The Mirror Universe is the setting of several narratives in the Star Trek science fiction franchise, a parallel universe existing alongside, but separate from, the fictional universe that is the main setting of Star Trek. It resembles the main Star Trek universe, but is populated by more violent and opportunistic doubles of its people. The Mirror Universe has been visited in one episode of Star Trek: The Original Series, five episodes of Star Trek: Deep Space Nine, a two-part episode of Star Trek: Enterprise, a storyline woven through the first season of Star Trek: Discovery (continuing with a Mirror Universe character in the main cast of seasons 2 and 3), and several non-canon Star Trek tie-in works. It is named after "Mirror, Mirror", the Original Series episode in which it first appeared.

Characteristics
The characters in the Mirror Universe are aggressive, mistrustful and opportunistic in personality. Whereas the Star Trek universe depicts an optimistic future in which the Earth-based United Federation of Planets values peace, co-operation and exploration, episodes set in the Mirror Universe feature the human-dominated authoritarian Terran Empire which values war, despotism and conquest instead. Humans in the Mirror Universe are typically referred to as "Terrans".

In Star Trek: Discovery, it is stated that humans from the Mirror Universe suffer from photophobia (a sensitivity to light).

Television appearances

The Original Series
The Mirror Universe was first introduced in the original Star Trek episode "Mirror, Mirror", which featured a brutal Empire, managed by humans and their Vulcan allies, in place of the United Federation of Planets. The Mirror Captain Kirk of the ISS Enterprise was a mass murderer who was promoted to Captain after assassinating Captain Christopher Pike. Discipline aboard starships was enforced through agony booths and agonizers carried by crewmembers. Officers were barbaric in behavior and advanced in rank by killing superiors who they thought were incompetent. Nazi-style military salutes were used by crewmembers to show loyalty to their captain. The episode popularized the trope of using a goatee as a visual marker for an evil version of a character.

Episodes

Deep Space Nine
The Mirror Universe was later revisited in the Deep Space Nine second-season episode "Crossover", and turned into a story arc that spanned into the final season, with five Mirror Universe episodes over the course of five seasons. The series reveals that when exposed to individuals from the normal universe, the Terran Empire began to reform itself for the better, but was overthrown in the 23rd century by an alliance of alien species who took advantage of the Empire's self-weakening and conquered it, enslaving humans and Vulcans in the process.

Episodes

Enterprise
A two-part episode of Star Trek: Enterprise, entitled "In a Mirror, Darkly", introduces the early developments of the Mirror Universe. This is the first episode which takes place entirely in the Mirror Universe, and in which no Prime Universe characters appear.

Episodes

Discovery
The first season of Star Trek: Discovery has a storyline involving the Mirror Universe. Captain Gabriel Lorca, commander of the USS Discovery, is discovered to be an inhabitant of the Mirror Universe on account of his intolerance to bright light, a genetic trait common to all humans from the Mirror Universe.

In 2018, Comic Book Resources rated Discovery's Mirror Universe saga as the 18th best multi-part episode story of Star Trek.

Episodes

Appearances in other media
In addition to the television episodes, a number of ancillary tie-in works make use of the Mirror Universe setting. These works may contradict continuity as established in the television episodes, and are not considered canon.

Novels

Star Trek: Stargazer
The Star Trek: Stargazer novel Three by Michael Jan Friedman features the Mirror Universe.

Dark Mirror
The Star Trek: The Next Generation book Dark Mirror, written by Diane Duane, offers another explanation of what happened after Captain Kirk and three of his crew encountered the Mirror Universe. In the novel, the Empire is still in existence in the 24th century. The point of divergence initially appears to be the Eugenics Wars where the genetic supermen were not defeated and eventually turned on each other resulting in atomic war, but works dating back to the days of ancient Greece supporting the Empire's current mindset are noted.

Shatnerverse
Various novels have been set in the Deep Space Nine version of the Mirror Universe, including a trilogy by William Shatner, which reveals the Mirror Kirk (or "Emperor Tiberius" as he calls himself) is still alive and plotting to reconquer the Empire.

Star Trek: Mirror Universe
Two collections of Mirror stories were published in 2007: the first involves Mirror Enterprise, TOS and TNG and the second features Mirror DS9, Voyager and New Frontier.

A third collection, entitled Shards and Shadows, was released in January 2009. The Mirror Universe storyline was concluded in the novel Rise Like Lions, released in November 2011. A further story taking place in the Mirror Universe, Section 31 - Disavowed, was released in October 2014.

Games
A number of Star Trek games take place in the Mirror Universe or reference it. Among them, the first-person shooter Star Trek: Voyager – Elite Force, the massively multiplayer online game Star Trek Online, the battle simulator Star Trek: Shattered Universe which is entirely set in the Mirror Universe, Decipher's Star Trek Roleplaying Game and Star Trek: Attack Wing.

Comics

The concept of a morally inverted universe had been pioneered by DC Comics in 1964, three years before Star Trek adopted the idea, in the Justice League of America story "Crisis on Earth-Three" written by Gardner Fox.
The Mirror Universe Saga is a trade paperback that reprints eight issues of DC Comics' Star Trek comic book (issues #9-16) chronicling an encounter between the Mirror Universe and the Prime Universe. It is set immediately after the events of Star Trek III: The Search for Spock. The series was written by Mike W. Barr and drawn by Tom Sutton & Ricardo Villagrán. This version postulates the divergence of history to start at the time of the Earth-Romulan War, with the conquest of Earth by the Romulans; after Earth's liberation, the resistance became an empire-building government.

From 2017 to 2018, IDW Publishing published three limited series set in the Mirror Universe: Mirror Broken (2017), Through the Mirror (2018), and Terra Incognita (2018). These series focused on Jean-Luc Picard and the crew of the ISS Enterprise. A new limited series, entitled Mirror War, was first published in 2021. It follows Picard's ongoing galactic conquest which draws the attention of the Klingon-Cardassian Alliance.

Web series
The fan-produced web series Star Trek Continues included an episode set in the Mirror Universe called "Fairest of Them All".

References

External links
 Mirror Universe article at Memory Alpha, a Star Trek wiki

Fictional dimensions
Mirror Universe (Star Trek)
Star Trek locations

Mirror Universe


Seyed Shahabedin Hosseini Tonekabani (; født Shahab Hosseini 4. marts 1974) er fra Tonekabon og er kendt som skuespiller i både iranske tv-serier og film. Han har også været vært for iranske shows. Shahab Hosseini er en succesfuld og populær skuespiller i Iran.

På det internationale plan har Shahab Hosseini i 2016 vundet guldpalmen i Filmfestivalen i Cannes for sin rolle Emad i Asghar Farhadi film "The Salesman", i 2011 vandt han en Sølvbjørn ved Filmfestivalen i Berlin som den bedste mandlige skuespiller for filmen "A Separation".

Opvækst og baggrund
Shahab Hosseini er født i Teheran og er det ældste barn af en søskendeflok på 3 børn. Før han beskæftigede sig med skuespillets verden, var han psykologstuderende på Teherans universitet. Mens han var studerende, besluttede han sig for at emigrere til Canada. Derfor droppede han ud af sin uddannelse halvvejs. Ved tilfældighed bliver han valgt til en rolle på teatret.
Derefter startede han sin karriere i medie-, film- og teaterbranchen gennem en mindre rolle på et teater, og senere optrådte han som radiovært. Siden har det udviklet sig til stor succes med hans skuespil i den iranske film- og teaterverden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Iran
Personer fra Teheran

Shahab Hosseini


John Esmonde may refer to:

 John Esmonde (1937–2008), of the comedy scriptwriting duo Esmonde and Larbey
 Several members of the family of the Esmonde baronets of Clonegall, a title in the Baronetcy of Ireland, including:
 Sir John Esmonde, 5th Baronet (died 1758)
 Dr John Esmonde (United Irishman), briefly 7th Baronet, (died by hanging 1798)
 Sir John Esmonde, 10th Baronet (1826–1876), MP for County Waterford 1852–1876
Sir John Esmonde, 14th Baronet (1893–1958), Fine Gael TD for Wexford 1937–1951
 Sir John Esmonde, 16th Baronet (1928–1987), Fine Gael TD for Wexford 1973–1977
 John Joseph Esmonde (1862—1915), MP for North Tipperary 1910–1915, nephew of Sir John Esmonde, 10th Baronet

John Esmonde


La fosfoinosítido fosfolipasa C gamma 2 (PLCG2) () es una isozima humana de la enzima fosfoinosítido fosfolipasa C. Cataliza la reacción:

 1-fosfatidil-1D-mio-inositol 4,5-bisfosfato + H2O  1D-mio-inositol-1,4,5-trisfosfato + diacilglicerol

Tiene como función la producción de las moléculas mensajeras diacilglicerol e inositol 1,4,5-trifosfato. Es una enzima crucial en la señalización transmembrana. Utiliza como cofactor calcio. Es fosforilada en residuos tirosina por BTK y SYK en el momento que se produce la activación inducida por ligando de una variedad de receptores de factor de crecimiento y de receptores del sistema inmune. La fosforilación provoca un incremento de la actividad fosfolipasa. Contiene un dominio C2, un dominio manos EF, dos dominios PH, un dominio PI-PLC X-box, un dominio PI-PLC Y-box, dos dominios SH2 y un dominio SH3.

Referencias

Fosfolipasas
EC 3.1.4

PLCG2


La 7ème cérémonie des Africa Movie Academy Awards s'est tenue le 27 mars 2011 au Centre culturel Gloryland à Yenagoa, État de Bayelsa, Nigeria, pour honorer les meilleurs films africains de 2010. La cérémonie de nomination a eu lieu à l'hôtel Ole Sereni à Nairobi, Kenya, le 25 février 2011.

Pour les films sortis en 2010, les African Movie Academy Awards ont été présentés dans 26 catégories.

Gagnants
Les lauréats des 26 catégories de prix sont répertoriés en premier et mis en évidence en caractères gras.

Films avec plusieurs nominations
Les films suivants ont reçu plusieurs nominations.

12 nominations
Viva Riva!
9 nominations
Sinking Sands
8 nominations
Hopeville
 6 nominations
A Small Town Called Descent
Izulu Lami
5 nominations
Inale
Soul Boy
Shirley Adams
Tango With Me

4 nominations
Africa United
Maami
3 nominations
Aramotu
Mirror Boy
2 nominations
Anchor Baby
Pool Party
Yemoja
Zebu And The Photofish

Références

2011 au Nigeria
Récompense de cinéma en 2010
Pages avec des traductions non relues
2010

7e cérémonie des Africa Movie Academy Awards


Dracaena phillipsiae (Sansevieria phillipsiae) es una especie de Dracaena (Sansevieria) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea geófita de forma arbustiva; con tallos ramificados en o por encima del nivel del suelo. Tiene 5-10 hojas, ± irregularmente dirigidas, cuando es joven ascendentes o suberectas, extendiendo más tarde y un poco curvadas, rígidas, de 10-45 x  1-1.8 cm, suaves a ásperas, cilíndricas, con 5-10 líneas longitudinales o ligeros surcos que se extienden desde la base hasta el ápice y una parte cóncava de 9 cm de largo en la base con agudos bordes blancos. La inflorescencia es un racimo de  hasta 45 cm de alto incluyendo el pedúnculo, con 3-6 flores en un clúster, blanco o verde.

Distribución
Se distribuye por Etiopía y Somalia.

Taxonomía
Sansevieria phillipsiae fue descrita por Nicholas Edward Brown y publicado en Hooker's Icones Plantarum 30: , t. 3000., en el año 1913.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

phillipsiae: epíteto que honra a la compañera de Edith Cole, Frau Lort Phillips.
Sinonimia
Sansevieria hargeisana Chahinian (1994)

Referencias

Enlaces externos

phillipsiae
Flora de África tropical del nordeste
Flora de África continental

Plantas descritas en 1913
Plantas descritas por N.E.Br.

Sansevieria phillipsiae


Murat Şahin (d. 4 Şubat 1976; Merdivenköy, İstanbul), Türk eski futbolcu ve antrenör.

Futbola amatör olarak İstanbul'un Göztepe Hilal Spor'da başladı. 17 yaşında Fenerbahçe'ye geçti ve 18 yaşında profesyonel oldu. 7 sezon kaldığı Fenerbahçe'de Engin İpekoğlu ile Rüştü Reçber'in yedeğiydi. 1998/1999 sezonu devre arasında Konyaspor'a gitti. Sonra sırayla Diyarbakırspor, Adanaspor, Çaykur Rizespor, Beşiktaş, Gaziantepspor ve Kasımpaşa takımlarında forma giydi.

Futbol kariyeri

Fenerbahçe SK
1993 yılında Fenerbahçe altyapısına geçti. 1993-1994 sezonunda Fenerbahçe A2 takımı kadrosunda yer aldı. Sonraki sezon ise A takıma yükseldi. Ancak Engin İpekoğlu ve Rüştü Reçber gibi kalecilerin ardında üçüncü kaleciydi. 19 Şubat 1995'te Vanspor karşısında ilk kez forma şansı buldu. Sonraki iki sezon forma şansı bulamadı. 1997-98 sezonunda Şekerspor karşısında oynanan maçta Rüştü'nün sakatlanması ile son 15 dakika forma giydi. Sezon içinde bir maçta daha forma şansı buldu.

1998-99 sezonuna Karabükspor karşısında alınan 4-1'lik galibiyette kaleyi koruyarak başladı. 10 Kasım 1998'de düzenlenen Atatürk Kupası'nda Joachim Löw tarafından kale, Şahin'e teslim edildi. Fenerbahçe maçı 2-0 kazandı. Murat Şahin, o sezonki üçüncü maçına 5 ay sonra yine Beşiktaş'la oynanan lig maçında çıktı. Rüştü'nün maç öncesi kazara ellerini kesmesi nedeniyle formayı alan Şahin, 43. dakikada takım arkadaşı Uche Okechukwu'nun bacağının kırılıp aylarca futboldan uzak kalmasına neden oldu. Fenerbahçe maçı 2-1 kaybetti. O sezon iki maça daha çıktı.

