Hearthstone: Heroes of Warcraft este un joc online, de cărți colecționabile, publicat de Blizzard Entertainment. Jocul este gratuit, cu posibilitatea de a cumpăra cărți sau aventuri adiționale folosind bani adevărați. Jocul a fost lansat pe 11 martie 2014 și este disponibil pentru Windows , OS X , iOS și Android

În Mai 2017 erau peste 70 de milioane de conturi înregistrate în Hearthstone.

Jocul
Hearthstone este asemenea unui joc de strategie pe ture: bătăliile fiind între 2 oponenți pe platforma Battle.net. Jucătorii pot alege dintre numeroase moduri de joc, fiecare oferind o experientă diferită. Jucătorii încep cu o colecție de cărți de bază, dar pot colecționa cărți rare și puternice cumpărând pachete de cărți folosind aurul obținut în joc.

Hearthstone este bazat pe universul Warcraft cu caractere, magii și locații aferente poveștii.

Referințe

Jocuri pentru Android
Jocuri Blizzard
Jocuri pentru iOS
Jocuri pentru Mac OS X
Jocuri pentru Windows

Hearthstone: Heroes of Warcraft


أرض الامبراطورية وبالإنجليزية Empire Earth لعبة من العاب استراتيجية الوقت الحقيقي منتجة ومطورة من قبل مجموعة ستاينستيل ستوديوس الأمريكية في 23 نوفمبر من سنة 2001. اعتبرت مجموعة العاب سلسلة إمبراطورية الأرض Empire earth المنافس الأكبر للسلسلة أيج أوف إمبايرز. انتج من اللعبة خمسة إصدارات رئيسية وهي:
 الإصدار الأول Empire Earth1
 الإصدار الثاني Empire Earth 2
 الإصدار الثالث Empire Earth 3
 الإصدار الرابع Empire Earth 4
 الإصدار الخامس Empire Earth 5

تعتبر لعبة امبير ايرث من أشهر الألعاب الحربية انتشارا لمحاكتها للحروب الحقيقية وقد برعت الشركة المنتجة في تصميم تلك اللعبة بحيث تتلاأم مع جميع الثقافات سواء كانت عربية أو غربية أو شرقية وتتميز هذه اللعبة بأن لها شمولية لجميع العصور لذلك جاء هذء التلائم..

مراجع

وصلات خارجية

أعمال عن معركة في واترلو
ألعاب السفر عبر الزمن
ألعاب إستراتيجية الوقت الحقيقي
ألعاب جماعية عبر الإنترنت
ألعاب فيديو 2001
ألعاب فيديو تاريخية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الإمبراطورية البيزنطية
ألعاب فيديو عن التاريخ البديل للحرب العالمية الثانية
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب ويندوز
ألعاب ويندوز الحصرية
إدوارد الأمير الأسود
تصوير ثقافي عن الإسكندر الأكبر
تصوير ثقافي عن إرفين رومل
تصوير ثقافي عن دوق في ويلينغتون
تصوير ثقافي عن مانفرد فون ريشتهوفن
تصوير ثقافي عن نابليون الأول
تصوير ثقافي عن ويليام الفاتح
سلسلة إمبراطورية الأرض

إمباير إيرث


Kuća Octaviusa Quartia (stari naziv je Kuća Loreja Tiburtina) poznata je po dobro očuvanim umjetničkim djelima, uglavnom na zidnim slikama, kao i po velikim vrtovima.

Nalazi se u rimskom gradu Pompejima i s ostatkom Pompeja sačuvana je vulkanskom erupcijom Vezuva u listopadu 79. godine.

Položaj
Adresa u Pompejima je II, 2, 2-5, a nalazi se na Via dell'Abbondanza (ili Ulici obilja), jednoj od najprosperitetnijih ulica u Pompejima, u blizini palestre i amfiteatra. Dio Via dell'Abbondan uz kuću je bio zatvoren za promet kolima u davna vremena.

Ime
Ime ove kuće pogrešno je izvedeno iz izbornih grafita urezanih u vanjsku fasadu, neki govoreći "Glasajte za Loreja", a drugi "Glasajte za Tiburtina". Zapravo, posljednji poznati vlasnik kuće bio je čovjek po imenu Octavius Quartio, čiji je brončani pečat pronađen u kući tijekom iskapanja. Neki povjesničari ovu kuću nazivaju Kućom Octaviusa Quartia.

Iskopavanja
Kuću je otkrio i iskopao između 1916. i 1921. Vittorio Spinazzola, nadzornik Pompeja između 1911.-1923. Daljnja arheološka iskopavanja provedene su 1933. i 1935. pod nadzorom Amedea Maiurija. Posljednja iskapanja 1971. godine nadzirao je Alfonso De Francisci.

Povijest

Dvije izvorne građevine spojene u ovu raskošnu rezidenciju izvorno su izgrađene tijekom Samnitskog razdoblja oko 3. stoljeća pr. Kr. Domus je prije potresa 62. godine pokrivao cijelu insulu i imao je dva atrija i dva ulaza. Nakon potresa dio kuće (II 2, 4) prodan je drugom vlasniku i odvojen. Smatra se da su u to vrijeme dovršeni i arkadna terasa (lođa) i veliki vrt koji je proširio područje na oko 1800 četvornih metara. Povjesničar umjetnosti John R. Clarke je sugerirao da je prošireni vrtni prostor možda korišten u komercijalne svrhe, "poput onoga njegovog susjeda dva bloka istočnije, imanja Julije Felice, citirajući Wilhelminu Jashemski.

Raspored i dekoracija

Vanjski zidovi kompleksa sastavljeni su od opus incertum (kamena šuta ugrađena u beton) sa stupovima od kamena, osim najistočnijeg kuta koji je građen opus vittatum mixtum (kombinacija opeke i kamenih blokova). Glavni ulaz flankiran je s dvije trgovine, Caupona Astylusa i Pardalusa (II 2,1), s ostacima pulta za posluživanje hrane i stepenicama za gornji kat, te Caupona Athictusa. Ova radnja imala je samo prodajni pult od drveta koji je ostavio trag ispod ožbukanog istočnog zida. Smatra se da su ti prostori trgovina nekoć bili dio kuće, ali su na kraju odvojeni od glavne građevine i iznajmljeni ili prodani  budući da su obje trgovine imale ulaz u atrij glavne kuće na II 2,2. Trgovina Athictus također je imala vrata koja su vodila u sobu 3 (plava).

Unutrašnjost kuće prilično je ujednačena u svojoj organizaciji i odgovara standardu većeg dijela rimske arhitekture tog vremena. Nažalost, dio izvornog integriteta kuće bio je ugrožen prije erupcije Vezuva u potresu 62. godine  i savezničkih bombardiranja 1943. tijekom Drugog svjetskog rata.

Fauces (ulaz) na II 2,2 otvara se u pravokutni atrij s impluvijem u sredini. Ovaj bazen skupljao je kišnicu kroz rupu na krovu koju su koristili vlasnici kuće. Kasnije je prenamijenjen u fontanu okruženu biljkama. Ovaj dio rezidencije pretrpio je veliku štetu zbog izloženosti vremenskim nepogodama nakon iskopavanja 1916., kao i štete od savezničke bombe 1943. godine. Sa stražnje strane atrija, kućni tablinum (g) zamijenjen je malim pseudoperistilom sa stupovima. Stupovi su u podnožju obojani crvenom bojom, a iznad bijelom bojom. Iako izblijedjeli, zidovi još uvijek nose dokaze slika u četvrtom stilu s crnim pločama odvojenim žutim stupovima iznad crvenog dadoa. Na istočnom zidu su izrazito izblijedjeli ostaci slike na ploči, ali je toliko oštećena da se predmet više ne može uočiti.

Patronatski odnosi počeli su se razvijati tijekom kasne Republike. Pokroviteljstvo se sve više protezalo nad cijelim zajednicama, bilo na temelju političkog dekreta, dobročinstva pojedinca koji postaje pokrovitelj zajednice ili tako što je zajednica formalno usvojila pokrovitelja. Ovo može objasniti eliminaciju formalnog tablinuma.

Niz soba koje graniče s atrijem također su u lošem stanju:

U sobi 3 (plava) od ukrasa je ostao samo mali komad štukature. Sadrži ono što je Spinazzola opisao kao peć (muffola) za pečenje i glaziranje malih vaza/lonaca. Upravo u ovoj prostoriji pronađen je pečatni prsten D. Oktavija Kvarcija.

Soba 4 (plava), djelomično uništena u bombardiranju 1943., nema nikakvih ukrasa. Pretpostavlja se da je to bio triklinij. Isto tako, sve što je ostalo od sobe 5 (plava) su goli zidovi. Ipak, to je ulaz u ono što se smatra nužnikom 6 (plavo). Prostoriji 7 (plava), također bez ukrasa, pristupa se kroz sobu 5 (plava).

U prostoriji "a", sa žutom središnjom zonom s crnim dadoom, nekoć se nalazila ploča s prikazom Europe i bika, dva medaljona s jednim posebno lijepim portretom za koji se smatralo da je vlasnikova kći, te oslikana imitacija prozora što je dokumentirano fotografijom iz 1930. godine. Svi su uništeni u jednom od bombardiranja 1943. godine.

Ala "b", relativno velika prostorija ukrašena u četvrtom stilu s crvenim pločama na tamnoplavom tlu s lebdećim figurama vojnika, preživjela je, iako je ozbiljno izblijedjela od izloženosti.

Prostorija "c", za koju se smatra da je bila još jedan triklinij sa žutim pločama obrubljenim crveno, također je oštećena i izblijedjela zbog izloženosti nakon iskopavanja.

Sačuvan je mali oekus "d", također ukrašen u četvrtom stilu, koji prikazuje arhitektonske građevine i krajolike u krugovima na bijeloj podlozi. Soba "e" uspjela je zadržati fragmente svojih crno-bijelih podnih mozaika i pano slike scene lova uokvirene girlandama na žutoj podlozi. Smatra se da su ove dvije prostorije oslikane u radionici koja se nalazi na Via di Castricio.

Soba "f" na zapadnoj strani pseudoperistila je oecus ukrašen u četvrtom stilu s bijelim temeljnim pločama obrubljenim cinober crvenom bojom iznad crnog dadoa s egipatskim i kultnim motivima. Među portretiranim figurama su Bakhus s njegovim tirsom i Izidin svećenik sa sistrumom,koji vjerojatno prikazuje vlasnika. Ispod njega je natpis "Amisusius Loreius Tiburtinus". Ovo je dodatak izbornim sloganima koji se odnose na Tiburtina koji se nalaze na vanjskom pročelju kuće.

Nad jednim od slikanih arhitektonskih objekata nalazi se biga (dvoprežna kola). Tu su i kružnice koje prikazuju menade i satire. Slike Dijane kako se kupa na jugu i Akteon kojeg su napali njegovi psi na sjeveru sugeriraju da je soba korištena kao sacellum za znanstvenike koji su provodili dijagnozu štete na lokaciji za projekt Piano della Conoscenza-Grande Progetto Pompei 2016. godine. Finski znanstvenik, Ilkka Kuivalainen, slaže se, tvrdeći da prisutnost Bakha jasno ukazuje na kultne svrhe. No, kuratori stranice ne misle da je soba korištena u vjerske svrhe. Na stranicama navode:

"Ono što se na prvi pogled čini strogim spominjanjem božice Izide i njezina kulta nije ništa drugo nego dokaz egzotičnog ukusa, posve svjetovnog, isključivo ukrasnog karaktera, koji je karakterizirao novu vladajuću klasu koja se formirala u ranih desetljeća carstva."

Ova prostorija je također oštećena bombama, a zatim djelomično restaurirana od fragmenata štukature. Slike su pripisane radionici Vetii.

Prostorija "h", prostrani triklinij, još uvijek je zadržala velik dio svojih fresaka, iako fragmentarno. Dvije ploče sa slikama kontinuirano su oslikane po sobi. Uža donja ploča prikazuje scene Ahileja i Ilijadu prošarane simuliranim mramornim pločama, uključujući Tetidu koja Ahileju daje oružje koje je iskovao Hefest, Patrokla, odjevenog u Ahilejev oklop, borbu iz vozila na kotačima, Patroklov pogreb, boksački meč u sklopu igara održanih u čast Patrokla, a Automedon sprema kola za Ahileja. Na krajnjem istočnom kraju je ikonična scena Ahileja koji vuče Hektorovo tijelo za svojim kolima, praćena slikama Prijama predvođenog Hermesom kako vozi kola iz Troje i ulazi u grčki tabor i klečećeg kralja Prijama koji moli Ahileja za Hektorovo tijelo .

