlanan Tuzla 1992'de ayrı ilçe olmuş ve 1994'te Esenyalı ve Güzelyalı semtlerini Pendik'e verip bugünkü sınırlarına ulaşmıştır), 1992'de Maltepe (1994'te Ümraniye'ye geçen ve bugün Ataşehir'e bağlı Yeni Çamlıca mahallesini kapsıyordu) ve Sultanbeyli ilçelerinin ayrılmasıyla oldukça küçülmüş, 1998'de Maltepe'den ayrılan Ferhatpaşa mahallesinin Samandıra Beldesi'ne bağlanmasıyla yeniden Kadıköy ilçesine komşu olmuş ve az da olsa büyümüşse de bugünkü sınırlarına 2009'da Ümraniye'den ayrılıp Sancaktepe adıyla ilçe olan Sarıgazi'ye Paşaköy'le Ferhatpaşa mahallesinin küçük bir bölümüyle birlikte bağlanan Samandıra'nın ve Ataşehir'e bağlanan Ferhatpaşa mahallesinin büyük bölümünün ayrılmasıyla ulaşmıştır. 2010'lu yıllarda, İstanbul'un iki ana adalet sarayından biri olan Anadolu Adliyesi'nin Kartal'a inşa edilmesi, ilçenin önemini arttırmıştır.

Kültür

Kartal ilçesinin sosyo-kültürel yapısı çeşitlilik gösterir. Bunda iç göçün ve buna bağlı olarak artan nüfusun etkisi büyüktür. Cumhuriyetin erken yıllarında endüstriyel bir bölge olarak tasarlanan ve gelişen Kartal, özellikle 80'lerden sonra, İstanbul'un merkezi yaşama alanlarından birine dönüştü. Buna bağlı olarak kültürel yaşam da hızla gelişti. Hasan Ali Yücel ve Kartal Bülent Ecevit Kültür Merkezleri Kartal'ın merkezinde faaliyet sürdürürken, merkez dışındaki yerleşim yerlerinde ikamet eden vatandaşların ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla Hürriyet, Uğur Mumcu, Soğanlık ve Yakacık mahallelerinde de kültür merkezleri inşa edilmiştir. 1950 ve 1970' li yıllarda, Kartal'da üç kapalı salon sineması ve 14 tane de yazlık sinema vardı.

Eğitim ve sağlık
2010 yılında kurulan Süleyman Şah Üniversitesi ilçe sınırları içerisinde kurulmuş ilk yükseköğrenim kurumudur. İstanbul Şehir Üniversitesi de Kartal'da bulunmaktadır. Ayrıca Marmara Üniversitesi Özcan Sabancı Sağlık Bilimleri Fakültesi ve Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Kartal'dadır. Kartal ilçesi sağlık kurumları açısından İstanbul'un en zengin ilçelerinden birisidir. İlçede 4 adet devlet hastanesi, 3 adet özel hastane, 5 adet poliklinik, 9 adet tıp merkezi bulunmaktadır. İlçenin en büyük hastanesi olan Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi 2019 yılında yeni binasında hizmet vermeye başlamıştır. Ayrıca Kartal'ın bütün mahallelerinde çok sayıda eczane, özel muayenehane bulunmaktadır.

Ulaşım

Kartal'da ilk vapur iskelesi 1857 yılında inşa edilmiştir. İlçede ulaşım denizyolu, demiryolu ve otoyol ile sağlanmaktadır. Kartal, Kurtköy'de bulunan Sabiha Gökçen Uluslararası Havalimanı'na 15 kilometre uzaklıktadır. 1950'lerden beri  Kartal ve Yalova arasında çalışan Mudanya ve Çardak isimli arabalı vapurları 1980'lerde emekliye ayrılmıştır. Günümüzde Kartal'dan Adalar ilçesine motor, Yalova iline de deniz otobüsü seferleri yapılmaktadır. 15 Temmuz Şehitler Köprüsü ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'ne giden otoban ve E5 karayolu da Kartal'dan geçer. Kadıköy-Kartal arası uzanan Bağdat Caddesi ve Tuzla ile Bostancı arası sahil yolu Kartal'daki diğer karayolu ulaşım seçenekleridir. Temmuz 2012'de açılan Kadıköy-Tavşantepe metrosunun dört durağı Kartal'dadır. Aynı zamanda Kartal'a Marmaray (Halkalı - Gebze) Banliyö Treni ile ulaşılabilir. Mart 2019'da açılan Marmaray'ın Kartal'da toplamda beş durağı vardır.

Ekonomi
Kartal ekonomisi, Cumhuriyet döneminden önce genellikle tarım ve balıkçılığa dayalıydı. Öyle ki günümüzde ilçenin merkezi mahallelerini oluşturan bölgeler 1970'li yıllara kadar bağ, bahçe ve bostanlardan oluşmaktaydı. Özellikle Osmanlı döneminde Kartal'da sahil kesimini mesken edinen Rum ahalinin balıkçılıkla, ilçenin iç kesimlerini mesken edinmiş olan Ermeni ahalinin ise daha ziyade tarımla ilgilendikleri bilinmektedir.

Cumhuriyet döneminde, 1947 yılında ilçe sanayi bölgesi ilan edilene kadar bu ekonomik faaliyetler devam ederken; 1947 yılından itibaren ilçede özellikle sanayi kuruluşlarının görülmeye başlamasıyla birlikte sanayi ve buna bağlı olarak ticaret de ilçe ekonomisinde önemli rol oynamaya başlamıştır. Bugün İstanbul'un Anadolu yakasının en önemli oto sanayi sitelerinden biri Kartal sınırları içindedir (Kartal Oto Sanayi Sitesi). Kartal'ın en önemli sanayi kuruluşu ise 5 kıtaya ihracat yapan HABAŞ'tır. Şirketin sınaî ve tıbbî tüp gaz dolum tesisleri, Kartal'da yer almaktadır. Bir diğer önemli sanayi tesisi ise Esentepe Mahallesi'nde bulunan Milangaz dolum tesisidir.

Ticarette ise ilçede hemen hemen her alanda faaliyet gösteren büyük ve küçük işletmeler yer almaktadır. Kartal'da bulunan Anatolium Marmara AVM en önemli ticaret merkezi konumundadır. İlçenin bankalar caddesi konumunda bulunan Ankara Caddesi üzerinde ve etrafında Ziraat Bankası, Vakıfbank, Halk Bankası, Türkiye İş Bankası, Yapı ve Kredi Bankası, Garanti Bankası, TEB, Akbank gibi büyük bankaların şube ve ATM'leri, birkaç döviz bürosu ve kuyumcular bulunmaktadır.

Turizm
Kartal sınırları içerisinde birçok turistik tesis ve otel/hotel bulunmaktadır. Bunların yanı sıra İBB Dragos Sosyal Tesisleri ve sahil yolundaki birkaç Beltur işletmesi önemli turistik mekanlardandır. İlçede genel olarak meydan turizmi yaygınlık gösterir. Yıl boyunca Kartal sahilinde amatör balıkçılık yapmak mümkündür. İlçede bulunan Hasan Ali Yücel Kültür Merkezi ve İBB Bülent Ecevit Kültür Merkezi, önemli kültürel etkinlikler sayesinde yıl boyu ilçe turizmine önemli katkılar sağlamaktadır. Özellikle yaz aylarında, ilçe belediyesi tarafından düzenlenen ve adeta geleneksel festival havasında geçen, Çeçenistan Parkı etrafında ve Çetin Emeç Bulvarı üzerinde yer alan meydanda yapılan halk konserleri ilçenin önemli turistik faaliyeti arasındadır.

Spor
Amatör ve profesyonel spor faaliyetleri için Kartal'da birçok spor tesisi bulunmaktadır. Kartal'ın bütün mahallelerinde bulunan liselerin açık ve kapalı spor salonları İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Gençlik ve Spor Bakanlığı işbirliği ile gerçekleştirilmiştir. Kartal'ın 2 adet profesyonel spor kulübü bulunmaktadır: Kartalspor ve Kartal Belediyespor. Bu iki kulüp dışında ilçede amatör olarak bireysel sporlar ve takım sporlarıyla ilgilenen çok sayıda sporcu bulunmaktadır. İlçede bulunan en önemli kamusal spor tesisi, Esentepe Mahallesi'nde yer alan İBB Hasan Doğan Spor Kompleksi'dir.

Yıl boyunca sahil kesiminde yürüyüş, koşu, bisiklet, amatör balıkçılık aktiviteleri gerçekleştirmek mümkündür. Geleneksel olarak her yıl Uğur Mumcu'yu anmak için 5 km'lik bir parkurda düzenlenen Uğur Mumcu Yol Koşusu, Uğurmumcu Mahallesi'nde düzenlenmektedir.