1999-2000 sezonuna da yedek kaleci olarak bşalayıp, Erzurumspor'u 2-0 yendikleri lig maçında devre arasında Rüştü'nün yerine oyuna girdi. Bu karşılaşma sarı-lacivertli formayla son maçı oldu. Devre arasında ve 2000-01 sezonlarında kiralık verilen futbolcunun 2001 yılında biten sözleşmesi uzatılmadı.

Kiralık dönemi

2000 yılında 2. Lig'de mücadele eden Konyaspor'a kiralandı. Yarım sezonda 15 kez bu takımın kalesini korudu. Takımın 1. Lig'e çıkma play-off'larına kalmasına yardım etti. Pay-off'ların yarı finalinde Diyarbakırspor'a penaltılarla elendiler. Murat Şahin, penaltılardan birini kullanıp gole çevirdi.

2000-01 sezonunda ise bu sefer Diyarbakırspor'a kiralandı. Etkili bir sezon geçirip 32 Lig maçında, 2 kez de Türkiye Kupası'nda forma şansı buldu. Diyarbakırspor, ilk grubunu lider olarak, grubun en az gol yiyen takımı olarak bitirdi. Play-off'larda da başarılı bir performans gösterip, ikinci olarak Süper Lig'e yükseldiler. Murat Şahin, sezon içinde iki tane penaltıdan gol attı. Biri Kayserispor'u 3-2 yendikleri maçta galibiyeti getiren goldü. Sezonun son maçı olan İstanbul Büyükşehir Belediyespor maçında da 9. dakikada penaltıdan attığı golle durumu 1-0'a getirdi. Diyarbakırspor o maçı 3-2 kazanarak, 1. Lig'e çıkmayı garantiledi.

Adanaspor

Fenerbahçe'den ayrılan futbolcu, yine bir 2. Lig ekibi olan Adanaspor'a transfer oldu. 38 lig maçının 35'inde forma giyen kaleci, bu sefer 2. Lig üçüncüsü olarak, ikinci kez üst üste Süper Lig'e çıkma başarısını tattı. Ayrıca, Ankaragücü ve İstanbulspor'u devirerek Türkiye Kupası'nda yarı finale yükseldiler ancak Kocaelispor'a 1-0 yenilip, finale çıkamadılar. Murat Şahin, bu maçların hepsinde kaleyi korudu.

2002-03 sezonunda bir maç dışında tüm maçlarda Adanaspor kalesini korudu ve yıllar sonra Süper Lig'e dönmüş oldu. 2003-04 sezonuna da Adanaspor'da başladı ancak kötü geçen bir yarım sezon sonrası takımdan ayrıldı.

Çaykur Rizespor

Devre arasında kümede kalma mücadelesi veren Çaykur Rizespor'a transfer oldu. 14 maç Rizespor formasını giyen kaleci, Beşiktaş, Fenerbahçe ve Galatasaray derbilerinde forma giydi ve Rizespor, üç maçı da kazandı. Sezon sonunda küme kalmayı başardılar.

Beşiktaş JK

Murat Şahin'in Türkiye futbol gündeminde üst sıralara tırmanması ise 2004-2005 sezonunda transfer olduğu Beşiktaş'ta gerçekleşti. Oscar Cordoba ve Ramazan Kurşunlu'nun ardından üçüncü kaleci olarak düşünüldüğü takımda, sezonun ilk yarısında beklenenden çok daha fazla forma şansı buldu. Bunda Cordoba ve Ramazan'ın sakatlıklar ve formsuzluk nedeniyle istikrarsız bir seyir izlemesi kadar takıma yeni bir anlayış yerleştirmeye çalışan yeni teknik direktör Vicente Del Bosque'nin tercihleri de belirleyiciydi. 7 Ağustos 2004'te Malatyaspor ile 1-1 berabere kaldıkları maçta ilk kez siyah beyazlı formayı giydi. 16 Eylül 2004'te 7. dakikada sakatlanan Cordoba'nın yerine Bodo/Glimt karşısında oynanan UEFA Kupası maçında forma giydi.

Ancak Del Bosque'nin sezon ortasında ani bir kararla görevden alınmasından sonra göreve gelen Rıza Çalımbay ona fazla forma şansı vermedi. Bu durum bir sezon sonra Çalımbay'ın yerine göreve gelen Jean Tigana döneminde de değişmedi. Buna karşın yüksek profesyonel motivasyonu, uzun süre oynamamış olması halinde bile forma şansı bulduğunda da hazır bir görüntü çizmesini sağlıyordu.

2006-2007 sezounun ikinci yarısındaki Antalyaspor karşılaşması bir anda bütün dikkatlerin Murat Şahin'e dönmesine yol açtı. O sezon sadece Bucaspor karşısında alınan 5-1'lik Türkiye Kupası galibiyetinde forma şansı bulmuştu. Takımın tüm profesyonel kalecilerinin oynayamayacak durumda olması nedeniyle, şampiyonluk yarışındaki bu kritik maçta kaleyi genç ve daha önce hiç profesyonel bir maça çıkmamış Erdem Köse'nin koruması gerekecekti. Ağır bir sakatlığı bulunan Murat Şahin futbol yaşamını tehlikeye atarak kaleye geçti. Adeta yalnızca tek bacağını kullanabildiği maçta çok başarılı bir performans göstererek takımının kazanarak şampiyonluk yarışında kalmasında büyük katkı sağladı. Bu jestine Beşiktaş yönetimi de sezon sonunda bitecek olan sözleşmesini (Şahin'i, onu uzun süre futboldan ayıracak bir ameliyat dönemi bekliyor olmasına karşın) koşulsuz olarak uzatarak karşılık verdi. 2007-08 sezonuna Beşiktaş'ta başlasa da forma şansı bulamadı.

Gaziantepspor

2008 yılının başında Gaziantepspor'a kiralandı ve Kayserispor karşısındaki Türkiye Kupası maçı ile sahalara döndü. İlk lig maçında ise BJK İnönü Stadyumu'nda sözleşmesinin devam ettiği Beşiktaş karşısına çıktı. 10 maç formasını giydiği Gaziantepspor'a sezon sonunda imzayı attı. 2008-2009 sezonunda da Gaziantepspor'un kalesini birçok maçta korudu. Sezonun bitmesine iki hafta kala Kocaelispor ile oynadıkları karşılaşmada 49. dakikada ters ayağının üzerine düşerek 4 ay sahalardan uzak kaldı. 2009-10 sezonu devre arasında sakatlığının geçmesinin ardından Gaziantepspor ile karşılıklı anlaşarak sözleşmesini çift taraflı fesh etti.

Son yılları

2010 yılının başında Süper Lig ekibi Kasımpaşa'un kalesine geçti. 2010-11 sezonunda daha az forma şansı bulmaya başladı. Sezon sonunda küme düştüler. Murat Şahin'in sözleşmesi uzatılmadı.

2011-12 sezonu için Eyüpspor'a bir yıllığına transfer oldu.
2012-13 sezonunda Eyüpspor'da teknik direktörlüğe getirildi.

Millî takım kariyeri

Kariyerinde sadece 2003 yılında düzenlenen FIFA Konfederasyonlar Kupası için Türkiye millî futbol takımı kadrosuna çağrıldı. Ancak Rüştü Reçber ve Ömer Çatkıç'ın ardında üçüncü kaleci olup forma şansı bulamadı. Türkiye, kupada üçüncülük yaşadı.

Başarılar

 FIFA Konfederasyonlar Kupası Bronz Madalya (1):
 Türkiye - 2003
 Süper Lig (1):
 Fenerbahçe - 1995-96
 Türkiye Kupası (2):
 Beşiktaş - 2005-06, 2006-07
 Türkiye Süper Kupası (1):
 Beşiktaş - 2006
 Başbakanlık Kupası (1):
 Fenerbahçe - 1997-98
 Atatürk Kupası (1):
 Fenerbahçe - 1998
 Süper Lig'e yükselme (2):
 Diyarbakırspor - 2001-02
 Adanaspor - 2002-03

Dış bağlantılar

1976 doğumlular
Türk erkek futbolcular
Türk teknik direktörler
Resim aranan futbolcular
Adanaspor futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Kaleci futbolcular
Eyüpspor teknik direktörleri
2. Lig teknik direktörleri
Şehremini Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Kadıköy doğumlular

Murat Şahin


Branislav Simic, né le  à Gornja Rogatica, Bačka Topola, Voïvodine, est un lutteur serbe qui représentait la Yougoslavie.

Branislav Simić commence à pratiquer la lutte alors qu'il est adolescent, en 1948. Il remporte chez les jeunes tous les titres nationaux dans le style gréco-romain, auquel il se consacre exclusivement. Il concourt sous les couleurs du club Proleter Zrenjanin. Sous la direction de l'entraîneur Jeno Kracević, il se hisse au sommet de la hiérarchie européenne et participe dès l'âge de dix-huit ans, en 1953 à Naples, aux championnats du monde. Il y figure dans la catégorie des poids moyens. Il se heurte à très forte partie dès les deux premiers tours puisqu'il est opposé successivement  au champion olympique de 1952, le suédois Axel Grönberg, et à son dauphin, le Finlandais Kalervo Rauhala. Il perd ces deux combats.

Les années suivantes ne lui sont pas plus favorables : il échoue de nouveau face à des lutteurs expérimentés, de classe mondiale, comme le Soviétique Giwi Kartosia, le Bulgare Dimitar Dobrev et le Hongrois György Gurics. Il n'apparaît plus sur la scène internationale avant 1962. Il est alors beaucoup plus fort : il obtient la médaille d'argent aux championnats du monde en 1963 et, surtout, remporte le titre olympique à Tokyo, en 1964, en dominant le Tchèque Jirí Kormaník. Il obtient une nouvelle médaille aux Jeux olympiques de Mexico en 1968, de bronze en l'occurrence. Une défaite face à l'Allemand Lothar Metz le prive du titre.

Branislav Simić mesure 1,80 m. Il a toujours combattu dans la catégorie des poids moyens, dont la limite est de 79 kg en 1961 puis de 87 kg en 1962. Après sa carrière sportive, il devient professeur d'histoire. Il est intronisé au Temple de la renommée de la Fédération internationale des luttes associées en 2007.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1935
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1964
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1956
Champion olympique de lutte
Porte-drapeau olympique de la Yougoslavie

Branislav Simić


Tilde Bork Pedersen (født 3. august 1993 i Dianalund) er en dansk tidligere politiker der var i Folketinget for Dansk Folkeparti fra 2015–2019. Student fra Sorø Akademi 2012.

Baggrund
Tilde Bork er datter af bager Allan Bork Pedersen og bager Mona Pedersen. Hun er gift med Anders Ladegaard Bork.

Politisk karriere
Tilde Bork var opstillet til Europa-Parlamentsvalget 2014. Her fik hun 1.729 personlige stemmer.
Året efter blev Bork valgt for Østjyllands Storkreds ved Folketingsvalget 2015.
I storkredsen opnåede hun 3.198	personlige stemmer.
Hun blev valgets yngste folketingsmedlem.

Henvisninger

Tidligere folketingsmedlemmer fra Dansk Folkeparti
Folketingsmedlemmer i 2010'erne

Tilde Bork


En mathématiques, une forme modulaire de Hilbert est une généralisation des formes modulaires aux fonctions de deux variables ou plus. C'est une fonction analytique sur le produit de m demi-plans supérieurs  satisfaisant un certain type d'équation fonctionnelle.

Définition
Soit F un corps totalement réel de degré m sur le corps des rationnels. Soit  les plongements réels de F. On définit ainsi une application

Soit  l'anneau des entiers de F. Le groupe  est appelé le groupe modulaire de Hilbert plein. Pour tout élément , on dispose d'une action de groupe sur  définie par .

Pour

on définit:

Une forme modulaire de Hilbert de poids  est une fonction analytique sur  telle que pour tout

Contrairement au cas de forme modulaire, aucune condition supplémentaire n'est requise, en raison du principe de Koecher.

Histoire
Ces formes modulaires, pour des corps quadratiques réels, ont été traitées pour la première fois en 1901 dans l'Habilitationssschrift d'Otto Blumenthal (université de Göttingen). Il y mentionne que David Hilbert les avait envisagées initialement dans un travail de 1893-94, resté inédit. Le travail de Blumenthal a été publié en 1903. Pour cette raison, les formes modulaires de Hilbert sont souvent appelées formes modulaires de Hilbert-Blumenthal.

La théorie est restée en retrait pendant quelques décennies ; Erich Hecke y a fait appel dans ses premiers travaux, mais un intérêt majeur pour les formes modulaires de Hilbert attendait le développement de la théorie des variétés complexes.

Articles connexes

 Forme modulaire de Siegel
 Surface modulaire de Hilbert

Références

 Jan H. Bruinier : Formes modulaires de Hilbert et leurs applications.
 Paul B. Garrett : Formes modulaires holomorphes de Hilbert . Wadsworth & Brooks/Cole Advanced Books & Software, Pacific Grove, Californie, 1990.
 Eberhard Freitag : Formes Modulaires Hilbert . Springer Verlag.

Analyse harmonique

Forme modulaire de Hilbert


Kauçuk, bazı tropikal bitkilerin öz suyundan (lateks) ya da petrol ve doğalgazdan imal edilen esnek bir madde. Ağaçların öz suyundan üretilene doğal kauçuk, petrol ürünlerinden üretilene sentetik kauçuk denir. Her iki tür de çok yönlü maddelerdir. Kauçuktan yapılan eşyalar genellikle lastik olarak adlandırılır.

