Jordan Sarrou (Saint-Étienne, 9 de dezembro de 1992) é um desportista francês que compete no ciclismo de montanha na disciplina de cross-country.

Ganhou dez medalhas no Campeonato Mundial de Ciclismo de Montanha entre os anos 2012 e 2021, e três medalhas no Campeonato Europeu de Ciclismo de Montanha entre os anos 2014 e 2020.

Medalheiro internacional

Referências

Ciclistas de montanha da França
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões mundiais de ciclismo de montanha
Naturais de Saint-Étienne

Jordan Sarrou


A família mantis Amelidae foi anteriormente colocada na família Mantidae . As espécies foram registradas na África, Ásia, Europa e América do Norte.

Genera
O Arquivo de Espécies de Mantodea lista uma única subfamília Amelinae, composta por duas tribos:

Amelini

 Ameles Burmeister, 1838
 Apteromantis Werner, 1931
 Pseudoyersinia Kirby, 1904

Litaneutriini

 Litaneutria Saussure, 1892
 Yersinia Saussure, 1869 - monotypic Yersinia mexicana Saussure, 1859
 Yersiniops Hebard, 1931

Referências

Ligações externas

Mantodea

Amelidae


Hans Edmund Piper (* 8. Januar 1877 in Altona, Provinz Schleswig-Holstein; † 20. August 1915) war ein deutscher Physiologe.

Als Schüler von Johannes von Kries promovierte Piper 1902 an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. 1905 habilitierte er sich an der Christian-Albrechts-Universität Kiel. Zunächst als Privatdozent, dann als außerordentlicher Professor für Physiologie leitete er die Physikalische Abteilung des Physiologischen Instituts der Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. Er fiel mit 38 Jahren als Soldat im Ersten Weltkrieg.

Verheiratet war er mit Margarete Sofia Anna Henriette von Mikulicz, der dritten Tochter von Johann von Mikulicz. Ihr Sohn Hans-Felix Piper kam als Halbwaise zur Welt und wurde Ophthalmologe.

Piper schuf gemäß Seeger und Geletneky die Voraussetzung für die klinische Erfassung der Nervenleutfähigkeit und Muskelerregbarkeit.

Schriften
 Die Entwicklung von Leber, Pankreas und Milz bei den Vertebraten. Speyer & Kaerner, Freiburg im Breisgau 1902 (Dissertation, Universität Freiburg im Breisgau, 1902).
 Untersuchungen über das elektromotorische Verhalten der Netzhaut bei Warmblütern. Veit, Leipzig 1905 (Habilitationsschrift, Universität Kiel, 1905).
 Elektrophysiologie menschlicher Muskeln. Springer, Berlin 1912, doi:10.1007/978-3-642-50944-5 (Digitalisat).

Einzelnachweise

Humanphysiologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1915
Mann

Hans Piper (Mediziner)


Brdigung (Eigenschreibweise: BRDIGUNG) ist eine deutsche Metal-Rockband aus Kempen.

Charakteristisch für die Musik von Brdigung ist eine Mischung aus Punkrock, Metal und Rock mit gelegentlichen Abweichungen ins Genre Hardcore.
Textlich behandelt die Band sozialkritische und ernste Themen, welche gerne mit Witz und viel Ironie an den Hörer gebracht werden.

Geschichte
Die Band wurde 2003 von Julian Cistecky und Tobias Behnen gegründet. Schon nach kurzer Zeit trat im Frühjahr 2004 Schlagzeuger Sven Hinsken der Band bei. Nach mehreren Amateurdemos erschien 2008 das erste professionell aufgenommene Studioalbum Kein Kompromiss beim Rheinberger Label Antirockstar Industries. Zeitgleich gab es auch einige Änderungen in der Band. Jonas Straeten wurde zweiter Gitarrist und Julian Cistecky, bisher nur an der Gitarre, übernahm zusätzlich nun auch den Gesang. 2010 folgte mit Tot aber lebendig das zweite Album welches ebenfalls bei Antirockstar Industries erschien.

Mit neuem Label und einem neuen Team im Schlepptau, erschien Ende März 2012 mit Zwischen Engeln & Teufeln das dritte Studioalbum von Brdigung, welches erstmals einen Platz in den offiziellen deutschen Albumcharts belegte (Platz 71 der Albumcharts und Platz 8 der deutschen Newcomercharts). Anschließend spielte die Band unter anderem auf der Tour von Serum 114 als Mainsupport.

Am 21. Februar 2014 wurde das vierte Studioalbum In goldenen Ketten veröffentlicht und stieg auf Platz 25 in die deutschen Albumcharts ein. Kurz darauf tourte die Band als Mainsupport von Hämatom. Zu diesem Album gab es Ende 2014 und Anfang 2015 außerdem gleich zwei Minitouren "Spreng die goldenen Ketten Tour", die für die Band die ersten Touren als Headliner waren. Als Support war bei beiden Touren die Münchener Band Spitfire vertreten. Gleichzeitig waren diese Touren auch der Einstieg für den neuen Bassisten Alexander Steves, der im Sommer 2014 die Nachfolge von Bassist und Gründungsmitglied Tobias Behnen angetreten ist.

Im April 2016 erschien das fünfte Album Chaostheorie und belegte Platz 15 der deutschen Albumcharts. Am 25. November 2016 erschien die EP Das Fest fällt aus.

Am 2. Februar 2018 erschien das sechste Album Zeitzünder und belegte Platz 8 in den Top 10 der offiziellen deutschen Albumcharts. Erstmals in der Geschichte der Band erreichte Zeitzünder auch außerhalb Deutschlands einen Charterfolg und stieg auf Platz 66 in den offiziellen Top 100 der österreichischen Albumcharts ein. Auf der folgenden Tour wurde dann auch das erste Livealbum der Band "Livezünder" aufgenommen welches am 7. Dezember 2018 erschienen ist. Das Album umfasst neben 2 CDs auch eine DVD auf der eine Tourdokumentation zu sehen ist, bei der die Bandmitglieder oft selbst zum Kameramann wurden.

Am 31. Januar 2020 veröffentlichten Brdigung dann ihr mittlerweile 7. Studioalbum mit dem Namen "Zeig dich!", welches mit Platz 3 in die deutschen Albumcharts einstieg und damit den bisher größten Charterfolg der Band darstellt.

Diskografie

Studioalben
 2008: Kein Kompromiss
 2010: Tot aber lebendig
 2012: Zwischen Engeln & Teufeln
 2014: In goldenen Ketten
 2016: Chaostheorie
 2018: Zeitzünder
 2020: Zeig dich!
 2023: Wieder hässlich

Livealben
 2018: Livezünder

EPs
 2016: Das Fest fällt aus

Singles
 2013: Wahre Helden
 2017: Alles anders
 2017: Die Hände hoch
 2017: Mittelfingerautorität
 2018: Drogen im Haus
 2019: Hipster Hipster
 2019: Walking Dead auf XTC
 2020: Ob du behindert bist
 2020: Dreh die Musik auf
2020: Donald Trump (Feat. Frenzy Blitz)

Samplerbeiträge
 2005: Millenium Madness Vol.4 (Das Beste ist nie gut genug + Daniel K. – Superstar)
 2008: Schlachtrufe BRD Vol. IX (Kein Kompromiss)
 2011: Deutsch Rockt! Lektion 1 (Sinfonie des Verderbens)
 2018: Rookies & Kings Vol. 1 (Mein Lied im Radio)

Musikvideos
 2012: Feuer & Eis
 2013: Wahre Helden
 2014: In goldenen Ketten
 2016: Sprengt die GEZ
 2016: Autonom extrem
 2016: Der Tag danach
 2016: Das Fest fällt aus
 2017: Alles anders
 2018: Die Hände hoch
 2018: Mittelfingerautorität
 2018: Ikarus oder Peter Pan
 2018: Drogen im Haus
 2018: Kein Kompromiss (live)
 2019: Hipster Hipster
 2019: Walking Dead auf XTC
 2020: Ob du behindert bist
 2020: Dreh die Musik auf
2020: Donald Trump
2022: Tune in MF

Weblinks

 Offizielle Website
 BRDIGUNG bei Dakkar Entertainment

Einzelnachweise

Rockband
Deutsche Band
Kultur (Kempen)

Brdigung


බුද්ධිමය දේපළ නීතිය

බුද්ධිමය දේපළේ ආර්ථික විද්යාඅව

ආර්ථීක විද්යාආඥයෝ රාජ්‍ය විසින් පනවනු ලැබූ තාවකාලික ඒකාධිකාරයක් ලෙස (නොඑසේනම් රාජ්‍යයේ අනුග්ි‍රහය ඇතිව සහන සැලසීම සඳහා වන නෛතික යාන්ත්ඩ‍රණයන් උපයෝගී කරගනිමින් බලාත්මක කළ) බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් සලකති.

සාමාන්‍යයෙන් බුද්ධිමය හිමිකම් තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩයන්ට, එනම් එකවර විශාල පිරිසක් විසින් භාවිතා කරනු ලැබිය හැකි (එක් තැන්ත්තෙක් භාවිතා කිරීම අනෙක් තැනැත්තාගේ භාවිතයට බාධාවක් නොවන) භාණ්ඩයන්ට සීමා වේ. එක් වතාවකදී එක් තැනැත්තකුට පමණක් භාවිතා කළහැකි ඇඳුම් වැනි තරඟකාරී භාණ්ඩ සමඟ මෙය සන්සන්දනය කළ හැක. උදාහරණයක් ලෙස ගණික සූත්භ‍රයක් එකවර විශාල පිරිසක් විසින් භාවිතා කරනු ලැබිය හැක. බුද්ධිමය දේපළ යන යෙදුමට විරුද්ධ වන සමහරු තර්ක කර සිටින්නේ 'දේපළ' යන වචනය යොදාගත හැක්කේ තරඟකාරී භාණ්ඩ (එනම් කෙනෙකුට තමන්ටම හිමි ලෙස අයිතිකරගත නොහැකි) හැඳින්වීම සඳහා පමණක් වන බවයි.

තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩයක් එකවර බොහොමයක් දෙනා විසින් (උදාහරණයක් ලෙස පිටපත් කිරීම) භාවිතා කරනු ලැබියහැකි බැවින් (ආර්ථීක වශයෙන් අවම මුදලකට) එවැනි නිර්මාණයන් නිර්මාණය කිරීමට නිෂ්පාදකයන් දිරිමත් නොවනු ඇත. එය සමාජයට පැහැදිලිවම පාඩුවකි. මීට ප්ර‍රතිපක්‍ෂව ඒකාධිකරයන් පැවතීමේද අවාසි (නිෂ්පාදකයෝ වැඩි මුදලක් අයකරනු ඇති බැවින් සමාජයේ සුළු පිරිසකට පමණක් එය ලබාගත හැකිවනු ඇත) පවතී.

බුද්ධිමය දේපළ හිමිකම් ස්ථාපිත කිරීම තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේදී සමාජයේ යහපත (ඒවා නිෂ්පාදනයට දිරිදීම මගින්) සලකමින් ඒකාධිකාරයන්ට අවසර ලබාදීමකි. ඒකාධිකාරයට අවසර ලබාදී ඇති කෙටි කාළය තුල සමාජයට ලැබෙන මෙම ලාභ සහ පාඩු එක් එක් නිෂ්පාදනය සහ සමාජයට අදාල කරුණු ගණනාවක් මත ර‍ඳා පවතිනු ඇත.

බුද්ධිමය දේපළේ ආර්ථික විද්යාඅව


හෙන්දාහේවගේ සංජීව ගයාන් සමීර සිල්වා (උපත 1974 ජනවාරි 14), ගයාන් සිල්වා ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ ජාතික කණ්ඩායම නියෝජනය කළ ශ්‍රී ලංකාවේ උපන් හිටපු ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. වමත් පිතිකරුවෙකු සහ කඩුලු රකින්නෙකු වන අතර ඉතා ඉඳහිට දකුණත් මධ්‍යම වේග පන්දු යවන්නෙකු වන සිල්වා පොලිස් ක්‍රීඩා සමාජය සහ විශේෂයෙන් සිංහ ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කළේය. ඔහු පළමු පෙළ ලකුණු 3,200 කට වඩා රැස් කර ඇත, නමුත් තවමත් 95 ට වඩා වැඩි ලකුණු ලබා නැත, සහ ස්කොට්ලන්තයට එරෙහිව තරඟ ඇතුළුව එක්දින තරඟ අතලොස්සක් ක්‍රීඩා කර ඇත.

ළමා අවධිය
සිල්වා උපත ලැබුවේ 1974 ජනවාරි මාසයේදී බලපිටියේදීය.

වෘත්තීය

පළමු පෙළ ක්‍රිකට්
සිල්වා 1993 දී සිංහ ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් සිය මංගල තරගය ක්‍රීඩා කළ අතර, ජනවාරි 8 වන දින මුවර්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට ක්‍රීඩා කළේය. ඔහු සිංහා ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් තරඟ 74කට ක්‍රීඩා කරන අතර, සාමාන්‍ය 21.41ක් වන අතර, හොඳම ලකුණු 95ක් සමඟින් ලකුණු 2,656ක් ලබා ගත්තේය  2007 ජනවාරි 11 දින, ස්කොට්ලන්තයට එරෙහිව එ.අ.එමීර් වෙනුවෙන් සිල්වා පළමු පෙළ තරගයක් ක්‍රීඩා කළ අතර, සකීබ් අලි සමග ලකුණු 140ක සබඳතාවයක් තුළ ලකුණු 60ක් රැස් කළේය. අනතුරුව ඔහු දෙවන අර්ධ ශතකය ලබා ගනිමින් ලකුණු  දක්වා ළඟා විය. කෙසේ වෙතත් තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් විය.  2007 නොවැම්බර් 8 වන දින එ.අ.එමීර් බර්මියුඩාවට මුහුණ දුන් අතර පිතිකරණය ආරම්භ කර ලකුණු 17ක් සහ හතරක් ලබා ගත්තේය.  ශක්තිමත් ආරම්භක සබඳතා දෙකක් ගොඩනැගූ නමුත් ඔහුගේ කඩුල්ල ඉනිම දෙකේදීම දැවී යාමෙන් පසුව එ.අ.එමීර් පිතිකරණ බිඳවැටීමට ලක් විය.