Nüfus ve Demografik Yapı
Yıldız Teknik Üniversitesi'nin Mayıs 2013 tarihinde yaptığı ankette, Bakırköy, Adalar ve Kadıköy'le birlikte halkın kendini en güvende hissettiği dört ilçeden biri olmuştur. Son yıllarda ilçede yapılan büyük ölçekli rezidanslar nedeniyle demografik yapısında ciddi bir değişim gerçekleşmiştir. Kartal'da ortalama oturma süresi 17,22 yıldır. 1987 yılında Pendik, 1992 yılında Maltepe ve Sultanbeyli ve 2009 yılında Samandıra beldesinin Kartal ilçesinden ayrılması nedeniyle Kartal ilçesinin nüfusunda azalma meydana gelmiştir. 2008 TÜİK istatistiklerine göre en yoğun nüfuslu mahallesi Hürriyet mahallesi, en az nüfus barındıran mahalle ise Yukarı mahallesidir.

Politika

Yerel Seçimler

 Mehmet Sekmen, 2002 Genel seçimlerinde milletvekili olmak için istifa etmiş ve görevini Hasan Hüsamettin Koçak'a devretmiştir.

Kardeş Şehirler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kartal Kaymakamlığı
 Kartal Belediyesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Kartal ve  Tanıtımı

Kartal, İstanbul


La Chevrolet Corvette Rondine ou Corvette Rondine est un concept-car Chevrolet Corvette GT du constructeur automobile américain Chevrolet, conçu par le designer automobile italien Pininfarina, à base de Chevrolet Corvette C2 « Sting Ray », et présenté au salon de l'automobile de Paris 1963.

Historique
Ce concept-car italo-américain est créé par le designer américain Tom Tjaarda de Pininfarina, pour Bill Mitchell, chef-designer vice président américain de General Motors, et créateur entre autres des Chevrolet Corvette C2 « Sting Ray » de 1963.

Cette carrosserie italienne turquoise d'origine reprend le châssis-moteur-intérieur d'une Chevrolet Corvette C2 « Sting Ray », avec un moteur V8 de 5,4 L de 360 ch.

Musée
Elle appartient au musée Pininfarina de Cambiano près de Turin jusqu'en 2008, avant d'être vendue aux enchères 1,6 million $ au Pebble Beach Concours d'Elegance, à un collectionneur privé américain, et présentée depuis dans de nombreux concours d'élégance du monde.

Notes et références

Voir aussi

 Pininfarina
 Musée Pininfarina
 Chevrolet Corvette
 Carrozzeria Bertone
 Histoire de l'automobile
 Chronologie de l'automobile
 Liste des concept-cars Chevrolet Corvette

Liens externes

Rondine
Automobile dessinée par Pininfarina
Véhicule conceptuel
Coupé GT
Automobile des années 1960

Chevrolet Corvette Rondine


ය නිෂ්පාදිතය (ද.දේ.නි.) යනු නිශ්චිත කාල සීමාවක් තුළ නිපදවන සියලුම අවසන් භාණ්ඩ හා සේවා වල වෙළඳපල වටිනාකම පිළිබඳ මූල්‍යමය මිනුමකි. කෙසේවෙතත්, ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය (නාමික) ජීවන වියදම සහ රටවල උද්ධමන අනුපාතවල වෙනස්කම් පිළිබිඹු නොකරයි; එබැවින් ජාතීන් අතර ජීවන තත්වයන් සංසන්දනය කිරීමේදී ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ පදනමක් මිල දී ගැනීමේ බලය සමානාත්මතාවයෙන් (පීපීපී) භාවිතා කිරීම වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් වන අතර නාමික දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොලේ ජාතික ආර්ථිකයන් හා සැසඳීමේදී වඩා ප්‍රයෝජනවත් වේ.

OECD දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය අර්ථ දක්වන්නේ "නිෂ්පාදන හා සේවාවන්හි නියැලී සිටින සියළුම නේවාසික සහ ආයතනික ඒකකවල එකතු කළ දළ වටිනාකම්වල එකතුවට සමාන සමස්ත නිෂ්පාදනයේ මිනුමකි (ඊට අමතරව ඕනෑම බදු සහ සහනාධාර අවම කිරීම, ඒවායේ වටිනාකමට ඇතුළත් නොවන නිෂ්පාදන සඳහා ප්‍රතිදානයන්). ජාමූඅ (IMF) ප්‍රකාශනයක දැක්වෙන්නේ,"දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය විසින් මනින්නේ යම් කාල සීමාවක් තුළ රටක (කාර්තුවක් හෝ වසරක් ඇතුලත) අවසන් පාරිභෝගිකයා විසින් මිලට ගන්නා භාණ්ඩ හා සේවා වල මූල්‍ය වටිනාකමයි".

සමස්ත දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ආර්ථිකයේ එක් එක් කර්මාන්තයේ හෝ අංශයේ දායකත්වයට බෙදිය හැකිය. කලාපයේ සමස්ත ජනගහනයට දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ අනුපාතය ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය වන අතර එය සාමාන්‍ය ජීවන තත්ත්වය ලෙස හැඳින්වේ. දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය "ජාතික සංවර්ධනය හා ප්‍රගතිය පිළිබඳ ලෝකයේ බලවත්ම සංඛ්‍යාන දර්ශකය" ලෙස සැලකේ.

දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ගණනය කිරීම
දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ආකාර තුනකින් තීරණය කළ හැකි අතර, ඒ සියල්ල න්‍යායාත්මකව එකම ප්‍රතිඵලය ලබා දිය යුතුය. ඒවා නම් නිෂ්පාදන (හෝ ප්‍රතිදානය හෝ අගය එකතු කළ) ප්‍රවේශය, ආදායම් ප්‍රවේශය හෝ සමපේක්ෂන වියදම් ප්‍රවේශයයි.

මේ තුනෙන් වඩාත්ම ඍජු ක්‍රමය වන්නේ නිෂ්පාදන ප්‍රවේශයයි, එමඟින් සෑම පන්තියකම ව්‍යාපාරවල ප්‍රතිදාන (නිෂ්පාදිතය ) අගය එකතු කෙරේ. වියදම් ප්‍රවේශය ක්‍රියාත්මක වන්නේ සියලු නිෂ්පාදන යමෙකු විසින් මිලදී ගත යුතුය යන මූලධර්මය මතය, එබැවින් සමස්ත නිෂ්පාදනයේ වටිනාකම දේවල් මිලදී ගැනීමේදී මිනිසුන්ගේ මුළු වියදමට සමාන විය යුතුය. ආදායම් ප්‍රවේශය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඵලදායී සාධකවල ආදායම ("නිෂ්පාදකයින්," වාචිකව) ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදනයේ වටිනාකමට සමාන විය යුතු අතර සියලු නිෂ්පාදකයින්ගේ ආදායමේ එකතුව සොයා ගැනීමෙන් දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය තීරණය කරයි.

දළ දේශීය නිෂ්පාදනය


Le Mac – Doppelt knallt's besser (im franz. Original Le Mac) ist eine französische Filmkomödie aus dem Jahr 2010 des Regisseurs Pascal Bourdiaux mit José Garcia in einer Doppelrolle.

Handlung
Der erfolgreiche Zuhälter Ace ist ein Spitzel und soll der Polizei helfen, den eiskalten Gangsterboss Tiago Mendès bei einem Deal in Marseille zu überführen. Dieser verdächtigt Ace bereits, mit den Behörden zusammenzuarbeiten, und als Ace Tiagos Umgangsmethoden mit Verrätern sieht, bekommt er es mit der Angst zu tun, täuscht deshalb seinen Tod vor und lässt die Polizei im Stich.

Glücklicherweise fällt dieser kurz danach sein Zwillingsbruder Gilbert Chapelle in die Arme. Gilbert ist ein biederer Bankangestellter, der außerdem gerade mit dem Gesetz in Konflikt steht, da er aus Versehen jemanden erschossen hat. Um eine Strafminderung zu erlangen, muss er in die Fußstapfen seines ihm bislang unbekannten Bruders treten. Da der schüchterne und unsichere Gilbert charakterlich das genaue Gegenteil des schwerkriminellen Ace darstellt, gelingt die Ausbildung Chapelles zum Gangster, welche binnen 36 Stunden erfolgen muss, nur halbwegs. Dies führt dazu, dass Gilbert zunächst so manche Aktion gefährdet, was Mendès wiederum misstrauisch macht. Jedoch findet Gilbert zunehmend Gefallen an seiner Rolle, ebenso wie an Luna, der Lieblings-Prostituierten von Ace.

