Deborah Ann Harry, poznatija kao Debbie Harry (rođ. Angela Trimble; Miami, 1. srpnja 1945.) američka je pjevačica, tekstospisateljica, manekenka i glumica. Poznata je kao glavna pjevačica novovalskog sastava Blondie. Zajedno sa sastavom postigla je znatan komercijalni uspjeh, a veliki broj njezinih izdanja našao se na ljestvicama u Sjedinjenim Državama i Velikoj Britaniji u razdoblju od 1979. do 1981. godine.

Rođena je u Miamiju, a odrasla je u New Jerseyju, gdje je i usvojena. Nakon pohađanja fakulteta radila je na velikom broju poslova, bila plesačica, tajnica i Playboy-zečica, prije nego što se oprobala u glazbi. Bila je jedna od osnivača sastava Blondie, 1974. godine u New Yorku, s kojim je objavila veliki broj pjesama.

Godine 1981. objavila je prvi samostalni album pod nazivom KooKoo, ukupno pet studijskih albuma i tri kompilacije. Nakon pauze od glazbe posvetila se glumačkoj karijeri i pojavljuje se u velikom broju filmova uključujući: Union City, Videodrome, Body Bags, Cop Land i mnoge druge.

Sastav Blondie se krajem 1990-ih ponovno okupio i objavio nekoliko albuma, a Harry je osim glazbene karijere, nastavila i glumačku.

Životopis

Djetinjstvo, rane godine
Rođena je kao Angela Trimble, 1. srpnja 1945. godine u Miamiju. Kada je imala tri mjeseca usvojili su je Richard i Catherine Harry, vlasnici trgovine u gradu Hawthorneu i dali joj ime Deborah Ann Harry. Debbie je saznala da je usvojena kada je imala četiri godine, a krajem 1980-ih pronašla je svoju majku, koja je bila pijanistica i nije željela ostvariti kontakt s kćeri. Veći dio djetinjstva je provodila igrajući se u šumi pokraj svoje kuće.

Pohađala je srednju školu u Hawthorneu koju je završila 1963. godine. Diplomirala je 1965. na sveučilištu Centenary u Hackettstownu u umjetničkom području. Prije nego što je počela pjevati, preselila se u New York i krajem 1960-ih radila godinu dana kao tajnica radijske postaje BBC-a. Nakon toga radila je kao konobarica u noćnom klubu i restoranu u New Yorku, potom kao go-go plesačica u diskoteci u Union Cityu, a nakon toga kao Playboy-zečica.

Glazbena karijera

1966. – 1975.: Početak karijere i osnivanje sastava Blondie
Krajem 1960-ih godina, Debbie je započela glazbenu karijeru kao vokalistica folk rock sastava The Wind in the Willows, koji je 1968. godine objavili album za izdavačku kuću Capitol Records. Godine 1974. Debbie je pristupila sastavu Stilettoes zajedno s Eldom Gentilom i Amandom Jones. Ubrzo nakon toga, sastavu se pridružuje Chris Stein, koji je počeo zabavljati se s Debbie. Nakon što je napustila sastav Stilettoes, Debbie i Chris zajedno osnivaju sastav Angel and the Snake s Tishom i Snookyem Bellomo. Nakon toga, Debbie i Chris su osnovali sastav Blondie. Ubrzo nakon osnivanja, grupa je često imao nastupe u klubovima Max's u Kansas City i CBGB u New Yorku.

1976. – 1980.: Priznanje na sceni i postizanje uspjeha

Zbog svoje fotogeničnosti, odvažnog izbora odjeće i duge plave kose, Debbie je brzo postala ikona punk-glazbe. U lipnju 1979. godine, sastav Blondie predstavljen je na naslovnoj stranici časopisa Rolling Stone. Istoimeni album "Blondie" su objavili 1976. godine, a našao je se na četrnaestom mjestu top-ljestvice u Australiji i sedamdeset i petom mjestu u Ujedinjenom Kraljevstvu. Drugi studijski album pod nazivom Plastic Letters objavljen je u veljači 1978. godine i postigao je veliki uspjeh van Sjedinjenih Država. Treći studijski album sastava pod nazivom Parallel Lines objavljen je 23. rujna 1978. godine, a postigao je veliki međunarodni uspjeh. Na albumu se nalazi hit singl Heart of Glass koji je bio na prvom mjestu u Sjedinjenim Državama i prodato je dva milijuna primjeraka. Pjesma je također bila na prvom mjestu top-ljestvice u Velikoj Britaniji i drugi najprodavanija singlica 1979. godine. Uspjeh sastava nastavljen je izdanjem albuma Eat to the Beat, 13. listopada 1979. godine. Album Autoamerican objavljen je u studenom 1980. godine i bio je treći na listi u Ujedinjenom Kraljevstvu i sedmi na listi u Sjedinjenim Državama. Pjesme Call Me, Atomic, The Tide Is High i Rapture bile su na prvim mjestima ljestvica u Sjedinjenim Državama i Ujedinjenom Kraljevstvu.

Debbie i Chris su se sprijateljili s umjetnikom-grafita Fab 5 Freddy, koji ih je upoznao s novonastalnom hip hop scenom u Bronxu. Preko njega, sastav se povezuje s reperom Grandmaster Flashom. Nakon toga, Debbie se sprijateljila s američkim slikarom Andyem Warholom koji je stvorio malu seriju od četiri portreta Debbie u različitim bojama, a fotografije su bile izložene na izložbi u Londonu 2013. godine. Njezina suradnja s Warholom se nastavila i bila je njegov gost u MTV emisiji Petnaest minuta Andya Warhola.

1981. – 1987.: Solo-karijera i početci glumačke karijera
Godine 1981., Harry objavila u medijima da njezino ime nije "Blondie" niti "Debbie", već Deborah Harry. Solo-karijeru započela je objavljivanjem albuma KooKoo 1981. godine, koji su producirali Nile Rodgers i Bernard Edwards, a album je bio na dvadeset i petom mjestu u Sjedinjenim Američkim Državama i šestom mjestu top-ljestvice u Ujedinjenom Kraljevstvu. Albumu je kasnije uručen zlatni certifikat u Sjedinjenim Državama ali i srebrni u Ujedinjenom Kraljevstvu. Prvi albumski singl pod nazivom Backfired bio je na četrdeset i trećem mjestu američke liste Billboard Hot 100, dvadeset i devetom mjestu Dance club-liste i trideset i drugom mjestu liste singlova u Ujedinjenom Kraljevstvu. Drugi singl pod nazivom The Jam Was Moving bio je na osamdeset i drugom mjestu liste u Sjedinjenim Državama.

Nakon godinu dana pauze od glazbe, Debbie je objavila svoj šesti studijski album pod nazivom The Hunter, u svibnju 1982. godine. Album nije bio uspješan koliko njezini prethodni, a svjetska turneja na kojoj je Debbie trebala promovirati album je otkazana zbog slabe prodaje karata za koncerte. U ovom razdoblju, Chris Stein se razbolio, a zbog toga i padaju prodaje sastava Blondie. Nakon što je sastav Blondie raspušten 1982. godine, Debbie se slabo bavila glazbom jer je brinula o bolesnom partneru Steinu. Godine 1983. objavila je singlicuRush koja nije imala komercijalni uspjeh. Iste godine Debbie je igrala glavnu ulogu u filmu 'Videodrome. Za svoju ulogu dobila je sjajne kritike od strane filmskih kritičara.

Godine 1985., Debbie je objavila singl Feel The Spin, koji također nije doživio veliki komercijalni uspjeh. Drugi solo album pod nazivom Rockbird objavljen je 15. studenog 1986. godine. Bio je na devedeset i sedmom mjestu liste u Sjedinjenim Državama i trideset i prvom mjestu liste u Ujedinjenom Kraljevstvu. Singl French Kissin' postigao je blagi komercijalni uspjeh u Sjedinjenim Državama, a u Ujedinjenom Kraljevstvu bio je osmi među deset najboljih singlova. Ostali singlovi s albuma su Free to Fall i In Love with Love koji je bio na prvom mjestu Dance-liste u Sjedinjenim Državama. Također je objavljeno nekoliko remiksa te pjesme. Godine 1987. Debbie je glumila u filmu Zauvijek Lulu u glavnoj ulozi zajedno s Alecom Baldwinom.

 1988. – 1996.: Glumačke karijera, nastavak glazbene solo-karijere
Godine 1988. Debbie je snimila pjesmu Liar, Liar kao soundtrack za film Udata za mafiju iz 1988. godine. Iste godine imala je ulogu u filmu Hairspray.

Dana 16. listopada 1989. godine objavila je treći studijski album pod nazivom Def, Dumb & Blonde. Prvi albumski singl pod nazivom I Want That Man bio je hit u Europi i Australiji, kao i na američkoj rock listi singlova. Zbog uspjeha singla, album je bio na dvanaestom mjestu liste u Ujedinjenom Kraljevstvu, gdje mu je dodijeljen srebrni certifikat. Def, Dumb & Blonde je nakon promocije bio na sto dvadeset i trećem mjestu u Sjedinjenim Državama. Na albumu su se našle pjesme Brite Side i Sweet and Low. Pjesmu Maybe for Sure Debbie je snimila za potrebe animiranog filma Rock & Rule. Albumski singl Kiss It Better bio je na dvanaestom mjestu američke liste modernog rocka i postigao veći komercijalni uspeh od singla I Want That Man. Debbie se nakon objavljivanja albuma pojavila u filmu Priče s tamne strane, koji je objavljen 1990. godine. U ožujku 1991. godine objavljena je kompilacija pod nazivom The Complete Picture: The Very Best of Deborah Harry and Blondie na kojoj se nalazi veliki broj pjesama Debbie, a kompilacija je bila na trećem mjestu liste u Ujedinjenom Kraljevstvu.

Godine 1992. u vrijeme dok je snimala pjesme za svoj četvrti solo album pod nazivom Debravation, Debbie je surađivala s njemačkim post punk sastavom Die Hau na pjesmi Don't Cross My Mind i objavila pjesmu Prelude to a Kiss kao soundtrack istoimenog filma. Također je obradila pjesmu Summertime Blues koja je služila kao soundtrack filma Ta noć u Australiji. Album Devotion objavljen je 24. kolovoza 1993. godine i na njemu se nalazi četrnaest pjesama. Prvi albumski singl pod nazivom I Can See Clearly bio je na dvadeset i trećem mjestu liste u Ujedinjenom Kraljevstvu i drugom mjestu Dance-liste u Sjedinjenim Državama. Nakon toga objavljen je treći albumski singl pod nazivom Strike Me Pink.

U studenom 1993. godine, Debbie je imala glazbenu turneju u Velikoj Britaniji. Na njezinom repertoaru nalazile su se pjesme s posljednjeg albuma kao i do tada neobjavljena pjesma pod nazivom Close Your Eyes, koja je snimljena 1987. godine. Početkom 1994. godine imala je turneju u Sjedinjenim Državama kako bi promovirala album Debravation. Tijekom ovog razdoblja, u Velikoj Britaniji objavljeni su svi njeni solo albumi na CD izdanju i doživjeli su komercijalni uspjeh.

Sredinom 1990-ih godina, Debbie se pridružila nekoliko sastava, pristupila je jazz-ansamblu Jazz Passengers 1994. godine i pojavila se na njihovom album pod nazivom In Love. Debbie je također uspostavila suradnju s klavijaturistom Jimmyem Destrijem kako bi obradila pjesmu Don't Be Cruel, koja se našla na albumu Brace Yourself!. U istom razdoblju snimila je duet s glumcem Robertom Jacksom pod nazivom Der Einziger Weg, a pjesma je bila soundtrack filma Teksaški masakr motornom pilom, koji je objavljen 1994. godine. Pjesma je snimljena na engleskom i njemačkom jeziku. Debbie je također bila vokalistica projekta bivših članova sastava Talking Heads (Jerry Harrison, Tina Weymouth i Chris Frantz) pod nazivom the Heads, na njihovom albumu iz 1996. godine No Talking, Just Head (vokal u dvije pjesame "No Talking, Just Head" i "Punk Lolita"). Nakon toga, ponovno je surađivala sa sastavom Jazz Passengers, ovoga puta na pjesmi The City in the Sea, koja se pojavila na albumu Closed on Account of Rabies iz 1997. godine.

Zajedno s Liv Tyler pojavila se na filmu Heavy koji je objavljen 1997. godine, a bila je u ulozi konobarice njujorškog restorana. Naredne godine imala je ulogu u filmu Zemlja policajaca.

 1997. – 2007.: Ponovno osnivanje sastava Blondie

Godine 1997. sastav Blondie ponovno počinje djelovati, prvi put nakon petnaest godina. Dana 23. veljače 1999. godine, sastav je objavio album No Exit, do ožujka 2006. godine prodano je 2 milijuna primjeraka diljem svijeta. Vodeći albumski singl pod nazivom Maria bio je na prvom mjestu liste u Ujedinjenom Kraljevstvu i na prvom mjestu u četrnaest drugih državama diljem svijeta, kao i među deset najboljih dance-pjesama u Sjedinjenim Državama. No Exit debitirao je na trećem mjestu u Ujedinjenom Kraljevstvu i sedamnaestom mjestu u Sjedinjenim Državama.

Godine 2001. Debbie se pojavila na albumu Billya Vera pod nazivom Vibes 4, na pjesmi Me and You, kao i na albumu Andya Summersa pod nazivom Peggy's Blue Skylight, na pjesmi Weird Nightmare. Obradila je pjesmu (Ghost) Riders in the Sky koja je služila kao soundtrack za film Three Businessmen i bila dostupna za digitalno preuzimanje. U svibnju 2002. godine uspostavila je suradnju sa sastavom Jazz Passengers i orkestrom BBC Concert Orchestra, s kojima je održala koncert u Londonu. Godine 2003., snimila je pjesmu Waltzing Matilda koja se našla na albumu House Party. Dana 13. listopada 2003. godine zajedno sa sastavom Blondie objavila je album The Curse of Blondie, koji je do 9. kolovoza 2005. godine prodan u 34.000 primjeraka u Sjedinjenim Državama.