එක්දින ක්‍රිකට්
සිල්වා සිය පළමු එක්දින තරගය 1998 දී ක්‍රීඩා කළ අතර, දෙසැම්බර් 3 වැනිදා මුවර්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට මුහුණ දුන්නේය. ඔහු පිතිකරණය ආරම්භ කර ලකුණු 46 ක් ලබා ගත්තේය. සිල්වා පිළිවෙළින් පොලිස් ක්‍රීඩා සමාජය, සිංහ ක්‍රීඩා සමාජය සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය වෙනුවෙන් මුළු තරග 6කට ක්‍රීඩා කළ අතර එහි සාමාන්‍ය 3.50, 22.00 සහ 25.40 ලෙස සටහන් විය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1974 උපත්

ගයාන් සිල්වා


Ebu Abdullah Muhammed bin Cabir bin Sinan er-Rekki es-Sabi el-Battani (858, Harran - 929, Samarra yakınlarındaki Kasr el-Cis kazası) Latince Albategnius, Albategni ya da Albatenius olarak bilinen, Arap astronom, astrolog ve matematikçidir. Şu anda Türkiye'de bulunan Şanlıurfa ilinin bir ilçesi olan Harran'da doğmuştur. Lakabı es-Sabi'dir fakat tam künyesi, bizi onun Müslüman olduğu sonucuna götürür.

 Astronomi çalışmaları

Battani'nin astronomideki en çok bilinen başarılarından biri Güneş Yılını 365 gün, 5 saat, 46 dakika ve 24 saniye olarak ölçmüş olmasıdır.

Battani'nin Zij adı verilen çalışması Johannes Kepler, Tycho Brahe gibi Avrupalı astronomlar üzerinde büyük bir etki yaratmıştır. Nicolaus Copernicus, Zij üç defa Latinceye çevrilmesine rağmen, O'ndan yaklaşık 700 yıl önce yaşamış Battani ne yazdıysa eserlerinde tekrar etmiştir.

Modern dünya, Battani'ye bilim dünyasına katkılarından dolayı hürmetini, saygısını göstermiş ve Ay'daki bir bölgeye Albategnius olarak ismini vermiştir.

Battani, Suriye'de Rakka ve vefat ettiği şehir olan Şam'da çalışmalar yapmıştır. Battani, Batlamyus'un bazı yanlışlarını düzeltmiş ve yeni Güneş ve Ay tablolarında derlemiştir. Uzun süre bilim dünyasında otorite olarak kabul edilmiştir. Güneş'in enberi hareketlerini keşfetmiş, gök kürenin bölümleri üzerine çalışmalar yapmış ve muhtemelen 5.yüzyılda yaşamış olan Hint astronom Aryabhata'dan bağımsız olarak, sinüsün ve kısmi olarak da tanjantın hesaplamadaki kullanımlarını açıklamış ve böylece modern trigonometrinin temelini atmıştır. Battani bunlardan başka astronomide, ekinoksların devinme hareketlerinin değerlerini ve ekliptik eğimi çok yakın bir oran bularak hesaplamıştır. Battani, tablolarında devinim için tekdüze değerlendirmeler kullanmıştır.

O'nun en önemli çalışması olan Zij ya da ayarlı astronomik tablolar, Plato Tibirnitus tarafından 1116 yılında De Motu Stellarum olarak Latinceye çevrilen 57 bölümden oluşan el-Zij es-Sabi adlı eseri Avrupa astronomisinde büyük bir etki bırakmıştır. Zij, biraz Hint etkisi görülen Batlamyus teorisi üzerine bina tesis edilmiştir. Bu eserin bir yeni baskısı 1645 yılında Bologna'da ortaya çıkmıştır. Plato'nun orijinal el yazısıyla yazdığı nüshası Vatikan'da; ve Battani tarafından yazılmış bir el yazma tezi ise Escorial Library'de astronomik kronoloji bölümünde muhafaza edilmektedir.

Battani, gelişmiş ay ve güneş tabloları kullanarak yaptığı gözlemler boyunca, Güneş'in dışmerkez kuvvetinin değiştiğini, modern astronomide Dünya'nın Güneş etrafındaki bir eliptik yörünge üzerindeki hareketinin  eşitliğini keşfetmiştir.

Kopernik, Kopernik Devrimi'ni başlatan De Revolitionibus Orbium Coelestium adlı kitabında Battani'ye olan minnetini dile getirmiş ve birçok yerde ondan alıntılar yapmıştır.

 Matematik

Battani, matematikte trigonometride günümüzde kullanılan formüller üretmiştir:

Ayrıca sin x = a cos x eşitliğini buldu, formül:

Battani, El-Mervezi'nin tanjant fikrini, tanjant ve kotanjant hesaplamaları amacıyla denklemler geliştirmek için konu hakkındaki matematiksel tablolarını derleyerek kullanmıştır. Bundan başka sekant ve kosekantın işteş fonksiyonlarını keşfetmiş ve O'nun gölgelerin tablosu'' olarak adlandırdığı, kosekantlar hakkındaki ilk matematiksel tabloyu, 1'den 90'a kadar her bir dereceyi içerecek şekilde hazırlamıştır.

Saygınlığı
 Batılı bilim adamları yıllarca ayı onun ismiyle andı.
 Aydaki Albategnius kraterinin adı onun adına ithafen verilmiştir.
 Star Trek: Voyager filminde Excelsior-class starship USS Al-Batani [sic] NCC-42995 adlı uzay gemisi Kathryn Janeway'in ilk uzay görevi olarak onun adıyla adlandırlmıştır.
 Orta Çağ batı dünyasında eserleri Latince'ye çevrilen ilk Müslüman bilim insanı oldu
Yazar Kosta Kortidis "Malulen Emekli Gökbilimci Hüseyin Çineli" adlı eserinde el-Battani'ye geniş yer ayırmıştır. Satranç oyununda bilimciler satrancı adını verdiği satranç tahtasında el Battani "at" olarak hayat bulmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sinüs ve kosinüs tabirlerini kullanan ilk bilgin
 Battani

858 doğumlular
929 yılında ölenler
Alimler
9. yüzyıl matematikçileri
10. yüzyıl matematikçileri
Orta Çağ'da Iraklılar
Arap bilginler
Arap astronomlar
Arap matematikçiler
Orta Çağ Müslüman astronomları
Orta Çağ Müslüman matematikçileri

Battânî


Der AfW – Bundesverband Finanzdienstleistung e.V. (AfW) ist ein Berufsverband in Deutschland tätiger Versicherungsmakler und unabhängiger Finanzdienstleister. Er hat die Rechtsform eines eingetragenen Vereins.

Strukturen und Aufgaben
Der Verband wurde 1992 in Wiesbaden gegründet und vertritt heute ca. 2.100 Mitgliedsunternehmen, welche rund 40.000 in der Finanzbranche tätige Marktteilnehmer repräsentieren.

Die Mitglieder sind freie Finanzdienstleister und in der Regel als Versicherungsmakler nach § 34d GewO, als unabhängige Finanzanlagenvermittler nach § 34f GewO bzw. als Immobiliardarlehensvermittler nach § 34i GewO zugelassen. Fördermitglieder des Berufsverbandes sind Finanzproduktanbieter und andere in der Finanzbranche tätige Unternehmen.

Ein übergeordnetes Ziel des Verbandes besteht darin, den Berufsstand des unabhängigen Finanzdienstleisters (Finanzberaters) zu schaffen, der in seinem Ansehen mit Berufsständen wie  Rechtsanwälten oder Steuerberatern vergleichbar ist. In diesem Sinne wirkt er auf eine gesetzliche Vereinheitlichung im Finanzdienstleistungsvertrieb hin. Für die Ziele ist er politisch und in der Öffentlichkeitsarbeit aktiv. Der Interessenverband besitzt eine Akkreditierung beim Deutschen Bundestag und wird im gemeinsamen Transparenz-Register der Europäischen Kommission und des Europäischen Parlaments geführt.

Mitgliedschaften
Der Verband ist unter anderem Mitglied in der Fédération Européenne Des Conseils Et Intermédiaires Financiers (FECIF) und dem Europaverband der Selbständigen Deutschland (ESD).

Organisationsstruktur
Der Verband wird von einem dreiköpfigen Vorstand geleitet. Ein Mitglied des Vorstands hat geschäftsführende Funktion. Daneben besteht ein Beirat.

Weblinks
 Website des AfW – Bundesverband Finanzdienstleistungen

Einzelnachweise

Berufsverband (Berlin)
Finanzdienstleistung
Gegründet 1992
Eingetragen im Lobbyregister des Deutschen Bundestags
Eingetragen im Transparenz-Register


La Carretera Estatal de Idaho 6, y abreviada SH 6 (en inglés: Idaho State Highway 6) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Idaho. La carretera inicia en el sur desde la  en la frontera con Washington hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 65,4 km (40.645 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera Estatal de Idaho 6 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Idaho por sus siglas en inglés ITD.

Cruces
La Carretera Estatal de Idaho 6 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ITD

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Idaho

Carretera Estatal de Idaho 6


4 වන ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යයක් යනු, රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන්ගේ ආවර්තිතා වගුවෙහි සතරවන පේළියෙහි (හෝ ආවර්තයෙහි) පිහිටන රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන් අතුරින් එකකි.  ආවර්තිතා වගුව සකස් කර ඇත්තේ පේළි ලෙසින් වන අතර, එසේ කර ඇත්තේ මූලද්‍රව්‍යයන්ගේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය වැඩිවත්ම, ඒවායේ රසායනික චර්යාවේ පුනරාවර්ත (ආවර්තිත)  උපනතීන් සන්නිදර්ශනය කර දැක්වීමටය: රසායනික චර්යාවන් පුනරාවර්තනය වීම ඇරඹෙත්ම නව පේළියක් ඇරඹෙන අතර, එයින් ගම්‍ය වන්නේ, සමතුල්‍ය චර්යාවන් සහිත මූලද්‍රව්‍යයන් එකම සිරස් තීරුවක තැබෙන බවයි. පස්වන ආවර්තය සතුව මූලද්‍රව්‍යයන් 18 ක් පවතින අතර, ඒවා  පොටෑසියම් වෙතින් ඇරඹී  ක්‍රිප්ටොන් වෙතින් කෙළවර වෙයි. නීතියක් වශයෙන්, 4 වන ආවර්තයෙහි මූලද්‍රව්‍යයන් විසින්, ඒවායේ  4s කවච පළමුවෙන්ද, ඉක්බිතිව ඔවුන්ගේ 3d, සහ 4p කවච, එම පිළිවෙලට පුරවන අතර, ක්‍රෝමියම් වැනි මූලද්‍රව්‍යයන් තුලදී ව්‍යතිරේකයන් පවතියි.

4 වන ආවර්තයේ මූලද්‍රව්‍යය


Callirrhoe (; Greek: Καλλιρρόη), also known as , is one of Jupiter's outer natural satellites. It is an irregular moon that orbits in a retrograde direction. Callirrhoe was imaged by Spacewatch at Kitt Peak National Observatory from October 6 through November 4, 1999, and originally designated as asteroid . It was discovered to be in orbit around Jupiter by Tim Spahr on July 18, 2000, and then given the designation . It was the 17th confirmed moon of Jupiter.

Name

It was named in October 2002 after Callirrhoe, daughter of the river god Achelous, one of Zeus' (Jupiter's) many conquests.

Characteristics
Callirrhoe has an apparent magnitude of 20.7, making it even fainter than dwarf planet Eris at magnitude 18.7. Jupiter is about 2.5 billion times brighter than Callirrhoe.

Callirrhoe is about 9.6 kilometers in diameter, and orbits Jupiter at an average distance of 24.1 million kilometers in 747.09 days, at an inclination of 141° to the ecliptic (140° to Jupiter's equator) with an eccentricity of 0.28.  This object was probably captured long ago from a heliocentric orbit and the Sun's gravitational influence makes this orbit highly erratic.

It belongs to the Pasiphae group, irregular retrograde moons orbiting Jupiter at distances ranging between 22.8 and 24.1 million kilometers, and with inclinations ranging between 144.5° and 158.3°. However, while Pasiphae is gray (B−V=0.74, V−R=0.38, V−I=0.74) in color, Callirrhoe is light red (B−V=0.72, V−R=0.50, V−I=1.02) and more similar to Megaclite.

Exploration

As a navigation exercise, the New Horizons spacecraft imaged Callirrhoe on January 10, 2007.

Notes

References

External links
 17th Moon of Jupiter Discovered
 Spacewatch S/1999 J 1
 Spacewatch discovery picture

Pasiphae group
Moons of Jupiter
Irregular satellites
Astronomical objects discovered in 1999
Moons with a retrograde orbit

Callirrhoe (moon)


Nihonyum ya da eski adıyla Ununtriyum, atom numarası 113 olan bir kimyasal elementtir. Yapay bir element olan Ununtriyum'un sembolü Uut olup diğer adı eka-talyum'dur. Zayıf metallere geçici olarak dahil edilmiştir. 1 Şubat 2004'te Rusya'nın Dubna şehrinde bulunmuştur.

IUPAC, 2015 yılının Aralık ayında elementin varlığını kabul ederek Haziran ayında ismini Nihonyum (Nh) olarak kabul etti. Nihon kelimesinin anlamı Japonya demektir. 2012 yılında Japonya tarafından kabul edildi. Asya kıtasında isimlendirilen ilk elementtir.

Özellikleri
 periyodik cetvelin 3A grubunda bulunur.
 Periyodik cetvelin 7. periyodunda bulunur.
 Metaldir.