Ana vatanı Güney Amerika olan kauçuk ağacı (Hevea brasiliensis), günümüzde daha çok Brezilya, Seylan, Meksika, Cava Adası, Orta ve Doğu Afrika'da yetişir. Yüzlerce yıldan beri, doğal kauçuk, kauçuk ağacına çizikler atmak suretiyle süt hâlinde akan içindeki öz suyu toplayarak, bu suyu kurumaya ve sertleşmeye bıraktıktan sonra çeşitli muamelelerle kullanılarak elde edilmektedir. 20. yüzyıl boyunca, kimyadaki ilerlemeler, yağdaki kauçuğun kullanılarak suni versiyonunun yapılmasına imkân tanıdı. Her yıl üretilen 18 milyon ton kauçuğun üçte ikisi sentetiktir.

Etimoloji
Türkçeye Fransızcadan geçen sözcüğün kökeni Keçuva dilindeki kauchuk sözcüğüdür. Kauçuk bazı Batılı dillerde "silgi" (rubber) veya "Hindistan silgisi" olarak adlandırılır. Bunun nedeni 1744 yılında Avrupa'ya Hindistan'dan getirilmesi ve ilk etapta sadece yazı silgisi olarak kullanılmasıdır.

Kauçuk Keçuva dilinde, "ağlayan ağaç" anlamına gelir.

Tarihçe

Kauçuk üretimi en geç 15. yüzyılda Aztekler tarafından biliniyordu. 1493'te Yeni Dünya'ya ulaşan Kristof Kolomb, günlüklerinde, ağaç özsuyundan yapılmış lastik bir topla oynayan Azteklerden bahseder. Kauçuğu 1840'lı yıllarda tam anlamıyla günlük yaşamımıza sokan kişi ise kauçuğun babası olarak da bilinen Charles Goodyear'dır.

Kullanım alanları

Doğal kauçuk kütlece %3 protein ve %97 cis-1,4-poliisopren içerir.

Ham kauçuğa lateks denir. Pamuk veya viskonla karıştırılarak, kemer korse, lastik çorap (varis çorabı) yapımında kullanılır. Kauçuk, giysi, hortum ve lastik yapmak için esnek bir maddeye dönüştürülebilir. Kauçuğun emici özellikleri, onu otomobil süspansiyonunda kullanışlı madde yapar. Kauçuk aynı zamanda endüstriyel maddelerin titreşimlerini de azaltır.

Ayrıca kauçuktan su geçirmezlik apresinde de faydalanılır. Kauçuk suya dayanıklı olduğu için, dalgıç giysilerinde, yağmurluklarda ve tıbbi tüplemede kullanılır. Kauçuk iyi bir elektrik yalıtkanıdır ve genellikle elektrik tellerini kaplamada kullanılır. Kauçuk, milyonlarca hava kabarcığından oluşan köpük hâle dönüştürülebilir. Bu köpüğe kalıp verilip, sünger ve yastık gibi çok sayıda hafif ürün elde edilebilir.

Kaynakça

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Kauçuk endüstrisi

Kauçuk


An Agrostis poeppigiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Agrostis poeppigiana in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis poeppigiana


ජුනෝ යනු,  වර්තමානයෙහි බ්‍රහස්පතී ග්‍රහ ලෝකය වටා කක්ෂගතව සිටින නාසා නිව් ෆ්‍රන්ටියර්ස් මෙහෙයුමකි. කැනවරල් තුඩුව ගුවන් හමුදා ස්ථානය වෙතින් 2011 අගෝස්තු 5 දිනදී දියත් කෙරුණු ජුනෝ,  2016 ජූලි 4 දිනදී බ්‍රහස්පතී කක්ෂයට ඇතුළු විය. බ්‍රහස්පතීගේ සංයුතිය, ගුරුත්වජ ක්ෂේත්‍රය, චුම්බක ක්ෂේත්‍රය සහ, ධ්‍රැවීය චුම්බකගෝලය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරනු වස්, මෙම අභ්‍යාවකාශයානය ධ්‍රැවීය කක්ෂයක පවතියි.

ආශ්‍රිත

ජුනෝ (අභ්‍යාවකාශ යානය)


Seroloji, serumbilim veya serum bilimi, serum imali veya tesirlerini konu alan bilim dalıdır. Bir disiplin olan seroloji serumları incelemeye yönelik birçok tekniği içinde barındırır.

Tıpta seroloji dendiğinde akla gelen şeylerden biri belirli bir mikroorganizmaya karşı üretilmiş antikorların varlığını saptayan bir tıbbi kan testidir. Bir enfeksiyon şüphesi oluştuğunda seroloji uygulanabilir. Hepatit testlerine de bu kandan bakılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Serum

Seroloji


Klasik Türk müziği, klasik Türk mûsıkîsi, Osmanlı'daki adıyla mûsıkî veya günümüzde kullanılan adıyla Türk sanat müziği; Türk kültürüne has makamlı bir müzik türü. Klasik batı müziği ve Hint müziği ile beraber dünya üzerinde süreklilik ve gelenek oluşturma bakımından mevcut birkaç klasik müzikten birisi olarak kabul edilir.

Etimolojisi
Bu terimdeki "Türk" ve "klasik" kelimeleri, cumhuriyet döneminde Osmanlı Devleti'nden süregelen müziğe karşı batı müziği taraftarlarınca ileri sürülen bazı iddialara cevap vermek için türetilmiştir. Bu iddialardan en önemlisi Osmanlı müziğinin Türklerin değil, Bizans ve İran müziği kaynaklı olduğuna dair olan tezdir. Hüseyin Sadeddin Arel ve Rauf Yekta gibi batılı müzik çevrelerince de saygın görülen kimi müzikologlar, bu iddiaları belge ve bilgilerle çürütmüşlerdi. Cumhuriyet döneminde bu müzik geleneği genellikle göz ardı edilmiş, hatta 2 Kasım 1934-6 Eylül 1936 tarihleri arasında verilen emir ile devlet radyosu TRT'de çalınması yasaklandı. Bu yasağın politik sebeplerle veya Türk Halk Müziğinin yaygınlaştırılması maksadıyla konulduğu düşünülmekle birlikte sonuç olarak Klasik Türk müziğini modern yöntemlerle öğreten konservatuvarlar ancak 1970'li yıllarda kurulabildi.

Klasik Türk müziğinin adlandırılması konusunda görüş ayrılıkları vardır. Osmanlı döneminde bu müziğe sadece "musıkî" denmekteydi. Nitekim bu geleneksel müziği, Cinuçen Tanrıkorur gibi "Osmanlı müziği" olarak adlandıranlar olduğu gibi, ona "Geleneksel Türk müziği" adını verenler de vardır.

Tarihi

Klasik Türk müziği tarihsel açıdan altı döneme ayrılabilir: oluşum dönemi, dönüşüm dönemi, klasik dönem, son klasik dönem, romantik dönem ve reformist dönem. 10. yüzyılda yaşamış olan Farabi'den Timurlenk'in öldüğü 1405'e kadar geçen süre, Türk müziğinin nazari (teorik) yönleriyle açıklandığı ve yazıya aktarılmaya başlandığı oluşum dönemini kapsamaktadır. Bu dönemin sonlarına doğru, çok meşhur bir üstat olan Abdülkadir Meragi, bir sonraki evrenin tohumlarını atmış, Türk müziğine yeni bir yön vermiştir. Bunu takiben, 16. yüzyılın başından Yavuz Sultan Selim'in tahta çıktığı 1512'ye değin; anlatılageldiği şekilde, Türk müziğinin ses perdeleri ve makamları üzerinde birtakım nazari değişiklikler yapılmıştır. Bu dönem, Diyar-ı Rum'un ve Balkanlar'ın üzerinde Mevlevihanelerin yapıldığı, İstanbul'un fethedildiği, Bizans İmparatorluğu kalıntıları arasına Enderun saray okulunun kurulduğu, kökleştiği ve Orta Asya'dan Ali Şir Nevai, Hüseyin Baykara, Ali Kuşçu, Şadi gibi ilim adamlarının İstanbul'a cezbedildiği bir dönüşüm dönemi, keza bir nevi Rönesans olarak görülmektedir.

Klasik Türk müziği; Orta Asya, Selçuklu ve özellikle Osmanlı uygarlığının bir ürünü olarak, pek çok milletin müziklerini etkilemiş, onların müziğini de kendi potasında eritmiştir. Bunun bir sonucu olarak, klasik musıkî, gerek makam sayısı ve anlayışı, gerekse formlar ve usuller bakımından zengin bir müzik türü olmuştur. Bunun ardından, 15. yüzyılın başından IV. Murat'ın öldüğü 1640'a dek, doğuya düzenlenen seferler sayesinde, Osmanlı sarayında, Ortadoğu'dan getirilen müzik ve sanat adamlarının faaliyet gösterdiği bir dönem yaşanmıştır. Itri'den (1640-1712) 1730'a kadarki zaman diliminde, Avrupai Barok ve Rokoko etkilerin Osmanlı sarayına nüfuz ederek, zamanının doğu kültürüyle apayrı bir sentez oluşturduğu klasik dönem süregelmiştir. 1730'dan İsmail Dede Efendi'nin 1846'daki ölümüne dek uzanan dönem ise son klasik dönem olarak adlandırılmaktadır. Tanzimat Fermanı'nın ilan edildiği yıllardan (1839) 2. Dünya Savaşı'nın sona erdiği 1945'e kadar süren akım da romantik dönem olarak anılmaktadır.

Günümüzde Klasik Türk müziği

Türk Sanat Müziği ile Klasik Türk müziği birbirine yakın kavramlar olmakla birlikte; "Klasik Türk müziği", tarihî anlayış ve geleneği temsil ederken, Batı müzik terminolojisinden ödünç alınmış "sanat müziği" kavramı ise daha çok bu musıkînin Cumhuriyet döneminde aldığı modern bir biçimi ifade eder. 20. yüzyılın ortalarından bugüne kadar gelen dönem çağdaş dönemdir. Bu dönemin en önemli temsilcilerinden biri Münir Nurettin Selçuk'tur. Bu dönemde kâr, beste, ağır ve yürük semâi gibi formlar arka planda kalırken, modern müzik anlayışına uygun kısa süreli, kısa güfteli ve hareketli şarkı ve fantezi formları Türk Sanat Müziği'ne hakim duruma gelmiştir. Bu anlayışın Batı müziğini model alması sonucunda, koro ve konser gibi uygulamalar yaygınlık kazanmış; keman, piyano, klarnet gibi Batılı sazlar da saz heyetlerine girmiştir. Bu modern anlayışı destekleyen unsurlardan birisi de, klasik musıkîde en önemli aktarım ve anlayış aracı olan meşk geleneğinin sekteye uğramasıdır. Klasik sanatların hepsinde geçerli olan ve talebenin bir üstadın "elinden geçerek" musıkîyi öğrenmesi süreci büyük ölçüde sona ermiş, yerine modern anlayışla, nota üzerinden eser öğretilen koro ve dernekler geçmiştir. Tasavvufî felsefeye, dolayısıyla aşkınlığa ve tefekküre dayanan klasik musıkî anlayışı yerine eğlence odaklı bir müzik anlayışı yerleşmiştir. Buna rağmen klasik musıkî geleneğini sürdüren ve yeni eserler verenler yok değildir. Hacı Arif Bey ile başladığı ileri sürülen modernleşme döneminde klasik üslubu ve anlayışı devam ettiren Gülçin Yahya Kaçar, Fehmi Tokay, Zeki Arif Ergin ve Ahmet Avni Konuk gibi bestekârlar da yer almıştır. Günümüzde de bu anlayışa bağlı genç bestekârlar eserler vermektedir.

Türk sanat müziği kamu radyo ve televizyonları kadar gazino gibi eğlence mekanlarının da temel tercihini oluşturmuş, bu nedenle kitlelere ticari açıdan da ulaşabilmiştir. Bu evrenin önemli bestecileri arasında Sadettin Kaynak, Bimen Şen, Refik Fersan, Yesari Asım Arsoy ve Avni Anıl sayılabilir. Türk sanat müziğinin bu bestecilerden başka "piyasa müziği" olarak anılan daha popüler bazı önemli bestecileri de vardır. Bunlara örnek olarak Yusuf Nalkesen, Şekip Ayhan Özışık ve Teoman Alpay verilebilir. Günümüz TRT repertuvarında 19 bine yakın Türk musikisi eseri bulunmaktadır.

Türk müziğinde enstrümanların önemi
Türk müziğindeki başlıca çalgılar; ud, kanun, keman, ney, tanbur, lavta, klasik kemençe, rebab, santur, kudüm, def ve zildir. Doğaçlama bir tür olan gazel için kullanılan ve çalgısal-vokal ayrımına göre ortaya çıkan kategoriye sözel taksim adı verilmektedir.

Osmanlı klâsik ve halk mûsikîsinde kullanılan bütün telli/saplı çalgıların atası olan Kopuz'un ömrü 18. yüzyıla kadar devam edebilmiş, 10. ila 16. yüzyıllar arası çok revaçta olan ud yerini, l9. yüzyılın sonunda yeniden almak üzere, 17. yüzyıldan itibaren tanbura bırakmış, tarihi Türk harpı çeng'le, Türk pan flütü miskal 19. yüzyılda, santur ise 20. yüzyılda artık kullanılmaz olmuşlardır.