Gilbert schafft es mit der Zeit, zunehmende Fortschritte und Erfolge zu verbuchen, was ihm wiederum hilft, Tiagos Vertrauen zurückzugewinnen. Schwierig wird die Angelegenheit jedoch, als Ace während des finalen Coups wieder auftaucht, um sich mit dem Geld für die Übergabe aus dem Staub zu machen. Dabei wird er jedoch von seinen Handlangern, seiner Rabenmutter (die er bezüglich der Höhe des Geldbetrages angelogen hatte) sowie von Mendès' Männern aufgehalten. Als Mendès mit Gilbert dazustößt, kommt es zu einer Schießerei, bei der alle Gangster inklusive Mendès ihr Leben verlieren. Die Polizei findet den angeschossenen Gilbert, der ihnen sagt: "Er ist mit dem Geld abgehauen. Er hat uns alle aufs Kreuz gelegt."

In der letzten Szene wird enthüllt, dass die Zwillingsbrüder gemeinsame Sache gemacht und sich mit Aces Mädels nach Miami abgesetzt haben, wo es Gilbert gelingt, Mendès' Konto zu knacken und so weiteres Geld zu transferieren.

Hintergrund
 Der Film ist das Regiedebüt von Pascal Bourdiaux.
 José Garcia war zunächst nicht überzeugt, als man ihm Auszüge des Drehbuchs zu lesen gab. Als Produzent Thomas Langmann später mit dem überarbeiteten Skript erneut auf Garcia zukam, willigte dieser schließlich ein.
 In Frankreich wurden rund 1,5 Millionen Kinobesucher gezählt. Damit zählt der Film in seinem Heimatland zu den erfolgreichsten Komödien des Jahres 2010.
 In den deutschen Kinos startete der Film am 21. April 2011.
 In der deutschen Fassung wurden die Zwillingsbrüder Ace und Chapelle von Rick Kavanian synchronisiert.
 Der ehemalige französische Fußball-Nationalspieler Sylvain Wiltord stellt sich in einem Gastauftritt selbst dar. In diesem verweigert er standhaft einen Wechsel zum FC Arsenal, für den er tatsächlich vier Jahre lang spielte.

Kritiken

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Französischer Film
Filmkomödie

Le Mac – Doppelt knallt’s besser


عنقود الأسد  أو مجموهة مجرات الأسد في الفلك (بالإنجليزية: Leo Cluster)

هو عبارة عن عنقود مجري يقع في كوكبة الأسد ويبعد عنا 330 مليون سنة ضوئية تقريباً. وهو واحد من أكبر عنقودين مجريين في عنقود الهلبة المجري العظيم الذي يحتوي على عدة عناقيد مجرية من ضمنها عنقود الأسد. أما عنقود الأسد فهو يحتوي على مجموعتين مجريتين أساسيتين وهما:
 مجموعة مجرات مسييه 96،
 ثلاثية الأسد.

ولكنه يحتوي على مجرات عديدة غيرهما. يبلغ عدد المجرات في ثلاثية الأسد 3 وفي مجموعة مجرات مسييه 96 يتراوح ما بين 8 و24. بينما يحتوي هذا العنقود المجري على ما يقارب الـ100 مجرة.

بعض أعضاء مجموعة الأسد

في الصورة NGC 3842 وNGC 3861.

اقرأ أيضا
 عنقود الأسد المجري الهائل
 أبل 370
 أبل 520
 أبل 2280
 عنقود معمل النحات المجري
 عنقود قنطورس المجري

مراجع

أجسام أيبل
خيط مجرات
عناقيد المجرات
عنقود الهلبة المجري العظيم
كوكبة الأسد

عنقود الأسد المجري


Ozorinke (lat. Cytinaceae), biljna porodica iz reda sljezolike koja je dobila ime po rodu ozorina, koje kao paraziti žive na korijenju različitih vrsta bušina (Cistus), od kojih uzimaju tvari korisne za život. Ozorina ili šipakčić ima stabljiku koja naraste do 5 cm visine a ima žućkaste ili crvene ljuskaste listove bez klorofila. Cvjetovi su jednodomni.

Naziv roda dolazi od grčkog kytinos, što je naziv za čašku cvijeta mogranja. Bušinova ozorina rasprostranjena je na Mediteranu, uključujući i Hrvatsku, i strogo je zaštičena.

Rodovi
 Genus Bdallophytum Eichler sin.; Bdallophyton  Solms (3 spp.)
 Genus Cytinus L. (8 spp.)
 Genus Sanguisuga Fern. Alonso & H. Cuadros  (1 sp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sljezolike

Ozorinovke


Agrilus voegelini é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1934.

Referências

voegelini

Agrilus voegelini


La Higuera (İspanyolca: "İncir ağacı") Bolivya'daki Santa Cruz bölgesinde, Santa Cruz de la Sierra'nın kuş uçuşu 150 km. güneybatısındaki küçük bir köydür. La Higuera 1950 m rakımda ve 2001 sayımına göre 119 kişilik bir nüfusa sahiptir. Köylülerin çoğunluğu yerli Guarani halkındandır. İdarî olarak La Higuera Pucará belediyesinin bir parçasıdır.

8 Ekim 1967'de Arjantinli devrimci Che Guevara kalçasından vurularak yakındaki Quebrada del Churo adlı koyakta Bolivya Ordusu tarafından ele geçirilmiştir. Böylece Guevara'nın Güney Amerika'ya sosyalizmi getirmek için giriştiği devrim seferine son verilmiştir. Che Guevara burada, ertesi gün öldürüleceği okulda bir gece tutsak olarak kalmıştır. Cesedi ertesi gün sergilenmek üzere Vallegrande'ye getirilmiş ve buradan gizlice götürüldüğü uçuş pistine gömülmüştür.

"El Che" için yapılmış bir anıt ve eski okul binası bu bölgedeki en önemli turist uğrak yerlerindendir. La Higuera 2004 yılında açılan "Ruta del Che" (Che Guevara Yolu)'nun bir durağıdır.

Bolivya'daki köyler
Che Guevara

La Higuera


The Western Malayo-Polynesian (WMP) languages, also known as the Hesperonesian languages, are a paraphyletic grouping of Austronesian languages that includes those Malayo-Polynesian languages that do not belong to the Central–Eastern Malayo-Polynesian (CEMP) branch. This includes all Austronesian languages spoken in Madagascar, Mainland Southeast Asia, the Philippines, Indonesia (the Greater Sunda Islands (including smaller neighboring islands), Bali, Lombok, the western half of Sumbawa), Palau and the Mariana Islands.

Western Malayo-Polynesian was originally proposed by Robert Blust as a sister branch within Malayo-Polynesian coordinate to the CEMP branch. Because there are no features that define the WMP languages positively as a subgroup, recent classifications have abandoned it.

References

Malayo-Polynesian languages

Western Malayo-Polynesian languages


Abanca Corporación Bancaria, S. A. (estilizado como //ABANCA) es un banco español con sede social en Betanzos, La Coruña, perteneciente al grupo venezolano Banesco. Fue fundado el 14 de septiembre de 2011 bajo la denominación social NCG Banco, S. A., como resultado del proceso de segregación del negocio bancario de la Caixa de Aforros de Galicia, Vigo, Ourense e Pontevedra (NovaCaixaGalicia). El 1 de diciembre de 2014, NCG Banco cambió su denominación social por Abanca Corporación Bancaria, S. A., tras su adquisición en 2013 por Banesco.

A 30 de septiembre de 2021, los activos de Abanca eran de 73 996 millones de euros, siendo la séptima entidad financiera española por volumen de activos. En esa misma fecha contaba con 686 oficinas y 6080 empleados.

Historia

Nacimiento de NovaCaixaGalicia Banco
Abanca tiene su origen en la caja de ahorros NovaCaixaGalicia, nacida el 1 de diciembre de 2010 fruto de la fusión de las cajas de ahorros Caixa Galicia y Caixanova. Las exigencias planteadas en el Real Decreto Ley 2/2011 llevaron a la creación de un banco a través del cual se operaría el negocio hasta ese momento de NovaCaixaGalicia, creando una filial participada en el momento de su creación totalmente por la caja.

De esta manera, NovaCaixaGalicia quedó sin negocio bancario y su existencia se limitó al mantenimiento económico de la obra social mediante los ingresos obtenidos por su participación en NCG Banco.

El 14 de septiembre de 2011, nació NCG Banco, S. A. En su nueva etapa, José María Castellano se convirtió en el presidente ejecutivo de la entidad y César González-Bueno Mayer en el consejero delegado. NCG Banco se constituyó como la primera entidad bancaria en emplear el gallego para otorgar su escritura fundacional.