Kaynakça

Elementler

Nihoniyum


සංගීත ඇල්බමයක් යනු ප්‍රේක්ෂකයන් වත ඉදිරිපත් කරනු ලැබු සංගීත නිර්මාණ එකතුවයි සංගීත ඇල්බම නිකුත් කිරීම ප්‍රධාන වශයෙන් වාණිජමය කටයුත්තකි. එනමුත් ආධුනික නිර්මාණකරුවන් තම සංගීත ඇල්බම ප්‍රෙක්ෂකයන් වෙත සෘජුවම බෙදා දෙන අවස්ථා ද ඇත.

එකිනෙකාට වෙනස් ගිත හෝ සංගීත නිර්මාණ එකතු කොට තනා ගන්නා සංගීත ඇල්බමයක් , සිඩි තැටි, ඩිවිටි තැටි, කැසට් පට ලෙස වෙලද පොලට නිකුත් කරනු ලබයි. "ඇල්බම" යන පදය සංගීත කේෂ්ත්‍රයට ඇතුලත් වුයේ ගැමෆ්‍රෙන් තැටි භාවිත වු කාලයේ සිටය. ලොව පළමුව "ඇල්බම් " යන පදය භාවිතා කරන ලද්දේ, චයිකෝස් කීගේ "නැක්ක්‍රැකර් සුට්" නම් නිර්මාණය සදහාය එය 1909 අප්‍රේල් මාසයේ දී නිකුත් වුවක් වන අතර එය තැටි 4 කින් සමන් විත විය.

1948 දී කොලොම්බියා සමාගම ප්‍රථම වරට අගල් 12, 33 1/3 ක් ආර් පී එම් වයිලිනය තැටි නිපදවිය. මෙහි එක් පැත්තක ධාවන කාලය මිනිත්තු 23 කි. වර්ෂ ගණනක් පුරා ඇල්බමයක් සදහා අඩංගු සම්මත ගීත සංඛ්‍යාව 12 ක් විය.

ඇමරිකානු පොප් සංගීත ඇල්බමයක් පැය ½ සීමා වන අතර බ්‍රිතාන්‍ය පොප් ඇල්බමය ඊට වඩා තරමක් වැඩි කාලයක් ධාවනය වේ. ශාස්ත්‍රිය සංගීත ඇල්බම වැඩි කාලයක් ධාවනය වන ඒවා ලෙස සැලකේ. මුල් වකවනු වලදි සංගීත ඇල්බමයක් නිර්මාණය කිරීම තනි සන්සිද්ධියක් විය. සෑම සංගීතයක්ම එවර පටිගත කරන ඇල්මයකට එකවර ඇතුලත් කරන ලදි. පොස්ටේජ් රොකොඩිස්, බිල්නෝට් රිකොඩිස්, බිටල්ගේ සංගීත ඇල්බම මේ සදහා උදාහරණ වේ.

වයනිල් එල් පී රෝකෝඩර් දෙපසම පටිගත කල හැකි ඒවාය එක් පසක ඇල්බමයේ භාගයක් පටිගත් වී ඇත. අද වන විට ඇල්බමයන් විවිධ මාධ්‍ය රැසකින් ඉදිරිපත් කල හැකිය. සංයුක්ත තැටි, කැසට් පට, එම් පී 3 පට ඩිජිටල් ඇල්බම් ලෙස විවිධ මාධ්‍යය ඇල්බම වෙළද පොලකින් දැකිය හැක. ඇල්බමයන් සමහර ඇල්බම කවරය, ගිත රචනා එකතු, ගායකයාගේ ඡායා රෑප ආදිය ද වෙලද පොලට නිකුත් කරනු ලබයි.

සංගීත ඇල්බම විවිධ ප්‍රමාණයෙන් නිකුත් වන අතර සමහර රටවල එහි සම්මත කාල අවකාශයක් ද පවත්නා ඇති බව දක්නට ලැබේ. ඇල්බම වඩා දිගු වන අවස්ථාව ලදි. සංයුක්ත තැටි කිහිපයක් එම කාර්යය ඉටු කර ගැනිමට නිර්මාණකරුවාට සිදුවේ.

සටහන්

| Album
|}
{|

සංගීත ඇල්බම


Fikret Otyam (d. 19 Aralık 1926, Aksaray; ö. 9 Ağustos 2015, Antalya), Türk ressam, gazeteci ve yazar.

Anadolu ve Güneydoğu Anadolu ile ilgili yazdığı röportajlarla tanındı. Bu röportajlarını çok sayıda kitapta topladı. Röportaj ve fotoğraflarında olduğu gibi tuvallerinde de Anadolu insanını resmetti. Sık sık keçi ve başı örtülü Anadolu kadınlarını figür olarak kullandı. Anadolu kadınlarını iri gözlü, küçük burun ve küçük ağızlı olarak betimledi.

Ünlü besteci ve orkestra şefi Nedim Vasıf Otyam ile eczacı ve şair Nusret Kemal Otyam'ın(1922-2015) kardeşi, dokuma ve fotoğraf sanatıçısı Filiz Otyam'ın eşidir.

Yaşamı
1926'da Aksaray'da dünyaya geldi. Babası asker ve eczacı Vasıf Efendi, annesi Naciye Hanım'dır. Nedim ve Nusret Kemal adında iki ağabeyi vardı; Neşecan adında bir de kız kardeşi olmuştur. İsmet İnönü'nün silah arkadaşlarından olan babası Vasıf Efendi, ordudan emekli olduktan sonra Aksaray'da eczacılık yaptı. İlk ve ortaöğrenimini Aksaray'da tamamlayan Otyam'ın lise öğrenimi kesintili olarak Ankara ve Kayseri'de sürdü.

Liseden sonra İstanbul'a giderek Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Orta Resim Bölümü'nde öğrenime devam etti, ünlü ressam Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun atölyesinde ders aldı. 1953'te mezun oldu. Aynı yıl evlendi, ertesi yıl kızı Elvan dünyaya geldi. Bu evlilikten İrep ve Döne adında iki kızı daha olmuştur.

Gazeteciliğe 1950 yılında henüz Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğrenci iken Son Saat gazetesinde başladı. Falih Rıfkı Atay'ın çıkardığı Dünya gazetesinde yazar ve Yazı İşleri Müdürü Ali İhsan Göğüş'ün yardımcısı oldu; ardından Ulus gazetesinde çalıştı.

1953'te ilk kez Güneydoğu ve Doğu Anadolu'yu gezen Otyam, gazetecilik yaşamı boyunca Anadolu ve Güneydoğu Anadolu ile ilgili yazdığı röportajlarla tanındı. Bu röportajlarını çok sayıda kitapta topladı. 1964 yılında William Saroyan ile beraber Bitlis'i gezdi. İlk eşinden ayrılarak 1977'de sanatçı Filiz Otyam ile evlendi.

Uzun yıllar Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarlığı yapan Otyam; Abdi İpekçi cinayetinden sonra kendi hayatının da tehlikede olduğunu düşünerek emekli olmaya karar verdi. Antalya'nın Gazipaşa ilçesi Selinus Kalesi altında, Deliçay yanında bir ev yaptırdı, eşi Filiz Otyam'la 1979'da yerleştiği bu evde resim yapmaya ve kitaplarının basımı ile uğraşmaya ağırlık verdi. Son olarak, Aydınlık gazetesinde köşe yazarlığı yaptı.

Akdeniz Gazetecilik Vakfı ve Altın Portakal Kültür Sanat Vakfı'nın kurucu üyelerindendir.
Böbrek yetmezliği nedeniyle bir süredir tedavi gören Fikret Otyam Antalya'da 9 Ağustos 2015'te yaşamını yitirdi. Otyam'ın cenazesi Nevşehir'in Hacıbektaş ilçesinde bulunan "İz Bırakan Aydınlar Gömütlüğü"ne defnedildi.

Vefatının ardından Otyam için Çankaya Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde anma töreni düzenlendi.

Kitapları

Söyleşi/Gezi Kitapları
 Gide Gide 1 - Ha bu diyar (1959)
 Gide Gide 2 - Doğudan Gezi Notları (1960)
 Gide Gide 3 - Harran/Hoyrat/Mayın ve Irıp (1961)
 Uy Babo (1962)
 Topraksızlar (1963)
 Hu Dost (1964)
 Bir Karış Toprak İçin (1965)
 Oy Fırat Asi Fırat (1966)
 Korku ve Kaymakam Babo (1968)
 Can Pazarı
 Vay Kurban, Hayvanlar ve İnsanlar (1969)
 Ne Biçim Amerika, Ne Biçim Rusya (1970)
 Karasevdam Anadolum (1976)
 Mayınlı Topraklar Üzerinde (1977)
 Adı Yemendir (1981)
 Şu Bizim Gazipaşa ve İsmet Paşalı Yıllar (1984)
 Harran Koçaklaması (1987)

 Ey Samandağ Samandağ (1991)
 Kırk Yıl Önce, Kırk Yıl Sonra (1994)
 Hû Dost (1995)

Mektuplar
 Arkadaşım Orhan Kemal ve Mektupları (1975)
 Pavli Kardeş (1985)

Oyun
 Mayın (1968)

Çocuk kitapları
 Can Arkadaş (1978)
 Ceylanlar Suya İndi ( 1980)
 Mayınlar Çiçek Açmaz ( 1983)
 Ağlama Anam (2000)
 Kanlı Gömlekler (2000)

Diğer
 Silivri 5. Ordu (2012)

Senaristliğini yaptığı filmler
 Toprak (1952)

Fotoğraf sergileri
 1964 - 1974 Gide Gide Serileri
 1979 Eğer Bizi Sual Eden Olursa
 1983 Dünya Güzel Olmalı
 1997 Otyam'ın Objektifinden
 Filiz Otyam ve İbrahim Demirel ile karma sergi

Resim sergileri
 1947 - 1953 "Onlar Grubu" ile sergileri
 1976 Memleketimden İnsan Manzaraları
 1978 İnsan Manzaraları
 1987 - 1997 Filiz Otyam ile ortak yurt içi ve yurt dışı resim ve dokuma sergileri

Ödülleri
 1962 Gazeteciler Cemiyeti Basın Şeref Belgesi
 1980 - 1990 On Yılın Basın Şeref Belgesi
 1995 Atatürkçü Düşünce Derneği Onur Plaketi
 İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Fotoğraf Enstitüsü Onur Belgesi
 1996 3.Hacı Bektaş Veli Dostluk ve Barış Ödülü
 Pir Sultan Abdal Onur Belgesi
 UNESCO AIAP Türkiye Ulusal Komitesi Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği Onur Belgesi
 Akdeniz Üniversitesi Onur Belgesi
 Şanlıurfa Kültür Eğitim Sanat Araştırma Vakfı Onur Belgesi
 1998: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sanatçının Resmi web sitesi

1926 doğumlular
Aksaray doğumlular
2015 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk fotoğrafçılar
Türk sosyalistler
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler
Ödüllü fotoğrafçılar
Böbrek yetmezliğinden ölenler
Antalya'da ölenler
Nevşehir'de defnedilenler

Fikret Otyam


Parti af Østerbro i morgenbelysning er et maleri af Christen Købke  fra 1836. Maleriet viser den landlige Østerbrogade omgivet af nogle  fornemme landejendomme, Rosendal og Petersborg. Nogle skovserkoner har  taget et hvil på deres vej fra fiskerlejet  Skovshoved ind til byen for  at sælge fisk; og søndagsklædte  bønder er på udflugt til København i  hestevogn, midt på vejen går nogle køer på vej til fælleden; og nogle  promenerer i skyggen langs  husene.

Eksterne henvisninger
 Christen Købke: Parti af Østerbro i morgenbelysning - Statens Museum for Kunst
 Kunstindeks Danmark & Weilbachs kunstnerleksikon

Malerier af Christen Købke
Malerier fra 1836
Malerier fra Statens Museum for Kunst

Parti af Østerbro i morgenbelysning


Zgrada nekadašnje baletne škole, Bertova vila, ljetnikovac Cambi u mjestu Kaštel Kambelovcu, Obala kralja Tomislava 1, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Zgrada nekadašnje baletne škole u Kaštel Kambelovcu smještena je na obali prirodnog rta koji je nasipanjem proširen prema moru početkom 20. stoljeća. Konte Cambi Berto godine 1911. nasipava teren i gradi ljetnikovac. Godine 1950. građevinu dobiva na korištenje balerina Ana Roje za baletnu školu, a što je razlog da se danas cijeli jedan predio Kambelovca kolokvijalno naziva "Baletna". Vila je izgrađena u secesijskom stilu.
Više je puta mijenjala vlasnike i namjenu. Jedno je ljeto Cambi iznajmio vilu iznajmio obitelji Karađorđević za ljetnikovac, iz čega je među narodom proizišla priča o Karađorđevićevom ljetnikovcu. Godine 1936. godine prodana je Nijemcu Bertu Knispelu, po kojemu je tada prozvana Knisperovom vilom. Godine 1945. godine nacionalizirana je i postaje društveno vlasništvo. Zgrada se 1948. preuređuje i dograđuje, pri čemu dobiva izgled koji je unatoč devastaciji zadržala sve do današnje potpune restauracije. Nakon Drugoga svjetskog rata tu je djelovala prva baletna škola u Dalmaciji koju su vodili priznati baletni umjetnici Ana Roje i Oskar Harmoš. Po školi se je prozvao cijeli taj dio Kambelovca. Godine 1961. baletna škola prestala je raditi i njome je upravljanje preuzelo poduzeće Kaštelanska rivijera, kojoj je služio kao ugostiteljski objekt, za što je više puta preuređena. Od 1990-ih je zgrada bila napuštena. Došla je u derutno stanje, a na inicijativu Grada Kaštela 2006. krenulo se s obnovom. Temelji zgrade su sanirani 2009. godine. Po završetku kompletne restauracije zgrade, predviđen je park, koji će biti identičan onome koji je uređen prilikom prvotne izgradnje Baletne škole. Određeno je da u prostorima kompletno obnovljene vile Baletne škole djeluje Glazbena škola fra Bernardina Sokola.

