Hermann Hupfeld (31 March 1796 – 24 April 1866) was a Protestant German Orientalist and Biblical commentator. He is known for his historical-critical studies of the Old Testament.

He was born at Marburg, where he studied philosophy and theology from 1813 to 1817. In 1819 he became a teacher in the gymnasium at Hanau, but in 1822 resigned that appointment. After studying for some time at Halle, he in 1824 settled as Privatdozent in philosophy at that university, and in the following year was appointed extraordinary professor of theology at Marburg. There he received professorships of theology and Oriental languages in 1825 and 1827 respectively. Sixteen years later he returned to Halle as a successor of Wilhelm Gesenius.

In 1865 he was accused by some theologians of the Hengstenberg school of heretical doctrines. From this charge, however, he successfully cleared himself, the entire theological faculty, including Julius Müller and August Tholuck, bearing testimony to his sufficient orthodoxy. He died at Halle on 24 April 1866.

His earliest works in the department of Semitic philology (Exercitationes Aethiopicae, 1825, and De emendanda ratione lexicographiae Semiticae, 1827) were followed by the first part (1841), mainly historical and critical, of an Ausführliche Hebräische Grammatik, which he did not live to complete, and by a treatise on the early history of Hebrew grammar among the Jews (De rei grammaticae apud Judaeos initiis antiquissimisque scriptoribus, Halle, 1846).

His principal contribution to Biblical literature, the exegetical and critical Die Psalmen. Übersetzt und ausgelegt, began to appear in 1855, and was completed in 1861 (2nd ed. by E. Riehm, 1867–1871, 3rd ed. 1888). Other writings are:
Über Begriff und Methode der sogenannten biblischen Einleitung (Marburg, 1844)
De primitiva et Vera festorum apud Hebraeos ratione (Halle, 1851–1864)
Die Quellen der Genesis von neuem untersucht (Berlin, 1853)
Die heutige theosophische oder mythologische Theologie und Schrifterklärung (1861).

The main, recent biography, which for the first time includes archival sources, of Hupfeld is
 Otto Kaiser: Zwischen Reaktion und Revolution: Hermann Hupfeld (1796–1866) – ein deutsches Professorenleben, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2005.
For older works, see See E. Riehm, Hermann Hupfeld (Halle, 1867); W. Kay, Crisis Hupfeldiana (1865); and the article by A. Kamphausen in Band viii of Herzog-Hauck's Realencyklopädie (1900).

See also
 Priestly source
 Documentary hypothesis

References

  Google Search] publications

External links
 Google Books The Presbyterian Review, Volume 9  edited by Charles Augustus Briggs, Archibald Alexander Hodge, Francis Landrey Patton, Benjamin Breckinridge Warfield

1796 births
1866 deaths
People from Marburg
German orientalists
19th-century German Protestant theologians
People from the Landgraviate of Hesse-Kassel
Martin Luther University of Halle-Wittenberg alumni
Academic staff of the Martin Luther University of Halle-Wittenberg
Academic staff of the University of Marburg
19th-century German male writers
German male non-fiction writers

Hermann Hupfeld


Regimentul 5 Obuziere a fost o unitate de artilerie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Divizionul 1 și Divizionul 2. Regimentul a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 1 Infanterie, comandată de generalul Mihai Obogeanu.

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, regimentul a avut următoarea compunere de luptă:
Regimentul 5 Obuziere
Divizion 1 - comandant: căpitan Petrescu P.
Bateria  1 - comandant: locotenet Poenaru Iulian
Bateria  2 - comandant: locotenet Demetrescu Platon
Divizion 2- commandant: căpitan Manoil Eugenio
Bateria 3 - comandant: locotenent  Pociovalișteanu Aurel
Bateria 4  - comandant: locotenent  Golgeteanu I.

Participarea la operații

Campania anului 1919

În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Regimentul 5 Obuziere a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 1 Infanterie, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa.

Comandanți
 General Petroianu Scarlat

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Regimentul 5 Obuziere (1918-1920)


Susvilla es una localidad con casas dispersas en el municipio de Villafufre (Cantabria, España). Está junto a Sandoñana y Penilla (Villafufre). Está situada a un Kilómetro de Villafufre cabeza del Municipio.

Patrimonio
De su patrimonio arquitectónico destacan una casona montañesa del , conocida como casona de Susvilla y cuyos orígenes se remontan al , y la ermita de San Pedro apóstol, de finales del , reedificada y ampliada en 1737.
La hermita Iglesia de Susvilla consta de una nave rectangular con espadaña y una anexa de planta cuadrada en el altar.

Existen algunas casas solariegas de hidalgos, una de ellas en ruinas en el barrio del Corralito, o la Corralada con escudo de armas timbrado por yelmo, y sobre éste una divisa que dice «un buen morir dura toda la vida», lema del linaje "Villa". El campo es cuartelado: 1) Águila explayada. Armas de Villa. 2) Tres veneras y bordura cargada de cinco veneras y cuatro sotuers. Armas de Concha. 3) Tres fajas y entre ellas tres escaques. Armas de Ceballos. 4) Cortado : Un árbol con dos animales empinantes. Armas de Bustillo y dos contrabandas en punta. Armas de Castañeda.

Otra casona en el barrio de la Lindera con gran profusión de elementos humanos en la decoración exterior y dos figurillas que corren sujetando la tarjeta como tenantes. El campo es partido y mantelado: 1) Dos torres al palo y en punta dos animales que trepan sobre la cortina. Armas de Gutiérrez. 2) Árbol con dos animales pasantes al tronco y bordura cargada de armiños. Armas de Bustillo. 3) Tres veneras. Armas de Concha.

Personajes

D. Martin Gutiérrez de Susvilla Alcalde ordinario del valle de Carriedo en 1548 siendo Juan Gómez de Villafufre "el bueno" procurador general del dicho valle.

D. Tomás Gutiérrez de Bustillo casado con doña Catalina de Vega Quintana, él ausente en Madrid como Correo de S.M. vivían a mediados del  en el barrio de la Lindera.

D. Manuel de Villa nacido en 1686 residía en 1752 en Susvilla en la casa del apellido.

Referencias

Localidades de Villafufre

Susvilla (Villafufre)


زينب بنت حارث هي امرأة يهودية عربية حاولت تسميم الرسول محمد ( ) بعد إنتصار المسلمين في غزوة بدر.

محاولة اغتيال النبي محمد ( )

لما فتح النبي محمد (  )خيبر واطمأن جعلت زينب بنت الحارث تسأل أي الشاة أحب إلى محمد ؟
. فعمدت إلى عنز لها فذبحتها، ثم عمدت إلى سم لابطي قد شاورت اليهود فأجمعوا لها على هذا السم بعينه فسمت الشاة وأكثرت في الكتفين. فلما غابت الشمس صلى رسول الله ( ) المغرب وانصرف إلى منزله ويجد زينب جالسة عند رحله فيسأل عنها فقالت أبا القاسم هدية أهديتها لك.

وكان الرسول الله (  )يأكل الهدية ولا يأكل الصدقة فأمر الرسول بالهدية فقبضت منها ووضعت بين يديه ثم قال رسول -الله  - لأصحابه: وهم حضور أو من حضر منهم ادنوا فتعشوا فدنوا فمدوا أيديهم وتناول رسول الله  الذراع وتناول بشر بن البراء عظما، وأنهش منها نهشا وانتهش بشر، فلما ازدرد رسول الله  أكلته ازدرد بشر، فقال الرسول كفوا أيديكم فإن هذه الذراع تخبرني أنها مسمومة.

فقال بشر بن البراء : والذي أكرمك، لقد وجدت ذلك في أكلتي التي أكلت، فإن منعني أن ألفظها إلا أني كرهت أن أنغص طعامك، فلما أكلت ما في فيك لم أرغب بنفسي عن نفسك،
ورجوت أن لا يكون أدغمتها، وفيها بغي، فلم يقم بشر من مكانه، حتى عاد لونه كالطيلسان، وماطله وجعه منه، حتى كان ما يتحول إلا ما حول، وأما قصة موت الرسول ( ) مسموما فهى مكذوبه حيث ان النبى _خاصة_ عن باقى الانبياء ليس بحاجة لان يستشهد حتى يعلو مقامه في الجنه .اذ لو كان بحاجة للاستشهاد لسبقه اليه باقى الخمسة ألوا العزم من الرسل وهم (نوح، إبراهيم، موسى، عيسى ) عليهم السلام... وكما ان ذلك يتعارض مع صريح القران في سورة المائدة _(والله يعصمك من الناس )

ودعا النبي محمد بزينب فقال سممت الذراع؟ فقالت من أخبرك؟ قال الذراع. قالت نعم. قال وما حملك على ذلك؟ قالت قتلت أبي وعمي وزوجي، ونلت من قومي ما نلت، فقلت: إن كان نبيا فستخبره الشاة ما صنعت، وإن كان ملكا استرحنا منه فاختلف علينا فيها، وقيل أن الرسول أمر بها فقتلت قصاصاً لموت أحد الصحابة الذين أكلوا من اللحم المسموم. وقيل أن الصحابي لم يمت فلم تُقتل اليهودية وعفا الرسول عن حقّه الشخصي (محاولة اغتياله).

وكان نفر ثلاثة قد وضعوا أيديهم في الطعام ولم يسيغوا منه شيئا. فأمرالرسول أصحابه فاحتجموا أوساط رءوسهم من الشاة واحتجم النبي تحت كتفه اليسرى. ويقال احتجم على كاهله حجمه أبو هند بالقرن والشفرة.

المصدر
 http://sirah.al-islam.com/display.asp?f=mga1476.htm

مراجع

أشخاص قاموا بمحاولة اغتيال
سنة الولادة غير معروفة
معارضة الإسلام في آسيا
وفيات 628
يهود عرب
يهود في القرن 7

زينب بنت الحارث


Filipinele au participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 13 sportivi, care a concurat în opt sporturi. Cu o medalie de argint, Filipinele s-au aflat pe locul 69 în clasamentul final.

Participanți
Delegația filipineză a cuprins 13 sportivi: șapte bărbați și cinci femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost fondistul Olivier Irabaruta (19 de ani), cel mai vechi a fost maratonista Diane Nukuri (31 de ani).

Medaliați

Referințe
 Filipine la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Filipine la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Reacția Wittig este o reacție chimică ce are loc între o aldehidă sau o cetonă și o fosforilidă trifenilică (adesea denumită reactiv Wittig), prin care se obține o alchenă și oxid de trifenifosfină.

Reacția Wittig a fost descoperită în 1954 de către Georg Wittig, pentru care i-a și fost oferit Premiul Nobel pentru Chimie în 1979. Este folosită pe larg în sinteza organică pentru obținerea anumitor alchene care au poziția legăturii duble bine precizată.

Mecanism

Reactivii Wittig

Vezi și
 Ilidă

Referințe

W
Invenții germane
1954 în știință
Wittig
Compuși organofosforați

Reacție Wittig


George Henry Murray (June 7, 1861 – January 6, 1929) was a Nova Scotia politician who served as the eighth premier of Nova Scotia for 26 years and 188 days, the longest unbroken tenure for a head of government in Canadian history.

Early life and career
Murray was born in Grand Narrows, Nova Scotia.
He was a member of the North British Society.

Despite his later political longevity, Murray's early political career was marked by inability to get elected. He lost five consecutive elections at the federal and provincial level before he finally won a seat. Despite his electoral failures he was highly regarded within the Nova Scotia Liberal Party and was nominated by Nova Scotia Premier William Stevens Fielding as his successor after Fielding left provincial politics in 1896 to join the federal cabinet of Prime Minister Sir Wilfrid Laurier. Murray was sworn in as premier and took a seat in the Nova Scotia House of Assembly when he was acclaimed as a candidate in Victoria County.

Premier of Nova Scotia
As premier, Murray was a practitioner of brokerage politics. His government continued the public works projects of his predecessor, particularly in the area of railways by doubling the province's track mileage within a decade, as well as road and bridge construction. His government was instrumental in improving the province's postsecondary education system, particularly in agricultural and vocational education by the founding of the Nova Scotia Agricultural College at Bible Hill as well as the Nova Scotia Technical College in Halifax.

In 1906, the Liberals instituted prohibition. The Murray government also introduced workers' compensation in 1916 and instituted women's suffrage in 1918.

The Murray government also introduced progressive labour legislation such as the Factories Act in 1908 and the act for workman's compensation for injuries on the job in 1915. In the area of public health, thit appointed public health officers, established county health clinics, and founded a research hospital for tuberculosis patients.

After almost three decades in power, Murray retired from politics in January 1923. He twice declined the offer of knighthood and twice refused earlier offers to join the federal cabinet of Prime Minister Wilfrid Laurier. He died in Montreal.

Murray's son George Belcher Murray later served in the provincial assembly.

See also
Edith Archibald

References
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online

Nova Scotia Liberal Party MLAs
Premiers of Nova Scotia
People from the Cape Breton Regional Municipality
1861 births
1929 deaths
Nova Scotia political party leaders

George Henry Murray


غزا فرمش Géza Vermes 22 يونيو 1924 - 8 مايو 2013 عالم هنغاري وكاتب في تاريخ الدين وخاصة تاريخ اليهودية والمسيحية. وهو مشهور كعالم بارز متخصص في مخطوطات البحر الميت وغيرها من الكتابات القديمة باللغة الآرامية وفي مجال حياة ودين المسيحي. تركز كتاباته حول المسيح كما يُرى تحت ضوء تاريخ اليهود وعقائدهم.
يوصف بأنه أعظم عالم في عصره حول حياة المسيح.

السيرة
ولد في ماكو في هنغاريا لأبوين يهوديين، وقد عمد ثلاثتهم ككاثوليك في سنته السابعة. مات أبوه الصحفي وأمه في الهولوكوست. أصبح بعد الحرب العالمية الثانية راهبا مسيحيا ودرس بداية في بودابست ومن ثم في معهد سانت ألبرت وجامعة لوفن الكاثوليكية في بلجيكا حيث درس تاريخ ولغات الشرق وحصل عام 1953 على دكتوراة في الإلهيات وكانت أطروحته عن الإطار التاريخي لمخطوطات البحر الميت. ترك الكنيسة الكاثوليكية في 1957 ورجع للدين اليهودي. سافر إلى بريطانيا وعمل مدرسات في جامعة نيوكاسل آبون تاين. تزوج في 1958 وانضم في 1965 إلى كلية الدراسات الشرقية في جامعة أكسفورد ليصبح أستاذ الدراسات اليهودية قبل تقاعده عام 1991 ليتفرغ للتأليف. توفى في 8 مايو 2013 بالسرطان.

العمل الأكاديمي
كان غزا أحد أول العلماء الذين فحصوا مخطوطات البحر الميت بعد اكتشافها عام 1947، وهو مؤلف الترجمة المعيارية للمخطوطات إلى اللغة الإنكليزية والتي طبعت أولا عام 1962 لتنشرها لاحقا بنغوين كلاسيكس عام 2004.