Godine 2006. Debbie je počela raditi u New Yorku na petom solo albumu pod nazivom Necessary Evil, koji je objavljen 5. rujna 2007. godine. Na albumu se nalazi četrnaest pjesama, uključujući prvi albumski singl Two Times Blue, koji je objavljen 6. lipnja 2007. godine.

 2008. – danas

Godine 2008. Debbie je sudjelovala u snimanju albuma Folie à Deux američkog pop punk sastava Fall Out Boy, na pjesmi West Coast Smoker. Godine 2010. snimila je nekoliko solo pjesama i dueta s Nickom Cavom za glazbeni projekt pod nazivom "Jeffrey Lee Pierce".

Zajedno sa sastavom Blondie, 30. svibnja 2011. godine objavila je album Panic of Girls, a iste godine i knjigu pod nazivom Debbie Harry and Blondie: Picture This.

Tijekom 2014. godine, bila je gostovala je u sastavu Arcade Fire na glazbenom i umjetničkom festivalu Coachella. Dana 12. svibnja 2014. godine sastav Blondie objavio je album pod nazivom Blondie 4(0) Ever, a na njemu su se našli singlovi A Rose by Any Name, Sugar on the Side i I Want to Drag You Around. Jedanaesti studijski album grupe Blondie pod nazivom Pollinator objavljen je 5. svibnja 2017. godine. U listopada 2019. godine, Debbie je objavila memoare pod nazivom Face It.

 Privatni život
Debbie danas živi u okrugu Monmouth u New Jerseyu i ima četiri kućna ljubimca. Bila je u vezi s gitaristom grupe Blondie, Chrisom Steinom, ali su se razišli 1989. godine. Priznala je da su u tom razdoblju koristili drogu, a da su prestali nakon provedenoga vremena u rehabilitacijskoj bolnici. Debbie je kuma Steinovim kćerkama.

 Diskografija
 Studijski albumi
 KooKoo (1981.)
 Rockbird (1986.)
 Def, Dumb & Blonde (1989.)
 Debravation (1993.)
 Necessary Evil (2007.)

 Kompilacije i ostalo
 Once More into the Bleach (1988., Debbie Harry i Blondie)
 The Complete Picture: The Very Best of Deborah Harry and Blondie (1991., Deborah Harry i Blondie)
 Deborah Harry Collection (1998.)
 Most of All: The Best of Deborah Harry'' (1999.)

Galerija

Vidi još
 Blondie

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web-stranica – www.debbieharry.com
 Deborah Harry na Discogsu

Američki filmski glumci
Američki pjevači
Američki tekstopisci
Američki rock-glazbenici
Američki ženski modeli
Punk glazbenici

Debbie Harry


Glen Wallace (Belfast, Condado de Antrim; 5 de mayo de 1976) es un actor británica, más conocido por haber interpretado a Malachy Fisher en la serie Hollyoaks.

Carrera
El 8 de febrero de 2007 obtuvo su primer papel en la televisión cuando se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks donde interpretó a Malachy Fisher, hasta el 18 de noviembre de 2010, después de que su personaje muriera debido a una infección.

En el 2008 interpretó de nuevo a Malachy, esta vez en el spin-off de la serie llamado Hollyoaks Later.

En el 2011 apareció como invitado en dos episodios de la serie Holby City donde interpretó a Andy Bryan, un antiguo amigo del cirujano Greg Douglas.

El 21 de abril de 2014 se unió al elenco invitado de la popular serie EastEnders donde interpreta al detective sargento Bryant, uno de los encargados de investigar el asesinato de Lucy Beale.

Filmografía

Películas

Series de televisión

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Official Website | Glen Wallace

 Digital Spy > Celebrity News > Glen Wallace

Actores de televisión de Irlanda del Norte
Actores de televisión
Nacidos en Belfast

Glen Wallace


التعريف التقني  هو تعريف ضمن التواصل التقني يصف أو يشرح المصطلحات التقنية. تستخدم التعاريف الفنية لتقديم المفردات التي تجعل التواصل في مجال معين مقتضب وخالي من الغموض. على سبيل المثال مصطلح العُرْفُ الحَرْقَفِيّ من المصطلحات الطبية هي قمة التلال في عظم الفخذ (انظر الحَرْقَفَة).

أنواع التعاريف الفنية
هناك ثلاثة أنواع رئيسية من التعاريف التقنية:

التعريف المختصر
أمثلة:
 أنيلين، حلقة بنزين مع مجموعة أمين، هي مادة كيميائية متعددة الاستخدامات تستخدم في العديد من التوليفات العضوية.
 جنس النمس القزمي  من السموريات ويحتوي على نوعين.

التعريف الجملي
تظهر هذه التعريفات عمومًا في ثلاثة أماكن مختلفة: داخل النص أو في ملاحظات الهامش أو في مسرد المصطلحات. بغض النظر عن الموضع في المستند ، تتبع معظم التعريفات الجملية الشكل الأساسي للمصطلح والتصنيف وسمات التمييز.

أمثلة:
السلم الكبير هو سلم موسيقي يحتوي على نمط فاصل نصف نغمة 2-2-1-2-2-2-1.
المصطلح: سلم كبير
التصنيف: جداول سلم موسيقي
السمات المميزة: نمط الفاصل النصف الفاصل 2-2-1-2-2-2-1

في الرياضيات ، زمرة أبيلية هي مجموعة تبديلية.
المصطلح: زمرة أبيلية
التصنيف: المجموعات الرياضية
السمات المميزة: تبديل

التعريف الموسع
عندما يحتاج المصطلح إلى شرح بمزيد من التفصيل والدقة يتم استخدام تعريف موسع. يمكن أن يتراوح حجمه من بضع جمل إلى عدة صفحات. عادة ما يتم العثور على تعريف أقصر في النص ويتم وضع تعريفات طويلة في المسرد. تتطلب المفاهيم المعقدة نسبيًا في الرياضيات تعريفات موسعة يتم فيها الإعلان عن الأشياء الرياضية (على سبيل المثال ، فلنفترض أن «س» هو رقم حقيقي ...) ثم يتم تقييدها وفقًا للشروط (غالباً ما يشار إليها بعبارة : على أنه ).

مراجع

اتصالات تقنية
مصطلحات لغوية

تعريف تقني


Winfried Lüssenhop (Hannover, 29 de mayo de 1936), más conocido como Wyn Hoop, es un cantante alemán, mayormente conocido por su participación en el Festival de la Canción de Eurovisión 1960.

Carrera
A comienzos de los años 1950, Hoop formó una banda de jazz llamada los Capitellos, con quienes viajó y trabajó en la radio antes de su disolución en 1958. Hoop comenzó a realizar sus propias grabaciones, primeramente bajo el nombre de Fred Lyssen, antes de establecerse profesionalmente como Wyn Hoop.

En 1960, Hoop participó selección para el Festival de la Canción de Eurovisión, donde su canción "Bonne nuit ma chérie" fue elegida para representar a su país en ese mismo año, donde obtuvo la 4.ª posición con 11 puntos.

Hoop grabó varias y exitosas versiones de canciones en inglés al alemán (tales como "Are You Lonesome Tonight?") antes de grabar una serie de exitosos sencillos en 1962 con el cantante finlandés Pirkko Mannola. A partir de 1964, Hoop comenzó a grabar con la cantante austriaca Andrea Horn, con quien se había casado en 1961. Su música estaba principalmente orientada al estilo folk.

En 1978, Hoop se retiró del mundo del espectáculo.

Referencias

Participantes en Eurovisión 1960
Cantantes masculinos de Alemania
Nacidos en Hannover

Wyn Hoop


The Complete Robot (1982) is a collection of 31 of the 37 science fiction short stories about robots by American writer Isaac Asimov, written between 1939 and 1977. Most of the stories had been previously collected in the books I, Robot and The Rest of the Robots, while four had previously been uncollected and the rest had been scattered across five other anthologies. They share a theme of the interaction of humans, robots and morality, and put together tell a larger story of Asimov's fictional history of robotics. The stories are grouped into categories.

Contents
 Introduction
 Some Non-human Robots
 "A Boy's Best Friend" (1975)
 "Sally" (1953)
 "Someday" (1956), also Multivac series
 Some Immobile Robots
 "Point of View" (1975), also Multivac series
 "Think!" (1977)
 "True Love" (1977), also Multivac series
 Some Metallic Robots
 "Robot AL-76 Goes Astray" (1942)
 "Victory Unintentional" (1942)
 "Stranger in Paradise" (1973–74), novelette
 "Light Verse" (1973)
 "Segregationist" (1967)
 "Robbie" (1940)
 Some Humanoid Robots
 "Let's Get Together" (1957)
 "Mirror Image" (1972)
 "The Tercentenary Incident" (1976)
 Powell and Donovan
 "First Law" (1956)
 "Runaround" (1941–42), novelette
 "Reason" (1941)
 "Catch That Rabbit" (1944)
 Susan Calvin
 "Liar!" (1941)
 "Satisfaction Guaranteed" (1951)
 "Lenny" (1958)
 "Galley Slave" (1957), novelette
 "Little Lost Robot" (1947), novelette
 "Risk" (1955), novelette
 "Escape!" (1945)
 "Evidence" (1946), novelette
 "The Evitable Conflict" (1950), novelette
 "Feminine Intuition" (1969), novelette
 Two Climaxes
 ". . . That Thou Art Mindful of Him" (1974), novelette
 "The Bicentennial Man" (1976), novelette
 A Last Word

Stories not involving the Three Laws of Robotics
Stories that are about Asimov's positronic robots that do not obey the Three Laws of Robotics are:

"Let's Get Together" robots are used as parts of a bomb that will explode when they get together.
In "Someday" there are non-positronic computers which tell stories and do not obey the Three Laws.
In "Sally" there are positronic brain cars who can damage men or disobey without problems.  No other kinds of robots are seen, and there is no mention of the Three Laws.
In ". . . That Thou Art Mindful of Him" robots are created with a very flexible Three Laws management, and these create little, simplified robots with no laws that actually act against the Three Laws of Robotics.

Robot stories not included
This collection includes most of Asimov's robot short stories. Missing ones were either written after its publication, or formed the text connecting the stories in I, Robot.

The six Asimov robot short stories not included in this book are:
 "Robot Dreams" (found in the anthology of the same title)
 "Robot Visions" (found in the anthology of the same title)
 "Too Bad!" (found in Robot Visions)
 "Christmas Without Rodney" (found in Robot Visions)
 "Cal" (found in Gold)
 "Kid Brother" (found in Gold)

References

External links

Foundation universe books
Science fiction short story collections by Isaac Asimov
1982 short story collections
Doubleday (publisher) books

The Complete Robot


Otpadni papir ili stari papir podrazumijeva papirni i kartonski otpadak, otiskan, ispisan ili čist otpadak tiskara, upotrijebljena ambalaža od papira, kartona ili ljepenke različitog sirovinskog sastava, otpadak u procesu prerade papira (rezanje, bušenje rupa i tako dalje), neuvezani ili uvezani zastarjeli ili nepotrebni tiskani materijal (novine, časopisi, poslovne knjige, brošure) i papirni otpaci izdvojeni iz kućnog smeća. Da bi se pretvorio u vlaknastu masu, bijeli stari papir rezan u obliku uskih traka ne zahtijeva uglavnom nikakvu posebnu predobradu ako nije impregniran (na primjer da bi se postigla čvrstoća papira u mokrom stanju kao u vrečica za čaj). Tiskan i onečišćen papir potrebno je prvo očistiti od nečistoća i primjesa tiskarske boje. Dobro organiziranim sakupljanjem starog papira, u prvom redu iz sakupljačkih i proizvodnih poduzeća (tiskare, knjigovežnice, proizvodnja ambalaže), ustanova, arhiva i velikih robnih kuća, vraća se industriji papira oko 30 do 35% potrebnog vlaknastog materijala i time se veoma smanjuje potrošak osnovne sirovine (celuloze).

Reciklirani papir
Može se reći da se gotovo sva proizvodnja papira, proizvedena prije izuma procesa za izradu drvenjače, zasnivala na reciklaži raznih vlaknastih materijala. Danas se reciklirani papir odnosno vlaknasti materijal izrađuje gotovo isključivo iz prikupljenog starog papira. Oko 80% prikupljenog starog papira se može koristiti za proces recikliranja, a oko 20% je razni otpad. Od prikupljenog papira se mora izdvojiti sve što se ne može iskoristiti kao vlaknasti materijal. To su uglavnom žice, spajalice, plastificirani papiri i polukartoni, papiri otisnuti ultraljubičastim lakom i drugo. Vlakanca dobivena samo od starog papira mogu biti reciklirana 5 do 7 puta prije nego što postanu previše kratka, i lomljiva, a da bi se samo od njih mogao napraviti novi papir određenih svojstava.

Izvori

Otpad

Otpadni papir


René Karel Verheyen, né le  à Borgerhout, mort le  à Wilrijk, est un ornithologue et mammalogiste belge.

Biographie
Verheyen s'oriente d'abord vers l'enseignement, obtenant en 1926 le diplôme d'instituteur à l'école normale de la ville d'Anvers, puis en 1930 celui de régent pour l'enseignement des sciences dans les écoles moyennes. Parallèlement, il poursuit ses études à l'Université de Gand et décroche sa licence de sciences zoologiques en 1937, ce qui lui permet de rejoindre le Muséum des sciences naturelles comme aide-naturaliste. Il obtient le doctorat en 1939 sur l'« étude des formes géographiques de la faune ornithologique belge ».