El 30 de septiembre de 2011, Bruselas autorizó la nacionalización de NCG Banco junto con Catalunya Banc y Unnim Banc. En concreto, NCG Banco recibió 2.465 millones en forma de capital por parte del FROB. De esta manera, el FROB tomó el control del 93,16% de NCG Banco.

El 19 de octubre de 2011, se lanzó la marca comercial Novagalicia Banco El 14 de noviembre, anunció que comenzaría a operar con dos marcas diferenciadas y dos modelos de negocio especializados: Novagalicia Banco en Galicia, Asturias, Castilla y León y el mercado internacional; y NGB en el resto de España. El cambio estratégico incluyó la creación de dos nuevas unidades de negocio: una especializada en la banca mayorista; y una Unidad de Gestión de Activos Singulares (UGAS), especializada en activos no estratégicos.

El 12 de enero de 2012, entraron en el capital del banco 17 empresarios gallegos, a través de la compra al Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (FROB) del 2,59% del capital. Éste quedó repartido entre el 90,57% del FROB, el 2,59% de los inversores privados y el 6,84% de NovaCaixaGalicia.

Nacimiento y venta de EVO Banco y reestructuración de NCG Banco
El 12 de marzo de 2012, comenzó a operar fuera de Galicia, Asturias y la provincia de León bajo la denominación comercial EVO Banco.

El 12 de julio de 2012, presentó una campaña en los medios de comunicación en las que el Presidente Ejecutivo y el Consejero Delegado de la entidad pedían personalmente disculpas a sus clientes por las inversiones en ladrillo que las dos cajas que originaron la entidad realizaron durante la época de la burbuja inmobiliaria en España y por la venta de participaciones preferentes a clientes que no conocían el riesgo de ese producto financiero, siendo el primer banco español en hacer una campaña similar.

El 27 de diciembre de 2012, el FROB inyectó 5.425 millones de euros de ayudas procedentes del Mecanismo Europeo de Estabilidad (MEDE), por lo que tomó el control del 100% de la entidad. Debido a ello, NovaCaixaGalicia pasó a convertirse en una fundación de carácter especial al perder su capital en NCG Banco. Por otro lado, el FROB convirtió en acciones los 1.162 millones de euros de participaciones preferentes suscritas en diciembre de 2010 en NovaCaixaGalicia.

En el plan de reeestructuración de NCG Banco, se estableció que, antes de 2017, debería centrar su modelo empresarial en préstamos al por menor y préstamos a las pymes en sus principales regiones históricas, debiendo abandonar las líneas de créditos a favor de promociones inmobiliarias y limitarán su presencia en el mercado al por mayor.

El 19 de julio de 2013, el Fondo de Garantía de Depósitos (FGD) pasó a controlar el 25,57% de NCG Banco tras el desembolso de 801,7 millones de euros para dar liquidez a los preferentistas y titulares de deuda subordinada de NCG Banco. El resto de accionistas eran: el FROB, con un 63%; los titulares de híbridos, con un 9% (del que el 2% correspondía a minoristas y un 7% a mayoristas); y el propio banco, con un 2% en autocartera.

El 9 de septiembre de 2013, se anunció la venta de las oficinas de la marca EVO Banco por parte de NCG Banco a la firma de capital riesgo estadounidense Apollo Global Management.

El 18 de octubre de 2013, EVO Banco fue inscrito en el Registro Especial de Bancos y Banqueros del Banco de España.

El 19 de noviembre de 2013, el FROB abrió el proceso ofertas vinculantes para la subasta de NCG Banco. Los bancos interesados fueron Banco Santander, BBVA, CaixaBank y el venezolano Banesco, mientras que entre los fondos se encontraban Guggenheim, WL Ross, J. C. Flowers y Anchorage. Las ofertas vinculantes debieron remitirse antes del 16 de diciembre y una vez recibidas y "siempre que una no resultara sustancialmente más favorable que el resto", se abriría una segunda fase, en la que se seleccionarían "las tres entidades que hubieran presentado mejores ofertas". A estas tres se les pediría entonces que realizaran "su oferta definitiva".

El 9 de diciembre de 2013, NCG Banco culminó el proceso de transferencia de activos, pasivos, clientes, empleados y servicios a EVO Banco, tres meses después de la firma del preacuerdo de venta con Apollo European Principal Finance Fund II (Apollo EPF II), un fondo gestionado por entidades filiales de Apollo Global Management.

El 18 de diciembre de 2013, se anunció que Banco Etcheverría, filial de Banesco, era el vencedor de la subasta de NCG Banco en la primera fase de la misma tras una oferta de 1.003 millones de euros, sin ayudas públicas excepto unas garantías adicionales de 275 millones. De esta manera, compró el 88,33% del capital de NCG Banco que estaba en manos del Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (FROB) y el Fondo de Garantía de Depósitos (FGD). El Estado (FROB) cobró 712 millones por su participación, con lo que las pérdidas para el contribuyente ascendieron a 8.269 millones de euros. El Fondo de Garantía de Depósitos (FGD), por su parte, ingresó 291 millones con la venta, con lo que el sistema financiero asumió unas pérdidas de 511 millones.

El 28 de febrero de 2014, NCG Banco transmitió todas las acciones de EVO Banco al fondo Apollo, con lo que se cerró la operación de adquisición de EVO Banco por dicho fondo de inversión. Tras la conclusión de la venta de EVO Banco, se abrieron oficinas de NCG Banco en otras ciudades españolas, ya con la marca Novagalicia Banco.

Venta de NCG Banco y nacimiento de Abanca
En abril de 2014, Banesco anunció que se suprimiría la marca Novagalicia Banco una vez que se materializara la adquisición de NCG Banco y se sustituiría por una nueva.

El 20 de junio de 2014, la Comisión Europea aprobó la venta de NCG Banco y las modificaciones propuestas de su plan de reestructuración.

El 25 de junio de 2014, se culminó la adquisición y se constituyó el consejo de administración, el cual aprobó la designación del presidente de Banco Etcheverría, Javier Etcheverría, como presidente de NCG Banco.

Dicha adquisición fue realizada a través de Banesco Holding Financiero 2, S. L. U., propietario de la mayoría del capital de Banco Etcheverría. Posteriormente, Banesco Holding Financiero cambió su denominación social por Abanca Holding Financiero, S. L. U.

El 27 de junio de 2014, la entidad empezó a operar con la marca comercial Abanca, sustituyendo a la antigua marca Novagalicia Banco.

Absorción de Banco Etcheverría
El 6 de octubre de 2014, las Juntas Generales de Accionistas de NCG Banco y Banco Etcheverría respaldaron la fusión por absorción de Banco Etcheverría por aquel. El 14 de noviembre de 2014, se produjo la fusión con Banco Etcheverría. La entidad resultante tendría la sede social en Betanzos.

El 1 de diciembre de 2014, NCG Banco cambió su denominación social por Abanca Corporación Bancaria, S. A.

Adquisición de Popular Servicios Financieros
El 2 de mayo de 2017, se anunció el acuerdo por el que Abanca adquiría el 100% de Popular Servicios Financieros, la antigua división de consumo de Banco Pastor, por 39 millones de euros. Dicha operación se cerró en septiembre del mismo año y se inició el proceso de integración de Abanca Consumer Finance y PSF, que pasaría a llamarse Abanca Servicios Financieros.

Adquisición de Deutsche Bank Portugal
El 27 de marzo de 2018, Abanca anunció la compra de la filial portuguesa de Deutsche Bank. El negocio comprado por Abanca constaba de 41 oficinas comerciales, distribuidas por las principales ciudades de Portugal.

El 4 de mayo de 2018, el consejero Eduardo Eraña Guerra pasó a ocupar la presidencia de la entidad de manera provisional, mientras Juan Carlos Escotet negociaba el futuro de Banesco, su banco en Venezuela, intervenido por el chavismo.

El 22 de noviembre de 2018, Abanca fue anunciada por el Consejo de Ministros portugués como la adjudicataria de Banco Caixa Geral, la filial española de la entidad portuguesa Caixa Geral de Depósitos, por unos 364 millones de euros.

El 22 de febrero de 2019, anunció una opa de 1.700 millones de euros por Liberbank condicionada a que le dejaran acceder a sus cuentas antes del 1 de marzo. Sin embargo, renunció a ella después de que la Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV) le impidiese condicionarla así como por la falta de apoyos entre el accionariado de Liberbank.

El 29 de abril de 2019, los Consejos de Administración de Abanca Corporación Bancaria, S. A. (entidad absorbente), y Abanca Holding Financiero, S. A. (entidad absorbida), aprobaron el Proyecto Común de Fusión de ambas sociedades.