Šira gornja ploča prikazuje scene iz mita o Heraklu koji uključuju Telamona i Laomedonta. Telamon, otac grčkog heroja Ajanta Velikog, bio je jedan od Argonauta i prijatelj Herakla koji mu je pomagao u njegovim pohodima protiv Amazonki i njegovom napadu na Troju. Laomedon je u to vrijeme bio kralj Troje i otac Podarca, kasnije preimenovanog u Priama. Kada je Heraklo opsjedao Troju, Telamon je prvi probio zid i ušao u grad (prva slika - Telamon prilazi kralju Laomedonu). Heraklo je ubio Laomedonta (sljedeći panel) i dodijelio Laomedonovu kćer Telamonu kao ratnu nagradu (treći panel - vjenčanje Telamona i Hesione).

Vrtovi
Kuća je posebno poznata po svojim prostranim vrtovima i vanjskim ukrasima, uključujući dva okomita euripija, vodena kanala nazvana po Euripovom tjesnacu između Eubeje i glavnog grčkog poluotoka. Ti kanali s fontanama bili su središte mnogih freski i kipića.

Izvor vode za ove opsežne vodene značajke osiguravala je rešetka olovnih cjevovoda koje je opskrbljivao castellum plumbeum, rezervoar obložen olovom na sjeverozapadnom kutu otočića, dio prilično složenog tlačnog sustava vode koji je funkcionirao s lokalnom vodom kule. Oko 27. godine prije Krista, Pompeji su povezani s novim akvaduktom Aqua Augusta koji je vodio od Sante Lucia di Serino do Misenuma. Voda je tekla u castellum divisorium, distribucijsku stanicu na najvišoj točki grada u blizini Vezuvskih vrata. Zbog značajnih visinskih razlika koje su uzrokovale neželjene varijacije tlaka u vodovodnom sustavu, izgrađen je niz vodotornjeva za reguliranje tlakova u različitim četvrtima unutar grada. Od njih je 14 iskopano, a toranj 6 pronađen je na uglu ulica II, 2,1 na raskrižju Via dell'Abbondanza i Vicolo di Octavius Quartio.

Gornji eurip (i), koji se proteže od istoka prema zapadu, bio je obrubljen sa šest postolja za koja se smatralo da podupiru kipove muza. Međutim, samo jedna od Polihimnije i jedna od Mnemozine su pronađene i trenutno se nalaze u arheološkom muzeju u Napulju. Međutim, reprodukcija Mnemozine sada se može vidjeti na licu mjesta. Ostale skulpture pronađene u gornjem Euripusu uključuju glavu mladog Dioniza, lava koji jede jelena, sfingu, još jednog lava, žensku kazališnu masku, lovačkog psa koji napada lane i malog Herkula koji davi zmiju.

Sjeverni zid gornjeg euripusa bio je oslikan scenom lova velikih mačaka, uključujući leoparda i antilopu.

Na zapadnom kraju vodenog kanala nalaze se izblijedjele freske Dijane kako se kupa i Akteona kojeg napadaju njegovi vlastiti lovački psi koji okružuju vrata u prostoriju (f), prostor za koji neki znanstvenici misle da je služio kao sacellum.

Na istočnom kraju gornjeg euripusa izgrađen je ljetni biklinij (k) s dva zidana ležaja s obje strane vodenog elementa. Edikula je u središtu stražnjeg zida okružena freskom Narcisa koji se divi svom odrazu u bazenu i samoubojstvu Pirama i Tizbe. Telamon u obliku klečećeg satira sada je smješten unutar edikule na temelju sugestije Spinazzole, koji je bio izvorni iskopavač, ali danas nema dokaza o cjevovodima za njegovu upotrebu kao bazu fontane. Na ovom mjestu pronađena je i skulptura riječnog boga.

Posebno značajan nalaz na jednom od kauča ljetnog biklinija bio je jedini poznati potpis umjetnika u Pompejima: "Lucius pinxit" ili "Naslikao Lucije".

Donji euripus teče od sjevera prema jugu i prepolovljuje prostrani vrt s voćkama, druge sjenovite flore i akantusa (l) posađenih u redove s pergolama. Na mjestu sjecišta s gornjim euripom stoji tetrastilni hram ukrašen polikromnom štukaturom. Osnova mu je vodoskok s polukružnim česticama s okomitim mlazom u središtu.

Kraći sjeverni kraj donjeg euripusa završava nimfejem sa stupovima sa stepenastom fontanom. Mramorna skulptura Kupida koji drži kazališnu masku pronađena je iznad stuba fontane 1920. godine. Rana fotografija prikazuje zidove nimfeja s freskama s golom Dijanom u njezinoj kupki s lijeve strane i Akteonom s desne strane, s krajolikom na bočnom zidu. Te su slike sada jedva primjetne zbog izloženosti.

Neposredno ispod središnje točke donjeg euripusa nalazi se bazen s četvrtastom fontanom u središtu s četiri niza mramornih stepenica sa svake strane koje proizvode kaskade vode iz središnjeg mlaza. Dvanaest postolja možda su nekada držala ukrasne kipove. Nekada je bila pokrivena pergolom obješenom o četiri stupa koja je u međuvremenu uklonjena.

Blizu južnog kraja donjeg euripusa nalazi se mali paviljon s četiri stupa ukrašen reljefom od štukature koji prikazuje labudove, lišća akantusa lišće i cvijeće na crvenoj pozadini.

Donji euripus završava trećim bazenom. U blizini zida na južnom kraju pronađena je statua Hermafrodita. Stražnja vrtna vrata nalaze se preko puta ulaza 7 palestre s natatio (bazenom) jugozapadno od amfiteatra.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 4K obilazak kuće Octavius Quartio
 Ondje pronađena animirana rekonstrukcija i skulptura kuće Octavius Quartio (video)
 Virtualna rekonstrukcija kuće Octavius Quartio (video)
 Castellum Divisorium u Pompejima Stephen Ressler, PE, Ph.D.

Loreja Tiburtina
Stranice s nepregledanim prijevodima

Kuća Loreja Tiburtina


"Mađarolci" je posprdni termin kojega je 1870.-ih godina Ante Starčević koristio za dio hrvatske buržoazije koja je svoj socijalni boljitak tražila u služenju stranim interesima - u to vrijeme, mađarskim i austrijskim - radije nego u promoviranju interesa vlastitog naroda.

Satirični termin je prvu polovinu posudio od riječi "Mađari", a drugu od riječi "Tirolci".

Nacije tog vremena su u pravilu težile boljitku na način da su štitile interese vlastitog gospodarstva i državnih institucija štiteći ih od nastojanja drugih nacija da ih eksploatiraju: Starčević je ukazivao na znatan dio hrvatskog građanstva koji naprotiv žele pripomoći strancima da što bolje iskorištavaju Hrvatsku, kako bi u takvoj aktivnosti priskribili sebi stanovitu korist.

1879. godine je Ante Starčević objavio svoju satiričku knjigu "Pisma Magjarolacah": tu on pripadnike Horvatsko-vugerske stranke naziva "mađaroni", a pripadnike Narodne stranke "mađarolci" .

Na str. 176 svoje knjige objašnjava A. Starčević da "narodnjaci" djeluju tako, "... da našim novcem pomagamo nekakove vredne druge, da našom vlastju i našim gospodstvom drugom, nekakovu narodu koristimo". Na str. 179. iznosi Starčević kako "narodnjaci" objašnjavaju da poduzimaju praktične korake za boljitak hrvatskog naroda, umjesto "nepraktične" borbe za nacionalne interese: "A mi, praktični narodnjaci, prilagodismo se Švabam, pomagasmo mi Hervate civilizirati, štibre razpisivati i pobirati, nemački duh i jezik rasprostranjivati, rečju: raditi sve i kako oni htedoše, pa nam biaše dobra vlada i vreme dobro. Tako radismo i za gospodovanja Našinacah, pa nam biaše dobra vlada i vreme dobro. Tako radimo i danas, za gospodovanja Magjaronah: za što su oni, za to smo i mi, proti čemu su oni, proti tomu smo i mi, pa će nam biti dobra vlada i vreme dobro."

Povezani članci
 Antihrvatstvo

Vanjske poveznice
 Knjiga "Pisma mađarolaca", Sušak 1879. god.

Izvori

Hrvatska povijest (1790. – 1918.)

Mađarolci


La Tercera batalla de Tiocajas se produjo en el estratégico nudo homónimo en el año de 1534 entre las fuerzas del conquistador español Sebastián de Belalcázar y del general inca Rumiñahui, con la victoria del primero.

Antecedentes
Tras la captura de Atahualpa y su posterior ejecución en agosto de 1533 su general y hermano Rumiñahui aún resistía a los conquistadores españoles en Quito. Sin embargo, el gobernador de San Miguel de Piura, Sebastián de Belalcázar, había partido rumbo dicha ciudad, al frente de 200 hombres, atraído por las inmensas riquezas que, según se decía, poseía esa región.

La expedición se inició en febrero de 1534 y al poco tiempo arribaron a Tomebamba donde se les sumaron los cañaris, enemigos de las huestes de Atahualpa. Cuando llegaron al vital nudo de Tiocajas se encontraron con el ejército inca dispuesto a detener su avance.

Desarrollo
Rumiñahui hábilmente utilizó a su favor el terreno tomo una posición ventajosa y los rodeó. Sus guerreros además, ya se habían acostumbrado a luchar contra arcabuces, cañones y caballería. En ella se revelaron los cañaris como excelentes guerreros, convirtiéndose así en valiosos auxiliares de los españoles. Las tropas hispano-cañaris lograron romper el cerco de los quiteños y maniobrando con la caballería, atacaron al enemigo por la retaguardia, derrotándole.

Los españoles varias veces se vieron a punto de ser derrotados y masacrados pero no rompieron filas y aguantaron hasta que llegó la noche, momento en que los nativos cancelaron su ataque.

Tras el encuentro los españoles continuaron avanzando hacia Quito sufriendo el acoso constante de los lugareños. Rumiñahui se fortificó en Riobamba, donde los españoles y cañaris le atacaron; aunque estos en un primer momento fueron rechazados, luego contraatacaron dando un rodeo y capturaron la ciudad. Otra victoria española se produjo en Pancallo, cerca de Ambato.

Pero en julio de ese año se produjo la erupción del volcán Tungurahua, lo que causó que parte del ejército de Rumiñahui, temiendo la ira divina, se desmoralizara y se retirara, pudiendo así los españoles contraatacar y hacerse del triunfo.

"Es mejor morir en seguida por sus manos, con sus armas y debajo de sus caballos. Por lo menos nos quedará este contento de haber hecho nuestro deber como honrados y valientes." Son expresiones que el historiador español, Antonio de Herrera y Tordesillas, pone en boca de Rumiñahui cuando este arengaba a sus tropas espantados por la erupción del Tungurahua, mientras detenían el avance de Sebastián de Belalcázar sobre Quito.

El general inca empezó a usar tácticas de tierra quemada para negarles suministros a sus enemigos pero esto no detuvo a Belalcázar. Ante la caída inminente de la ciudad Rumiñahui ordenó esconder todos los tesoros de la ciudad, matar a las Vírgenes del Sol, ocultar a los hijos de Atahualpa y dispuso ejecutar a 4.000 indígenas pillajes, zámbizas y collaguazos, que habían recibido a Belalcázar como libertador, para finalmente prender fuego a la antigua urbe. Cuando Belalcázar y su ejército llegaron a la ciudad solo encontraron cenizas.

Rumiñahui, con los últimos restos de sus diezmadas tropas, puso todavía alguna resistencia en Yurbo, hasta que se adentró en la selva y no se supo de él por algún tiempo. Finalmente fue capturado y torturado para que revelara el escondite de sus tesoros pero no habló y fue ejecutado el 25 de junio de 1535.

Referencias

Bibliografía

 Federico González Suárez (1903). Historia General de la República del Ecuador. Quito: Imprenta del clero, pp. 1003-1005.

Batallas de la Conquista de Perú
Batallas del Imperio incaico
Batallas del reinado de Carlos I de España y V del Sacro Imperio (1516-1556)
Batallas de Ecuador
Conflictos en 1534
España en 1534

Tercera batalla de Tiocajas


Juan Rodríguez García, «el Tahonero hijo», (Cádiz, marzo de 1816 – c. 1880) fue un pintor español y profesor de dibujo, discípulo de su padre Juan Rodríguez Jiménez, «el Tahonero».

Desde 1836 vivía en Jerez de la Frontera en la calle Doña Blanca dedicado a la enseñanza de la pintura. En 1852 fue nombrado pintor de cámara de su Majestad. Se casó con la escultora María del Carmen Ponce de León y Villavicencio(Jerez,1816-Jerez, 22 de julio de 1866) en la iglesia de San Miguel de Jerez el 21 de diciembre de 1840. La esposa era hija de Manuel Ponce de León y Torres y de Lorenza Fernández de Villavicencio.