Zaštita
Pod oznakom Z-3584 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Kaštel Kambelovcu


Le tétrachloroaluminate de cadmium(I) est un composé inorganique dont la formule est Cd2(AlCl4)2, il s'agit d'un composé du cadmium. C'est le premier composé signalé (1961) qui contenait du cadmium à l'état d' et qui présente une liaison cadmium-cadmium.

Préparation et propriétés
Le Cd2(AlCl4)2 a été préparé à l'origine en dissolvant du cadmium métal dans du dichlorure de cadmium fondu, puis en ajoutant du trichlorure d'aluminium.

CdCl2 + Cd → Cd2Cl2
Cd2Cl2 + 2 AlCl3 → Cd2(AlCl4)2

Des études subséquentes du spectre vibratoire de Raman ont révélé la présence d'une liaison cadmium-cadmium, ce qui a été confirmé par deux études distinctes de diffraction des  de cristaux uniques. Le composé peut donc être comparé aux composés du mercure(I) (comme le chlorure de mercure(I)), qui contiennent du Hg2+.

Les liaisons Cd–Cd font partie des unités, comme le Cd2Cl6 (hexachlorure de dimère de cadmium), de type éthane partageant des sommets avec des unités AlCl4, avec une longueur de liaison Cd–Cd rapportée comme  ou .

Le Cd2(AlCl4)2 est diamagnétique. Il ne contient pas d'électrons non appariés et réagit facilement avec l'eau, en doses disproportionnées, pour donner du cadmium et du Cd2+.

Références

Composé du cadmium
Composé du chlore
Aluminate

Tétrachloroaluminate de cadmium(I)


An Digitaria milanjiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alfred Barton Rendle, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Digitaria milanjiana in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria milanjiana


Gervasio Gallardo (Barcelona, España, 1934) es un pintor y productor de pinturas surrealistas y portadas de libros para muchos autores de ciencia ficción y de fantasía.

Gervasio Gallardo estudió en España, trabajando para varias agencias de publicidad españolas antes de trasladarse a Múnich, Alemania, en 1959. Los próximos cuatro años pasó trabajando para la Agencia Delpire en París, antes de viajar a los Estados Unidos en 1963. Fue aquí que conoció a Frank y Jeff Lavaty, que representan su trabajo hoy en día.

En 1969, fue comisionado por Ballantine Books para crear la portada de su serie Fantasía Ballantine para adultos. Después de esto pasó a ser el más prolífico de los artistas de sus portadas, creando un total de veintinueve. Desde entonces, ha creado por lo menos dieciocho portadas para otros autores, entre ellos la producción de toda la obra de arte publicado por el mismo: El fantástico mundo de Gervasio Gallardo (The fantastic world of Gervasio Gallardo).

Finalmente, Gallardo regresó a Barcelona para montar un estudio. En 1977, 1978 y 1979 Gervasio Gallardo estuvo representado en la Feria Internacional de arte Basilea por Sala Gaudí , donde expuso individualmente en 1976 y 1978 y que hoy posee una gran parte de su obra.

Ha ganado numerosos premios en Europa y los Estados Unidos, y ha expuesto su obra en París, Barcelona, y los Estados Unidos. El trabajo de Gallardo ha aparecido en las portadas de muchos autores notables, entre ellos:

 Peter S. Beagle
 George Macdonald
 Hope Mirrlees
 H. P. Lovecraft
 Hannes Bok
 G.K. Chesterton
 Lin Carter
 Edmund Cooper & Roger Lancelyn Green
 F. Marion Crawford
 Lord Dunsany
 Clark Ashton Smith
 Sanders Anne Laubenthal
 H. Warner Munn

Referencias

 Ballantine Adult Fantasy Series at Nightfall Books - Supernatural, Horror, and Fantasy Fiction Prismatrix, Inc.
 Gervasio Gallardo - Biography, vital info and auction records for Gervasio Gallardo AskART
 Ballantine Adult Fantasy skwishmi.com
 Is It Too Early for Some Grand Marnier? Mark D. Ruffner, November 5, 2010.
 Gervasio Gallardo: Painting Wendy Campbell, April 16, 2010 cites The Fantastic World of Gervasio Gallardo Gervasio Gallardo, Bantam, Paperback. ISBN 978-0553010374.

Enlaces externos
 LavatyArt.com - Gervasio Gallardo Gallery

Pintores del Surrealismo
Pintores de España del siglo XX
Pintores de Estados Unidos del siglo XX
Nacidos en Barcelona

Gervasio Gallardo


Mohawk Airlines fue una aerolínea que operó en la región del Atlántico Medio de Estados Unidos, sobre todo en los estados de Nueva York y Pensilvania desde mediados de los cuarenta del siglo XX hasta 1972 tras su adquisición por parte de Allegheny Airlines. Esta compañía empleó en sus mejores años a alrededor de 2 200 personas y fue pionera en el uso de numerosas técnicas de las aerolíneas regionales actuales.

Mohawk Airlines fue la primera compañía aérea estadounidense en contratar a una azafata negra.

En 1958 Mohawk movió su base de operaciones desde Ithaca a Oneida County Airport en Town of Whitestown, Nueva York, cerca de Utica.

Historia

Esta aerolínea comenzó sus operaciones en 1945 como "Robinson Airlines" operando desde Ithaca Municipal Airport cerca de Ithaca (Nueva York), volando aviones de pistón monomotor con capacidad para tres pasajeros Fairchild F-24. Al crecer la compañía, en los cincuenta se incorpora a la flota el Douglas DC-3 y este se convierte en el principal avión de la flota de Mohawk. Más tarde se incorporan los Convair CV-240, CV-440 y Martin 4-0-4. La aerolínea intentó también establecer un servicio con helicópteros desde Nueva York a los complejos hoteleros de las montañas de Catskill, pero sin éxito. En 1952 Robinson Airlines fue comprada por Robert Peach, y su nombre cambiado a Mohawk Airlines. En 1958 la compañía traslada su base de operaciones a Utica, NY, en el corazón del Mohawk Valley.

El 11 de febrero de 1958, Ruth Carol Taylor fue contratada por Mohawk Airlines convirtiéndose en la primera azafata de origen afroamericano de los Estados Unidos. Sin embargo, seis meses después de romper esta barrera, Taylor fue despedida de la compañía por una norma que prohibía a las azafatas casarse con miembros de la compañía o quedarse embarazadas.

El 2 de julio de 1963, en Rochester, Nueva York, el Vuelo 121 de Mohawk Airlines, un Martin 4-0-4, intentó despegar en medio de una tormenta eléctrica y la punta de su ala tocó el suelo durante la maniobra. Como resultado murieron 7 personas. Otro accidente en extrañas circunstancias sucedió el 23 de junio de 1967 cuando el Vuelo 40 de Mohawk Airlines, un BAC 1-11 que volaba desde Elmira (Nueva York) a Washington, D. C. sufrió un incendio en la cola que destruyó el estabilizador, haciendo que el avión se estrellase en Blossburg, Pensilvania, matando a todos los 34 ocupantes. Al parecer el accidente fue provocado por el colapso de una válvula de no retorno en la unidad de potencia auxiliar o APU, que hizo que el fluido hidráulico se incendiase.

En 1961 Mohawk fue en la primera aerolínea en usar un sistema computarizado y centralizado para sus reservas. En 1965 fue también la primera aerolínea regional en utilizar simuladores de vuelo para instruir a sus pilotos. El mismo año, la aerolínea firmó un contrato para renovar su flota con la BAC, y todos los aviones de motores de explosión con pistones fueron sustituidos y la flota pasó a estar compuesta principalmente por BAC 1-11 y Fairchild Hiller FH-227.

El 19 de noviembre de 1969, el Vuelo 411 de Mohawk Airlines operado por un Fairchild Hiller FH-227B se estrella contra la Pilot Knob Mountain en Lake George, Nueva York cuando se encontraba en aproximación al Warren County Airport, Glens Falls, Nueva York con resultado de muerte de todos los 14 ocupantes.

El 3 de marzo de 1972, el Vuelo 405 de Mohawk Airlines, otro FH-227 se estrella contra una casa en Albany, Nueva York en aproximación al Albany County Airport. Al parecer, la tripulación tuvo problemas para desactivar el acelerador automático y mientras trataba de solucionarlo el avión se estrelló en las inmediaciones del aeropuerto, muriendo 16 de las 48 personas en el avión y una persona más en tierra. El único miembro superviviente de la tripulación fue la azafata Sandra Quinn.

En 1971, tras varios expedientes de regulación de empleo y huelgas de los empleados, la aerolínea comienza a acordar una fusión con Allegheny Airlines, fusión que se completó en 1972. La aerolínea resultante pasó a llamarse US Air, cambiando de nuevo el nombre a US Airways a finales de los noventa. Esta fue después adquirida por America West Airlines en el año 2005, pero se mantuvo el nombre de US Airways porque gozaba de mejor reputación a nivel nacional y entre los clientes.

Antiguos destinos

 Connecticut
 Hartford (Bradley International Airport)
 Illinois
 Chicago (Chicago Midway Airport)
 Massachusetts
 Bedford (Hanscom Field)
 Boston (Logan International Airport)
 Martha's Vineyard (Martha's Vineyard Airport)
 Nantucket (Nantucket Memorial Airport)
 Worcester (Worcester Regional Airport)
 Michigan
 Detroit (Detroit Metropolitan Wayne County Airport)
 Minnesota
 Minneapolis-St. Paul (Minneapolis-St. Paul International Airport)

 Nuevo Hampshire
 Lebanon (Lebanon Municipal Airport)
 Keene (Dillant-Hopkins Airport)*
 Manchester (Grenier Field)
 Nueva Jersey
 Atlantic City (Atlantic City International Airport)
 Newark (Newark Liberty International Airport)
 Nueva York
Albany (Albany International Airport)
 Alexandria Bay (Maxson Airfield)*
 Binghamton (Greater Binghamton Airport)
 Buffalo (Buffalo Niagara International Airport)
 Glens Falls (Floyd Bennett Memorial Airport)*
 Elmira/Corning (Elmira-Corning Regional Airport)
 Ithaca/Cortland (Ithaca Tompkins Regional Airport)
 Jamestown (Chautauqua County-Jamestown Airport)
 Islip (Long Island MacArthur Airport)
 Massena (Massena International Airport)
 Nueva York (John F. Kennedy International Airport)
 Oneonta/Cooperstown (Oneonta Municipal Airport)*
 Plattsburgh (Clinton County Airport)
 Poughkeepsie (Dutchess County Airport)*
 Rochester (Greater Rochester International Airport)
 Saranac Lake (Adirondack Regional Airport)
 Syracuse (Syracuse Hancock International Airport)
 Utica/Rome (Oneida County Airport)*
 Watertown (Watertown International Airport)
 White Plains (Westchester County Airport)

 Ohio
 Cleveland (Cleveland Hopkins International Airport)
 Ontario, Canadá
 Toronto (Toronto Pearson International Airport)
 Pensilvania
 Filadelfia (Aeropuerto Internacional de Filadelfia)
 Pittsburgh (Pittsburgh International Airport)
 Erie (Erie International Airport)

 Quebec, Canadá
 Montreal (Montréal-Pierre Elliott Trudeau International Airport)
 Rhode Island
 Providence (T. F. Green Airport)
 Vermont
 Burlington (Burlington International Airport)
 Rutland (Rutland State Airport)
 Virginia
 Washington, D. C. (Ronald Reagan Washington National Airport)

 Los aeropuertos marcados con un asterisco(*) no se encuentran actualmente utilizados por ninguna compañía aérea.

Flota
 DC-3 con la librea de Robinson Airlines.
 DC-3 con la librea de Mohawk Airlines.
 Convair 240
 Martin 4-0-4
 Convair 440
 BAC 1-11
 Fairchild Hiller FH-227
 Boeing 727-200 pedidos pero nunca entregados.
 BAC 1-11 en la última librea antes de la compra por Allegheny Airlines.

En la cultura popular

En el álbum de 1971 de Chicago, Chicago III, el grupo grabó una canción llamada "Flight 602". Más tarde ese mismo año en el álbum en vivo Chicago at Carnegie Hall, el grupo dijo que se trataba de un vuelo de Mohawk de Nueva York a Toronto.

La foto en la cubierta del primer álbum de los Traveling Wilburys, Traveling Wilburys Vol. 1, aparecen cinco fundas de guitarra con antiguas pegatinas de viaje. En la guitarra de la derecha hay una pegatina en la que se puede leer "Fly Mohawk".

En el episodio "For Those Who Think Young" de la segunda temporada de la serie de AMC Mad Men, La compañía de anuncios ficticia Sterling Cooper trabaja en una campaña para Mohawk Airlines. En el siguiente episodio, "Flight 1", Sterling Cooper cancela su contrato con Mohawk para firmar otro con American Airlines, quienes está considerando cambiar de compañía publicitaria tras el accidente del Vuelo 1 de American Airlines.

Durante la 8.ª temporada de Embrujada, en el episodio 12, "The Eight Year Itch Witch", una agente de Mohawk Airlines llama a la habitación de hotel de Darrin Albany para decirle que su vuelo de las once se ha cancelado debido a la niebla.

En la comedia de situación animada F is for Family, que tiene lugar a principios de la década de 1970, el personaje principal, Frank, trabaja para una parodia de la aerolínea, llamada Mohican Airways.

Referencias

Aerolíneas desaparecidas de Estados Unidos
Aerolíneas fundadas en 1952
Aerolíneas desaparecidas en 1972

Mohawk Airlines


Hacı Muhammed Çamkani (1947-2012), Afgan siyasetçi.

