Nar (Punica granatum), kınagiller (Lythraceae) familyasından, içinde küçük çekirdekleri ve meyve gövdesini oluşturan yüzlerce tanecik bulunan, hafif ekşi ve bazen tatlı tadı olan, ılıman iklimlerde yetişen bir meyve türü.

Yetişme koşulları ve yetiştiği yerler
Narlar kuraklığa dayanıklıdır. Akdeniz yağış rejiminin etkili olduğu, dönenceler ile 40. enlemler arasında, 1000 m kadar yüksekliğe sahip bölgelerde yetişebilir. -10 °C'ye kadar soğuğa dayanabilir. Yıllık 500 mm yağış yeterli olmaktadır. Bol güneş seven bitki, yazın aralıklarla sulanırsa verim artmaktadır. Daha yağışlı bölgelerde sık sık mantar rahatsızlıklarından kaynaklanan kök çürümeleri ile karşı karşıya kalabilmektedirler.

Dikim tarihi

Akdeniz havzasında birkaç bin yıldır ekilmekte olan narın ilk olarak İran'da ortaya çıktığı düşünülmektedir. Afganistan ve Pakistan'dan Himalayalar'a kadar geniş bir alanda yetişir. Gürcistan, Ermenistan ve Karadeniz'in doğu kıyılarında yabani nar bahçeleri vardır. Ermenistan, Azerbaycan, Türkiye, İran ve Hindistan nar yetiştiriciliği yapılan ülkeler arasındadır. Ayrıca, tarih öncesi zamanlardan beri Akdeniz ülkeleri ve Kafkaslar'da nar yetiştiriciliği yapılmaktadır. Latince ismi Punica granatumun kabaca Fenike elması anlamına gelmesi, Fenikelilerin yemişi Akdeniz havzasında taşımış olduklarını akla getirmektedir. Nar, kurak iklimlerde de yetişebildiğinden, Güneydoğu Asya'da, Malezya'da, tropikal Afrika'da da yetiştirilir. İpekyolu ve deniz tüccarları aracılığıyla Güney Çin'e ve Güneydoğu Asya'ya ulaşan nar, bu bölgelerde de yetiştirilmektedir. 18. yüzyılda İspanyollar tarafından Latin Amerika ve Kaliforniya'ya da getirilen nar, 2000'li yıllardan itibaren Kaliforniya ve Arizona'da ticari bir ürün olarak değer kazanmıştır.

Türkiye'de pek çok yerde gözüken nar yoğunlukla Ege ve Güneydoğu Anadolu Bölgelerinde ekine alınmıştır. Özellikle Denizli İli Irlıganlı kasabasında yoğunlukla yetiştirilmektedir. Ayrıca Irlıganlı'da yetişen narlar ihracat için en çok tercih edilen nardır.

Side (Antalya) nar demektir. Ayrıca, İspanya'nın güneyindeki tarihi bir şehir olan Granada, adını nar meyvesinden almıştır.

Morfolojik özellikleri

Haziran-temmuz aylarında kırmızı renkli çiçekler açan, iki ile beş metre boylarında ağaççıklardır. Gövdeleri gayri muntazamdır. Yapraklar karşılıklı, parlak renkli, ince-uzun şekilli, kısa saplı ve kırmızı kenarlıdır. Çiçekler kısmen sapsız, tek tek ve birkaçı bir arada bulunur. Çanak yaprakları kırmızı renkli, dökülmeyen ve etlidir. Meyveleri küre şeklinde ve portakal büyüklüğünde, önceleri yeşil, olgunlukta kırmızımsı renkte, derimsi kabuklu, çok tohumlu ve etlidir. Meyvenin yenen kısmı, etli ve bol usareli olan tohumlarıdır. Bir nar meyvesinde 600 civarında tohum bulunur. Tohumların renkleri beyazdan koyu kırmızıya doğru değişik renk tonlarına sahiptir.

Narlarda yumuşak çekirdeklilik, tohum kabuğunun (testa) derece derece daha az odunlaşması ya da çok az odunlaşması (sertleşmesi) ile oluşmaktadır. Halk arasında bu tip narlara genellikle çekirdeksiz nar denilmektedir. Ancak bu narlarda tam oluşmuş, gerçek tohumlar yine mevcuttur.

Kullanımı
Bitkinin tohumları meyve olarak yenildiği gibi, gövde-kök ve dal kabukları ile meyve kabuğu da tıbbi olarak kullanılır. Kök ve gövde kabuğu tanen, nişasta ve alkaloidlerden pelletierin taşır.

Besin olarak kullanımı

Narı çiğ olarak tüketmek için, önce bir bıçakla ikiye ayırmak gerekir, sonra narın tohumları kabuğundan ayrılmalıdır. Tohumlar arasındaki beyaz liflerin de tohumlardan ayrılması gereklidir. Bunu yapmanın kolay bir yolu, tohumları su dolu bir kaba koymaktır. Taneler dibe çöker, beyaz lifler su üstünde kalır. Bir tabağa doldurulan taneler, bir kaşık yardımı ile çiğ olarak yenilir. Bazı narların tadı çok ekşi, bazılarınınki çok tatlı olabilir. Ama genelde nar, ekşi ile tatlı arasında bir tada sahiptir.

Nar suyu, Orta Doğu ülkelerinde çok tüketilen bir içecektir. 2000'li yıllardan itibaren ABD'de de popüler olmuştur.

Türkiye'de nar çiğ olarak doğrudan tüketilmesinin yanı sıra nar ekşisi olarak çeşitli biçimlerde, özellikle salataya tat vermede, eti terbiye etmede veya doğrudan içilerek de tüketilmektedir. Nar taneleri de aynı zamanda salatalarda kullanılabilmekte, aşure, muhammara ve güllaç'a katılabilmekte ve çeşitli tatlı süslemelerinde kullanılmaktadır.

İran ve Hint mutfağında nar, çeşitli Yemeklere malzeme olarak katılmaktadır. Domatesin İran mutfağına henüz girmediği dönemlerde, İran mutfağında nar şurubu çok yaygın olarak kullanılmıştır. Halen nar şurubunun kullanıldığı geleneksel yemekler yaşatılmaktadır. Örneğin, ana malzemesi nar şurubu ve öğütülmüş ceviz olan koyu bir sos, çeşitli kümes hayvanları pişirildiğinde üzerlerine dökülerek kullanılır, nar çorbası içilir.

Yabani nar zaman zaman anardana denilen bir baharat olarak da kullanılmaktadır ki anardana sözcük olarak nar taneleri anlamına (anar=nar, dana=taneler) gelmektedir. Bu baharat daha çok Hindistan ve Pakistan mutfağında yer bulmuşsa da aynı zamanda İran ve Orta Doğu mutfağında nar pekmezinin yerine de kullanılabilmektedir.  Kurutulmuş çekirdekler bütün etnik marketlerden elde edilebilmektedir. Çekirdekler etten ayrılarak 10-15 günlüğüne kurumaya bırakılır ve çatni (bir tür Hindistan sosu) veya köri yapımında asidik unsur olarak kullanılırlar. Nar taneleri zaman zaman kendisi ile yapılmış yemekleri yerken dişler arasında sıkışmasını engellemek için ezilip-kıyılabilmektedir. Himalayalardaki vahşi nar tanelerinin (daru) bu baharatın en kaliteli kaynağı olduğu düşünülmektedir. DARU kelimesi ile Türkçede çeşitli taneli yemiş için (Panicum miliaceum ve Zea mays) kullanılan darı kelimesi arasındaki benzerlik dikkat çekicidir.

Yunanistan'da nar (Yunanca rodi) pek çok şekilde tüketilmektedir: Kurumuş üzüm ve kaynamış buğdaydan yapılan kremsi bir et suyu olan kollivozoumi,  nar ve buğdayla yapılan legume salatası, geleneksel orta doğu kebabı, narlı patlıcan çeşnisi, avokado ve nar daldırma yunan mutfağında narın kapladığı yeri belirtmek için verilebilecek sadece birkaç örnektir. Narın aynı zamanda likörü yapılmakta ve dondurma tepesine dökülen popüler meyve pastasının da yapımında kullanılmaktadır. Zaman zamansa yoğurt ile karıştırılmakta veya reçel gibi ekmeğe sürülüp kahvaltıda tüketilmektedir.

Tıbbi kullanımı ve sağlığa faydaları

100 ml nar suyu, yetişkin bir insanın günlük C vitamini gereksiniminin %16'sını karşılar. Nar suyu ayrıca B vitamini ve potasyum içerir. Çeşitli diyet ürünlerinde nar özü kullanılmaktadır. Çünkü nar özü şeker, kalori ve katkı malzemeleri içermemektedir.

Endüstrideki kullanımı
Yün iplikler, sarımsı renklere boyanabilir. Ayrıca meyve ve gövde kabukları mordanlarla birlikte yün ipliklerin esmer-sarı, sarı veya siyaha boyanmasında kullanılır.

Dünyada nar üretimi
Nar üretiminde önde gelen ülkeler sırasıyla İran, Hindistan, Çin, Türkiye, ABD, Irak, İspanya, Suriye, Azerbaycan, Afganistan, Mısır, Özbekistan ve Pakistan'dır.

Dünya nar üretiminin önemli bir kısmını gerçekleştiren Çin ve Hindistan nüfus fazlalığı nedeniyle nar ihracatı yapamamaktadır. Dünya nar ticaretinde (2008-2010) önemli ülkeler ve ihracat miktarları; Türkiye (86 bin ton), İran (60 bin ton), İspanya (40 bin ton), Hindistan (35 bin ton), ABD (17 bin ton), Azerbaycan (15 bin ton).

Türkiye'de nar üretimi
Türkiye'de 2002 yılında 3 milyon nar ağacı ve 50-60 bin ton üretim vardı. Olumlu piyasalar ve devlet desteği ile 2010 yılına gelindiğinde 13 milyon ağaç ve 315 bin ton üretime ulaşıldı. Bölge olarak Akdeniz, Ege ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri, il olarak Antalya, Muğla, Mersin, Adana ön plana çıkar. 2010 üretiminin %60'ı Akdeniz, %25 Ege, %10 Güneydoğu Anadolu bölgelerinden sağlanır. Türkiye'nin güneyi boyunca uzanan üç bölge üretimin %95'ini sağlar.

Üretim iller bazında incelendiğinde; Antalya Türkiye üretiminin %37,9 karşılar. Antalya'yı sırasıyla Muğla, Denizli, Mersin, Gaziantep, Aydın, Hatay, Adana izler.

Çeşitleri
 Ekşi (eşki) nar. Nar ekşisi yapılır.
 Katırbaşı nar. İri taneli olur.
 Mayhoş nar. Genellikle Rakının yanında yenir.
 Tatlı kırmızı taneli nar
 Tatlı beyaz taneli nar
 Çekirdeksiz kırmızı nar
 Çekirdeksiz beyaz nar
 Milisi nar
 Piç nar
 Ağacı dikensiz nar
 vs.

Din, Folklor ve Mitolojide Nar
Yunan mitolojisinde Hades tarafından Yeraltı dünyasına kaçırılan Persephone birkaç nar tanesi yediği için bir daha ölüler dünyasını terk edip yeryüzüne insanlar arasında dönememiştir. Yahudi inancına göre nar, doğruluğu simgeler. Yahudi ve Hristiyan folkloruna göre, Adem ile Havva'ya yasak olan cennet meyvası elma değil, nardır.  Bu yüzden, Hıristiyanlar'ın dini süsleme sanatında nar, sıklıkla kullanılan bir motiftir. Papaz giysilerinde, oda duvarlarına asılan dinsel süsleme amaçlı kumaşlarda ve metal işlerinde nar motifine rastlanır. Çingeneler, mevsimi gelmeden dalından nar koparmanın büyük günah olduğuna inanmakta olup nar hasadını 'nar bayramı' adıyla kutlamaktadır.

Kur'an'da nar sözcüğü 3 kez geçmektedir: Enam Suresi 99 ve 141, Rahman Suresi 68. Bunların ilk ikisinde nar, Allah'ın yarattığı güzel şeylerin bir örneği olarak verilmiştir, üçüncüsünde ise cennetteki bir meyve olarak anlatılmaktadır.

"O, çardaklı, çardaksız olarak bahçeleri, ürünleri çeşit çeşit hurmalıkları ve ekinleri, zeytini ve narı (her biri) birbirine benzer ve (her biri) birbirinden farklı biçimde yaratandır. Bunlar meyve verince meyvelerinden yiyin. Hasat günü de hakkını (öşürünü) verin, fakat israf etmeyin. Çünkü O, israf edenleri sevmez." (Enam, 141)

"O gökten su indirendir. İşte biz onunla her türlü bitkiyi çıkarıp onlardan yeşillik meydana getirir ve o yeşil bitkilerden, üst üste binmiş taneler, -hurma ağacının tomurcuğunda da aşağıya sarkmış salkımlar- üzüm bahçeleri, zeytin ve nar çıkarırız: (Her biri) birbirine benzer ve (her biri) birbirinden farklı. Bunların meyvesine, bir meyve verdiği zaman, bir de olgunlaştığı zaman bakın. Şüphesiz bunda inanan bir topluluk için (Allah'ın varlığını gösteren) ibretler vardır." (Enam,99)

"İçlerinde her türlü meyve, hurma ve nar vardır." (Rahman,68)

"Türklerin Orta Asya'da nar ile tanıştıkları Batı Türkistan'daki Harzemşahlar dönemine ait kaynaklarda nar ve nar kabuğu sözcüklerinin yer almasından anlaşılmaktadır. Bu şekilde Orta Asya'da nar sözcüğünü kullanmaya başlayan Türkler Anadolu'da nara "deve dişi, feyz, hâfız, kara, ekşi, tatlı" gibi adlar vermek suretiyle bu ismi kullanmayı sürdürmüşlerdir." (Ögel, 1985: 317)

"Türkler nar ile tanışırken ona yüklenen sembolizm ile de tanışmışlardır. Türkistan'a İslam'dan önce giren Maniheizm'in nurlu yemişi ve Hazar Hakanı simgelerinden nar motifi, Hakanlılar'ın da simgelerinden biri olmuştur"(Esin, 2004: 47).