Obras
 La anunciata ( boceto, 0'68 x 0'50 m).
 Descanso de la Sagrada Familia en Egipto (1'85 x 2'06 m).
 San Jerónimo en la cueva de Belén (1'23 x 1'57 m).
 Primer martirio de san Sebastián (2'10 x 1'67 m).
 Nuestra Señora de los Dolores (1'13 x 0'85 m).
 San Servando y san Germán.
 El martirio de san Caralampio.
 Santa Catalina.
 San Juan Grande.
 Muerte del centauro Neso.

Bibliografía
 Archivo español de arte, Volumen 70, números 277-278. Instituto Diego Velázquez, 1997.

Nacidos en Cádiz
Pintores de la provincia de Cádiz
Profesores de España
Pintores de España del siglo XIX

Juan Rodríguez García


Noget om Halfdan er en portrætfilm fra 2006 instrueret af Jonas Poher Rasmussen, Carlo H. E. Agostoni efter manuskript af Carlo H. E. Agostoni, Jonas Poher Rasmussen.

Handling
Halfdan Rasmussen, der døde i 2002, 87 år gammel, er mest kendt for sine mange børnerim og tosserier, men forfatteren debuterede med en alvorlig og samfundsengageret lyrik allerede under besættelsen. »Noget om Halfdan« er en dokumentarfilm om digterens liv og hans sjove såvel som triste lyrik. Et nuanceret portræt, der viser hidtil ukendte sider og talenter af digteren. Ved at invitere en række af Halfdan Rasmussens nære venner til digterens hus i Saunte, inden det skal tømmes og sælges, får Rasmussens barnebarn spurgt ind til sin farfar og hele Danmarks Halfdan. De medvirkende er Klaus Rifbjerg, Ib Spang Olsen, Johannes Møllehave, Benny Andersen, Erik Stinus, Torben Brostrøm og to af Halfdan Rasmussens børn, Iben og Tom Nagel Rasmussen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Noget om Halfdan


Michel Odent (7. srpnja 1930.) francuski je liječnik, specijalist kirurgije i opstetricije te svjetski poznati stručnjak za porode. Časopis Lancet opisuje ga kao "jednog od posljednjih pravih općih kirurga".

Obrazovanje i profesionalna karijera
Rođen je 1930. u malom mjestu u francuskom departmanu Oise, Studirao je medicinu u Parizu, a 50-ih je godina specijalizirao kirurgiju. Od 1962. do 1985. Odent vodi odjele kirurgije i rodilište bolnice Pithiviers (Francuska) te u to vrijeme razvija poseban interes za čimbenike okoliša koji utječu na porod. U rodilište u bolnici Pithiviers uveo je mogućnost poroda u tzv. sobama za porode u kojima se rodiljama pokušavaju ponudi uvjeti slični kućnima (ali uz stručni nadzor), te bazene za porode i satove pjevanja za trudnice. Nakon bolničke karijere bavio se asistiranim porođajima kod kuće. Godine 1987. u Londonu je osnovao "Primal Health Research Center" i osmislio besplatno i svima dostupnu bazu podataka u kojoj se prikupljaju znanstvene studije koje istražuju korelacije između onoga što se događa u "prvobitnom razdoblju" (obuhvaća fetalni život, perinatalno razdoblje tj. porod i prvu godinu života) i zdravlja kasnije u životu. Michel Odent gostujući je profesor na Nacionalnom medicinskom sveučilištu Odessa i doktor Honoris Causa Sveučilišta u Brasiliji.

Publikacije
Odent je autor prvog članka o prednostima početka dojenja unutar sat vremena nakon poroda, prvog članka o dobrobitima korištenja bazena za porod i prvog članka koji uvodi koncept Gate teorije kontrole boli u porodničarstvu.

U knjizi objavljenoj 1986. ("Primal Health") dokazao je da se homeostaza uspostavlja tijekom "prvobitnog razdoblja" (fetalni život, rođenje i prva godina života djeteta): ovo je faza života kada osnovni adaptivni sustavi čovjeka prilagođavaju svoje "razine zadanih vrijednosti". Odent se trenutno bavi proučavanjem utjecaja evolucije Homo sapiensa na suvremene porodničarske prakse.

Odent je autor petnaestakak knjiga koje su prevedene na 22 jezika. U svojim knjigama istražuje pojam smanjene aktivnosti Neokorteksa koju smatra ključnom za ponovno otkrivanje osnovnih potreba trudnica i omogućavanje učinkovitijeg "refleksa izbacivanja fetusa" kao važnog čimbenika olakšavanja dovršetka poroda.

Najznačajnije knjige:

 Birth Reborn (1984., Pantheon, NY)
 Primal Health (1986. Century Hutchinson, London)
 The Farmer and the Obstetrician (Free Association Books)
 The Caesarean (Free Association Books)
 The Scientification of Love (Free Association Books)
 The Functions of the Orgasms: The Highways to Transcendence (2009., Pinter & Martin Ltd.)
 Childbirth in the Age of Plastics (2011., Pinter & Martin Ltd.)
 Childbirth and the Future of Homo sapiens (2013., Pinter & Martin Ltd.), ponovo izdan kao Childbirth and the Evolution of Homo sapiens  2014.
 Do we need Midwives? (2015., Pinter & Martin Ltd.)
 The Birth of Homo, the Marine Chimpanzee (2017., Pinter & Martin Ltd.)
 The Future of Homo (2019., World Scientific Publishing Co. Ltd.)

Knjige prevedene na hrvatski jezik
 Preporod rađanja (2000., Ostvarenje d.o.o., Zagreb)
 Ljubav očima znanosti (2000., Ostvarenje d.o.o., Zagreb)

Gostovanje u Hrvatskoj
Michel Odent gostovao je u Zagrebu 22. do 24. siječnja 2010. gdje je, u suradnji s Lillianom Lammers, poznatom doulom, održao Paramanadoula seminar. Cilj trodnevnog seminara bila je edukacija žena za ulogu doule, kroz predavanja i primjere iz prakse. Seminar je obuhvaćao teme o dojenju, fiziologiji poroda, trudnoći i načinima pružanja podrške ženama da što lakše prebrode razdoblje trudnoće, poroda i babinja. Polaznice seminara stekle su službene kvalifikacije i time postale prve kvalificirane doule u Hrvatskoj.

Vidi također

 Carski rez
 Porođaj
 Dojenje
 Primalja
 Prirodni porod
 Liječenje boli tijekom poroda
 Porod u vodi

Izvori

Ginekologija i porodništvo
Francuski liječnici

Michel Odent


Overberg () es un distrito municipal de Sudáfrica en la Provincia Occidental del Cabo. Comprende una superficie de 11 391 km². A su vez  se subdivide en cuatro municipios locales e incluye las ciudades de Grabouw, Caledon, Hermanus, Bredasdorp y Swellendam. El centro administrativo es la ciudad de Bredasdorp.

Medio Físico
El municipio de Overberg ocupa un área de 12,241 kilómetros cuadrados y se localiza al sureste de Ciudad del Cabo. su término municipal va desde la sierra de Hottentots-Holland en el oeste, a la desembocadura del río Breede al este y hasta la sierra de Riviersonderend en el Norte. En su término se ubica el Cabo de las Agujas, el punto más Austral de África,  y tiene costas tanto en el océano Atlántico como en el océano Índico.

su localidad más poblada es Grabouw (pob. 21,593) en el valle de Elgin adyacente a los Hottentots-Holland en el límite septentrional del distrito. La cabecera del municipio se localiza en Bredasdorp (pob. 12,749) en la parte sur del distrito. Otras localidades de importancia son Swellendam (pob. 13,557) en el río Breede en el noreste, Caledon (pob. 10,650) en el interior occidental y Hermanus (pob. 10,500) en la costa Atlántica.

Demografía
Según datos oficiales contaba con una población total de 212.787 habitantes. El principal grupo étnico del municipio es el mestizo con un 54.2% de la población y el idioma más hablado es el afrikáans con un 80.6% de la población.

Localidades
 Bettysbaai

Referencias

Oververg

Distrito Municipal de Overberg


A educação bancária, ou a concepção bancária de educação, é um modelo que tem por base o "depósito" de ideias e conteúdos nos alunos. Conceituado por Paulo Freire, este modelo é caracterizado por uma relação fortemente vertical e unilateral entre professor e aluno, educador e educando.  Por esse motivo, tal educação é também chamada de antidialógica (isto é, sem diálogo, contrária ao diálogo), em oposição à dialogicidade da educação defendida por Freire.

A metáfora do banco é usada para enfatizar que, segundo esse modelo, o aluno é um recepiente vazio, que necessita dos "depósitos" do professor. Tal educação é também, necessariamente, não-problematizadora. Ela visa à acomodação, à adaptação do aluno ao mundo, bem como ao cerceamento de sua criatividade e de seu poder transformador da realidade. Nesse sentido, esta educação "satisfaz aos interesses dos opressores". Citando Simone de Beauvoir, Freire afirma que os opressores pretendem "transformar a mentalidade dos oprimidos e não a situação que os oprime".

Características

Nesta seção, serão apresentadas algumas características desta concepção de educação. Antes, é preciso ressaltar que Freire não as apresenta de forma compartimentada como aqui, mas todas as características se entrelaçam entre si.

Dicotomia homens-mundo e a natureza da consciência
Entre as diversas dicotomias criadas por essa educação (educador e educando, sábio e ignorante), uma delas é a dicotomia homens-mundo. Para o modelo bancário, há uma brecha, um hiato entre os seres humanos (ou sua consciência) e o mundo. As pessoas são tidas como meros espectadores; sua consciência, como meros receptáculos. Tal modelo não se leva em consideração que os seres humanos não estão apenas no mundo, mas com ele e com os outros. Freire lembra a ideia de Husserl da intencionalidade da consciência. Temos consciência de algo. Nossa consciência é intencionada ao mundo, e não um recipiente dele.

Necrofilia
Pegando os conceitos de necrofilia e biofilia do psicólogo Erich Fromm, Freire afirma ser a educação bancária necrófila. Em tradução livre, escreve Fromm:

Nesse sentido "necrófilo", a educação bancária "não se deixa mover pelo ânimo de libertar o pensamento pela ação dos homens uns com os outros na terfa comum de reazerem o mundo e de torná-lo mais e mais humano".

Aspectos positivos
Apesar das fortes criticas de Freire, nem tudo o que está relacionado ao modelo bancário é inválido. Afirma o educador que "nem todos os tipos de aulas expositivas podem ser considerados educação 'bancária'", e que é possível "ser muito crítico fazendo preleções".  Afirma o autor, em Pedagogia da Esperança, que

O historiador e professor de escola Ariel Feldman ecoa  essa ideia, afirmando que "o professor pode e deve ministrar aulas expositivas dialogadas, pois se trata de um bom recurso tradicional. É válido ressaltar, no entanto, que as aulas não podem se resumir a isso".

Ver também
 Educação dialógica
 Pedagogia do Oprimido

Paulo Freire
Pedagogia
Educação

Educação bancária


1,7 er en kortfilm instrueret af Benjamin Holmsteen efter eget manuskript.

Handling
Et lille drama om en kvinde, som nøgternt har planlagt og gennemført et omfattende bankrøveri med to medhjælpere. Det forløber ikke helt gnidningsløst. Én af medhjælperne fanges, og den anden såres af politiet, og alt er ved at falde til jorden. Kvinden har imidlertid en dybere plan end medhjælperne ved af.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001
Kortfilm fra Danmark

1,7


Janet von Stillfried (geborene Anschütz; * 1962) ist eine deutsche Historikerin und Autorin.

Leben
Unter ihrem Geburtsnamen Janet Anschütz publizierte die Historikerin verschiedene Schriften zur Geschichte Hannovers im 20. Jahrhundert, insbesondere zur Zeit des Nationalsozialismus, aber auch zu technischen oder kulturellen Ereignissen wie etwa dem Eilenriederennen.

Unter dem Arbeitstitel Eine Seite, ein Name, ein Schicksal recherchierte von Stillfried für ein Gedenkbuch für die ermordeten Zwangsarbeiter auf dem Ehrenfriedhof am Maschsee-Nordufer, das bei der Gedenk-Veranstaltung am 8. Mai 2012 vor Ort Oberbürgermeister Stephan Weil für die Stadt Hannover übergeben wurde.

Gemeinsam mit dem Historiker Shaun Hermel produzierte von Stillfried den Film Krieg, Zwangsarbeit, Tod, Hoffnung, der auf dem Gelände der ehemaligen Israelitischen Gartenbauschule in Ahlem bei einer gemeinsamen Gedenkfeier von Stadt und Region Hannover im Jahr 2017 am Jahrestag der Ermordung von Ira Wolkowa Premiere hatte und an das Schicksal der Zwangsarbeiter erinnert.