À partir de 1940, il fait paraître son œuvre maîtresse en huit volumes sur l'avifaune de Belgique, publiée d'abord en néerlandais, puis en français :
 Les Anatidés de Belgique
 Les Pics et coucous de Belgique
 Les Rapaces diurnes et nocturnes de Belgique
 Les Passereaux de Belgique (deux volumes)
 Les Échassiers de Belgique
 Les Colombidés et les Gallinacés, ainsi que les Martinets, l'Engoulevent, le Martin-Pêcheur, le Guêpier, le Rallier et la Huppe de Belgique
 Les Oiseaux d'Eau de Belgique (à l'exception des Anatidés et des Échassiers)

À partir de 1947, il part en exploration dans les parcs nationaux du Congo belge, d'abord au parc national de l'Upemba, puis au Parc national Albert, dans le Ruwenzori. En 1950, il est nommé à la tête de l'Œuvre belge de baguement des oiseaux et assume la rédaction en chef de la revue ornithologique belge Le Gerfaut - De Giervalk.

En 1953, il obtient l'agrégation de l'enseignement supérieur et devient en 1959 chargé de cours à l'Université de Gand, où il enseigne la zoologie systématique et l'étude approfondie des vertébrés.

Sources

Liens externes

Naissance en novembre 1907
Naissance à Borgerhout
Ornithologue belge
Zoologiste belge du XXe siècle
Décès en octobre 1961
Décès à Wilrijk
Décès à 53 ans

René Karel Verheyen


إيفان فاتيتش (مواليد 21 أغسطس 1988 في بلييفيليا - يوغوسلافيا)  لاعب كرة قدم من الجبل الأسود يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى جنوى الإيطالي منذ 2009 في مركز المدافع .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في جورجيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أوزبكستان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في مقدونيا الشمالية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البوسنة والهرسك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في صربيا
لاعبو كرة قدم رجالية مونتينيغريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مونتينيغريون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ماليزيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بلييفليا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في أوزبكستان
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في البوسنة والهرسك
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في إيطاليا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في صربيا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في ماليزيا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في مقدونيا الشمالية
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الجورجي الممتاز
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري المقدوني الأول لكرة القدم
لاعبو الدوري المونتينيغري الممتاز
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لاعبو إمبولي
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو جنوى
لاعبو دوري البوسنة والهرسك الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو دوري السوبر الأوزبكي
لاعبو دوري السوبر الماليزي
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو فويفودينا
لاعبو فيتشينزا
لاعبو كرة قدم مغتربون في أوزبكستان
لاعبو كرة قدم مغتربون في البوسنة والهرسك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في جمهورية مقدونيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في جورجيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في صربيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ماليزيا
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون
لاعبو كرة قدم مونتينيغريون مغتربون
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب الجبل الأسود تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الجبل الأسود لكرة القدم
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي رودار بليفليا
لاعبو نادي سامتريديا
لاعبو نادي سلوبودا توزلا
لاعبو نادي كياسو
لاعبو هيلاس فيرونا
مواليد 1988
مواليد في بلييفليا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في جورجيا

إيفان فاتيتش


An Lepanthes appendiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Lepanthes appendiculata in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes appendiculata


13176 Kobedaitenken este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13176 Kobedaitenken este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yatsuka de Robert H. McNaught și Hiroshi Abe (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,19 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 18,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

13176 Kobedaitenken


Mount Cameroon is an active volcano in the South West region of Cameroon next to the city of Buea near the Gulf of Guinea. Mount Cameroon is also known as Cameroon Mountain or Fako (the name of the higher of its two peaks) or by its indigenous name Mongo ma Ndemi ("Mountain of Greatness").

It is the highest point in sub-Saharan western and central Africa, the fourth-most prominent peak in Africa, and the 31st-most prominent in the world.
The mountain is part of the area of volcanic activity known as the Cameroon Volcanic Line, which also includes Lake Nyos, the site of a disaster in 1986. The most recent eruption occurred on February 3, 2012.

Description

Mount Cameroon is one of Africa's largest volcanoes, rising to  above the coast of west Cameroon.

Flora
The mountain's natural vegetation varies with elevation. The main plant communities on the mountain include:
 Lowland rain forest predominates on the lower slopes, from sea level to  elevation. The lowland forests are part of the Cross-Sanaga-Bioko coastal forests ecoregion. They are composed of evergreen trees with a dense canopy  high, with taller emergent trees rising above the canopy. Many trees have buttress roots. The forests are diverse and species-rich, with numerous lianas. Much of the lowland forest has been converted to agriculture and agroforestry, including oil palm plantations.
 Lower montane forest, also known as submontane forest or cloud forest, grows between  elevation. The lower montane forests are composed of evergreen trees, which form a  canopy that is either closed or discontinuous. There are scattered areas of meadow and scrubland, with grasses, herbs, tall herbaceous plants (including Acanthaceae), tree ferns, woody shrubs, and low trees. Frequent clouds and mists sustain profuse epiphytes, including mosses, ferns, and orchids. The lower montane forests are diverse and species-rich, with characteristic Afromontane plants and endemic species. Impatiens etindensis and I. grandisepala are herbaceous epiphytes endemic to the montane forests of Mount Cameroon. The lower montane forests, together with the higher-elevation forests, scrub, and grasslands, are part of the Mount Cameroon and Bioko montane forests ecoregion.
 Upper montane forest grows from  elevation. Trees up to  high form an open-canopied forest with numerous epiphytes. The upper montane forests are less species-rich than the lower-elevation forests, and fires are more frequent.
 Montane scrub grows between  elevation. Low trees of  form open-canopied forests, woodlands, and shrublands, with an understory of small shrubs, herbs, ferns, and climbers.
 Montane grassland occurs between  elevation. The dominant vegetation is tussock grasses, with scattered fire-tolerant shrubs and low trees.
 Sub-alpine grassland is found at the highest elevations, from  to over . Frost-tolerant tussock grasses, dwarf trees and shrubs, and crustose, foliose, and fruticose lichens predominate.

Fauna and flora
Large mammals on the mountain include the African forest elephant (Loxodonta cyclotis), with a population of over 100 individuals. Other herbivores include red river hog (Potamochoerus porcus), bushbuck (Tragelaphus scriptus), bay duiker (Cephalophus dorsalis), blue duiker (Philantomba monticola), and yellow-backed duiker (Cephalophus sylvicultor). The mountain is home to several species of primates, including chimpanzee (Pan troglodytes), drill (Mandrillus leucophaeus), red-capped mangabey (Cercocebos torquatus), putty-nosed monkey (Cercopithecus nictitans), mona monkey (Cercopithecus mona), red-eared monkey (Cercopithecus erythrotis), Preuss' guenon (Cercopithecus preussii), and crowned guenon (Cercopithecus pogonias).

Two species of birds are endemic to Mount Cameroon, Mount Cameroon spurfowl (Pternistis camerunensis) and Mount Cameroon speirops (Zosterops melanocephalus).

Flora

Mount Cameroon National Park
 Mount Cameroon National Park (Parc National du Mont Cameroun) was created in 2009. It covers an area of 581.23 km². The park includes the former Etinde Forest Reserve and most of the Bomboko Forest Reserve. A portion of the Bomboko Forest Reserve remains outside the park, on the lower northern slopes of the mountain.

IUGS geological heritage site
In respect of it being 'one of the few volcanoes in the world located at the ocean-continent boundary in a passive tectonic margin', the International Union of Geological Sciences (IUGS) included 'The Quaternary Cameroon Volcano' in its assemblage of 100 'geological heritage sites' around the world in a listing published in October 2022. The organisation defines an IUGS Geological Heritage Site as 'a key place with geological elements and/or processes of international scientific relevance, used as a reference, and/or with a substantial contribution to the development of geological sciences through history.'

Access
The peak is frequently ascended by hikers. The annual Mount Cameroon Race of Hope scales the peak in around 4½ hours. Sarah Etonge has won the race seven times and is also a tour operator. English explorer Mary Kingsley, one of the first Europeans to scale the mountain, recounts her expedition in her 1897 memoir Travels in West Africa.

Gallery

See also
Debundscha
List of volcanoes in Cameroon

Notes

References
 DeLancey, M. W. and M. D. DeLancey. (2000). Historical Dictionary of the Republic of Cameroon (3rd ed.). Lanham, Maryland: The Scarecrow Press.

External links
Mount Cameroon Research Foundation

Active volcanoes
Afromontane
Four-thousanders of Africa
Highest points of countries
Mountains of Cameroon
National parks of Cameroon
Southwest Region (Cameroon)
Holocene stratovolcanoes
Volcanoes of Cameroon
First 100 IUGS Geological Heritage Sites
Stratovolcanoes of Africa

Mount Cameroon


The flag of Gabon () is a tricolour consisting of three horizontal green, yellow and blue bands.  Adopted in 1960 to replace the previous colonial flag containing the French Tricolour at the canton, it has been the flag of the Gabonese Republic since the country gained independence that year.  The design of the present flag entailed the removal the Tricolour and the widening of the yellow stripe at the centre.

History
The French gained control of modern-day Gabon in 1839, when a local chief surrendered the sovereignty of his land to them.  The Berlin Conference of 1885 solidified France's claim to the territory through diplomatic recognition, and it later became part of French Equatorial Africa in 1910.  Under French colonial rule over Gabon, the authorities forbade the colony from utilizing its own distinctive colonial flag.  This was because they were worried that this could increase nationalistic sentiment and lead to calls for independence.  However, with the rise of the decolonization movement in Africa, the French were obliged to grant limited autonomy to Gabon as a self-governing republic within the French Community.  This was granted in 1958 after a referendum was held supporting the proposal.

Gabon – considered "one of the more progressive" of French colonies – swiftly formulated a design for a new flag, which was officially adopted a year later in 1959.  It featured a horizontal tricolour identical to the current flag, but with the yellow stripe at the centre narrower than the green and blue bands surrounding it.  The French Tricolour was situated at the canton of the flag, making Gabon the only French autonomous republic to feature this "symbolic link" with France.

On 9 August 1960 – just over a week before Gabon became an independent country on 17 August – the flag was slightly modified.  The change entailed removing the Tricolour at the canton and enlarging the yellow stripe at the centre, thus giving it equal width with the two other bands.

Design

Symbolism
The colours and symbols of the flag carry cultural, political, and regional meanings.  The yellow alludes to the Equator – which cuts across the country – and also symbolizes the sun.  The green epitomizes the natural resources of Gabon, as well as its "extensive forested area" that the Gabonese people are economically dependent on in the form of lumber.  The blue represents the sea, specifically the South Atlantic Ocean along which the country has an "extensive coast".  While Whitney Smith in the Encyclopædia Britannica and Dorling Kindersley's Complete Flags of the World describe the centre band as solely yellow, The World Factbook characterizes it as both yellow and gold.

Distinctiveness
The proportions of Gabon's flag are 3:4.  This uncommon flag ratio, which is enshrined by Gabonese law, is shared by the flags of only three other countries – Democratic Republic of the Congo (some sources state that the proportions are 2:3), Papua New Guinea and San Marino.  Furthermore, the country's flag does not utilize the green, yellow and red colours of the Pan-Africanist movement, in contrast to its neighbouring countries.  Unlike other former French colonies in Africa, the flag consists of a horizontal tricolour, rather than a vertical one modelled after the flag of France.

Presidential flags

Naval flags

Ethnic group flags

Provincial flags

Municipal flags

Historical flags

References

External links

Gabon Flag at World Flags 101

Flags introduced in 1960
Flag
Flags of Africa
National flags

Flag of Gabon


Rujanski mučenici (fra. Saints Martyrs de Septembre, Bienheureux Martyrs des Carmes) su kršćanski mučenici. Primjer su odanosti vjeri Katoličke crkve.

Među brojnim žrtvama progutanim Francuskom revolucijom tijekom rujanskih pokolja ova se skupina žrtava naročito ističe. 2. i 3. rujna 1792. u Parizu revolucionarna svjetina pobila je 191 svećenika, redovnika i laika: trojica biskupa, 127 sekularnih svećenika, 56 redovniha i redovnica i petorica laika. Bili su osuđeni na smrt zato što nisu prihvatili tzv. Građanski ustav o svećenstvu (fra. Constitution civile du clergé) protiv kojeg se izjasnio papa Pio VI. i prije nego što ju je izglasovala skupština. Svećenici su stradali zato što su bili poslušni papi. Postali su mučenici za vjeru Katoličke crkve i zbog vjernosti ovim pokladima vjere. Jedan je povjesničar zabilježio da je razlog prestanka ubijanja bio fizički umor krvnika i ograničenost resursa za ubijanje, tj. u zatvorima više nije bilo dovoljno sprava za ubijanje.

Mučenici su ubijeni na mjestu gdje je tada bio samostan bosonogih karmelićana. Na mjestu bivšega karmelićanskoga samostana danas je poznati Katolički institut, Institut Catholique de Paris.

Mučenike je beatificirao papa Pio XI. listopada 1926. godine. Spomendan je u rimokatoličkom kalendaru je 2. rujna.

Izvori

Rimokatolička Crkva u Francuskoj
Francuska revolucija
Blaženici

Rujanski mučenici


El gran canciller o cancelario es la máxima autoridad de una universidad católica. A pesar de ser la máxima autoridad universitaria, el gran canciller no ejerce la autoridad académica en las universidades católicas, la cual está reservada para el rector, sino que sólo ejerce la autoridad eclesiástica, sirviendo como nexo entre la universidad y la jerarquía eclesiástica, dado el carácter católico de estos planteles.

Generalmente ostenta este cargo el arzobispo u obispo diocesano del lugar donde está erigida la universidad. No obstante, cuando la universidad está a cargo de una Congregación religiosa, ejercerá este cargo el superior local de aquella orden.