Los días 8 y 9 de junio de 2019, finalizó la integración de Deutsche Bank PCB Portugal en Abanca.

El 10 de junio de 2019, la fusión de Abanca Corporación Bancaria y Abanca Holding Financiero fue aprobada por la Junta General Ordinaria de Accionistas de Abanca Corporación Bancaria, S. A.

Adquisición de Banco Caixa Geral
El 14 de octubre de 2019, Abanca cerró la compra de Banco Caixa Geral por un importe total de 384 millones de euros, frente a los 364 inicialmente calculados, y pasó a controlar un 99,79% del capital de Banco Caixa Geral. Tras la fusión, Abanca sumaría 7000 millones de euros de negocio de más de 131.000 clientes, así como 110 nuevas sucursales y más de 500 empleados, con especial presencia en las provincias más cercanas a la frontera con Portugal.

El 27 de febrero de 2020, quedó inscrita en el Registro Mercantil de La Coruña la fusión inversa entre Abanca Corporación Bancaria (sociedad absorbente) y Abanca Holding Financiero (sociedad absorbida).

El 16 de marzo de 2020, Abanca concluyó la integración tecnológica, de marca y legal de Banco Caixa Geral, tras la culminación previa de la fusión jurídica y contable de ambas entidades, la cual se produjo el 13 de marzo mediante su inscripción en el Registro Mercantil de La Coruña.

Adquisición de Bankoa
El 28 de enero de 2021, Abanca cerró la compra de Bankoa a Crédit Agricole. La operación permitiría a la entidad gallega aumentar su volumen de negocio en 4.267 millones de euros hasta situarlo en 93.850 millones de euros así como su red comercial con 30 oficinas y 3 agencias de empresas, situadas fundamentalmente en el País Vasco, y tener más de 40.000 nuevos clientes. La entidad formalizó la adquisición del 99,81% del capital de Bankoa por 122,4 millones de euros. A los propietarios de ese casi 0,2% restante de las acciones, Abanca les ofreció 18,3 acciones propias por cada título de Bankoa.

El 26 de abril de 2021, el consejo de administración de Abanca aprobó el proyecto de fusión con Bankoa.

El 12 de noviembre de 2021, la fusión fue inscrita en el Registro Mercantil.

El 14 de noviembre de 2021, Abanca finalizó la integración de Bankoa con la realización de las dos últimas operaciones del proceso: la implantación de marca y el paso de la actividad a la plataforma tecnológica y operativa de Abanca. Abanca pasó a operar en el País Vasco, Navarra y La Rioja con la marca Bankoa Abanca.

Adquisición de Novo Banco España y actualidad
El 5 de abril de 2021, Abanca anunció un acuerdo con Novo Banco para la compraventa del negocio del banco portugués en España. Con esta operación, la entidad alcanzaría los 100.000 millones de euros de volumen de negocio y reforzaría su posicionamiento en banca personal y privada y negocio de empresas. Gestionaría un volumen de activos de 71.338 millones de euros y 42.368 millones de crédito a la clientela, 46.037 millones de depósitos y 11.789 millones en pasivo fuera de balance, contando con 6.312 empleados y 745 oficinas. Abanca pagaría un euro por dicha operación. El 30 de noviembre de 2021, se cerró la compra y se comenzó a utilizar la imagen de Abanca. Se espera que la integración tecnológica tenga lugar en el último trimestre de 2022.

En febrero de 2022, y buscando acercar la banca a personas ancianas, la compañía anunció un paquete de medidas en sus oficinas entre las que destacan la atención individualizada a este colectivo con un gestor personal, ampliación de horario de caja hasta las 14 horas y el firme compromiso a mantener abiertas las oficinas de los 134 municipios en los que es la única entidad financiera con actividad.

Accionariado
A 31 de diciembre de 2020, los accionistas de Abanca eran:

Red de oficinas
A 30 de septiembre de 2021, Abanca contaba con 686 oficinas y 6.080 empleados. En España, disponía de una red integrada por 631 oficinas operativas. En el País Vasco, Navarra y La Rioja opera con la marca Bankoa Abanca.

A 31 de diciembre de 2020, contaba con 44 oficinas y otros 26 puntos de venta en Portugal. Adicionalmente, disponía de otras dos oficinas operativas en Suiza y Miami, y oficinas de representación en Brasil, México, Panamá, Venezuela, Suiza, Alemania, Gran Bretaña y Francia.

Véase también
 Centro Social Afundación Vigo

Referencias

Enlaces externos

ABANCA
Empresas fundadas en 2011

Abanca


Die Petruskirche ist eine moderne römisch-katholische Wallfahrtskirche in Galiläa, Israel. Sie steht auf Strebestützen über der als Haus des Petrus bekannten Ausgrabungsstätte in Kafarnaum am Nordufer des Sees Genezareth. Das Kirchengebäude wurde in den 1980er Jahren nach Plänen des italienischen Architekten Ildo Avetta errichtet und untersteht mit dem Grabungsgelände der franziskanischen Kustodie des Heiligen Landes.

Architektur
Die Petruskirche ist als Schutz für die darunterliegenden antiken Gebäudereste, als Plattform zu deren Besichtigung und als Ort der Andacht sowie des Gottesdienstes konzipiert. Wie die in der Mitte unter dem gläsernen Boden sichtbaren Grundmauern der byzantinischen Kirche des 5. Jahrhunderts ist sie als oktogonaler Zentralbau gestaltet. Zugleich wurde sie in der Höhe begrenzt, um die Ruinen des biblischen Ortes nicht optisch zu beherrschen. Auf diese gibt sie auch seitlich durch wandfüllende Fensterflächen den Blick frei.

Ausstattung
Die sparsame Innengestaltung dient dem Zweck, die Bedeutung des Ortes hervorzuheben, dessen literarisch und archäologisch bezeugte Verehrung in die christliche Frühzeit zurückreicht. Außer der liturgischen Grundausstattung beschränkt sie sich auf acht Holzreliefs an den Gebäudestützen mit Szenen aus dem Evangelium.

Weblinks

 Die Kirche des Petrushauses (Israelische Touristeninformation)

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Israel
Kirchengebäude im Heiligen Land
Katholischer Wallfahrtsort in Israel
Petruskirche
Peterskirche
Oktogon
Kirchengebäude der Moderne
Erbaut in den 1980er Jahren
Petruskirche
Kirchengebäude im Lateinischen Patriarchat von Jerusalem
Kirchengebäude in Asien
Zentralbau in Israel

Petruskirche (Kafarnaum)


La maison de Leicester (en anglais : Leicester House) est un ancien palais urbain privé à Westminster à Londres, aujourd'hui détruit. Il se trouvait au nord de l'actuelle Leicester Square dans le West End de Londres.

Construit par le  comte de Leicester et achevé en 1635, il fut ensuite occupé par Élisabeth Stuart, ancienne reine de Bohême, et par les princes de Galles de la maison de Hanovre. La maison fut vendue et démolie en 1791. Aujourd'hui, Leicester Square est situé sur le terrain de son ancien jardin.

Références

Bibliographie

Bâtiment à Londres
Cité de Westminster
Édifice construit en 1635
Résidence royale au Royaume-Uni
Édifice démoli au XVIIIe siècle

Leicester House


Ortodoks Kilisesi,  4. ve 8. yüzyıllar arasında toplanmış Ekümenik Konsillerin kanonik olduğunu kabul eden bir Hristiyan mezhebidir. Dünyada yaklaşık 225-300 milyon kişilik cemaati vardır. Bu yönüyle sayı bakımından Roma Katolik Kilisesi ve Protestan Kilisesi'nden sonra üçüncü büyük Hristiyan mezhebidir.

Ortodoks Kilisesi genellikle Doğu Ortodoks Kilisesi olarak anılır. Kilisenin başı (eşitlerin birincisi) İstanbul'daki Ekümenik Patrik ve İstanbul Başpiskoposu I. Bartholomeos'dur. Doğu Ortodoks Kilisesi'ni oluşturan başlıca kiliseler İstanbul Patrikhanesi,
İskenderiye Patrikhanesi,
Antakya Patrikhanesi,
Kudüs Patrikhanesi,  Rusya Ortodoks Kilisesi, Sırbistan Ortodoks Kilisesi, Romanya Ortodoks Kilisesi, Bulgaristan Ortodoks Kilisesi, Gürcistan Ortodoks Kilisesi, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi, Yunanistan Ortodoks Kilisesi, Ermeni Apostolik Kilisesi, Polonya Ortodoks Kilisesi, Arnavutluk Ortodoks Kilisesi, Çek ve Slovak Ortodoks Kilisesi, Ukrayna Ortodoks Kilisesi,  kiliseleridir. Bununla birlikte Suriye, Kıpti ve Habeşistan kiliseleri gibi bazı Asya ve Afrika kiliseleri de Doğu Ortodoks Kilisesi sınıflamasına dahil edilebilirler.