Im Auftrag der Landeshauptstadt Hannover erforschte Janet von Stillfried die Namen und Verfolgungsgeschichten der im KZ Stöcken für die Akkumulatorenfabrik (AFA) eingesetzten Häftlinge sowie die anschließend auf den "Todesmärschen" gestorbenen Menschen. Daraus entstand unter dem Motto "Eine Seite – ein Name – ein Schicksal" das Gedenkbuch für die Opfer des KZ Stöcken, das am 8. Mai 2022 in Hannover auf dem Ehrenfriedhof am Maschsee-Nordufer während der Gedenkveranstaltung zum Tag der Befreiung an Oberbürgermeister Belit Onay übergeben wurde. Das Werk, in dem zahlreiche Seiten lediglich den Hinweis "Unbekannt" enthalten, soll in der "Grotte" im Neuen Rathaus dauerhaft ausgestellt werden.

Weitere Schriften
 Janet Anschütz, Irmtraud Heike: Feinde im eigenen Land. Zwangsarbeit in Hannover im Zweiten Weltkrieg. 2. Auflage. Verlag für Regionalgeschichte, Bielefeld 2000, ISBN 3-89534-372-2
 Janet Anschütz, Irmtraud Heike: "Man hörte auf, ein Mensch zu sein …". Überlebende aus den Frauen-Konzentrationslagern in Langenhagen und Limmer berichten. VSA-Verlag, Hamburg 2003, ISBN 3-89965-009-3
 Janet Anschütz, Irmtraud Heike: "Wir wollten Gefühle sichtbar werden lassen". Bürger gestalten ein Mahnmal für das KZ Ahlem. Edition Temmen, Bremen 2004, ISBN 3-86108-397-3
 Janet Anschütz: Gräber ohne Namen. Die toten Kinder Hannoverscher Zwangsarbeiterinnen. VSA-Verlag, Hamburg 2006, ISBN 3-89965-207-X; Inhaltsverzeichnis
 Janet Anschütz: Mythos Eilenriederennen, 1. Auflage, Hannover: Schlütersche Verlagsgesellschaft, [ohne Datum, 2007?], ISBN 978-3-89993-658-2; Inhaltstext
 Janet Anschütz: Motorrad-Rennsport. Internationale Eilenriede-Rennen zu Hannover 1924–1955. Hrsg.: ADAC Niedersachsen-Sachsen-Anhalt e. V. (Hrsg.). MatrixMedia-Verlag, Göttingen 2009, ISBN 978-3-932313-34-9; Inhaltsverzeichnis
 Dieter Tasch, Horst-Dieter Görg (Hrsg.): Es begann in Hannover. Menschen – Technik – Welterfolge. Über Persönlichkeiten, Traditionsunternehmen und Meilensteine der Technik-Geschichte, mit Beiträgen von Janet Anschütz u. a., in Kooperation mit dem Technik-Forum Hannover e. V. 1. Auflage. Leuenhagen & Paris, Hannover 2009, ISBN 978-3-923976-65-2; Inhaltsverzeichnis
 Janet Freifrau von Stillfried: Ein blinder Fleck. Zwangsarbeit bei der üstra 1938 bis 1945. Leuenhagen & Paris, Hannover 2012, ISBN 978-3-9802783-9-3
 Janet von Stillfried: Das Sachsenross unterm Hakenkreuz. Reiseführer durch Hannover und Umgebung 1933–1945, MatrixMedia-Verlag, Göttingen 2016, ISBN 978-3-932313-85-1
 Janet von Stillfried (Text), Ingo Siegner (Zeichnungen): Nadja und Nico. Eine Freundschaft im Krieg. R.G. Fischer Verlag Frankfurt a. M. 2016, ISBN 978-3-8301-9718-8

Weblinks

 Janet von Stillfried: Janet von Stillfried / Historikerin und Autorin auf der Seite geschichtsweberei.de
 Hitlerjunge Nico trifft Zwangsarbeiterin Nadja bei myheimat vom 6. Dezember 2016
 Simon Benne: Mit Siegner-Zeichnungen Buch über ungewöhnliche Freundschaft im Krieg / Das Kinderbuch "Nadja und Nico" erzählt von einer ungewöhnlichen Freundschaft im Hannover der Zeit des Nationalsozialismus. Ingo Siegner hat dafür die Titelhelden des Buches gezeichnet. Auf der Seite der Hannoverschen Allgemeinen Zeitung vom 1. Dezember 2016

Einzelnachweise

Janet
Neuzeithistoriker
Autor
Person (Hannover)
Deutscher
Geboren 1962
Frau

Janet von Stillfried


L'Argentine participe aux  Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au .  C'était sa dix-neuvième participation aux Jeux d'hiver.

Le chef de la mission argentine sera Martín Begino qui sera accompagné d'Alvaro Rosset. Les officiels techniques seront Bethléem Moreschi et Jorge Fazio.

Athlètes engagés

Résultats

Luge

Verónica María Ravenna faisait déjà partie de la délégation argentine à Pyeongchang où elle avait terminé 24 de l'épreuve féminine. Pour la saison 2021-2022, elle est en 40 position ce qui est suffisant pour accrocher une des 35 places avec le jeu des quotas maximum par comité national.

Patinage de vitesse

Victoria Rodríguez de Neuquén, qui s'entraine aux Etats-Unis, a amélioré ses records personnels lors de la Coupe du monde de patinage de vitesse 2021-2022 dans l'épreuve de Salt Lake City en décembre 2021. Le comité dispose d'un quota de réserve sur 500m qui sera finalement validé.

Ski alpin

La fédération a accordé deux quotas au vu des résultats de l'équipe argentine sur la saison 2021-2022.

Chez les femmes, le comité national a choisi  chez les femmes qui avait été le porte-drapeau de la délégation aux Jeux olympiques de la jeunesse d'hiver de 2016 à Lillehammer, où elle s'est classée 10 en slalom, 18 en combiné et 28 en super G. Elle a été choisi comme porte-drapeau. La native de Bariloche avait décroché une médaille de bronze lors du Super G en coupe nord-américaine qui s'était tenu à Panorama , disputée en Colombie-Britannique en décembre 2021.

Chez les hommes, Tiziano Gravier sera aligné , lui qui a participé deux ans plus tôt au JOJ d'hiver de Lausanne (7 en Super-G). Ce dernier avait fait forte impression lors du Slalom géant aux derniers championnats du monde en occupant la 22 avec un dossard plutôt élevé.

Ski de fond

Nahiara Díaz, jeune fondeuse de 17 ans originaire de Caviahue, décroche sa qualification. Elle représentera l'Argentine à la Coupe du monde junior qui se déroulera en Norvège fin février.

Franco Dal Farra rejoint aussi l'équipe chez les hommes et aura le privilège d'être un des porte-drapeau de la délégation.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Argentine aux Jeux olympiques

Argentine
Hiver 2022
Sport en Argentine en 2022

Argentine aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


An Habenaria guaraensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Aguiar Nogueira Batista ngan Bianch.. An Habenaria guaraensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria guaraensis


Eamonn Anthony O'Brien est un mathématicien néo-zélandais, professeur de mathématiques à l'Université d'Auckland, en Nouvelle-Zélande, connu pour ses travaux sur la  et les  groupes.

Formation
O'Brien a obtenu son doctorat en 1988 à l'Université nationale australienne. Sa thèse, intitulée The Groups of Order Dividing 256, a été supervisée par Michael F. Newman.

Recherches
Les premiers travaux d'O'Brien concernaient la classification, jusqu'à l'isomorphisme, des groupes d'ordre 256. Il a développé les premiers logiciels informatiques pour compléter la classification et vérifier que la classification peut corriger les erreurs lors du comptage antérieur. Cela a conduit à des classifications de nombreuses autres familles de petits groupes. En 2000, avec Bettina Eick et Hans Ulrich Besche, O'Brien a classé tous les groupes d'ordre au plus 2000, à l'exclusion de ceux d'ordre 1024. Les groupes de l'ordre 1024 ont été énumérés à la place. Cette classification est connue sous le nom de bibliothèque des petits groupes. Plus tard avec Michael F. Newman et , O'Brien a étendu les classifications des groupes d'ordre , , et  . Ces classifications comprennent les tableaux fournis dans les systèmes de calcul formel SageMath, GAP et Magma.

Pendant une période de 20 ans à partir du milieu des années 1990, O'Brien a dirigé le projet de reconnaissance de groupe de matrices dont l'objectif principal est de résoudre le problème suivant : étant donné une liste de matrices inversibles sur un corps fini, déterminer la série de composition de le groupe. Les implémentations d'algorithmes qui réalisent les objectifs de ce projet forment la base des calculs de groupes matriciels dans le système de calcul formel Magma.

Les collaborations d'O'Brien incluent la résolution de plusieurs conjectures dont la conjecture de Ore, selon laquelle tous les éléments des groupes simples finis non abéliens sont des commutateurs.

Prix et distinctions
En 1995, il bénéficie d'une bourse Humboldt de la Fondation Alexander-von-Humboldt.
En 2004, il reçoit le prix de recherche en mathématiques de la Nouvelle-Zélande.
En 2009, il est élu membre de la Royal Society of New Zealand, dont il est lauréat de la médaille Hector en 2020. En 2021, il reçoit la médaille d'excellence en recherche de l'Université d'Auckland.

Publications (sélection)

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Références

Liens externes

 Page d'accueil personnelle
 Liste des publications

Professeur à l'université d'Auckland
Étudiant de l'université nationale australienne
Mathématicien néo-zélandais du XXe siècle
Mathématicien néo-zélandais du XXIe siècle
Universitaire néo-zélandais du XXIe siècle
Personnalité en théorie des groupes
Lauréat de la médaille Hector

Eamonn O'Brien


الواجب فيلم مصري تم إنتاجه عام 1948، من إخراج هنري بركات و بطولة عماد حمدي و سراج منير و منى و فردوس محمد.

فريق العمل
إخراج: هنري بركات
تأليف:
 هنري بركات (قصة وسيناريو)
 بديع خيري (حوار)
إنتاج: لوتس فيلم (آسيا داغر)

بطولة
 عماد حمدي
 سراج منير
 منى
 فردوس محمد
 ثريا فخري
 رياض القصبجي

روابط خارجية

مراجع

أفلام إنتاج لوتس فيلم
أفلام عماد حمدي
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام مصرية إنتاج 1948
أفلام رياض القصبجي

الواجب (فيلم)


شارع السد العالي يقع في حي مدينة نصر بالقاهرة. بالتحديد في المنطقة التاسعة في الحي ويتقاطع مع شارعي أحمد الزمر وأفريقيا، ويوجد به مكتب للشهر العقاري وساحة لانتظار السيارات يطلق عليها سوق السيارات الجديد.

المصادر

شوارع في القاهرة
مدينة نصر

شارع السد العالي


Nemar eru mælitæki sem taka inn upplýsingar um eitthvað í umhverfinu og skila út úr sér einhverjum gögnum um umhverfið.

Dæmi um nema eru loftvogir, vigt, hitamælir o.fl.
Ferjald
Mælitæki

Nemi (Mælitæki)


كلدمان قرية مغربية عربية شمال شرق المملكة، تنتمي إلى إقليم تازة الجبلي، شرقي مدينة فاس، تضم بلدة كلدمان 21.111 نسمة (إحصاء 2004).

دواوير الجماعة
 لكسير، الزوية، اسونن.
 مغراوة،
 فراقش، محاوزة. تلات. كراشحة. تازروت. فرخون.القصبة. وولاد علي بن الحاج. لعصاصو. اجماط بشيين. بني محسن. المطمورة.
الغزازلة والدومية
يسكن كلدمان سكان عرب غلى الارجح انهم استعربوا، وتعني كلمة كلدمان:ملك الماء=أكليد-ن-وامان

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم تازة
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم تازة
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

كلدمان


Marcel Felder, den das Olympische Komitee Uruguays unter dem Namen Marcel Félder führt, (* 9. Juli 1984 in Montevideo) ist ein uruguayischer Tennisspieler.

Karriere
Felder gewann 2001 an der Seite von Federico Dondo den uruguayischen Meistertitel im Doppel. In jenem Jahr wurde er Profi und etablierte sich vor allem als Doppelspezialist. So gelang ihm am 24. April 2012 erstmals der Sprung in die Top 100 in der Weltrangliste im Doppel. Seine höchste Platzierung erreichte er mit Rang 82 am 11. Juni desselben Jahres, was vor allem auf seine Erfolge auf der ATP Challenger Tour zurückzuführen ist. Dort gewann er neun Titel im Doppel, davon drei 2011 und vier weitere 2012. Zudem stand er in der Saison 2011 in vier weiteren Finals, in der Saison 2012 in einem. Sämtliche Titel bis auf einen gewann er auf dem südamerikanischen Kontinent. Im Einzel blieb ihm ein solcher Erfolg verwehrt. Auch bei Grand-Slam-Turnieren gelang ihm keine erfolgreiche Qualifikation. Am 16. Juni 2013 erklärte Felder, nach 14 Jahren der Wettbewerbsteilnahme zukünftig nicht mehr auf der ATP-Tour antreten zu wollen.