Cuando el gran canciller es, al mismo tiempo diocesano del lugar donde está erigida la universidad o superior de la orden a cargo de la universidad, este generalmente delega su potestad en su obispo auxiliar, y a falta de este, en un presbítero que ocupa el cargo de vice gran canciller, lo que le permite desarrollar su labor propia de una mejor manera y así no desatender las necesidades de la universidad.

Funciones y Facultades

 Representar a la Santa Sede en sus relaciones con la Universidad y a la Universidad en sus relaciones con la Santa Sede;

 Defender y promover tanto el carácter educacional como el carácter católico de la universidad y facilitar su comunión con la Iglesia local y universal;

 Ayudar al oficial ejecutivo (rector, presidente, director o principal) y a otros oficiales universitarios en la preservación y progreso de la universidad y en una fiel observación de sus estatutos;

 Promover el ministerio pastoral y, en particular, aprobar la designación de los que ejercerán dicho ministerio, y en lo posible establecimiento de una parroquia universitaria;

 Facilitar estrechos vínculos de la universidad con la comunidad académica y con la sociedad;

 Conceder el mandato a los profesores regulares en temas teológicos;

 Garantizar la inspiración cristiana efectiva de toda la enseñanza universitaria, así como la línea académica y doctrinal de la instrucción religiosa, proponiendo y aprobando los profesores;

 Asegurar un número suficiente de agentes para el ministerio pastoral en todas las secciones de la universidad;

 Promover la vida litúrgica y las actividades pastorales dentro de la universidad;

 Resolver conflictos de autoridad entre el rector y el Senado Académico u otros Consejos Universitarios;

 Proponer a la Santa Sede cambios en los estatutos y aprobar las modificaciones a los reglamentos universitarios;

 Proteger el patrimonio cuando la universidad es propiedad de la Iglesia.

Listado

Equivalentes
En algunas universidades, especialmente públicas, las funciones de gran canciller son asumidas por un órgano denominado preferentemente patronato, o por una persona que asume el título de patrono. Así, por ejemplo, en la Universidad de Chile el presidente de Chile es el patrono de la universidad.

Enlaces externos
Constitución Apostólica "Sapientia Christiana" sobre las universidades católicas

Gran canciller


Tara Leigh Patrick (d. 20 Nisan 1972; Sharonville, Ohio) Amerikalı aktris, model ve şarkıcı.

Filmografi

Diskografi

Ödülleri

Kaynakça

Dış Bağlantılar

1972 doğumlular
Ohio doğumlu şarkıcılar
Ohio doğumlu kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın modeller
Amerikalı kadın şarkıcılar
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Çeroki asıllı Amerikalılar
The Pussycat Dolls üyeleri
Yaşayan insanlar
En Kötü Yardımcı Kadın Oyuncu Altın Ahududu Ödülü sahipleri

Carmen Electra


Alexander Nevsky (Rusça Александр Невский) yönetmenliğini Sergey Ayzenştayn'ın yaptığı 1938 yılında Sovyetler Birliği'nde Mosfilm stüdyolarında çekilen film. Baş rolünü Nikolay Çerkasov'un oynadığı film, 13. yüzyılda Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu tarafından gerçekleştirilen Novgorod istilası girişimini ve bu girişimi başarısızlığa uğratan Prens Alexander, daha çok bilinen ismiyle Alexander Nevsky'yi konu edinmiştir.

Film, 1978 yılında İtalya'da bir yayınevi olan Arnoldo Mondadori Editore tarafından yapılan bir ankette tüm zamanların en iyi 100 filmi arasında gösterilmiştir.

Özet
Film 13. yüzyılda Alman Teutonic şövalyeleri ile Novgorod'da yaşayan Ruslar arasındaki savaşı anlatır. Alman şövalyeler Pskov şehrini istila ader ve şehir halkını kılıçtan geçirir. Aleksandr Nevskiy Novgorod'un insanlarını toparlar ve onun liderliğinde Peypus Nehri'nin donmuş yüzünde savaşa tutuşulur. Sayıca üstün olan Novgorodlılar Alman işgalcileri bozguna uğratırlar.

Politik altyapı

Aleksandr Nevski filmi Stalin döneminde Nazi Almanyası ile savaş ihtimali olan bir dönemde çevrilmiştir. Böyle bir filmin Stalin tarafından bir Alman işgaline karşılık Sovyet halkını savaşa hazır tutmak için Eisenstein'den özel olarak istediği de söylenmektedir. Film dönemin politik durumunu yansıtan birçok unsura sahiptir. Teutonic askerlerinin giydiği miğferler Alman askerlerinin miğferlerine oldukça benzemektedir. Birçok Teutons gamalı haçlarla süslüdür. Nervski ayrıca eski düşman Moğollarla şövalyelere karşı barış yapmıştır. Burada Nazi Almanyası'na karşı batılı güçlerle barış halinde olmanın gerekliliği ima edilmektedir.
Ne yazık ki film Stalin'in Soyet-Alman saldırmazlık anlaşması'nı onaylamasından çok kısa bir süre önce yayınlanır. Ancak gösterime girmesi engellenir. 1941 yılında Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırması üzerine politik durum tekrar değişir ve film birçok Sovyet sinemasında gösterime girer. Film görsel olarak oldukça etkileyici hatta enfes olarak tanımlanabilir, ancak ses kalitesinin bu performansın yanında oldukça zayıf kalması o yıllarda Sovyet sinemasının sesli filmde teknik olarak hayli yeni olduğunun da göstergesidir.

Film tarzı hakkında
Aleksadr Nevski senaryo yapısı olarak yönetmenin önceki çalışmalarına nazaran daha az deneyseldir. Hikâye bir asıl karakter üzerine kurulmuştur. Bu film ayrıca yönetmenin ilk sesli filmidir. Film müzikleri Sergey Prokofyev tarafından yapılmıştır. Eisenstein bu filmede görüntülerle müziklerin beraber kullanımı ile yeni daramatik methodlar geliştirmiştir.

Kadro
 Nikolai Cherkasov Prens olarak,
 Nikolai Okhlopkov Vasili Buslaev olarak,
 Andrei Abrikosov Gavrilo Oleksich olarak,
 Dmitri Orlov, usta zırhacı Ignat olarak,
 Vasili Novikov Pavsha olarak,
 Nikolai Arsky Domash Tverdislavich,
 Varvara Massalitinova Amelfa Timoferevna, Buslay'ın Annesi,
 Vera Ivashova Olga Danilovna, Novgorod'un hizmetçisi olarak,
 Aleksandra Danilova Vasilisa, Pskov'un hizmetçisi olarak,
 Vladimir Yershov Hermann von Balk olarak, Teutonik Düzen'in Büyük Üstadı,
 Sergei Blinnikov Trendilo, Pskov'un haini,
 Ivan Lagutin Anani olarak, bir keşiş,
 Lev Fenin, Başpiskopos,
 Naum Rogozhin Black-Hooded Monk olarak

Ayrıca bakınız
 Sovyet filmleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Alexander Nevsky filmin resmi sitesi
 Nevsky: Grafik Roman
 J. Hoberman'ın eleştiri koleksiyonu
 Sergey Prokofiev Vakfı, Film müziklerinin radyo verisyonu
 Google video filmin tümü
 Google video filmden kesitler

1938 çıkışlı filmler
1930'larda biyografik filmler
1930'larda savaş filmleri
1930'larda dramatik filmler
1930'larda tarihî filmler
Sovyet biyografik filmleri
Sovyetler Birliği siyah-beyaz filmleri
Sovyetler Birliği propaganda filmleri
Sovyet politik filmleri
Sovyet tarihî filmleri
SSCB savaş filmleri
Film
Sergey Ayzenştayn'ın yönettiği filmler
Dmitri Vasilyev'in yönettiği filmler
Konusu Rusya'da geçen filmler
Kamu malı olmuş filmler
Rusça filmler
1938'de Sovyetler Birliği
Mosfilm filmleri
Gerçek olaylara dayanan epik filmler
Gerçek olaylara dayanan savaş filmleri
13. yüzyılda geçen filmler
Sovyet dramatik filmleri

Aleksandr Nevskiy (film)


Kemah may refer to:

 Kemah, Erzincan, a town and district of Erzincan Province, Turkey
 Kemah, Texas, a city in Galveston County, Texas, United States
 USS Kemah, a United States Navy patrol vessel in commission from 1918 to 1919
 Kemah Bob, an American comedian

Kemah


DK Ceti o HD 12039 (DK Cet) es una estrella en la constelación de Cetus.
Tiene magnitud aparente +8,00, por lo que no es observable a simple vista, y se encuentra a 137 años luz del sistema solar.

DK Ceti es una enana amarilla de tipo espectral G4V.
Tiene una temperatura superficial de 5800 K y su velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— es de 15 km/s.
Muestra una metalicidad inferior a la del Sol ([Fe/H] = -0,28).
Es una estrella muy joven, estando catalogada como estrella presecuencia principal. Con una edad de sólo 30 millones de años (1/153 parte de la edad de nuestro Sol), es miembro de la asociación estelar de Tucana-Horologium.

El satélite Spitzer ha detectado exceso en la radiación infrarroja emitida por DK Ceti, lo que implica la presencia de partículas de polvo a su alrededor.
Dicho exceso, detectado a 24 μm pero no a < 14 μm ni a > 70 μm, indica que el disco circunestelar tiene un borde externo y otro interno.
La temperatura de las partículas de polvo es de 160 K.

DK Ceti es una estrella variable del tipo BY Draconis cuyo brillo varía 0,12 magnitudes.

Referencias

Enanas amarillas
Estrellas variables
Variables BY Draconis
Constelación de Cetus

DK Ceti


La isla Uzun ( o Uzun ada; literalmente, 'isla Larga') es una isla  de Turquía situada a la entrada del golfo de Esmirna, en la costa oeste de Turquía. Se encuentra entre la península de Karaburun, en la Turquía continental, en el oeste, y el distrito de Foça, en el este. Se extiende en una longitud de c. 9 km en dirección norte-sur, siendo la cuarta isla más grande de Turquía, y la tercera más grande turca en el mar Egeo. También es conocida por su nombre griego de Makronisi ("Isla larga") o Englezonisi ("isla de los ingleses"). Hacia el sur existen varios islotes más pequeños, incluyendo Yassica.

"Uzunada" es también el nombre de varios otros islotes más pequeños a lo largo de la costa turca del Egeo.

Véase también
 Geografía de Turquía
 Geografía de Asia

Referencias

Uzun
Geografía de la región del Egeo
Provincia de Esmirna

Isla Uzun


Chusqueinae, tribus iz porodice trava, dio potporodice bambusovaca kojemu pripada preko 170 vrsta vazdazelenih bambusa u Srednjoj i Južnoj Americi.

Sve vrste uključene su u rod čuskveja. Postoji najmanje 7 sinonima za rod Chusquea.

Rodovi

 Chusquea Kunth

Sinonimi
 Coliquea Steud. ex Bibra, nom. inval.
 Dendragrostis Nees ex B. D. Jacks., nom. inval.
 Neurolepis Meisn.
 Planotia Munro
 Platonia Kunth
 Rettbergia Raddi
 Swallenochloa McClure

Izvori

Bambuseae

Chusqueinae


Nicolae Cristea este numele purtat de mai mulți oameni:
 Nicolae Cristea (1834-1902), memorandist, redactor șef la Telegraful român, membru al ASTREI, fondator al ziarului Tribuna
 Nicolae Cristea (1882-1952), învățător, delegat din Mândruloc la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Nicolae Cristea (1882-sec. XX), notar, delegat din Ocna Mureș la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Nicolae Cristea (1889-sec. XX), delegat din Sita Buzăului la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Nicolae Cristea (1906-1943), a fost un comunist român, cunoscut prin activitatea sa de voluntar în Brigăzile Internaționale în timpul Războiului Civil Spaniol și în Rezistența Franceză în timpul celui de-al Doilea Război Mondial

Nicolae Cristea (dezambiguizare)


Rumince este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 369 de locuitori. Se învecinează cu Včelince, Chanava, Barca,  și .

Istoric
Localitatea Rumince este atestată documentar din 1266.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rumince


Sydney John Chaplin (n. Sydney John Hill, ) a fost un actor englez, fratele vitreg al lui Charlie Chaplin.

Filmografie (selecție)
 Charlot, om preistoric (1914) ca polițist
 A Dog's Life (1918)
 The Bond (1918)
 Shoulder Arms (1918)
 King, Queen, Joker (1921)
 Pay Day (1922)
 The Pilgrim (1923)
 The Rendezvous (1923)
 Her Temporary Husband (1923)
 The Galloping Fish (1924)
 The Perfect Flapper (1924)
 The Man on the Box (1925)
 Charley's Aunt (1925)
 The Better 'Ole (1926)
 Oh! What a Nurse! (1926)
 The Fortune Hunter (1927)
 The Missing Link (1927)
 A Little Bit of Fluff (1928)
 Ținutul faraonilor (1955) ca Treneh, căpitanul gărzilor faraonului

Note

Legături externe

 Website dedicated to Sydney Chaplin by Lisa K. Stein
 Biography of Sydney Chaplin by Linda Wada

 Sydney Chaplin at Virtual History

Vezi și
Listă de actori englezi

Nașteri în 1885Decese în 1965
Actori englezi

Sydney Chaplin


Ali Kemal Sunal (11 November 1944 – 3 July 2000) was a Turkish actor and comedian. With Hababam Sınıfı, Kapıcılar Kralı and Davaro, Sunal gained large popularity amongst Turkish cinema goers and was famed for his character "Şaban", a role he frequently played.

Career
Kemal Sunal graduated from Vefa Lisesi (Vefa High School). In his early ages, he started pursuing what was to become a long and successful acting career in minor roles in various theatres. For a brief period, he worked in the Kenterler Theatre and debuted in the play Zoraki Tabip. He was later transferred to the Devekuşu Kabare Theatre, where he performed his acting.