وهو الآن الأستاذ الفخري للدراسات اليهودية والزميل الفخري في معهد ولفسن في أكسفورد، ويتابع التدريس في المعهد الشرقي في أكسفورد. وحرر مجلة الدراسات اليهودية منذ 1971 وأصبح مدير منتدى أكسفورد حول أبحاث قمران (مخطوطات البحر الميت) في مركز أكسفورد للدراسات العبرية واليهودية. وهو زميل للأكاديمية البريطانية وفي الأكاديمية الأوروبية للفنون والعلوم والإنسانيات، وحصل على دكتوراة حروف من أكسفورد عام 1988 ودكتورات فخرية من جامعة إدنبرة في 1989 وجامعة درهام 1990 وجامعة شفيلد في 1994. ويُعتبر كتابه يسوع اليهودي Jesus the Jew أحد أهم كتبه على الإطلاق وأحد أهم الكتب في القرن العشرين التي تكلمت حول حياة يسوع المسيح.
Jesus the Jew

بعض مؤلفاته
 Scripture and tradition in Judaism: Haggadic studies (Studia post-biblica), Brill, Leiden 1961 ISBN 90-04-03626-1
 Jesus the Jew: A Historian's Reading of the Gospels, Minneapolis, Fortress Press 1973 ISBN 0-8006-1443-7
 The Dead Sea Scrolls: Qumran in Perspective, Minneapolis, Fortress Press 1977 ISBN 0-8006-1435-6
 Jesus and the World of Judaism, Minneapolis, Fortress Press 1983 ISBN 0-8006-1784-3
 The Essenes According to the Classical Sources (with Martin Goodman (historian)|Martin Goodman), Sheffield Academic Press 1989 ISBN 1-85075-139-0
 The Religion of Jesus the Jew, Minneapolis, Fortress Press 1993 ISBN 0-8006-2797-0
 The Changing Faces of Jesus, London, Penguin 2001 ISBN 0-14-026524-4
 Jesus in his Jewish Context ، Minneapolis, Fortress Press 2003 ISBN 0-8006-3623-6
 The Authentic Gospel of Jesus, London, Penguin 2004 ISBN 0-14-100360-X
 The Passion, London, Penguin 2005 ISBN 0-14-102132-2.
 Who's Who in the Age of Jesus, London, Penguin 2005 ISBN 0-14-051565-8
 The Nativity: History and Legend, London, Penguin 2006 ISBN 0-14-102446-1

مراجع
 Providential Accidents, London, SCM Press, 1998 ISBN 0-334-02722-5; Rowman & Littlefield, Lanham MD, 1998 ISBN 0-8476-9340-6 سيرة ذاتية.

أكاديميو جامعة أكسفورد
أكاديميو جامعة إدنبرة
أكاديميون من جامعة درم
إنجليز مسيحيون سابقون
إنجليز من أصل يهودي مجري
ثيولوجيون
دارسو اليهودية
زملاء الأكاديمية البريطانية
زملاء كلية وولفسون جامعة أكسفورد
علماء الكتاب المقدس يهود
علماء الكتاب المقدس يهود في القرن 20
علماء الكتاب المقدس يهود في القرن 21
علماء مجريون
كاثوليك سابقون
كتاب غير روائيين يهود
لاهوتيون بريطانيون في القرن 20
لاهوتيون بريطانيون في القرن 21
لاهوتيون يهود بريطانيون
لاهوتيون يهود في القرن 20
لاهوتيون يهود في القرن 21
مترجمو القرن 20
مترجمو القرن 21
مترجمون إلى الإنجليزية
مترجمون يهود
مجريون مسيحيون سابقون
مجريون مغتربون في بلجيكا
مجريون مغتربون في فرنسا
مجريون مهاجرون إلى المملكة المتحدة
مخطوطات البحر الميت
مستشرقون بريطانيون
مستشرقون مجريون
مستشرقون يهود
مستعبرون بريطانيون
مستعبرون مجريون
مواليد 1924
مؤرخو المسيحية
مؤرخو اليهودية
مؤرخو أديان بريطانيون
مؤرخون يهود
نقاد الكاثوليكية
نقاد المسيحية
نقاد نظرية أسطورة يسوع
نقد كتابي
أعضاء هيئة تدريس جامعة نيوكاسل
وفيات 2013
وفيات بسبب السرطان
وفيات في أكسفورد
يهود بريطانيون
يهود مجريون

غزا فرمش


Donatien ist der Familienname folgender Personen:
 David Donatien (* 1970), französischer Musik-Instrumentalist und Produzent
 Émile-Bernard Donatien (1887–1955), französischer Regisseur und Schauspieler

Siehe auch:
 Donatianus

Donatien


Mtonia, monotipski rod glavočika smješten u podtribus Grangeinae, dio tribusa Astereae. potporodica Asteroideae.

Jedina vrsta je M. glandulifera, jednogodišnja raslinja iz Tanzanije. Vrsta je ugrožena.

Izvori

Astereae
Endemska flora Tanzanije

Mtonia


Neororea, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Amphinectidae. Se encuentra en Nueva Zelanda.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Neororea homerica Forster & Wilton, 1973
 Neororea sorenseni (Forster, 1955)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Amphinectidae

Neororea


Tlatoani Tlacacuitlahuatzin bio je kralj grada Tiliuhcana u današnjem Meksiku. Taj grad-država (altepetl) se nalazio blizu Tlacopana.

Obitelj
Tlacacuitlahuatzin je bio sin velikog ratnika Huehuetzina, koji nikad nije uspio postati kralj. Tlacacuitlahuatzin je bio prvi kralj svoga grada.

Ime njegove supruge — ili supruga i konkubina — nije nam poznato, ali se zna da je imao djecu, čija su imena:
Miyahuaxochtzin (kraljica Tenōchtitlana, carica Asteka)
Matlalxochtzin (princeza supruga Tenōchtitlana)
Tlacochcuetzin (kraljica Tlacopana)

Tlacacuitlahuatzin, otac slavnih kćeri, bio je djed princa Huehuea Zace.

Budući da nije imao sinova, Tlacacuitlahuatzin je naslijeđen od strane Tzihuactlayahuallohuatzina.

Izvori

Literatura
Domingo Francisco de San Antón Muñón Chimalpahin Quauhtlehuanitzin. Codex Chimalpahin. Uredili i preveli Arthur J. O. Anderson i Susan Schroeder. ISBN 0-8061-2921-2.
Životopisi, Meksiko

Tlacacuitlahuatzin


Vazieren war eine bis um etwa 1900 gebräuchliche Bezeichnung für Wandergesellen und umherziehende Straßenmusiker.

Das Zeitwort stand nach einigen (allerdings teilweise widersprüchlichen) Quellen für Arbeitslosigkeit und hängt wohl mit dem heutigen Wort Vakanz zusammen. In den Komödien Nestroys (1801–1862) spielen vazierende Gesellen oft eine Hauptrolle und machen schon damals die soziale Problematik längerer Beschäftigungslosigkeit deutlich. In Josefine Mutzenbachers Erinnerungen bezeichnet sich Rudolf als (zurzeit) vazierend.

Aus dem Wanderleben eines Bäckers
Einen guten Einblick in die Verhältnisse des ausgehenden 19. Jahrhunderts gibt das Tagebuch Ludwig Funders, das sein Enkel Wolfgang Funder 1998 fand und dem Böhlau-Verlag übergab. Es beschreibt die 8-jährige Walz eines jungen Zuckerbäckers von Graz über Wien nach Bayern, Schwaben, ins Rheinland und nach Hessen. Durch Gelegenheitsarbeit schlug er sich bis Hamburg und Münster durch, dann über Holland nach London, zur Handelsmarine und schließlich als gut bezahlter Konditor. Mit einem schweren Nervenleiden nach Hamburg zurückgekehrt, wurde er im Freimaurer-Hospital kuriert, verliebte er sich im Hafen-Vorort Harburg in die mittellose Julie und erlebte eine langwierige Brautwerbung, die zuletzt doch akzeptiert wurde.

Die flüssig und interessant geschriebene Autobiografie, die auch kurze Reisen nach Prag, Berlin, Amsterdam und Paris erzählt, erschien im Jahr 2000 unter dem Titel "Aus meinem Burschenleben". Im Folgenden sei aus dem Vorwort des Herausgebers Ernst Bruckmüller (p.22-23) zitiert:
"In den [eigens für vazierende Handwerker eingerichteten] Herbergen sollten die Gesellen auch erfahren, wo es Arbeit gab. Erhielt er keine, so musste er weiterziehen."

"Das Wandern der Gesellen wurde zuweilen aber auch zur Gewohnheit, man könnte sogar von einer Art Sucht sprechen. Das ungebundene freie Leben auf der Wanderschaft erschien aus der engen Perspektive der engen Bindung an eine bestimmte Stadt, an Haus und Familie als verlockende Alternative. [...] Wehmut, als die Wanderung zu Ende ging -- damit war ja das freie Leben überhaupt zu Ende. Das Vazieren, zuweilen verbunden mit Arbeit, zuweilen auch mit Betteln (dem streng verbotenen "Fechten") ... brachte in der Regel genügend zum Laben ein, wenn man nicht gerade wählerisch war ..."

Heutige Situation
Dass früher viele Handwerksgesellen und auch Musiker die Arbeitssuche mit unfreiwilligem Wandern verbinden mussten, ist heute bei Arbeitern durch die Sozialpolitik entschärft. Bei freischaffenden Künstlern am Beginn ihrer allfälligen Karriere greift sie aber nur teilweise. Manche Musikstudenten nützen eine (vorübergehende) Tätigkeit als Straßen- bzw. Wandermusiker auch zur Erweiterung ihres künstlerischen Weltbildes.

Bei Handwerkern und im Einzelhandel finden Tätigkeiten, wie sie frühere Vazieranten als Gelegenheitsarbeit angenommen haben, teilweise bis heute unter dem Begriff Stör statt.

Siehe auch
 Wanderarbeiter

Literatur und Weblinks
 Ludwig Funder (Hrsg. Ernst Bruckmüller): Aus meinem Burschenleben. Gesellenwanderung und Brautwerbung eines Grazer Zuckerbäckers 1862-1869 (insbes. p.22-25), Böhlau-Verlag, Wien 2000; in Teilen online verfügbar.
 Josefine Mutzenbacher: Die Lebensgeschichte einer wienerischen Dirne, von ihr selbst erzählt. Fassung Rogner & Bernhard; rororo 4290, Reinbek 1991; ISBN 3 499 14290 2
 Presse-Suche: vazierender, Musiker
 Ostarrichi.org: Fazirander - fahrender Händler

Kultursoziologie
Arbeitslosigkeit
Subkultur

Vazieren


Franklin Delano Roosevelt (,  ; 30 Ocak 1882 - 12 Nisan 1945), adının ve soyadının baş harfleri FDR ile de anılır, 1933 yılından 1945'teki ölümüne kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin otuz ikinci başkanı olarak görev yapan Amerikan politikacı ve devlet adamı. Demokrat Parti üyesi olarak dört başkanlık seçimi kazandı, Büyük Buhran ve II. Dünya Savaşı'nın da yaşandığı on iki yıllık dönemde federal hükûmeti yönetti. Yeni Düzen adı verilen bir dizi siyasal ve ekonomik reformu yürürlülüğe koydu. Ölümünden 143 gün sonra II. Dünya Savaşı hukuken sona erdi.

ABD tarihinde Roosevelt'in dışında 2 kezden fazla seçilmiş olan hiçbir başkan yoktur. Daha sonraları ABD yasaları değiştirildiği için yürürlükteki yasalara göre bundan sonra da hiçbir başkanın 2 kezden fazla seçilmesi mümkün değildir.

İlk yılları

Çocukluk
30 Ocak 1882'de, New York, Hyde Park'ın Hudson Valley kasabasında, iş insanı James Roosevelt I ve ikinci eşi Sara Ann Delano'nun oğlu olarak dünyaya geldi. Roosevelt'in  ebeveynleri, sırasıyla, eski zengin New York ailelerinden Roosevelt'ler, Aspinwalls ve Delanoslardan geliyordu. Roosevelt'in babasoylu atası 17. yüzyılda New Amsterdam'a göç etti ve Roosevelt'ler tüccar ve toprak sahibi olarak gelişti. Delano ailesinin atası Philip Delano, 1621'de Fortune'da Yeni Dünya'ya seyahat etti ve Delanos, Massachusetts'te tüccar ve gemi yapımcısı olarak zenginleşti. Franklin'in babasının önceki evliliğinden James "Rosy" Roosevelt adında bir üvey erkek kardeşi vardı.

Roosevelt, zengin bir ailede büyüdü. Babası James, 1851'de Harvard Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu, ancak       büyükbabası James Roosevelt'ten miras aldıktan sonra avukatlık yapmamayı seçti. Roosevelt'in babası, bir zamanlar Franklin'i Beyaz Saray'da Başkan Grover Cleveland ile görüşmeye götüren tanınmış bir Bourbon Demokratıydı. Başkan ona şöyle dedi: "Küçük adamım, senin için garip bir dilek tutuyorum. Asla Birleşik Devletler Başkanı olamazsın." [Kaynak belirtilmeli] Annesi Sara, Franklin'in ilk yıllarında oğlu üzerinde çok etkiliydi. Bir keresinde, "Oğlum Franklin bir Delano, bir Roosevelt değil." demişti. Franklin doğduğunda 54 yaşında olan babası James, bazıları tarafından uzak bir baba olarak görülse de, biyografi yazarı James MacGregor Burns, "James'in oğlu o zamanlar tipik olandan daha fazladır." demiştir.

Roosevelt ata binmeyi, ateş etmeyi, kürek çekmeyi ve polo ve çim tenisi oynamayı öğrendi. Gençliğinde golf oynamaya başladı ve yetenekli bir uzun vurucu oldu. Yelken açmayı erken öğrendi ve 16 yaşındayken babası ona bir yelkenli verdi.

Eğitimi ve erken kariyeri
Roosevelt, ilk gezisini iki yaşında yaptı ve her yıl yedi ila on beş yaşları arasında ebeveynleriyle birlikte Avrupa'ya gitti. Roosevelt'in yaptığı seyahatler onun Almanca ve Fransızca öğrenmesine yardımcı oldu. Almanya'da dokuz yaşında devlet okuluna gitmesi dışında Roosevelt, 14 yaşına kadar öğretmenler tarafından evde eğitim gördü.  Daha sonra Groton, Massachusetts'teki bir Episkopal yatılı okul olan Groton School'a gitti. Okul müdürü Endicott Peabody, Hristiyanların daha az şanslı olanlara yardım etme görevini vaaz etti ve öğrencilerini kamu hizmetine girmeye çağırdı. Peabody, Roosevelt'in yaşamı boyunca güçlü bir etki olarak kaldı, düğününde görev yaptı ve onu başkan olarak ziyaret etti.

Groton'daki sınıf arkadaşlarının çoğu gibi, Roosevelt de Harvard Koleji'ne gitti. Roosevelt akademik olarak ortalama bir öğrenciydi ve daha sonra, "Üniversitede dört yıl boyunca ekonomi dersleri aldım ve bana öğretilen her şey yanlıştı." demiştir. Roosevelt, Alpha Delta Phi kardeşliğinin bir üyesiydi. Roosevelt bir öğrenci veya sporcu olarak görece farksızdı, ancak büyük bir hırs, enerji ve başkalarını yönetme yeteneği gerektiren bir pozisyon olan The Harvard Crimson adlı okul gazetesinin baş editörü oldu.