Seit 2000 spielt Felder für die uruguayische Davis-Cup-Mannschaft, in deren Geschichte er der erfolgreichste Doppelspieler ist. 2002 gehörte er dem Aufgebot Uruguays bei den Südamerikaspielen in Brasilien an. Dort gewann er an der Seite von Martín Vilarrubí Gold im Doppel. 2003 und 2007 nahm er mit dem uruguayischen Team an den Panamerikanischen Spielen teil.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Uruguay)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Uruguay)
Teilnehmer an den Südamerikaspielen (Uruguay)
Südamerikaspielesieger (Tennis)
Uruguayischer Meister (Tennis)
Uruguayer
Geboren 1984
Mann

Marcel Felder


Okey; dikdörtgen taşlar, taşları dizmek için istekalar ile oynanan bir şans, mantık ve hafıza oyunu. Okey sözcüğü, aynı zamanda oyundaki joker taşının adıdır. Oyunda her oyuncu elinde bulunan taşları oyun kurallarına göre dizerek belirli setleri tamamlamaya çalışır. Elini en hızlı şekilde bitiren oyuncu o eli kazanmış olur. Kökleri dominoya dayanan okey, Türkiye'de ve yurt dışındaki Türk toplulukları arasında oldukça popüler olan bir oyundur.

En yaygın versiyonunda iki sette toplam 106 adet taş vardır. Taşlar, 1'den 13'e kadar numaralandırılmış olarak dört ayrı renge (kırmızı, sarı, siyah ve mavi) ayrılmıştır. Her sayıdan ikişer adet bulunmaktadır. Bunların yanında tüm taşlar içinde toplam iki tane 'sahte okey' ismi verilen taşlar vardır. Oyun başlangıcında bir oyuncuya on beş, diğer üç oyuncuya on dört taş verilir. Elinde on beş taş olan oyuncu oyunu başlatır ve taş atar. Oyuncular her bir döngüde masadan veya dizili haldeki taşlardan bir adet taş alarak ve ıstakasından bir adet taş atarak ellerini bitirmek için çalışırlar. Yere atılan taşlar diğer oyuncular tarafından görülür (yere atılan taşlar üst üste konulur ancak bir oyuncu çifte gittiğini söylerse bütün taşlar açılır) . Oyun sıkıştığı zaman elinde okey olan oyuncu gerçek okeyi yere atıp yansın okey diyebilir.Sahte okey taşı ile masada açılan okey yan yana per'de kullanılamaz. Ancak hiç kimse birbirinin ıstakasındaki taşları göremez.

Tarihi
Modern okey oyunun öncüsü olan, Rummikub Ephraim Hertzano adında 1930'ların başlarında Filistin'e göç eden, Romanya doğumlu bir Yahudi tarafından icat edilmiştir. İlk oyun setini el yapımı olarak ailesi için evinin arka bahçesinde imal etti. Oyun rummy ve mahjong karışımıdır.    İsrail'in 1 numaralı ihraç oyunudur.  1977'de, Amerika Birleşik Devletleri'nde en çok satan oyun olmuştur.

Okeyin, "Gastarbeiter" Türk işçilerinin Almanya'da tanıştığı Rummikub'un evrimleşmiş hali olduğu görülüyor.

Oynanış

Oyun seti
Okey oyunu standart olarak dört adet oyuncuyla oynanır. Okeyde oyuncunun taşları dizmesi için ıstaka ismi verilen tabla bulunur.  Kırmızı, siyah, mavi ve sarı renklerinde 1'den 13'e kadar numaralı ikişer setten oluşan toplam 106 tane taş bulunur. Taşların içinde iki adet sahte okey taşı da vardır.

Aşağıda okey oyununda kullanılan dört farklı renkteki taş setleri yer almaktadır. Her bir setten iki adet bulunmaktadır.

Kırmızı set

Sarı set

Siyah set

Mavi set

Sahte okeyler diğer taşlardan farklıdır ve üzerinde çeşitli simgeler yer almaktadır. Sahte okeylerin tasarımları üretildiği yere göre farklılık gösterebilir ve her yerde taşların tasarımının aynı olması beklenmemelidir.

  ya da   gibi...

Zar

Altı yüzlü bir okey zarı.

Başlangıç
Taşlar karıştırılıp her bir oyuncuya 14'er taş verilir. İlk oynayacak oyuncuya 1 adet taş fazladan verilir ve 15 taşla başlatılır. Oyuna 15 taş dağıtılan kişi başlar. Oyuncular kendilerine dağıtılan taşları önlerindeki ıstakaya dizerler. Geriye kalan taşlar, rakam kısmı masaya gelecek şekilde üst üste dizili olarak ortaya konur. Ortada dizili taşların üzerinde yer alan taşın bir üst değeri okey taşıdır. Bu taş her eksik taşın yerine kullanılabilmektedir.

Oyun, ilk oyuncunun ıstakasındaki işine yaramadığını düşündüğü bir taşı sağındaki oyuncuya atmasıyla başlar. Oyuncular aynı renkli taşları sıraya dizmek ya da aynı sayılı taşların farklı renklerinden grup yapmaya çalışırlar. Aynı renkte birbirlerini takip eden en az üç taş ve farklı renklere sahip olan aynı sayıdaki en az üç taş per olarak kabul edilir. Üç taştan bir tanesi eksik olsa bile yerine okey taşı kullanılarak per bu şekilde tamamlanabilir. Oyun sırası gelen oyuncu bir önceki oyuncunun attığı taş işine yarıyorsa yerden alabilir, aksi halde ortadan bir taş çeker. Daha sonra ıstakasındaki gözden çıkardığı taşı yandaki oyuncuya atar. Bu şekilde elindeki perlerin toplamı 14 olana kadar oyun devam eder. Elindeki perlerin toplamı on dörde ilk ulaşan oyuncu elindeki fazla taşı ortaya atarak oyunu kazanmış olur.

Oyunda, normal bitme, çifte bitme ve okey atarak bitme şeklinde üç farklı bitiş seçeneği mevcuttur. Normal bitişte  Bir dizilişin per olabilmesi için üç uygun taşın yan yana dizilmesi gereklidir. Diğer taşlardan farklı bir desene sahip olan, üzerinde herhangi bir numara yazılmamış iki sahte okey taşı mevcuttur. Bu taşlar oynanan elin başında "okey taşı" olarak belirlenmiş taşın yerini alabilirler. Gerçek okey taşı her boşluğu doldurabilirken; sahte okey taşı sadece okey taşının tekabül ettiği numaraların yerini doldurabilmektedir. Oyuncu aynı rakımdan iki çift olmak üzere toplamda yedi tane çift yaparak oyunu çifte bitirebilmektedir.

Diziliş

Normal diziliş
Oyuncunun elindeki on dört taş, en az üç taştan oluşmak koşuluyla, doğru perlere (gruplara) ayrılmalıdır. Normal dizilişte iki farklı per mevcuttur.

 Grupta yer alan tüm taşlar aynı değerde ancak farklı renklerde olmalıdır. Bu grupta üç ya da dört taş yer alır.

   veya

 Gruptaki (perdedeki) tüm taşlar aynı renkte ve birbirini sırayla takip eden sayılardan meydana gelmelidir. Bu grup da en az üç taştan oluşmalıdır.
   veya

Bazı durumlarda ise 13 numaralı taştan sonra 1 numaralı taş gelebilir, fakat bu taştan sonra 2, 3, 4 gibi üst sayı taşlar konamaz. Yani sadece 12 13 1 peri yapılabilir.

Çifte diziliş
 Oyuncu elinde bulunan taşlardan, her biri aynı değerde ve renkte yedi adet çift taş dizmelidir.

 Elde edilen çiftler, eşler arasında en az birer boşluk olacak şekilde ıstakaya dizilir, elde kalan on beşinci taş masanın ortasındaki destenin üzerine bırakılarak oyun bitirilir.

Gösterge kuralı
Yeni bir el başladığında, elinde gösterge taşının aynısı olan oyuncu oynama sırası geldiğinde bu taşı gösterir ve kasadaki miktarın yarısını kazanır. Gösterge yapmak için eldeki taşı ortadaki gösterge taşının üzerine çekerek bırakmak gerekir. Gösterge diğer oyunculara bir puan cezası olarak yansıtılır.

Oyun döngüsü
Oyun saat yönünün tersine doğru (soldan sağa doğru) şekilde oynanır. Sırası gelen oyuncu solundaki oyuncunun attığı taşı alabilir veya ortadaki desteden bir taş çekebilir. Daha sonra elinde işe yaramayacağını düşündüğü taşı sağındaki oyuncuya atar. Oyunculardan birisi eli bitirinceye kadar bu böyle devam eder.

Okey (joker) taşı
Rengi gösterge taşıyla aynı, sayısı ise gösterge taşının bir fazlası olan taş okey (joker) taşıdır. Örneğin gösterge taşı 3 ise, okey taşı (kısaca okey denir) 4 olmalıdır. Özel bir durum olarak gösterge taşının numarası 13 ise okey taşının numarası 1 olur. Örneğin gösterge 13 ise okey 1 olur.

Okey taşı özel ve önemli bir taş olduğundan diğer taşlardan kolaylıkla ayırmak ve yanlışlıkla yandaki oyuncuya atılmasını önlemek için genelde ters çevrilir. Okey taşı, istenilen herhangi bir taş yerine joker olarak kullanılabilir. Yanlışlıkla okey taşı atıldığında, sırası gelen rakip taşı alabilir. Ancak rakibin taşı kendisinin fark etmesi ve alması gerekir.

Sahte okey taşı
Sahte okey taşının sabit bir rengi ve sayısı yoktur. Sahte okey taşı, joker olarak kabul edilen okey taşının yerine geçer. Yani gösterge 5 ise okey taşı 6 olur ve 6 taşına sahip olan kişi bu taşı istediği taşın yerine kullanabilir. 6 taşı joker olarak kullanıldığı için sahte okey taşı da 6 olarak kullanılabilir. Örneğin gösterge 1 ise 2 okey (joker) olur, sahte okey ise 2 olarak kabul edilir ve sahte okey yalnızca 2 taşı yerine kullanılabilir.

Rengi ve tasarımı üretimine göre farklılık göstermektedir. Üzerinde çeşitli simgeler yer almaktadır.

Puanlama
Puanlamaya seçilen herhangi bir sayıdan başlanabilir. Herkesin başlangıç puanı olarak bu sayı kabul edilir. Daha sonra puanlama sistemine göre puanlar düşmeye başlar. Oyun, oyunculardan birinin puanı sıfır olana kadar devam eder. Puan düşme işleminde el bitiren oyuncunun puanı sabit kalır ve diğer oyunculardan bitiş türüne göre puan eksiltilir. Başlama sayısı olarak yaygın biçimde 20 sayısı kabul edilir.

Puanlama sistemi
Her bitiş türünün farklı bir puan değeri vardır. 'Normal bitiş' için 2 puan, 'gösterge yapma' için 1 puan, 'çiftten bitme' için 4 puan. Bitişte kullanılan taş okey taşı ise düşülen puanlar 2 ile çarpılır.

Ayrıca oyun düşmeli olarak da oynanır. Düşme sayısı oyuncular tarafından belirlenir. Örneğin düşme sayısı 20 olduğunda, her elin normal bitişinde biten kişiden 2 puan düşülür. Ortaya okey atılırsa 4 puan düşülür. Bu şekilde 0 puana ilk ulaşan oyuncu kazanmış olur.

Bitiş türleri
Bitiş türü, el bitiminde kullanılan taşa (fazla taş) göre ve taşların dizilimine göre belirlenir.

Normal
Bitişte kullanılan taş sıradan bir taş ise normal bitiş sayılır. Puan değeri 2'dir.

Okeyli bitiş
'Okey dışarı''da denir. Bitişte destenin üzerine bırakılan taş Okey taşı ise oyuncu okey atmış sayılır. Elin puan değerini 2'ye katlar.

Çifte bitiş
Taşların dizilimi çiftlere göre yapılmışsa; yani ıstakadaki her taşın bir çifti varsa, oyuncu çiftten bitmiş sayılır. Puan değeri 4'tür.Çifte gitmeyi belirtmek zorunda degildir.