1986'da yardımcılığını yaptığı Babrak Karmal'ın ayrılmasından sonra, Sovyet destekli Afganistan Demokratik Cumhuriyeti'nin geçici başkanlığına getirildi. İktidardaki Afganistan Demokratik Halk Partisi üyesi olmamasına rağmen güçlü feodal bağları sayesinde mücahit grupları arasında etkili oldu. 1987'de gizli polis (KHAD) şefi ve Afganistan Demokratik Halk Partisi Genel Sekreteri Muhammed Necibullah başkan olunca görevinden ayrıldı. Tekrar eski görevi olan birinci başkan yardımcılığına döndü.

Kaynakça

1947 doğumlular
2012 yılında ölenler
Afganistan devlet başkanları
Afgan siyasetçiler
Resim aranan siyasetçiler
Tacik asıllı Afganlar

Hacı Muhammed Çamkani


Viki, bir iş birliği etrafında toplanan kimselerin web tarayıcı üzerinden yeni sayfalar oluşturmasına, sayfalarda düzenlemeler yapmasına ve bu sayfaları birbirine bağlamasına olanak sağlayan MediaWiki vb. bir yazılım altyapısı kullanan web sitelerinin genel adıdır.

Viki sitelerinde kullanıcılar kolayca büyük dokümantasyonlar oluşturabilir. Diff özelliği sayesinde sayfanın önceki sürümleri görülebilir ve böylelikle belgeler arasındaki sürüm farklılıkları takip edilebilir. Sayfalar arasındaki bağlantılar ve sayfa biçimlemeleri sistem tarafından otomatik olarak yapılandırılacağından, bilgiye erişme ve bilgi belgeleme viki ile son derece kolaylaşmaktadır ve ayrıca son yapılan araştırmalar sonucunda en çok tıklananlar arasında yerini almıştır.

Köken
Viki ismi Hawaii dilinde "hızlı" anlamına gelen wiki kelimesinden türetilmiştir. İlk basit viki sitesi olan WikiWikiWeb'i Ward Cunningham oluşturmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://sourceforge.net/projects/phpwiki/

Kendini örgütleme

Viki


Giacomo Bertagnolli (født 18. januar 1999) er en italiensk funktionshæmmet alpint skiløber.

Han vandt fire medaljer ved vinter-PL 2018, hvoraf to af dem var guld og tre medaljer ved verdensmesterskaberne i alpint skiløb.

Referencer

Eksterne henvisninger

Alpine skiløbere fra Italien
Handicapsportsfolk fra Italien
Medaljevindere ved vinter-PL 2018

Giacomo Bertagnolli


بلدية لا توري د'إن بيسورا  (بالفالنسية:La Torre d'En Besora)، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 189 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

لا توري د'إن بيسورا


Jennie George  (born Eugenie Sinicky; 28 August 1947) is an Australian politician, and former Australian Labor Party member of the Australian House of Representatives from November 2001 to July 2010, representing the Division of Throsby, New South Wales.

Early life
George was born in Trani, Italy, where her parents Oleg and Natasha were displaced persons from the Soviet Union. Oleg and Natasha separated in 1955 and divorced in 1958.  Oleg died in 1960, aged 39, after years of heavy drinking and smoking, during which he was frequently violent towards his wife and sometimes his daughter. She was educated at the Burwood Girls High School (where she was first called Jennie, as Eugenie was deemed too hard to pronounce), Sydney University and the Sydney Teachers College.

In February 1968 she married Paddy George, a full-time activist for the Communist Party and NSW State Secretary of the Eureka Youth League, of which she was also a member. Jennie George was a secondary school teacher and an active member of the teacher's union.

George was elected General Secretary of the New South Wales Teachers Federation 1980–82.

Career
George was Vice President of the Australian Council of Trade Unions (ACTU) in 1987, Assistant Secretary of the ACTU 1991-96 and President of the ACTU 1996- March 2000. She was the first woman to hold this position.  She was Assistant National Director, Trade Union Training Authority 1989-91 and a board member of Delta Electricity from 2000 to 2001.

In November 1994 she was endorsed as the Left faction's candidate for a Victorian Senate seat.  When Victorian Senator Olive Zakharov, also a member of the Left, was killed in a road accident in March 1995, it was assumed that George would be nominated to fill the casual vacancy.  However, factional negotiations resulted in the seat going to a member of the Right faction, Jacinta Collins.  George then withdrew her candidacy and did not reconsider a political career until returning to Sydney after leaving the ACTU. She sought support for a seat in either of the houses of the NSW Parliament, but this came to nothing.  She was then offered a chance to stand for the federal seat of Throsby in New South Wales in 2001.

George served on the House of Representatives Standing Committee on Environment and Heritage from 20 March 2002, on the Standing Committee on Family and Community Services from 20 March 2002 to 31 August 2004 and on the Standing Committee on Family and Human Services from 2 December 2004.  She was Shadow Parliamentary Secretary for Environment and Heritage from 2004 to 2007.

She retired from Parliament at the 2010 federal election.

Unlike other ACTU Presidents (including most notably former Prime Minister Bob Hawke) who went on to be elected to Federal Parliament, George did not hold a ministerial position during her federal parliamentary career.

She was made an Officer (AO) in the General Division of the Order of Australia on 10 June 2013.

References

External links
Jennie George MP official web site

1947 births
Living people
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Australian schoolteachers
Australian trade unionists
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Throsby
Australian republicans
Labor Left politicians
Italian emigrants to Australia
Australian people of Russian descent
People from Trani
People from Wollongong
University of Sydney alumni
Women members of the Australian House of Representatives
Delegates to the Australian Constitutional Convention 1998
20th-century Australian politicians
Officers of the Order of Australia
21st-century Australian politicians
21st-century Australian women politicians
20th-century Australian women politicians

Jennie George


أوغو يوريس  (26 ديسمبر 1986 في نيس) حارس مرمى فرنسي يلعب حاليًا لصالح نادي توتنهام هوتسبر الإنجليزي بعدما انتقل إليه قادمًا من نادي ليون.

المسيرة الرياضية
بدأ مسيرته الرياضية بالنادي الأشهر في مدينته وهو نيس . بعدما أمضى 3 سنوات في الفريق الرديف تم ترقيته إلى الفريق الأول وتم تسليمه القميص رقم 1 . شارك للمرة الأولى في 19 مارس 2006 عندما كان يبلغ من العمر 19 سنة أمام فريق رين واستطاع أن يحافظ على نظافة شباكه وأن يقود فريقه للفوز بنتيجة 1-0 . شارك في 4 مباريات في ذلك الموسم . في الموسم التالي تم تفضيل لوريس على حارس المرمى المفضل لدى مشجعي النادي وهو داميان غريغوريني مما أدى إلى غضب الأخير وقراره بترك نادي نيس والانتقال إلى نادي نانسي . شارك لوريس في 37 مباراة في بطولة الدوري محافظا على نظافة شباكه في 13 مباراة . بسبب أدائه العالي المستوى استطاع أن يجذب اهتمام العديد من الأندية الأوروبية الكبيرة . قدم لوريس في الموسم الذي تلاه 2007/2008 أداء عالي مجددا مما جعل الجميع يتساءل في نهاية ذلك الموسم عن وجهته المقبلة . وكانت أبرز الأندية الراغبة في التعاقد معه هي ليون و ميلان وتوتنهام هوتسبر الذين يرغبون حلول لوريس مكان غريغوري كوبيه وديدا وبول روبنسون على التوالي . على الرغم من توصل لوريس إلى اتفاق على البنود الشخصية في العقد مع مسئولي نادي ميلان إلا أنه قرر في اللحظة الأخيرة أن ينبذهم من أجل الالتحاق بنادي ليون حامل لقب بطولة دوري الدرجة الأولى الفرنسي لسبع مواسم متتالية . وأوضح لوريس أن سبب اتخاذ قراره بالانتقال إلى نادي ليون يعود إلى طموحه الأوروبي وأنه سيجد الفرصة كاملة في المشاركة أساسيا بينما سيتوجب عليه القتال من أجل حجز مكان له في تشكيلة فريق ميلان الأساسية . وبلغت قيمة صفقة انتقال لوريس 8.5 مليون يورو وتم تسليمه القميص رقم 1 وحجز مسبقا مكانه في التشكيلة الأساسية .

تم اعتبار لوريس بالإضافة إلى حارس مرمى فريق مرسيليا ستيف مانداندا حراس المستقبل للمنتخب الفرنسي نظرا لسنهما الصغير وموهبتهما الكبيرة . استلم دعوته الأولى للمشاركة في صفوف منتخب فرنسا في 6 فبراير 2008 لمواجهة منتخب إسبانيا . ولكن لسبب غير معروف تم إنزاله لصفوف المنتخب الرديف الذي خاض لقاء ودي أمام منتخب الكونغو الديمقراطية في اليوم السابق لمواجهة الإسبانيين . واستطاع أخيرا أن يشارك للمرة الأولى في مباراة دولية مع منتخب فرنسا أمام منتخب الأوروغواي وديا في 19 نوفمبر 2008 وانتهت المباراة بالتعادل السلبي بدون أهداف .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من نيس
فرنسيون من أصل إسباني
قادة منتخبات فائزة بكأس العالم
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الرابعة
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2020
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كأس العالم 2022
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من نيس
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نيس
مواليد 1986
مواليد في نيس
نادي الفيفا المئوي

هوغو لوريس


Miss Masque est un personnage fictif masqué combattant le crime. Elle est apparue à l'origine dans des bandes dessinées publiées par Nedor Comics, puis a été reprise par AC Comics, America's Best Comics et Dynamite Entertainment.

Nedor Comics
Chez Nedor Comics, Miss Masque est l'identité secrète de Diana Adams, une jeune femme mondaine qui décide de combattre le crime et l'injustice en se déguisant. Miss Masque n'a pas de super pouvoirs, mais se fie à son esprit et à une paire de pistolets. Son costume original était une robe rouge à mini-jupe avec un chapeau, des gants et une cape rouges, et un masque en forme de domino ; des emblèmes jaunes à double « M » sur sa poitrine et son chapeau complétaient l'ensemble. Une version ultérieure du costume avait un ventre nu et des manches plus courtes.

Miss Masque est apparue pour la première fois dans le numéro 51 de Exciting Comics de Nedor Comics (septembre 1946). Elle est également apparue dans America's Best Comics (à ne pas confondre avec le label créé par Alan Moore et publié par DC Comics), Fighting Yank et Black Terror ; sa dernière apparition à l'âge d'or fut dans le numéro 31 de America's Best Comics en juillet 1949.

Selon l'Encyclopédie des super-héros de l'âge d'or des comics de Jess Nevins, .

Aucun auteur ou artiste n'a été crédité pour la première apparition de Miss Masque. Alex Schomburg et Frank Frazetta ont fourni des illustrations pour les couvertures ultérieures, et Ralph Mayo a dessiné quelques pages de garde.

La série du personnage s'est terminée dans le numéro 54 de Exciting Comics en mars 1947, et elle est ensuite passée dans le numéro 23 de America's Best Comics à parti de septembre 1947 jusqu'au numéro 31 en juillet 1949.

Références

Super-héros sans super-pouvoirs
Justicier de fiction
Personnage de fiction créé en 1946
Personnage de fiction masqué

Miss Masque


مؤسسة عبد العزيز بن باز الخيرية هي مؤسسة خيرية سعودية تأسست عام 1422 هجري الموافق 2001 ميلادي.

اهداف المؤسسة
 دعم ورعاية المشروعات والبرامج العلمية والثقافية التي تنمي الفكر والعقيدة السليمة وتعمل على تكوين جيل إسلامي يتفهم الرؤية الحضارية للإسلام وترسيخ تجربه ومنهج الشيخ ابن باز في نفوس الدعاة وطلبه العلم في داخل المملكة وخارجها.
 دعم ورعاية البرامج والمؤسسات التي تغنى بدراسة القضايا الملحة التي تهم العالم العربي والإسلامي بما يبرز سماحة الإسلام وعدالته ويحقق التواصل الفكري والعلمي بين المجتمعات الإسلامية.
 توثيق سيرة الشيخ ابن باز وجهاده ومنهجه في الدعوة إلى الله ونشر تراثه وكتبه وفتاويه ورسائله عبر وسائل النشر المتاحة والوسائط التقنية الحديثة وترجمتها إلى عدد من اللغات المختلفة.
 استمرار رسالة الشيخ ابن باز وجهوده في العمل الاجتماعي وإنشاء ودعم ورعاية البرامج التي تعنى بالإعمال الاجتماعية والإغاثية، والتواصل مع الجمعيات والمؤسسات الاجتماعية والخيرية ودعم أنشطتها بما يساهم في تخفيف المعاناة عن الفئات المحتاجة من المسلمين.
 الاستمرار في رسالة الشيخ عبد العزيز في بناء ورعاية ودعم المساجد تأكيداً لرسالة المسجد الدعوية والتعليمية والتثقيفية في حياة المسلمين ودوره في ترشيد وضبط أفكار وعواطف الشباب المسلم.

نشأة المؤسسة
كانت نشأة المؤسسة في 3/1/1422 هـ. استمراراً لرسالة الشيخ وما قدمه من عطاءات متميزة وأعمال جليلة لا يزال المسلمون يتلمسون آثارها يوماً بعد يوم

وتأكيدا للدور الذي قام به الشيخ كرمز من رموز المنهج الإسلامي الصحيح القائم على الوسيطة والاعتدال وتجسيداً لاهتمامه برعاية العلم والدعوة ونشر العقيدة الصحيحة واستمرار لرسالته الإنسانية والاجتماعية ودوره في دعم الأنشطة والبرامج الاجتماعية والإغاثية فقد تم إنشاء مؤسسة عبد العزيز بن باز الخيرية بدعم كبير من حكومة خادم الحرمين الشريفين ممثله في حضرة الأمير سلمان بن عبد العزيز آل سعود أمير منطقة الرياض والذي ساند المؤسسة منذ أن كانت فكرة حتى خرجت إلى حيز التنفيذ بكافة أشكال الدعم المادي والمعنوي، وكذلك باهتمام خاص ومتابعة مستمرة من حضرة الأمير عبد العزيز بن فهد بن عبد العزيز وزير الدولة عضو مجلس الوزراء، ورئيس ديوان مجلس الوزراء
حيث صدرت الموافقة على إنشاء المؤسسة بقرار معالي وزير العمل والشؤون الاجتماعية رقم 411/ش وتاريخ 3/1/1422 هـ بتسجيل مؤسسة عبد العزيز بن باز الخيرية في سجل المؤسسات الخيرية تحت رقم 12 وتاريخ 3/1/1422 هـ.