Roosevelt'in babası 1900'de öldü ve babasının ölümü onun için büyük sıkıntıya neden oldu. Ertesi yıl, Roosevelt'in beşinci kuzeni Theodore Roosevelt, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı oldu. Theodore'un güçlü liderlik tarzı ve reform yapma gayreti onu Franklin'in rol modeli ve kahramanı yaptı. Roosevelt, Harvard'dan 1903'te mezun oldu. Columbia Hukuk Fakültesi'ne 1904'te girdi, ancak New York baro sınavını geçtikten sonra 1907'de okulu bıraktı. 1908'de Carter Ledyard & Milburn adlı hukuk firmasında işe girdi.

Evliliği
Franklin, 1902 yılının ortalarında, çocukken tanıştığı müstakbel eşi Eleanor Roosevelt ile kur yapmaya başladı. Eleanor ve Franklin beşinci kuzenlerdi, bir zamanlar uzaklaştırıldılar ve Eleanor, Theodore Roosevelt'in yeğeniydi. 1902'de birbirleriyle yazışmaya başladılar ve Ekim 1903'te Franklin, Eleanor'a evlenme teklif etti.

17 Mart 1905'te Roosevelt, annesinin şiddetli direnişine rağmen Eleanor ile evlendi. Eleanor'dan hoşlanmasa da Sara Roosevelt, oğluna çok sahip çıkmıştı ve onun evlilik için çok genç olduğuna inanıyordu. Nişanı birkaç kez bozmaya çalıştı. Eleanor'un amcası Başkan Theodore Roosevelt, Eleanor'un merhum babası Elliott için yapılan düğünde durdu. Genç çift, ailesinin Hyde Park'taki mülkü olan Springwood'a taşındı. Ev, 1941'deki ölümüne kadar Sara Roosevelt'e aitti ve aynı zamanda onun da eviydi. Buna ek olarak, Franklin ve Sara Roosevelt, Sara'nın New York'taki genç çift için inşa ettiği bir şehir evinin planlamasını ve tefrişatını yaptılar; Sara'nın yanına ikiz bir ev inşa ettirdi. Eleanor, Hyde Park veya New York'taki evlerinde hiç kendini evinde hissetmedi, ancak Sara'nın çifte verdiği Campobello Adası'ndaki ailenin tatil evini sevdi.

Biyografi yazarı James MacGregor Burns, genç Roosevelt'in üst sınıfta kendinden emin ve rahat olduğunu söyledi. Buna karşılık Eleanor o zamanlar utangaçtı ve sosyal hayattan hoşlanmıyordu ve ilk başta birkaç çocuğunu büyütmek için evde kaldı. Franklin, babasının yaptığı gibi, çocukları büyütme işini karısına bırakırken, Eleanor da büyük ölçüde çocukları büyütmek için işe alınan bakıcılara güveniyordu. Bir anne olarak erken yaşantısına atıfta bulunarak, daha sonra "bir bebeği idare etmek veya beslemek konusunda kesinlikle hiçbir şey bilmediğini" belirtti. Eleanor cinsel ilişkiden hoşlanmamasına ve bunu "katlanılması gereken bir çile" olarak görmesine rağmen, o ve Franklin'in altı çocuğu vardı. Anna, James ve Elliott sırasıyla 1906, 1907 ve 1910'da doğdu. Çiftin ikinci oğlu Franklin, 1909'da bebeklik döneminde öldü. Franklin adında başka bir oğul 1914'te, en küçük çocuğu John ise 1916'da doğdu.

Roosevelt'in, Eleanor'un sosyal sekreteri Lucy Mercer ile 1914'ün başlarında işe alındıktan kısa bir süre sonra başlayan evlilik dışı ilişkileri de dahil olmak üzere birçok evlilik dışı ilişkisi vardı Eylül 1918'de Eleanor, Roosevelt'in bavulundaki meseleyi ortaya çıkaran mektuplar buldu. Franklin, Eleanor'dan boşanmayı düşündü, ancak Sara şiddetle itiraz etti ve Lucy, beş çocuklu boşanmış bir adamla evlenmeyi kabul etmedi. Franklin ve Eleanor evli kaldılar ve Roosevelt, Lucy'yi bir daha asla göremeyeceğine söz verdi. Eleanor onu asla gerçekten affetmedi ve o andan itibaren evlilikleri daha çok siyasi bir ortaklıktı. Eleanor kısa süre sonra Val-Kill'de Hyde Park'ta ayrı bir ev kurdu ve kendisini kocasından bağımsız olarak çeşitli sosyal ve politik nedenlere giderek daha fazla adadı. Evliliklerindeki duygusal kırılma o kadar şiddetliydi ki, Roosevelt 1942'de Eleanor'dan - sağlıksızlığının ışığında - eve geri dönüp onunla birlikte yaşamasını istediğinde reddetti. Beyaz Saray'ı ne zaman ziyaret ettiğinin her zaman farkında değildi ve bir süre sekreterinin yardımı olmadan telefonla ona kolayca ulaşamıyordu; Roosevelt, 1944'ün sonlarına kadar Eleanor'un New York City'deki apartmanını ziyaret etmedi.

Franklin, Eleanor'a ilişki yaşamaktan kaçınma sözünü bozdu. O ve Lucy resmi bir yazışmayı sürdürdüler ve 1941'de veya belki daha önce birbirlerini tekrar görmeye başladılar. Lucy, 1945'te öldüğü gün Roosevelt'le birlikteydi. Buna rağmen, Roosevelt'in ilişkisi 1960'lara kadar pek bilinmiyordu. Roosevelt'in oğlu Elliott, babasının özel sekreteri Marguerite "Missy" LeHand ile 20 yıllık bir ilişkisi olduğunu iddia etti. Başka bir oğul, James, babası ile II. Dünya Savaşı'nın bir bölümünde Beyaz Saray'da ikamet eden Norveçli Veliaht Prenses Märtha arasında "romantik bir ilişkinin var olma ihtimali olduğunu" belirtti. Yardımcıları o sırada "cumhurbaşkanının kız arkadaşı" ve gazetelerde romantik bir şekilde yer alan bu ikisini birbirine bağlayan dedikodulardan bahsetmeye başladı.

Erken politik kariyeri

New York Senatörü (1910-1913)
Roosevelt, hukukun uygulanmasına çok az tutkuyla bağlıydı ve arkadaşlarına sonunda siyasete girmeyi planladığını söyledi. Franklin, akrabası Theodore'a olan hayranlığına rağmen, babasının Demokrat Parti ile olan ilişkisini miras aldı. 1910 seçimlerinden önce, yerel Demokrat Parti, Roosevelt'i New York Eyalet Meclisi'ne aday olması için işe aldı. Roosevelt, parti için çekici bir üye oldu çünkü Theodore hala ülkenin en önde gelen politikacılarından biriydi. Roosevelt'in eyalet meclisi için yürüttüğü kampanya, Demokrat Partili Lewis Stuyvesant Chanler'ın yeniden seçilmeyi seçmesinin ardından sona erdi. Roosevelt, siyasi umutlarını askıya almak yerine eyalet senatosuna aday oldu. Dutchess County, Columbia County ve Putnam County'de bulunan senato bölgesi büyük ölçüde Cumhuriyetçiydi. Roosevelt, Theodore'un açık muhalefetinin kampanyasını etkili bir şekilde sona erdireceğinden korkuyordu, ancak Theodore, partizan bağlarındaki farklılıklara rağmen kuzeninin adaylığını özel olarak teşvik etti. Kendi kampanya yöneticisi olarak hareket eden Roosevelt, pek çok kişinin arabalara parasının yetmediği bir dönemde, otomobille senato bölgesini dolaştı. Agresif ve etkili kampanyası,  Roosevelt ailesinin Hudson Vadisi'ndeki etkisiyle Roosevelt, neredeyse herkesi şaşırtarak seçimi kazandı.
 1 Ocak 1911'de koltuğuna oturan Roosevelt, derhal Demokrat Parti eyaletine hakim olan Tammany Hall makinesinin patronizmine karşı çıkan bir "İsyancılar" grubunun lideri oldu. New York eyaleti yasama meclisinin ortak oturumunda belirlenen 1911 ABD Senatosu seçiminde, Roosevelt ve diğer on dokuz Demokrat, Tammany destekli bir dizi adaya karşı çıkarak uzun süreli bir çıkmaza neden oldu. Sonunda saygın bir yargıç olan James A. O'Gorman'ın arkasına attı ve O'Gorman Mart ayı sonlarında seçimi kazandı. Roosevelt kısa sürede New York Demokratları arasında popüler bir figür haline geldi, ancak henüz güzel bir konuşmacı haline gelmemişti. Haber makaleleri ve karikatürler "Tammany'nin omurgasına soğuk ürperti" gönderen "bir Roosevelt'in ikinci gelişini" tasvir etmeye başladı.

Roosevelt, yine Tammany Hall'a muhalefet ederek, New Jersey Valisi Woodrow Wilson'ın 1912 Demokrat Parti adaylığı için başarılı teklifini destekledi ve orijinal bir Wilson adamı olarak gayrı resmi bir ün kazandı. Theodore Roosevelt, Wilson'a karşı üçüncü bir kampanya başlatmak ve Cumhuriyetçi Başkan William Howard Taft'a karşı bir üçüncü parti kampanyası başlatmak üzere Cumhuriyetçi Parti'den ayrıldığında, seçim üçlü bir yarışma haline geldi. Franklin'in genel seçimlerde Theodore Roosevelt'e karşı Wilson'a destek verme kararı, Theodore'un kendisine gücenmemiş olmasına rağmen, ailesinin bazı üyelerini yabancılaştırdı. Wilson'un bölünmüş Cumhuriyetçi Parti karşısındaki zaferi, onu 1892'den beri başkanlık seçimlerini kazanan ilk Demokrat yaptı. Tifo krizinin üstesinden gelen ve gazeteci Louis McHenry Howe'nin kapsamlı desteğiyle Roosevelt, 1912 seçimlerinde yeniden seçildi. Seçimden sonra kısa bir süre Tarım Komitesi başkanı olarak görev yaptı ve çiftlik ve işçilik faturalarındaki başarısı, yirmi yıl sonra Yeni Düzen politikalarının habercisiydi. Bu zamana kadar, kadın ve çocuklar için emek ve sosyal yardım programlarını desteklemek için daha tutarlı bir şekilde ilerici hale geldi.

Başkan yardımcısı için kampanya (1920)

Roosevelt'in Hoover'ı Demokrat adaylığa aday olmaya ikna etme planı, Hoover'ın kendisini Cumhuriyetçi ilan etmesinden sonra suya düştü, ancak Roosevelt yine de 1920 başkan yardımcısı adaylığını aramaya karar verdi. Ohio Valisi James M. Cox, 1920 Demokratik Ulusal Kongre'de partinin başkanlık adaylığını kazandıktan sonra, aday arkadaşı olarak Roosevelt'i seçti ve parti resmen Roosevelt'i beğeni ile aday gösterdi. Adaylığı çoğu insanı şaşırtmasına rağmen, Roosevelt bileti ılımlı, Wilson'lu ve ünlü bir isimle yasakçı olarak dengeledi. Roosevelt, Theodore'un partisinden aynı adaylığı aldığı zamandan dört yaş küçük, 38 yaşına yeni girmişti. Roosevelt, Demokratik konvansiyondan sonra Donanma Sekreter Yardımcılığından istifa etti ve Cox-Roosevelt bileti için ülke çapında kampanya yürüttü.

Kampanya sırasında Cox ve Roosevelt, her ikisi de 1920'de popüler olmayan Wilson yönetimini ve Milletler Cemiyeti'ni savundu. Roosevelt, ABD'nin Milletler Cemiyeti üyeliğini kişisel olarak destekledi, ancak Wilson'dan farklı olarak, Senatör Henry Cabot Lodge ve diğer "Rezervasyoncular" ile uzlaşmayı tercih etti. Cox-Roosevelt bileti, Cumhuriyetçiler Warren G. Harding ve Calvin Coolidge tarafından yenildi. cumhurbaşkanlığı seçimi geniş bir farkla ve Cumhuriyet bileti Güney'in dışındaki her eyaleti taşıdı. Roosevelt, kaybı sorunsuz bir şekilde kabul etti ve daha sonra 1920 kampanyasında kurduğu ilişkilerin ve iyi niyetin 1932'deki kampanyasında önemli bir varlık olduğunu kanıtladığını belirtti. 1920 seçimleri, Louis Howe'un desteğiyle kendisini değerli bir siyasi müttefik haline getiren Eleanor Roosevelt'in ilk halk katılımını da gördü.

Felçli hastalık ve politikaya geri dönüş (1921–1928)
Seçimden sonra Roosevelt, Fidelity and Deposit Company'de başkan yardımcısı olarak görev yaptığı New York City'ye döndü. Ayrıca 1922 seçimlerinde siyasi bir geri dönüş için destek oluşturmaya çalıştı, ancak kariyeri hastalık yüzünden raydan çıktı. Ağustos 1921'de Roosevelt'ler, Campobello Adası'nda tatil yaparken hastalandı. Başlıca semptomları ateşti; simetrik, artan felç; yüz felci; bağırsak ve mesane disfonksiyonu; uyuşma ve hiperestezi; ve azalan bir iyileşme modeli. Roosevelt belden aşağısı kalıcı olarak felçli kaldı. O sırada kendisine çocuk felci teşhisi kondu, ancak semptomlarının artık Guillain-Barré sendromu ile daha tutarlı olduğuna inanılıyor - Roosevelt'in doktorlarının teşhis olasılığı olarak dikkate alamadığı bir otoimmün nöropati.

Annesi kamu hayatından emekli olmasını tercih etse de, karısı Roosevelt ve Roosevelt'in yakın arkadaşı ve danışmanı Louis Howe, siyasi kariyerine devam etme konusunda kararlıydı. Pek çok insanı gelişmekte olduğuna ikna etti ve bunu tekrar kamu görevine aday olabilmek için gerekli olduğuna inandı. Gövdesini döndürerek, bastonla destekleyerek kalçalarına ve bacaklarına demir teller takarak kısa mesafelerde yürümeyi zahmetle öğrendi. Tekerlekli sandalyesini halka açık yerlerde kullanırken görülmemeye dikkat etti ve basında engelliliğini vurgulayacak herhangi bir tasviri önlemek için büyük özen gösterildi. Ancak, engelliliği başkanlığı öncesinde ve sırasında iyi biliniyordu ve imajının önemli bir parçası haline geldi. Genellikle halk arasında dik durur, bir yandan yardımcısı veya oğullarından biri tarafından desteklenirdi.

1925'ten başlayarak, Roosevelt zamanının çoğunu Güney Amerika Birleşik Devletleri'nde, ilk olarak ev teknesi Larooco'da geçirdi. Hidroterapinin potansiyel faydalarından etkilenerek, 1926'da Georgia, Warm Springs'de bir rehabilitasyon merkezi kurdu. Rehabilitasyon merkezini oluşturmak için, bir fizik tedavi ekibi kurdu ve mirasının çoğunu Merriweather Hanını satın almak için kullandı. 1938'de Ulusal Çocuk Felci Vakfını kurarak çocuk felci aşılarının geliştirilmesine öncülük etti.