Kaynakça

Kınagiller
Meyve
Türkiye'deki odunsu taksonlar
Pakistan florası
Asya'daki bahçe bitkileri
Batı Asya florası
Şifalı bitkiler
Baharat bitkileri
Hint baharatları

Nar


Sydney Norman John Rapson (born 17 April 1942) is a British former Labour politician who served as the MP for Portsmouth North from 1997 to 2005.

Early life
Rapson moved with his family to the Paulsgrove area of Portsmouth as a young child, where he attended Paulsgrove Modern (now King Richard School). After leaving school he worked in the aeronautical industry for nearly forty years and became a long serving councillor, serving as Lord Mayor of Portsmouth in 1990.

Political career
Rapson was elected as the Labour Member of Parliament (MP) for Portsmouth North at the 1997 general election until he retired in 2005. He was succeeded by Sarah McCarthy-Fry.

Rapson stood for union improvement. He had stronger trade union credentials than many of the 1997 intake, having spent many years as an Amalgamated Engineering and Electrical Union activist and convener, which also gave him the strong interest in defence, the hallmark of his parliamentary career. He joined the Commons Defence Select Committee after the 2001 election. He sat for four years on the Accommodation and Works Committee.

Other work
In 2001, Rapson was one of a number of MPs stung by the satirical Channel 4 documentary series Brass Eye, which filmed him for its controversial "Paedogeddon!" episode. He was filmed describing "trust-me trousers", which were supposedly worn by paedophiles and inflated to hide an erection. The programme-makers also persuaded him to say that paedophiles were using "an area of internet the size of Ireland". The MP complained to the Broadcasting Standards Commission that he had been duped into appearing on the show and that it had infringed his privacy. The BSC ruled against him, saying the means used to deceive the MPs "were justified in the context of the serious issues raised by the programme" and in particular "the dangers of people in the public eye speaking with apparent authority about matters they do not understand".

Rapson led the team that headed the development of Portsmouth City's Gunwharf Quays, a large leisure and retail center located near the famous Portsmouth docks and the district of Portsea. The 'Quays' saw huge success, becoming the tourist capital of the city.

In 2018, Rapson was awarded the key of the city for his contributions and accomplishments in regard to representation and contributions for the city. This award was last given in 2008 and is only held by 32 others over a century of Portsmouth's history.

Rapson retired in 2005 and still lives in Portchester and Portsmouth to this day, with his wife Phyllis. He has two children and four grandchildren.

References

External links

Rapson political profile, theyworkforyou.com; accessed 9 July 2014.

1942 births
Living people
People from Paulsgrove
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
Councillors in Hampshire
British trade unionists
Politicians from the Isle of Wight
Labour Party (UK) councillors

Syd Rapson


مدينة قراقورم تقع في منغوليا الحالية وكانت سابقا تشكل عاصمة إمبراطورية المغول التي تمتد من شرق شبه جزيرة كوريا إلى حدود أوروبا الغربية وشرق المنطقة العربية.
بناها الأمبراطور جنكيز خان وزينها بتحف وتماثيل التي اخذها من البلدان التي غزاها واشهرها لوحات الفارسية وفي عهد قوبلاي خان نقلت العاصمة إلى الصين.

موقعها الحالي
خارخورين (المنغولية: Хархорин) هو مركز المدينة، ومبلغ (حي) في محافظة أوفوخاناجي في منغوليا. كان عدد السكان بلغ 13،828 سنة (1994)، و13،964 (2000)، و13،496 (2003). وبلغ عدد سكان بلدة خارخورين بحد ذاته 8،977 سنة 2003 وتغطي مساحة 20.5 كيلو متر مربع.

يقع خارخورين في الطرف الأدنى من الوادي العلوي من نهر أورخون التي يتم تضمينها ضمن المشهد الثقافي للتراث العالمي وادي أورخون اليونسكو. يمثل موقع أقصى الشرق سفوح جبال Khangai، حيث يجتمعون في السهوب المتداول في وسط منغوليا.

وبالقرب من أنقاض المدينة القديمة من كاراكوروم (المعروف أيضا باسم Kharkhorum أو قره قورم) الذي خدم لفترة قصيرة عاصمة للإمبراطورية المغول بقيادة أوقطاي خان. خارخورين تاريخي آخر هو إيردين Zuu الدير والصخور لها قضيبي الشهيرة. ويقع الموقع الأثري المهم العصر الحجري القديم من Moiltyn آم بالقرب من جسر فوق نهر أورخون، إلى الغرب من المستوطنة. منتجع الحديث جنوب خارخورين في Khujirt على نهر أورخون.
المصادر الرئيسية للدخل خارخورين هي السياحة والزراعة. المياه من نهر أورخون يعمل على ري المزروعات في الشرق عادي كبير من المدينة. مطار خارخورين (KHR / ZMHH) ومدرج غير معبد واحد والتي تخدمها رحلات منتظمة من وإلى عاصمة منغوليا، أولان باتور.

أعلام

 جوجي خان
 تيمور خان
 ياروسلاف فسيفولودوفيتش

مراجع

أماكن مأهولة في منغوليا
إمبراطورية المغول
مواقع أثرية في منغوليا
مواقع على طول طريق الحرير
أوقطاي خان
أماكن كانت مأهولة في منغوليا

قراقورم


Adnane Mokrani, né le  à Tunis (Tunisie), est un théologien musulman tuniso-italien et un professeur à l'université pontificale grégorienne de Rome.

Biographie
Né en Tunisie d'une famille d'origine algérienne, Adnane Mokrani commence ses études universitaires à l'université de Constantine, où il obtient une licence en sciences islamiques (1989), puis il étudie à l'université Zitouna de Tunis. En 2005, il obtient un doctorat de l'Institut pontifical d'études arabes et d'islamologie à Rome, la même année, il devient le premier professeur musulman dans une université pontificale.

Entre 2006 et 2008, il est membre du Conseil scientifique pour la promotion de la « Charte des valeurs de la citoyenneté et de l'intégration » au ministère italien de l'Intérieur.

À partir de 2020, il rejoint la bibliothèque et centre de recherche Giorgio-La Pira sur l'histoire et les doctrines de l'islam de Palerme en tant qu'enseignant-chercheur.

Publications
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Théologien tunisien
Théologien italien
Étudiant de l'université Zitouna
Naissance en octobre 1966
Naissance à Tunis
Dialogue entre chrétiens et musulmans

Adnane Mokrani


AGM-154 Joint Standoff Weapon (JSOW) Raytheon (eski Texas Instruments) tarafından ABD Hava ve Deniz Kuvvetleri için geliştirilen Müşterek Menzil-Dışı Mühimmatı (JSOW) ailesi, düşük maliyetli ancak oldukça etkili bir menzil-dışı (stand-off) silah sistemidir. Tepki motoru bulunmayan JSOW hedefe havada süzülerek ulaşmaktadır.

JSOW Kabiliyetleri

Kara ve deniz hedeflerine karşı kullanılabilen JSOW, pilot 'AT ve Ayril' kabiliyeti sağlamaktadır. Gece, gündüz ve her türlü hava şartında büyük bir hassasiyetle hedef uçmasını sağlayan GPS/INS destekli seyrüsefer sistemi ile terminal (son yaklaşma) safhasında kullanılan kızılötesi arayıcı ve veri bağlantısı (data link) sayesinde JSOW, hedefine nokta vuruşu gerçekleştirebilmektedir. Çok alçak ve çok yüksek irtifalardan bırakılabilen ve düşük radar kesit alanı ve IR izine sahip olan JSOW, pilota tek geçişte birden fazla hedefe, birden fazla mühimmatla taarruz kabiliyeti sağlamaktadır. Hassas hava taarruzlarının düşman hava savunma sistemlerinin etkili menzillerinin çok ötesinden icra edilebilmesine imkân tanıyan bir sistemdir.

Teknik Veriler
 Uzunluk: 4,06m
 Kanat Açıklığı: 2,69
 Ağırlık: 483–681 kg
 Azami Etkili Menzili: 130 km
 Çap: 330 mm
 İtki Tipi:
 AGM-154A/B/C: Yok
 AGM-154D/E: Turbojet Williams J400 itiş gücü 1,1 kn
 Harp Başlığı
 AGM-154A/D:145 adet BLU-97/B CEB bombacığı
 AGM-154A-1:227-kg BLU-111
 AGM-154B:4x6 BLU-108/B zırh delici
 AGM-154C/E:250 kg BLU-111/B veya 246 kg Broach

Platformlar
 F/A-18
 B-1
 B-2
 B-52
 F-15
 F-16
 F-35

Sürümler
Kinematik etkili ve düşük izli bir gövdeye sahip olan AGM-154 JSOW'nın taşıdıkları harp başlıklarına göre A,B ve C olmak üzere üç değişik versiyonu bulunmaktadır.

AGM-154A JSOW (Cluster bomb)
Temel model olan AGM-154A JSOW, her biri Zirkonyum yanıcı çemberine ve parça tesirli ve yangın çıkarıcı çukur imlalı patlayıcıya sahip 145 adet BLU-97/B CEB (Combined Effects Munitions) taşımaktadır. Yeni geliştirilen ve birim maliyetleri, daha az parça kullanımı ve üretim süreçlerinde gerçekleştirilen iyileştirmeler sayesinde kayda değer oranda (yaklaşık %40) azaltan Block II konfigürasyonunda karıştırmaya mukavemetli yeni Raptor GPS sistemi kullanılmakta ve JSOW A modeli BLU-111 (MK-82) harp başlığı AGM-154A-1 opsiyonu ile sunulmaktadır.

AGM-154B JSOW (Zırhlı Hedeflere Karşı)
AGM-154B JSOW, tanksavar hedeflere karşı her biri 4 adet mermiye sahip 6 adet BLU-108/B bombacığı ile donatılmıştır.

AGM-154C JSOW
AGM-154C JSOW ise 250 kg ağırlığındaki BLU-111/B harp başlığına sahiptir. Hassas taarruzlar için görüntüleyici kızılötesi (IIR) arayıcı sensörü ile terminal safhasında hedefe 2 km kala aktive edilen Otomatik Hedef Tespiti (ATA) teknolojilerine sahiptir. Otomatik Hedef Tespiti, JSOW'nın kendi hedefini operatörün müdahalesine gerek kalmadan uçuş öncesinde hafızasına yüklenen referans görüntülerin karşılaştırılmasını yapmak suretiyle hassas bir şekilde bulabilmektedir.

AGM-154C JSOW Broach
ABD Deniz Kuvvetleri için özel olarak geliştirilen ve Başlangıç Hareket Kabiliyeti (IOC)'ne Şubat 2005 tarihinde ulaşan 468 kg ağırlığındaki AGM-154C Broach (Bomb Royal Ordnance Augmented CHarge) adı verilen ve arka arkaya yerleştirilmiş 2 adet patlayıcıdan oluşan parça tesirli ve zırh delici harp başlığı sayesinde tahkimatlandırılmış hedeflere karşı kullanılabilmektedir.

JSOW'un geliştirme Programı
Raythoeon ve ABD Deniz Kuvvetleri silahın, bir veri hattı ilavesi ve iyileştirmeler sayesinde, kötü hava şartlarında ve uzun menzillerden hareketli kara ve deniz hedeflerine karşı kullanılabilmesine imkân tanıyacak Block III mühimmatının 2009 yılında üretilmesi bekleniyor.

JSOW ve Türkiye
AGM-154A-1 JSOW Block II ve AGM-154C JSOW modernize edilecek F-16C/D uçaklarında kullanılmak üzere Türk Hava Kuvvetleri tarafından sipariş edilmiştir.

Kullanan Ülkeler

Dış bağlantılar
 AGM-154 Joint Standoff Weapon - GlobalSecurity.org
 Raytheon: Joint Stand Off Weapon
 Raytheon (Texas Instruments) AGM-154 JSOW - Designation Systems

Video

Kaynakça
 Savunma ve Havacılık Sayı:2005/11 sy.112

Texas Instruments
Bombalar

AGM-154


Stanka Kovačić in der Mühlen (Omiš, 18. veljače 1933. – Zagreb, 29. siječnja 2016.) bila je arhitektica i projektantica.

Karijera
Nakon pohađanja gimnazije počinje se zanimati za arhitekturu, te upisuje Arhitektonski fakultet Sveučilišta u Zagrebu. Projektirala je više 80 zgrada u Hrvatskoj, oslanjajući se primarno na moderne arhitektonske trendove. Bavila se pretežito projektantskim poslom, odnosno idejnim rješenjima projekata.

Njezine najpoznatije zagrebačke građevine su neboderi na Srednjacima (izgrađeni 1976.) i stambena zgrada na Martinovki. Najveći dio radnog vijeka provela je u nekadašnjem graditeljskom poduzeću "Vladimir Gortan", a pet godina je živjela i radila u Njemačkoj sa suprugom, također arhitektom. Osim arhitekturom, bavila se i dizajnom interijera i slikarstvom.

Za svoj rad i projektne ideje bila je odlikovana Ordenom rada.

Njezin sin Tomo in der Mühlen je poznati svjetski DJ i producent.

Izvori

Životopisi, Omiš
Životopisi, Zagreb
Hrvatski arhitekti
Hrvatski slikari

Stanka Kovačić in der Mühlen


Palacio de Mari o Palacio Real de Mari son los nombres que la historiografía utiliza para designar a los restos arqueológicos excavados desde los años 1930, de los edificios que se utilizaron como residencia de los gobernantes de la ciudad de Mari, que son los más importantes de la zona. Data del  antes de Cristo, y es significativo que sea el más completo de los primeros conservados cuya función sea civil y no religiosa (templos), a pesar de que hubiera palacios desde mucho antes en la historia de Mesopotamia y el Próximo Oriente antiguo (los palacios sumerios —Eridu, Kiš, Tell Brak, Ur, Ešnunna— y otros como los de Ugarit, Ebla o Büyükkale).