Önce viola d'amore  şeklinde sinekemanı adı ile Batıdan gelen keman, daha sonra viyola, viyolonsel ve kontrbas ile, önceleri köçekçe ve tavşanca adı verilen saray rakslarının eşlik sazı olan kemençe ve lavta 20. yüzyılda klasik mûsikîye de girmiş; kaşıkla zilli maşanın halk oyunlarında yaşamasına mukabil, çalpara da denen çengi çubuğu, köçekçe ve tavşancalarla birlikte tarihe karışmıştır.

Mûsikî aletleri bilimi demek olan "Organoloji"de çalgılar, hangi müzik söz konusu olursa olsun, bu sanatın insanla birlikte doğuşundan bu yana geçirdiği merhaleler göz önüne alınarak, vurmalı çalgılar, nefesli çalgılar ve telli çalgılar sırası içinde incelenmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Mûsikîsi üzerine çeşitli makaleler
 Safiye Ayla'dan bir gazel  mp3, 829 kB, 0:00:53 duration
 Kâni Karaca'nın Mevlid kıraâti  mp3, 1.3 MB, 0:01:28 duration
 Kûçek Mustafâ Dede'nin Beyati Mevlevi Âyini'nin Dördüncü Selâmı  mp3, 793 kB, 0:00:50
 Dr.Savaş Ş. Barkçin, "Mûsikîmiz Kimin? Anlamsız Bir Soruya Anlamlı Bir Cevap", Hece Dergisi, Yerlilik Özel Sayısı, Yaz 2010
 ,Ali TUTAN, "Türk Musikisi Çalgıları" Kış 2011

Klasik Türk müziği


Las Primarias del Partido Republicano de 2012 en Dakota del Sur se hicieron el 5 de junio de 2012. Las Primarias del Partido Republicano fueron unas Primarias, con 28 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Dakota del Sur estaban en disputa 28 delegados.

Elecciones

Resultados

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las Primarias en Dakota del Sur (en inglés)
 Primarias y Primarias en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Primarias (en inglés)

2012
Dakota del Sur


جاتس أو الاتفاقية العامة لتجارة الخدمات (The General Agreement on Trade in Service) وتعرف اختصاراً GATS، هي اتفاقية لمنظمة التجارة العالمية، سرى مفعولها في يناير 1995 كنتيجة لمحادثات جولة أوروغوي. عقدت المعاهدة لبسط النظام التجاري متعدد الأطراف في قطاع الخدمات، بنفس الطريقة التي يقوم بها نظام الاتفاقية العامة حول التجارة والتعرفة (جات) (GATT)، ببسط نفس النظام في تجارة السلع.

قام جميع الأعضاء في منظمة التجارة العالمية بالتوقيع على هذه المعاهدة، كما تمّ تطبيق مبدأ الدولة الأكثر رعاية على هذه الاتفاقية أيضاً.

نبذة تاريخية

قبل محادثات منظمة التجارة العالمية في جولة أوروغوي التي بدأت في 1986، لم تكن اتفاقيات التجارة الدولية تشتمل على الخدمات. فمعظم الخدمات كانت مصنفة على أنّها محلّية فقط، ضمن اطار البلد الواحد، ومن الصعب أن تنتقل من دولة لأخرى. وكانت خدماتٌ أخرى كونها خدمات عامة وأساسيّة، كانت مملوكة من قبل الحكومة فقط وخاضعة لرقابتها، وذلك منعاً للعبث بها والاحتكار.

صنف ثالث مهم من الخدمات، يشتمل على الصحة والتعليم وخدمات المياه، كان يعتبر في كثير من البلدان كمسؤولية حكومية يجب عدم تركها كريشة في مهبّ ريح السوق.
مع ذلك، فقد بقيت بعض الخدمات - بالتحديد الخدمات المالية والنقل البحري-، بقيت لقرون بلا أي تشريعات مقيّدة لها، كونها عنصر أساسي للتبادل التجاري.

عانت بعض القطاعات الكبيرة الأخرى من تغييرات تقنية وتنظيميّة جوهريّة في العقود الأخيرة، مما جعلها مفتوحة لاستثمار التجاري وقلّل العقبات لمن أراد الاستثمار في هذه القطاعات. التطور الكبير الذي شهدته تكنلوجيا المعلومات والإنترنت كان له اليد الطولى في توسع مجال قطاع الخدمات دولياً ليشمل مجموعة من الخدمات التجارية كالعلاج، التعلم عن طريق الإنترنت، الهندسة، هندسة العمارة، الاعلانات وشّحن البضائع.

وتعالت نداءات أصحاب العمل لتقوم الحكومات بفتح المجال أمام انتشار الخدمات بشكل أوسع بين الدول بعيداً عن التدخل الحكومي. في ذات الوقت كان هناك ضغوطات من قوى في المجتمع المدني على الحكومة لتكون مسؤولة عن كل التعاملات التجارية، وطالبوا بتقنين التعاملات التجارية بتشريعات واضحة منعاً لأي خرق واستغلال قد يضر المواطنين.

أنماط تقديم الخدمات

تشمل اتفاقية جاتس أربع أنماط لتقديم الخدمات في التجارة عبر البلدان:

مبدئيا، يمكن للاعضاء تحديد القطاعات التي يريدون تحريرها بما في ذلك تحيد نمط تقديم الخدمات. إلا أن هذف جاتس، كما جاء في المقدمة، فهو الوصول إلى درجات عليا من التحرر مع مرور الوقت. وللوصول لهذه النتيجة، فالاتفاقية تتبع أسلوب «تأثير ترس السقاطة»  بمعنى أنه لا يمكن الرجوع عن خطوة ما بعد تثبيتها. وهذا الأسلوب كان أحد الأعتراضات في معاهدة الاستثمار المتعددة الوجوه  التي فشلت.

الانتقادات

لقد انتقدت وثائق جاتس على أنها تحاول الاستعاضة عن سلطات الهيئات التشريعية والقضائية الوطنية لحكومات الأعضاء بلجنة تحقيق النزاعات التابعة لها والتي تتداول قراراتها خلف الأبواب المغلقة. وعلى أعضاء منظمة التجارة الدولية صرف هذه الانتقادات بسبب التزامهم المسبق بإنجاح المبادئ التجارية للمنفسة وتحرير التجارة.

مع أن الاتفاقية تمنح الدول الأعضاء في اختيار القطاعات التي يحررونها، إلا أن الضغط التجاري يمنعهم من عدم تحرير الخدمات التجارية. إلا أن بعض الخدمات العامة، مثل الماء والكهرباء' هي خدمات تجارية. وكذلك خدمات التعايم والطياية التي تعتبرها بعض الدول خدمات يمكن تصديرها المربحة.

انظر أيضاً
 منظمة التجارة العالمية

وصلات خارجية

موقع منظمة التجارة العالمية بالعربية

المراجع

اتفاقيات تجارية
اتفاقيات منظمة التجارة العالمية
ليبرالية
معاهدات
معاهدات آيسلندا
معاهدات أبرمت في 1994
معاهدات أرمينيا
معاهدات أستراليا
معاهدات ألبانيا
معاهدات ألمانيا
معاهدات أنتيغوا وباربودا
معاهدات أنغولا
معاهدات أوروغواي
معاهدات أوغندا
معاهدات أوكرانيا
معاهدات أيرلندا
معاهدات الأرجنتين
معاهدات الأردن
معاهدات الإكوادور
معاهدات الإمارات العربية المتحدة
معاهدات البحرين
معاهدات البرازيل
معاهدات البرتغال
معاهدات التشيك
معاهدات الجبل الأسود
معاهدات الدنمارك
معاهدات الرأس الأخضر
معاهدات السعودية
معاهدات السلفادور
معاهدات السنغال
معاهدات السويد
معاهدات الغابون
معاهدات الفلبين
معاهدات الكاميرون
معاهدات الكويت
معاهدات المالديف
معاهدات المجر
معاهدات المغرب
معاهدات المكسيك
معاهدات المملكة المتحدة
معاهدات النرويج
معاهدات النمسا
معاهدات النيجر
معاهدات الهند
معاهدات الولايات المتحدة
معاهدات اليابان
معاهدات اليمن
معاهدات اليونان
معاهدات إسبانيا
معاهدات إستونيا
معاهدات إسرائيل
معاهدات إندونيسيا
معاهدات إيطاليا
معاهدات بابوا غينيا الجديدة
معاهدات باراغواي
معاهدات باربادوس
معاهدات باكستان
معاهدات بروناي
معاهدات بلجيكا
معاهدات بلغاريا
معاهدات بليز
معاهدات بنغلادش
معاهدات بنما
معاهدات بنين
معاهدات بوتسوانا
معاهدات بوركينا فاسو
معاهدات بوروندي
معاهدات بولندا
معاهدات بوليفيا
معاهدات بيرو
معاهدات تايلاند
معاهدات تايوان
معاهدات تركيا
معاهدات ترينيداد وتوباغو
معاهدات تشاد
معاهدات تشيلي
معاهدات تنزانيا
معاهدات توغو
معاهدات تونس
معاهدات تونغا
معاهدات جامايكا
معاهدات جزر سليمان
معاهدات جمهورية إفريقيا الوسطى
معاهدات جمهورية الدومينيكان
معاهدات جمهورية الصين الشعبية
معاهدات جمهورية الكونغو
معاهدات جمهورية الكونغو الديمقراطية
معاهدات جمهورية مقدونيا
معاهدات جنوب إفريقيا
معاهدات جورجيا
معاهدات جيبوتي
معاهدات دخلت حيز التنفيذ بواسطة الاتحاد الأوروبي
معاهدات دومينيكا
معاهدات رواندا
معاهدات روسيا
معاهدات رومانيا
معاهدات زامبيا
معاهدات زيمبابوي
معاهدات ساحل العاج
معاهدات ساموا
معاهدات سانت فينسنت والغرينادين
معاهدات سانت كيتس ونيفيس
معاهدات سانت لوسيا
معاهدات سريلانكا
معاهدات سلوفاكيا
معاهدات سلوفينيا
معاهدات سنغافورة
معاهدات إسواتيني
معاهدات سورينام
معاهدات سويسرا
معاهدات سيراليون
معاهدات سيشل
معاهدات طاجيكستان
معاهدات عمان
معاهدات غامبيا
معاهدات غانا
معاهدات غرينادا
معاهدات غواتيمالا
معاهدات غيانا
معاهدات غينيا
معاهدات غينيا بيساو
معاهدات فانواتو
معاهدات فرنسا
معاهدات فنزويلا
معاهدات فنلندا
معاهدات فيتنام
معاهدات فيجي
معاهدات قبرص
معاهدات قطر
معاهدات قيرغيزستان
معاهدات كازاخستان
معاهدات كرواتيا
معاهدات كمبوديا
معاهدات كندا
معاهدات كوبا
معاهدات كوريا الجنوبية
معاهدات كوستاريكا
معاهدات كولومبيا
معاهدات كينيا
معاهدات لاتفيا
معاهدات لاوس
معاهدات لوكسمبورغ
معاهدات ليبيريا
معاهدات ليتوانيا
معاهدات ليختنشتاين
معاهدات ليسوتو
معاهدات ماكاو
معاهدات مالاوي
معاهدات مالطا
معاهدات مالي
معاهدات ماليزيا
معاهدات مدغشقر
معاهدات مصر
معاهدات منغوليا
معاهدات موريتانيا
معاهدات موريشيوس
معاهدات موزمبيق
معاهدات مولدوفا
معاهدات ميانمار
معاهدات ناميبيا
معاهدات نيبال
معاهدات نيجيريا
معاهدات نيكاراغوا
معاهدات نيوزيلندا
معاهدات هايتي
معاهدات هندوراس
معاهدات هولندا
معاهدات هونغ كونغ
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1995

جاتس


La Catedral Metropolitana de Los Altos está ubicada en la ciudad de Quetzaltenango. Es la sede de la Arquidiócesis de Los Altos Quetzaltenango-Totonicapán. Está localizada frente al costado este de la «Parque a Centro América» en el centro de la ciudad.

Historia
Fue fundada por los españoles poco después de haber conquistado la ciudad de Xelajú-Noj y haber vencido al legendario príncipeindígena Tecún Umán. La fundada ciudad de Quetzaltenango fue dedicada por los españoles al Espíritu Santo.

Más tarde cuenta la leyenda, que la imagen de la Virgen del Rosario que se dirigía desde Antigua Guatemala para la Nueva Guatemala de La Asunción después de un catastrófico terremoto, decidió quedarse en Quetzaltenango. Desde entonces, Nuestra Señora del Rosario es la patrona de la ciudad. La imagen de la Virgen del Rosario estaba en el Altar Mayor pero más tarde fue trasladada a una capilla en el interior de la misma Catedral.

Esta iglesia, de las primeras en fundarse en Quetzaltenango, contiene a dos de las imágenes más veneradas de Quetzaltenango: El Divino Justo Juez y la Virgen del Rosario. Las dos imágenes salen en procesión el Viernes Santo y durante las fiestas de octubre, respectivamente.

La Catedral actual, tiene al menos 3 transformaciones, y en la última se dejó la fachada (por lo que da el aspecto de ser dos iglesias distintas, a pesar de ser solo una).

Referencias

Catedrales católicas de Guatemala
Quetzaltenango (ciudad)
Quetzaltenango
Quetzaltenango

Catedral del Espíritu Santo de Quetzaltenango


La Maison de Castro (en espagnol : Casa de Castro) est une importante famille de la noblesse d'Espagne, originaire de la couronne de Castille, dont l'origine est immémoriale et probablement liée à la ville de Castrojeriz, malgré un profond enracinement dans le royaume de Galice.