Roosevelt, 1920'lerde Demokrat Parti ile temaslarını sürdürdü ve New York siyasetinde aktif kaldı ve aynı zamanda Güney'de, özellikle Georgia'da bağlantılar kurdu. Al Smith'in New York'taki 1922 valilik seçimlerindeki başarılı kampanyasını destekleyen açık bir mektup yayınladı, bu hem Smith'e yardım etti hem de Roosevelt'in siyasi bir figür olarak geçerliliğini sürdürdüğünü gösterdi. Roosevelt ve Smith farklı geçmişlerden geldiler ve birbirlerine hiçbir zaman tam olarak güvenmediler, ancak Roosevelt, Smith'in ilerici politikalarını desteklerken, Smith tanınmış ve saygın Roosevelt'in desteğine sahip olduğu için mutluydu.

Roosevelt, 1924 ve 1928 Demokratik Ulusal Konvansiyonlarında Smith için başkan adaylığı konuşmaları yaptı; 1924 konvansiyonundaki konuşma, hastalığı ve iyileşmesinin ardından kamusal hayata dönüşü işaret ediyordu. O yıl, Demokratlar, Smith liderliğindeki bir şehir kanadı ile William Gibbs McAdoo liderliğindeki muhafazakar, kırsal bir kanat arasında kötü bir şekilde bölündü, 101. oylamada adaylık, bir uzlaşma adayı olan John W. Davis'e gitti. 1924 başkanlık seçimlerinde heyelan yenilgisi. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki pek çok diğerleri gibi, Roosevelt de İçki Yasağı döneminde alkolden uzak durmadı, ancak alenen Yasak konusunda partinin her iki kanadı için de kabul edilebilir bir uzlaşma bulmaya çalıştı.

1925'te Smith, Roosevelt'i Taconic Eyalet Parkı Komisyonu'na atadı ve komisyon üyeleri onu başkan olarak seçti. Bu rolde, Long Island Eyalet Parkı Komisyonu ve New York Eyalet Parklar Konseyi'nin  arkasındaki birincil güç olan Smith' in kayırıp kolladığı Robert Moses ile çatışmaya girdi. Roosevelt, Moses'ı eyalet parkları için siyasi destek kazanmak için Roosevelt de dahil olmak üzere tanınmış kişilerin isim tanımasını kullanmakla, ancak daha sonra fonları Moses'ın Long Island'da tercih ettiklerine yönlendirmekle suçlarken Moses, Howe'un Taconic olarak maaşlı bir pozisyona atanmasını engellemek için çalıştı.  Roosevelt, 1928'in sonuna kadar komisyonda görev yaptı ve Moses ile çekişmeli ilişkisi, kariyerleri ilerledikçe devam etti.

New York Valisi (1929–1932)

Smith, 1928 seçimlerinde Demokrat Parti başkan adayı olarak, Roosevelt'ten eyalet seçimlerinde valiliğe aday olmasını istedi. Roosevelt, Warm Springs'ten ayrılma konusunda isteksiz olduğu ve 1928'de Cumhuriyetçi bir toprak kaymasından korktuğu için başlangıçta Smith ve diğerlerinin ricalarına direndi. Parti liderleri, Cumhuriyetçi vali adayı New York Başsavcısı Albert Ottinger'i yalnızca kendisinin yenebileceğine ikna edince aday olmayı kabul etti. Roosevelt, partinin yönetim kurulu adaylığını alkışlarla kazandı ve bir kez daha kampanyasını yönetmesi için Howe'a döndü. Roosevelt'e, hepsi önemli siyasi ortaklar haline gelecek olan Samuel Rosenman, Frances Perkins ve James Farley de kampanya yoldaşlığına katıldı.  Smith bir heyelan sonucu başkanlığı kaybederken ve kendi eyaletinde yenilirken, Roosevelt yüzde bir farkla vali seçildi. Roosevelt'in en kalabalık eyaletin valisi olarak seçilmesi, onu bir sonraki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde hemen bir rakip yaptı.

Ocak 1929'da göreve geldikten sonra, Roosevelt bir dizi hidroelektrik santrali inşa etmeyi önerdi ve 1920'lerde devam eden çiftlik krizini ele almaya çalıştı. Roosevelt ve Smith arasındaki ilişkiler, Roosevelt'in Moses gibi önemli Smith atamalarını ellerinde tutmamayı seçmesinin ardından zarar gördü. Roosevelt ve eşi Eleanor, siyasi kariyeri boyunca sürecek bir siyasi anlayış oluşturdu; o görev bilinciyle valinin karısı olarak hizmet edecek, ancak aynı zamanda kendi gündemini ve çıkarlarını takip etmekte özgür olacaktı. Ayrıca, seçmenlerine doğrudan radyo yoluyla hitap ettiği ve bu sohbetleri, gündemini ilerletmesi için New York Eyalet Yasama Meclisi'ne baskı yapmak için kullandığı "ateş başında sohbetler" düzenlemeye başladı.

Ekim 1929'da Wall Street Çökmesi meydana geldi ve ülke Büyük Buhran'a doğru kaymaya başladı. Başkan Hoover ve birçok eyalet valisi ekonomik krizin azalacağına inanırken, Roosevelt durumun ciddiyetini gördü ve bir devlet istihdam komisyonu kurdu. Ayrıca işsizlik sigortası fikrini alenen onaylayan ilk vali oldu.

Roosevelt, Mayıs 1930'da ikinci bir dönem için yarışına başladığında, iki yıl önceki kampanyadaki doktrinini yineledi: "İlerici hükûmet, kendi şartlarına göre yaşayan ve büyüyen bir şey olmalı, onun için verilen savaş asla bitmiyor ve bir an ya da bir yıl için pes edersek, sadece hareketsiz kalmayız, aynı zamanda medeniyet yürüyüşüne geri döneriz. "Çiftçilere yardım, tam istihdam, işsizlik çağrısı yapan bir platformda koştu. sigorta ve yaşlılık emekliliği. Cumhuriyetçi rakibi, ekonomik kriz sırasında halkın Cumhuriyetçi Parti'ye yönelik eleştirisinin üstesinden gelemedi ve Roosevelt,% 14'lük bir farkla ikinci bir döneme seçildi.

Hoover yönetimi ekonomik krizi doğrudan ele alma tekliflerine direnirken, Roosevelt bir ekonomik yardım paketi ve bu fonları dağıtmak için Geçici Acil Yardım İdaresi'nin kurulmasını önerdi. Önce Jesse I. Straus ve ardından Harry Hopkins tarafından yönetilen ajans, 1932 ile 1938 yılları arasında New York nüfusunun üçte birinden fazlasına yardımcı oldu. Roosevelt ayrıca New York City'de yargı, polis kuvveti ve organize suç arasında yolsuzluk soruşturması başlattı ve Seabury Komisyonu'nun kurulmasına yol açtı. Sonuç olarak birçok kamu görevlisi görevden alındı.

1932 başkanlık seçimi

1932 başkanlık seçimleri yaklaşırken, Roosevelt dikkatini giderek ulusal siyasete çevirdi ve Howe ve Farley liderliğinde bir kampanya ekibi kurdu. Ekonominin kötüye gitmesiyle birçok Demokrat, 1932 seçimlerinin Woodrow Wilson'dan bu yana ilk Demokrat başkanın seçilmesiyle sonuçlanacağını umuyordu.

Roosevelt'in vali olarak yeniden seçilmesi, onun 1932'de Demokratlar'ın cumhurbaşkanlığı adaylığında ön sıralarda yer almasını sağladı. Roosevelt, Wilson yönetiminin ilerici destekçilerini bir araya getirirken, birçok muhafazakarın da ilgisini çekerek kendisini Güney ve Batı'nın önde gelen adayı olarak belirledi. Roosevelt'in adaylığına en büyük muhalefet, 1928 Demokrat başkan adayı Al Smith gibi Kuzeydoğu muhafazakarlardan geldi. Smith, Roosevelt'in, Chicago'daki 1932 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'nda partinin başkanlık adaylığını kazanmak için gereken üçte iki desteğini reddetmeyi ve ardından birden fazla oylama turundan sonra aday olarak ortaya çıkmayı umuyordu.

Roosevelt, 1932 Demokrat ön seçimlerinde gösterdiği başarı nedeniyle kongreye bir delege lideri ile girdi, ancak çoğu delege kongreye herhangi bir adaya bağlı olmadan girdi. Konvansiyonun ilk başkanlık oylamasında, Roosevelt delegelerin yarısından fazlasının ancak üçte ikisinden azının oylarını aldı ve Smith oylanayı ikinci sırada bitirdi. Teksas ve Kaliforniya'nın oylarını kontrol eden Meclis Başkanı John Nance Garner, üçüncü oylamadan sonra desteğini Roosevelt'in arkasına attı ve Roosevelt dördüncü oylamada adaylığını perçinledi. Roosevelt'in çok az katkısıyla Garner, başkan yardımcısı adaylığını kazandı. Roosevelt, adaylığı kazandığını öğrendikten sonra New York'tan geldi ve adaylığı şahsen kabul eden ilk büyük parti başkan adayı oldu.

Kabul konuşmasında Roosevelt, "Size söz veriyorum, kendimi Amerikan halkı için yeni bir anlaşmaya vadediyorum ... Bu bir siyasi kampanyadan daha fazlası. Bu bir silah çağrısı." dedi. Roosevelt'in vadettiği menkul kıymetler düzenlemesi, tarife indirimi, çiftlik yardımı, devlet tarafından finanse edilen bayındırlık işleri ve Büyük Buhranı ele almak için diğer hükûmet eylemleri Değişen kamuoyunu yansıtan Demokratik platform, Yasağın kaldırılması çağrısı yaptı; Roosevelt, kongre öncesinde konuyla ilgili kamuoyuna açık bir duruş sergilememiş, ancak parti platformunu destekleme sözü vermişti.

Toplantıdan sonra Roosevelt, aralarında George W. Norris, Hiram Johnson ve Robert La Follette Jr.'ın da bulunduğu birçok ilerici Cumhuriyetçinin desteğini kazandı. Ayrıca partinin muhafazakar kanadıyla uzlaştı ve Al Smith bile Demokratların seçimini desteklemeye ikna edildi. Ülkenin dört bir yanındaki gazeteler, toplanmış gazileri dağıtmak için güç kullanımını eleştirdiğinden, Hoover'ın Bonus Ordusunu ele alması, görevlinin popülaritesine daha da zarar verdi.

Roosevelt, halk oylarının % 57'sini kazandı ve altı eyalet dışında tüm eyaletlerde birinci oldu. Tarihçiler ve siyaset bilimciler, 1932-36 seçimlerini siyasi bir yeniden düzenleme olarak görüyorlar. Roosevelt'in zaferi, New Deal koalisyonunun, küçük çiftçilerin, Güneyli beyazların, Katoliklerin, büyük şehir politik makinelerinin, işçi sendikalarının, Afro Amerikalıların (Güneydekiler hâlâ oy hakkından yoksun bırakılmıştı), Yahudilerin, entelektüellerin ve siyasi liberallerin oluşturulmasıyla mümkün oldu. New Deal koalisyonunun oluşturulması, Amerikan siyasetini dönüştürdü ve siyaset bilimcilerinin "New Deal Parti Sistemi" veya Beşinci Parti Sistemi dedikleri şeyi başlattı. İç Savaş ile 1929 arasında, Demokratlar nadiren Kongre'nin her iki kanadını da kontrol etmişlerdi ve on yedi başkanlık seçiminden sadece dördünü kazanmışlardı; 1932'den 1979'a kadar Demokratlar on iki başkanlık seçiminin sekizini kazandı ve genel olarak Kongre'nin her iki kanadını da kontrol etti.

Başkanlık (1933-1945)
Roosevelt Kasım 1932'de başkan seçildi, ancak selefleri gibi bir sonraki Mart'a kadar göreve gelmedi. Seçimden sonra Başkan Hoover, Roosevelt'i kampanya platformunun çoğundan vazgeçmeye ve Hoover yönetiminin politikalarını onaylamaya ikna etmeye çalıştı. Roosevelt, Hoover'ın aşağı doğru giden ekonomik döngüyü durdurmak için ortak bir program geliştirme talebini reddetti ve bunun ellerini bağlayacağını ve gerekirse harekete geçme yetkisinin Hoover olduğunu iddia etti. Hoover'ın görev süresi sona erdiğinde bankacılık sistemi ülke çapında tamamen kapanmaya başlayana kadar aşağı doğru hızla ilerledi. Roosevelt, özel kalem müdürü olarak Howe, Posta sekreteri olarak Farley ve Çalışma Sekreteri olarak Frances Perkins'i atadı. Roosevelt'e yakın bir Cumhuriyetçi sanayici olan William H. Woodin, Hazine Bakanı olarak seçildi. Roosevelt ise Dışişleri Bakanı olarak Tennessee Senatörü Cordell Hull'u atadı. İlerici Cumhuriyetçi olan Harold L. Ickes ve Henry A. Wallace, sırasıyla İçişleri Bakanı ve Tarım Bakanı olarak atandı. Şubat 1933'te Roosevelt, Giuseppe Zangara'nın "tüm yöneticilerden nefret ettiğini" ifade eden bir suikast girişiminden kurtuldu. Roosevelt'i vurmaya çalışan Zangara, Roosevelt'in yanında oturan Chicago Belediye Başkanı Anton Cermak'ı ölümcül şekilde yaraladı. Roosevelt, güçlü adamları en üst pozisyonlara atadı, ancak gecikmeler, verimsizlik veya kızgınlıktan bağımsız olarak tüm önemli kararları aldı. Başkanın idari tarzını inceleyen tarihçi James MacGregor Burns şu sonuca varmıştır:

↵Başkan, İcra Kurulu Başkanı olarak resmi ve gayri resmi yetkilerini tamamen kullanarak ... yönetiminden sorumlu kaldı; hedefler yükselterek, ivme yaratarak, kişisel bir sadakate ilham vererek, insanlardan en iyi şekilde yararlanarak ... yardımcıları arasında kasıtlı olarak bir rekabet duygusu ve kargaşaya, kalp kırıklığına ve öfkeye yol açan ama aynı zamanda nabız atışları başlatan bir irade çatışması geliştirerek yürütme enerjisi ve yaratıcılık kıvılcımları ... bir işi birkaç kişiye ve birkaç işi bir adama vererek, böylece bir temyiz mahkemesi, bir bilgi deposu ve bir koordinasyon aracı olarak kendi konumunu güçlendirerek ; Kabine gibi kolektif karar alma kurumlarını görmezden gelerek veya atlayarak ... ve her zaman ikna ederek, överek, hokkabazlık yaparak, doğaçlama yaparak, yeniden karıştırarak, uyumlu hale getirerek, uzlaştırarak ve de manipüle ederek. [149]

Birinci ve ikinci dönemler
Roosevelt 4 Mart 1933'te göreve başladığında, ABD Büyük Buhran'ın en düşük noktasındaydı. İş gücünün dörtte biri işsizdi. Fiyatlar %60 düştüğü için çiftçilerin başı derde girdi. Sanayi üretimi 1929'dan beri yarıdan fazla azalmıştı. İki milyon insan evsizdi. 4 Mart akşamı 48 eyaletten 32'si ve Columbia Bölgesi'nin bankalarını kapattı. 3 Kasım 1936'da yeniden başkan seçilmesiyle 20 Ocak günü yemin eden ilk ABD başkanı oldu.