Göstergeyi çifte bağlama
Oyunun başlangıcında göstergenin çifte bağlanabileceğine karar verilirse, gösterge yapan bir kişi çifte giderken elindeki göstergeyi çifti varmış gibi kullanabilir. Bunun için; çiftten biteceği zaman gösterge taşını yerdeki göstergenin üzerine bırakır ve oyun bir tur döndükten sonra yerdeki gösterge taşı ile kendi göstergesini ıstakasına koyar ve göstergenin çiftini de tamamlamış olur böylece çiftten bitebilir.

Çift okey atma ve tur dönme
El bitiren oyuncunun elinde iki tane okey olması durumunda, bu okeylerden birini atmışsa (okey dışarı), tercihine bağlı olarak eli bitirmeyip ikinci okeyi de atmaya çalışabilir. Bunun için; birinci okeyi yere bırakır ve tur dönmeye devam eder. Bu tur dönerken oyuncular oyunun normal seyirinde olduğu gibi oynama sırası kendilerine her geldiğinde ister ortadaki taş kümesinden taş alırlar isterlerse bir önceki oyuncunun attığı taşı alabilirler. Tur diyen oyuncu ikinci okeyi de atabilecek duruma geldiğinde onu da göstergenin üzerine bıraktığı birinci okeyin üzerine atar ve böylece çift okey atmış olur. Eğer ikinci okeye dönerken başka bir oyuncu el bitirirse, birinci okey de boşa gitmiş (yanmış) olur. Çift okey normal okeyin iki katı puan değerine sahiptir. Yani elin puan değerini 4'e katlar. Birinci okey taşını attıktan sonra ikinci okeyi de atmak zorundadır.

Renge bitme
El bitiren oyuncunun bütün taşları aynı renkteyse oyuncu renkten bitmiş kabul edilir. İki tür renkten bitme vardır.

Sıralı renk
Bütün taşlar aynı renkte ve 1'den 13'e kadar sıralı ise sıralı renk yapılmıştır. Bu durumda puanlar ne olursa olsun hepsi sıfıra düşülür ve oyun biter.

Sırasız renk
Bu bitiş türünde ise bütün taşlar aynı renkte ve sıralı bir biçimdedir ama bazı taşlar ikişer tane olduğundan sırasız renk yapılmıştır ve sekiz puan değerindedir.

Renkli (sayılı okey)
Oyunculardan birisi el bitirdikten sonra, diğer oyuncular ıstakalarını açar ve ellerinde seri yapmadıkları taşlar (işe yaramayan taş veya ıskarta taş) değerlendirilir ve her birinin sayıları toplanarak o oyuncuya ceza puanı yazılır. Oyuncu çifte giderse ceza puanı da ikiye katlanır. Yerdeki taş kırmızı veya siyah ise ceza puanları da ikiye katlanır. Bu yönden bir kâğıt oyunu olan Ellibire benzemektedir.

Okey türleri
Günümüzde okey oyununun birçok çeşidi mevcuttur. Oyunlar içerisindeki temel mantalite ve amaç aynıdır.

Okey (klasik Okey)
101 Okey
10 Taş Okey
Renkli Okey
Gin Okey
Rummy
Kalooki
Kansas

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Detailed rules of the game

Türk masa oyunları
Şans oyunları
Kumar

Okey


Die Detergenzienverordnung harmonisiert Vorschriften für das Inverkehrbringen von Detergenzien und Tensiden. Wichtig ist dabei vor allem die biologische Abbaubarkeit von Tensiden in Detergenzien, die Kennzeichnung von Detergenzien, einschließlich Allergie auslösender Duftstoffe und Informationen, die Hersteller für die zuständigen Behörden der Mitgliedstaaten und das medizinische Personal bereithalten müssen. In Deutschland nimmt das Wasch- und Reinigungsmittelgesetz Bezug auf diese Verordnung. Das Robert Koch-Institut ist die zentrale Sammelstelle für Herstellerinformationen.

Detergentien werden als Stoffe oder Zubereitungen definiert, die Tenside zu Wasch- und Reinigungszwecken enthalten. Dazu zählen Waschhilfsmittel zum Einweichen (Vorwaschen), Spülen oder Bleichen, Weichspüler und Putzmittel, wie Haushaltsallzweckreiniger. Tenside werden als grenzflächenaktive Stoffe definiert, die hydrophile und hydrophobe Gruppen besitzen. Sie dienen dazu die Oberflächenspannung des Wassers zu verringern, monomolekulare Streuungs- oder Adsorptionsschichten an der Wasser/Luft-Grenzfläche, (Mikro)Emulsionen und Micellen zu bilden mit dem Ziel sich an Wasser/Festkörper-Grenzflächen anzulagern.

Für die Kennzeichnung müssen Name und Handelsname des Erzeugnisses, Warenzeichen sowie vollständige Anschrift und Telefonnummer des Wirtschaftsteilnehmers, der für das Inverkehrbringen des Produkts verantwortlich ist angebracht sein. Ebenso muss die Anschrift, E-Mail-Adresse, soweit vorhanden, und Telefonnummer, unter der das Datenblatt vorhanden ist, angegeben werden.

Des Weiteren sind in der Verordnung analytische Prüfverfahren beschrieben, um die Tenside zu überprüfen.

Die Änderungsverordnung (EU) Nr. 259/2012 sieht im Anhang VIa zu 648/2004 vor, dass ab dem 1. Januar 2017 nur noch Maschinengeschirrspülmittel für Privatverbraucher in den Verkehr gebracht werden dürfen, die weniger als 0,3 Gramm Phosphor pro Standarddosierung enthalten.

Weblinks

Einzelnachweise

Umweltrecht (Europäische Union)
Verbraucherrecht (Europäische Union)
Chemikalienrecht (Europäische Union)
Lebensmittelrecht (Europäische Union)
Detergenzienverordnung
Rechtsquelle (21. Jahrhundert)

Verordnung (EG) Nr. 648/2004 über Detergenzien


La tangara golondrina (Tersina viridis), también denominada azulejo golondrina (en Perú, Venezuela y Colombia), tersina (en Paraguay, Argentina y Ecuador) o frutero golondrina, es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, la única perteneciente al género Tersina. Es nativa de América del Sur, extremo oriental de América Central y Trinidad y Tobago.

Distribución y hábitat
Está ampliamente distribuida en Sudamérica en gran parte de Colombia, norte y sur de Venezuela, sur de Guyana, de Surinam y de la Guayana Francesa, extremos norte y noroeste de Brasil, gran parte de Brasil al sur del río Amazonas (excepto el interior del noreste, partes del centro este y del sur), oeste y este de Ecuador. este de Perú, norte y este de Bolivia, norte y este de Paraguay, hasta el extremo noreste de Argentina (Misiones); también en el extremo oriental de Panamá y en Trinidad.

Esta especie es ampliamente diseminada y visible, generalmente en terrenos semi-abiertos, en bordes de selvas húmedas, en claros con árboles dispersos y en bosques en galería, hasta los 1800 m de altitud. Es nómade y puede ser estacionalmente o localmente común.

Descripción
Mide 14 a 15  cm de longitud. Presenta un dimorfismo sexual muy fuerte. El plumaje del macho es azul brillante con antifaz y garganta negros; presenta el vientre y crísum blancos. La hembra es verde brillante en el dorso y verdoso amarillento en las partes inferiores, con los flancos estriados.

Comportamiento

Alimentación
Se alimenta de frutos e insectos, que puede atrapar en vuelo. Debido a la forma del pico y la cabeza, es capaz de recoger los frutos diversos, llevándolos y almacenándolos en algún lugar oculto. Consume una variedad de frutas, incluyendo bayas y aguacate, así como diversos insectos, tale como las termitas, saltamontes y hormigas.

Reproducción
La hembra excava un barranco y hace el nido en el fondo del túnel, donde pone dos a cuatro huevos, que incuba durante 13 a 17 días. Los polluelos, alimentados solamente por la hembra, abandonan el nido después de unos 24 días. El macho solamente se encarga de vigilar el nido.

Vocalización
El llamado es un agudo y nada musical «tziip», distintivo y a menudo dado en vuelo.

Sistemática

Descripción original
La especie T. viridis fue descrita por primera vez por el zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger en 1811 bajo el nombre científico Hirundo viridis; su localidad tipo es: «islas Sandwich, error, enmendado para este de  Brasil.»

El género Tersina fue propuesto por el naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1819, con Tersina coerulea como especie tipo, que resultó ser un sinónimo posterior de la presente especie.

Etimología
El nombre genérico femenino Tersina deriva de la palabra francesa «tersine», utilizada por Buffon para designar un ave no identificada; y el nombre de la especie «viridis» del latín que significa: verde, en referencia al color de la hembra.

Taxonomía
Los amplios estudios filogenéticos recientes demuestran que la presente especie es pariente próxima de Cyanerpes, en una subfamilia Dacninae.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen tres subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Tersina viridis occidentalis (), 1855 – este de Panamá hasta Venezuela, las Guayanas, norte de Bolivia y norte de Brasil.
 Tersina viridis grisescens , 1929 – Sierra Nevada de Santa Marta, noreste de Colombia.
 Tersina viridis viridis (), 1811 – este de Bolivia hasta Paraguay, este de Brasil y noreste de Argentina.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Tersina viridis en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Tersina viridis en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Tersina viridis en Wikiaves.
Estampillas (de Paraguay, Surinam, Venezuela) con RangeMap
 Galería de fotos de Swallow Tanager en VIREO.

Thraupidae
Aves de América del Sur
Aves de América Central
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1811
Taxones descritos por Johann Karl Wilhelm Illiger

Tersina viridis


1. HMNL 2021./22. je bila 31. sezona prvog ranga hrvatskog malonogometnog prvenstva, a u ligi je sudjelovalo 10 momčadi.
Prvak je postala momčad "Novo Vrijeme" iz Makarske.

Sudionici

 Alumnus - Sesvete
 Crnica - Šibenik
 Futsal Dinamo - Zagreb
 Futsal Pula Stanoinvest - Pula
 Novo Vrijeme - Makarska
 Olmissum - Omiš
 Square - Dubrovnik
 Šibenik 1983 - Šibenik
 Universitas - Split
 Vrgorac - Vrgorac

Sustav natjecanja
Prvenstvo se igra u dva dijela: ligaškom i doigravanju.
U ligaškom sudjeluje 10 momčadi koje odigraju ligu dvokružnim sustavom (18 kola). Po završetku lige osam najbolje plasiranih momčadi se plasira u doigravanje za prvaka koje se igra na ispadanje. Četvrtzavršnica i poluzavršnica se igra na dvije dobivene utakmice, a završnica na tri dobivene utakmice.
Devetoplasirani klub igra "Ligu za popunu 1. HMNL" za tri prvaka skupina 2. HMNL, dok desetoplasirana momčad ispada izravno u odgovarajuću skupinu 2. HMNL.

Rezulttai i ljestvice

Ligaški dio sezone

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Doigravanje za prvaka
Igrano od 22. travnja do 29. svibnja 2022.

 - domaća utakmica za klub1
 - gostujuća utakmica za klub1

Povezani članci
 Prva hrvatska malonogometna liga
 2. HMNL 2021./22.

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, Natjecanja > Mali nogomet - futsal > SuperSport 1. HMNL
 crofutsal.com
 rezultati.com, SuperSport 1. HMNL - Arhiva
  sofascore.com, SuperSport 1.HMNL

Izvori

 [https://web.archive.org/web/20220810134847/https://hns-cff.hr/natjecanja/mali-nogomet-futsal/1-hmnl/ hns-cff.hr, Natjecanja > Mali nogomet - futsal > 1. HMNL' '(2021./22.)], wayback arhiva od 10. kolovoza 2022.
 hns-cff.hr, PROPOZICIJE NATJECANJA PRVE HRVATSKE MALONOGOMETNE LIGE ZA NATJECATELJSKU 2021/2022. GODINU , objavljeno 10. rujna 2021., preuzeto 26. prosinca 2022.
  sofascore.com, SuperSport 1.HMNL, pristupljeno 26. prosinca 2022.
 rezultati.com, 1. HMNL - 2021/2022 - Rezultati, pristupljeno 26. prosinca 2022.
 rezultati.com, 1. HMNL - 2021/2022 - Tablica - Glavna runda, pristupljeno 26. prosinca 2022.
 rezultati.com, 1. HMNL - 2021/2022 - Tablica - Playoff, pristupljeno 26. prosinca 2022.
 rezultati.com, 1. HMNL - 2021/2022 - Tablica - Relegacija-doigravanje, pristupljeno 26. prosinca 2022.
  futsalplanet.com, Competitions, pristupljeno 26. prosinca 2022.
 hns-cff.hr, FUTSAL - 1. HMNL - 2021-2022 -> "GLASNIK - (ZAVRŠNI) - br. 24, objavljeno 17. lipnja 2022., (završni glasnik), wayback arhiva
 hns-cff.hr, FUTSAL - 1. HMNL - 2021-2022 -> "GLASNIK  - br. 18, objavljeno 20. travnja 2022., (18. kolo i ljestvica), wayback arhiva
 hns-cff.hr, FUTSAL - LIGA ZA POPUNU PRVE HMNL - 2021-2022 -> "GLASNIK  - br. 6 (završni), objavljeno 15. lipnja 2022., (6. kolo i ljestvica Lige za popunu 1. HMNL''), wayback arhiva

2021-22

1. HMNL 2021./22.


Urban dissonance er en eksperimentalfilm instrueret af Knud Vesterskov ogUlrik Al Brask efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
Urban dissonance er det uundgåelige resultat af den smeltedigel af kulturer, stammer, sprog og racer som storbyen udgør. Alt for mange mennesker, al for lidt plads. Resultat er: Støj, stank, passagerer i undergrundsbanen der bliver skubbet ud foran tog - alt sammen uafvendelige bivirkninger af modernismen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Eksperimentalfilm fra Danmark

Urban dissonance


Ölürüm Sana, Tarkan'ın üçüncü stüdyo albümüdür, 5 Temmuz 1997 tarihinde piyasaya sürüldü. Albüm Avrupa, Asya'da yayımlanmıştır. Türkiye'de 3.000.000'dan fazla satışı vardır, dünya çapında toplam 4.500.000'dan fazla satmıştır.