النظام الإداري للمؤسسة
يتكون التنظيم الإداري للمؤسسة من مجلس الأمناء الذي يرأسه الأمير سلمان بن عبد العزيز أمير منطقة الرياض ونائبه الأمير عبد العزيز بن فهد بن عبد العزيز ويضم المجلس في عضويته عددا من أصحاب السمو الأمراء وأصحاب المعالي الوزراء وأصحاب الفضيلة العلماء وبعض من تلاميذ الشيخ ومحبيه من رجال الأعمال والتجار. ويعتبر هذا المجلس الجهة الإدارية العلياء للمؤسسة والذي تعرض عليه الأعمال والبرامج والخطط لاعتمادها أو إلغائها وفق الصلاحيات والأحكام النظامية التي تصدر بها اللوائح التنفيذية. ويتولى منصب الأمين العام للمجلس الشيخ أحمد بن عبد العزيز بن باز وهو يشرف إشراف مباشر على التقارير الدورية لأداء المؤسسة كما يتولى إدارة المؤسسة مجلس إدارة مكون من المدير العام الدكتور عبد المحسن بن عثمان بن باز وستة من مدراء العموم يجتمعون مرة واحدة على الأقل كل أسبوع لتسيير أعمال المؤسسة إصدار قراراتها وفق لوائح وأنظمة ثابتة تنظم كل إدارة، ويرفع محضر الاجتماع لمدير عام المؤسسة أو من ينوب عنه لاعتماده، ثم تبدأ الإدارات المعنية بتنفيذ قراراتها. وقد اعتمدت المؤسسة البدء من حيث انتهى الآخرون، وتسيير الأعمال بأفضل التقنيات الحديثة لتحقيق أعلى مستوى من الجودة والشفافية في الأداء المالي والإداري.

البرامج والمشاريع
مؤسسة عبد العزيز بن باز ثمرة يانعة غرسها الشيخ وتعاهدها تلاميذه وأبناؤه ومحبوه بالرعاية، وهي تعنى باستمرار عطاءات الشيخ العلمية والدعوية والاجتماعية.
ومن أهم مشاريعها :

· نشر الميراث العلمي للشيخ بوسائل النشر المختلفة.
· موقع الشيخ على الشبكة العنكبوتية.
· مركز البحوث والدراسات.
· دعم الباحثين وطلاب العلم، خاصة فيما يتعلق بالإرث العلمي للشيخ
· نشر الكتاب والشريط الإسلامي.
· إقامة ورعاية برامج علمية وتربوية.
· مركز التدريب والتأهيل، وتكوين الأسرة المنتجة.
· المناشط الصيفية، والدعوية، والدورات الشرعية.
· الصدقة الجارية.
· مجالات البر المختلفة.

التسمية
تم اختيار اسم المؤسسة (مؤسسة عبد العزيز بن باز الخيرية) لكي يعبر عن شخصية وروح الشيخ عبد العزيز بن باز، حيث تم الاكتفاء باسم سماحته دون أي ألقاب رسمية أو علمية أو غيرها مما كان ينادى بها في حياته وذلك تأكيداً للبعد الإنساني للمؤسسة وتجسيداً لما تميزت به شخصيته من تواضع وبساطة وخرجاً عن المحدود إلى العالمية كما هي رسالته.

وصلات خارجية
موقع المؤسسة على الإنترنت

منظمات خيرية مقرها في السعودية

مؤسسة عبد العزيز بن باز الخيرية


Tokugawa Iemochi (徳川 家茂), født den 17. juli 1846 i Edo, var den fjortende shogun i Tokugawa-shongunatet. Han regerede fra 1858 til 1866.

Under Iemochis regeringstid foregik en indre magtkamp på grund af Japans første rigtige kontakt med USA under 1853-1854 med den efterfølgende "åbning" mod vest. Shogunatets indflydelse blev svagere under Iemochis styre.

Biografi
Iemochi, som i barndomsårene kaldtes Kikuchiyo, var den ældste søn af Tokugawa Nariyuki (1801–1846) med hustruen Ji-sein og blev født i Edo. Nariyukivar, en af de yngre sønner af den ellevte shogun, Tokugawa Ienari.

Ved etårs alderen blev han adopteret af daimyon Tokugawa Narikatsu, som han efterfulgte ved fireårsalderen i 1850. Hans navn blev da ændret til Tokugawa Yoshitomi. Iemochi blev imidltertid igen adopteret i 1858, denne gang af den barnløse trettende shogun, Tokugawa Iesada. Derved efterfulgte han som shogun, da denne døde samme år. Den tolvårige dreng var et kontroversielt valg og flere egnede kandidater blev fremstillet som mere kvalificerede. Shogunatet endte dog med at støtte valget, som endte i blodige udrensninger under Ansei-æraens sidste år.

Shogun
Iemochi giftede sig i 1862 med prinsessen Kazu-na-miya, et giftemål som shogunatet arrangerede som kôbu gattai (betyder omtrent "forening mellem hoffet og militæret"), i håbet om at kunne formildne kejservenlige ekstremister.

Den 22. april 1863 ankom shogun Iemochi til hovedstaden med et følge af over 3000 vasaller, efter at kejseren havde tilkaldt ham. Det var første gang siden Tokugawa Iemitsus besøg, som skete 230 år tidligere, at en shogun havde besøgt Kyoto.

Iemochi døde allerede i en alder at tyve år. Dødsorsagen blev sagt at være hjertesvigt på grund af beriberi (mangel på vitamin B1). Kort tid forinden havde han adopteret Tayasu Kamenosuke, som skulle blive hans efterfølger. Kamenosuke var kun tre år gammel, og eftersom shogunatet lå i krig, blev Tokugawa Yoshinobu udvalgt i stedet til den femtende shogun. Han var allerede blevet udnævnt som en passende efterfølger til Iesada, men skule nu i stedet blive den femtende og sidste shogun indenfor Tokugawashogunatet.

Perioderne i Iemochis shogunat
Shogunernes regenttid inddeles sædvanligvis i perioder eller æraer (nengō).
 Ansei (1854–1860)
 Man'en (1860–1861)
 Bunkyū (1861–1864)
 Genji (1864–1865)
 Keiō (1865–1868)

Referencer

Eksterne henvisninger

Militærfolk fra Japan

Tokugawa Iemochi


Auto i karting klub Varaždin, hrvatski automobilistički klub iz Varaždina. Uspješni vozači iz ovog kluba su Dejan Vuradin i R. Vuradin. Klub je uspješan u autocrossu. Suorganizira međunarodnu Autocross Nagradu Hrvatske na stazi Kućanu Gornjem.

Izvori

Vanjske poveznice
Racing.hr

Hrvatski automobilistički klubovi
Šport u Varaždinu

AKK Varaždin


Mulden drager er en dansk kortfilm fra 1942 instrueret af Aage Jessen og efter manuskript af Poul Ankjær Christiansen.

Handling
Den unge mand klarer ikke storbyens kamp om arbejdspladserne i depressionens 30'ere og vender tilbage til landet og får etableret et statshusmandsbrug på Dragsholmudstykningen. Fortsættelse af 'Storbyens Blændværk' fra 1939.

Medvirkende

 Kirsten Andreasen
 Edith Nord
 Carl Heger
 Fanny Hansen
 Holger Sørensen
 Niels Frederiksen
 Thomas Christensen

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1942

Mulden drager


Seatco (Siatco, Tsiatko, Ts'iatkw, See-ah-tik, See-atco, Seeahtkch, Seeahtlk, Tsiahk, Seeahtik), U Salishanskoj mitologiji, Seatco su veliki, dlakavi šumski divlji ljudi. Postoje dvije različite vrste Seatcoa koje se pojavljuju u folkloru: moćni, ali relativno dobroćudni šumski duhovi koji se ponekad nazivaju Noćni ljudi (slično Sasquatchima iz plemena Halkomelem) i strašni, zlonamjerni ljudožderi koji se ponekad nazivaju Stick Indijanci. Ta se dva bića često brkaju u folkloru i antropologiji, jer se vjeruje da izaziva antagonizam ovih duhova da ih se zove njihovim pravim imenima, pa su opći pojmovi poput Seatco (što samo znači "duh"), Noćni ljudi i Stick Indijanci mnogo češće koriste sjeverozapadni američki domoroci.

Izvori

Indijanska mitologija (šumski duhovi)
Chehalis
Clallam
Yakima

Seatco


An Guzmania weberbaueri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Guzmania weberbaueri in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania weberbaueri


Edduverðlaunin 2018 voru veitt við hátíðlega athöfn á Hótel Hilton Reykjavík Nordica 25. febrúar 2018. Konur ákváðu að klæðast rauðu og svörtu á hátíðinni til að minna á MeToo-hreyfinguna.

2018

Edduverðlaunin 2018


Prodidomus robustus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre à Djibouti et en Érythrée.

Description
La femelle holotype mesure .

La femelle décrite par Cooke en 1964 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Dalmas en 1919.

Publication originale
 Dalmas, 1919 : « Synopsis des araignées de la famille des Prodidomidae. » Annales de la Société Entomologique de France, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Prodidomus robustus


Forward er fællesbetegnelsen for small forward og power forward positionerne i basketball. Er man i stand til at spille begge positioner omtales man hyppigt som en combo forward. Udtrykket stretch four bruges også hyppigt om en combo forward, men dette udtryk var oprindeligt et udtryk for en power forward som var i stand til at rykke væk fra kurven og afslutte udefra.

Basketball

Forward (basketball)


Jack Clayton () a fost un regizor și producător de film. Ca membru al grupului Noul val, a devenit cunoscut ca specialist în ecranizări și producător a trei filma de John Huston.

Biografie

Filmografie selectivă

Regizor
 1944 Naples is a Battlefield
 1955 The Bespoke Overcoat
 1959 Drumul spre înalta societate (Room at the Top)
 1961 (The Innocents)
 1964 Mâncătorul de dovleac (The Pumpkin Eater)
 1967 Casa mamei noastre (Our Mother's House)
 1974 Marele Gatsby (The Great Gatsby)
 1983 Something Wicked This Way Comes (Something Wicked This Way Comes)
 1987 (The Lonely Passion of Judith Hearne)
 1991 Memento Mori

Producător
 1949 Dama de pică (The Queen of Spades)
 1951 Flesh and Blood
 1952 Moulin Rouge, regia: John Huston
 1953 (Beat the Devil), regia: John Huston
 1954 (The Good Die Young)
 1955 I Am a Camera
 1956 Sailor Beware
 1956 Moby Dick, regia: John Huston
 1956 (The Bespoke Overcoat)
 1956 Trei într-o barcă (Three Men in a Boat)
 1957 Esther Costello (The Story of Esther Costello)
 1958 (The Whole Truth)
 1961 (The Innocents)
 1967 Casa mamei noastre (Our Mother's House)

 Premii și nominalizări
 1955 The Bespoke Overcoat: Cel mai bun scurtmetraj la Festivalul de film din Veneția
 1959 Drumul spre înalta societate: film participant la Festivalul de film din Cannes, nominalizare Oscar
 1961 (The Innocents): film participant la Festivalul de film din Cannes, Directors Guild of America-Award-Nominalizare, National Board of Review-Award
 1964 The Pumpkin Eater: film participant la Festivalul de film din Cannes
 1967 Casa mamei noastre (Our Mother's House): film participant la Festivalul de film din Veneția
 1983 Das Böse kommt auf leisen Sohlen (Something Wicked This Way Comes): Wettbewerbsfilm auf dem Avoriaz Fantastic Film Festival
 1991 Memento (Memento Mori): nominalizare BAFTA,
 1991 Writers Guild of Great Britain-Award - Nominalizare ca scenarist

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1921
Decese în 1995
 Regizori englezi

Jack Clayton


Garching-Hochbrück  est une station de la ligne U6 du métro de Munich. Elle est située à Hochbrück, un quartier de la ville périphérique de Garching bei München. La station de métro se situe à la limite sud-est du quartier éponyme et est principalement utilisée pour développer la zone commerciale qui s'y trouve, qui constitue une grande partie de la zone de peuplement de Hochbrück.

Situation sur le réseau

Vers le nord, les rames de métro disparaissent juste derrière la station de métro dans le tunnel et atteignent la station Garching après . Dans l'autre sens, la ligne passe par le canal de Schleißheim et à côté de la lande de Fröttmaning jusqu'à la station Fröttmaning, à , à Munich. Cette section de l'itinéraire est la plus longue de tout le réseau de métro de Munich sans arrêts.

Histoire
En 1988, le conseil municipal de Garching demande l'extension de la ligne 6, qui se termine à l'époque à Munich à la station Kieferngarten, jusqu'à Hochbrück. Étant donné que le tracé, y compris la gare, passe en surface, le gros œuvre est achevé après un peu plus d'un an. La station entre en service le . Jusqu'à l'ouverture de la ligne vers la station Garching-Forschungszentrum en , Garching-Hochbrück est le terminus nord de la ligne 6. Garching-Hochbrück est l'une des rares stations de métro de Munich avec des quais latéraux. Les deux plates-formes sont séparées par des parois vitrées et ont un accès à chaque extrémité de la plate-forme et un au milieu de la plate-forme. Il y a un pont sur les voies au nord et au sud de la gare. Les quais sont pavés pour les protéger des intempéries en surface. Ils sont chacun recouverts d'une structure en acier.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
La station est desservie par le MVG-Classe B et MVG-Classe C.