Tarihçiler, Roosevelt'in programını "rahatlama, iyileşme ve reform" olarak sınıflandırdılar. On milyonlarca işsizin acilen yardıma ihtiyacı vardı. İyileşme, ekonomiyi normale döndürmek anlamına geliyordu. Reform, özellikle finans ve bankacılık sistemlerinde neyin yanlış olduğuna dair uzun vadeli düzeltmeler anlamına geliyordu. Roosevelt'in ocak başı sohbetleri olarak bilinen radyo konuşmaları dizisi aracılığıyla, önerilerini doğrudan Amerikan halkına sundu. Felçli hastalığına karşı kazandığı kişisel zaferden güç alan Roosevelt, ulusal ruhu yenilemek için ısrarcı iyimserliğine ve aktivizmine güvendi.

Pearl Harbor ve savaş bildirisi

Almanya'nın Polonya'yı işgalinden sonra, hem Roosevelt'in hem de üst düzey askeri personelinin birincil endişesi Avrupa'daki savaştı, ancak Japonya aynı zamanda dış politika zorlukları da içeriyordu. Japonya ile ilişkiler, 1931'de Mançurya'yı işgalinden bu yana sürekli olarak kötüleşti ve Roosevelt'in Çin'e desteğiyle daha da kötüleşti. Avrupa'daki savaşın büyük sömürge güçlerinin dikkatini çekmesiyle birlikte Japon liderler, Hollanda Doğu Hint Adaları, Fransız Çinhindi ve İngiliz Malaya gibi savunmasız kolonilere baktı. Roosevelt, Japonya'nın kuzey Fransız Çinhindi'ni işgaline tepki olarak Çin'e 100 milyon dolarlık bir kredi (2019'da 1.8 milyar dolara eşdeğer) açıkladıktan sonra, Japonya, Almanya ve İtalya ile Üçlü Paktı imzaladı. Anlaşma her ülkeyi diğerlerini saldırılara karşı savunmaya bağladı ve Almanya, Japonya ve İtalya, Mihver Güçleri olarak tanındı. Sovyetler Birliği'ni işgal etmeyi tercih edenlerin üstesinden gelen Japon Ordusu yüksek komutanlığı, hammaddelere sürekli erişim sağlamak için Güneydoğu Asya'nın fethini başarıyla savundu. Temmuz 1941'de Japonya, Fransız Çinhindi'nin geri kalanını işgal ettikten sonra, Roosevelt Japonya'ya petrol satışını kesti ve Japonya'ya petrol arzının yüzde 95'inden fazlasından mahrum etti. Ayrıca Filipin ordusunu Amerikan komutası altına aldı ve General Douglas MacArthur'u Filipinler'deki ABD kuvvetlerine komuta etmek için aktif göreve getirdi.

Japonlar ambargo yoluyla kızdırıldı ve Japon liderler ambargoyu kaldırmadıkça Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırmaya kararlı hale geldi. Roosevelt yönetimi politikayı tersine çevirme konusunda isteksizdi ve Dışişleri Bakanı Hull, Roosevelt ile Başbakan Fumimaro Konoe arasındaki olası bir zirveyi engelledi. Ambargoyu sona erdirmeye yönelik diplomatik çabalar başarısız olduktan sonra, Japonya ABD'ye karşı bir greve izin verdi. Japonlar, Amerika Birleşik Devletleri Asya Filosunun (Filipinler'de konuşlanmış) ve Amerika Birleşik Devletleri Pasifik Filosunun (Hawaii'deki Pearl Harbor'da konuşlanmış) yok edilmesinin Güneydoğu Asya'nın fethi için hayati olduğuna inanıyordu. 7 Aralık 1941 sabahı Japonlar, Pearl Harbor'daki ABD deniz üssünü sürpriz bir saldırı ile vurdu, ana Amerikan savaş gemisi filosunu devirdi ve 2.403 Amerikan asker ve sivili öldürdü. Aynı zamanda, ayrı Japon görev güçleri Tayland, İngiliz Hong Kong'una, Filipinler ve diğer hedeflere saldırdı. Roosevelt, Kongre'ye yaptığı "Kötü (?) Sözde" savaş çağrısında bulundu: "Alçaklığın lekesini üstünde taşıyan bir gün olarak tarihimize geçecek 7 Aralık 1941'de, yani dün, Amerika Birleşik Devletleri aniden ve kasıtlı olarak Japon İmparatorluğu'nun deniz ve hava kuvvetlerince saldırıya uğramıştır." Kongre neredeyse oybirliğiyle alınan bir oylamayla Japonya'ya savaş ilan etti. Pearl Harbor'daki Japon saldırısından sonra, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki savaş karşıtı duygu bir gecede büyük ölçüde buharlaştı. 11 Aralık 1941'de Hitler ve Mussolini Amerika Birleşik Devletleri'ne savaş ilan etti ve ABD de aynı şekilde karşılık verdi.

Bilim adamlarının çoğu, Roosevelt'in veya diğer yüksek hükûmet yetkililerinin Pearl Harbor'a Japon saldırısı hakkında önceden bildiklerini içeren komplo teorilerini reddetti. Japonlar sırlarını sıkı bir şekilde korumuşlardı. Üst düzey Amerikalı yetkililer savaşın yakın olduğunun farkındaydı, ancak Pearl Harbor'a bir saldırı beklemiyorlardı. Roosevelt, Japonların ya Hollanda Doğu Hint Adaları'na ya da Tayland'a saldıracağını ummuştu.

Savaş planı
Aralık 1941'in sonlarında Churchill ve Roosevelt, ABD ile İngiltere arasında ortak bir strateji oluşturan Arcadia Konferansı'nda bir araya geldi. Her ikisi de, Almanya'nın Japonya'dan önce yenilmesine öncelik veren bir Avrupa ilk stratejisi üzerinde anlaştı. ABD ve İngiltere, askeri politikayı koordine etmek ve Birleşik Genelkurmay Başkanları ile malzeme tahsisini koordine etmek için Birleşik Mühimmat Atama Kurulunu kurdu. Ayrıca, askerî harekât alanındaki Amerikan, İngiliz, Hollanda ve Avustralya kuvvetlerinin adını taşıyan ABDA adlı Pasifik Harekât Alanında merkezi bir komuta kurmak için de bir anlaşmaya varıldı. 1 Ocak 1942'de Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Çin, Sovyetler Birliği ve diğer yirmi iki ülke (Müttefik Kuvvetler), her ulusun Eksen güçlerini yenme sözü verdiği Birleşmiş Milletler Deklarasyonu'nu yayınladı.

1942'de Roosevelt, Amerikan askeri stratejisine ilişkin nihai kararları veren Müşterek Kurmay Başkanları adlı yeni bir organ kurdu. Deniz Operasyonları Şefi Amiral Ernest J. King, Donanma ve Deniz Kuvvetlerini komuta ederken, General George C. Marshall Kara Kuvvetlerine önderlik ediyordu ve pratikte General Hap Arnold tarafından komuta edilen Hava Kuvvetleri de nominal kontrolündeydi. Müşterek Şeflere, ordunun en kıdemli subayı Amiral William D. Leahy başkanlık etti. Roosevelt, savaşı mikro yönetmekten kaçındı ve en üst düzey askeri subayların çoğu kararı almasına izin verdi. Roosevelt'in atadığı sivil kişiler, asker ve teçhizatın taslağını ve tedarikini gerçekleştirdi, ancak hiçbir sivilin hatta Savaş ve Donanma sekreterlerinin bile stratejide söz hakkı yoktu. Roosevelt, Dışişleri Bakanlığı'ndan kaçındı ve yardımcıları, özellikle de Lend Lease fonlarının kontrolü ile etkisi artan Harry Hopkins aracılığıyla üst düzey diplomasi yürüttü.

Nükleer program
Ağustos 1939'da Leo Szilard ve Albert Einstein, Einstein-Szilárd mektubunu Roosevelt'e göndererek bir Alman projesinin nükleer silah geliştirme olasılığı konusunda uyarıda bulundu. Szilard, yakın zamanda keşfedilen nükleer fisyon sürecinin, bir kitle imha silahı olarak kullanılabilecek bir zincirleme nükleer reaksiyon yaratmak için kullanılabileceğini fark etti. Roosevelt, Almanya'nın teknolojiye tek başına sahip olmasına ve nükleer silahlarla ilgili ön araştırmaya izin vermenin sonuçlarından korkuyordu. Pearl Harbor'a yapılan saldırıdan sonra Roosevelt yönetimi araştırmaya devam etmek için gereken fonları sağladı ve General Leslie Groves'u Manhattan Projesi çerçevesinde ilk nükleer silahları geliştirme birimine atadı. Roosevelt ve Churchill, projeyi birlikte sürdürmeyi kabul ettiler ve Roosevelt, Amerikalı bilim adamlarının İngiliz meslektaşları ile işbirliği yapmasına yardımcı oldu.

Savaş zamanı konferansı

Roosevelt, "Dört Polis" terimini II. Dünya Savaşı sırasında Birleşik Devletler, Birleşik Krallık, Sovyetler Birliği ve Çin'in oluşturduğu "Dört Büyük" Müttefik güçlerine atıfta bulunmak için icat etti. Roosevelt, Churchill ve Sovyet lideri Joseph Stalin'in "Büyük Üçlüsü", Çinli Chiang Kai-shek ile birlikte Amerikan ve İngiliz birliklerinin Batı'da yoğunlaştığı bir plan üzerinde gayri resmi olarak işbirliği yaptı; Sovyet birlikleri Doğu cephesinde savaştı; Çin, İngiliz ve Amerikan birlikleri Asya ve Pasifik'te savaştı. Amerika Birleşik Devletleri ayrıca Borç Verme-Kiralama programı aracılığıyla Sovyetler Birliği ve diğer ülkelere yardım göndermeye devam etti. Müttefikler, diplomatik ve askeri kanallar aracılığıyla iletişim kurmanın yanı sıra bir dizi yüksek profilli konferansta strateji geliştirdiler. Mayıs 1942'den başlayarak, Sovyetler, askerleri Doğu cephesinden uzaklaştırmak için Alman işgali altındaki Fransa'yı Anglo-Amerikan işgaline çağırdı. Churchill ve Roosevelt, kuvvetlerinin Fransa'yı işgal etmeye henüz hazır olmadığından endişe duyarak bu tür bir istilayı en az 1943'e kadar ertelemeye karar verdiler ve bunun yerine Meşale Operasyonu olarak bilinen Kuzey Afrika'daki bir çıkarmaya odaklandılar.

Roosevelt, Churchill ve Stalin, Kasım 1943'te strateji ve savaş sonrası planları tartışmak için Roosevelt'in Stalin ile ilk kez tanıştığı Tahran Konferansı'nda bir araya geldi. Konferansta, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri 1944'te Almanya'ya karşı ikinci bir cephe açmayı taahhüt ederken Stalin, Japonya'ya karşı savaşa "belirsiz bir tarihte" girmeyi taahhüt etti. Daha sonra Bretton Woods ve Dumbarton Oaks'ta yapılan konferanslar, savaş sonrası uluslararası para sistemi ve Wilson'ın başarısız Milletler Cemiyeti'ne benzer bir hükûmetler arası organizasyon olan Birleşmiş Milletler için bir çerçeve oluşturdu.

Roosevelt, Churchill ve Stalin, Şubat 1945'te Yalta Konferansı'nda ikinci kez bir araya geldi. Avrupa'da savaşın sona ermesiyle birlikte Roosevelt'in öncelikli odağı Stalin'i Japonya'ya karşı savaşa girmeye ikna etmekti; Müşterek Şefler, Amerika'nın Japonya'yı işgalinin bir milyon kadar Amerikan zayiatına neden olacağını tahmin etmişti. Sovyetler Birliği'nin Japonya'ya karşı savaşa girmesi karşılığında, Sovyetler Birliği'ne Sakhalin Adası gibi Asya bölgelerini kontrol etme sözü verildi. Üç lider, 1945'te Birleşmiş Milletleri kurmak için bir konferans düzenlemeyi kabul ettiler ve ayrıca, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin uluslararası barış ve güvenliği sağlamakla görevli yapısı üzerinde anlaştılar. Roosevelt, Sovyet askerlerinin Polonya'dan derhal tahliyesi için baskı yapmadı ancak bunun karşılığında Almanya'nın işgal ettiği ülkelerde özgür seçimler vadeden Kurtarılmış Avrupa Bildirgesi'nin yayımlama hakkını kazandı. Almanya'nın kendisi parçalanmayacak ancak ABD, Fransa, İngiltere ve Sovyetler Birliği tarafından ortaklaşa işgal edilecek. Sovyet baskısına karşı Roosevelt ve Churchill, savaştan sonra Almanya'ya büyük tazminatlar ve sanayisizleştirme politikasını empoze etmeyi reddettiler. Roosevelt'in Yalta Konferansı'ndaki rolü tartışmalıdır; Eleştirmenler, onun Doğu Avrupa'da özgür seçimlere izin vermesi için Sovyetler Birliği'ne safça güvendiğini iddia ederken destekçileri, Sovyet işgali ve Sovyetler Birliği ile savaştan sonra işbirliği yapma ihtiyacından dolayı yapabileceği "pek bir şey olmadığını" belirtir.

Savaşın seyri
Müttefikler Kasım 1942'de Fransız Kuzey Afrika'sını işgal ederek Vichy Fransız kuvvetlerinin karaya çıktıktan sonraki günler içinde teslim olmasını sağladı. Ocak 1943 Kazablanka Konferansı'nda Müttefikler, Kuzey Afrika'daki Mihver kuvvetlerini yenmeyi ve ardından 1944'te Fransa'ya yapılacak bir saldırı ile Sicilya'yı işgal etmeyi kabul ettiler. Konferansta Roosevelt, yalnızca koşulsuz olanı kabul edeceğini açıkladı. Almanya, Japonya ve İtalya'nın teslim olması. Şubat 1943'te Sovyetler Birliği, Stalingrad Savaşı'nda büyük bir zafer kazandı ve Mayıs 1943'te Müttefikler, Kuzey Afrika'da 250.000'den fazla Alman ve İtalyan askerinin teslim olmasını sağlayarak Kuzey Afrika Seferi'ni sona erdirdi. Müttefikler Temmuz 1943'te Sicilya'yı işgal ederek bir sonraki ayın sonunda adayı ele geçirdiler. Eylül 1943'te Müttefikler, İtalya Başbakanı Pietro Badoglio'dan ateşkes sağladı, ancak Almanya Mussolini'yi kısa sürede iktidara getirdi.  Müttefiklerin anakara İtalya'yı işgali Eylül 1943'te başladı, ancak Alman ve İtalyan birlikleri Müttefiklerin ilerlemesine direndikleri için İtalyan Kampanyası 1945'e kadar devam etti.