He was recognized as a real talent, and started receiving offers for movies with larger budgets and a more famous cast. His first bigger role was in the film "Tatlı Dillim" directed by Ertem Eğilmez. In a matter of years, Sunal co-starred alongside Halit Akçatepe, Şener Şen and Münir Özkul.

Perhaps the most famous of all his parts was when he played in Hababam Sınıfı (The Outrageous Class) and was known by the name of "Şaban", but most of his classmates just called him İnek (cow) Şaban. İnek Şaban was constantly bullied and humiliated by his friends, but this never kept him from thinking the unthinkable, like digging a tunnel to escape school grounds (which later, turned out to lead to the vice-principal's office) or smoking in the school attic. The character was so pure and so fixed in the memories of the Turkish people, it was never replaced by another actor in the recent re-shootings of Hababam Sınıfı, most probably as a sign of respect to Sunal.

His other notable characters include: Tosun Pasha; Süt Kardeş Şaban; Çöpçüler Kralı, who fell in love with a municipality officer's fiancée; Doktor Civanım, a former hospital janitor pretending to be a doctor upon his return to his home village; and finally "Orta Direk Şaban", a naive man trying to become an athlete to impress his crush.

The huge popularity of his movies stemmed not only from their unique humour but also their depiction of the many problems faced by the poor rural people in Turkey during the 1970s and 1980s. In almost all of his films, Kemal Sunal plays a poor man, trying to make a living.

Sunal's last film was Propaganda, which was directed by Sinan Çetin. Sunal, played a customs officer-in-charge (presumably) on the Syrian border. Being a serious drama, this film was a contrast to his other works. As the plot unfolded, Sunal's character fell into despair, trying to survive the dilemma between his duties as an officer of the law and his duties as a friend. In the public opinion, this film was not the best of his works. Another significant fact about this film is that it also included Ali Sunal, Kemal Sunal's son, cast as a junior customs officer.

Personal life

Sunal kept himself and his family away from the media and rarely appeared in public. People who knew him have commented on how serious he was in his real life, in contrast to the funny characters he played in his movies. Whilst he was at the top of his career, he decided to finish university, which he had dropped out of in his early career. Despite his fame, he attended the university like a regular student and stated that "that was the way he liked it to be".

Sunal's dreams of higher-education were disrupted in 1980, during the period of military takeover. His attempts to earn a degree finally paid off in 1995, when he earned his bachelor's degree in Radio Television and Cinema Studies from Marmara University. He then decided to pursue a master's degree (the topic of this thesis being himself), which he earned in 1998, also from Marmara University. This incident was covered by the media with headlines like "İnek Şaban Master Yaptı" (Şaban the Geek got a master's degree) while his 'classmates' from Hababam Sinifi made comments like "Profesorluk Bekliyoruz" ("We expect professorship"). At his graduation ceremony, he made a speech joking that his path of first working and then attending university later in life was better as it allowed him to gain real life experience first.

Death
Kemal Sunal died on July 3, 2000, as a result of a sudden heart attack aboard a flight to Trabzon just before take-off. He was reported to be afraid of flying. His death caused mourning that swept the entire nation and dominated news coverage for many days. He was interred at the Zincirlikuyu Cemetery in Istanbul.

Kemal Sunal and his wife Gül Sunal (born 1957) had two children, Ali Sunal (born 1977) and Ezo Sunal (born 1985).

Filmography

Films

Television

Awards

 1977: 14. Antalya Film Şenliği (14th Antalya Film Festival), Best Actor, Kapıcılar Kralı
 1998: 35. Antalya Film Şenliği (35th Antalya Film Festival), Lifetime honorary award, Kapıcılar Kralı
 1989: 2. Ankara Film Şenliği (2nd Ankara Film Festival), Best Actor, Düttürü Dünya

Books

See also
 Şener Şen
 Nazan Saatci, from movie Tokatçı (1983)

References

Further reading
Gül Sunal, Kemal Hadi Gel, Bi Kahve İçelim, Doğan Kitap,
Feriha Karasu Gürses, Kemal Sunal Film Başka Yaşam Başka, Sel Yayınları, Istanbul 2002,
Nuran Turan, Kemal Sunal Çocukken, Önel Yayınevi,
Vadullah Taş, Kemal Sunal Filmlerini Anlatıyor, Esen Kitap

External links

1944 births
2000 deaths
Turkish male film actors
Male actors from Istanbul
Turkish male stage actors
Turkish male comedians
Best Actor Golden Orange Award winners
Vefa High School alumni
Marmara University alumni
Burials at Zincirlikuyu Cemetery
Golden Orange Life Achievement Award winners
20th-century Turkish male actors
20th-century Turkish comedians

Kemal Sunal


Avelino Vaz Maia (Lisboa, 25 de fevereiro de 1988), conhecido também por Nininho Vaz Maia ou Nininho, é um cantor e compositor português.

Nininho Vaz Maia ganhou uma grande projeção pública a partir de 2019, sobretudo através da plataforma YouTube. Os seus temas "Cola-te a Mim", "Quiero Bailar" ou "Soy Gitano" foram os seus primeiros grandes êxitos e  rapidamente chamaram a atenção de uma grande legião de fãs. Actualmente, o artista apresenta mais de 67 milhões de visualizações no seu canais oficiais e o seu disco de estreia "Raízes" atingiu o galardão de Disco de Platina em Portugal.

Nininho é também considerado uma das principais vozes ligadas ao estilo musical flamenco em Portugal.

Vida e Carreira

Infância
Nascido na Maternidade Alfredo da Costa, em Lisboa, Nininho passou a sua infância e adolescência nas Olaias, onde viveu com a sua família.

2016–2020: O início da carreira (do vídeo dedicado à irmã ao sucesso no Youtube)
Em 2013, Nininho começou a dar os seus primeiros passos mais sérios enquanto músico e compositor. Nesse momento começou a compor os seus primeiros temas musicais com inspiração na música pop e no flamenco. Num primeiro momento gravou um vídeo interpretando uma canção para enviar à irmã. Depois de o ver, ela mostrou à sua prima que mais tarde partilhou no YouTube. Nesse vídeo caseiro, Nininho Vaz Maia cantava e tocava guitarra num ambiente simples e descomprometido. Os números de visualizações no Youtube começaram a crescer e rapidamente um número cada vez maior de fãs começaram a seguir os vídeos e as músicas que ia compondo e partilhando.

Durante este período, Nininho Vaz Maia lançou 8 singles e lançou as bases para o disco que viria a seguir.

2021: O álbum "Raízes" e o reconhecimento
Em 2021 edita "Raízes", o seu álbum de estreia. Em 11 faixas, Nininho procurou transformar este disco numa homenagem às suas raízes na comunidade cigana. As canções retratam esse universo, através de um estilo musical próprio que combina os géneros flamenco com a música pop, unidos num género diferente do habitual. Surgiram então reacções muito positivas ao disco e a este novo género musical que Nininho veio trazer.

Durante a produção do disco "Raízes", o artista trabalhou de perto com alguns músicos que o acompanham há já vários anos. A colaboração dos músicos Rodrigo do Carmo (Stego), Ariel e Daus foi essencial. Para além do próprio Nininho, tiveram ainda participação na composição Gilberto Maia (Popinho) e Triana Marín.

Neste ano de 2021, Nininho apresentou-se pela primeira vez ao vivo, e os seus dois concertos de estreia em Beja e Almeirim esgotaram. Na sua primeira vez em palco, Nininho encheu o Parque de Feiras e Exposições de Beja, onde recebeu o seu primeiro Disco de Ouro, e mais tarde a Arena de Almeirim.

2022: Disco de Platina, Coliseus esgotados e Tour na estrada
Já em 2022, "Raízes" atingiu o galardão de Disco de Platina. Nininho volta à estrada e enche o Teatro José Lúcio da Silva em Leiria. De seguida, esgota também os Coliseus de Lisboa e Porto. Durante o espectáculo do Coliseu de Lisboa, o artista recebeu em palco o Disco de Platina referente a "Raízes".

O reconhecimento foi sendo cada vez maior junto do público e de outras celebridades. Exemplo disso é Cristiano Ronaldo, que aparece num vídeo no seu iate a cantar o tema "E Agora?". Noutro momento, Matias Damásio e o artista trocaram elogios sobre uma versão do tema "Como Antes" do cantor angolano.

A ligação ao flamenco
A par de artistas como Rosalía, e seguindo as conquistas de Paco de Lucia, Camarón de La Isla, Niña Pastori, Nininho Vaz Maia tem-se assumido como uma voz de promoção do flamenco em Portugal, mostrando o seu valor enquanto género musical de referência.

Discografia

Álbuns
"Raízes" (2021)

Singles
"Tudo Passa" (2016)

"Eu Chorava" (2016)

"Cola-te a Mim" (2019)

"Quiero Bailar" (2019)

"Soy Gitano" (2019)

"Não Sou Perfeito" (2019)

"Saudade" (2020)

"El Tiempo" (2020)

"Pégate a Mi" (2021)

"Gosto de Ti" (2021)

"E Agora" (2021)

"Nova Era" (2021)

"Bailando" (2021)

Referências
Cantores de Portugal
Flamenco
Ciganos de Portugal

Nininho Vaz Maia


In geology and physical geography, a plateau (; ; : plateaus or plateaux), also called a high plain or a tableland, is an area of a highland consisting of flat terrain that is raised sharply above the surrounding area on at least one side. Often one or more sides have deep hills or escarpments. Plateaus can be formed by a number of processes, including upwelling of volcanic magma, extrusion of lava, and erosion by water and glaciers. Plateaus are classified according to their surrounding environment as intermontane, piedmont, or continental. A few plateaus may have a small flat top while others have wider ones.

Formation
Plateaus can be formed by a number of processes, including upwelling of volcanic magma, extrusion of lava, plate tectonics movements, and erosion by water and glaciers.

Volcanic

Volcanic plateaus are produced by volcanic activity. The Columbia Plateau in the north-western United States is an example. They may be formed by upwelling of volcanic magma or extrusion of lava.

The underlining mechanism in forming plateaus from upwelling starts when magma rises from the mantle, causing the ground to swell upward. In this way, large, flat areas of rock are uplifted to form a plateau. For plateaus formed by extrusion, the rock is built up from lava spreading outward from cracks and weak areas in the crust.

Tectonic
Tectonic plateaus are formed by tectonic plate movements which cause uplift, and are normally of a considerable size, and a fairly uniform altitude. Examples are the Deccan Plateau in India and the Meseta Central on the Iberian Peninsula.

Erosion
Plateaus can also be formed by the erosional processes of glaciers on mountain ranges, leaving them sitting between the mountain ranges. Water can also erode mountains and other landforms down into plateaus. Dissected plateaus are highly eroded plateaus cut by rivers and broken by deep narrow valleys. An example is the Scottish Highlands.

Classification
Plateaus are classified according to their surrounding environment.

 Intermontane plateaus are some of the highest and most extensive plateaus in the world, enclosed by fold mountains. Examples are the Tibetan Plateau between the Himalayas and Kunlun Mountains, Altiplano plateau between two ranges of Andes.
 Lava or volcanic plateaus are the plateau that occur in areas of widespread volcanic eruptions. The magma that comes out through narrow cracks or fissures in the crust spread over large area and solidifies. These layers of lava sheets form lava or volcanic plateaus. The Antrim Plateau in Northern Ireland, the Deccan Plateau in India, and the Columbia Plateau in the United States are examples of lava plateaus.
 Piedmont plateaus are bordered on one side by mountains and on the other by a plain or a sea. The Piedmont Plateau of the Eastern United States between the Appalachian Mountains and the Atlantic Plain is an example.
 Continental plateaus are bordered on all sides by plains or oceans, forming away from the mountains. An example of a continental plateau is the Antarctic Plateau in East Antarctica.

Large plateaus by continent

Africa
The highest African plateau is the Ethiopian Highlands which cover the central part of Ethiopia. It forms the largest continuous area of its altitude in the continent, with little of its surface falling below 1,500 metres (4,921 ft), while the summits reach heights of up to 4,550 metres (14,928 ft). It is sometimes called the Roof of Africa due to its height and large area.

Another example is the Highveld which is the portion of the South African inland plateau which has an altitude above approximately 1,500 metres, but below 2,100 metres, thus excluding the Lesotho mountain regions. It is home to some of largest South African urban agglomerations.

In Egypt are the Giza Plateau and Galala Mountain, which was once called Gallayat Plateaus, rising 3,300 ft above sea level.

Antarctica
Another very large plateau is the icy Antarctic Plateau, which is sometimes referred to as the Polar Plateau or King Haakon VII Plateau, home to the geographic South Pole and the Amundsen–Scott South Pole Station, which covers most of East Antarctica where there are no known mountains but rather  high of superficial ice and which spreads very slowly toward the surrounding coastline through enormous glaciers. The polar ice cap is so massive that the echolocation measurements of ice thickness have shown that large areas are below sea level. But, as the ice melts, the land beneath will rebound through isostasy and ultimately rise above sea level.

Asia
The largest and highest plateau in the world is the Tibetan Plateau, sometimes metaphorically described as the "Roof of the World", which is still being formed by the collisions of the Indo-Australian and Eurasian tectonic plates. The Tibetan Plateau covers approximately , at about  above sea level. The plateau is sufficiently high to reverse the Hadley cell convection cycles and to drive the monsoons of India towards the south. The Deosai Plains in Pakistan are situated at an average elevation of 4,114 meters (13,497 ft) above sea level. They are considered to be the second highest plateaus in the world.

Other major plateaus in Asia are: Najd on the Arabian Peninsula, elevation 762 to 1,525 m (2,500 to 5,003 ft), Armenian Highlands (≈, elevation ), Iranian Plateau (≈, elevation ), Anatolian Plateau, Mongolian Plateau (≈, elevation ), and the Deccan Plateau (≈, elevation ).

North America
A large plateau in North America is the Colorado Plateau, which covers about  in Colorado, Arizona, New Mexico, and Utah.