Particulièrement liée au titre de Comte de Lemos, elle est parmi les plus anciennes maisons à bénéficier de la Grandesse d'Espagne, avec les ducs d'Albuquerque ou de Medinacelli par exemple, qui donne droit au prédicat d'excellence et le roi d'Espagne s'adresse à eux en les appelant « Primo » (Cousin). Cette lignée a fourni plusieurs adelantados majeurs à l'Espagne (équivalent de vice-rois, ministres, chanceliers, maréchaux, capitaines généraux etc.) et est à l'initiative de la fondation de l'Ordre de Santiago.

Origines et brève histoire
Il existe plusieurs théories sur l'origine de cette famille. L'une d'entre elles place la branche galicienne des Castro comme descendant du roi García de Galice. Cependant,  considère que l'origine de la lignée remonte plutôt au seigneur Fernando García de Hita, fils du comte , l'arrière petit-fils agnatique du roi  de Léon et de l'Infante Urraca Garcés, fille légitime du roi  et d'Étiennette de Foix.

Au temps de  au , la famille Castro rivalise principalement avec une autre importante maison castillane, celle des Lara, qui revendique la tutelle d'. Au , , fils de , "" (équivalent de Grand Maître de France) du roi  avec qui il s'illustre à la guerre contre les musulmans, épouse la fille de ce même roi,  et reçoit de nombreux titres pour ses services, sa loyauté et sa réputation ainsi que la dignité de "Toute la loyauté de l'Espagne" pour avoir soutenu son doublement beau-frère  (car ce dernier épouse sa sœur ) lors des rébellions. Cependant, lorsque le roi  répudie sa reine Jeanne, Fernan cherche à défendre l'honneur de sa sœur et rejoint le comte de Trastamare dans sa guerre au cours de laquelle ce dernier est proclamé roi de Castille avec l'appui des royaumes de France et d'Aragon.

L'absence d'héritiers dans la lignée principale a favorisé l'émergence de la branche galicienne de la famille. Cette branche est devenue la famille la plus puissante de la noblesse Galicienne et l'une des plus puissantes de toute l'Espagne. Traditionnellement liée au Comté de Lemos, parmi ses représentants les plus illustres on retrouve le «Grand Comte de Lemos» Pedro Fernández de Castro et Andrade, qui était vice-roi de Naples et son oncle le cardinal Rodrigo de Castro Osorio. Par leurs liens avec la royauté espagnole, ils descendaient aussi des rois d'Aragon, Castille, Léon, Galice, Navarre, Portugal, France, Angleterre, Écosse, Danemark, Suède etc.

À nouveau faute de descendants chez les aînés, le comté de Lemos est venu élargir la liste des titres de la  par mariage bien qu'une partie de la famille Castro le revendique encore à ce jour. Selon Manuel Murguía, la saga des Castro, les Comtes de Lemos, fait d'eux l'équivalent d'une « dynastie royale », et selon Hermida Balado, l'unique famille qui aurait pu créer une lignée de rois en Galice.

«La lignée des Castro est semi-royale. Il n'y a pas d'autre maison en Galice qui offre autant de liens de parenté avec la royauté au Moyen Âge.» (Crespo Pozo)

Le Grand Comte de Lemos a été un important mécène des grands écrivains de son temps, comme Luis de Góngora (dont l'œuvre contient de nombreux sonnets et poèmes dédiés au comte ou à sa ville de Monforte) ou Miguel de Cervantes, qui dédie à l'aîné des Castro son œuvre Les travaux de Persille et Sigismonde, la deuxième partie de Don Quichotte, les Nouvelles exemplaires et les Huit comédies et huit intermèdes, ainsi que les frères Argensola et Quevedo, qui l'ont défini comme "Honneur de notre âge".

Ainsi, le dernier écrit de Miguel de Cervantes, considéré comme l'une des plus belles pages de la littérature espagnole, et signé quatre jours avant sa mort, fut une épître au Comte.

Membres notables

 Fernando García de Hita (1065-1135), de lignée asturo-léonaise et bien que n'ayant jamais porté le nom de Castro, il est considéré fondateur de la maison de Castro.
  (m. 1169),  castillan,  du roi Alphonse VII de León et Castille, précepteur de son fils Sanche III de Castille et Intendant du roi, marié à Toda Diaz.
 Rodrigo Fernández de Castro "le Chauve" (1090-1142),  castillan,  (connétable) du roi Alphonse VII de León et Castille, marié à Eylo Álvarez, fille d'.
 Pedro Fernandez de Castro "le Puissant" (1115-1184), premier Maître de l'Ordre de Saint-Jacques de l'Épée (Ordre de Santiago), marié à Maria Pérez de Lara, fille de  et Eva de Rochechouart.
  (m. 1195),  castillan, tuteur du futur roi Sanche III de Castille, marié à Elvira Osorio, fille d'.
  (1125-1185),  du roi Fernando II de León dont il épouse la demi-sœur .
  (1160-1214),  de son cousin germain, le roi Alphonse IX de León, marié à l'infante Maria Sanchez de Léon, petite-fille de Ferdinand II de León.
  (f. 1239),  (connétable) du roi et  du roi Alphonse IX de León, marié en secondes noces à la future reine du Portugal, Mencia Lopez de Haro.
  (1280-1304), adelantado majeur de Galice,  de l'ordre de Santiago et commandeur de la Cathédrale de Lugo, marié à , fille du roi Sanche IV de Castille.
  (f. 1342),  du roi Alphonse XI de Castille, adelantado majeur d'Andalousie, Galice et Murcie,  de l'ordre de Santiago et commandeur de la Cathédrale de Lugo, marié à .
  (m. 1375), "toute la loyauté de l'Espagne",  du roi Pierre Ier de Castille,  de l'ordre de Santiago, marié à , fille du roi Alphonse XI de Castille.
  (1398-1455) est la fille du connétable de Castille , comte de Trastamare et d'. Elle récupère le nom de sa mère et tous les titres de sa famille à la mort de son . Comtesse de Lemos, Ponferrada, Villafranca del Bierzo, Castro Caldelas, Puentedeume et autres, ainsi que comtesse consort de Cabrera et Ribera.
 Béatrice de Castro Osorio (1480-1570), comtesse de Lemos, Grande d'Espagne et mère du célèbre cardinal Rodrigo de Castro Osorio. Elle épouse Denis de Portugal, fils de Ferdinand II, duc de Bragance qui récupère le nom et les armes de son épouse pour éviter à la lignée de s'éteindre.
  (1506-1566), noble espagnol du , officier militaire et conquistador qui est allé en Amérique du Sud pour contribuer à la conquête du Chili. Sur place il épousa Bárbola Coya Inca, une princesse inca avec qui il eut une progéniture métisse légitime.
 Fernando Ruiz de Castro y Portugal (1505-1575), marquis de Sarria, comte de Lemos et mayordomo mayor de l'Infante Jeanne d'Autriche, fille de Charles Quint, sœur de Philippe II et mère de Sébastien Ier, marié à Teresa de Andrade.
 Fernando Ruiz de Castro Andrade y Portugal (1548-1601), comte d'Andrade, comte de Lemos, comte de Villalba, marquis de Sarria, Grand d'Espagne et vice-roi de Naples.
 Francisco Ruiz de Castro Portugal (1579 - 1637 ), comte de Lemos et nombreux autres titres, vice-roi de Naples, ambassadeur à Rome puis vice-roi de Sicile.
 Cristóbal Vaca de Castro (1492-1566), diplômé en droit espagnol et un magistrat envoyé au Pérou pour résoudre les différends entre Pizarristes et Almagristes. À son arrivée au Pérou, il dut se charger de réprimer la rébellion de Diego de Almagro el Mozo et d'exercer le gouvernement, entre les années 1542 et 1544.
  (1534-1623), juriste et ecclésiastique espagnol, juge de la Cour royale de Valladolid, de Grenade, président des deux, archevêque de Grenade à partir de 1589 et de Séville de 1610 jusqu'à sa mort et fondateur de l' Abbaye du Sacromonte à Grenade.
 Pedro Fernández de Castro, Andrade et Portugal (1576-1622 ), comte de Lemos, marquis de Sarria, comte de Villalba, comte d'Andrade et Grand d'Espagne de  classe. Président du Conseil des Indes, vice-roi de Naples, président du Conseil suprême d'Italie, commandeur de l'Ordre d'Alcántara et célèbre homme d'État et diplomate espagnol. Il fut également ambassadeur extraordinaire à Rome et chef de la police du royaume de Galice.
 Francisco Fernández de Castro Andrade (1613-1662), comte de Lemos, Grand d'Espagne entre autres titres, et vice-roi d'Aragon, chevalier de l'ordre de Santiago et  du roi Felipe IV d'Espagne.
 Pedro Antonio Fernández de Castro Andrade et Portugal (1632-1672 ), comte de Lemos, marquis de Sarria, comte d' Andrade, comte de Villalba, duc de Taurisano, Grand d'Espagne et vice-roi du Pérou sous le règne du roi Charles II d'Espagne.
  (1715-1777), duc de Béjar, comte de Lemos et nombreux autres titres. Juge et " Majeur" (Connétable) de Castille, Première voix de la noblesse de Castille, Grand d'Espagne. Chevalier grand-croix de l'Ordre de Charles III, chevalier de l'Ordre de Saint-Janvier, chevalier de l'Ordre de la Toison d'Or, gentilhomme de chambre du roi Ferdinand VI de Bourbon, précepteur et mayordomo majeur du prince des Asturies, le futur roi Charles IV de Bourbon.

Généalogie

Voir aussi

 Comté de Lemos
 Denis de Bragance

Références

Bibliographie

 Salazar y Acha, Jaime de (1991). El linaje castellano de Castro en el siglo XII: Consideraciones e hipotesis sobre su origen. Annales de l'Académie Royale Madrilène d'Héraldique (1) , .

Histoire de la Galice

Maison de Castro


بلدة قرحتا بلدة سورية تابعة لمنطقة مدينة دوما، محافظة ريف دمشق، سوريا، تقع شمال غربي ناحية الغزلانية بالتماس مع الخط الوهمي المحدد لقطاع منطقة مدينة دوما، وترتفع عن سطح البحر 630 م.

تحدها القرى والبلدات التالية: حوش السلطان - البياض - نجها، ومن الشرق الجنوبي ناحية الغزلانية.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

مراجع وهوامش

عشيرة بشاره من أكبر العشائر ؟؟؟؟ارجوذكرهاذا

أماكن مأهولة في منطقة دوما
بلدات سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

قرحتا (ريف دمشق)


Teve Guía was a Puerto Rican gossip and listings magazine. The magazine was established by Mario Prévidi and Juan Ortiz Jiménez in 1962. Teve Guía was written in association with the United States magazine, TV Guide, but had a slightly different format. The publisher of Teve Guía was Agencia de Publicaciones.

Apart from offering daily programming information, Teve Guía also published interviews with entertainers, both from Puerto Rico and on the international scene, and gossip sections. Another section, Querida Aurora, was a Dear Abby style column, dedicated to counseling readers who write in seeking advice.

Teve Guia'''s main competitors were Artistas, Estrella, Estrellita, and Vea''.

References

1962 establishments in Puerto Rico
2009 disestablishments in Puerto Rico
Listings magazines
Magazines established in 1962
Magazines disestablished in 2009
Magazines published in Puerto Rico
Spanish-language magazines
Television magazines published in the United States
TV Guide
Defunct magazines published in the United States
Defunct companies of Puerto Rico

Teve Guía


Le réflexe cornéen est un clignement involontaire bilatéral des paupières provoqué par une stimulation de la cornée (par exemple par le toucher ou par un corps étranger). La stimulation doit susciter à la fois une réponse directe et consensuelle (réponse de l'œil opposé). Le réflexe se produit à un rythme rapide de 0,1 seconde. Le but de ce réflexe est de protéger les yeux des corps étrangers au même titre que le réflexe optico-palpébral déclenché par une lumière vive ou l'apparition rapide d'un objet dans le champ visuel.

Le réflexe cornéen est plus rapide que le réflexe optico-palpébral.

Mécanisme
Le réflexe est transmis par :

 le nerf naso-ciliaire de la branche ophtalmique (V1) et du nerf trijumeau (CN V) détectant le stimulus sur la cornée uniquement (fibre afférente).
 les branches temporales et zygomatiques du nerf facial (CN VII) initiant la réponse motrice (fibre efférente).
 le centre est situé dans le pont du tronc cérébral.

L'utilisation de lentilles de contact peut diminuer, voire supprimer ce réflexe.

Aspect clinique
L'examen du réflexe cornéen fait partie de certains examens neurologiques, notamment lors de l'évaluation du coma, comme lors de l'évaluation du score FOUR.

Normalement, les deux yeux doivent se fermer lorsque l'une des cornées est excitée.

Si aucun œil ne se ferme, soit l'un des nerfs naso-ciliaire, ophtalmique ou trijumeau ipsilatéraux sont endommagés, soit le nerf facial (CN VII) est endommagé bilatéralement.

Si seul l'œil controlatéral se ferme, le nerf facial ipsilatéral est endommagé.

Si seul l'œil homolatéral se ferme, le nerf facial controlatéral est endommagé.

Remarque
Il existe un réflexe de clignement des yeux provoqué par l'émission de sons supérieurs à 40–60 dB mais qui ne prend pas la même voie réflexe.

Clignement cyclique
Le clignement normal cyclique des paupières qui se produit typiquement 2 à 10 fois par seconde n'est pas une réponse à ce réflexe.

Une zone du cerveau, le globus pallidus des ganglions de la base, contient un centre qui contrôle ce clignement.

Cependant, les stimuli externes sont toujours impliqués. Le clignement est lié aux mouvements générés par les  muscles oculomoteurs  Le clignement est souvent concomitant avec un changement de direction du regard, et on pense que cela aide le mouvement du globe oculaire.