Está ubicado en la actual Siria, dentro de la ciudad de Mari, a corta distancia al oeste del río Éufrates.

Tiene una gran extensión, cerca de 2,5 hectáreas. Se han hallado restos de más de 260 habitaciones y muchos pasadizos. Estaba dividido entre un espacio privado, uno público y otro sagrado.

En el denominado archivo real de Mari se han encontrado más de 20.000 tablillas de arcilla con escritura cuneiforme, la mayor parte acerca de los reinados de Yasmah-Adad, Shamshi-Adad I y Zimri-Lim 1785-1760 a.C.) que han aportado mucha información sobre la vida económica, social, política y cultural de la época.

Entre la decoración del palacio destacan las pinturas al fresco, una de las cuales ilustra la investidura del rey Zimrilim por la diosa guerrera Ishtar.

Notas

Enlaces externos

Mari
Arquitectura del siglo XVIII a. C.
Asia en el siglo XVIII a. C.
Pintura del siglo XVIII a. C.
Yacimientos arqueológicos de Siria
Edificios y estructuras terminadas en el siglo XVIII a. C.

Palacio de Mari


Sadie Hawkins Day is an American folk event and pseudo-holiday originated by Al Capp's classic hillbilly comic strip Li'l Abner (1934–1977). This inspired real-world Sadie Hawkins events, the premise of which is that women ask men for a date or dancing. "Sadie Hawkins Day" was introduced in the comic strip on November 15, 1937; the storyline ran until the beginning of December. The storyline was revisited the following October/November, and inspired a fad on college campuses. By 1939, Life reported that 201 colleges in 188 cities held a Sadie Hawkins Day event.

Comic strip
In Li'l Abner, Sadie Hawkins was the daughter of Mayor Hekzebiah Hawkins, one of Dogpatch's earliest settlers and the "homeliest gal in all them hills". She grew frantic waiting for suitors until she reached age 35 and was still a spinster, and her father was worried about her living at home for the rest of her life. In desperation, he called together all the unmarried men of Dogpatch and declared it "Sadie Hawkins Day". A foot race was decreed with Sadie pursuing the town's eligible bachelors. If Sadie caught one of them, he would be forced to marry her. She was specifically interested in a handsome boy named Adam who was already in a courtship with Theresa, whose father was the area's largest potato farmer. Unlike Sadie, Theresa had a number of courtship offers.

As the event became a tradition in the comic strip, Capp added more story elements. Each year, the Sadie Hawkins storyline begins with a prophecy by Old Man Mose, who gives Li'l Abner a cryptic clue about the end of the storyline, which always comes true in a roundabout, surprising way. The storyline sometimes also includes the Sadie Hawkins Eve Dance which is held on the previous evening, when the young women wear hob-nailed boots and stomp on their partners' feet, to make the bachelors run slower during the event.

Impact
Inspired by Capp's satiric race in which eligible women chase down terrified bachelors for the purposes of wedlock, the event reverses the cultural norms of men as the romantic pursuers. Arthur Berger says that the day "represents a fertility rite and awakens an awareness of the relationship between the American courtship and more "primitive" rites."

Date
The date for Sadie Hawkins Day most commonly reported is November 13, two days before the first appearance in the comics. The date has on occasion been confused for February 29 (Leap Day), the date for Bachelor's Day according to the original Irish tradition of women being allowed to propose marriage.

Al Capp finally set the date for Sadie Hawkins Day as November 26, in his last Li'l Abner daily strip on November 5, 1977.

See also
Sadie Hawkins dance

References

Further reading
 "Some Fun Is on the Way — Sadie Hawkins Day Is Near", The Pittsburgh Press (Oct 19, 1940)
 "On Your Marks, Girls! Sadie Hawkins Day Is Nov. 9", The Jackson Clarion-Ledger (Oct 20, 1946)
 "Al Capp Tells How to Conduct a 'Sadie Hawkins Day'" by Paul F. Kneeland, The Boston Sunday Globe (Nov 6, 1949)
 "Carbon Carbonettes to Sponsor Annual Sadie Hawkins Day Events Tomorrow", The Price Sun-Advocate (Nov 23, 1950)
 "Sadie Hawkins Day comes and goes: Tradition used to empower women diminishes as society changes" by Matt Katz, The Camden Courier-Post (Feb 26, 2004)

Fictional elements introduced in 1937
Folk festivals in the United States
Fictional holidays
Li'l Abner
Days celebrating love
November observances
Characters created by Al Capp

Sadie Hawkins Day


An Racemobambos schultzei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Racemobambos schultzei in nahilalakip ha genus nga Racemobambos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Racemobambos

Racemobambos schultzei


Michael Ridpath is an English author of thrillers involving the world of high finance. He was born in Devon in 1961 and grew up in Yorkshire. He was educated at Millfield School and Merton College, Oxford, and spent eight years working as a bond trader at an international bank in the City of London. His past employers include Saudi International Bank and Apax Partners.

Ridpath lives in north London with three children and his wife, Barbara Ridpath. His latest work is the Fire & Ice series about an Icelandic detective called Magnus Jonson.

Bibliography

Financial thrillers
 Free to Trade (1995)
 Trading Reality (1996)
 The Marketmaker (1998)
 Final Venture (2000)
 The Predator (2001)
 Fatal Error (2003)

Alex Calder
 On The Edge (2005)
 See No Evil (2006)

Magnus Iceland Mysteries (Fire and Ice)
 Where The Shadows Lie (Corvus, June 2010)
 66° North (Corvus, May 2011)
 Edge of Nowhere (Corvus, December 2011)
 Meltwater (June 2012)
 Sea of Stone (May 2014)
 The Polar Bear Killing (2015)
 The Super Recogniser of Vik (2016)
 The Wanderer (September 2018)
 Death in Dalvik (2022)

Conrad de Lancey – pre-WWII & WWII spy novels
 Traitor's Gate (Head of Zeus, June 2013)
 Shadows of War (Head of Zeus, January 2015)

Stand-alone novels
 Amnesia (Corvus, May 2017)
 Launch Code (Corvus, 2019)

Short stories

 "Partnership Track" (2005), published in The Detection Collection, edited by Simon Brett.

References

External links
Michael Ridpath's website

1961 births
Living people
English writers
People educated at Millfield
Alumni of Merton College, Oxford

Michael Ridpath


An Habenaria arecunarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Habenaria arecunarum in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria arecunarum


Najveća priča ikad ispričana (eng. The Greatest Story Ever Told), američki kršćanski film iz 1965. Film govori o životu i djelovanju Isusa Krista, Božjeg sina i utemeljitelja suvremenog kršćanstva.

Radnja
Sveta tri kralja slijedili su Betlehemsku zvijezdu od Partskog Carstva do Jeruzalema, gdje ih je pozvao kralj Herod Veliki, zabrinut zbog biblijskih proročanstava o Mesiji koji će doći i spasiti ljude. Doznavši da prorok Mihej spominje Betlehem, ondje šalje Tri kralja i svoje stražare da ih slijede. Kraljevi ondje nalaze vjenčani par, Mariju i Josipa, koji polažu novorođenog sina Isusa u štalicu. Kraljevi daruju malom Isusu zlato, tamjan i smirnu. Nakon toga, Josipu se objavi anđeo koji mu savjetuje da pobjegne s Marijom i Isusom u Egipat, gdje će ostati sve do Herodove smrti.

Vojnici obavijeste Heroda o rođenju, pa on da pogubiti svu novorođenčad; međutim, ubrzo nakon toga umire, a Sveta obitelj se vraća iz Egipta u Nazaret. U Jeruzalemu izbija proturimska pobuna, nakon čega Judeju preuzima rimski guverner, a Herodov sin Antipa postaje tetrarh Galileje. Godinama kasnije, na rijeci Jordan tajanstveni pustinjak Ivan Krstitelj krsti Židove i poziva na pokajanje. Nakon krštenja, Isus odlazi u pustinju gdje ga Sotona triput stavlja na kušnju, ali uz Božju pomoć Isus ostaje čvrst i priprema se za svoje javno djelovanje.

Isus se vraća u pustinju i govori Ivanu da odlazi u Galileju. Pridružuje mu se četvero apostola: Andrija, Petar, Ivan i Juda Iškariotski. Tijekom odmora pod mostom Isusove prispodobe privuku novog sljedbenika, Jakova. Isus posjećuje Lazara, Mariju i Martu. Lazar bi se htio pridružiti Isusu, ali nije mogao ostaviti svoju obitelj i dom. Apostolima se priključuje i Jakovljev brat, carinik Matej, a Isus nastavlja podučavati i izvoditi čuda. Svećenički glavari i farizeji žele se riješiti Ivana i Isusa, dok guverner Poncije Pilat želi samo očuvati mir. Herod naredi Ivanovo uhićenje zbog propovijedi o Mesiji; Isusa o tome obavijesti novi apostol, Šimun Kanaanac.

Isusova slava širi se na tri kontinenta, a pridružuju mu se dva nova apostola: Toma i Juda Tadej. Svećenici nastavljaju istragu o Isusu, a Herod razmišlja o Ivanovu ubojstvu, na što ga potiče supruga Herodijada, privlačna preljubnica koju je preoteo bratu. Isus se vraća u Kafarnaum na poziv Jakova Zebedejeva, gdje susreće preljubnicu Mariju Magdalenu i ženu koju dodir njegove odjeće smjesta izliječi. Herod doznaje od Ivana za Isusov bijeg i naredi Ivanovo ubojstvo, a idući dan doznaje za Isusov govor na Gori i mnoga druga čuda. Tijekom odmora Petar govori da je Isus Krist, sin Boga živoga, a Isus ga zbog njegove vjere imenuje crkvenim poglavarom.

U Nazaretu, rulja odbija povjerovati u Isusa i umalo ga kamenuje kad se nazove sinom Božjim. Nakon Lazarove smrti Isus ga oživi, a potom istjera trgovce iz hrama. Isus poučava u hramu, a rimski vojnici pokušavaju doći do njega i pritom ubijaju vjernike koji ga štite. Na Posljednjoj večeri Isus ustanovi Euharistiju i moli na gori, a zatim ga vojnici uhićuju uz Judinu pomoć. Kajfa ispituje Isusa i odvede ga Pilatu, koji ga nevoljko osuđuje na smrt. Isus biva razapet na križu i pokopan u grob Josipa Arimatejskog, ispred kojeg farizeji postave stražare zbog straha da će apostoli ukrasti tijelo.

Trećeg dana od smrti, Isus uskrisava i vraća se u život. Farizeji su šokirani i ne vjeruju Kajfinim tvrdnjama da će za nekoliko tjedana sve biti zaboravljeno. Pred svojim sljedbenicima Isus uzlazi na nebo i obećava kršćanima da će biti uz njih u sve dane, do svršetka svijeta.

Uloge

Max von Sydow kao Isus Krist
Dorothy McGuire kao sveta Marija
Charlton Heston kao Ivan Krstitelj
Claude Rains kao Herod I. Veliki
José Ferrer kao Herod Antipa
David McCallum kao Juda Iškariotski

Telly Savalas kao Poncije Pilat
Martin Landau kao Kajfa
Donald Pleasence kao Sotona
Michael Anderson Jr. kao Jakov Pravedni
Roddy McDowall kao sveti Matej
Joanna Dunham kao Marija Magdalena

Izvori

Vanjske poveznice

 Najveća priča ikad ispričana u filmskoj bazi podataka AllMovie

Američki filmovi 1960-ih
Kršćanski filmovi
Povijesni filmovi
Dramski filmovi

Najveća priča ikad ispričana (1965.)


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Team Raleigh in der Saison 2011 auf.

Abgänge – Zugänge

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI America Tour 2011

UCI Europe Tour 2011

Radsportteam 2011

Team Raleigh/Saison 2011


Agrilus pabulator é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1932.

Referências

pabulator

Agrilus pabulator


Padru (sardinski: Pàdru, galurski: Pàtru) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 160 metara i ima 2 121 stanovnika. Prostire se na 158,00 km². Gustoća naseljenosti je 13 st/km².Susjedne općine su: Alà dei Sardi, Bitti, Lodè, Loiri Porto San Paolo, Olbia, San Teodoro i Torpè.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Padru


Claudio Vico (falecido em 1599) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Strongoli (1590–1599).

Biografia
No dia 21 de março de 1590, Claudio Vico foi nomeado pelo Papa Gregório XIII como Bispo de Strongoli. Serviu como Bispo de Strongoli até à sua morte em 1599.

Ligações externas
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Ano de nascimento desconhecido
Bispos nomeados pelo Papa Gregório XIII
Mortos em 1599
Bispos do século XVI

Claudio Vico


Nat, skat er en kortfilm fra 1968 instrueret af Lars von Trier efter eget manuskript.

Handling
Et bankrøverdrama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1968

Kortfilm fra Danmark

Nat, skat


Crusticorallina, rod crvenih algi iz potporodice Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Rod je opisan 2016. a tipična vrsta je C. painei uz obalu Britanske Kolumbije i Washingtona. Rodu pripada 4 vrste.

Vrste
 Crusticorallina adhaerens K.R.Hind, Martone, C.P.Jensen & P.W.Gabrielson
 Crusticorallina muricata (Foslie) P.W.Gabrielson, Martone, K.R.Hind & C.P.Jensen
 Crusticorallina nootkana G.W.Saunders, Martone, K.R.Hind, C.P.Jensen & P.W.Gabrielson
 Crusticorallina painei P.W.Gabrielson, K.R.Hind, G.W.Saunders, Martone & C.P.Jensen - tip

Izvori

Koralinske alge

Crusticorallina


Chlamydiae este o încrengătură ce reunește specii de bacterii care sunt obligatoriu intracelulare, extrem de diverse, unele fiind patogene pentru om și animale (de exemplu, Chlamydia trachomatis este agentul etiologic al clamidiozei, la om), iar unele trăind în simbioză cu protozoarele.