Şarkı listesi

Klip çekilen şarkılar
 "Şımarık" (10 Temmuz 1997)
 "İkimizin Yerine" (6 Ekim 1997)
 "Salına Salına Sinsice" (9 Mart 1998)
 "Ölürüm Sana" (12 Temmuz 1998)
 "Kır Zincirlerini" (15 Ocak 1999)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tarkan Resmi Web Sitesi

Tarkan albümleri
1997 albümleri

Ölürüm Sana


Hegykő (em : Heiligenstein) é um município da Hungria, situado no condado de Győr-Moson-Sopron. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 1.588 habitantes.

Localidades de Győr-Moson-Sopron

Hegykő


David Goodwin Heckel (* 1953 in Pittsburgh, Pennsylvania) ist ein amerikanischer Entomologe.

Wissenschaftlicher Werdegang
Nach dem Studium der Biologie und Mathematik an der Universität Rochester, New York, und einem Bachelorabschluss Biologie und Mathematik 1975, promovierte Heckel 1980 an der Stanford University in Biologie. Seine Dissertation trug den Titel Extensions of the theory of evolutionary ecology, and the ecology of Anolis gingivinus. Von 1980 bis 1999 war er zunächst Assistant Professor, später Associate und Full Professor an der Clemson University in South Carolina. Von 1996 bis 1997 war er als Fulbright Fellow in Canberra, Australien. Von 1999 bis 2003 lehrte er als Senior Lecturer an der Universität Melbourne, Australien. Seit 2003 ist er  Direktor und Wissenschaftliches Mitglied am Max-Planck-Institut für chemische Ökologie und Leiter der Abteilung Entomologie.  2006 ernannte ihn die Friedrich-Schiller-Universität Jena zum Honorarprofessor. Seit 2021 ist Heckel emeritiert.

Heckel erforscht Anpassungsmechanismen, mit deren Hilfe pflanzenfressende Insekten ihre Wirtspflanzen finden und verwerten. Er untersucht außerdem, wie Adaptationen mit anderen Stressfaktoren in der Umgebung interagieren. Eine Strategie seiner Forschung ist die Verwendung von genetischen Variationsmustern, die zwischen Populationen, Rassen oder Arten existieren, sowie die Kartierung (engl. mapping) der Gene und das Auffinden von Kandidatengenen zur Identifizierung der beteiligten Mechanismen. Er wendet diesen Ansatz auch bei der Untersuchung genetischer und physiologischer Mechanismen, mit deren Hilfe Insekten eine Resistenz gegenüber chemischen und biologischen Insektiziden entwickeln, insbesondere Cry-Toxine (Bt) aus dem Bakterium Bacillus thuringiensis. Ein weiterer Schwerpunkt seiner Arbeit ist die Erforschung von Mustern genetischer Variabilität in Insekten, die aufgrund der bevorzugten Wirtspflanzen oder der Bildung von Sexuallockstoffen unterschiedliche Rassen darstellen und im Begriff sind, neue Arten auszubilden.

Ehrungen und Auszeichnungen
 Phi Beta Kappa 1975
 Fulbright Senior Scholar, Canberra, Australien, 1996–1997
 John and Allan Gilmour Research Award, Universität Melbourne, Australien, 2001
 Woodward-Medaille für Wissenschaft und Technologie, Universität Melbourne, Australien, 2002

Publikationen (Auswahl)
 B. E. Tabashnik, Y. B. Liu, N. Finson, L. Masson, D. G. Heckel: One gene in diamondback moth confers resistance to four Bacillus thuringiensis toxins. In: Proceedings of the National Academy of Sciences. Band 94, Nr. 5, 1997, S. 1640–1644.
 D. G. Heckel, L. J. Gahan, Y. B. Liu, B. E. Tabashnik: Genetic mapping of resistance to Bacillus thuringiensis toxins in diamondback moth using biphasic linkage analysis. In: Proceedings of the National Academy of Science. Band 96, Nr. 15, 1999, S. 8373–8377.
 L. J. Gahan, F. Gould, D. G. Heckel: Identification of a gene associated with Bt resistance in Heliothis virescens. In: Science. Band 293, Nr. 5531, 2001, S. 857–860. doi:10.1126/science.1060949
 S. Asser-Kaiser, E. Fritsch, K. Undorf-Spahn, J. Kienzle, K. E. Eberle, N. A. Gund, A. Reineke, C. P. W. Zebitz, D. G. Heckel, J. Huber, J. A. Jehle: Rapid emergence of baculovirus resistance in codling moth due to dominant, sex-linked inheritance. In: Science. Band 317, Nr. 5846, 2007, S. 1916–1918. doi:10.1126/science.1146542
 D. Freitak, C. W. Wheat, D. G. Heckel, H. Vogel: Immune system responses and fitness costs associated with consumption of bacteria in larvae of Trichoplusia ni. In: BMC Biology. Band 5, 2007, S. 56. doi:10.1186/1741-7007-5-56
 D. Freitak, D. G. Heckel, H. Vogel: Dietary-dependent trans-generational immune priming in an insect herbivore. In: Proceedings of the Royal Society of London, Series B - Biological Sciences. Band 276, 2009, S. 2617–2624.  doi:10.1098/rspb.2009.0323
 J. M. Lassance, A. T. Groot, M. A. Liénard, A. Binu, C. Borgwardt, F. Andersson, E. Hedenström, D. G. Heckel, C. Löfstedt: Allelic variation in a fatty-acyl reductase gene causes divergence in moth sex pheromones. In: Nature. Band 466, 2010, S. 486–489. doi:10.1038/nature09058
 B. E. Tabashnik, F. Huang, M. N. Ghimire, B. R. Leonard, B. D. Siegfried, M. Rangasamy, Y. Yang, Y. Wu, L. J. Gahan, D. G. Heckel, A. Bravo, M. Soberón: Efficacy of genetically modified Bt toxins against insects with different genetic mechanisms of resistance. In: Nature Biotechnology. Band 29, Nr. 12, 2011, S. 1128–1131. doi:10.1038/nbt.1988
 N. Joußen, S. Agnolet, S. Lorenz, S. E. Schöne, R. Ellinger, B. Schneider, D. G. Heckel: Resistance of Australian Helicoverpa armigera to fenvalerate is due to the chimeric P450 enzyme CYP337B3. In: Proceedings of the National Academy of Sciences. Band 109, Nr. 38, 2012, S. 15206–15211. doi:10.1073/pnas.1202047109. PMID 22949643,
 D. G. Heckel: Insecticide Resistance After Silent Spring. In: Science. Band 337, Nr. 6102, 2012, S. 1612–1614. doi:10.1126/science.1226994
 F. Beran, Y. Pauchet, G. Kunert, M. Reichelt, N. Wielsch, H. Vogel, A. Reinecke, A. Svatoš, I. Mewis, D. Schmid, S. Ramasamy, C. Ulrichs, B. S. Hansson, J. Gershenzon, D. G. Heckel: Phyllotreta striolata flea beetles utilize host plant defense compounds to create their own glucosinolate-myrosinase system. In: Proceedings of the National Academy of Sciences. 2014. doi:10.1073/pnas.1321781111

Literatur
 Raupen, Schmetterlinge und Pflanzen : David G. Heckel. In: Jahrbuch der Max-Planck-Gesellschaft 2004. München 2004, ISBN 3-927579-18-1, S. 63–65. (Artikel über David Heckel)

Weblinks
 Webseite der Emeritus-Gruppe Entomologie am MPI für chemische Ökologie

Einzelnachweise

Entomologe
Hochschullehrer (Friedrich-Schiller-Universität Jena)
Wissenschaftliches Mitglied der Max-Planck-Gesellschaft
US-Amerikaner
Geboren 1953
Mann

David G. Heckel


was a town located in Nishikunisaki District, Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,604 and a density of 95.62 persons per km2. The total area was 37.69 km2.

On March 31, 2005, Kakaji, along with the town of Matama (also from Nishikunisaki District), was merged into the expanded city of Bungotakada.

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Kakaji, Ōita


Olaylar
 Kuş olma sürecine girmiş yarı sürüngen yarı kuş dinozor fosili Archaeopteryx fosili bulundu.
 Talyum elementi keşfedildi.
 29 Ocak – Kansas, ABD birliğine 34. eyalet olarak katıldı.
 4 Şubat – ABD birliğinden ayrılan köleci eyaletler Montgomery, Alabama'da toplanarak Amerika Konfedere Devletleri birliğini kurdular. Jefferson Davis bu birliğin ilk başkanı oldu.
 17 Mart – İtalya Krallığı ilan edildi.
 12 Nisan – Amerikan İç Savaşı başladı.

Doğumlar
 4 Ocak – Vahidettin, son Osmanlı padişahı (ö. 1926)
 10 Nisan – Edmund Allenby, Britanyalı mareşal (ö. 1936)
 2 Kasım – Maurice Blondel, Fransız düşünür (ö. 1949)
 29 Aralık – Necip Asım Yazıksız, Türk dilbilimci, tarihçi, siyasetçi (ö. 1935)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Corci Zeydan, Mısırlı Arap yazar (ö. 1914)

Ölümler
 2 Ocak – Prusya kralı IV. Friedrich Wilhelm öldü, yerine I. Wilhelm geçti.
 2 Haziran – Mehmet İskender Paşa
 25 Haziran – Abdülmecid, 31. Osmanlı padişahı
 14 Aralık - Albert, Kraliçe Victoria'nın eşi

1861


La Interestatal 90 (abreviada I-90) es una autopista interestatal ubicada en el estado de Idaho. La autopista inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La autopista tiene una longitud de 5,8 km (3.62 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la Interestatal 90 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ITD
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Idaho

en:Interstate 90 in Idaho

Ruta Interestatal de Idaho 184


Ghulam Ishaq Khan (20 January 1915 – 27 October 2006), commonly known by his initials GIK, was a Pakistani bureaucrat, politician and statesman who served as the seventh president of Pakistan from 1988 to 1993. He previously served as Chairman of the Senate from 1985 to 1988 under president Muhammad Zia-ul-Haq, and was sworn in shortly after Zia's death.

Raised in Bannu, Khan graduated from Peshawar University and entered the Indian Civil Service, opting for Pakistan after the independence in 1947. Appointed the first chairman of the Water and Power Development Authority by President Ayub Khan in 1961, Ghulam Ishaq also served as Finance Secretary from 1966 to 1970. A year later, he was appointed Governor of the State Bank by President Zulfikar Ali Bhutto, before being made Defence Secretary in 1975, assisting with Pakistan's atomic bomb programme. He was retained by President Zia-ul-Haq as Finance Minister in 1977, overseeing the country's highest GDP growth average. Elected Chairman of the Senate in 1985, Khan was elevated to the presidency after Zia's death in an air crash on 17 August 1988. He was elected president on 13 December, as the consensus candidate of the Islami Jamhoori Ittehad and Pakistan People's Party.

The oldest person to serve as president, Ghulam Ishaq Khan played a hawkish role against Communist Afghanistan, while relations with the United States deteriorated following the Pressler amendment. Domestically, Khan's term faced challenges: ethnic riots flared in Karachi, and Prime Minister Benazir Bhutto accused him of frustrating her government as part of an alliance with conservative opposition leader Nawaz Sharif and the post-Zia military establishment. Khan invoked the Eighth Amendment and dismissed Benazir's government after just 20 months, on charges of rampant corruption and misgovernance. Sharif was elected Prime Minister in 1990, but Khan dismissed his government on similar charges three years later. The Supreme Court overturned the dismissal, but the gridlock ultimately led to both men resigning in 1993. He was the founder of his namesake Ghulam Ishaq Khan Institute.