Voir aussi

 Réflexe optico-palpébral

Notes et références

Réflexe

Réflexe cornéen


Rentschler steht für:

 Rentschler, deutsche Unternehmensgruppe

Rentschler ist der Familienname folgender Personen:
 Adolf Rentschler (1870–1950), deutscher Pfarrer und Genealoge
 Eric Rentschler, deutsch-amerikanischer Literatur- und Filmwissenschaftler
 Frederick Brant Rentschler (1887–1956), US-amerikanischer Ingenieur
 Friedrich Erwin Rentschler (1932–2018), deutscher Unternehmer und Kunstsammler
 Ingo Rentschler (* 1940), deutscher Neurowissenschaftler
 Marco Rentschler (* 1994), deutscher Handballspieler
 Mickey Rentschler (1923–1969), US-amerikanischer Kinderdarsteller
 Rudolf Rentschler (* 1940), deutscher Mathematiker und Politiker (FDP)
 Thilo Rentschler (* 1967), deutscher Politiker (SPD)
 Walter Rentschler (1911–1984), deutscher Physiker an der Universität Hohenheim

Siehe auch:
 Renschler

Rentschler (Begriffsklärung)


Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Bürosu, 14 Aralık 1950'de Birleşmiş Milletler Genel Meclisi tarafından kurulmuştur.

BMMYK, mültecileri korumak amacıyla yapılan uluslararası hareketleri düzenlemek, onlara liderlik etmek ve dünya çapındaki mülteci sorunlarını çözmekle yetkilendirilmiştir. Asıl amacı, mültecilerin haklarını ve refahını savunmaktır.

Herkesin sığınma talebi ve diğer bir devlette gönüllü geri dönüş, yerel bütünleşme ve üçüncü ülkeye yerleştirilme seçenekleri ile güvenli bir şekilde barınma haklarını garantilemek için mücadele eder. BMMYK, yaklaşık elli yıllık bir sürede, 50 milyon kadar insanın hayatlarına yeniden başlamasına yardım etmiştir.

BMMYK, insan haklarının korunmasında ve tartışmaların barışçıl bir şekilde çözülmesinde etken olan koşulların yaratılması için devletler ve diğer kurumları destekleyerek zorla yerinden edilme vakalarını azaltmayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda BMMYK, kendi ülkelerine dönmekte olan mültecilerin yeniden kaynaşmalarını güçlendirmek arayışında olup mülteci yaratan olayların tekrarlanmasını önlemektedir.

BMMYK, ırk, din, politik düşünce ve cinsiyet ayrımı yapmaksızın ve tarafsız bir şekilde mültecilere ve diğer insanlara ihtiyaçları doğrultusunda koruma ve yardım sağlamaktadır. BMMYK, bütün faaliyetleri arasında en çok çocukların ihtiyaçlarını karşılama ve kadın haklarını yükseltme çabası içindedir.

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği (UNHCR) Türkiye Resmi Sitesi

Nobel Barış Ödülü sahibi kuruluşlar
1950'de kurulan kuruluşlar


Genlik modülasyonu İletişim teknolojisinde (yayıncılıkta) kullanılan bir modülasyon türüdür. Uluslararası literatürde AM kısaltmasıyla gösterilir. Dilimizde ise, zaman zaman GM kısaltması kullanılmaktadır. Bu modülasyon türü 1906 yılında ilk defa olarak, Kanadalı mühendis Reginald Fessenden tarafından (1866-1932) geliştirilmiştir.

Modülasyonun esasları

Modülasyon, yüksek frekanslı bir sinyalin kimi özelliklerinin iletilmek istenen bilgi sinyaline bağlı olarak değiştirilmesidir (Buna kodlanma da denilebilir.). Yüksek frekanslı sinyale, taşıyıcı denilir. Bu sinyal sinüs veya darbe sinyalidir. Taşıyıcının türü ve taşıyıcının değişen özelliklerine bağlı olarak modülasyonun pek çok türü vardır.

Genlik modülasyonunda, taşıyıcı sinüs sinyalidir. Yayın yapan tesiste, yani vericide taşıyıcı sinüs sinyalinin genliği bilgi sinyaline bağlı olarak değiştirilir. Bu işlemi yapan devreye modülatör denir. Alıcıda ise bu işlemin tersi yapılır. Yani genlik değişikliği bilgi sinyaline çevrilir. Alıcıda yapılan işleme ise genlik demodülasyonu, bu işlemi yapan devreye ise demodülatör denir.

Modülatör

Genlik modülatörü olarak, pek çok devre kullanılabilir. Bütün modülatörlerin ortak özelliği, devrede doğrusal olmayan bir devre elemanı olmasıdır. Bu eleman transistör ya da diyot gibi bir eleman olabilir. Ancak, bu gibi elemanlar karakteristiklerinin doğrusal olmayan bölgesinde çalışmalıdır. Doğrusal olmayan bir elemana iki farklı sinyal (bilgi ve taşıyıcı) uygulandığı takdirde, devre çıkışında pek çok ürün yer alır. Genlik modülasyonda önemli olan iki sinyalin çarpılması sonucu oluşan ürünlerdir. Bu açıdan genlik modülatörü, sinyal çarpıcı devre olarak görülebilir.

Bilgi sinyali ve taşıyıcı sinyal

İletilmek istenen bilgi sinyali; ses sinyali, görüntü sinyali veya data olabilir. Bu sinyal genellikle değişken frekanslı ve çok harmonikli bir sinyaldir. Ancak bu sinyalin bir kosinüs dalgasıyla ifade edilebileceği varsayılırsa,

Taşıyıcı sinyal bir osilatörde üretilir:

Burada S ve A sırasıyla bilgi ve taşıyıcı genlikleridir.

ω açısal frekanstır.

Bu iki sinyal modülatör olarak çalışan bir çarpıcı devreye uygulanırsa çarpıcı devre çıkışı;

Trigonometrik özdeşliklerden yararlanılarak bu ilişki aşağıdaki gibi de yazılabilir:

Görüldüğü gibi, çarpıcı çıkışında
 ve  açısal frekanslarında iki sinyal vardır. (Frekans olarak  ve .) Bu iki sinyale yan bant, yapılan modülasyona ise taşıyıcısı bastırılmış genlik modülasyonu veya çift yan bant modülasyonu (DBS) denilir.

Ancak uygulamada, bilgi sinyali genliği çarpıcıya girmeden önce, sabit genlikli bir gerilimle (DC) toplanır. (Şayet bilgi sinyali genliği DC genliğine göre normalize edilmiş sayılırsa, DC genliği 1 volt olarak kabul edilebilir.):

Bu durumda çarpıcı çıkışında  ve  frekanslarındaki sinyallere ek olarak  frekansında bir sinyal daha vardır. Bu tür modülasyon klasik, yani taşıyıcısı bastırılmamış genlik modülasyonudur. İki modülasyon türü arasındaki fark, ilkinde bütün enerjinin yan bantlarda, yani  ve  frekanslarında yoğunlaşması, ikincisinde ise enerjinin en az yarısının taşıyıcı frekansında olmasıdır. Bilgi sadece yan bantlarda olduğuna göre, çift yan bant modülasyonu daha verimli bir modülasyon türüdür. Ne var ki , alıcıda taşıyıcı bilgisi olmadan demodülasyon yapmak, yani bilgi sinyalini elde etmek çok daha karmaşık devreler gerektirdiği için, yayıncılıkta klasik genlik modülasyonu kullanılır.

Modülasyon oranı

Klasik genlik modülasyonunda, bilginin taşıyıcıyı ne oranda modüle ettiği önemlidir. Bu orana modülasyon oranı veya modülasyon indeksi denilir.Oran m harfiyle gösterilir ve % cinsinden verilir.

Bu oran bilgi sinyali maksimum genliğinin sabit genlikli sinyale olan oranıdır.Oran maksimum % 100 olabilir. Daha yüksek bir oran hem vericinin aşırı yüklenmesine, hem de bilgi sinyalinin bozulmasına (Halk arasında ses çatlaması denilen bozukluğa) yol açar.

Dalga şekli

Yandaki şekilde, genlik modülasyonunda dalga şekilleri gösterilmiştir. Bu dalga şekilleri uygun bir osiloskopta görülebilir.

 En üst dalga şekli bilgi sinyaline aittir. Bu örnekte, bilgi sinyali olarak tek frekanslı bir sinyal gösterilmiştir. Gerçi bilgi sinyali tek frekanslı olmaz. Ama bu sinyaler bir dizi trigonometrik dalga ile ifade edilebilirler.
 İkinci dalga şekli taşıyıcıya aittir. Taşıyıcı vericideki bir osilatörde üretilir. Bu örnekte, taşıyıcı sinyalin frekansı bilgi sinyali frekansının yirmi misli seçilmiştir.
 Üçüncü dalga şekli çift yan bant modülatörü çıkışına aittir.
 Dördüncü dalga şekli ise genlik modülatörü çıkışını göstermektedir. Bu örnekte modülasyon oranı % 50 seçilmiştir. Nitekim, bilgi sinyali minimum değerdeyken bile, dalga şeklinde taşıyıcının devam ettiği görülmektedir.

Çift yan bant ve klasik genlik modülasyon dalga şekli karşılaştırılırken, her iki dalga şeklinde de aynı zaman ekseninin kullanıldığına dikkat edilmelidir.

RF bant genişliği

Gerek klasik genlik modülasyonu gerekse çift yan bant modülasyonunda RF bant genişliği, bilgi bandı genişliğinin iki mislidir. Taşıyıcı frekansın her iki tarafında, bilgi bandına özdeş birer bant simetrik olarak oluşur.

Uzun ve orta dalga radyo yayınlarında klasik genlik modülasyonu kullanılır. Bu bantlarda ses sinyali bant genişliği 5 kHz de sınırlanmıştır. Bu durumda RF bant genişliği de 10 KHz dir (5 kHz gerek insan gerekse müzik aletlerinin ürettiği bütün seslerin iletilmesi için yeterlidir. Ancak müzik kalitesi için gerekli olan harmoniklerin bir bölümü, bu bandın dışında kalırlar. Bu sebepten kaliteli müzik için daha geniş bilgi bandına uygun olan frekans modülasyonu tercih edilir.

Modülasyon türlerinin kodları

Genlik modülasyononunun pek çok türü olduğundan Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (International Telcommunication Union) modülasyon türlerinin tanımlanması için tanıtım kodları geliştirmiştir.

İlk harf modülasyon türünü ifade eder
A Genlik modülasyonu anlamına gelir.
A harfini izleyen 3 bilginin ses olduğunu, 5 ise görüntü olduğunu ifade eder.
Rakamı izleyen harf ise alt tür tanımlaması yapar.

A ile SSB, B ile DSB, C ile VSB anlaşılır. Klasik genlik modülasyonu için eski metinlerde harf kullanılmıyordu. Ancak 1982 den sonra E harfi kullanılmaya başlanmıştır.

DSB de (çift yan bant) yukarıda belirtildiği gibi taşıyıcı bastırılmıştır.
SSB de (tek yan bant) taşıyıcının yanı sıra bir yan bant ta bastırılmıştır.
VSB de (artık yan bant) taşıyıcı mevcuttur. Yan bantlardan biri kısmen bastırılmıştır.

Üreticiler çoğu kez RF bant genişliğini de bu kodun önünde gösterirler. Mesela 10A3 klasik genlik modülasyonu ile radyo yayını anlamına gelir. 10 sayısı kHz cinsinden toplam RF bant genişliğini verir.

Ayrıca bakınız
 Kısa dalga radyo
 Modülasyon
 Radyo Frekans

Kaynakça

Modülasyon
Yayıncılık
İletişim
Elektronik
Kanadalı icatları

Genlik modülasyonu


Robert Lee Thornton Sr. (often R. L. Thornton; August 10, 1880 – February 15, 1964) was an American banker, civic leader, and four-term Mayor of Dallas, Texas.

A child of tenant farmers, Thornton's early years were divided between school and farm labor. After holding several jobs and starting two unsuccessful business ventures, Thornton began a banking operation in Dallas in 1916. The bank progressed to be a Texas-wide institution, and by 1923 it had a national charter. Thornton served as president (1916–1947) and board chairman (1947–1964) of the bank he founded, the Mercantile Bank and Trust Co.

Thornton became a prominent businessman and community figure, serving as president of the Dallas Chamber of Commerce from 1933 to 1936, and as president of the State Fair of Texas from 1945 to 1960. He played a major part in securing the Texas Centennial Exposition for Dallas. From 1953 to 1961, Thornton served as mayor of Dallas. His vigorous promotion of the city and its development earned him the soubriquet Mr. Dallas in the media. His avuncular and countryfied manner saw him often referred to and addressed as Uncle Bob by locals and associates.

Beginning in 1994, claims that Thornton had been a Ku Klux Klan member in the early 1920s have arisen. Records of any Klan association are scant and have been contested. His family argue that although Thornton was a highly scrutinized public figure, as mayor and prominent business leader, no allegations of Klan affiliation surfaced during his lifetime, nor for thirty years after his death. Thornton's involvement in the city's desegregation and civil rights matters in the 1950s and 60s provided an opening for criticism from African American and other civil rights campaigners; however there are no contemporary, nor later, accusations on record, prior to the one surfacing in 1994.

Thornton married in 1905 and settled in Dallas with his wife, where they raised four children. Thornton died in 1964. Various roads and places in Dallas are named for him. Since the 1990s there have been intermittent calls for these place names to be changed on the basis of Thornton's perceived involvement with the Klan. Although little firm evidence of such involvement appears to exist, the claim of his membership is repeated from time-to-time in various publications.