In northern Arizona and southern Utah the Colorado Plateau is bisected by the Colorado River and the Grand Canyon. This came to be over 10 million years ago, a river was already there, though not necessarily on exactly the same course. Then, subterranean geological forces caused the land in that part of North America to gradually rise by about a centimeter per year for millions of years. An unusual balance occurred: the river that would become the Colorado River was able to erode into the crust of the Earth at a nearly equal rate to the uplift of the plateau. Now, millions of years later, the North Rim of the Grand Canyon is at an elevation of about  above sea level, and the South Rim of the Grand Canyon is about  above sea level. At its deepest, the Colorado River is about  below the level of the North Rim.

Another high-altitude plateau in North America is the Mexican Plateau. With an area of  and average height of 1,825 metres, it is the home of more than 70 million people.

Oceania
The Western Plateau, part of the Australian Shield, is an ancient craton covering much of the continent's southwest, an area of some 700,000 square kilometres. It has an average elevation between 305 and 460 metres.

The North Island Volcanic Plateau is an area of high land occupying much of the centre of the North Island of New Zealand, with volcanoes, lava plateaus, and crater lakes, the most notable of which is the country's largest lake, Lake Taupo. The plateau stretches approximately 100 km east to west and 130 km north to south. The majority of the plateau is more than 600 metres above sea level.

South America

A tepui (), or tepuy (), is a table-top mountain or mesa found in the Guiana Highlands of South America, especially in Venezuela and western Guyana. The word tepui means "house of the gods" in the native tongue of the Pemon, the Indigenous people who inhabit the Gran Sabana.

Tepuis can be considered minute plateaus and tend to be found as isolated entities rather than in connected ranges, which makes them the host of a unique array of endemic plant and animal species. Some of the most outstanding tepuis are Neblina, Autana, Auyan and Mount Roraima. They are typically composed of sheer blocks of Precambrian quartz arenite sandstone that rise abruptly from the jungle, giving rise to spectacular natural scenery. Auyán-tepui is the source of Angel Falls, the world's tallest waterfall.

The Colombian capital city of Bogota sits on an Andean plateau known as the Altiplano Cundiboyacense roughly the size of Switzerland. Averaging a height of  above sea level, this northern Andean plateau is situated in the country's eastern range and is divided into three main flat regions: the Bogotá savanna, the valleys of Ubaté and Chiquinquirá, and the valleys of Duitama and Sogamoso.

The parallel Sierra of Andes delimit one of the world highest plateaux: the Altiplano, (Spanish for "high plain"), Andean Plateau or Bolivian Plateau. It lies in west-central South America, where the Andes are at their widest, is the most extensive area of high plateau on Earth outside of Tibet. The bulk of the Altiplano lies within Bolivian and Peruvian territory while its southern parts lie in Chile. The Altiplano plateau hosts several cities like Puno, Oruro, El Alto and La Paz the administrative seat of Bolivia. Northeastern Altiplano is more humid than the Southwestern, the latter of which hosts several salares, or salt flats, due to its aridity. At the Bolivia-Peru border lies Lake Titicaca, the largest lake in South America.

See also

References

Bibliography

External links

 "Plateau" at scienceclarified.com
 nationalgeographic.com
 travel-university.org
 britannica.com

Slope landforms

Plateau


A Congregação Brasileira dos Cistercienses é uma Congregação monástica da Ordem de Cister, fundada em 29 de dezembro de 1961 pelo Papa João XXIII. Suas Constituições foram aprovadas pela Santa Sé em 7 de março de 1988. Dom Athanásio Merkle foi o primeiro Abade Presidente. São parte da Congregação os Mosteiros de Itaporanga - SP, Itatinga - SP, Jequitibá (Mundo Novo) - BA, Itararé - SP, Santa Cruz de Monte Castelo - PR e Campo Grande - MS.

História

Ereção e presidência
Foi erigida pela Santa Sé com o Breve Apostólico n.º 27/62 de 29 de dezembro de 1961, pelo Papa São João XXIII, com o nome de "Congregatio Sanctæ Crucis in Brasilia" (Congregação da Santa Cruz) e, desde a promulgação das Constituições de 1988, traz o nome de Congregação Brasileira dos Cistercienses.[...] No sábado, dia 6 de maio de 1961, foi celebrada solene missa ao Div. Esp. Santo. Às 10h começou a primeira sessão do Capítulo sob a presidência do Abade Geral D Sigardo Kleiner, e presentes os abades Atanasio Merkle de Itaporanga, Roberto Fluck de Itatinga e Antonio Moser de Jequitibá sendo notários Pe. Prior Adolfo Lukasser e Pe. Subprior Reinaldo Stieger. Após a introdução e explicação da significação de uma "Congregação" na Ordem cisterciense por parte do Abade Geral foram apreciados os estatutos já aceitos pelas congregações da Áustria, de Mehrerau e da Polonia. [...] Em seguida se procedeu a eleição do Presidente da nova Congregação. Foi eleito no primeiro escrutínio o Revmo. Dom Atanasio Merkle, abade de Itaporanga e como primeiro assistente o abade Antonio Moser de Jequitibá e como segundo o abade Roberto Fluck de Itatinga. Como título escolheu-se o nome: "Congregatio Brasiliensis a S. Cruce" isto porque Brasil é a "Terra da S. Cruz".

Dom Atanásio Merkle foi designado como o primeiro Abade Presidente da Congregação de modo que, a partir deste momento, a Abadia de Itaporanga - SP, bem como as demais abadias cistercienses de origem alemã no Brasil, deixavam de ser componentes da Congregação de Mehrerau (Augia Maiore).Por ocasião da edificação da Congregação Brasileira dos Cistercienses foi eleito Dom Abade Athanásio Merkle o seu primeiro presidente. Novamente reunida em julho de 1970, a Congregação Brasileira dos Cistercienses, desta vez tendo como observador o Padre Prior do Mosteiro de São José do Rio Pardo e a Abadessa do Mosteiro Feminino de Nossa Senhora de Fátima, foi votada e aprovada a nova constituição da congregação. Diante da renúncia do Abade-presidente Dom Athanásio Merkle, foi realizada juntamente com a aprovação da nova constituição, a eleição do novo abade-presidente, sendo o escolhido Dom Roberto Fluck, abade de Itatinga.Após a presidência passar por Dom Roberto Fluck durante certo tempo, o Abade Presidente da Congregação passou a ser o mesmo Abade do Mosteiro de Jequitibá, que ficou revezando os períodos de mandato no cargo com Dom Estevam Stork, não oficialmente. Após a renúncia de Dom Antonio Moser ao abaciado de Jequitibá - o qual teve duração de 46 anos -, o seu sucessor em Jequitibá, Dom Meinrad Schröger, teve uma conversa pessoal, de foro íntimo, com o então Abade Geral Dom Maurus Esteva Alsina, sobre dois pontos principais: a dificuldade de assumir a presidência por causa de sua saúde fragilizada naquele momento e a dificuldade que teria com as visitas canônicas devido a distância do mosteiro de Jequitibá em relação aos demais da Congregação. Portanto, a abadia de Itaporanga passou a sediar a Congregação sendo o seu Abade o mesmo desta, agora eleito oficialmente para o cargo em 2004.Essa Congregação é muito ativa, desde o ponto de vista pastoral. Desde 2004, o abade de Itaporanga se torna automaticamente no Presidente da Congregação.Ao final do abaciado de Dom Estevam, foi eleito Dom Luís Alberto Ruas Santos como novo Abade da Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz assumindo assim, igualmente, a presidência da Congregação até a sua renúncia ao abaciado de Itaporanga em 2011.

Atualmente Dom Mauro-Giuseppe Lepori, Abade Geral da Ordem, está assumindo o cargo na condição de Abade Pró-Presidente da Congregação Brasileira.

Algumas resoluções históricas dos Capítulos
Tendo em vista as futuras despesas financeiras geradas pelas reuniões Capitulares e demais necessidades da nova Congregação, desde o seu início, antes da sua ereção canônica, os abades capitulares reunidos no Capítulo de Criação em maio de 1961, em Jequitibá, já pensavam e planejaram uma forma de subsistência da mesma, criando um patrimônio próprio para esta.Em vista das grandes despesas com as viagens das visitas canonicas foi resolvido criar um patrimonio da Congregação Brasileira na forma de bois de engorda. A Abadia de Jequitibá prontificou-se de engordar estes bois gratuitamente em seus pastos. Resolveu-se que cada abadia entraria a princípio, com 2 bois. Esta ideia criou bastante hilariedade observando o Abade Geral que então a Congregação Brasileira consistia de 3 Abades e 6 bois.Foi no segundo Capítulo da Congregação, realizado no Mosteiro de Itaporanga em cinco de julho dos anos setenta, mais precisamente na segunda sessão do dia 6 no mesmo mês, que foi proposto o seguinte:O Abade de Jequitibá propôs ao Capítulo que na Congregação fôsse adoptado o tratamento do têrmo "Irmão" a todos os não-sacerdotes, e "Padre" aos sacerdotes, deixando, porém, essa adopção a cargo do Capítulo Conventual.Posteriormente, essa proposta de D. Antonio Moser foi aprovada pelos capitulares e anexada às Atas como uma das decisões oficiais deste Capítulo:5. Chamar todos os religiosos-sacerdotes desta Congregação pelo título de "Padre" e todos os não-sacerdotes de "Irmão".

Mosteiros incorporados
A Congregação Brasileira dos Cistercienses é uma Congregação Monástica da Ordem Cisterciense, segundo o que estabelece o Direito Universal, as Constituições da Ordem e as suas Constituições próprias. Constitui-se de mosteiros sui iuris, enquanto tal, goza de personalidade jurídica colegiada. Está formada pela união das seguintes Abadias:

 Masculinas: Abadia de Nossa Senhora da Assunção de Hardehausen-Itatinga, SP; Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz em Itaporanga, SP e Abadia de Nossa Senhora Mãe do Divino Pastor em Jequitibá, município de Mundo Novo, BA.

 Femininas: Abadia de Nossa Senhora de Fátima em Itararé, SP; Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz do Monte Castelo em Santa Cruz de Monte Castelo, PR e Abadia de Nossa Senhora Aparecida em Campo Grande, MS.
Com as demais Congregações Cistercienses formam a Ordem Cisterciense.

Finalidade
A Congregação tem por finalidade:

 Promover o aprofundamento do espírito religioso monástico, a fim de que a vida Cisterciense tenha vigor e dê bons frutos nos mosteiros, na Igreja e no mundo;
 Promover uma autêntica vivência da Regra de São Bento e da Tradição Cisterciense;
 Conjugar os esforços comuns no sentido de que, com dinamismo e competência, seja prestado o devido serviço que a Igreja e os homens esperam dos monges.
 Desenvolver o intercâmbio entre as comunidades, especialmente no que se refere:

 à formação integral dos seus membros;
 à mútua ajuda de esforços pessoais;

 Promover e aperfeiçoar os trabalhos pastorais nas paróquias incorporadas ou confiadas, conforme o legado cisterciense em seu carisma e espiritualidade e às orientações da Igreja;
 Atualizar e executar um plano comum em vista de um melhor desenvolvimento no despertar, no cultivo e no acompanhamento das vocações monásticas cistercienses;
 Prestar auxílio mútuo na realização de iniciativas que ultrapassem as possibilidades dos mosteiros individualmente e em qualquer dificuldade ou calamidade.

Normas de vida
A vitalidade da Congregação está fundamentada na vivência, por parte das comunidades, das orientações e determinações a elas prescritas. As normas que determinam a vida da Congregação são:

 O Evangelho, como norma suprema;
 O Magistério e as Leis da Igreja;
 A Regra de São Bento, segundo a interpretação dada pelas Constituições da Ordem e da Congregação, pela Declaração do Capítulo Geral da Ordem, acerca dos Princípios Fundamentais da Vida Cisterciense Hodierna, tendo presente os sinais dos tempos e as profundas mudanças operadas nas condições de vida das pessoas e da Igreja;
 As decisões do Capítulo Geral da Ordem, conforme o art. 52 e 53 da Constituição da Ordem;
 As decisões do Capítulo da Congregação;
 A legítima Tradição da Ordem;
 As orientações para vida consagrada dadas pela Conferência dos Religiosos do Brasil, desde que essas não sejam divergentes à identidade da vida monástica.

Abades Presidentes

Ver também

 Ordem de Cister
 Abadia Nossa Senhora Mãe do Divino Pastor
 Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz

Notas

Ligações externas

 O. Cist.
 Abadia Cisterciense de Jequitibá
 Abadia de Itaporanga
 Abadia de Hardehausen-Itatinga
 Abadia de Itararé
 Abadia de Santa Cruz de Monte Castelo
 Abadia de Campo Grande


NGC 6008 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6008 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en .

La classe de luminosité de NGC 6008 est II et elle présente une large raie HI. Selon la base de données Simbad, NGC 6008 est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés.

Groupe de NGC 6052
Selon A. M. Garcia, NGC 6008 fait partie du groupe de NGC 6052. Ce groupe comprend au moins 13 membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5975, NGC 6020, NGC 6030, NGC 6032, NGC 6052, NGC 6060, NGC 6073, IC 1132, CGCG 137-37, UGC 10127, UGC 10197 et UGC 10211.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6008 sur le site du professeur C. Seligman

6008
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie LINER
Galaxie découverte en 1880
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 6008


Back from the Dead peti je studijski album američkog death metal-sastava Obituary objavljen 22. ožujka 1997. godine. Posljednji je album skupine objavljen prije njezina raspada 1997. i ponovnog okupljanja 2003.