Fransa'nın işgalini komuta etmek için Roosevelt, Kuzey Afrika ve Sicilya'da çokuluslu bir koalisyonu başarıyla komuta eden General Dwight D. Eisenhower'ı seçti. Eisenhower 6 Haziran 1944'te Overlord Operasyonunu başlatmayı seçti. 12.000 uçak ve şimdiye kadar toplanmış en büyük deniz kuvveti tarafından desteklenen Müttefikler, Normandiya'da başarılı bir şekilde bir sahil başı kurdu ve ardından Fransa'ya doğru ilerledi. Roosevelt, seçilmemiş bir hükûmeti desteklemek konusunda isteksiz olsa da, Charles de Gaulle'ün Fransız Cumhuriyeti Geçici Hükûmeti'ni Temmuz 1944'te Fransa'nın fiili hükûmeti olarak tanıdı. Sonraki aylarda Müttefikler, Nazi işgalinden daha fazla toprak kurtardılar ve Almanya'yı işgal etmeye başladılar. Nisan 1945'te, Nazi direnişi, hem Batı Müttefikleri hem de Sovyetler Birliği'nin ilerlemesi karşısında çöküyordu.

Savaşın ilk haftalarında Japonya Filipinler'i ve Güneydoğu Asya'daki İngiliz ve Hollanda kolonilerini fethetti. Japon ilerlemesi, ABD Donanması Midway Muharebesi'nde kesin bir zafer kazandığında, Haziran 1942'de maksimum boyutuna ulaştı. Daha sonra Amerikan ve Avustralya kuvvetleri, Japonya'ya stratejik hava gücünün getirilebileceği ve Japonya'nın nihayetinde istila edilebileceği üsler elde etmek amacıyla Pasifik Adaları'nda adadan atlama veya sıçrayış adı verilen yavaş ve maliyetli bir strateji başlattı. Hitler'in aksine, Roosevelt stratejik kararları onaylasa da taktik deniz operasyonlarında doğrudan yer almadı. Roosevelt, kısmen halkın ve Kongre'nin Japonya'ya karşı daha fazla çaba harcanması yönündeki ısrarlı taleplerine yol açtı, ancak her zaman önce Almanya'da ısrar etti. Japon donanmasının gücü Leyte Körfezi Muharebesi'nde yok edildi ve Nisan 1945'te Müttefikler Pasifik'teki kayıp topraklarının çoğunu yeniden ele geçirdiler.

Son ayları, ölümü ve sonrası (1945)

Roosevelt, Yalta Konferansı'ndan ABD'ye döndüğünde, birçok kişi onun zayıf ve halsiz olduğunu görünce şok oldu. Mart 1945'te, Stalin'e, onu Polonya, Almanya, savaş esirleri ve diğer konularla ilgili Yalta taahhütlerini bozmakla suçlayan mesajlar gönderdi. Stalin, Batı Müttefiklerini, arkasında Hitler'le ayrı bir barış planlamakla suçladığında, Roosevelt şu cevabı verdi: "Eylemlerim veya güvendiğim astlarımın bu kadar aşağılık yanlış beyanları nedeniyle muhbirlerinize, kim olurlarsa olsunlar, onlara karşı şiddetli bir kızgınlık duygusundan kaçınamam." 29 Mart 1945'te Roosevelt, Birleşmiş Milletler'in kuruluş konferansında beklenen görünümünden önce dinlenmek için Georgia, Warm Springs'teki Küçük Beyaz Saray'a gitti.

12 Nisan 1945 öğleden sonra, Georgia, Warm Springs'te bir portre için otururken Roosevelt, "Korkunç bir baş ağrım var" dedi ve yatak odasına gitti. Başkanın görevli kardiyoloğu Dr. Howard Bruenn, tıbbi acil durumu büyük bir intraserebral kanama olarak teşhis etti. O gün 03.35'te Roosevelt 63 yaşında öldü.

13 Nisan sabahı, Roosevelt'in cesedi bayrakla örtülmüş bir tabuta kondu ve Washington'a dönüş yolculuğu için başkanlık trenine yüklendi. Güzergâh boyunca binlerce kişi saygılarını sunmak için parkurlara akın etti. 14 Nisan'daki Beyaz Saray cenazesinden sonra Roosevelt, trenle Washington, D.C.'den Hyde Park'taki doğum yerine nakledildi. Roosevelt, 15 Nisan'da Springwood malikanesinin Gül Bahçesi'ne gömüldü.

Roosevelt'in ağırlaşan sağlığı halktan gizli tutulmuştu. Ölümü, ABD ve dünya çapında şok ve kederle karşılandı. Ertesi ay Almanya'nın teslim olmasının ardından, yeni Başkan Truman, Avrupa'da Zafer Bayramı kutlamalarını Roosevelt'in anısına adadı ve 30 günlük yas döneminin geri kalanında ABD genelinde bayrakları yarıda tuttu. Tek isteği "Franklin D. Roosevelt'in bu güne tanıklık etmek için yaşamış olması" idi. II.Dünya Savaşı nihayet Eylül ayında Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası atılması ve Sovyetlerin Japonlara karşı savaşa çok geç girmesinin ardından Japonya'nın teslim olmasıyla sona erdi. Truman ise, savaş çabalarının terhis edilmesine ve Roosevelt'in başkanlığı sırasında öngörülen Birleşmiş Milletler ve diğer savaş sonrası kurumların kurulmasına başkanlık edecekti

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

1882 doğumlular
Dutchess County doğumlular
1945 yılında ölenler
20. yüzyıl liderleri
Franklin Delano
Bulloch ailesi
Delano ailesi
Livingston ailesi
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı engelli siyasetçiler
Amerikalı antifaşistler
Hollanda asıllı Amerikalılar
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalılar
New York valileri
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Hall of Fame for Great Americans üyeleri
II. Dünya Savaşı siyasi liderleri
Katyn Katliamı
Eleanor Roosevelt
Çocuk felci olan kişiler
Beyin kanamasından ölenler
Amerikalı siyasetçiler
Time Yılın Kişisi
Amerikalı liberaller

Franklin D. Roosevelt


ජෝසෆ් විසාරියොනොවිච් ස්ටාලින්  (18 දෙසැම්බර් 1878 - 5 මාර්තු 1953) යනු ජෝර්ජියානු  සම්භවයකින් යුත් සෝවියට් විප්ලවවාදියෙකු සහ දේශපාලනඥයෙකි. 1922 සිට 1952 දක්වා සෝවියට් සංගමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙහි මධ්‍යම කමිටුවේ ලේකම් ලෙස සහ 1941 සිට 1953 දක්වා සෝවියට් සංගමයේ ප්‍රධානියා ලෙස ද, 1920 ගණන්වල මැද බාගයේ සිට 1953 ඔහුගේ මරණය දක්වා සෝවියට් සංගමය පාලනය කළේය. තනි-පක්ෂ පාලන ක්‍රමවේදයක් යටතේ රජයේ ප්‍රධානියා වූ ස්ටාලින් ඇත්ත වශයෙන්ම 1937 වනවිට රටේ ඒකාධිපති (de facto dictator) බවට පත්ව සිටියේය. මාක්ස්වාදය හා ලෙනින්වාදය ගරුකළ ස්ටාලින් එම මතවාද මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය ලෙස ආකෘතිකරණයට උදව් දුන්නේය. ඔහුගේම ප්‍රතිපත්ති ස්ටාලින්වාදය ලෙස ජනප්‍රිය විය.

රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ ගෝරි හි දුප්පත් පවුලක හැදී වැදුණු ස්ටාලින්, තරුණ වියේ දී රුසියානු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු පක්ෂයට බැඳුණේය. ඔහු පක්ෂයේ පුවත්පත වූ ප්‍රව්ඩා සංස්කරණය කල අතර සොරකම්, පැහැරගැනීම් සහ ආරක්ෂක කල්ලි (protection rackets) ලෙස කටයුතු කරමින් ව්ලැඩිමීර් ලෙනින් ගේ බෝල්ෂෙවික් පක්ෂය සඳහා අරමුදල් සපයා දුන්නේය. බොහෝ වාර ගණනක් අත්තඩංගුවට පත් වූ ඔහු පිටුවහල් කිරීම් කිහිපයකට ද ලක්විය. 1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවය මගින් බෝල්ෂෙවික්වරු බලය ලබාගෙන රුසියානු සෝවියට් ජනරජය පිහිටුවීමෙන් පසු, ස්ටාලින් රුසියානු සිවිල් යුධ සමයේ පාලන තන්ත්‍රයෙහි අසුන් ගනිමින් 1922 දී සෝවියට් සංගමය පිහිටුවීමට සහාය දුන්නේය. ලෙනින්ගේ විරුද්ධත්වය නොසලකා හරිමින් 1924 දී ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ස්ටාලින් බලය තහවුරු කර ගත්තේය. ස්ටාලින් ගේ නිල කාලය තුලදී "එක රටක සමාජවාදය" මූලික සංකල්පයක් බවට පත් වූ අතර ලෙනින්ගේ නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය, මධ්‍යගත කරන ලද සැලසුම් කල ආර්ථිකය, කාර්මීකරණය සහ රාශිභූතකරණය (Collectivization) මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. මේවා මගින් රට කාර්මික බලවතෙකු බවට සිඝ්‍රයෙන් පරිවර්තනය වූ නමුත් ආහාර නිෂ්පාදනය කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කිරීම නිසා 1932-33 අතර කාලයේ දී විශේෂයෙන්ම යුක්රේනයට වැඩි බලපෑම් එල්ල කල සාගතය ඇති කිරීමට හේතු විය. ඒවා "වැඩ කරන පන්තියේ සතුරන්" ලෙස සළකා මුලුනුපුටා දැමීම සඳහා 1934 සිට 1939 දක්වා ස්ටාලින් මහා පවිත්‍රකරණය/නෙරපා හැරීම (Great Purge) ක්‍රියාත්මක කර ඉහළ දේශපාලන සහ හමුදා නිලධාරින් ද ඇතුළුව සිය දහස් ගණනක් සිරගත කිරීම, පිටුවහල් කිරීම හෝ මරණ දඬුවමට ලක් කිරීම සිදු කරන ලදී.

රුසියානු ජනයා
රුසියාව

ජෝසෆ් ස්ටාලින්


An Dendrobium senile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.C.Parish ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium senile in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium senile


Hjularöd slot er et svensk slot i Harlösa sogn i Eslöv kommune i Skåne.

Slottet omtales første gang i 1391, men det nuværende slot blev opført i 1894-1897 af kammerherre Hans Gustaf Toll. Forbillederne for slottet kom fra den franske middelalder, specielt Château de Pierrefonds, som på det tidspunkt nyligt var blevet renoveret under stor opmærksomhed. Det nye slot blev tegnet af arkitekterne Isak Gustaf Clason og Lars Israel Wahlmann.

Udendørsscener fra den svenske tv-julekalender Mysteriet på Greveholm fra 1996 blev indspillet i Hjularöds borggård lige som opfølgeren Mysteriet på Greveholm – Grevens återkomst fra 2012.

Slottet ejes af familien Bergengren og er ikke offentlig tilgængeligt.

Galleri

Noter

Kilder og eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 Hjularöds slott  på Eslövs kommuns hjemmeside

Slotte i Skåne

Hjularöd slot


Robert P. Hajszan (Pinkovac, Austrija, 16. srpnja 1948.), austrijski povjesničar, publicist i filolog, prosvjetni i kulturni djelatnik

Vrsni poznavatelj povijesti, jezika i cjelokupne kulture Hrvata u Gradišću te kao pisac i sveučilišni predavač. U Pinkovcu završio osnovnu, u Grazu gimnaziju, a 1971. diplomirao je povijest i hrvatski jezik na Pedagoškoj akademiji u Željeznome. Na bečkom svečilištu se usavršavao i 1979. doktorirao disertacijom o znamenitom svećeniku i književniku te preporoditelju gradišćanskih Hrvata Ignacu Horvatu. 1993. godine osnovao Panonski institut, a od 1994. uređuje Panonski ljetopis i Panonski list. Radio kao sveučilišni predavač povijesti i hrvatskoga jezika na Pedagoškoj akademiji u Željeznome. Objavio više knjiga iz područja povijesti kao autor, koautor i urednik. Priredio mnoge školske priručnike i udžbenike.

Pripadnik t.zv. "generacije na mostu" književnika gradišćanskih Hrvata (Fridrik Bintinger, Augustin Blazović, Robert Hajszan, Pavao Horvath, Martin Jordanić, Mate Kočiš, Štefan Kokošić, Anton Leopold, Franjo Meršić, Franjo Palković, Vilijam Pokorny, Tedi Prior, Bela Schreiner, Ferdo Sinković, Feri Sučić, Mate Šinković, Ljudevit Škrapić, Ana Šoretić, Peter Tažky, Milo Vašak, Joško Weidinger, s time da Martina Jordanića, Anu Šoretić i Petra Tažkoga ne smijemo jednoznačno uvrstiti. Augustin Blazović je ovu generaciju nazvao tako jer One bi htile biti most u dvostrukom smislu: 1. Most od Miloradića k modernoj liri,... 2. Most k književnom jeziku."

Izvori

Književnici gradišćanskih Hrvata
Hrvatski publicisti
Hrvatski povjesničari
Odgoj i obrazovanje u Austriji

Robert Hajszan


Colecția SF  de la Editura Tineretului a apărut în perioada 1961-1971 în două serii. Prima serie Cutezătorii (simbol: "Racheta + steaua") a apărut în perioada 1961-1965 și a doua serie ("Triunghiul" de obicei roșu) a apărut în perioada 1966-1971. Între 1970-1971 ultimele volume din Colecția SF au apărut sub sigla Editurii Albatros. Din 1971, Editura Tineretului a devenit Editura Albatros, iar cărțile SF au apărut în Colecția Fantastic Club.

Lista volumelor publicate
În continuare este prezentată lista volumelor publicate în Colecția SF:

Vezi și
 Lista volumelor publicate în Colecția Cutezătorii
 Lista volumelor publicate în Colecția Fantastic Club (Editura Albatros)
 Lista cărților științifico-fantastice publicate în România înainte de 1989
 Lista volumelor publicate în Colecția Cyborg
 Lista volumelor publicate în Colecția Fahrenheit
 Lista volumelor publicate în Colecția Nautilus
 Lista volumelor publicate în Colecția Sci-Fi (Editura Teora)
 Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Lucman)
 Lista volumelor publicate în Colecția Super Fiction (Editura Vremea)
 Lista volumelor publicate în Colecția SFFH (Editura Tritonic)

Note

Legături externe
 Cărți SF apărute la Editura Tineretului la ISFDB.org

Liste de cărți
Lista, Colecția SF
Lista, Colecția SF
Colecția SF
Colecția SF
1961 în științifico-fantastic
1962 în științifico-fantastic
1963 în științifico-fantastic
1964 în științifico-fantastic
1965 în științifico-fantastic
1966 în științifico-fantastic
1967 în științifico-fantastic
1968 în științifico-fantastic
1969 în științifico-fantastic
1970 în științifico-fantastic
1971 în științifico-fantastic

Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Tineretului)


Brazal es una faja de uno o varios colores que se lleva rodeando el brazo, normalmente el izquierdo. Se usa para tomar parte en diversos juegos deportivos: carreras a pie, carreras de relevos en ciclismo, automovilismo, etc.