Caracteristici
Speciile din filumul Chlamydiae prezintă o formă ovoidală și sunt bacterii Gram-negative. În trecut se credea că toate aveau un perete celular lipsit de peptidoglican, dar date recente indică faptul că peptidoglicanul există și de asemenea că se regăsesc și alte proteine importante.

Multe specii din această încrengătură sunt susceptibile la acțiunea agenților antimicrobieni. Toate speciile cunoscute cresc și se dezvoltă doar în urma infectării celulelor eucariote. Așadar, acestea sunt dependente de replicarea în celula gazdă, motiv pentru care unele specii sunt considerate ca fiind patogeni obligatoriu intracelulari sau se află în simbioză cu protozoare. În afara celulelor gazdă, speciile supraviețuiesc doar sub formă de celule infecțioase. Chlamydiile pot crește doar în mediul de creștere al celulelor gazdă, și prezintă un ciclu de dezvoltare caracteristic bifazic.

Note

Legături externe
 Chlamydiae.com, a comprehensive information source from Dr.  Michael Ward (Professor of Medical Microbiology in the University of Southampton)

Încrengături de bacterii

Chlamydiae


Brigada 11 Infanterie a fost o mare unitate de infanterie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Regimentul 10 Infanterie și Regimentul 24 Infanterie. Brigada a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 6 Infanterie, comandată de generalul de brigadă Gheorghe Bottea.

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, brigada a avut următoarea compunere de luptă:
Brigada 4 Vânători
Regimentul 10 Infanterie - comandant: colonel Ion Cristofor
Regimentul 24 Infanterie - comandant: colonel Andrei Nicolau

Participarea la operații

Campania anului 1919
În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Brigada 11 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 2 Vânători, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa.

Comandanți
 Colonel Gheorghe Bottea

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Brigada 11 Infanterie (1918-1920)


İdeoloji kuramı ya da teorisi, bir bilinç formasyonu olarak ideolojinin yapısı, işleyiş mekanizmaları, ideolojinin fonksiyonları ve öteki (toplumsal) bilinç biçimleriyle (bilim, felsefe, din vs.) ilişkileri ve ayrımlarını konu edinen ve kuramsal olarak bu alanı açıklamaya çalışan teorik çabaların toplamını ifade eder. Tek tek ideolojilerle ilgilenmektense, genel olarak ideoloji denilen şey ile ilgilenmektedir.

Birçok farklı ideoloji teorisi söz konusu olmakla birlikte, genel olarak bu alanda iki temel/ana eğilim olduğunu söyleyebiliriz. Destutt de Tracy'den itibaren ideoloji teorisi bu iki ana yönde önemli gelişmeler kaydetmiş ve her iki eğilim de önemli argümalar geliştirmişlerdir.

Bunlarda biri, ideolojiye pozitif yaklaşımdır, ki buna göre ideoloji toplumsal bir bilinç biçimi olarak zorunlu bir yapıdır ve doğruluk-yanlışlık meselesiyle ilgili degildir. Bu yaklaşım doğruluk-yanlışlık, ideoloji-bilim vs. noktasında ideolojiyi değerlendirmenin olanaklı olmadığını ileri sürer. İkinci yaklaşım bunun tam tersi olarak, meseleye epistemoloji düzleminde yaklaşmaktadır.Buna göre, ideoloji bir yanlış biliş meselesidir, yani yanlış bilinçtir. Dogal olarak bu yanılsamalı bilincin karşısına, hakikatın temsilcisi olan başka bir düşünce yapısı çıkarılır.Bilim-ideoloji ayrımının temeli de bir anlamda budur.

İdeoloji adlı kitabıyla,hem ideolojinin açıklanması hem de ideoloji teorisinin kapsam ve niteliğinin ortaya konulmasında önemli bir çalışma ortaya koyan Terry Eagleton'da, epistemolojik ideoloji anlayışı ve sosyolojik ideoloji anlayışı olarak iki ana geleneğin tarihini ortaya koymaktadır. İlki, doğru-yanlış meselesine odaklanır, ideolojiyi yanılsama, yanlış biliş ve mistifikasyon bağlamında değerlendirir.İkinci yaklaşım ise, ideolojinin toplumsal rolü ya da işlevini ele alır ve değerlendirir. Eagleton, her iki yaklaşımın güçlü ve zayıf oldukları yanları, etkileşimlerini ve içerdikleri kuramsal sorunlarını en ince detaylarına kadar göstermektedir bu çalışmasında.

Marksist ideoloji teorisinin belirgin bir şekilde (özellikle Marks'ın başlangıç metinlerinde ve buna dayanan Marksizm yorumlarında) ideolojiye yaklaşımın bu bağlamda durduğu söylenebilir. Marx'ın kuramsal çalışmasında farklı yönelimler gösterir ideoloji teorisi.Bunlar farklı Marksizmlerde ya da Marksizm-dışı değerlendirilmelerinde kendilerine belli bir alan bulurlar. Antonio Gramsci ve Louis Althusser gibi isimler, Marksist ideoloji teorisini ortodoks olmayan bir yönde gelişmeye zorlamışlardır ve önemli açılımlar (özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısında önemli olmak üzere) ortaya koymuşlardır. İdeolojinin epistemeoloji-dışı değerlendirilmesinde bu iki isim oldukça belirgin bir yer tutarlar. Ama yine de temel tez, yani ideolojinin yanlışlıkla ilgi olduğu tezi devam etmektedir.Bu açıdan, ideoloji teorisinin özellikle Marx'a ve Marksizme çok şey borçlu olduğu görülür.

Karl Mannheim'ın İdeoloji ve Ütopya çalışması, ideoloji teorisi açısından öncü çalışmalardan birisidir. Hem konunun derlenip toparlanması hem de meselelere ışık tutulması bakımından bir temel kaynak sayılabilir. Epistemolojik ve epistemoloji-dışı ideoloji değerlendirmesinin izini süren ve bu eğilimlerin yürüttüğü tartışmalar doğrultusunda ideoloji teorisini belirgin bir çerçeveye oturtan, ilk olarak Karl Mannheim olmuştur.Bahsedilen bu iki ana eğilim, Marx'tan Foucault'ya gelindiğinde, yani bir anlamda Modernizm'den Postmodernizm'e ulaşıldığında birkaç yön değiştirmiş, başka bağlamlarda yeniden değerlendirilmiş ve her zaman önemini korumuştur. Psikanaliz, antropoloji ve dilbilim disiplerinin gelişiminden sonra ise, ideoloji teorisi, çok daha derinlikli bir yer edinmiştir.

İdeoloji teorisinin önemi, onun çok yönlü içerimleriyle ilgilidir esas olarak. Her zaman disiplinlerarasılığı şart koşan bir içeriktir bu. Ayrıca farklı düşünce yapılarının kesişim noktasında duran bir kuramsal alana tekabül etmektedir ideoloji teorisi ve gerçek önemi de buradan gelmektedir.Bilim-felsefe-ideoloji ve bunların alt-başlıkları olabilecek meselelerin tamamı, neredeyse, ideoloji teorisi başlığı altında değerlendirilmesi gereken meselelere dönüşmektedir. Değer yargıları, inançlar, bilgi, bilim, kimlik, Özne'lik, Din, Felsefe, Bakış açısı, Dünya görüşü, vb.türde kavram ve kategorilerin tamamı bir şekilde ideoloji ile ilişkilidir ve bu nedenle de ideoloji teorisinin içinde değerlendirilmeye tabi tutulurlar.

Kaynakça
 İdeoloji ve Ütopya, Karl Mannheim.
 Marx'tan Foucault'ya İdeoloji, Michel Barret,Sarmal Yayınları
 İdeoloji, Şerif Mardin, İletişim yayınları
Ayrıca, hem ideoloji teorisinin bütün bir tarihi seyrini ve tartışmalarını kavramak ve hem de özgün bir ideoloji teorisi ile karşılaşmak üzere bakınız:

 İdeoloji, Terry Eagleton, Ayrıntı yayınları.

Felsefi teoriler
Toplum felsefesi

İdeoloji teorisi


شركة عمومية محدودة  اختصارا (Ple أو plc) بإيرلندا أو المملكة المتحدة، هي شركة مساهمة تباع أسهمها بالمزاد العلني للادخار.
 لهذه الشركة على الأقل مساهمان اثنان، ورأسمال على الأقل 50 ألف جنيه استرليني (أي حوالي 72886 يورو أو 30 ألف يورو في إيرلندا)، وتكون مسجلة كليا للتفريط في الربع.
 تشتغل مثلما تشتغل الشركة المحدودة الخاصة، غير أن مجلس الإدارة يتكون من اثنين على الأقل.

مراجع

انظر أيضا
 شركة افتراضية

شركة عمومية محدودة
أنواع الشركات
اقتصاد المملكة المتحدة
شركات المملكة المتحدة
فضاء عمومي
مال
مصطلحات الشركات

شركة عمومية محدودة


Mongólia participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a 15.ª aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por dois atletas: Ariunsanaagiin Enkhtuul e Batmönkhiin Achbadrakh, ambos no esqui cross-country.

Competidores
Esta foi a participação por modalidade nesta edição:

Desempenho

Masculino

Feminino

Ligações externas

Mongolia
2022
Desporto na Mongólia em 2022

Mongólia nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


O Projeto Resgate Barão do Rio Branco é um programa de cooperação arquivística cujo principal objetivo é inventariar e reproduzir os documentos referentes ao Brasil que estão nos arquivos estrangeiros.

Apoiado no Acordo Cultural Brasil-Portugal de 1966, e inspirado nas orientações da Conferência Geral da Organização das Nações Unidas para a Educação, Ciência e Cultura (UNESCO) realizada em 1974, na qual os Estados membros foram convidados a refletir sobre a possibilidade de transferência documental entre as nações que possuem uma história comum, o Projeto Resgate Barão do Rio Branco foi institucionalizado em 1997 sob os auspícios da seção brasileira da Comissão Luso-Brasileira para a Salvaguarda e Divulgação do Patrimônio Documental. Desde o início, é uma atividade vinculada ao Ministério da Cultura.

O nome do projeto homenageia o diplomata brasileiro que alicerçou as fronteiras do país: José Maria da Silva Paranhos Júnior, o Barão do Rio Branco.

O Projeto Resgate contou com o apoio de instituições públicas e privadas e, desde 2015, seus recursos são oriundos de um projeto de cooperação técnica internacional. O Projeto UNESCO 914BRZ3025, denominado "Fortalecimento, Difusão e Ampliação do Projeto Resgate Barão do Rio Branco" tem a sua direção nacional confiada à Fundação Biblioteca Nacional.

História

Primórdios
O início do Projeto Resgate ocorre em meados do século XIX, quando diplomatas e historiadores brasileiros se debruçaram sobre o desafio de recuperar e instituir a história do Brasil. Contam-se, entre os estudiosos, o próprio Barão do Rio Branco, o advogado José Higino e Guilherme Chambly Studart, o Barão de Studart.

Institucionalização
Sendo Portugal a nação que conserva a maior parte da massa documental que antecede a independência brasileira, o Projeto Resgate priorizou os manuscritos ali conservados, antes de estender a pesquisa a outros países. Em 1983 foi firmado o primeiro protocolo de microfilmagem entre Brasil e Portugal. Tendo em vista a celebração dos 500 anos da chegada dos lusitanos ao atual território brasileiro, firmaram-se sucessivamente: a Declaração Conjunta de Lisboa, em 1995; o Termo de Compromisso de Porto Seguro, em 1996; e o Plano Luso-Brasileiro de Microfilmagem, em 1997.

Dificuldades
Apesar dos efeitos positivos gerados pelo desenvolvimento do Projeto Resgate Barão do Rio Branco, a iniciativa contou, e ainda conta, com desafios. Dentre esses, destaca-se a falta de estabilidade em relação ao financiamento público.

A partir de 2013, o Centro de Memória da Universidade de Brasília (CMD/UnB), antigo repositório digital responsável por disponibilizar o acervo do Projeto Resgate na internet, não teve mais como sustentar economicamente a manutenção da documentação. Um caminho possível foi buscado junto ao Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN) mas não houve sucesso.

A solução só foi encontrada dois anos depois, por meio do estabelecimento de cooperação técnica entre o Ministério da Cultura e a UNESCO, em virtude da qual a Fundação Biblioteca Nacional passou a ser o novo repositório do Projeto Resgate.

O acordo de cooperação resolveu temporariamente o problema econômico. No entanto, como a normativa brasileira sobre cooperação internacional é bastante restritiva, o Projeto Resgate passou a contar exclusivamente com a contratação consultores para a sua operação. Por outro lado, a partir de 2 de março de 2023, ao expirar a vigência do acordo de cooperação, o Projeto Resgate necessitará de novas formas de financiamento.

A busca de parcerias públicas e privadas, o ajuste das linhas orçamentárias do projeto de cooperação para a disponibilização de fontes primárias e instrumentos de pesquisa do Projeto Resgate, constituem um grande desafio para a continuidade do Projeto.

Coordenação
De 1996 a 2011, a servidora federal Esther Caldas Guimarães Bertoletti integrou a seção brasileira da COLUSO a título de Coordenadora Técnica do Projeto Resgate Barão do Rio Branco.

Seguidamente, foi substituída pela servidora Katia Jane de Souza Machado, de 2012 a 2020, durante cuja gestão o Projeto Resgate foi transferido à Fundação Biblioteca Nacional. Nesse período, a coordenação técnica do Projeto Resgate foi compartilhada com Maria Eduarda Castro Magalhães Marques, coordenadora do Projeto UNESCO 914BRZ3025 de 2017 a 2022.

Após a aposentadoria de Katia Jane Machado e o pedido de exoneração de Maria Eduarda Marques, a direção do Projeto Resgate voltou a se unificar sob a coordenação do historiador e arquiteto João Carlos Nara Jr., atual representante do Projeto Resgate junto à COLUSO e responsável pelo Projeto UNESCO 914BRZ3025.