Early years
Robert Lee Thornton was born to tenant farmer William Travis Thornton and Polly Ann () in a sod-roofed, half-dugout in Hamilton County, Texas, near Hico. His childhood time was divided between farm work, such as picking cotton, and attending school. He discontinued schooling at the eighth grade because his family needed him to work full-time farming. Formal business education was limited to an eight-week bookkeeping course at the Metropolitan Business College in Dallas. His first visit to Dallas was as an eight-year-old; he traveled by wagon with his father and a brother to visit the State Fair of Texas. The experience made a life-long impression: his involvement with the State Fair, and Dallas, lasted for more than 75 years.

Business career
Other than picking cotton, Thornton's first job was as an $18-a-month store clerk in Heelstring (now Bristol) in Ellis County, Texas. Thornton then worked as a traveling candy salesman, supplying the Oklahoma Indian Territory. By 1912, Thornton returned to Dallas and became involved in two business ventures – a bookstore and a mortgage banking company – both of which were unsuccessful.

In 1916, at the age of 36, with loans from family and friends, he organized a private bank in Dallas in an  office that had formerly housed the Blue Goose restaurant. It was from this first successful venture that Thornton launched his four-decade banking career as president of Stiles, Thornton, and Lund, which eventually would become the third-largest bank in Dallas.  A year later, the bank reorganized as the Dallas County State Bank.

Many of Dallas' business leaders joined Thornton on the bank's board of directors. They included former Dallas mayor W. M. Holland, business leaders John W. Carpenter, Jewish business leader Julius Schepps, Catholic-community leader John Vilbig Jr., and Sanger–Harris department store general manager Charles L. Sanger. Thornton's fellow bankers recognized his business talent early in his career when they elected him president of the Texas Bankers Association in 1924–1925.

By 1923 they had outgrown the name "Dallas County State Bank" and became the "Mercantile Bank and Trust Co.", with a national charter. Two years later, the bank's capital hit the $1 million mark. Thornton served as president from 1916 to 1947, when he became chairman of the board until 1964. It would eventually become MCorp Bank through a merger and was then acquired by Bank One Corporation. The current successor is JPMorgan Chase & Co., who acquired Bank One in 2004.

Civic leader
Shortly after Dallas County State Bank opened, Thornton joined the Dallas Chamber of Commerce, serving as president of the Chamber from 1933 to 1936. In 1923, he was named to the Dallas Plan Commission and later to the economic development organization, Industrial Dallas, Inc. that toured the Southwest encouraging businesses to move to Dallas.

He served as a member of the board of directors of a range of Dallas organizations. They included nonprofits: Children's Development Center, Greater Dallas Council of Churches, Texas Research Foundation, Scottish Rite Hospital, and the Southwestern Medical Foundation, as well as the citizens' advisory Trinity Improvement Authority, and the Texas Turnpike Authority agency. He volunteered to head the World War II Dallas War Chest to raise money through war bonds, chaired the Big Gifts division for the Dallas County United Fund, and chaired the campaign to approve the Dallas County courthouse complex. His greatest love was Dallas' Fair Park. He spent more than three decades involved with the [city-owned] park and the State Fair of Texas beginning with his election to the Fair board in 1929. He became chairman in 1945, serving until 1960, when he was elected board president.

In 1933, while serving as chairman of the Chamber of Commerce, he joined with his close friend Fred Florence of Republic Bank and Nathan Adams of First National Bank to pursue hosting the Texas Centennial and Exposition at Fair Park in 1936. The first world's fair in the Southwest hosted more than six million people including U.S. President Franklin D. Roosevelt, and was credited with cushioning Dallas from the Great Depression. According to historian Michael V. Hazel, "The man most responsible for securing the central Centennial Exposition for Dallas was Robert L. Thornton, head of the Mercantile Bank." In his history of the Dallas Citizens Council, author Darwin Payne noted, "Despite financial losses, the Centennial was the crowning event in the city's history. The public relations value alone was incalculable, and the economic benefits enormous." Payne wrote, "Dallas had become a different city, different in self-awareness as well as in its new national image as a prosperous, sophisticated city. That image was relayed to the nation in glowing articles in such prestigious publications as Fortune and Atlantic Monthly. Dallas almost overnight became Big D."

To host the Centennial, Dallas leaders promised to raise millions of dollars for the effort. According to The New York Times, "The businessmen of the city had worked hard to raise $3.5 million for the event, but the experience had shown them how loosely organized their city was."  Thornton told the Times that committee members "had to report back to their companies before making financial commitments. We needed people who could say 'yes' or 'no' right away to determine if a project could be done quickly and efficiently". In 1937 this concern drove Thornton to organize the Dallas Citizens Council (not to be confused with the "White Citizens Councils in the South") made up of only the chief executive officers and decision-makers in Dallas. Since that time, the Council has put its collective money and expertise into projects deemed important for the city.

In his book, Big D: Triumphs and Troubles of an American Supercity in the 20th Century, Darwin Payne wrote, "Thornton was widely recognized as 'Mr. Dallas' by the 1950s. His folksy, avuncular ways earned him alternately the affectionate title of Uncle Bob," as he never forgot his country boy roots. A banker who was a natural salesman with energy and vision, R. L. Thornton sold Dallas to businesses across the nation and helped build Dallas into a major metropolitan area. "City-building," he said, "is just a privilege of citizenship." Through his leadership at the State Fair of Texas he made Dallas the Southwestern hub of entertainment and helped develop the State Fair of Texas into one of the largest in the world.

During his career, he received awards and honors, including the Linz Award for outstanding civic contributions (1947), the Sales Executive Club's Number 1 Salesman of Dallas award (1948), the Greater Dallas Planning Council's Distinguished Citizen Award (1955), the Press Club's Headliner of the Year award (1955), the Man of Vision Award from the Dallas Chapter of the American Institute of Architects (1959), and an honorary doctor of humanities degree from the University of Dallas (1963).

Mayor of Dallas
Early in 1953, Dallas Mayor J.B. Adoue Jr. announced he would not seek reelection. The city was struggling with rapid economic growth challenges amid a prolonged drought that meant a severe water shortage. City leaders launched an effort to draft the 72-year-old Thornton for mayor. The city's business leadership was clearly in Thornton's corner, and the draft movement gained momentum throughout the city. His support was broad-based, and The Dallas Morning News reported that "Thornton has won wide respect among Dallas Negroes" and quoted the Rev. E. C. Estell, pastor of Dallas' largest African American church, as saying, "I do not know of any man who can serve our situation better... we must have a man like Thornton to lead us."

On February 10, Thornton accepted the draft and agreed to run for Mayor of Dallas in the April election. The Dallas Morning News reported that he had no desire to hold public office, but he had "never turned down a job for my city." He won the election with 69.5% of the vote,  and at his first Council meeting, he said, "This city government will govern for everyone alike. Dallas has no second-class citizens. All are created equal and will be treated equal – the rich, the poor, the high, the low." Thornton emphasized effective, businesslike, and open government, announcing that all City decisions would be made in public. "He instructed the City Manager to advise all department heads that utmost courtesy be shown all citizens, with positively no exceptions."

Six months later, Thornton saw the Statler Hotel break ground in downtown Dallas. It would be the largest hotel in the Southwest and kicked off Thornton's plan of "Keep the Dirt Flyin'." Major municipal projects completed during his eight years in office included a new downtown library, a new city hall annex, construction of the Memorial Auditorium, and expansion of Dallas Love Field with a new passenger terminal. To ameliorate the devastating and prolonged droughts in North Texas, Thornton launched the construction of Lake Tawakoni and Lake Ray Hubbard reservoirs to supply water for Dallas.

Mayor Thornton ran unopposed in 1955 and won ahead of two other candidates in 1957, despite a major tornado that ripped through Oak Cliff and West Dallas the afternoon of election day, April 2, 1957. By 1959, the 78-year-old Thornton would face his most formidable and last election. Opposed by Earle Cabell of Cabell's Dairy and the son and grandson of previous mayors of Dallas, Thornton was forced into a runoff since neither candidate received a majority of the votes. Two weeks later, Thornton won by 3,000 votes and began his fourth and last term as Mayor of Dallas. A National Geographic article by Stanley Walker noted in 1961 that his time in office had come to be regarded as the "Thornton era".

Controversies
R. L. Thornton addressed controversial issues during his business, mayoral and civic life: severe water shortages, long-delayed civic projects, need for crime reduction, economic development challenges, and desegregation issues for the city and State Fair. The most difficult challenge was the fight for equal rights under the law for Black citizens during the 1950s and 1960s.

Integration and the State Fair
Black Americans served with distinction during World War II and returned home to seek racial change. A National Park Service document cited the NAACP, "emboldened by the record of Black servicemen in the war, a new corps of brilliant young lawyers... initiated major attacks against discrimination and segregation."  In Dallas, the leadership included A. Maceo Smith, Reverend E.C. Estell, Reverend Rhett James and Juanita Craft, the NAACP Youth Council advisor.

Since 1889 the State Fair in Dallas had been segregated and limited Black citizens' attendance to one day each year, initially called Colored People's Day, and later renamed Negro Achievement Day in 1936. Starting in 1953, Ms. Craft organized years of peaceful protests with her NAACP youth group and others until the Fair was fully desegregated in 1967. Over the years, Thornton, as Mayor and State Fair of Texas president, personally brokered agreements with Craft, other African American leaders, and opponents in the Anglo community.

In 1954, with the Supreme Court's decision in Brown v. Board of Education, the City of Dallas (and the Dallas Independent School District) needed to comply with the federal law regarding school and business desegregation and competing State of Texas decrees. Nearing the end of his last mayoral term, Thornton played a leadership role in Dallas' peaceful school and business desegregation and motivated the Dallas Citizens Council to mount a successful, peaceful Dallas desegregation effort. The political climate throughout Texas was significantly anti-integration, and Dallas remained one of the largest school systems in the South with a completely segregated school system.

Despite federal court decisions, the 55th Texas legislature passed a law in 1957 that required local communities to vote on school desegregation. Without a majority vote, Dallas ISD could lose $2.7 million in state aid, and lose accreditation if they tried to desegregate. The school superintendent and board members could be fined up to $1,000 for the same offense. In Dallas, a referendum was held on August 6, 1960 and resulted in an overwhelming 4 to 1 vote against integration.

Lacking a public mandate, "Mayor Thornton believed the situation to be so critical that the Dallas Citizens Council must exercise its power to assure success." Citing the loss of reputation and business in other Southern cities that had not successfully desegregated schools, he convinced the Citizens Council of the need to seek peaceful desegregation in schools and businesses for economic self-interest reasons. Acceding to the mayor's request, the Citizens Council agreed in 1960 to assume as a special project the successful integration of Dallas schools. The Council developed an extensive education campaign to facilitate the desegregation of Dallas schools by creating a climate to convince citizens of the need to accept desegregation peacefully.

Key steps included organizing a bi-racial Committee of 14 consisting of seven Black and seven white members to serve as a bridge between the two communities.  The Black membership included George Allen, Juanita Craft, Rev. Ernest Estell, and William J. Durham while the white members were predominantly CEOs of Dallas' largest businesses.

The Citizens Council produced Dallas at the Crossroads, a film narrated by Walter Cronkite that was shown throughout the city more than 1,000 times to community groups with introductions by leading citizens; distributed more than 100,000 booklets through churches; and many companies included inserts in employee paychecks. On September 6, 1961 racial desegregation came quietly and peacefully in Dallas, as 18 Black children entered first-grade classes in eight historically white elementary schools.

President Kennedy praised Dallas' peaceful school integration and acclaimed the city's "responsible, level-headed leadership," which had led the way. Roy Wilkins, executive director of the national NAACP, asserted, "If this sort of thing had been done throughout the country – people willing to sit down together and talk about the problem – we would have a different picture now."

School desegregation progress followed a summer of peaceful business and city desegregation on a large scale without any public announcement. Lunch counters and hotels were successfully desegregated, "White-only" signs came down throughout the city, and at Fair Park open seating was initiated at the Dallas Summer Musicals and all carnival rides were opened to Black citizens. The peaceful Dallas school and business desegregation in 1961 was a stark contrast and nearly four years ahead of Gov. George Wallace's order to break up protests in Selma, Alabama which led to Bloody Sunday on the Edmund Pettus Bridge.

The Klan
Dallas in the 1920s had one of the highest proportions of Klan membership of any U.S. city, just at the time Thornton was rising to prominence. Up to one in three eligible (white, Protestant) men in Dallas are believed to have joined in the early 1920s. Confirmed Dallas Klansmen included the sheriff, district attorney, police chief, commissioner of railways, ministers of the church, with several prominent Dallas businessmen also numbered in the ranks of the Dallas klavern.  In 1994, in his book Big D: Triumphs and Troubles of an American Supercity in the 20th Century, Darwin Payne wrote: "The president of Dallas County State Bank, Robert L. Thornton, [...] was a member [of the Ku Klux Klan]".

Following publication, Thornton's family said the accusation was false. "It was simply untrue," grandson Robert L. Thornton III wrote in a 1995 letter to the editor of the Dallas Morning News. He said that not once in R. L. Thornton's 83 years of life – including his thoroughly documented roles as a businessman, civic leader, and elected official – was there ever a single mention of a KKK membership. Moreover, for 30 years after his death in 1964, there was no public or known private suggestion or evidence that he was ever a member of the Ku Klux Klan (KKK).

According to the book's author, Payne himself, he had a sole source for ascribing KKK membership to Thornton. Payne cites it in a footnote in the revised, 2000 edition of Big D as "an undated document held by the Dallas Historical Society ... given by George B. Dealey in 1942". That document rested in the George B. Dealey archives at the Dallas Historical Society. It had been given to Dealey "by Mr. Albert Brin of ... Dallas" in 1942, some 20 years after the purported date of its creation.