Retiring from public service, Khan served as rector of the GIK Institute of Engineering Sciences and Technology in his native province, dying from pneumonia in 2006. He is viewed contentiously by Pakistani historians; he is credited with personal austerity, but criticized for wielding an autocratic presidency that ousted two governments.

Early life and education
Ghulam Ishaq Khan was born in Ismail Khel, a rural locality on the outskirts of Bannu District, both villages in the North-West Frontier Province of the British Indian Empire, now Khyber-Pakhtunkhwa Province, Pakistan. He was a Pashtun of the Bangash tribe. His family remains active in politics; his son-in-law is former federal minister Anwar Saifullah Khan while another son-in-law is former Sindh minister and advisor, Irfanullah Khan Marwat. A granddaughter of his, Samar Haroon Bilour, was married to Haroon Bilour of the ANP and another to Omar Ayub Khan, the grandson of former military dictator Ayub Khan and son of politician Gohar Ayub Khan.

After his schooling in Bannu, Khan first attended the Islamia College before making transfer to Peshawar University. He obtained double BSc, in Chemistry and in Botany.

Initially looking for a university job, Khan joined the Indian Civil Service in 1941, serving in various provincial assignments on behalf of British India. After independence in 1947, Khan opted for Pakistan and was assigned to the bureaucracy of the provincial government of North-West Frontier Province in 1947. He took over the provincial secretariat as the secretary of the irrigation department, which he held until 1955.

Initial public service
In 1956, Khan was appointed in the provincial government of Sindh as the Home Secretary, but was later appointed Secretary of Department of Development and Irrigation by the Sindh government. In 1958, he was elevated to federal government level, and assigned to the secretariat control of the Ministry of Agriculture (MoA), an appointment approved by the President Ayub Khan. Since 1958, Khan had been serving on the Board of Governors of the Water and Power Development Authority (WAPDA), before being elevated to chairman in 1961. As Chairman, he played a vital role in the construction and financial development of Mangla Dam and Warsak Dam.

In 1966, Khan left the chairmanship to be appointed as the Federal Finance Secretary to the Government of Pakistan until 1970, which he relinquished to incoming Prime Minister Zulfikar Ali Bhutto. After Pakistan's loss to India in the Indo-Pakistani War of 1971, Khan was called to administer all retail and commercial services pertaining to the national economy tattered by war. In 1971, Bhutto appointed him Governor of State Bank of Pakistan when he was tasked to formulate and administer monetary and credit policy in accordance with Government policy with influence of socialism. In the latter position, he questioned the wisdom of many of the economic policies of then-Prime Minister Zulfiqar Ali Bhutto who was keen to intensify his nationalization and socialist influence in the financial institutions that marked the slow down of the economy.

Defence Secretary (1975–77)
In 1975, Prime Minister Bhutto transferred him from Governor of the State Bank to the Ministry of Defence as Defence Secretary. It was a fortuitous move in that it brought him into close contact with the Pakistani military establishment and enabled him to closely manage the nuclear weapons program. Though an unusual assignment for a financial expert, this appointment made him a powerful bureaucrat in the country. During that time, Khan became closer to General Zia-ul-Haq and had later coveted for General Zia-ul-Haq's appointment as the chief of army staff.

As Defence Secretary, he helped manage Pakistan's atomic bomb project and had been directly associated with the program. Khan was a vehement support of the program and saw it as a "national priory". He backed the advocacy of theorist Abdul Qadeer Khan and helped establishing the Engineering Research Laboratories in Kahuta. He headed the Uranium Coordination Board (UCB) which consisted of AGN Kazi, Munir Ahmad and Agha Shahi.  Khan recommended S A Nawab for the Hilal-i-Imtiaz medal in recognition of Nawab's work in establishing Khan Research Laboratories. Later, in the 1980s Khan helped consolidate the efforts at ERL under Lt. Gen. Zahid Ali Akbar as its first military director. He approved the survey by field officer, Brigadier Akbar in 1976.  Khan also helped secure the funds for the ERL and lobbying for General Akbar's promotion as the Engineer-in-Chief in 1980. Khan cemented close relations with Dr. Abdul Qadeer Khan and Munir Ahmad Khan, and remained Qadeer Khan's staunch loyal.

His involvement and support earned him the nickname "Mr Nuke" by the U.S. diplomats, while the new media dubbed him as "Baba Atom Bomb ". On the contrary, Khan did not have the directorial role in the atomic bomb program until Munir Ahmad Khan retired. However, he maintained complete logistic and operational control over ERL project from the time of its inception using Major General S A Nawab who reported to Ghulam Ishaq at the Ministry of Defence. After Munir Ahmad Khan took retirement from Pakistan Atomic Energy Commission (PAEC), President Ghulam Ishaq Khan eventually consolidated the entire program under the civic-military control, and supervised the classified projects of the program.

Minister of Finance (1977–85)
After Prime Minister Zulfikar Ali Bhutto was ousted in a staged coup d'état in 1977, Khan played a crucial role in the event of stabilizing chief of army staff General Zia-ul-Haq, in Bhutto's capacity. After meeting with the military leadership at the JS HQ, Khan reportedly marked that: "this action was going to harm the country, but since it could not be reversed, they should do their best to salvage whatever they could." He was immediately elevated as Finance Minister by General Zia-ul-Haq, who acted as the Chief Martial Law Administrator (CMLA). A team of economic experts and technocrats were assembled in the management of Khan, giving him the authority over the Planning Commission, Economic Coordination Committee, and Executive Committee of the Space Research Council. Khan worked towards controlling the national economy while harnessing the damaged Private sector. In 1977, Khan endorsed General Haq's bid for becoming the President of Pakistan, who tightened the grip of martial law in the country.

In the 1980s, Khan backed the implementation of the economic Islamization by introducing the risk-free interest rate system as well as establishing the corporatization in the industrial sector. Khan managed the revenue collection and provided the modern shape in the state–owned enterprises (SOEs) that were established in a nationalization in the 1970s. His policies and economic expertise ultimately resulted in the improvement in GDP and GNP progress, helping Pakistan's economy become among the fastest-growing in South Asia.

He maintained his ties with the nuclear society and gave strong priority for the nuclear deterrence as channelling financial funds for the development of the atomic bomb projects. Khan gave tax free status to the Bank of Credit and Commerce International (BCCI). In 1983, Khan was among the invited secret dignitaries who witnessed the first Cold fission test, Kirana-I; along with attendees General Zahid Ali , General KM Arif , AVM MJ O'Brian ), and Munir Ahmad . In 1984, Khan supported the referendum for Islamization held by President Zia.

Senate Chairman (1985–88)
After the non-partisan general elections held in 1985, Khan was succeeded by Mahbub ul Haq– an economist. Khan decided to participate in the upcoming indirect senate elections as an independent. In 1985, he became the Chairman of the Senate and remained intact in that capacity until 1988.

After the controversial and mysterious aviation accident occurred in Bahawalpur, Khan appeared on national television and announced the death of General Zia-ul-Haq. According to the Constitution of Pakistan, Khan was the second in the line of succession to the President of Pakistan. However, General Mirza Aslam Beg called out for the general elections in 1988. Until the elections, Khan served as an acting president in accordance with the Constitutional rules of succession.

President of Pakistan (1988–93)

Reaching the mutual understanding with the leftist Pakistan Peoples Party (PPP), Khan participated in presidential elections on a PPP platform. Khan secured 608 votes in the elections, competing against four other candidates; he was also supported by the conservative IDA led by Nawaz Sharif. At the time of assuming the office of president, he became the oldest president of Pakistan.

As president, Khan was marred with political struggle with Prime Minister Benazir Bhutto who attempted for pushing the bill to reverse the Eighth Amendment to the Constitution of Pakistan. Furthermore, Khan was in a conflict with Prime Minister Bhutto in two areas; the appointment of the military chiefs of staff and the Justices of the Supreme Court of Pakistan. Khan consolidated his position in controlling the nuclear deterrence program, keeping all the control over its direction. Problems arose when Prime Minister Bhutto made contact with Munir Ahmad and Abdul Qadeer Khan over the program's direction, which frustrated Khan. Economic growth slowed down and introduction of the US Embargo on Pakistan caused a great economic panic in the country. In the 1990s, Khan and Bhutto failed to arrest the 30% fall in the value of ₨. from 21 to 30 to the US $.

Khan struggled to control the law and order in the country after witnessing the Soviet troops' withdrawal from Afghanistan. Although, he maintained an ally of the United States.

Judicial and military appointments
Soon after assuming the presidency, President Ghulam Ishaq Khan's conflict arise with Prime Minister Benazir Bhutto's invalid and inappropriate appointments in nation's court system, which were primarily political rather than meeting merit. Many of Benazir government's recommendations for judicial appointments were voided and the judicial appointments made by the President himself became a controversial issue in the nation.

The appointments of chiefs of staff in the command of the military was another issue where the President Khan was in conflict with the Prime Minister Benazir Bhutto in 1989. President Khan also confirmed Admiral Yastur-ul-Haq Malik as the Chief of Naval staff and raised no objections.

Although, President Ghulam Ishaq Khan confirmed the nomination of Admiral Iftikhar Ahmed Sirohey as Chairman joint chiefs and General Mirza Aslam Beg as chief of army staff in 1988, President Khan notably used his presidential powers to retain Admiral Sirohey as Chairman joint chiefs and defused any attempts made by Prime Minister Bhutto for General Beg as the new chairman joint chiefs to control the military.

In 1990, President Ghulam Ishaq Khan reportedly denied the term extension of General Mirza Aslam Beg despite Prime Minister Nawaz Sharif's urging. He also raised objections and further vetoed the appointment of Lieutenant-General Hamid Gul, former DG ISI, as Chief of Army Staff of Pakistan Army. Instead, he favoured appointing General Asif Nawaz as Chief of Army Staff. On the advice of Prime Minister Sharif, he confirmed Air Chief Marshal Farooq Feroze as Chief of Air Staff of Pakistan Air Force.

Dismissal of Bhutto and Sharif governments
As economic and law and order crises deepened, Khan used the Eighth Amendment to the Constitution of Pakistan to dismiss Prime Minister Benazir Bhutto's government over corruption charges and deteriorating law and order situation and called fresh elections. After holding the general elections in 1993, he supported Nawaz Sharif as the Prime Minister and his IDA government.

Problems with Sharif arose with the issue of reversing the Eighth Amendment when Sharif tried to pass the bill. Eventually, he used the same Amendment to dismiss Sharif's government on similar charges. However, Sharif retaliated by bringing a lawsuit against him in the Supreme Court of Pakistan. President Khan's attempt to use the Eighth Amendment was deemed illegal by the Court and Sharif was reinstated as the Prime Minister. The political deadlock persisted and after the joint intervention of the judiciary and the military, both Khan and Sharif were forced to resign.

Philanthropy, retirement and death
In 1988, Khan founded the Ghulam Ishaq Khan Institute of Engineering Sciences and Technology, which runs programmes in engineering, science and technology. The university was established with the financial support from the BCCI. He invited A Q Khan who took the professorship of physics and delegated Asghar Qadir, a PAEC mathematician, to take professorship in mathematics.

He again negotiated with the PPP for the presidency but eventually dropped as a candidate in favour of Farooq Leghari in general elections held in 1993. He retired from the national politics and avoided contact with international and domestic news media. He died on 27 October 2006, after a bout of pneumonia.

Notes

References

External links
Ghulam Ishaq Khan Profile Story of Pakistan
Ghulam Ishaq Khan taking oath as the President of Pakistan
In depth history of Khan's presidency
BBC News report of his death
"Ghulam Ishaq Khan passes away" Report on the Dawn Newspaper website

|-

|-

|-

|-

1915 births
2006 deaths
Pashtun politicians
People from Bannu District
Banuchi people
Pakistani Sunni Muslims
University of Peshawar alumni
Pakistani botanists
Indian Civil Service (British India) officers
Indian people of World War II
Pakistani civil servants
Finance Secretaries of Pakistan
Governors of the State Bank of Pakistan
Finance Ministers of Pakistan
Defence Secretaries of Pakistan
Project-706 people
Military government of Pakistan (1977–1988)
Chairmen of the Senate of Pakistan
Acting presidents of Pakistan
Presidents of Pakistan
People of the Soviet–Afghan War
Pakistani philanthropists
Chairman of the Water & Power Development Authority

Ghulam Ishaq Khan