Centro de Memória do Projeto Resgate

Em julho de 2022, tendo em vista que a Fundação Biblioteca Nacional é a depositária do acervo do Projeto, a presidência da instituição estabeleceu o Centro de Memória do Projeto Resgate, cuja missão abrange a preservação e a difusão do acervo de história comum do Projeto, o estímulo à cooperação técnica internacional, a promoção da pesquisa e de eventos acadêmicos e a própria preservação do Projeto Resgate.

Frutos

Acessibilidade
Por meio da Biblioteca Nacional Digital, o Projeto Resgate realiza uma contribuição para a memória brasileira e torna acessível ao público uma rica documentação que anteriormente só era possível conhecer por meio de onerosas viagens aos países que salvaguardam os documentos. Além disso, o Projeto propõe uma renovação historiográfica, como afirmou o jornal Folha de São Paulo, e a Revista Pesquisa da FAPESP , uma vez que os documentos, muitos deles nunca estudados, tornaram-se públicos.

Catálogos e guias de fontes
Além do acervo digital, como fruto do trabalho que se iniciou em 1983, foram publicados catálogos e guias de fontes da massa documental presente no Arquivo Histórico Ultramarino de Lisboa, na Espanha, nos Estados Unidos, na França, na Inglaterra e na Irlanda, na Holanda, além dos guias de fontes referentes às antigas capitanias do nordeste, sudeste e sul do Brasil.

Projeto Reencontro
O Projeto Reencontro é a contrapartida do Projeto Resgate para Portugal. Trata-se de uma coletânea de cópias da documentação presente nos arquivos brasileiros, atualmente conservadas no Arquivo Nacional Torre do Tombo. O Projeto Reencontro também foi desenvolvido no contexto das Comemorações dos Quinhentos Anos do Brasil e projetado nos termos do Plano Luso-Brasileiro de Microfilmagem.

Ver também
Biblioteca Nacional
Arquivo Nacional
História Colonial do Brasil
Império Português
Capitanias do Brasil
Organização das Nações Unidas para Educação Ciência e Cultura

Ligações externas
Biblioteca Nacional
BNDigital
Comissão Luso-Brasileira para a Salvaguarda e Divulgação do Patrimônio Documental
Conselho Nacional de Arquivos
Arquivo Nacional Torre do Tombo

Arquivos públicos do Brasil

Projeto Resgate Barão do Rio Branco


Gazza, bürgerlich Lazarus Ndeshimona Shiimi (* 10. März 1977 in Oshakati), ist ein namibischer Musiker und Interpret des Kwaito.

Seinen Künstlernamen Gazza erhielt Shiimi bereits in seinen Jugendjahren in der Form eines Spitznamens, als er noch aktiv Fußball spielte und aufgrund seiner angeblichen Fähigkeiten auf dem Spielfeld von seinen Mannschaftskameraden in Anlehnung an das damalige englische Fußballidol Paul Gazza Gascoigne den Spitznamen Gazza erhielt.
Für Musik hatte sich Gazza schon seit dem frühen Kindesalter interessiert und war deshalb seit der Grundschule in Chören und Bands aktiv.

Gazza ist auch Musikproduzent und Songwriter. Er interpretiert ausschließlich selbstgeschriebene Werke.

Gazza wurde zusammen mit sieben Geschwistern von einer alleinerziehenden Mutter großgezogen und wuchs in relativ ärmlichen Verhältnissen auf. Sein Vater war früh gestorben, und Gazza verbrachte daraufhin einen Großteil seiner Jugend mit dem Hüten von Ziegen.

Musikalische Ausrichtung
Gazzas frühe Vorbilder während seiner Jugend waren vor allem MC Hammer und Vanilla Ice. Er begann nach seinem Schulabschluss zunächst ein Studium der Wirtschaftswissenschaften im südafrikanischen Kapstadt, für das seine gesamte Familie gespart hatte. Dennoch brach er dieses Studium nach kurzer Zeit ab und kehrte nach Namibia zurück. Dort arbeitete er als Gelegenheitsarbeiter und komponierte nebenher seine ersten musikalischen Werke.

Gazza war bis zur Findung seines eigentlichen musikalischen Stils, dem Kwaito, in jungen Jahren in vielen unterschiedlichen Musikrichtungen aktiv. Im Nachhinein trugen diese Erfahrungen zu seiner heutzutage stark ausgeprägten Fähigkeit bei, verschiedene Stilrichtungen in seine musikalischen Werke einfließen zu lassen. Im Gegensatz hierzu verfolgte Gazza aber hinsichtlich der thematischen Inhalte seiner Musik seit jeher eine klare Linie, wobei bevorzugt das Leben der ärmeren Namibier sowie das Leben in ärmeren Stadtvierteln thematisiert wird. Ein weiteres Merkmal von Gazzas Musik ist die immer wiederkehrende Kombination von modernen und traditionellen Rhythmen in ein und demselben Lied.

Gegenwart
Mit bis heute (Stand ?) offiziell mehr als 26.000 verkauften Tonträgern ist Gazza mittlerweile zum kommerziell erfolgreichsten namibischen Musiker aufgestiegen. Sein 2010 veröffentlichtes Album Cosa Nostra (La Familia), welches in einer Auflage von 6000 Einheiten auf den Markt kam, ist 2012 ausverkauft und als Original in Namibia nicht mehr erhältlich.

Mit einer Million Aufrufen für sein Musikvideo Chelete im Jahr 2019 durchbrach Gazza erstmals diese magische Grenze.

Live-Auftritte und Medienwirksamkeit
Gazza ist aufgrund seiner Popularität mittlerweile in fast jedem afrikanischen Land live aufgetreten und trat auch außerhalb Afrikas auf.
In Namibia ist Gazza über die Jahre zu einer konstant in Printmedien, Rundfunk und Fernsehen präsenten, öffentlichen Person geworden.

Rivalitäten und Kritik
Seit vielen Jahren besteht zwischen den beiden namibischen Musiklabels GMP und Mshasho eine große Rivalität. Diesbezüglich entließ Gazza in der Vergangenheit immer wieder Musiker aus seinem Label, welche seiner Ansicht nach zu eng an Mshasho heranrückten.
Allerdings wurde in jüngster Zeit auch vermehrt Kritik aus dem Innenleben des GMP-Labels an die Öffentlichkeit getragen, wobei vor allem die angebliche schlechte Bezahlung der mit dem Label assoziierten Künstler hervorgehoben wurde. Außerdem soll Gazza im Bezug auf den persönlichen Erfolg von durch ihn geförderten "Newcomern" tendenziell extrem eifersüchtig reagieren und internationalen Auftritten derselben zum Teil erhebliche Hürden in den Weg stellen. Diese Kritik weitet sich inzwischen sogar auf die zahlreichen, von Gazza sozial unterstützen Projekte aus, da potenziell Begünstigte zunehmend den angeblichen Egoismus von Gazza öffentlich zur Sprache bringen.

Im Oktober 2010 wurde Gazza vom namibischen Künstler Jericho, welcher zuvor bezüglich der Rivalität zwischen GMP und Mshasho in den Augen von Gazza abtrünnig geworden war, bezichtigt, einen Mordanschlag auf ihn angeordnet zu haben. Gazza wies sämtliche Vorwürfe zurück.

Musikproduzent
2003 rief Gazza sein eigenes Musiklabel ins Leben, das GMP, kurz für Gazza Music Productions cc. Von Anfang an betrachtete er sein Musiklabel als eine Plattform, welche jungen namibischen Künstlern die Darbietung, Förderung und Erweiterung ihrer musikalischen Fähigkeiten ermöglichen sollte. Eine neue Generation von namibischen Musikern soll demnach zielstrebig durch das GMP-Label gefördert werden.

Diskographie
 Tanauka (2004)
 Zula 2 Survive (2004)
 Stof-lap-Chikapute (2005)
 GMP Till I Die (Doppel-Album, 2007)
 Cosa Nostra (La Familia) (2010)
 The Boss (2011)

Sonstiges
In Zusammenarbeit mit der First National Bank engagiert sich Gazza für die nachhaltige Bildung junger Namibier sowie für Verkehrssicherheit. Gazza ist seit längerer Zeit ein offizieller Botschafter des namibischen Bildungsministeriums. Im Rahmen von Regierungsprojekten wie Future Forward & Future Save hat er mittlerweile mehr als 30 namibische Schulen besucht, um die Bedeutung einer umfassenden Bildung hervorzuheben.

Außerdem setzt sich Gazza als Mitglied des Team Namibia für den bevorzugten Kauf von Produkten ein, welche in Namibia produziert werden, um auf diesem Wege zu allgemeinem Wohlstand und Wirtschaftswachstum beizutragen.

Einzelnachweise

Musiker (Namibia)
Kwaito
Namibier
Geboren 1977
Mann
Person (Oshana)

Gazza (Musiker)


ජෙරුසලෙම වටලෑම ඉතිහාසගත සිදුවීම් කිහිපයකට ම යොමු කළ හැක:

ජෙබස් වටලෑම (ක්‍රිපූ 1000 සි.)
ජෙරුසලෙම නෙරපීම (ක්‍රිපූ 925) by biblical Pharaoh Shishaq, identified as Shoshenq I of the Twenty-second dynasty of Egypt.
ඇසිරියානු ජෙරුසලෙම වටලෑම (ක්‍රිපූ 701) by Sennacherib, king of the Assyrian Empire.
ජෙරුසලෙම වටලෑම (ක්‍රිපූ 597) by Nebuchadnezzar II of Babylon
ජෙරුසලෙම වටලෑම (ක්‍රිපූ 587) by Nebuchadnezzar II
ජෙරුසලෙම වටලෑම (ක්‍රිපූ 63) by Pompey the Great, intervening in the Hasmonean civil war on behalf of the Roman Republic.
ජෙරුසලෙම වටලෑම (ක්‍රිපූ 37) by Herod the Great, ending Hasmonean rule over Judea.
ජෙරුසලෙම වටලෑම (70) by Titus, ending the major phase of the Great Jewish Revolt. It ended in the destruction of Herod's Temple.
ජෙරුසලෙම වටලෑම (614) by Shahrbaraz (Sassanid general) capturing the city from the Byzantines, part of the Roman-Persian Wars
ජෙරුසලෙම වටලෑම (637) by Khalid ibn al-Walid (Rashidun general) under Umar the Great, capturing the city from the Byzantine Empire
ජෙරුසලෙම වටලෑම (1099) by the Crusaders, a part of the First Crusade
ජෙරුසලෙම වටලෑම (1187) by Saladin, resulting in the recapture of the city by the Muslims
ජෙරුසලෙම වටලෑම (1244) by the Khwarezmians, resulting in the recapture of the city from the Christians, to whom it had been returned by treaty
ජෙරුසලෙම වටලෑම (1834)
ජෙරුසලෙම සටන (1917) involved the capture of the city in the Sinai and Palestine campaign of World War I by British and Commonwealth forces
ජෙරුසලෙම වටලෑම (1948) during the 1948 Arab-Israeli War. The city was divided between Jordan and Israel; Israel made Jerusalem its capital.

ජෙරුසලෙම වටකිරීමක් occurred in 1967, which was completed with the Battle of Ammunition Hill; however, the Six-Day War was short and decisive enough that a "siege" never quite took place.

සාහිත්‍යය තුළ:

 ජෙරුසලෙම වටලෑම (කවිය), 14th-century Middle English alliterative poem depicting the events of 70 AD.
 ජෙරුසලෙම වටලෑම (නාට්‍යය) , 1771 poetical drama by Mary Bowes, Countess of Strathmore and Kinghorne also depicting events of 70 AD.

History of Jerusalem

ජෙරුසලෙම වටලෑම


කුඩා දරුවන්ට අකුරු ලිවීමට හුරුකරවීමට අතීතයේ සිට ශ්‍රී ලංකාවේ පන්සල්වල භාවිතකරන උපකරණයකි.

වැලිපිල්ල


كوون سانغ وو ، ولد في 5 أغسطس عام 1976 في دايجون، هو ممثل من كوريا الجنوبية). قبل أن يصبح ممثلاً، كان يعمل كعارض.

اشتهر كوون في البلاد الآسيوية من خلال فيلمه المعروف، صديقى معلم (2003)، ولكنها كانت شخصيته كتشا سونغ جو في الصعود إلى الجنة جنبا إلى جنب مع تشوي جي وو هي التي عززت شعبيته، وبخاصة في البلاد الآسيوية، وحيث أن الصعود إلى الجنة كان من بين الأعمال الأكثر شعبية في الدراما الكورية في المنطقة الآسيوية. وأيضاً دوره المشهور في كان ياما كان في المدرسة الثانوية، في السبعينات، وإلقاء الضوء على الطبيعة الاستبدادية للمجتمع الكوري في ذلك الوقت.

وفي عام 2004، تألق كوون في فيلم، الحب مقدس إلى حد بعيد، حيث قام بدور كاهن كاثوليكي. وفي حديث معه، ذكر كوون أن أمه كانت كاثوليكية، أنه تم تشجيعه من قبل أصدقاءه لتلقي المعمودية.

و نظراً لوسامته ولياقته البدنية، يعتبر كوون مثلاً أعلى بالنسبة لقدراته الحركية.

أعماله

مسلسلات تلفزيونية
 سلما لسماء

 الحب السيء
 قصة حب حزينة
 ملكة الطموح
 الفريق الطبي الأفضل.
 اغراء (2014)
 ملكة الغموض
 ملكة الغموض الموسم  2
 حلق بعيدا
لماذا هي (دور الكاميو الحلقة 1)
نداء الستارة
شرطة نهر هان

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دايجون
بروتستانت كوريون جنوبيون
رومان كاثوليك كوريون جنوبيون
عارضون كوريون جنوبيون
متنافسون في برنامج رانينغ مان
ممثلو أفلام كوريون جنوبيون
ممثلو تلفزيون كوريون جنوبيون
ممثلون كوريون جنوبيون في القرن 21
ممثلون وممثلات كوريون جنوبيون
مواليد 1976
مواليد في دايجون

غوون سانغ وو


أحمد بن عبد الله بن علوان شهاب الدين أبوالعباس الحلبي الشراباتي عالم وفقيه سوري عاش في الفترة (1054 هـ - 1136 هـ) وهو فقيه وعالم شافعي، ولد بمدينة حلب في سوريا وتجول في البلدان وأقام في مدينة دمشق وبرع بمختلف علوم الدين الحديث والقرآن الفقه.