Sirve también de distintivo a varias asociaciones, ONG, a los distintos bandos en las maniobras militares y a ciertos servicios en los ejércitos de algunas naciones.

Referencias

Indumentaria militar
Indumentaria deportiva
Complementos

Brazal (indumentaria)


Marcus G. Lindner (* 18. März 1961 in Feldkirch) ist ein österreichischer Koch.

Werdegang
Lindner absolvierte die "Landesberufsschule für das Gastgewerbe" in Lochau. Nach anschließender dreijähriger Tätigkeit im "Hotel Post in Lech ging er in die Schweiz und arbeitete erst fünf Jahre im Grand Hotel "Victoria-Jungfrau" in Interlaken und dann drei Jahre im Alpina in Gstaad. Im Mai 2004 wechselte er zum Interalpen-Hotel Tyrol in Tirol.

Von 2006 bis 2012 war Lindner Küchenchef im "Mesa" in Zürich, wo er im Guide Michelin 2012 mit zwei Sternen ausgezeichnet wurde. Seit Ende 2012 ist er Küchenchef im Restaurant Sommet des "The Alpina Gstaad" in Gstaad.

Im Juni 2021 wird Lindner Executive Chef der Bergwelt in Grindelwald.

Lindner hat einen Sohn. Er besitzt einen kleinen Weinberg.

Auszeichnungen
 2010: Aufsteiger des Jahres im Gault Millau – Mesa, Zürich
 2010: 18 Punkte im Gault Millau – Mesa, Zürich
 2012: Zwei Michelin Sterne im Guide Michelin – Mesa, Zürich
 2012: Restaurant des Jahres im Bertelsmann – Guide – Mesa, Zürich
 2012: Ehrenurkunde für Wirtschaft Familie und Jugend, Dr. Reinhold Mitterlehner
 2014: 18 Punkte Gault Millau, 1 Stern Michelin – Sommet, Gstaad

Weblinks
 Kurz-Interview mit Lindner

Einzelnachweise

Koch (Österreich)
Geboren 1961
Mann
Österreicher

Marcus G. Lindner


Alligatorer er en slægt af krybdyr i krokodille-ordenen med to arter, amerikansk og kinesisk alligator. Det er den eneste slægt i underfamilien Alligatorinae. Navnet "alligator" kommer fra en anglicering af det spanske udtryk: "El Legarto", "øglen".

Man kan forholdsvis nemt se forskel på alligatorer og krokodiller. Alligatornæbet er u-formet (kort og bredt), mens krokodillenæbet er v-formet (langt og smalt), og gavialens næb er ekstremt langt og smalt. Både alligatorer og krokodiller har en meget stor tand i undermunden. Når munden er lukket, er denne tand inde i munden på en alligator, mens den er uden for munden hos en krokodille.

Eksterne henvisninger

Krokodiller

Alligatorer


Arve-dalen () er en dal langs Arve-floden i de franske alper i Haute-Savoie-departementet (Auvergne-Rhône-Alpes regionen) i Frankrig. Floden Arve giver navn til Arve-dalen. Arve-dalens øverste del benævnes nogen gange "Chamonix-dalen".

Ved foden af dalen er byen Sallanches udgangspunkt for Arve-dalen. Dalen går mod vest mod byen Passy, og videre op i terrænet til byen Servoz, og videre op i terrænet til Les Houches og endelig til den sidste større by i dalen Chamonix. Dalen fortsætter til Argentiére og sidst til byen Vallorcine. Der er i dalens øverste del vejtunnellen Mont Blanc til Italien og via bjergpasset Col de Montets adgang til Schweiz.

Lokaliteter i dalen
Byen Chamonix ligger i dalens øvre del. Der er jernbane i dalen. Mont Blanc-tunnellen til Italien gør dalen til en vigtig vejforbindelse. Europavej E25 fra Geneve til Italien. På grund af tunnellens hurtige adgang til Aosta-dalen i Italien, er der i dalen meget tung trafik i form af lastbiler.

I dalen er der adskillige store gletsjere. Det er blandt andet:

 Mer de Glace
 Glacier de Leschaux

 Glacier d'Argentière
 Glacier des Bossons
 Glacier du Tour
 Glacier du Taconnaz
 Glacier des Bionnassay

I dalen ligger bjergmassivet Massif du Mont Blanc.

Bjergpas og bjerge
Øverst i dalen går bjergpasset Col des Montets mod byen Martigny i Schweiz.

Flere toppe i dalen er over 4.000 m.o.h. høje. Det er bl.a.:

 Mont Blanc
 Dôme du Goûter (4.304 m.o.h.)
 Mont Blanc Du Tacul (4.248 m.o.h.)
 Grandes Jorasses (4.208 m.o.h.) (Femte højeste bjerg i Frankrig)
 Aguille Verte (4.122 m.o.h.) (Sjette højeste bjerg i Frankrig)
 Aiguille de Bionnassay (4.052 m.o.h.)

Galleri

Sidedale
Der er en mindre sidedal til Arve-dalen, som hedder Val Montjoie

Dalen går til byen Les Contamines Montjoie. I sidedalen ligger også byen Saint-Gervais-les-Bains.

Bifloder og vandløb
Blandt bifloder, der løber ind i floden Arve i dalen er:

 Le Bisme
 L'Arveyron
 Torrent des Allieres
 Le Souay
 Nant Noir
 Nant Bordon
 Nant Ferney
 Le Bon Nant
 L'Ugine
 Le Baille
 La Sallanche

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Frankrigs geografi
Dale i Alperne
Haute-Savoie
Lokaliteter i Frankrig
Chamonix

Arve-dalen


Pyrophyllite is a phyllosilicate mineral composed of aluminium silicate hydroxide: Al2Si4O10(OH)2. It occurs in two forms (habits): crystalline folia and compact masses; distinct crystals are not known.

The folia have a pronounced pearly luster, owing to the presence of a perfect cleavage parallel to their surfaces: they are flexible but not elastic, and are usually arranged radially in fan-like or spherical groups. This variety, when heated, exfoliates and swells up to many times its original volume. The color of both varieties is white, pale green, greyish or yellowish; they are very soft (hardness of 1.0 to 1.5) and are greasy to the touch. The specific gravity is 2.65 - 2.85. The two varieties are thus very similar to talc.

Occurrence
Pyrophyllite occurs in phyllite and schistose rocks, often associated with kyanite, of which it is an alteration product. It also occurs as hydrothermal deposits. Typical associated minerals include: kyanite, andalusite, topaz, mica and quartz.

Deposits containing well-crystallized material are found in:
 Manuels, Newfoundland and Labrador, Canada, talc-like bright white appearance, high grade, no impurities; 21 million ton deposit.
Russia - pale green foliated masses, very like talc in appearance, are found at Beresovsk near Yekaterinburg in the Urals.
 St. Niklas, Zermatt, Valais, Switzerland
 Vaastana, Kristianstad, Sweden
 Near Ottrje, Ardennes Mountains, Belgium
 Ibitiara, Bahia, Brazil
 Nagano Prefecture, Japan
 Near Ogilby, Imperial County at Tres Cerritos, Mariposa County, and the Champion mine, White Mountains, Mono County, California, USA
 Near Quartzsite, La Paz County, Arizona, USA
 Large deposits at the Deep River region of North Carolina, USA
Graves Mountain, Lincoln County, Georgia, USA

In South Africa, major deposits of pyrophyllite occur within the Ottosdal region, where it is mined for the production of a variety of manufactured goods, and blocks are quarried and marketed as "Wonderstone" for the carving of sculptures.

Uses
The compact variety of pyrophyllite is used for slate pencils and tailors' chalk (French chalk), and is carved by the Chinese into small images and ornaments of various kinds. Other soft compact minerals (steatite and pinite) used for these Chinese carvings are included with pyrophyllite under the terms agalmatolite and pagodite.

Pyrophyllite is easily machineable and has excellent thermal stability, so it is added to clay to reduce thermal expansion when firing, but it has many other industry uses when combined with other compounds, such as in insecticide and for making bricks. Pyrophyllite is also widely used in high-pressure experiments, both as a gasket material and as a pressure-transmitting medium.

See also

References
.

External links
Mineral galleries
USGS

Phyllosilicates
Aluminium minerals
Triclinic minerals
Monoclinic minerals
Minerals in space group 2
Minerals in space group 15
Luminescent minerals

Pyrophyllite


Na granici je hrvatska telenovela   nastala prema ideji autora Vlade Bulića, Mirne Miličić i Gorana Rukavine.

Serija je s emitiranjem započela u nedjelju, 9. rujna 2018. godine na Novoj TV, a emitirala se od ponedjeljka do četvrtka ili petka, ovisno o programskim odlukama Nove TV. Dana 30. svibnja 2019. godine, Nova TV potvrđuje kako će se posljednja epizoda prve sezone emitirati 10. lipnja 2019. godine.

Dana 10. rujna 2019. godine započinje emitiranje druge sezone serije, a kraj druge, a ujedno i posljednje sezone je predviđen za 12. prosinca 2019. godine.

U siječnju 2022. u Slovačkoj na TV JOJ počela se emitirati Hranica, slovačka adaptacija serije Na granici, i danas ima više 80 epizode.

Radnja

Prva sezona
U središtu dramske serije Na granici je mlada, tek diplomirana ekonomistica Petra koja na povratku iz Zagreba u svoje rodno selo propušta autobus i upoznaje novog graničnog policajca koji je poslan kako bi stao na kraj krijumčarenju iz BiH u Hrvatsku. Zorka, glava kuće i glavni vođa ilegalnog biznisa krijumčarenja duhana i ostalih dobara preko granice, mnogo vjeruje Petri te ju uvodi u posao da bi ju jednoga dana mogla naslijediti. Od ilegalnog biznisa živi cijelo selo, a Petra postaje glavna udavača u tom malom mjestu. Svi očevi mladih muškaraca vide priliku dobro oženiti svoje sinove za Petru jer to znači dobar nastavak života uz zajamčen posao i u budućnosti. Glavna prijetnja ilegalnom poslu jest načelnik Zvonko koji dugi niz godina pokušava uhvatiti mještane u krijumčarenju, no nikako mu ne uspijeva. Novi mještanin i granični policajac Marko, dolazi u dvojbu: otkriti mještane u njihovom biznisu ili šutjeti i ostaviti priliku osvojiti srce mlade Petre.

Sezone

Vrijeme i mjesto radnje
Radnja serije odvija se u izmišljenom selu Lokvici, koju utjelovljuje Ivanić-Grad.

Vremenski, radnju telenovele pratimo na nekoliko planova:
 sukob Lokvice i Ljubanova (susjednih sela)
 Zorkin nestanak i lažna smrt - raspad krijumčarskog lanca i borba za njegov opstanak
 Zorkin povratak - povratak na staro

Uloge

Gostujuće uloge

Međunarodna emitiranja

Zanimljivosti
 Uvodnu pjesmu serije izvode hrvatski pjevači Danijela Martinović i Joško Čagalj Jole
 Prva televizijska uloga za Nadiu Cvitanović, Marka Braića i Fabijana Pavla Medvešeka.
 Asim Ugljen i Žarko Radić utjelovljuju sina i oca, kao u seriji Kud puklo da puklo.
 Šest glumaca koji su utjelovljivali glavne uloge u seriji Kud puklo da puklo utjelovljuju ih i u ovoj seriji - Milan Štrljić, Žarko Radić, Barbara Vicković, Tijana Pečenčić, Asim Ugljen i Momčilo Otašević.
 31. prosinca 2018. godine, emitirana je najgledanija epizoda koju je pratilo oko 830.000 gledatelja.
 30. svibnja 2019. godine, Nova TV je potvrdila kako će se serija nastaviti emitirati i na jesen 2019. godine, kada kreće druga sezona.
 Prva sezona serije imala je čak preko 650.000 gledatelja.

Izvori

Vanjske poveznice
  Nova TV
  Nova TV
  Sve epizode serije na portalu Nova Plus

Hrvatske telenovele

Na granici (televizijska serija)


Strigătul (titlul original: în ) este un film dramatic italian, realizat în 1957 de regizorul Michelangelo Antonioni, protagoniști fiind actorii Steve Cochran, Alida Valli, Betsy Blair, Dorian Gray.

Conținut

O localitate mică cu o fabrică în câmpia Padului. Este iarnă și o ceață deasă învăluie peisajul, casele și oamenii. Când Irma află de moartea soțului ei plecat de ani de zile în Australia, se desparte de Aldo, cu care de șapte ani este împreună. Dorește un nou început, cu un bărbat de care s-a îndrăgostit de curând. Aldo este șocat și dorește să o rețină. În încercarea sa disperată, o pălmuiește în plină stradă față de locuitorii care îi privesc muți.

Împreună cu Rosina fiica lor, Aldo părăsește localitatea. O vizitează pe Elvia, fosta prietenă a lui Aldo, care îl iubește încă. Elvia se bucură de prezența lui, dar când Irma aduce o valiză cu haine pentru Aldo și fetiță, își dă seama că Aldo a venit doar pentru că l-a părăsit Irma. Elvia îi cere să plece, iar dimineața următoare, Aldo și fiica sa, au dispărut.

Fără o destinație, tata și fiica străbat locurile pustii. În sfârșit, poposesc la atractiva și sigura de sine Virginia, care deține împreună cu tatăl ei o stație de benzină. Rosina se înțelege bine cu bătrânul, care era cam anarhist dar și băutor. Când între Aldo și Virginia se înfiripă o idilă, Rosina este năucită. Aldo o trimite cu un autobuz înapoi la mama ei, dându-și seama că fiică-sa suferă din cauza situației. Și în legătura sa cu Virginia, Aldo nu vede un viitor și o părăsește fără să-i zică ceva.

Aldo o cunoaște pe Andreina, o tânără prostituată drăguță, veselă și plină de viață, care locuia într-o căsuță pe malul râului. Îi place de Aldo dar apatia și lipsa lui de activitate o termină. Când își caută un client ca să câștige câteva lire, o urmărește dar nu este în stare să decidă ceva în sprijinul relației lor. El pleacă lăsând-o dezamăgită.

Cu autostopul, Aldo se întoarce în orașul său. O vede pe fiică-sa intrând în casa noului prieten a lui Irma. Privind prin fereastră, o zărește pe Irma înfășând un bebeluș. Se îndepărtează dar Irma văzându-l, fuge după el. E greu să îl ajungă pentru că o mulțime adunată în oraș, demonstrează împotriva construirii unui aeroport. Aldo ajunge la fabrica în care a lucrat cândva și se cațără pe un turn tocmai când Irma ajunge în curtea fabricii și îl zărește pe turn....