Intermodalité
Depuis la gare routière attenante, plusieurs lignes de bus desservent le quartier. La ligne 293 s'étend au sud-ouest de Hochbrück jusqu'à l'Auensiedlung à Munich. La ligne 290 dessert également Garching, d'autres lignes de bus traversent le quartier vers Oberschleißheim (ligne 292), Unterschleißheim (ligne 219) ou vers la station de métro munichoise Am Hart (ligne 294). De plus, la ligne de bus 695 relie Eching à Kirchdorf an der Amper.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Munich
 Ligne U6 du métro de Munich

Liens externes
 u-bahn-muenchen.de

Station de la ligne U6 du métro de Munich
Station de métro mise en service en 1995

Garching-Hochbrück (métro de Munich)


Le tournoi national de volley-ball masculin de la NCAA 2022 est la 51e édition du championnat NCAA de volley-ball masculin, un tournoi annuel visant à sacrer le champion national de volley- ball en salle masculin de la division I et de la division II de la NCAA. Le tournoi est à élimination directe et commence par des matchs de qualification. L'intégralité du tournoi sera organisée par l'Université de Californie à Los Angeles du 1er au 7 mai 2022 au Pauley Pavilion à Los Angeles, en Californie .

Tous les matchs du premier tour seront diffusés sur PAC-12.com. Les demi-finales seront diffusées en direct sur NCAA.com. ESPN2 diffusera la finale le 7 mai.

Participants
Les participants du tournoi a été annoncé sur NCAA.com le dimanche 24 avril 2022.

Programme et résultats
Toutes les heures sont données pour l'heure du Pacifique .

Tableau

All Tournament Team

 Spyros Chakas, Hawai'i (Meilleur joueur)
 Dimitrius Mouchlias, Hawai'i
 Alex Nikolov, Long Beach State
 Spencer Olivier, Long Beach State
 Jakob Thelle, Hawai'i

Notes et références

Sport aux États-Unis en 2022
National Collegiate Athletic Association
Compétition de volley-ball aux États-Unis
Volley-ball en 2022

Championnat NCAA de volley-ball 2022


Legendele căpitanilor stelari  ( - Legendy o zvezdnykh kapitanakh) este o colecție de povestiri științifico-fantastice de G. Altov (Генрих Альтов) traduse de Igor Block. A apărut în 1962 la Editura Tineretului în prima serie a Colecției SF (Cutezătorii, simbolul: "Racheta + steaua").

Cinci povestiri (Circuitul basculant, Gata de zbor!, Primul contact, O întrebare stranie și Mașina râdea...) sunt grupate sub titlul "Poate mașina să gândească?..." Ultimele trei povestiri (Icar și Dedal, Supernova Aretina și Floarea de foc) sunt grupate sub titlul "Legendele căpitanilor stelari".

În limba rusă a apărut în 1961 la Editura "Literatura pentru copii" (Детгиз) din Moscova.

Cuprins
 Cuprins
 Simfonia titanilor (Богатырская симфония, 1960)
Poligonul "Râul înstelat"  (Полигон "Звездная река"? 1960)
Proiectantul principal  (Генеральный конструктор? 1961)

"Poate mașina să gândească?..."
Circuitul basculant (Триггерная цепочка? 1961)
Gata de zbor!   (К взлету готов!? 1961)
Primul contact   (Первый контакт? 1961)
Întrebare stranie   (Странный вопрос? 1961)
"Mașina râdea..."  (Машина смеялась...? 1961)

Căpitanul norocos (Скучный капитан? 1960)

"Legendele căpitanilor stelari" (Легенды о звездных капитанах, 1961). La începutul anilor șaizeci, când numai primii sateliți au ajuns timid dincolo de atmosferă, Altov a scris o serie de povestiri despre oameni care stăpânesc de mult timp spațiul cosmic și despre pionierii care au deschis calea omenirii către stele.
Icar și Dedal?  (Икар и Дедал? 1958)
Supernova Aretina  (Сверхновая Аретина? 1959)
Floarea de foc  (гненный цветок? 1960)

Note

Legături externe
 Legendele căpitanilor stelari, isfdb.org
 Legendele căpitanilor stelari, fantlab.ru

Vezi și
1962 în literatură
Lista cărților științifico-fantastice publicate în România
Genrich Altshuller
Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Tineretului)

Cărți din 1962
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Colecții de povestiri sovietice
Povestiri sovietice

Legendele căpitanilor stelari


48650 Kazanuniversity este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48650 Kazanuniversity este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Zelenchukskaya Station de V. Y. Solovyov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

48650 Kazanuniversity


En gang er en dansk musikvideo fra 2013 instrueret af Kira Richards Hansen.

Handling
Musikvideo med Malk de Koijn. I videoen indgår optagelser fra Fucking tøs.

Medvirkende
 Kenneth Max Petersen
 Rosalina Krøyer
 Frederik Winther Rasmussen
 Mustapha Chouaikhi
 Julius Sigurd Heilmann
 Christian Konradsen
 Kurt Nielsen
 Lars Berg

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

En gang


Yeraltı şehri, Kapadokya bölgesinin en ilginç kültürel zenginliklerinden biri olan çeşitli büyüklükteki yeraltı yerleşimleri 150-200 civarındadır. Ancak 25.000 km² bir alanı kaplayan Kapadokya bölgesinin bütün kasaba ve köylerinde büyüklü ve küçüklü kaya yerleşimi bulunduğundan bu sayı daha da artabilir. Bu kaya yerleşimlerinin büyük bir kısmı yumuşak volkanik tüfün aşağıya doğru derinlemesine oyulmasıyla inşa edilmişlerdir. Oyma esnasında oluşan alet izlerinden yapım teknikleri hakkında henüz yeterli bir bilgiye sahip değiliz.

Yeraltı şehirleri kavramı oldukça yaygın olarak kullanıldığından ve bazılarının 30.000 kişiyi barındırabilecek büyüklükte olmasından dolayı bir kısmını 'Yeraltı Şehri' olarak daha küçüklerini ise 'Yeraltı Köyü' olarak adlandırmak mümkündür.

Kapadokya Bölgesi, geçmişte sık sık çeşitli saldırılara maruz kaldığından, bu şehirlerin yapılış amacı, daha çok tehlike anında halkın geçici olarak sığınmasını sağlamaktır.

Yeraltı şehirleri aynı zamanda yörede bulunan hemen hemen her evle gizli geçitlerle bağlantılıdır. Yörede yaşamış olan insanlar kendilerini daha fazla emniyete almak için yaşadıkları kayadan evleri çeşitli yerlerine geçilmesi zor odalar, tuzaklar hazırlamış, ihtiyaç karşısında kayaların dibine doğru yeni odalar açmışlardır. Böylece koridorlar ve galeriler çoğalarak yeraltı şehirlerini meydana getirmiştir.

Kapadokya bölgesinde en bilinen yeraltı şehirleri; Mazı Yeraltı Şehri ve Kaymaklı Yeraltı Şehri'dir.

Tarihçe
Kapadokya Bölgesi'nde Prehistorik Döneme ait yerleşimler bulunmasına karşın bunların yeraltı şehirleri ile ilişkili henüz tam olarak saptanamamıştır. Ancak Prehistorik Dönem insanlarının hiç olmazsa birkaç odadan ibaret yapay kaya sığınaklarında barınmış olmaları gerekmektedir.

Orta ve Geç Tunç Çağı'na ait kaya kabartmalarının ve yazılı anıtların bölgede sıkça bulunması, ayrıca Hitit şehirlerindeki savunma sisteminde Potern adı verilen yeraltı geçitlerine sıkça rastlanması ve ustaca yapılması nedeniyle yeraltı şehirlerinin yapımında ya da genişletilmesinde Hititlerin de katkısı olduğu kanısı güçlenmektedir.

Hitit şehirlerinde bulunan gizli tüneller genellikle şehre yapılacak saldırılarda düşmanı pusuya düşürmek ve onları arkadan çevirmek için kullanılırdı. Bu yerleşim yerlerinin bir kısmını Hititler oymuşsa askeri amaçlı olarak oymuşlardır. Bundan dolayı herhangi bir arkeolojik buluntu ele geçmemesi normaldir. Ayrıca Hititlerden sonra gelen kavimlerin de bu izleri yok etmesi söz konusudur.

Kapadokya Bölgesi'nde kuvvetli bir Hitit yerleşimi olmamasına karşın bölgedeki tüm antik yerleşimlerde Hititlerin kalıntılarına rastlamak mümkündür. Bölgede yaşayan Hititlerin yerleşim amacıyla yumuşak tüfü oyup yaşamaması için hiçbir neden yoktur.

Ayrıca Topada (Ağıllı) ve Sivasa yazılı anıtlarının hemen yanında yeraltı şehirlerinin bulunması bu görüşü desteklemektedir. Özellikle Nevşehir civarında Roma Dönemi'ne ait kaya mezarları da yeraltı yerleşiminin hemen yakınında olup onlar gibi geniş alanlara yayılmıştır. Hatta kaya mezar odalarında yer alan nişli klineler yeraltı şehirlerinde de bulunmaktadır. Bu, Roma Dönemi halkının da yeraltı şehirlerinin yapımında bir rolü olduğunu göstermektedir. Yeraltı şehirlerine ait bütün bulgular M.S. 5-10. yüzyıllar arasına yani Bizans Dönemi'ne aittir. Genellikle dini ve sığınma amaçlı olarak kullanılan yeraltı şehirlerinin sayısı bu dönemde artmıştır. Bizans Dönemi'nde 7. yüzyılda başlayan Arap-Sasani akınları karşısında Kapadokya'da yaşayan Hristiyan topluluklar sürgü taşlarını kapatarak kendilerini savunuyorlardı. Düşman ise içeride kendini pek çok tehlike ile karşı karşıya kalacağını bildiğinden daha çok su kuyularını zehirleyerek yerli halkı dışarı çıkartmak için çalışıyordu.

Selçukluların da bu yeraltı şehirlerinden yararlandıkları ve askeri amaçlı kullandıkları sanılmaktadır. Çünkü Kapadokya Bölgesindeki Selçuklu Kervansarayları bu yeraltı şehirlerinin 5–10 km uzağında bulunmaktadır. Örneğin Dolayhan Kervansarayı - Tilköy yeraltı şehri, Sarıhan Kervansarayı - Özkonak yeraltı şehri, Ağzıkarahan Kervansarayı - Pınarbaşı (Geyral) yeraltı şehri.

Yeraltı şehirleri hakkında en eski yazılı kaynak Xenophon'un 'Anabasis' adlı kitabıdır. Xenophon, Anadolu'da ve Kafkaslarda yaşayan insanların evlerini yerin altına oydukları ve evlerin birbirlerine dehlizlerle bağlı olduğundan bahsetmektedir. Xenophon M.Ö. 4. yüzyılda yaşadığına göre yeraltı yerleşimlerini en kesin bir şekilde bu döneme tarihlemek mümkündür.

Bölgedeki en eski ciddi çalışmayı 1960-1970 yılları arasında yapan Alman Martin Urban ise yeraltı yerleşimlerini M.Ö. 7.-8. yüzyıllara tarihlemektedir.

Sonuçta, elimizdeki mevcut bilgiler ışığında yeraltı yerleşimlerini bölgedeki ilk medeniyetlerle aynı zamana yani Prehistorik Döneme tarihlemek pek yanlış olmayacaktır. Çünkü taş endüstrisini oldukça iyi bilen Prehistorik Dönem insanlarının basit aletlerle yumuşak tüfü oyması zor değildir. Bu dönemde birkaç odadan ibaret olan, Kapadokya'ya gelen değişik topluluklar tarafından devamlı olarak genişletilen yeraltı yerleşimleri, bir önceki kültürün tüm arkeolojik izleri yok edilerek bugünkü halini almıştır. Ancak unutmamak gerekir ki yeraltı şehirlerinin en yaygın kullanımı Bizans Döneminde olmuştur.

Kapadokya'daki yeraltı şehirleri


Župni dvor (Krapina) je objekt u gradu Krapini zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župni dvor sagrađen je u drugoj polovini 18. st. na uzvisini uz župnu crkvu sv. Nikole. Katnica s podrumom, građena od opeke i kamena, pravokutnog tlocrta, s glavnim pravilno raščlanjenim pročeljem okrenutim prema jugu. U središnjoj je osi portal u plitko istaknutom rizalitu zaključenom u obliku trokutnog zabata. S obje strane središnjeg hodnika nižu se prostorije, povezane s ulazom kratkim stubištem, dok se onim uz začelni zid, penje na kat. Najveća soba, "palača", nadsvođena je koritastim svodom, oslikanim freskama, dok je većina ostalih nadsvođena češkim kapama. Organizacija i oblikovanje unutarnjeg prostora i pročelja zadržali su stilske karakteristike baroknog klasicizma iz vremena gradnje.

Zaštita
Pod oznakom Z-3486 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralno-profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Građevine u Krapini
Kurije u Hrvatskoj

Župni dvor u Krapini


The Eclectic Moniker er den danske indiebands The Eclectic Monikers selvbetitlede debutalbum, der blev udgivet i 2012.

Albummet modtog hovedsageligt positive anmeldelser, og det modtog fire ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA. Det nåede at tilbringe tre uger på Album Top-40 med en niendeplads som højeste placering.