شافعية
علماء دين سنة سوريون
مواليد 1054 هـ
وفيات 1136 هـ

الشرباتي


Bela Vista est un district situé dans la région centrale de la municipalité de São Paulo, couvrant les quartiers de Bela Vista, Morro dos Ingleses et Bixiga (non officiel).

Dans ses limites se trouvent certaines des attractions les plus importantes de São Paulo, telles que le légendaire quartier de Bixiga, avec ses cantines, ses théâtres et ses festivals populaires, et le musée d'art de São Paulo. Il abrite également l'École d'administration des affaires de São Paulo de la Fondation Getulio Vargas, une référence en matière d'enseignement de l'administration des affaires au Brésil.

Le quartier est desservi par la ligne 2-Verte du métro et sera à l'avenir également desservi par la ligne 6-Orange. Le roman Anarchistes, grâce à Dieu de Zélia Gattai se déroule dans le quartier ainsi qu'une partie de l'intrigue de deux livres populaires pour enfants et jeunes intitulés  et .

Bela Vista présente un grand contraste social, avec des familles de la classe moyenne supérieure à Morro dos Ingleses, près de l'avenue Paulista, et des familles de la classe moyenne dans la région appelée Bixiga.

Le quartier, qui a accueilli un grand nombre d'immigrants italiens dans la seconde moitié du  et au début du , organise l'un des événements de rue les plus traditionnels et les plus anciens de São Paulo, la Fête de Nossa Senhora de Achiropita, qui se déroule lieu tous les week-ends du mois d'août. La  de la fête a eu lieu en 2018.

Limites
 Nord : Liaison Est-Ouest.
 Est : Avenue Vinte e Três de Maio.
 Sud : Viaduc do Paraíso, Rue do Paraíso.
 Sud-ouest/Ouest : Avenue Bernardino de Campos, Place Osvaldo Cruz, Avenue Paulista.
 Ouest/Nord-ouest : Rue Frei Caneca, Rue Avanhandava.

Districts limitrophes
 República (Nord-Est).
 Liberdade (Est).
 Vila Mariana (Sud-Est).
 Jardim Paulista (Sud-Ouest).
 Consolação (Nord-Ouest).

Voir aussi
 Liste des districts de São Paulo
 Population des districts de São Paulo (Recensement 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)

Notes et références

Liens externes
 Mairie régionale de la Sé

District à São Paulo

Bela Vista (São Paulo)


O vazamento de óleo na Baía de Guanabara, ocorrido na madrugada do dia 18 de janeiro de 2000 foi um dos maiores desastres ambientais relacionados a esta Baía localizada na cidade do Rio de Janeiro. O acidente ocorreu devido ao rompimento de um duto que liga a Refinaria de Duque de Caxias (REDUC), operada pela Petrobras, com o Terminal Ilha d'Água, na Ilha do Governador, vazando cerca de 1,3 milhões de litros de óleo combustível. Segundo ambientalistas, os danos são irrecuperáveis em algumas regiões atingidas, enquanto outras levarão décadas para ter o restabelecimento da sua condição ambiental original. À época, a Petrobras pagou multas em torno de R$35 milhões ao Instituto Brasileiro do Meio Ambiente e dos Recursos Naturais Renováveis (IBAMA) e destinou outros R$15 milhões para a recuperação da Baía. O evento foi considerado o segundo maior acidente ambiental ocorrido na Baía de Guanabara.

Precedentes
Em 1975, ocorreu o maior acidente ecológico da história do Rio de Janeiro, devido a vazamento de óleo. O navio-petroleiro iraniano Tarik Iba Ziyad apresentou problemas no casco e derramou cerca de 6 milhões de toneladas de petróleo na Baía de Guanabara, provocando focos de incêndio e poluição nas praias da Ilha do Governador.

Por sua vez, no ano de 1997, outro evento de rompimento de duto similar aconteceu no dia 10 de março. O vazamento de óleo combustível ocorreu a cerca de 500 metros da Baía de Guanabara em região de mangues próximos ao terreno da Refinaria de Duque de Caxias. Na ocasião, funcionários da empresa construíram diques nos canais que houve o vazamento e barcas foram utilizadas para evitar a dispersão do óleo da Baía. Algumas áreas em terra firme também foram afetadas e, para isso, foi utilizado caminhão-vácuo para retirada do material derramado. Cerca de 600 mil litros de óleo vazaram neste evento, provocando a destruição de aproximadamente 4.000 m² de manguezais.

O acidente
O vazamento aconteceu no oleoduto PE-II de responsabilidade da Petrobras, se espalhou por cerca de 40 Km² e atingiu a área de proteção ambiental (APA) de Guapi-Mirim. Apenas 3 horas após o ocorrido o órgão responsável por emergências ambientais no Estado do Rio de Janeiro, o Serviço de Controle de Poluição Acidental (SCPA) da FEEMA, teve ciência dos fatos no dia do ocorrido. Devido à gravidade do acontecimento, o Plano de Resposta a Emergência da Baía de Guanabara (PEBG) foi acionado, enquanto a embarcação Egmopol (da Petrobras) recolhia o óleo derramado e barreiras de contenção de outras empresas do ramo de petróleo foram utilizadas para evitar ao máximo que o óleo se dispersasse. Técnicos da SCPA sobrevoavam a Baía de Guanabara e acompanhavam a dispersão do vazamento, identificando que em menos de 24 horas o óleo já atingia as praias de Mauá, Anil, Limão e São Francisco no fundo da Baía. Percebeu-se que as barreiras de contenção e embarcações utilizadas na contingência eram insuficientes, de modo que o óleo atingiu também a ilhas de Paquetá, Brocoió e outras regiões da Baía. Não há certeza sobre as causas do vazamento, porém há suspeitas de ter ocorrido corrosão nos dutos ou até mesmo falhas de projeto.

Impactos
Segundo especialistas, não se sabe exatamente os efeitos que persistiram na Baía e nos manguezais após 20 anos do vazamento ocorrido, já que a existência de outros derrames recente por navios e pela própria Petrobras podem ainda afetar o ambiente local. A Petrobras afirma ter usado cerca de 2.400 pessoas e quase 100 embarcações para realizar a limpeza relativa ao óleo derramado na Baía e complementa: "estudos com participação de instituições governamentais, científicas e acadêmicas nacionais e internacionais indicaram que 30 dias após o acidente já não havia efeitos do vazamento de petróleo". Além disso, a empresa estatal afirma que, segundo pesquisas, a poluição ainda persistente na Baía de Guanabara é devido a despejo de esgoto doméstico e lixo.

Grupos de mobilização civil a favor dos pescadores alegam que houve redução substancial na pesca das regiões afetadas pelo evento. Em 2014, ocorreram protestos em frente à sede da Petrobras cobrando reparações ao acidente, especialmente devido à redução da pesca, mortalidade de peixes e o desaparecimento de espécies marinhas.

Estima-se que cerca de 12 mil pescadores tiveram suas atividades prejudicadas por conta do vazamento, de forma que a Federação dos Pescadores do Estado do Rio de Janeiro (FEPERJ) entrou com ação na Justiça cobrando reparações financeiras relacionadas aos danos morais. Em dezembro de 2019, Petrobras e FEPERJ chegaram ao acordo de que cada pescador receberá cerca de R$7,7 mil da empresa estatal como compensação, este acordo porém é questionado por movimentos de apoio aos pescadores, que buscam suspendê-lo. Segundo ambientalistas ligados ao movimento Baía Viva, a atividade pesqueira diminui cerca de 90% desde os anos 2000 até o ano de 2016, principalmente por ainda haver grande quantidade de óleo nos manguezais conforme perícia técnica realizada.

Além dos prejuízos econômicos ligados a pesca, a atividade turística também sofreu redução drástica em suas atividades, especialmente na visitação à Ilha de Paquetá.

Implicações legais
Após o vazamento no oleoduto, foram aprovadas novas legislações no campo da poluição ambiental. Uma elas é a Lei Federal nº 9.966/2000, conhecida como Lei do Óleo, que institui uma série de disposições a respeito da prevenção, controle e fiscalização de poluição de águas em território nacional. Por sua vez, o decreto federal nº 4136/2002 apresenta as sanções direcionadas às pessoas físicas e jurídicas que infringirem os preceitos previstos na Lei do Óleo. As penalidades podem chegar até o valor de R$50 milhões para o caso de liberações de óleo em águas brasileiras.

A multa fixada pelo Ibama para a Petrobras foi de cerca de R$51 milhões (valores na época do acidente). Porém, ao realizar pagamento antecipado, houve desconto de 30% no valor total, os quais segundo a empresa estatal seriam despendidos completamente na recuperação dos ambientes afetados pelo incidente. Este valor, cerca de R$15 milhões seria então destinado ao Fundo Ecológico da Baía de Guanabara, conta criada para gerenciar o valor financeiro entre os órgãos ambientais, o governo do Estado do Rio de Janeiro e 6 municípios afetados. Para além destes valores, a empresa estatal desembolsou cerca de R$6 milhões para importar os mais de 29 Km de boias para conter o óleo vazado.

Em novembro de 2000, a Petrobras realizou um Termo de Ajuste de Conduta (TAC) prevendo o investimento de cerca de R$190 milhões (valor da época) com finalidade de adequar suas instalações industriais e realizar programas de reparação ambiental. Já em 2011, outro TAC foi realizado no valor de R$1,1 bilhão entre a Refinaria de Duque de Caxias (REDUC) e o Governo do Estado do Rio de Janeiro, visando investimentos para aprimorar tecnologias capazes de reduzir emissões nos corpos d'água envolvidos com as atividades da empresa.

Internamente, a empresa estatal adotou medidas para aprimoramento do seu sistema de gestão, como é o caso do Programa Pegaso (Programa de Excelência de Gestão Ambiental e Segurança Operacional), criado logo após o rompimento do oleoduto. Segundo coordenadores do programa, este possui preocupação em relação à segurança, meio ambiente e saúde, especialmente com caráter preventivo em relação aos acidentes. Até o ano de 2004 o programa havia investido cerca de R$8 bilhões, sendo que sua 1ª etapa cumpriu metas relativas a automação de cerca de 75% de dutos prioritários, instalação de 9 centros de defesa ambiental (CDAs) no país e redução de 90% dos resíduos.

Referências

Baía de Guanabara
Desastres ambientais do Brasil
Desastres industriais
2000 no Rio de Janeiro
Desastres no estado do Rio de Janeiro

Vazamento de óleo na Baía de Guanabara em 2000


NGC 5784 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5784 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1787.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Groupe de NGC 5739
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5784 fait partie du groupe de NGC 5739, la galaxie la plus brillante de ce groupe. Ce groupe de galaxies compte au moins sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5598, NGC 5603, NGC 5696, NGC 5739, NGC 5787 et NGC 5860.

À ces six galaxies, il faut ajouter la galaxie PGC 51372, car elle forme un couple de galaxies avec NGC 5603.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5784 sur le site du professeur C. Seligman

5784
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1787
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5784


Brijeg je reljefni oblik. To je uzvisina srednje visine (do 500 m). Viši je od huma, gorice t.j. brježuljka (do 200 m), a niži je od gore ili planine. Sliči kuku, stijeni i glavici. Brijeg je vrsta nižeg, manjeg i osamljenog brda s jednim vrhom. Prepoznat kao različit u starim hrvatskim rječnicima. Na latinskom se uzvisina naziva clivus ili collis i razlikuju ga od tumulus.

Brijeg ima jedan vrh i predstavlja veće usamljeno uzvišenje iznad ravničarskog zemljišta. Ako je niži od dvjesta metara, govorimo o brježuljku i čiji je tlocrt obično ovalan. Ako je više brježuljaka, nazivamo ih humlje.

Izvori

Reljefni oblici

Brijeg (reljef)


Pure McCartney er et livealbum med Tim Christensen, Mike Viola og Tracy Bonham samt Christensens backingband The Damn Crystals fra 2013. Det er en optagelse af en enkeltstående koncert i Vega, København, som var hyldest til Paul McCartney og hans sange. Albummet modtog fem ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA.

Spor
 "Too Many People" - 4:34
 "3 Legs" - 3:03
 "Ram On" - 2:48
 "Dear Boy" - 2:37
 "Uncle Albert / Admiral Halsey" - 5:14
 "Smile Away" - 4:10
 "Heart of the Country" - 2:39
 "Monkberry Moon Delight" - 4:43
 "Eat At Home" - 3:37
 "Long Haired Lady" - 7:07
 "The Back Seat of My Car" - 5:20
 "Venus And Mars / Rock Show" - 8:04
 "Coming Up" - 4:15
 "Live and Let Die" - 3:21
 "Maybe I'm Amazed" - 4:45
 "Junk" - 3:41
 "Band on the Run" - 5:59

Referencer

Eksterne henvisninger
 Pure McCartney på Discogs

Tim Christensen-album
Livealbum fra 2013

Pure McCartney


The Opening of Misty Beethoven is an American pornographic comedy film released in 1976. It was produced with a relatively high budget and filmed on elaborate locations in Paris, New York City and Rome with a musical score, and owes much to its director Radley Metzger (directing this film as "Henry Paris"). According to author Toni Bentley, The Opening of Misty Beethoven is considered the "crown jewel" of the Golden Age of Porn (1969–1984).

Plot
An adult erotic take on George Bernard Shaw 1913 play Pygmalion, and its 1956 musical adaptation My Fair Lady, the film follows a sexologist who tries transforming a low-skilled prostitute into a goddess of passion. Her instruction includes seducing a gay male art dealer (played by gay porn actor Casey Donovan), pleasing three men at once, pegging a man, and similar sexual conquests. Shaw's character of Henry Higgins here becomes the sexologist Dr. Seymour Love, played by Jamie Gillis. Shaw's character of Eliza Doolittle here becomes Dolores "Misty" Beethoven, played by Constance Money. Shaw's Colonel Pickering here becomes Geraldine Rich, played by Jacqueline Beudant. As events unfold, Misty achieves "elevation" better than Love and Rich had hoped, and then cuts them off. Misty returns however, running the "school" and taking over for Dr. Love, leaving him in a very subservient position.