Köken bilimi
Ortodoks kelimesi Yunanca "orthos" (ορθός) doğru, düzgün ve "doksa" (δόξα, δοξασία) düşünce, inanç sözcüklerinin birleşiminden oluşmuştur. Genelde iki şekilde kullanılır:

 Meşru kilisenin resmi kararlarına uygun öğreti ve düşüncelerin bütünü.
 Doğu Hristiyan kiliselerince sürdürülen, Yunan ve Slavların çoğunun benimsediği mezhep.

Katoliklik gibi Ortodoksluk da 4. Ekümenik konsil olan Kadıköy Konsili'nin kararlarını tanıyan bir kilisedir ancak Ortodoks Kilisesi sadece ilk 7 konsili tanımış bundan sonra yapılanları geçersiz saymıştır.

Meryem ve İsa'nın tanrısal doğası
İsa'da hem insani hem de tanrısal özellikler bulunmaktadır. Bu özellikler Meryem İsa'yı doğurmadan önce de bulunmaktaydı. İsa Tanrı olarak baba ile aynı özden, insan olarak da günahlar hariç insanlarla aynı özdendir. Dolayısıyla Meryem sadece insan olan İsa'nın değil, Tanrı olan İsa'nın da anasıdır ve ona Tanrı Anası anlamına gelen Theotokos denilmelidir.

Bu farklı doğalar birleşmeden sonra hiçbir şekilde değişime uğramayıp kendi özelliklerini muhafaza etmişlerdir.

Çarmıhta acı çeken İsa'nın sadece insani doğasıdır. Dolayısıyla bu acı Tanrısal Doğa'ya dokunmamıştır.

Aslında Diofizit görüşe yakın olan bu karara itiraz eden Monofizit piskoposlar kendi bağımsız kiliselerini kurmuşlardır.

Kilisenin yapısı
Ortodoks Kilisesi, her ülkede ayrı örgütlenmiştir. Her bağımsız Ortodoks kilisenin bir başpiskoposu ve ona bağlı piskoposları bulunur. Başpiskopos kendi piskoposlarını seçer ve piskoposlarından oluşturduğu meclis (Sen Sinod) ile şehirlerin veya bölgelerin başında bulunan piskopos ya da metropolitleri vasıtasıyla tüm ülkedeki kiliselerin dinî reisi olur.

Patrik, Katolik Kilisesi'ndeki gibi devlet başkanı statüsünde değildir. Kendisi de bir başpiskopos olup sadece saygınlık bakımından diğerlerinden üst seviyededir ve diğer başpiskoposların yönetim bölgelerine müdahale yetkisi yoktur.

Ortodokslukta Patriklerin ya da piskoposların yanılmazlık özellikleri yoktur. Bunun ifadesi dahi şirk kabul edilir.

Katolik Kilisesi ile ayrılma
Katolik Kilisesi ile Kutsal Ruh'un kaynağıyla ilgili bir tartışma sonucu görüş ayrılığına düşmüşlerdir. Ortodoks mezhebine göre Kutsal Ruh, Baba'dan çıkmışken Katolik mezhebine göre Baba ile Oğul'dan çıkmıştır.

Bu ayrım sonucu Roma Kilisesi 1054 yılında Ayasofya'ya gönderdiği bir belge ile Ortodoksluk ile tamamen ayrı düştü ve iki kilise karşılıklı birbirlerini aforoz etti.

1204 yılında 4. Haçlı seferleri sırasında Haçlı ordusunun Konstantinopolis'i (İstanbul'u) yağmalayıp, Ortodoks kiliselerini basıp, Ortodoks rahiplerini öldürmesi üzerine nefret daha da artmıştır.

1964 yılında dönemin Papa'sı VI. Paul ile Ekümenik Patrik I. Athenagoras karşılıklı olarak aforozları kaldırmışlardır.

İnanç Sistemi
 Patrik ruhani başkandır, yanılabilir.
 Kutsal Ruh sadece Baba'dan çıkmıştır.
 İsa hem insan hem tanrı tabiatına sahiptir.
 Meryem ve aziz ikonalarına saygı gösterilir.
 Komünyon (Kudas) ayininde ekmek mayalı olmalıdır ve şarap sulandırılmalıdır.
 7 sakrament vardır.
 Patrik, başpiskopos, piskopos ve keşişler dışındaki papazlar evli olabilir ve diyakozlar evlenebilir.
 Sadece ilk 7 konsilin kararları kabul edilmelidir.

Ortodoks Kiliseler

Birlik içindeki Ortodoks Kiliseleri
 İstanbul Ekümenik Patrikhanesi
 Finlandiya Ortodoks Kilisesi
 Özerk Estonya Apostolik Ortodoks Kilisesi
 Özerk Girit Kilisesi
 Özerk Athos Dağı Manastır Topluluğu
 Batnaz Piskoposluğu
 Thyateira ve Büyük Britanya Rum Ortodoks Başpiskoposluğu
 İtalya ve Malta Rum Ortodoks Başpiskoposluğu
 Amerika Rum Ortodoks Başpiskoposluğu
 Avustralya Rum Ortodoks Başpiskoposluğu
 Kore Metropolitliği
 Filipinler Piskoposluğu
 Batı Avrupa'daki Rus Ortodoks Eksarhlığı
 İskenderiye Rum Ortodoks Patrikhanesi
 Antakya Rum Ortodoks Patrikhanesi
 Kuzey Amerika Antakya Ortodoks Hristiyan Başpiskoposluğu
 Kudüs Rum Ortodoks Patrikhanesi
 Özerk Sina Kilisesi
 Rus Ortodoks Kilisesi
 Japon Ortodoks Kilisesi
 Çin Ortodoks Kilisesi
 Letonya Ortodoks Kilisesi
 Estonya Ortodoks Kilisesi (Moskova Patrikliği)
 Rusya Dışındaki Rus Ortodoks Kilisesi
 Sırp Ortodoks Kilisesi
 Ohri Ortodoks Başpiskoposluğu
 Rumen Ortodoks Kilisesi
 Besarabya Metropolitliği
 Bulgar Ortodoks Kilisesi
 Gürcü Ortodoks Kilisesi
 Kıbrıs Ortodoks Kilisesi
 Yunan Ortodoks Kilisesi
 Polonya Ortodoks Kilisesi
 Arnavut Ortodoks Kilisesi
 Ukrayna Ortodoks Kilisesi
 Amerika Ortodoks Kilisesi
 Çek ve Slovak Ortodoks Kilisesi
 Estonya Apostolik Ortodoks Kilisesi

Birlik tarafından tanınmayan Ortodoks Kiliseleri
 Yunanistan Orijinal Ortodoks Hristiyanlar Kilisesi
 Yunanistan Ortodoks Kilisesi (Kutsal Sinod Direnişi)
 Eski Takvim Rumen Ortodoks Kilisesi
 Eski Takvim Bulgar Ortodoks Kilisesi
 Amerika'da Rus Ortodoks Kilisesi
 Rus Ortodoks Eski-Rite Kilisesi
 Lipova Ortodoks Eski-Rite Kilisesi
 Pomoren Eski Ortodoks Kilisesi
 Abhazya Ortodoks Kilisesi
 Özerk İskenderiye Doğu Pan Ortodoks Kilisesi
 Belarus Otosefal Ortodoks Kilisesi
 Bulgar Alternatif Sinod
 Kuzey Amerika'daki Kutsal Ortodoks Kilisesi
 Makedon Ortodoks Kilisesi
 Karadağ Ortodoks Kilisesi
 İtalya'daki Ortodoks Kilisesi
 Rus Gerçek Ortodoks Kilisesi
 Türk Ortodoks Patrikhanesi
 Ukrayna Ortodoks Kilisesi (Kiev Patrikhanesi)
 Ukrayna Otosefal Ortodoks Kilisesi
 Kutsal Ukrayna Otosefal Ortodoks Kilisesi

Oryantal Ortodoks Kiliseleri

Kaynakça ve notlar

Dış bağlantılar
 Orthochristian.com
 Rus Ortodoks Kilisesi
 Rumen Ortodoks Kilisesi

Doğu Ortodoks Kilisesi


Yörükyeri, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Çakıroğlu köyüne bağlı bir mahalle iken, 21 Mayıs 1948'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 66 km, Akyazı ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Yörükyeri, Akyazı


Şefik Bursalı (1903, Bursa - 20 Nisan 1990), Türk ressam.