Popis pjesama

Osoblje

Obituary

 John Tardy - vokali, tekstovi, glazba
 Allen West - solo-gitara, tekstovi, glazba
 Trevor Peres - ritam gitara, tekstovi, glazba, dizajn, grafički dizajn, ilustracije
 Frank Watkins - bas-gitara, tekstovi, glazba
 Donald Tardy - bubnjevi, tekstovi, glazba

Ostalo osoblje

 Skinner T - vokali (pjesma 11.)
 Diablo D - vokali (pjesma 11.)
 Jamie Locke - produkcija, inženjer zvuka, mix
 Rob Mayworth - logo sastava
 Bernie Wrightson - omot
 Mark Leialoha - slike
 Chris Gehringer - mastering
 Christopher Spahr - inženjer zvuka (asistent)

Izvori

Albumi sastava Obituary
Albumi iz 1997.

Back from the Dead


Sanja Rođak-Karšić (16. prosinca 1983.), hrvatska nogometna suditeljica iz Podravskih Sesveta. Suditeljica najvišeg ranga u Hrvatskoj, 1. HNL, iz kategorije pomoćni suci - 1. skupina. Suditeljica na međunarodnim natjecanjima. 24. svibnja 2018. bila je u sudačkoj djevojčadi kao pomoćna suditeljica koja je sudila završnicu Lige prvakinja između Wolfsburga i Lyona te je uvrštena na popis pomoćnih sutkinja za svjetsku nogometno prvenstvo za nogometašice do 20 godina od 5. do 24. kolovoza 2018. u Francuskoj.  Sudila i na Svjetskom i na Europskom prvenstvu, uključujući i finale europske smotre 2017. godine u Nizozemskoj. 28. kolovoza 2020. UEFA ju je odredila za pomoćnu suditeljicu u završnici Lige prvakinja na utakmici Wolfsburga i Lyona 30. kolovoza na stadionu Anoeta u španjolskom San Sebastianu.

Izvori

Hrvatski nogometni suci

Sanja Rođak-Karšić


Suguru Asanuma (født 12. april 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Suguru Asanuma


بافول مولنار، من مواليد 13 فبراير 1936 في براتيسلافا، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق.

لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم 20 مباراة وسجل ثلاثة أهداف.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سلوفاكيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
رياضيون من براتيسلافا
لاعبو إنتر براتيسلافا
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1958
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
لاعبو كرة قدم سلوفاكيون
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
لاعبو نادي سلوفان براتيسلافا
مواليد 1936
مواليد في براتيسلافا
وفيات 2021
لاعبو كرة قدم من براتيسلافا

بافول مولنار


Eugenio Baldomero Espinoza Hidalgo (Tulcán, 29 de agosto de 1937- Quito 26 de abril de 2021) fue un ex boxeador ecuatoriano. Llegó a estar ubicado como número cuatro de la clasificación mundial de boxeo en la década de los sesenta, habiéndose enfrentado a boxeadores de gran fama mundial como: Eddy Perkins, Morochito Hernández, José "Mantequilla" Nápoles, Rocky Valdez, Flash Elorde, Peppermint Fraser, Jaguar Kakizawa, Jaime Valladares, etc.

Vida
Eugenio Espinoza nació en Tulcán, Ecuador, en el seno de una familia de clase pobre; eran seis hermanos con muchas necesidades, su padre murió cuando él apenas tenía dos años de edad. Su niñez la vivió en Riobamba donde, según una anécdota contada por él mismo, la gente le otorgaba comida a cambio de que golpease a otros niños en pequeños combates callejeros, siendo esta una de las formas que tenía para poder comer algo durante el día. Eugenio se dio cuenta de que tenía la habilidad innata para el boxeo; en su primeros años como boxeador no se preparó en un gimnasio ni tampoco tenía un entrenador, trabajó como zapatero, cargador, mecánico; esto, sumado a largas caminatas que realizaba, le permitió mantenerse en forma. Se casó a los 23 años con María Piedad Alfaro con la cual tuvo cuatro hijos.

Carrera
En sus primeros años como boxeador se hizo de una gran reputación en el boxeo de su país, estuvo invicto en sus primeros 31 combates. Uno de sus combates más recordados fue el que disputó en la ciudad de Quito frente al también ecuatoriano Jaime Valladares el 20 de julio de 1963, ganando por KO en el cuarto round. Dos meses después, el 14 de septiembre de 1963, en revancha disputada la victoria fue para Jaime Valladares por KO en el octavo round. Estos combates fueron considerados por los aficionados y entendidos del boxeo como verdaderas guerras.
El 26 de septiembre de 1965 obtuvo el título ecuatoriano Wélter Junior frente a Daniel Guanín por decisión en 12 asaltos.
Queda como dato sus participaciones en el extranjero frente a José "Mantequilla" Nápoles, en México; Carlos "Morocho" Hernández, en Venezuela; Ismael Laguna, en Panamá; Jaguar Kakizawa, en Japón; y, René Barrientos, en Filipinas.

Retiro
A pesar de haber gozado de una gran popularidad y de las cuantiosas bolsas de dinero que obtuvo en sus combates frente a Eddy Perkins, Morochito Hernández, Rodrigo «Rocky» Valdez, etc., Eugenio Espinoza se retiró pobre en 1971 después de caer derrotado por decisión frente a Ramiro "Clay" Bolaños. Actualmente vive en el barrio la Tola en Quito junto con su esposa María Piedad; está jubilado

Referencias

Enlaces externos
 Mjaguilar: Entrevista. Eugenio Baldomero Espinoza Hidalgo (Boxeador)
 La Hora: El público me volvió ídolo. Quito, 24 de octubre de 2006

Boxeadores de Ecuador
Tulcaneños

Eugenio Espinoza


Bei den Island Games 1989 wurden vom 6. bis zum 12. Juli 1989 in Tórshavn auf den Färöern sechs Badmintonwettbewerbe ausgetragen.

Medaillengewinner

Weblinks
 Badminton bei den Island Games 1989 (PDF; 1,3 MB)

1989
Island Games 1989
Badmintonwettbewerb auf den Färöern
Sport (Kommune Tórshavn)

Badminton bei den Island Games 1989


Constantin Adăscăliței (n. ) este un fost deputat român, ales în legislatura 2012-2016 din partea Partidului Social Democrat. În cadrul activității sale parlamentare, Constantin Adăscăliței a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Turcia și Republica Kazahstan. Constantin Adăscăliței  a înregitrat 39 de luări de cuvânt în 37 de ședințe parlamentare. Constantin Adăscăliței a inițiat 53 de pripuneri legislative din care 18 au fost promulgate legi.

Controverse
Pe 7 iulie 2015 procurorii DNA l-au trimis în judecată pe Constantin Adăscăliței pentru infracțiunile de efectuare de operațiuni financiare incompatibile cu funcția, în formă continuată și folosire cu rea-credință a bunurilor sau a creditului de care se bucură societatea.

Pe 7 octombrie 2019 Constantin Adăscăliței a fost achitat definitiv Înalta Curte de Casație și Justiție în acest dosar.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață
Membri ai Partidului Social Democrat

Constantin Adăscăliței


Paula Sémer (9 de abril de 1925 - 1 de junho de 2021) foi uma actriz e política belga. Membro do Socialistische Partij, serviu no Senado da Bélgica de 1995 a 1999.

Distinções
 Comendador da Ordem da Coroa
 Oficial da Ordem de Leopoldo

Mulheres da Bélgica na política
Mortes por eutanásia
Ordem de Leopoldo (Bélgica)
Membros do Senado da Bélgica
Mortos em 2021
Nascidos em 1925
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Paula Sémer


Melik, (Arapça: ملك) Arapça bir kelime olup kral anlamını taşır. Mülk kökünden türemiştir. Orta doğu bölgesinde konuşulan birçok dilde yer alır. Melike ise Arapça'da kraliçe anlamındadır. Türkiye Selçuklu Devleti'nde, hanedana mensup olup Sultan olmayan kişilere Melik denirdi. Melikler genellikle eyaletlerin başına, yanlarında danışmanlık yapması için bir atabeğ eşliğinde atanırdı.

Siyaset
Siyasi alanda kullanımı hükümdarlık sıfatı olarak görülmektedir. Melik tarafından yönetilen Arap krallıkları olarak Bahreyn, Fas, Suudi Arabistan ve Ürdün sayılabilir.

Din
İslam dininde, Melik (الملك) Allah'ın 99 isminden biridir. Kullanımı şöyledir: "sultanin bila azl ; Melikun bila acz"  yani "azli olmayan Sultan; aczi olmayan Melik "  olarak Cevşen de tanımlanmaktadır. Burada daha çok mutlak anlamda, krallar kralı, anlamını taşımaktadır, denilebilir.

Ordu
Hükümdarlığın yanı sıra, Melik ordularda 10.000 atlıdan sorumlu, yüksek bir rütbe olarak da kullanılmıştır. Bu kullanımına özellikle onluk tabana göre yapılandırılmış müslüman Hindistan ordularında rastlanır.

Melik(e) adında kişiler/yerler
 Kör Şah Melik - Osmanlı'da vezir
 Melik Emir Gazi ya da Emir Gazi  ya da Melik Gazi (ö. 1134), Danişmendliler'in üçüncü hükümdarıdır.
 Melike Demirağ - Türk pop müziği sanatçısı, sinema oyuncusu
 Melikgazi - Kayseri ilinin bir ilçesi
 Melikşah - Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı

Soyluluk unvanları

Melik


ලීසියේ ශුද්ධවූ තෙරේස් තුමිය (උපතේදී නම මාරී ෆ්‍රන්ස්වාස්-තෙරේස් මාර්ටන්; ජනවාරි 2, 1873 – සැප්තැම්බර් 30, 1897), හෝ  බිලිඳු ජේසු තුමාගේ සහ   ශුද්ධවූ වත මණ්ඩලයේ ශුද්ධවූ තෙරේස් තුමිය, ඕ.සී.ඩී. යනු, වර්තමානයේ අති පුළුල් ලෙසින් වන්දනයට පාත්‍රව සිටින  රෝමානු කතෝලික ප්‍රංශ  පාවහන් නොපලඳින කාමලයිට් කන්‍යා සොහොයුරියකි. "ජේසු තුමාගේ කුඩා මල" ලෙසින් හෝ සරල ලෙසින් "කුඩා මල" ලෙසින් හෝ ඇය ජනප්‍රියව හැඳින්වෙයි.

ලීසියේ ශු. කුඩා තෙරේසා මුනිවරිය
ධර්මදුත සේවයේ හා  තාපසිකාවන්ගේ අරක්ගත් මුනිවරිය ලෙස සැලකෙන මෙතුමියගේ මංගල්‍යය ඔක්තෝබර් 01 වනදා ට යෙදී ඇත.

ළමා කාලය
ප්‍රංශයේ ඇලන්සෝන් නගරයේ දී ක්‍රි.ව. 1873 ජනවාරි 02 වන  දින මාරි ප්‍රැන්ෂුවා තෙරෙස් මාටින් උපත ලැබුවාය. ඇය නව දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක බාල දැරිය විය. පියා ලුවිස් මාටින් වූ අතර,මව සෙලි  ගෙරෑන් විය. ඔහු  ඔරලෝසු සාදන්නෙකු ලෙස ක්‍රියා කළ අතර මව දක්ෂ ලේස් සාදාන්නියක් වුවාය. මේ දෙදෙනාටම එක් කාලයකදී තාපස ජීවිතයක් සදහා සිත් ඇදීයාමක් ඇතිවිය. ඔවුන් එම  ජීවිතයට පත්වීම දේවකැමැත්ත නොවීය.ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන් දෙදෙනාගේ දියණියන් පස් දෙනෙක්ම තාපස ජීවිතයට ඇතුලත් කළහ.දෙමාපියන් තුළ තිබු දේවභක්තිය,විශ්වාසය සහ ප්‍රේමය  ඊට හේතුවිය. මෙම අබුසැමි යුවළද අද විශ්ව සභාව තුළ සුදුවරුන් ලෙස පත්ව තිබීමද සුවිශේෂී වේ. කුඩා තෙරෙස් මාටින්ට අවුරුදු 08  වයස් වූ විට සෙලි ග්රැන් පියයුරු පිළිකාවක් හේතුවෙන් මිය යාම සිය පවුල් දිවියට එල්ල වූ මරු පහරක් මෙන් විය. නමුත් ස්ථිර ඇදහිල්ලෙන් හා විශ්වාසයෙන් සමිදුන් තුළ සියල්ල පවරා දෙමින් තම දරුවන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් හා අරමුණු ද ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපන කටයුතු ද විධිමත් මෙන්ම ස්ථාවර තත්වයකට ගෙන ඒමට ඇගේ පියා වූ ලුවිස් මාටින් ක්‍රියාකළේය. ඉන්පසු ඇගේ පියා හා තෙරේසා  අතර දැඩි සම්බන්ධකමක් ඇති කොට ඇගේ ඉදිරි ගමනට අත්වැලක් වුවේය . තෙරෙස් ඉතා ලාබාල  වයසේ සිටියදී පවා ශුද්ධවන්තියක් වීමට බලවත් ආසාවකින් පසු වුවාය. පියාගේ තේරුම් ගැනීම සහ ආදර්ශමත්  ජීවිතයෙන් මේ යහපත් අදහස පුර්ණ කළේය.දිනක් ඇය රාත්‍රී  යාච්ඤා  කල පසු නිදාගැනීමට ප්‍රමාද වී ශීතළ පොළොවේ දණගසා ගෙන සිටිනු දුටු ඇගේ මෙහෙකාරිය වූ වික්ටෝරියා ඇය ඉක්මන් නින්දට යැවීමට උත්සහ කළහ.තෙරේසා කතාකොට," වික්ටෝරියා මට තව සුළු වෙලාවක් දෙන්න,මම අපේ ශුද්ධෝත්තම පියතුමන් වෙනුවෙන් කිව යුතු යාච්ඤා අවසාන වී නැතැයි කීවාය.මේ යහපත් ගුණාංගයෙන් පිරි සිටිය තෙරෙස්ට වුවද ඇගේ ජීවිතයේ නොයෙකුත් අඩු ලුහුඬුකම් ඇතිවිය.
යහපත් ගුණාංගයෙන් පිරි සිටිය තෙරෙස්ට වුවද ඇගේ ජීවිතයේ නොයෙකුත්   අඩුලුහුඬුකම් ඇතිවිය. උදාහරණයක් වශයෙන් ඇය අහංකාර ගති ඇති හිතුවක්කාර ළමයෙක් වන්නට ඉඩ තිබුණි. නමුත් ඇගේ  පියාගෙන්ද සොහොයුරියන්ගෙන්ද ලැබුණු අවවාද අසා ඇය තම දමන කර , වැරදි හරිගස්සා ගත්තාය.සියල්ලන්ගේ ආදරයට සහ ආකර්ෂණයට පාත්‍ර වූ දැරියක ලෙස නිතරම ප්‍රීතියෙන් සිටීමටත් , රගපෑමට සහ අනුකරණය කිරීමට ප්‍රබල හැකියාවක් දැක්වූ මෙතුමිය පාසල් අධ්‍යාපනය තුළ ඉමහත් දක්ෂතා දක්වන ලද දැරියක වුවාය. මෙකි දක්ෂකම සෙසු සිසුන්ගේ ඊර්ශ්‍යාවට යොමුවූ අවස්ථාවක් විය. පාසල් අධ්‍යාපනය පිළිබද ඕ හට දැඩි කලකිරීමක් ඇති වූ අතර මේ නිසාම පාසල් ගමන නවතා දමා තම සොයුරියන්ගේ උපකාරය මත විධිමත් අධ්‍යාපනය ලබා ගන්නට මෙතුමියට හැකිවූ බව සදහන් වේ. මෙහිදී සිය වැඩිමහල් සොයුරිය වූ පොලින් ඇයට සැම අතින් මවක ලෙසින් ක්‍රියා කල අතර එමගින් කුඩා තෙරෙස් හට යම් තරමක හෝ අස්වැසිල්ලක් ලද බව සදහන් වේ.  කල්යත්ම මෙම සොයුරිය කාර්මෙල් කන්‍යාරාමය වෙත පිවිසි අතර එය කුඩා තෙරෙස්ට ඉතා තදින් බලපෑ අතර, ඇය තදබල ලෙස රෝගාතුර වූ බවද සදහන් වේ.