Cast
 Constance Money as Misty Beethoven
 Jamie Gillis as Dr. Seymour Love
 Calvin Culver (aka Casey Donovan) as Jacque Beudant, art dealer
 Jacqueline Beudant as Geraldine Rich
 Gloria Leonard as Barbara Layman
 Terri Hall as Tanya
 Mark Margolis as unhappy man

Notes
The film was released during the Golden Age of Porn (inaugurated by the 1969 release of Andy Warhol Blue Movie) and the phenomenon of "porno chic" in the United States, in which adult erotic films were just beginning to be widely released, publicly discussed by celebrities (such as Johnny Carson and Bob Hope) and taken seriously by film critics (such as Roger Ebert).

In this Golden Age era, most films of the time were expected to have at least minimal plots. Mistys plot was more elaborate than most; it was based directly on George Bernard Shaw's play, Pygmalion, as well as the Broadway and Hollywood success My Fair Lady. Some historians assess The Opening of Misty Beethoven as attaining a mainstream level in storyline and sets. Author Toni Bentley called the film the "crown jewel" of the Golden Age. The film is also satirical, with many added comic touches and dialogue designed for laughs. It includes Mark Margolis's first role. The Opening of Misty Beethoven has the distinction of being the first widely released porn movie to feature female-on-male pegging.

The Italian Edition by Noctuno is an extended version of Misty Beethoven with footage not seen in the original film. Some of the extra footage was used in Barbara Broadcast (Misty's bondage sequence) and Maraschino Cherry (Misty with the matador). All other cutting room floor footage can be found in the Distribpix Misty Beethoven DVD extras. The film was initially rejected for UK cinema by the BBFC and released in a heavily pre-edited form with an additional 1 min 55 secs of censor cuts in 1983. The fully uncut hardcore print was passed with an R18 rating by the BBFC in 2005. It is rumored that the full uncut version was released in the U.S on Laser Disc by Lorimar Home Video. It was also said the Laser Disc Print runs at 87 minutes and has 1:33 ratio. The cool (softcore) version adds several scenes to pad the running time. They include: the servants celebrating at the Italian villa in cave-person outfits, Lawrence and Barbara watching Kojak on TV, Misty and Geraldine together in a tub and, last but not least, cigar guy's female partner on the plane talking to a dejected Seymour Love.

According to reviewer Steve Gallagher, Radley Metzger's films, including those made during the Golden Age of Porn (1969–1984), are noted for their "lavish design, witty screenplays, and a penchant for the unusual camera angle". Claire Simpson noted that his films were "highly artistic — and often cerebral ... and often featured gorgeous cinematography". Film and audio works by Metzger have been added to the permanent collection of the Museum of Modern Art (MoMA) in New York City.

2012 restoration
In 2012, DistribPix oversaw a complete restoration of the film, with the full cooperation of the director. The result had a limited exhibition in theaters, but the main outcome of the project was the first-ever official DVD and Blu-ray releases.

Awards
Awards from the Adult Film Association of America:
 Best Picture
 Best Director (Radley Metzger as "Henry Paris")
 Best Actor (Jamie Gillis)
 Best Screenplay (Radley Metzger as "Jake Barnes")
 Best Editing (Bonnie Karrin)

Other awards
 2002 AVN Award - "Best Classic DVD"
 The film was one of the first to be inducted into the XRCO Hall of Fame.

Music soundtrack

During the 2012 restoration of the film, a fully annotated CD soundtrack was released.

Remake
In 2004, Misty Beethoven: The Musical!, a musical remake, was released. It featured Sunset Thomas, Randy Spears, Julie Meadows, Asia Carrera, Chloe, Dave Cummings, Mike Horner, Evan Stone and Tyce Bune. It was directed by Veronica Hart. The film won the 2004 XRCO Award for "Best Comedy or Parody" and the 2005 AVN Award for "Best Sex Comedy".

See also

 Andy Warhol filmography
 Erotic art
 Erotic films in the United States
 Erotic photography
 Golden Age of Porn
 List of American films of 1976
 Sex in film
 Unsimulated sex

References

Further reading

 Heffernan, Kevin, "A social poetics of pornography", Quarterly Review of Film and Video, Volume 15, Issue 3, December 1994, pp. 77–83. .
 Lehman, Peter, Pornography: film and culture, Rutgers depth of field series, Rutgers University Press, 2006, .
 Williams, Linda, Hard core: power, pleasure, and the "frenzy of the visible", University of California Press, 1999, .

External links

 The Opening of Misty Beethoven at MUBI (related to The Criterion Collection)

American pornographic films
American sex comedy films
Films based on works by George Bernard Shaw
Films directed by Radley Metzger
Films scored by Alessandro Alessandroni
Gay-related films
Male bisexuality in film
1976 films
1970s pornographic films
1970s sex comedy films
1976 comedy films
Films shot in New York City
Films shot in Paris
Films shot in Rome
1970s English-language films
1970s American films

The Opening of Misty Beethoven


Dub poetry is a form of performance poetry of Jamaica origin, which evolved out of dub music in Kingston, Jamaica, in the 1970s, as well as in London, England and Toronto, Canada, cities which have large populations of Caribbean immigrants.  The term "Dub Poetry" was coined by Dub artist Linton Kwesi Johnson in 1976, and further popularized by artist Oku Onoura, which consists of spoken word over reggae rhythms, originally found on the backing or "version" side of a 12 or 7 inch vinyl record.

Unlike deejaying (also known as toasting), which also features the use of the spoken word, the dub poet's performance is normally prepared, rather than the extemporized chat of the dancehall dee jay. In musical setting, the dub poet usually appears on stage with a band performing music specifically written to accompany each poem, rather than simply performing over the top of dub plates, or riddims, in the dancehall fashion. Musicality is built into dub poems, yet dub poets generally perform without backing music, delivering chanted speech with pronounced rhythmic accentuation and dramatic stylization of gesture. Sometimes dub music effects such as echo and reverb are dubbed spontaneously by a poet into live versions of a poem. Many dub poets also employ call-and-response devices to engage audiences.

Political nature
Dub poetry has been a vehicle for political and social commentary, with none of the braggadocio often associated with the dancehall. The odd love-song or elegy appears, but dub poetry is predominantly concerned with politics and social justice, commonly voiced through a commentary on current events (thus sharing these elements with dancehall and "conscious" or "roots" reggae music).

Notable albums
Dub poetry has established itself as a major form of black popular art and its breakthrough was made through Linton Kwesi Johnson's (LKJ)'s seminal album Dread Beat an' Blood, which was released in the UK in 1978. Oku Onuora's Reflection In Red in 1979, was the first Jamaican recording of a dub poem, followed by Lillian Allen's Revolutionary Tea Party and Benjamin Zephaniah's Rasta, both produced in 1983, and many others from the early 1980s onwards such as Anti Social Workers 'Positive Style' produced by leading dub producer The Mad Professor on Ariwa Records..

Toronto
Toronto, Ontario, Canada, has the second highest concentration of dub poets, preceded by Jamaica and followed by England Lillian Allen, Afua Cooper, and Ahdri Zhina Mandiela are among the founding mothers of the Canadian dub poetry legacy. The Dub Poets Collective, established in Toronto in 2003, organized a total of five dub poetry festivals, three national and two international, between the years of 2004 and 2010.

United Kingdom
LKJ still runs LKJ Records in the UK, a label that publishes both his own books and music, as well as that of other musicians and poets.

Benjamin Zephaniah continues to publish in the UK. He has written novels as well as poetry. He was put forward for the post of Oxford Professor of Poetry in 1989 and British Poet Laureate in 1999, and in 2003 was also offered an OBE, which he declined.

Many dub poets have published their work as volumes of written poetry as well as albums of poetry with music.

See also
 Performance poetry
 Caribbean poetry
 Postcolonial literature
 Poetry slam
 Poetry reading

References

Further reading
 Mervyn Morris, "Dub Poetry?", in Is English We Speaking and Other Essays (Kingston: Ian Randle Publishers, 1998).

External links
 Kei Miller, "a smaller sound, a lesser fury: A Eulogy for Dub Poetry", Small Axe 14, November 2013.

Jamaican styles of music
Reggae genres
Genres of poetry

Dub poetry


Leon Thomas 3. er en skuespiller, sanger og sangskriver, der mest er kendt for sin rolle i Nickelodeon serien Victorious.

Filmografi

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City

Leon Thomas 3.


Tatlıcak, Delice - Kırıkkale ili Delice ilçesine bağlı köy
 Tatlıcak, Pütürge - Malatya ili Pütürge ilçesine bağlı mahalle
 Tatlıcak, Ladik - Samsun ili Ladik ilçesine bağlı mahalle
 Tatlıcak, Gerze - Sinop ili Gerze ilçesine bağlı köy
 Tatlıcak, Sivas - Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Tatlıcak, Turhal - Tokat ili Turhal ilçesine bağlı köy

Tatlıcak


بير الناصر قرية مغربية ، تقع بين الرباط و الدار البيضاء، بإقليم بن سليمان و تضم 5.195 نسمة (إحصاء 2004).

قرى المغرب

بير الناصر


بوروفا (Борова) هي مدينة في مقاطعة كاركيفسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن مقاطعة خاركوف

بوروفا (كاركيفسكا)


بثينة رشوان (21 ديسمبر 1972 -)، ممثلة مصرية، دخلت إلى السينما من باب الإعلانات، اكتشفها رضوان الكاشف، عملت في السينما والمسرح، من أهم أدوارها على المسرح بهلول في إسطنبول، يا احنا يا هم، جنون البنات، ومن المسلسلات: الدوائر المغلقة، قصة مدينة، عظمة يا ست، وهوانم جاردن سيتي .

عن حياتها
والدها الممثل رشوان مصطفى، تخرجت من معهد علوم الإدارة والحاسب الآلي. شجعها والدها على العمل في السينما وهي لا تزال صغيرة السن.
تعتبر واحدو من أبرز الممثلات في فترة التسعينيات، دخلت إلى السينما من باب الإعلانات، اكتشفها رضوان الكاشف، عملت في السينما والمسرح، من أهم أدوارها على المسرح بهلول في إسطنبول، يا احنا يا هم، جنون البنات، ومن المسلسلات: الدوائر المغلقة، قصة مدينة، عظمة يا ست، وهوانم جاردن سيتي

أعمالها

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1392 هـ
مواليد 1972
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات

بثينة رشوان


Dogodouman es una localidad y comuna del círculo de Kati, región de Kulikoró, Malí. Enclavada en los Montes Mandinga se halla en los suburbios occidentales de la capital, Bamako. Su población era de 8.851 habitantes en 2009.

Historia
Los primeros escritos sobre Dogodouman se encontraron en el archivo general de Tombuctú en 1932 por Marcel Griaule. En un palimpsesto del  aparece como una ciudad por donde cruzaban las caravanas de sal de Taoudeni, siendo conocida por favorecer las emboscadas de bandidos. Estos escritos demuestran que el latrocinio forma parte de la idiosincrasia de Dogodouman desde tiempos inmemoriales.

El afamado viajero magrebí Ibn Battuta pasó por esta ciudad durante su hajj a la Meca en 1325 quedando muy impresionado. Tal y como reflejan sus escritos:

Lugares de interés
 Club Bongo-Supongo.
 Iglesia de San Genarín construida en el , es uno de los máximos exponentes de la arquitectura en adobe de Malí.

Flora y fauna
Dogodouman es conocida por albergar una gran diversidad de moscas como la Drosophila melanogaster o Anthomyiidae. También son famosas sus lombrices.

Religión
Según un estudio realizado por el Instituto Nacional de Estadística de Malí en 2011, el 84,7% de la población de Dogodouman se declara agnóstica, aunque el 79,2% de los cuales afirma acudir a la iglesia, mezquita o sinagoga con asiduidad por si las moscas. El resto de la población lo componen un 8,3% de masones, un 2,9% de judíos, un 2,1% de musulmanes y un 1,4% de mormones. El 0,6% restante practica la cienciología.

Demografía

Composición étnica
El estudio citado anteriormente también refleja las diversas etnias que componen Dogodouman.
Mandinga, 43,2% de la población. Se trata de la casta guerrera, destacan por su fiereza y por manejar enormes espadas.
Bambara, 31,7%. Este pueblo es conocido por su dedicación artística. La fama de sus cantos alcanza el nivel mundial, los puedes ver dándolo todo en Murrieta.
Fulani, 17,5%. Lo componen básicamente el Olleros y su familia.
Chinos, 3,3%. Están en todas partes, y aquí no podía ser menos.
El 4,3% restante admite pertenecer al menos a dos de las anteriores etnias.

Política local

Resultados electorales de 2013

Tras las elecciones, un acuerdo entre el PAR y Podemos en el Sahel llevó a Jorge Olleros de Miguel a la alcaldía. Los dos pilares básicos de dicho acuerdo consistieron en la retribución de un salario base de dos cabras a cada ciudadano de Dogodouman y que el alcalde pasase a ser denominado como Big Pussy.

Proceso soberanista
Una encuesta publicada el 17 de septiembre de 2015 por el Instituto de Estadística de Cataluña, diez días antes de las elecciones autonómicas, reveló que el 87,48% de los habitantes de Dogodouman se mostraría a favor de la independencia de Cataluña, frente al 9,76% que posicionaron contrarios. El coste total del estudio ascendió a 54.693,36€.

Fiestas
6 de septiembre, día del Big Pussy.
20 de noviembre, vente, vente, piénsalo.
9 de abril, primer partido de rugby XV del Rugby Club Rioja Femenino.

Personajes ilustres
 Miguel M. Moreno rugbier, catador de cerveza y fundador de Podemos en el Sahel. Mantuvo una relación sentimental con Brian O'Driscoll pero con el paso del tiempo se tornó en un infierno, de hecho ya no lo sigue en Twitter.