1903 yılında Bursa'da doğdu. O zamanki adı Sanayi-i Nefise Mektebi olan İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nde İbrahim Çallı Atölyesinde öğrenim gördü. Okulu, birincilikle bitirdi. 1923'ten itibaren Galatasaray ve Akademi sergilerine Bursa manzaraları ile katıldı. Bir süre Avrupa'daki sanat merkezlerinde resim çalıştı. Yurda döndükten sonra İzmir, Konya ve İstanbul'da resim öğretmenliği yaptı; 1936'dan itibaren Ankara Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğretim üyesi oldu. 1987'de Mimar Sinan Üniversitesi tarafından kendisine profesörlük unvanı verildi. 20 Nisan 1990'da öldü.

Tablolarında genellikle Konya, Bursa ve İstanbul'un tarihi ve turistik görünümlerini ele alan ressam, doğduğu kent Bursa'yı ölümsüzleştirmeyi başarmıştır. Konya'da öğretmenlik yaptığı dönemin etkisi ile yaptığı Selçuk, Mevleana temalı resimleriyle ün kazanmıştır. Eserleri Atatürk'ün isteği üzerine 1937-1938 yıllarında Sovyetler Birliği ve Avrupa'nın çeşitli kentlerinde sergilenmiştir.

Ankara'da yaşamış oldugu ev ressamın vasiyeti üzerine Kültür Bakanlığı tarafından Şefik Bursalı Müze Evi olarak düzenlenmiştir. Bu müze-ev, resim alanında ilk özel müzedir.

Bursa'da yaşadığı sokağa ve bir sanat galerisine adı verilmiştir. Ayrıca yine Bursa'daki Kültürpark'ta büstü bulunur.

2000 yılından bu yana her yıl Kültür Bakanlığı tarafından ressamın adına resim yarışması düzenlenmektedir.

Ödülleri
1930 Avrupa Konkuru Birincilik Ödülü
1966 Devlet Resim ve Heykel Sergisi Ödülü
1973 Devlet Resim ve Heykel Sergisi Ödülü
1980 Devlet Resim ve Heykel Sergisi Ödülü
1983 Devlet Resim ve Heykel Sergisi Ödülü
1986 Kültür Bakanlığı Özel Ödülü

Kaynakça

1903 doğumlular
Bursa doğumlu ressamlar
1990 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk ressamları
Türk güzel sanatlar akademisyenleri
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler

Şefik Bursalı


ميجا مان إكس  ، وتسمى في النسخة اليابانية روك مان (Rockman)، هي لعبة فيديو أكشن، وهي من أصعب مستوى اللعبة والتي أنتجتها شركة كابكوم اليابانية، حيث كانت الإنتاجات لأول مرة ناجحة في الأسواق الأمريكية وتبعتها أوروبا، يسمى في النسخة الإنجليزية ميجا مان أكس، والنسخة اليابانية روك مان ((الخاص باللغة اليابانية)) 『ロックマンX』...

قصة اللعبة
عندما سيطر سيغما على الكرة الأرضية، أشعل الحروب لتدمير الحياة المعيشية للآلات، فقام البطل ميجا مان لمحاربة أتباع سيغما، ويتوعد ميجا مان لسيغما بتدمير قواعده العسكرية، حتى تعود الحياة من جديد...

شخصيات اللعبة
 أكس ـ بطل اللعبة الأساسي
 زيرو ـ الألى الخفى يدعم ميجا مان
 سيغما ـ زعيم الروحى للتدمير، الخصم اللدود لأكس
 دكتور لايت ـ الدكتور كبير في السن يدعم أكس بالأسلحة المتطورة.

مراجع

وصلات خارجية
 Capcom Global website
 Official Rockman website
 Official Irregular Hunter X website
 Trailers and FMVs at Gametrailers.com
 GameFAQs entry for Mega Man X

ألعاب آي أو إس
ألعاب أندرويد
ألعاب الهاتف المحمول
ألعاب بلاي ستيشن بورتبل
ألعاب دوس
ألعاب سوبر نينتندو إنترتينمنت سيستم
ألعاب فرتشول كونسول
ألعاب فرتشول كونسول لنظام وي يو
ألعاب فيديو 1993
ألعاب فيديو تقع أحداثها في القرن 22
ألعاب فيديو حول البطل الخارق
ألعاب فيديو عن ذكاء اصطناعي
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب كابكوم
ألعاب ميجا مان إكس
الذكاء الاصطناعي في الأدب
تمردات في الأعمال الخيالية
زيبيك (ستوديو)

ميجا مان X


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

 Praizvedba baleta Bele Adamovića Čepinskog Jele.

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1898.


Ayrton Senna EP es el segundo EP de la banda española Delorean, el cual fue lanzado en 2009 por Mushroom Pillow, mientras que Fool House fue el encargado de distribuirlo a nivel internacional. El título de la obra hace referencia al nombre de un famoso piloto brasileño de Fórmula 1.

Recepción
El EP recibió críticas positivas. En particular, el sitio Pitchfork, lo consideró dentro de la categoría de mejores álbumes nuevos y en su lista de álbumes con mención honorífica del 2009. Además de esto, este mismo sitio colocó al tema Seasun en el lugar 22 dentro de su lista de los 100 mejores temas del 2009. El sencillo principal del EP fue el tema Deli.

Lista de canciones
Existen 2 versiones diferentes de este EP. La correspondiente al sello Mushroom Pillow contiene:

Mientras que la versión lanzada por Fool House contiene los temas:

Referencias

Enlaces externos

Álbumes de 2009
Álbumes de Delorean
Representaciones culturales de Ayrton Senna

Ayrton Senna EP


جاك وليام زوستاك  هو عالم بيولوجيا أمريكي ينحدر من أصول بولندية بريطانية. يعمل أستاذاً لعلم الوراثة في جامعة هارفارد الأمريكية. حصل على جائزة نوبل في الطب لعام 2009 مشاركة مع مواطنتيه إليزابيث بلاكبيرن وكارول غريدر وذلك لاكتشافهم دور التيلومير في حماية الصبغيات (الكروموسومات) واكتشافهم لإنزيم التيلوميريز.

ولد زوستاك في لندن في 9 نوفمبر 1952 لأسرة بولندية الأصل. نشأ في مدينتي مونتريال وأوتاوا كندا وحصل على الثانوية من مدرسة ريفرديل في مقاطعة كيبيك. حيث حصل على درجة البكالوريوس في البيولوجيا الخلوية من جامعة مكجيل بكندا وهو في التاسعة عشرة من عمره، ثم حصل على الدكتوراه في الكيمياء الحيوية من جامعة كورنل تحت إشراف البروفيسور (الأمريكي من أصل صيني) راي وو. قبل أن ينتقل إلى جامعة هارفارد ليؤسس مختبره الخاص في معهد سيدني فاربر للسرطان بالجامعة. وفي سنة 1988 حصل زوستاك على الأستاذية الكاملة بمدرسة هارفارد الطبية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس مدرسة طب هارفارد
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل بولندي
باحثو معهد هوارد هيوز الطبي
بريطانيون من أصل بولندي
بريطانيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
حائزون على جائزة ألبرت لاسكر للأبحاث الطبية الأساسية
حائزون على جائزة نوبل في الطب
حائزون على جائزة هينيكن
خريجو جامعة كورنيل
خريجو جامعة مكغيل
علماء أحياء جزيئية أمريكيون
علماء أحياء جزيئية كنديون
علماء وراثة أمريكيون
كنديون حازوا جائزة نوبل
كنديون من أصل بولندي
مواليد 1952
مواليد في لندن
علماء من أصل بولندي

جاك زوستاك


{{Ficha de taxón
| name = Pachycarus
| image         =
| image_width =  240px
| image_caption =
| regnum        = Animalia
| phylum        = Arthropoda
| classis       = Insecta
| ordo          = Coleoptera
| subordo       = Adephaga
| familia       = Carabidae
| subfamilia = Harpalinae
| tribus = Harpalini
| subtribus = Ditomina
| genus         = Pachycarus
| genus_authority =  Solier, 1835
| subdivision_ranks = Especies
| subdivision = Ver texto
| synonyms      =
Carterocarus Tschitscherine, 1901
}}Pachycarus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

 Especies
Comprende las siguientes especies:

 Pachycarus aculeatus Reiche & Saulcy, 1855
 Pachycarus artipunctatus (Dvorak, 1993)
 Pachycarus atrocoeruleus (Waltl, 1838)
 Pachycarus brevipennis Chaudoir, 1850
 Pachycarus cyaneus (Dejean, 1830)
 Pachycarus latreillei Solier, 1835
 Pachycarus macedonicus'' V. & B. Gueorguiev, 1997

Referencias

Enlaces externos
 Pachycarus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Pachycarus