The document was undated and unsigned, with no external verification. It was divided into three separate sections, two of which named 115 members of the Executive Committee and Steering Committee of the Klan at the time. There was a third section that listed about 270 businesses, labeled "Ku Klux Klan Business Firms 100 %", under which the Dallas County State Bank was included, noting R.L. Thornton as president. There was no explanation as to what was meant by "business firms 100%". Dealey, however, in his transmittal letter to the Dallas Historical Society wrote that it was an "impossibility" that "the stores enumerated are said to be Ku Klux Klan 100%." The Klan itself noted: "We do not claim that every 100% American is a Klansman." In a letter to Dallas real estate executive Henry S. Miller Jr after the publication of the 1994 edition, Payne acknowledged that Thornton was not listed on the individual member lists.

There are two investigations from the 1920s into Klan participation in Dallas on record. The first was published by the Dallas Dispatch newspaper on May 12, 1922. Dallas Dispatch reporters were stationed at Fair Park for a large Dallas regional Klan meeting. They recorded and vetted license plates of the attendees' automobiles. The second was the 1923 Klan Day at the State Fair. This was billed as "One of the Greatest Gatherings in Klan History" with 160,000 attendees. Support was documented in the Klan Day souvenir program and in a 25-page detailed financial audit prepared by the Klan auditor, J.F. Collier, and his auditing firm Bell, Collier, & Doyle. The firm's Special Examination report of June 13, 1924 listed receipts, vendors, advertisers and individuals who provided support in exhaustive detail. Neither R. L. Thornton nor Dallas County State Bank were named in either listing.

A possible source of confusion may be that a younger brother of R.L. Thornton was indeed a member and leader of the Ku Klux Klan in the 1920s. W. L. Thornton, a Dallas attorney and prominent judge, was active in both the Klan and the Democratic party locally, statewide, and nationally.  Since the book's 1994 publication, some authors and journalists have perpetuated the accusation that Thornton was a "member of the Klan", by repeating Payne's assertion, without any apparent separate investigation or research of their own.

Family and legacy
On June 1, 1905, Thornton married Mary Metta Stiles (April 13, 1887 – March 25, 1975) of Waxahachie. Dallas became their home; they raised a family and lived there for the rest of their lives. Together they had three daughters and a son: Katherine Marie, who married J. Frank Holt; Rosemary, who married Ralph Brinegar. One daughter, Mary Ann, died in 1924, aged 3.

Their son Robert L. Thornton Jr. (January 12, 1911 – September 24, 1992) was the founding chairman of the Dallas County Community College District (now Dallas College). He served on numerous boards including for Texas Woman's University and Dallas Baptist College and was a chairman of the United Negro College Fund. The R.L. Thornton Jr. Building in Dallas was named in his honor by Dallas College. He was named chairman of Mercantile Bank in 1969.

Their grandson, Robert L. Thornton III (born March 15, 1940), is a third-generation banker, having retired as vice chairman of JPMorgan Chase-Dallas. Thornton has been a trustee of The Nature Conservancy of Texas, a member of the University of Texas Press advisory board, a director of Southern Methodist University's Cox School of Business, and chairman and director emeritus of the Dallas Arboretum. He is an officer of the Dallas College (formerly Dallas County Community College District) Foundation.

Father, son, and grandson, were all three honored with the Linz Award, Dallas' most distinguished civic award.

Death
Mayor Thornton died at his home on February 15, 1964, aged 83. At his memorial service, Dr. William Dickinson, pastor of the Highland Park United Methodist Church, concluded, "His genius in leadership was seen not only in his limitless energy but in his ability to get other people to do things they did not know they could do. He not only built buildings and improved the appearance of a city, but more importantly, he helped men achieve their true stature."

Notes

References

Citations

Sources

Books

Journals and magazines

News

Websites

Primary sources

 (Cited in: Henry, Shaun David (2017). The Klan and The Craft: An Analysis of Masonic Dual Membership with The Ku Klux Klan in Dallas, 1920 – 1926 (Thesis). The University of Texas at Dallas)

1880 births
1964 deaths
Mayors of Dallas
American bankers
20th-century American politicians

Robert L. Thornton


Put (šp. Camino), knjiga je 999 aforizama i savjeta španjolskoga katoličkoga svećenika Josemaría Escrive, njegovo najpoznatije djelo i jedno od klasika kršćanske duhovne književnosti XX. st. Izdano je 1934. u Ceunci pod naslovom Duhovna razmatranja (šp. Consideraciones Espirituales), no od drugoga izdanja u Valencii 1939. do danas izlazi pod današnjim imenom.

Objavljen je u više od 460 izdanja, u više od 4,78 milijuna primjeraka, i preveden na 51 jezik.

Hrvatski prijevodi
Dosadašnja izdanja na hrvatskomu jeziku:

 Aster: Lisabon, 1962., prijevod: Luka Brajnović;
 Biskupski ordinarijat: Đakovo, 1975., prijevod: Antun Jarm;
 Biskupski ordinarijat: Đakovo, 1980., prijevod: Antun Jarm;
 Verbum: Split, 1998., 2003., 2004., 2006., 2007., 2009., prijevod: Antun Jarm;
 Verbum: Split, popravljeno izdanje lisabonskoga izdanja iz 1962., prijevod: Luka Brajnović.

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice

 Mrežna knjižnica  Središta Josemaria Escrivá Sveučilišta u Navarri

Kršćanska književnost
Španjolska književnost
Književnost 20. stoljeća

Put (Escrivá)


Marija Funes Pavlinić (Beograd, 28. rujna 1937. – London, 15. travnja 2023.), bila je hrvatska komparatistica, talijanistica i novinska urednica.

Roditelji su joj potomci Talijana sa sjevera Italije, doseljenih u Slavoniju (Funesi su podrijetlom Židovi izbjegli iz Španjolske). Odrastala je u Novoj Gradiški. Ušla je u samostan sestara Naše Gospe, uzela redovničko ime Teofila, diplomirala komparativnu književnost i talijanski jezik. U Kršćanskoj sadašnjosti bila je glavna urednica rednovničkoga biltena Effatha te je bila profesorica talijanskog u ženskoj srednjoj vjerskoj školi Marianum.

Početkom 1971., poglavari je premještaju u Njemačku, iz koje piše izvješća iz života hrvatskih gastarbeitera. Početkom ljeta napušta redovništvo, vraća se u Zagreb i zapošljava u Matici hrvatskoj, kao tajnica Hrvatskoga tjednika, koji je po potrebi i lektorirala i uređivala. Te 1971. upoznaje i Vladu Pavlinića. Nakon sloma Hrvatskoga proljeća, 1972. odlaze u Austriju, a pred Božić iste godine u London, u kojemu su im se rodili sinovi Daniel Andrew i Tomislav. Do kraja života djelovala je u hrvatskoj katoličkoj zajednici.

Svoj životni credo izrazila je u pismu učenicama od 29. svibnja 1971.:
Sjećam se, bile ste jasne kao cjvetovi  Prepune očekivanja  I ja vam pružih nekoliko riječi   nesigurnosti.  Vjerujte da sve je ljubav, a ne izdaja.

Suprug Vladimir preminuo je 2022., a Marija iduće 2023. godine. Ispraćena je u kapelici londonskoga krematorija Putney Vale.

Izvori
 Ivanjek, Anka: Samozatajna matičarka velika srca i nepokolebljiva duha, Vijenac, br. 761 (4. svibnja 2023.), god. XXXI., str. 36.
 Maria Funes Pavlinić osmrtnice.dijaspora.hr. Pristupljeno 25. svibnja 2023.

Životopisi, Beograd
Životopisi, Nova Gradiška
Životopisi, London
Hrvatski komparatisti
Hrvati u Ujedinjenom Kraljevstvu

Marija Funes Pavlinić


The Cold Embrace of Fear – A Dark Romantic Symphony drugi je EP talijanskog simfonijskog power metal sastava Rhapsody of Fire. EP je 15. listopada 2010. godine objavila diskografska kuća Nuclear Blast.

Koncept
Nakon što se našao u selu Ainor, mjestu koje je Iras otkrio proučavajući dokumente i spise, otkrio je i lokaciju Erianove knjige. No problem je bio u tome što se knjiga nalazila unutar Har-Kuuna, drevne tvrđave Sljedbenika crnog reda, koja se nalazila daleko u Mračnim zemljama. Iras je, zajedno s Khaasom, Dargorom i vilenjačkim kraljem Tarishem otišao na put prema Har-Kuunu. Kada su tamo stigli, primijetili su da je mjesto bilo napušteno. Erianova se knjiga nalazila pod Zmajem od kamena. Nakon što je Iras otvorio knjigu, Tarish ga je napao i rekao mu da će ubiti Dargora ako mu ne preda knjigu. Tarish je bio agent Crnog reda i na koncu ih je izdao. Tarish se tada borio s Dargorom oko knjige, pošto je Iras zbog ozljede pao u nesvijest. No prije nego što je izgubio svijest, vidio je da Dargor ne samo da nije izgubio bitku, već da je i prije svoje smrti Tarish uspio izderati nekoliko stranica iz Erianove knjige.

Kasnije je Iras povratio svijest i odmah provjerio stanje knjige. Laknulo mu je to što je Tarish izderao samo par stranica. Nakon što su napustili Har-Kuun, otputovali su u selo Nairin, dom malih vilenjaka u kojem su se mogli odmoriti. Vilenjaci su izliječili Irasa služeći se svojim vilenjačkim umijećem magije. Nakon oporavka konačno je bio u stanju proučiti Erianovu knjigu. Tekstovi unutar knjige nisu samo bili jasni, već tragični i proročki te su govorili o "Otkrivenju anđela".

Završetak priče nalazi se na albumu From Chaos to Eternity.

Popis pjesama

Recenzije
Alex Henderson, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol od pet zvjezdica te je komentirao: "Kada sastav unajmi veliku britansku ikonu horora Christophera Leeja kako bi recitirao na njegovim albumima, možete biti sigurni da taj sastav ozbiljno shvaća svoju fantastiku. Lee je gostovao na albumu Rhapsody of Firea iz 2009. pod imenom The Frozen Tears of Angels te se ponovno pridružio Luci Turilliju i prijateljima na njihovom jednako epskom sljedbeniku The Cold Embrace of Fear. Pjevač Fabio Lione glavni je pjevač, ali se Lee pojavljuje radi dodatne recitacije te njegova prisutnost stvara dodatni snažan fantastički element onome što je već bila grupa uvelike inspirirana fantastikom. Ovaj epski konceptualni album govori o nekoliko ratnika koji opsjedaju dvorac Har-Kuun u potrazi za drevnom svetom knjigom; među onima koji čuvaju dvorac nalazi se i zmaj. Tekstovi pjesama su prenapuhani i pretjerani, u skladu s power metal i progresivnim metal melodijama Rhapsody of Firea te su pravovjerni formi, Luca Turilli i njegovi prijatelji nisu niti najmanje ironični u pogledu njih.

The Cold Embrace of Fear se ne skriva pred napuhanim ekscesima epskog power metala i epskog progresivnog metala; umjesto toga, slavi te ekscese bez isprike. Rhapsody of Fire (prije znan kao Rhapsody) nastavlja biti vrlo šašav i ponosan time. I poput svih drugih albuma u katalogu talijanskih metalaca, The Cold Embrace of Fear će izazvati divljenje kod nekih slušatelja i prezir kod drugih. Ali ako se The Cold Embrace of Fear prihvati za ono što jest -- potpuna fantastika i potpuni eskapizam -- i ne traga za tekstovima s kojima bi se slušatelj/slušateljica mogao/mogla na nekom nivou i poistovjetiti, lako je uživati u Turillijevoj budalastoj mašti. I iako je The Frozen Tears of Angels za mrvicu žešći album, The Cold Embrace of Fear je definitivno njegov zanimljiv nasljednik".

Osoblje

Rhapsody of Fire
Fabio Lione — vokali
Luca Turilli — solo gitara, produkcija, koncept naslovnice
Alex Holzwarth — bubnjevi
Alex Staropoli — klavijature, orkestralni aranžman, produkcija
Patrice Guers — bas-gitara
Ostalo osoblje
Miro — mastering
Felipe Machado Franco — omot albuma

Dodatni glazbenici
Christopher Lee — naracija (u ulozi Čarobnjačkog kralja)
Toby Eddington — naracija (u ulozi Irasa Algora)
Stash Kirkbride — naracija (u ulozi Dargora)
Christina Lee — naracija (u ulozi Lothen)
Marcus D'Amico — naracija (u ulozi Khaasa)
Simon Fielding — naracija (u ulozi Tarisha)
Sascha Paeth — ritam gitara, miksanje
Manuel Staropoli — barokna kljunasta flauta
Olaf Reitmeier — akustična gitara
Bridget Fogle — operni zbor, sopran
Previn Moore — operni zbor
Thomas Rettke — zbor
Herbie Langhans — zbor
Robert Hunecke-Rizzo — zbor
Simon Oberender — zbor

Izvori

EP
Talijanski glazbeni albumi
Albumi iz 2010.


Sinișa Dragin  (sârbă: Siniša Dragin, ) este un regizor de film sârbo-român.

Filmografie
 Ca regizor
 Pădurea (2014)
 Dacă bobul nu moare (2010)
 Where Europe Ends (2009)
 Faraonul (2004)
 În fiecare zi Dumnezeu ne sărută pe gură (2001)
 Lunga călătorie cu trenul (1997)
 Ploaia (1996)
 Arzator e soarele deasupra Tichileștiului (1995)
 Tristetea aurului negru (1994)

Referințe și note

Legături externe
Sinișa Dragin, cinemagia.ro

Vezi și
Listă de regizori sârbi

Nașteri în 1960
Regizori sârbiRegizori români

Sinișa Dragin