 Isabel Amanda Moreno Puy introductora del rugby en Mali, es amish, hace graneros.

 Marina Sánchez Sainz eterna apertura en seven del Rugby Club Rioja, galardonada con el balón oval de oro en siete ocasiones (1973, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980 y 1984).

Referencias

Localidades de Kulikoró

Dogodouman


Osman Oktay Ekşi (d. 7 Aralık 1932, Mesudiye, Ordu), gazeteci, yazar; Basın Konseyi eski başkanı, Hürriyet gazetesinin eski başyazarı ve TBMM 24. Dönem Cumhuriyet Halk Partisi İstanbul milletvekili.

Yaşamı
Nüfusu 350.000'den fazla olan Ekşioğlu ailesinin bir mensubu olarak 7 Aralık 1932'de Ordu'nun Mesudiye ilçesinde dünyaya gelmiştir. 8 Ocak 1952 tarihinde, 19 yaşında özel bir haber ajansında gazeteciliğe başlayan Oktay Ekşi daha sonra Dünya Gazetesinde muhabir olarak göreve başladı ve 22 yaşından sonra da bu gazetenin 1960 yılına kadar Ankara Temsilcisi olarak görevini sürdürdü.

27 Mayıs 1960 darbesinden sonra Dünya Gazetesi'nden ayrılarak Öncü Gazetesi'nde istihbarat şefi olan Ekşi, "1961 Anayasası"nı hazırlamak için kurulan Kurucu Meclis'e 24 Aralık 1960'ta Basın Temsilcisi olarak seçildi. Kurucu Meclis'in 6 Ocak 1961'de başlayan görevini 27 Ekim 1961'de tamamlaması üzerine, CHP'nin yarı resmi organı Ulus Gazetesi'''nde bir yıl (15 Ekim 1961-15 Ekim 1962) istihbarat şefi olarak çalıştı. Daha sonra lisan öğrenmek için Londra'ya gitti ve buradaki Türkiye Başkonsolosluğu'nda üç yıldan fazla süreyle (22 Ekim 1962-12 Nisan 1966) Yerel Kâtiplik yaptı.

1966 yılında Londra'dan yurda dönüşünde bir taraftan Yeni Gazete'nin Ankara Temsilciliğini yürütürken diğer taraftan da mesleği dolayısı ile geciktirmiş olduğu üniversite öğrenimini tamamlayıp, 1967 tarihinde Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezuniyet diplomasını aldı.

Ekşi 1972-1974 yılları arasında Hürriyet Gazetesinin Ankara Temsilcisi olarak görev yaptı. Hürriyet Gazetesinin o zamanki sahibi Erol Simavi'nin isteği üzerine 13 Haziran 1974'te Hürriyet'in Başyazarı oldu. Bu görevden, Erdal İnönü'nün "Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) kurucuları arasına katılma" önerisini kabul etmesi nedeniyle 26 Mayıs 1983'te istifa ederek ayrıldı. SODEP'in önce Genel Sekreter Yardımcısı ve Parti Sözcüsü, daha sonra Genel Başkan Yardımcısı oldu. Ancak SODEP'in 6 Kasım 1983 tarihinde yapılan Milletvekili Genel Seçimlerine katılması askeri yönetim tarafından engellendikten sonra "siyaseti bırakma" kararı aldı ve 25 Mart 1984'te SODEP'ten ayrıldı. Bir süre işsiz kaldı. Mayıs 1984'te Güneş gazetesinin başyazarı oldu. Şubat 1985'e kadar bu görevi yürüttü. Güneş Gazetesinde yönetim değişince istifa etti. Tekrar işsiz kaldı. Sonra Milliyet gazetesinden teklif aldı. Buradaki çalışması sadece 28 gün sürdü. Hürriyet gazetesi sahibi Erol Simavi'nin "tekrar Hürriyet gazetesi başyazarı olur musun?" şeklindeki teklifini kabul etti ve 1 Temmuz 1985'ten 30 Ekim 2010 tarihine kadar (aradaki kesinti dahil 36 yıl süreyle) bu görevi yaptı.Hürriyet Başyazarı iken Ekşi, Şubat 1975-Şubat 1982 arasında 7 yıl süreyle Hürriyet Haber Ajansı'nın (sonraki adı Doğan Haber Ajansı) "Genel Müdürlüğü" görevini yürüttü.

Ekşi 22 Ekim 1992'de Yeni Delhi'de kurulan "Dünya Basın Konseyleri Birliği"nin (World Association of Press Councils) (WAPC) 6 kurucusundan biridir. 2002 yılından 2009 yılına kadar Dünya Basın Konseyleri Birliğinin (WAPC) Başkanlığı görevini yürüttü. Ekşi'nin sınır aşan yayınların da "Meslek İlkeleri" açısından şikayet edilebilmesi için "gönüllülük" esasına dayanan bir "uluslararası mekanizma kurulması" yolundaki önerisi başta ABD, İngiliz, İsveç ve Fransız medyası olmak üzere Batı medyasının büyük tepkisine yol açtı. Söz konusu mekanizma hâlâ kurulamadı.

Ekşi, Öncü Gazetesi İstihbarat Şefi iken (Ağustos-Aralık 1960), Türk basınında kullanılan haber dilini değiştiren ilk uygulamayı başlattı. Öncü'de haberler "miş'li geçmiş" yerine "di'li geçmiş"le yazıldı (Aslında 1930'lu yıllarda da bazı haberlerin "di"li geçmişle yazıldığı oluyordu ancak bu uygulama yaygınlaşamamıştı). Tüm basının "di'li geçmiş"i uygulaması 1978'den sonra mümkün oldu.

Oktay Ekşi "basın özgürlüğü" kavramının teknik açıdan "yanlış" olduğunu 1986'dan başlayarak her yerde ve her fırsatta savundu. Demokrasi açısından çok temel öneme sahip bu özgürlüğün "gazetecilere ait bir ayrıcalık" (imtiyaz) gibi algılanmasına yol açan "basın özgürlüğü" yerine, her bireyin kullandığı ve her birey bazında savunulup korunması gereken "iletişim özgürlüğü" kavramının kullanılmasının gerekli ve doğru olduğunu ileri sürdü. Görüşünü iletişim akademisyenleri, hukuk otoriteleri huzurunda savundu. Basın Konseyi Oktay Ekşi'nin Başkanlığı döneminde "basının özgür olmasını" savunurken "basın özgürlüğü" yerine hep "iletişim (basın, ifade)özgürlüğü" deyimini kullandı.

Ekşi'nin öncülüğünde bir buçuk yıl sürdürülen hazırlık çalışmaları sonunda 6 Şubat 1988 tarihinde Türk medyası, ülkedeki (1960'ta merhum Abdi İpekçi'nin öncülüğünde kurulan ancak birkaç yıl içinde etkisini yitirip kaybolan Basın Şeref Divanı deneyimi üzerinden yıllar geçtikten sonra) ilk -gönüllü- kendi kendini denetleme mekanizması olan Basın Konseyi'ne kavuştu.

Ekşi önce İkinci Başkanı olduğu Basın Konseyi'nin, Ekim 1988'den 19 Ocak 2011 tarihine kadar başkanlığını yaptı.

"Halkın Gerçekleri Öğrenme Hakkı" kavramı ilk olarak bu sırada Oktay Ekşi tarafından ortaya atıldı. Medya organlarının künyelerine "Bu (gazete/dergi vb.) Basın Meslek İlkelerine uymaya söz vermiştir" ibaresi, Oktay Ekşi'nin medya sahiplerini ikna etmesiyle meslek yaşamına girdi.

"Bilgi Edinme Hakkı" da ilk olarak Basın Konseyi adına Oktay Ekşi'nin 1990'da hazırlattığı "Anayasa değişikliği önerisi" ile kamuoyuna ve siyasi partilere sunuldu.

Doğan Yayın Holdingin benimseyip 1999'dan 2012 sonuna kadar uyguladığı "Yayın İlkeleri"nin taslağını da Oktay Ekşi hazırladı.

Ekşi, küçük bir Anadolu/Karadeniz ilçesi olan Mesudiye'de 1991 yılından beri aralıksız sürdürülen ve ülkede hem ilk hem de en uzun süre devam eden "Mesudiye İlçe Kurultayı"nın öncü ismidir. Kurultay ilçenin sorunlarının ilçe halkı tarafından belirlenmesini, tartışılmasını, fiilen çözülmesini öngören kendine özgü bir "doğrudan demokrasi" örneğidir.

Mesudiye İlçe Kurultayları sayesinde ilçe, Devlet Planlama Teşkilatı'nın (DPT) ilçe bazında sosyal-kültürel-ekonomik kalkınmışlık sıralaması konulu araştırmasına göre 1996 yılında 910 ilçenin 782'ncisi iken 2002 itibarıyla 611'inciliğe yükseldi. DPT bu araştırmayı sonraki yıllarda yapmadı.

25 Nisan 1998 tarihinde başyazarı olduğu Hürriyet gazetesi, PKK'nın iki numarası olarak bilinen Şemdin Sakık'ın ilk ifadesinde, isimlerini vermeden, bazı gazetecilerin PKK'dan para aldıklarını söylediğine dair bir haber yayınladı. Oktay Ekşi de aynı gün Şemdin Sakık'ın ifadesinde sözünü ettiği meslektaşları için "Alçakları tanıyalım" başlıklı bir yazı kaleme aldı. Fakat daha sonra Şemdin Sakık'ın ilk ifadesinde böyle bir şey söylemediği anlaşılınca, Ekşi tartışma konusu olan bu yazısı nedeniyle özür diledi.

Ekşi, Hürriyet gazetesindeki 28 Ekim 2010 tarihli başyazısında, AK Parti'nin, Karadeniz bölgesindeki akarsuları kullanım hakkını, hidroelektrik santrallar yapılması için 49 yıl süreyle özel şirketlere vermesini eleştirirken "şimdi analarını bile satan o zihniyetin marifetini görüyoruz" ifadesini kullandı. Gelen tepkiler üzerine Ekşi, 30 Ekim 2010'da "Ayarı kaçırmışız" başlıklı yazısında "Lafın hem ayarını kaçırmışız, hem de seviyesini çok düşürmüşüz" diyerek özür diledi.  Aynı yazısında, tepkilerin gelmesine neden olan ifadeyi kullanmasını "Aklıma bir önceki Maliye Bakanı Maliye Bakanı Kemal Unakıtan'ın meşhur 'Babalar gibi satacağız' sözü geldi. Ondan esinlenerek 'her şeyi satan zihniyet' ifadesini değiştirip 'analarını bile satan' yaptım ve o metni gazeteye faksladım" diye yazdı. Ekşi, 31 Ekim 2010 tarihli yazısında "1966 yılından beri mensubu olduğum, 1974 yılından beri de 'Başyazar'ı sıfatını taşıdığım Hürriyet'' Gazetesi'nden ayrılmaya karar verdim" diyerek istifa ettiğini açıkladı.

Ekşi'ye gazeteciler cemiyetleri gibi meslek kuruluşlarına ve çeşitli sivil toplum kuruluşlarına ilaveten İstanbul Üniversitesi tarafından "Fahri Doktorluk" (2003), Orta Doğu Üniversitesi tarafından "Üstün Hizmet Ödülü" (2006), Ankara Hukuk Faültesi tarafından "Seçkin Hizmet"; Rotary Kulüpleri 2430 No'lu Bölgesinin önerisi üzerine Rotary International tarafından "yöresine, yurduna, ulusuna ve dünyaya sahip çıkanlardan biri" olduğu gerekçesiyle 'Paul Harris Dostluk Ödülü' (1997) ve "Atatürk ilkelerine bağlı kişiliği ve Türk basınının özgürlük mücadelesine katkısı" nedeniyle Atatürk Socitey of America tarafından, Washington D.C.'de 19 Mayıs 2012 günü yapılan törenle ödül verildi.

Ekşi XXIV. Dönem İstanbul Milletvekilidir. XXIV. Dönem meclisini en yaşlı üye sıfatıyla açmıştır.

Ekşi'nin "Parlamento mu, Kanun Fabrikası mı?" isimli TBMM İçtüzüğüyle ilgili bir kitabı, "Gazetecilikte Geçen O YILLAR" isimli iki ciltlik meslek anıları, "AYSEL, Bir Atatürk Kızının Hikâyesi" isimli Prof. Dr. Aysel Ekşi'nin hayatına anlatan bir kitabı, E. Büyükelçi Taner Baytok'la birlikte yazdıkları "Cumhuriyetle Yaşadığımız Yıllar" isimli bir kitabı ve bir de "BEYEFENDİ - Suat Hayri Ürgüplü'nün Anıları" isimli bir kitabı yayınlandı.

4 Nisan 1989 ile 19 Mart 1992 tarihleri arasında Anadolu Ajansı'nda genel müdürlük yapmış gazeteci Behiç Ekşi'nin kardeşidir. Prof. Dr. Aysel Ekşi ile evlidir, 2 çocuk, iki torun sahibidir.

Kaynakça

1932 doğumlular
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Mesudiye doğumlular
TBMM 1961 Kurucu Meclis basın temsilcisi
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 24. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM Dışişleri Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Gazi Lisesinde öğrenim görenler
Cumhuriyet (gazete) kişileri

Oktay Ekşi


Stine su greben u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Nalazi se između najsjevernijeg rta Malog Brijuna Glavine i Obljaka (Okrugljaka), točno sjeverno od sjeverozapadnog rta Malog Brijuna Hlibine, na izlazu iz uvale Črnika, sjeveroistočno od grebeni Črnike.

U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada NP Brijunima.

Izvori

Izvori

Brijuni

Stine


منطقة الرستن منطقة سورية إدارية تتبع محافظة حمص  ومركزها مدينة الرستن، بلغ تعداد سكان المنطقة 128,055 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة الرستن
ناحية مركز الرستن
ناحية تلبيسة

المراجع

منطقة الرستن
رستن

منطقة الرستن