Clasicismul este un curent literar-artistic, care a apărut inițial în Franța si ale cărui principii au dominat scena culturală europeană între secolele al XVII-lea si al XIX-lea. Pornind de la modelele sculpturii, arhitecturii și literaturii Greciei antice, considerate ca întruchipari perfecte ale idealului de frumusețe armonioasă, echilibrată, clasicismul aspiră să reflecte realitatea in opere de artă desăvîrșite ca realizare artistică, opere care să-l ajute pe om sa atingă idealul înalt al frumuseții morale. În primul rând, să punem în discuție etimologia: "Clasic" este derivat din adjectivul în limba latină "classicus" care este un cuvînt format de la substantivul "classis" (clasă, subîmpărțire). În limba latină, îi desemna pe cetățenii aparținând primei clase sociale. Reluînd subiectele și formele artei antice, scriitorii clasicii le-au folosit pentru a exprima idealurile morale și sociale ale epocii lor. Clasicismul pune la baza creației artistice supremația rațiunii asupra fanteziei și a pasiunilor, face ca interesele generale in literatură să primeze asupra celor individuale și pune mai presus datoria cetățeneasca față de sentimente personale. Urmărind crearea unor opere ale căror personaje sa fie animate de înalte idealuri eroice si de principii morale ferme, scriitorii clasici s-au preocupat în mod deosebit de crearea unor eroi ideali, legați de soarta statului, inzestrați cu cele mai înalte virtuți cetatenesti si capabili de fapte eroice. Aceste personaje, de regulă regi sau reprezentanți ai aristocrației, erau prezentați in specii literare clasice cum oda, imn, poem epic, tablou istoric, tragedie - socotite specii superioare ale literaturii,  potrivit Poeticii lui Aristotel, care considera tragicul superior coicului. Reflectarea vieții sociale cu adevăratele ei conflicte, prin tipuri de oameni reprezentativi, era reprezentată în comedie, fabulă, satiră - socotite specii inferioare ale literaturii. Conceptia care dusese la aceasta ierarhizare a diverselor specii ale genurilor literare in creatia clasica a determinat si formularea unui sistem de norme, cum ar fi, spre exemplu, respectarea in drama a  celor trei unități, cele de timp, de loc și de acțiune.

Ultima perioda a clasicismului, mai ales sub influența ideilor revoluției burgheze, aduce și în creația literara lupta impotriva despotismului, dragostea de libertate. În aceasta perioada se deschide drumul afirmării, in artă, a pasiunilor puternice, iar simplitatea și veridicitatea sunt ridicate la rang de principii ale creației artistice. Reprezentanti ai clasicismului in literatura universala sunt autorii de teatru tragic Pierre Corneille, Jean Racine, dramaturgul Gustav de  Molliere, Boileau, autorul unei celebre arte poetice a clasicismului, fabulistul La Fontaine. Literatura română nu a avut un curent clasic dar se poate vorbi de trăsături ale clasicismului la sfirsitul secolului al XIX-lea, mai ales, la Titu Maiorescu, Mihai Eminescu, I. L. Caragiale, Ion Creangă si Ioan Slavici.

Bibliografie suplimentară
 George Călinescu, Sensul clasicismului și Clasicism, romantism, baroc, în Studii de estetică
 Toma Pavel, Arta îndepărtării, Eseu despre imaginația clasică, Editura Nemira, 1999
 Adrian Marino, Clasicismul, în Dicționar de idei literare, 1978,
 R. Munteanu, Clasicism și baroc în cultura europeană din secolul al XVII-lea, vol I-III, Univers, 1981-1983
 Matei Călinescu, Clasicismul european, ediția a doua, Editura Limes, Cluj, 2006
 Adrian Marino, Tudor Vianu, George Călinescu, Matei Călinescu, Clasicism, baroc, romantism, Editura Dacia, 1971

Vezi și
 Literatura română a secolului al XIX-lea

Istoria literaturii române
Termeni literari

Literatura română clasică


Time of Judgment is a series of roleplaying game scenario books for the World of Darkness settings of White Wolf Game Studio.  These scenarios are presented as the semi-canonical endings of the original World of Darkness, as preparation for the new version of the setting. As the Time of Judgment approaches, vampires cease to exist, werewolves fight their last battle against the Wyrm, and mages face their last test.

The series ran for four hardback books; one for Vampire: The Masquerade, Werewolf: The Apocalypse, and Mage: The Ascension respectively, with the fourth book delegated to each of the remaining settings. Each setting received between three and six potential scenarios.

Roleplaying scenario books

Vampire: Gehenna

Vampire: Gehenna, released in January 2004, began the Time of Judgment chronicle, providing four different scenarios and tips for Storytellers to end their Vampire: The Masquerade game sessions. Its scenarios are;

 "Wormwood", which is similar to the biblical story of Noah's ark, in which God silently eradicates vampiric life from Earth. The focus is on character interaction as the Player Characters are among the sole survivors in an abandoned sanctuary, as all other vampiric forms are cleansed, with the Player Characters given a chance to interact with each other, reconcile and turn to God before 40 Nights are over.
 "Fair is Foul", which concerns the mythology of Lilith and the struggles of her own descendants against those of her enemy, Caine.
 "Nightshade", a large-scale story which follows up on many metaplot hooks such as the rising of the antediluvian and rebirth of Saulot.
 "Crucible of God", is best described as a post-apocalyptic monster epic, with the antediluvian having completely rewritten the world to their ideals.

Werewolf: Apocalypse

Werewolf: Apocalypse, released in February 2004,  providing four different scenarios for Werewolf: The Apocalypse game sessions.

 "The Last Battleground" covered the apocalypse as a great battle, taking place in the spirit realm, where the players would seek for any support before the final battle.
 "A Tribe Falls" covers what events could occur if one of the existing thirteen tribes fell 'to the wyrm', like the Black Spiral Dancer tribe.
 "Weaver Ascendant" essentially places the Weaver as the source of all problems in the cosmos, and throws the characters into conflict with it.
 "Ragnarok" outlines what would happen if a giant asteroid were to collide with the world, igniting an apocalyptic war with the forces of the Wyrm.

Mage: Ascension

Mage: Ascension, released in March 2004,  providing five different scenarios for Mage: The Ascension game sessions.

 "Judgment", the most metaplot-heavy of the lot, features many current strands (rogue councils, forgotten traditions, the avatar storms), which ultimately leads to all characters ascending while the universe becomes one great singularity.
 "The Revolution Will Be Televised" outlines a civil war in the Technocracy, with a view from the inside.
 "The Earth Will Shake" outlines what would happen if a giant asteroid were to collide with the world, in a different manner to the event in Werewolf.
 "A Whimper, Not A Bang" dealt with a threat from an alien lifeform, which had not previously been mentioned within the game for many years. These creatures are gradually consuming the world's magic, not much affecting humans but essentially producing the extinction of mages.
 "Hell On Earth" outlined what would happen were the Nephandi to win the battle and bring chaos to the world.

Time of Judgment

World of Darkness: Time of Judgment, also released in March 2004, covered Changeling: The Dreaming, Demon: The Fallen, Hunter: The Reckoning, Kindred of the East, and Mummy: The Resurrection, with each receiving between three and four scenarios. Orpheus also got its final book, End Game in 2004, but it was not considered part of the Time of Judgment.  Wraith: The Oblivion had already ended in 1999 due to lack of sales.

Mind's Eye Theatre

Laws of Judgment ended the Mind's Eye Theatre line of World of Darkness live-action role-playing games. Laws of Judgment is a condensed adaptation of the Time of Judgment books, as well as the final Wraith: The Oblivion book, Ends of Empire. Laws of Judgment omitted the "Rising of Mount Meru" scenario for Kindred of the East (from World of Darkness: Time of Judgment), on the grounds that its themes did not fit with those of Mind's Eye Theatre, as well as the entire Demon: The Fallen scenario from World of Darkness: Time of Judgment, as Demon was never adapted to Mind's Eye Theatre format.

Novels

There are also three fiction novels that picture the end of times for Vampire: The Masquerade, Werewolf: The Apocalypse, and Mage: The Ascension, respectively. These novels are "Gehenna", "The Last Battle", and "Judgment Day". None of these are considered to be the canonical ending of the line, as the storylines are left open for each group to end them as they please.

References

 Sean Riley et al. (2004). Apocalypse. Stone Mountain: White Wolf Game Studio.
 Dean Shomshak et al. (2004). Gehenna. Stone Mountain: White Wolf Game Studio.
 Jackie Cassada et al. (2004). Laws of Judgment. Stone Mountain: White Wolf Game Studio.

External links

World of Darkness

Time of Judgment