Distribuție

Premii
 1957 - Festivalul Internațional de Film de la Locarno
 Marele premiu al criticii
 1958 Nastri d'argento
 premiul pentru cea mai bună imagine
 1959 - Festivalul filmului neorealist de la Avellino
 Laceno d'oro pentru cel mai bun regizor

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1957
Filme dramatice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Michelangelo Antonioni
Filme alb-negru

Strigătul


Gua (1930-1933) est un chimpanzé élevé comme un enfant par les scientifiques Luella et Winthrop Kellogg aux côtés de leur fils Donald. Gua a été le premier chimpanzé à être utilisé dans une étude d'élevage croisé aux États-Unis.

Biographie
Gua est née le 15 novembre 1930 à La Havane, à Cuba. Elle a été donnée, avec sa mère, Pati, et son père, Jack, à l'ancien Orange Park, en Floride, site du Yerkes Regional Primate Research Center, par Pierre Abreu le 13 mai 1931 après la mort de sa mère, Madame Rosalia Abreu.

Gua a été amené chez les Kellogg à l'âge de 7 mois et demi, et élevé avec leur fils Donald, âgé 10 mois à l'époque et considéré comme cas contrôle. Pendant neuf mois, les Kellogg ont élevé les deux enfants comme "frère et sœur", et ont enregistré de manière exhaustive le développement du chimpanzé et de l'enfant humain. À environ un an, Gua était souvent en avance sur Donald dans des tâches comme la réponse à des ordres simples ou l'utilisation d'une tasse et d'une cuillère. Parmi les légères différences entre eux, on peut citer la reconnaissance des personnes. Gua reconnaissait les gens à leurs vêtements et à leur odeur, tandis que Donald les reconnaissait à leur visage.

La différence principale concernait le langage. Donald avait environ 16 mois et Gua un peu plus d'un an quand ils ont passé un test de langage. Gua ne put pas parler, mais Donald put former des mots. Les Kellog remarquèrent que Gua n'est jamais passée par une phase de babillage à la différence du bébé. Le 28 mars 1932, neuf mois après le début de l'expérience, les Kellogg y mirent officiellement fin car, selon le journal The Psychological Record, Donald commençait à imiter les sons de Gua et que son vocabulaire était trop pauvre pour son âge. Gua fût renvoyée au centre pour primates de Robert Yerkes en Floride, où elle fit l'objet de nouvelles études par Ada, la femme de Yerkes.

Gua est morte d'une pneumonie le 21 décembre 1933, moins d'un an après avoir quitté la famille Kelloggs et peu après ses trois ans.

La différence de morphologie n'est pas en cause dans cette incapacité de parler : il semblerait que les différentes espèces soient douées d'intelligences distinctes.

Notes et références

Voir aussi
 Nos années sauvages, roman inspiré de cette expérience.

Autres sources
 W.N. Kellogg and L.A. Kellogg (1933) The Ape and The Child: A Comparative Study of the Environmental Influence Upon Early Behavior, Hafner Publishing Co., New York and London.
 "Who's Aping", National Geographic Channel

Animal né en 1930
Animal mort en 1933
Singe connu
Animal mort aux États-Unis

Gua (chimpanzé)


Iván, ou Yvan, Gil, né le  à Maracay, est un homme politique, ingénieur et enseignant vénézuélien. Deux fois ministre de l'Agriculture productive et des Terres, de 2013 à 2014 et de 2015 à 2016 et vice-président du Conseil des ministres pour la Sécurité et la Souveraineté alimentaire entre ces deux périodes, il est l'actuel ministre vénézuélien des Relations extérieures depuis le .

Biographie
Iván Gil est diplômé en ingénierie agronome l'université centrale du Venezuela.

Carrière politique
Iván Gil est membre du Parti socialiste unifié du Venezuela. Il a été deux fois ministre vénézuélien de l'Agriculture productive et des Terres, de 2013 à 2014 et de 2015 à 2016. De septembre à décembre 2014, il est vice-président du Conseil des ministres pour la Sécurité et la Souveraineté alimentaire.

En 2016, il devient président de la Corporation du développement agricole. Le , il est nommé vice-ministre des Relations extérieures avec l'Union européenne.
Le  il est chargé des négociations avec l'Union européenne. Le , il est nommé ministre des Relations extérieures en remplacement de Carlos Faría.

Notes et références

Ministre vénézuélien de l'Agriculture
Naissance à Maracay
Naissance en août 1972

Iván Gil


Joachim Wibling, geadelt als Greiffenheim, schwedisch Gripenhem (* 3. November 1661 in Söderköping; † 17. Juli 1739) war ein schwedischer Finanzbeamter und Regierungsrat in Schwedisch-Pommern.

Joachim Wibling war der Sohn des Joachim Wibling (1610–1675), Bürgermeister von Söderköping, und Enkel des aus Schwaben stammenden Georg Wibling (1585–1665). Er wurde 1681 Schreiber und 1689 Vizekämmerer bei der Kammer der Schwedischen Regierung in Pommern. 1690 war er Feldkämmerer der Armee des Generalmajors Jürgen Mellin, die als schwedisches Reichskontingent bis an den Rhein zog. 1694 wurde er Kammersekretär in Schwedisch-Pommern. 1700 begleitete er den Generalgouverneur von Bremen-Verden, Nils Karlsson Gyllenstierna, auf dem Feldzug nach Holstein. 1701 wurde er Oberkämmerer und Oberinspektor für den Zollverkehr in Pommern. 1713 wurde er Regierungsrat in Schwedisch-Pommern und 1724 zum Schlosshauptmann ernannt. 1731 war er Kommissar der Reduktionskommission. Mit dem Titel eines Landshövdings erhielt er 1736 seinen Abschied aus dem Staatsdienst.

Joachim Wibling wurde am 26. August 1702 mit dem Namen Gripenhem (deutsch Greiffenheim) in den schwedischen Adelsstand erhoben. Die Introduktion erfolgte 1705 mit der Nummer 1395.

Er war in erster Ehe mit Barbara von der Püttern (1678–1708) aus Stettin verheiratet. Mit ihr hatte er zwei Töchter. Seine zweite Ehe schloss er mit Maria Constantia Cnypercrona (1690–1717). Die beiden hatten zwei Töchter und den Sohn Johann August von Greiffenheim (1712–1789).

Literatur
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 2. Teil, Norstedt & Söner, Stockholm 1861, S. 442 (Google Bücher).

Regierungsrat (Schwedisch-Pommern)
Kämmerer (Hofamt)
Nobilitierter (Schweden)
Schwede
Geboren 1661
Gestorben 1739
Mann
Schlosshauptmann

Joachim Wibling


Mark Allan Segal (rođen 1951.) američki je novinar. Sudjelovao je u neredima u Stonewallu i bio jedan od izvornih osnivača Gay Liberation Fronta gdje je stvorio svoj program Gay Youth. Bio je osnivač i bivši predsjednik Nacionalnog ceha gay novina te osnivač i izdavač Philadelphia Gay News. Dobitnik je brojnih novinarskih nagrada za svoju kolumnu "Mark my Works", uključujući najbolju kolumnu Nacionalnog udruženja novina, Udruženja prigradskih novina i Društva profesionalnih novinara.

Aktivizam za prava homoseksualaca
Segal je bio sudionik nereda u Stonewallu 1969. godine i iste je godine pomogao osnovati Gay Liberation Front. Također je bio član odbora za Dan oslobođenja homoseksualca ulice Christopher koji je organizirao prvu Gay Pride paradu 1970.

Godine 1972., nakon što je izbačen iz plesnog natjecanja zbog plesa s muškim ljubavnikom, Segal je nepozvan upao na večernju emisiju vijesti WPVI-TV, akt koji je postao poznat kao "zap" i koji je pomogao popularizaciji. Akciju je ponovio tijekom mnogih drugih televizijskih emisija. Godine 1973. Segal je prekinuo emitiranje večernjih vijesti CBS-a Waltera Cronkitea kad je potrčao pred kameru i podigao žuti natpis "Gays Protesting CBS Prejudice" (Homoseksualci protestiraju protiv CBS-ovih predrasuda).

Godine 1975. je štrajkao glađu da bi promovirao donošenje zakona kojim se jamče jednaka prava homoseksualcima. Godine 1976. osnovao je Philadelphia Gay News, lezbijske, homoseksualne, biseksualne i transrodne ( LGBT ) novine na području Philadelphije. Publikaciju je nadahnuo aktivist Frank Kameny, kojeg je Segal prvi put upoznao 1970. 1988. Segal je imao televizijsku raspravu s gradskim vijećnikom Philadelphije Francisom Raffertyjem o mjesecu gay ponosa .

Segal je udružio se s Obaminom administracijom kako bi stvorio i izgradio prvu službenu stambenu zgradu za starije osobe s pristupačnom LGBT populacijom u državi. Projekt od 19,8 milijuna dolara poznat kao The John C. Anderson Apartments otvoren je 2013.

Dana 17. svibnja 2018. Segal je donirao 16 kubika osobnih papira i artefakata instituciji Smithsonian u Washingtonu.

Knjiga
Segal je autor knjige "I tada sam plesao: Put ka LGBT jednakosti", memoara iz svog života i iskustva kao aktivista za homoseksualna prava. Knjiga je proglašena "Najboljom knjigom" od strane Nacionalnog udruženja lezbijskih homoseksualaca 2015. godine.

Privatni život
Segal je Židov i porijeklom je iz Mount Airyja u Philadelphiji. Pohađao je školu u srednjoj školi Germantown i sveučilištu Temple. Među njegovim prijateljima je nekoliko istaknutih homoseksualnih aktivista poput Barbare Gittings, Franka Kamenyja, Harryja Haya i Troya Perryja.

Dana 5. srpnja 2014. Segal se vjenčao sa svojim 10-godišnjim partnerom Jasonom Villemezom. U to je vrijeme Villemez imao 29, a Segal 63 godine. Ceremoniju je služio sudac Dan Anders, prvi Philadelphijski sudac koji se javno izjasnio kao homoseksualac.

Vanjske poveznice

 Profile of Mark Segal at National Lesbian and Gay Journalists Association
 Profile of Mark Segal at Philly.com
 Philadelphia Gay News website
 Mark Segal's official Facebook page

Izvori

Američki borci za prava LGBT osoba
Američki novinari

Mark Segal


Sanshuiornis (nombre que significa "ave de la Cuenca Sanshui") es un género extinto de ave del Eoceno medio hallada en depósitos de la provincia de Guangdong, al sur de China. Es conocida del holotipo IVPP V18116 una pata completa articulada y el pie. Fue hallado en los esquistos de aceite negro de la formación Huayong de la Cuenca de Sanshui, cerca de Foshan. Fue nombrado y descrito por Min Wang, Gerald Mayr, Jiangyong Zhang y Zhonghe Zhou en 2011 y la especie tipo es Sanshuiornis zhangi. Sanshuiornis muestra parecidos a algunas aves del orden Ciconiiformes.

Referencias

Aves del Eoceno
Aves extintas de Asia
Aves prehistóricas

Sanshuiornis


Marjus Dam (født 13. december 1955 i Tórshavn) er en færøsk læge og politiker (SB). Han har været kommunelæge med base i Miðvágur siden 1992. Han sad i Lagtinget, indvalgt fra Vágar, fra 1998 til 2008. Han mødt fast på Lagtinget som suppleant for Rosa Samuelsen fra 30. september 2008 frem til valget i 2011.

Fra 1998-2002 var han næstformand i Lagtingets velfærdsudvalg.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 266. (PDF )

Eksterne henvisninger
 Marjus Dam  hos Lagtinget

Læger fra Færøerne
Politikere fra Sambandsflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Marjus Dam


Polpochila es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

De distribución neotropical, con 25 especies, tres llegan al sur de Estados Unidos. Prefieren hábitats húmedos.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Polpochila aguilari Mateu, 2000
 Polpochila angularis Negre, 1967
 Polpochila barbata Negre, 1963
 Polpochila capitata (Chaudoir, 1852)
 Polpochila chilensis (Chaudoir, 1837)
 Polpochila darlingtoni Negre, 1963
 Polpochila erro (Leconte, 1854)
 Polpochila flavipes (Dejean, 1831)
 Polpochila hendrichsi Negre, 1967
 Polpochila impressifrons (Dejean, 1831)
 Polpochila marginalis Negre, 1963
 Polpochila minuta Negre, 1963
 Polpochila monrosi Negre, 1963
 Polpochila nigra (Gory, 1833)
 Polpochila pueli Negre, 1963
 Polpochila reticulata Negre, 1963
 Polpochila rotundicollis Bates, 1882
 Polpochila scaritides (Perty, 1830)
 Polpochila schaumi Negre, 1963
 Polpochila sulcata Negre, 1963
 Polpochila venezolana Negre, 1963
 Polpochila vicina Negre, 1963
 Polpochila willineri Mateu, 2000

Referencias

Enlaces externos

 Polpochila en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina

Polpochila


මදිනා (; , නිල වශයෙන් , "කාන්තිමත් නගරය", හෝ  , සවුදි රජය සහ සාමාන්‍ය නූතන ඉස්ලාමීය සාහිත්‍යයෙහි නිල වශයෙන් අක්ෂර පරිවර්තනය මදීනා ලෙසින්) යනු, බටහිර සවුදි අරාබියාවේ, හෙජෑස් පෙදෙසෙහි නූතන නගරයක් වන අතර, අල් මදීනා පළාතේ අගනුවර වෙයි.

මදිනා


Caroline Boserup (* 2. Juli 1969 in Aarhus) ist eine dänische Journalistin.

Werdegang
Sie ist die Tochter von Niels Boserup (1943–2021), dem ehemaligen Chef des Kopenhagener Flughafens. Sie arbeitete als Nachrichtensprecherin für den dänischen Fernsehsender TV2. Boserup fiel bei ihrer Moderation besonders durch ihren Stil auf, für den sie mehrmals gelobt wurde. 2006 hatte sie im Film Sprængfarlig bombe einen Auftritt als Nachrichtensprecherin.

Von 2005 bis 2007 war Caroline Boserup mit ihrem Kollegen Rasmus Tantholdt verheiratet, mit dem sie auch einen Sohn hat (* 2005). Sie lebt in Kopenhagen.

Filmografie
 1988: TV2 nyhederne (Nachrichtensendung)
 2000: Plan Show 2000 (Fernsehshow)
 2002: TV 2 002 - Året i ord og billeder (Fernsehshow)
 2003: Go' aften Danmark  (Fernsehshow)
 2003: Hjælp krigens ofre (Dokumentation)
 2003: TV2 - når sandheden skal frem (Dokumentarfilm)
 2003: TV 2 003 - Året i ord og billeder (Dokumentarfilm)
 2005: Støt Asien (Fernsehsendung)
 2006: Das Genie und der Wahnsinn (Sprængfarlig bombe) (Komödie)
 2007: Den sorte Madonna (Actionkomödie)

Weblinks

 Caroline Boserup auf danskefilm.dk
 Interview mit Caroline Boserup auf billedbladet.dk (dänisch)
 Caroline Boserup auf filmstarts.de
 Caroline Boserup auf ofdb.de (deutsch)

Einzelnachweise

Journalist (Dänemark)
Däne
Geboren 1969
Frau

Caroline Boserup