කාර්මෙල් තාපසිකා පංතියට ඇතුළුවීම
ඇගේ වැඩිමහල් සොයුරිය වූ  පොලින්ගේ නික්මයාමත් සමගම ඇය එයමක්ද තාපසිකාවක් වීමේ දැඩි ආශාවක් ඇති වූ අතර , කල්යත්ම ඇගේ තවත්සොයුරියන් දෙදෙනෙක් කාර්මෙල් පංතියට සහ දිළිදු ක්ලාරා තාපසිකා පංතියට ප්‍රවිෂ්ට වූ අතර ඇගේ එම ආශාව දිනෙන් දින ත්‍රිව්‍ර වන්නට විය.
ඇගේ සොහොයුරියන් අනුගමනය කර, කාර්මෙල් තාපස පන්තියට ඉතාම ලාබාල වියේදීම ඇතුළුවීමට ශ්‍රේෂ්ඨතුමියගෙන් ය අවසර ඉල්ලා සිටියාය. ඇය බාල වයස්කාරියක් නිසා අවසර  නොලැබුන බැවින් ,ඉන් නතර නොවී, තම පියාගේ  ආධාරය ඇතිව, රෝමයට වන්දනා ගමනක් ගිය අවස්ථාවේදී 13 වන ලියෝ ශුද්ධෝත්තම පියතුමා ඉදිරියෙහි  දණින් වැටි යට වයස අවු 15 වන විට කාර්මෙල් තාපස  පන්තියට ඇතිලු වීමට අවසර දෙන මෙන් ඉල්ලා සිටියාය. ඇයට අවසරය ලැබිණි .එම දිනය නම් ක්‍රි.ව. 1888 අප්‍රියෙල් 09 දිනයි. සිය කුඩා දියණිය හෙවත් " මගේ කුඩා රැජින " යනුවෙන් කුඩා  තෙරේස්ව හැදින්වූ සිය පියා වූ ලුවිස් මාටින් , තම දියණිය  වයස අවුරුදු 15 දී කාර්මෙල් කන්‍යාරාමයට පිවිසීමෙන් පසු  මානසික මෙන්ම ශාරීරික දුබලතාවයන්ට පත්වූ  සිව් වන දියණිය වූ සෙලින් මාටින්ගේ උපස්ථාන මත විසිමින් ක්‍රි.ව. 1894 ජුලි 29 වන දින ස්වර්ගස්ථ වු බව සදහන් වේ.
කාර්මෙල් කන්‍යාරාමයට පිවිසීමෙන් පසුව ජේසු සමිදුන්ගේ කුඩාමල  වන තෙරේසා  සොහොයුරිය ලෙස නම් වු මෙතුමිය පුදුමාකාර විශ්වාසවන්ත තාපස ජීවිතයක් ගත කළාය. ජේසු සමිදුන් මහත් ආදරයෙන් ඉතා සරල මාර්ගයක ගමන් කරමින් ඇගේ දිනපතා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය යුතුකම් හා විශ්වාසවන්තව ඉටු කළාය .ඇයට මහා පව්කාරයන් දෙවියන්වහන්සේ වෙතට හැරවීමට හැකි වුයෙන්, ශුද්ධවන්තියක් වීමට හැකි වුයේ මේ සරල මාර්ගයේ ආධාරයෙනි. කුඩා දරුවෙකු ලෙස සෙසු කන්‍යා සොයුරියන් විසින් ඇයව ප්‍රතික්ෂේප ලක් කල නමුත් ඈ වෙත එල්ල වුණි, බාධක ,පිඩා,ගර්ජන හා තර්ජන සියල්ලම සමිදුන් කෙරේ තබා ඒ සියල්ල තමන් වෙත ලද ත්‍යාගයන් ලෙස දෙවි සමිදුන් වෙතම පවරා දුන්නාය. ඇගේ නව අවුරුදු කන්‍යාරාම ජීවිත ඉතා මුවාවූ ජීවිතයකි.ඒ කෙසේද යත් ඇගේ සොහොයුරියන් පවා මෙවැනි උතුම් ශුද්ධවන්තියක් ඔවුන් අතර ජීවත් වූ බව කලෙකත් නොසිතුවෝය. කන්‍යාරාම ජීවිතය තුළ ඈ නිතරම ප්‍රීතියෙන් සිටීමෙන් ද , රගපෑමෙන් සහ ගායනාවෙන් ද සියල්ලන්ගේ ආදරයට සහ ආකර්ෂණයට පාත්‍ර වුවාය. එක් අවස්ථාවක මෙතුමිය තම සොයුරියන් සහ එක්ව ප්‍රංශයේ ආරක්ෂක මුනිවරිය වූ ශු.  ජොහාන්දාක් මුනිවරියගේ දිවිය රගදැක්වූ බව සදහන් වේ.
තවද ඇගේ විශේෂ කාර්යක්  වුයේ මර්ධන ක්‍රියා මගින් පව්කාරයන් ගලවාගැනීමත්, ධර්මදූත කටයුතු සඳහා වෙහෙස දරණ පුජාප්‍රසාදීන් වෙනුවෙන් ,ශු. සභාවේ වර්ධනය සඳහාත් යාච්ඤා කිරීමත්ය.

ස්වර්ගස්ථ වීම
ඇගේ නව අවුරුදු කන්‍යාරාම ජීවිත ඉතා මුවාවූ ජීවිතයකි.ශාරීරිකව හා මානසිකව ඇය බොහෝ පීඩා වින්දාය. අවසානයේදී ක්ෂ්‍යරෝගය මෙතුමියට වැළදුන අතර එම`ගින් තමා දේව අභිමතයට  සම්පූර්ණයෙන්ම යටත්කර, නිර්භීතව, ඉවසීමෙන් යුතුව, දෙවියන්වහන්සේගේ දයාබර ප්‍රේමයේ යාගයක් ලෙස තමාවම පුද කළාය. වයස 24  දී එනම් ක්‍රි.ව. 1897 සැප්තැම්බර් 30 වන දින ඇයගේ මරණයට සුළු මොහොතකට පෙර යහන මත වාඩිවී, ඉදිරියේ බැඛෙලෙන දීප්තිමත් බැල්මෙන්  —අහෝ ජේසුනි,ඔබ වහන්සේට කොතරම් ප්‍රේම කරන්නෙම්ද? ˜ කියා අන්තිම හුස්ම හෙළුවාය.

සුදුවරය
සිය මරණයට පෙරාතුව රෝගීව සිටින කල්හි තම මුළු දිවියම කැටි කොට චරිතාපදාන කෘතියක් සහ අධ්‍යාත්මික කෘතියක් රචනා කළ මෙතුමිය වත්මන් ශු.  සභා මාතාව තුල ධර්මාචාර්යවරියක් ලෙස නම් කර ඇත. ස්වර්ගස්ථ වී ඉතා කෙටි කාලයකින් මෙතුමිය දේවසේවක තත්වයට නම් කරන ලදුව 1910 වසරේදී මෙතුමියගේ සිරුර නොදිරා හමුවිය. 1923 අප්‍රියෙල් 23 වනදා 11 වන පියුස් ශුද්ධෝත්තම පියතුමා විසින් භාග්‍යවරයට එසවූ අතර ක්‍රි.ව. 1925 මැයි 17 දින එතුමන් විසින්  ම ශුද්ධවන්තයින්ගේ සංඛ්‍යාවට ඇය ඇතුලත් කරන ලදී. 11 වන පියුස් ශුද්ධෝත්තම පියතුමාගේ ප්‍රකාශයට අනුව ශු. ප්‍රැන්සිස් සේවියර් මුනිතුමා සමග ශු.  කුඩා තෙරේසා තුමියද ධර්මදුත සේවයේ අරක්ගත් මුනිවරිය ලෙස පත් කෙරිණි. ලංකාවේ මෙතුමියගේ නමට කැපවූ දෙව්මැදුරු ලෙස නාකන්දපොල, කැළණිය, පේරාදෙණිය, තල්විල,තිබිරිගස්යාය, දෙහිගහපිටිය, කිලිනොච්චිය, යාපනය වන්කාලෙයි යන ස්ථාන වල පිහිටා තිබේ. මෙතුමියගේ නමට ලොව පළමු දෙව්මැදුර ද ශ්‍රී ලංකාවේ වන අතර එය නාකන්දපොළ දෙව්මැදුර වේ.

ලීසියූ හී තෙරේස් තුමිය


Bundsø er den største sø på Als med et areal på omkring 138 ha. Søen var tidligere den inderste del af en fjord på Nordals, som også bestod af Mjels Vig og Mjels Sø. Fjorden var en del af en tunneldal, som blev skabt af smeltevand i sidste istid.
I 1590 opførte hertug Hans den Yngre dæmninger ved Mjels og Broballe, for herved at kunne styre vandstanden på de omkringliggende arealer.

Arkæologiske fund
På øen Flintholm i Bundsø er der siden 1904 foretaget udgravninger af en boplads fra yngre stenalder, og det har resulteret i meget betydelige fund fra den sene del af bondestenalderens tragtbægerkultur (3000-2900 f.Kr.). På holmen Flintholm lå en boplads hvor der er fundet affaldslag med store mængder flintgenstande, knogler fra både dyr og mennesker samt skår af lerkar. Allerede ved de første arkæologiske undersøgelser i begyndelsen af 1900-tallet fandt museet i Kiel mere end 10.000 oldsager, og efterfølgende udgravninger i 1920'erne og 1930'erne viste den samme rigdom på fund.

Omgivelser
Knuden, som strækker sig ud i Bundsø, er en rest af en moræneknold fra istiden. Ved Knuden var der en øvelsesskydebane i 1860'erne.
Der fører ingen sti rundt om Bundsø, men ved Broballe og Brandsbøl findes der gode udsigtspunkter over området.

Afvanding og genetablering
En egentlig afvanding af Bundsø startede i 1850. Den 13. november 1872 gennembrød en stormflod dæmningen ved Mjels og vandet kunne frit oversvømme Bundsø. Herefter indledtes et stort arbejde med at få området tørlagt igen. Bundsø blev afvandet via en kanal gennem området, og ved Broballe pumpedes vandet op i landgrøften, som startede ved Jordbæks udløb. Derfra løb den langs kanten af Bundsø til Broballe, hvor den løb ud i Mjels Sø. Oprindelig blev pumperne drevet af en dampmaskine, men i 1912 blev den udskiftet med en dieselmotor.

I 1980'erne konstateredes det, at grundvandet på Nordals var alvorligt truet, og der blev udarbejdet planer for at genetablere søerne Oldenor, Mjels Sø og Bundsø for at imødegå denne trussel. De tre søer er siden blevet genskabt. For Bundsøs vedkommende skete det i 2015. Jorden var forinden blevet opkøbt af NaturErhvervstyrelsen. Pumperne blev slukket den 2. februar 2015 og i løbet af februar og marts blev der udført jordarbejder og fjernet hegn. Den 24. april 2015 blev den genetablerede sø indviet.

I april 2019 købte Aage V. Jensen Naturfond søen og omkring 10 hektar randområder med enge, skrænter, skov og krat. De købte den af Landbrugsstyrelsen for 3,5 millioner kroner.

Eksterne henvisninger

 Sønderborg Ugeavis
 Sønderborg kommune
 video om Bundsø
 Dansk Ornitologisk Forening

Søer i Sønderborg Kommune

Bundsø


Georg Henisch (1549-1618), érudit allemand ;
 Peter Henisch (1943- ), écrivain, journaliste et musicien autrichien.

Henisch