Spor
 "Typewriter Tip Tip Tip" - 3:05
 "Easter Island" - 3:12
 "From All Of Us" - 3:30
 "Polaroids" - 2:17
 "Going To Paris" - 3:22
 "Terminal" - 3:57
 "Fireworks" - 3:24
 "Billboards" - 3:33
 "Two Officers" - 3:46
 "A Million Balloons" - 4:42
 "Aquarium" - 3:44
 "Sunshine Song" - 7:21

Referencer

Eksterne henvisninger
The Eclectic Moniker på discogs

Popalbum fra Danmark
Album fra 2012

The Eclectic Moniker (album)


Los Gallardos, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 3,752 kişidir. Belediye, 35 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Los Gallardos - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Los Gallardos - Diputación Provincial de Almería

Los Gallardos


Haris Alexiou (Yunan alfabesiyle: Χάρις Αλεξίου) ya da gerçek adıyla Hariklia Rupaka (Yunan alfabesiyle: Χαρίκλεια Ρουπάκα; d. 27 Aralık, 1950; Tebai, Yunanistan), Yunan şarkıcı. Yunan müzik tarihinde albümleri rekor satış yapan ilk sanatçıdır.

Haris Aleksiu, Yunanistan'ın en sevilen şarkıcılarından biridir. Müzik hayatına ünlü olmadan önce panayırlarda söylediği halk şarkılarıyla başlamıştır. Müzik tutkusunun kariyerine dönüşmesi ise 1972 yılında George Dalaras ile birlikte Asia Minor albümünde yer almasıyla olur. Haris Aleksiu 1970'lerden beri ticari açıdan başarılı çalışmalar yapmıştır. Manos Loyzos, Mikis Thedorakis gibi önemli Yunan besteci ve söz yazarlarıyla çalışmış, dünyadaki en önemli konser salonlarında şarkı söylemiş ve çok sayıda ödül kazanmıştır. Müzik yaşamına başlamasında bugüne otuzdan fazla albüm yayınlamıştır.

Rebetiko, Modern Laika müziği ve Yunan halk müziği dalında birçok şarkıyı seslendirmiştir. Türkiye'de zaman zaman Pop Müzik'in birçok ismi onun söylediği şarkıları Türkçe yorumlamışlardır.

Kariyeri
Haris Aleksiu, 1972 yılında Dalaras ile yer aldığı albüm ses getirdikten sonra 1973 yılında Manos Loyzos, Lefteris Papadopoulos, Apostolos Kaldaras ve Odos Aristotelous gibi sanatçıların albümlerinde yer aldı. 1975 yılında ise ilk kişisel albümü olan ''12 Laika Songs''u çıkardı. Askeri cuntanın çöküşünden sonraki ilk yıl, Haris Aleksiu geleneksel şarkılar, baladlar, modern şarkılar, türküler ve rebetikalar söyledi.

Uzun süre George Dalaras, Dimitra Galani, Basilis Papakonstantinou ve Yannis Parios ile birlikte çalıştı. Popülaritesi zirveye ulaştı. O zamandan beri "Yunanistan'ın Haroula'sı" olarak tanımlanır.

1979'da "Ta tragoudia tis Haroulas" ("Haroula'nın Şarkıları") albümü yayınlandı. Albümde yer alan "o Fantaros" ("Asker") hit parçalardan biri oldu. " Ola se thymizoun" ("Her Şey Bana Seni Hatırlatıyor") ise tüm zamanların en ses getiren Yunan şarkılarından biri oldu. 1980'de piyasaya sürdüğü "Fevgo" ("Ayrılıyor") ve "Ximeroni" ("Gün Tatilleri") şarkıları ile zirvede kalmayı başardı.

Dimitra Galani ile birlikte hazırladığı "Dünün Şarkıları" adlı albümünde geleneksel türküler, rebetika ve laika kayıtlarını dinleyicisiyle buluşturdu. Dünyanın pek çok yerinde hayranlarıyla buluştu.

Haris Aleksiu, dinleyicisini her yıl piyasaya sürdüğü yeni parçalarla kendine bağladı. 1989 yılında "The Show in on" isimli müzikalde Dimitra Galani ve Yannis Parios ile iki yıl boyunca çalıştı. Atina ve Selanik'te ses getiren müzikalden aynı isimli bir albüm çıktı.

Haris Aleksiu sanat hayatında üretkenliği prensip edindi. 1972'den 2022'ye kadar pek çok albüm çıkardı. Sunuculuk ve oyunculuk yaptı. Oyunculuk kariyerini 2022 yılında yayınlanan mini dizi Maestro ile taçlandırdı.

Türkiye ile ilişkisi
Türkiye'de Haris Alexiou'nun İzmir doğumlu olduğuna dair çıkarılan şehir efsanesinin kökü aslen İzmirli olan ailesinin 1924 yılında mübadele ile Yunanistan'a göç etmesine dayanmaktadır. Annesi 1924'e kadar, bugün Menderes ilçesi (eskiden Cumaovası) sınırları içinde yer alan ve artık Tahtalı Barajı'nın suları altında kalan Bulgurca köyünde, babası ise Seydiköy'de yaşamış.

1999 Marmara Depremi'nin ardından İstanbul, İzmir ve Atina'da Sezen Aksu ile birlikte konserler vermiştir. Büyük yankı uyandıran bu konserler 2000 yılında da tekrarlanmıştır. Beyazıt Öztürk'ün sunuculuğunu yaptığı Beyaz Show programına çıkmış, Türkiye'de daha da çok tanınmıştır. 1992'de başladığı ve yıllar süren dünya turnesi onun İsrail'den Japonya'ya tüm dünyada tanınmasına olanak sağlamıştır.

16 Mayıs 2010 tarihinde kendisinin de katılımıyla gerçekleştirilen tören ve protokolle birlikte sanatçının üzerinde fotoğrafının ve hayat hikâyesinin bulunduğu tabelayla Gaziemir'de bir caddeye "Gaziemirli Haris Alexiou Dostluk Caddesi" adı verildi.

Haris Alexiou'nun Türkçeleştirilen Şarkılarına Örnekler
1.
 Teli Teli Teli (Yunanca)
Besteci:Manos Loizos, Şarkı Sözü Yazarı:Pithagoras
Albüm: TA TRAGOUDIA TIS HAROULAS 1979
 Telli Telli Telli (Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Murathan Mungan
Seslendiren: Yeni Türkü
Albüm: Akdeniz Akdeniz 1983

2.
 Pes mou pos ginete (Yunanca)
Besteci:Manos Loizos, Şarkı Sözü Yazarı:M. Rasoulis
Albüm: TA TRAGOUDIA TIS HAROULAS 1979
 Maskeli Balo (Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Murathan Mungan
Seslendiren: Yeni Türkü
Albüm: Akdeniz Akdeniz 1983

3.
 Ola se thimizoun (Yunanca)
Besteci:Manos Loizos, Şarkı Sözü Yazarı:M. Rasoulis
Albüm: TA TRAGOUDIA TIS HAROULAS 1979
 Olmasa Mektubun (Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Murathan Mungan
Seslendiren: Yeni Türkü
Albüm: Günebakan 1986

4.
 Mia pista apo fosforo (Yunanca)
Besteci: Thanos Mikroutsikos, Şarkı Sözü Yazarı:L.Nikolakopoulou
Albüm: KRATAI HRONIA AFTI I KOLONIA 1990
 Herşeyi Yak (Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Sezen Aksu
Seslendiren: Sezen Aksu
Albüm: Gülümse 1991
 Nefes Almak İstiyorum (Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Şehrazat
Seslendiren: Yonca Evcimik
Albüm: Abone 1991

5.
 Eleni (Yunanca)
Besteci:Thanos Mikroutsikos Şarkı Sözü Yazarı:B. Tsikliropoulos
Albüm:I AGAPI EINAI ZALI1986
 Sevgili (Daha çok:"Bir tek sevgili" olarak bilinir)(Türkçe)
Şarkı Sözü Yazarı: Murathan Mungan
Seslendiren: Nükhet Duru
Albüm:Çek halatı gönlüm 1987

6.
 Romantzo (Yunanca)
Besteci: Haris Aleksiou Albüm: VISSINO KAI NERANTZİ2006
 Ağıt (Türkçe)
Söz: Can Dündar
Seslendiren: Ayşegül Aldinç
Albüm: Nefes (Ayşegül Aldinç albümü)2000

Diskografi
 1975 12 Laika Tragoudia
 1976 Laikes Kiriakes
 1976 Haris Alexiou 2
 1977 24 Ke (1) Tragoudia
 1979 Ta Tragoudia Tis Haroulas
 1980 Ximeroni
 1981 Ta Tragoudia Tis Xthesinis Imeras
 1981 Ta Tragoudia Tis Gis Mou
 1982 I Zoi Mou Kiklous Kani
 1983 Ta Tsilika
 1984 Emfilios Erotas
 1986 I Agapi Einai Zali
 1987 I Haris Alexiou Se Aprovlepta Tragoudia
 1988 I Nihta Theli Erota
 1990 Kratai Hronia Afti I Kolonia
 1991 I Alexiou Tragoudai Hadji
 1991 I Diki Mas Nihta
 1992 Di' Efhon
 1994 Hei
 1995 A Paris
 1995 Odos Nefelis '88
 1996 Girizontas Ton Kosmo 92-96
 1997 Ena Fili Tou Kosmou
 1997 Girizontas Ton Kosmo Kai Ena Fili Tou Kosmou
 1998 To Paihnidi Tis Agapis
 2000 Paraxeno Fos
 2000 Psithiroi
 2002 Cine Keramikos
 2003 Os Tin Akri Tou Ouranou Sou
 2004 Anthologio
 2006 Vissino Kai Nerantzi
 2012 İ Tripla
 2014 Ena Fili (Single)
 2014 Ta Oneira Ginontai Pali
 2016 Ena Nai Kruvei Ena Ohi (Single)
 2016 Mia Foni (Film Single)

Dış bağlantılar
 http://www.alexiou.gr

Yaşayan insanlar
1950 doğumlular
Yunan kadın şarkıcılar
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Rebetiko müzisyenleri
İzmir Rumları

Haris Aleksiu


Studiile de Frédéric Chopin sunt trei seturi de studii (studii solo) pentru pian publicat în anii 1830. Există douăzeci și șapte compoziții în ansamblu, cuprinzând două colecții separate de doisprezece, numărate Op.  10 și Op. 25 și un set de trei fără numărul opus.

Istorie

Compoziții

Studiile lui Chopin au format temelia pentru ceea ce era atunci un stil revoluționar de jocul pentru pian. Acestea sunt unele dintre cele mai provocatoare și mai evocatoare piese ale tuturor lucrărilor din repertoriul concertului de pian. Din acest motiv, muzica rămâne populară și deseori interpretată atât în concert, cât și în cea privată. Unele sunt atât de populare că li s-au dat porecle; cel mai popular dintre toate este Op. 10, No. 3 , uneori identificate prin numele " Tristesse " ( "Tristețe") sau "L'Adieu" ( " Adio "), precum și "Studiul Revoluționar" ( Op. 10, No. 12 ). Nu există porecle ale creației originale a lui Chopin.

Toate cele douăzeci și șapte studii au fost publicate în timpul vieții lui Chopin; Op. 10, primul grup de doisprezece, au fost compuse între 1829 și 1832 și au fost publicate în 1833, în Franța, Germania și Anglia. Cele douăsprezece studii Op. 25 au fost compuse la diferite momente între 1832 și 1836 și au fost publicate în aceleași țări în 1837. Ultimele trei, dintr-o serie numită Méthode des méthodes de piano compilate de Ignaz Moscheles și François-Joseph Fétis , au fost compuse în 1839, fără un număr de opus atribuit. Au apărut în Germania și Franța în noiembrie 1840 și în Anglia în ianuarie 1841.  Copii însoțitoare ale acestor ediții importante, de obicei, există mai multe manuscrise dintr-o singură epistolă în mâna lui Chopin și copii suplimentare făcute de prietenul său apropiat, Jules Fontana , împreună cu edițiile lui Karol Mikuli , elevul lui Chopin.

Primele studii ale setului Opus 10 au fost scrise când Chopin era încă în adolescență. Ele se situează alături de lucrările timpurii ale lui Felix Mendelssohn ca exemple rare de compoziții extrem de tinerești care sunt considerate atât inovatoare, cât și demne de incluziune în canonul standard. Studiile lui Chopin au ridicat forma muzicală de la exerciții pur utilitare la mari capodopere artistice.

Impact
Deși seturile de exerciții pentru pian au fost comune de la sfârșitul secolului al XVIII-lea ( Muzio Clementi , Johann Baptist Cramer , Ignaz Moscheles și Carl Czerny erau compozitori de cele mai semnificative), studiile lui Chopin nu numai că prezenta un set complet nou de provocări tehnice , dar au fost primele care au devenit o parte obișnuită a repertoriului de concerte. Studiile sale combină substanța muzicală și provocarea tehnică pentru a forma o formă artistică completă. Ele sunt adesea ținute în mare considerație ca produs al stăpânirii combinării celor două. Efectul său asupra contemporanilor precum Franz Liszt era evidentă, pe baza revizuirii pe care Liszt a făcut-o după seria de concerte, după întâlnirea cu Chopin. Contemporanul muzician polonez Tadeusz A. Zielinski a scris, pe op. 10, că "nu numai că au devenit o demonstrație ordonată a unui nou stil de pian și a formulelor specifice lui, dar și o înnobilare artistică a acestui stil". is style."

Studiile lui Chopin nu au nici o influență modernă. Câteva studii s-au depus în muzică populară, filme sau emisiuni de televiziune.

Lista Studiilor

Études Op. 10
Primul set de Studii a fost publicat în 1833 (deși unele au fost scrise încă din 1829). Chopin  avea de douăzeci și trei de ani și deja cunoscut ca compozitor și pianist în saloanele din Paris, unde a dus la cunoașterea lui Franz Liszt . Ulterior, Chopin și-a dedicat întregul opus - " à mon ami Franz Liszt " (prietenului meu, Franz Liszt).

Studii Op. 25
Al doilea set de studii, a fost publicat în 1837 și dedicat amantei lui Franz Liszt, Marie d'Agoult , ale cărei motive sunt speculative.
{| class="wikitable"
! Opus și nume|| Cheia || Început || Audio
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 1 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 1 Harpa Eoliană sau Păstorul || A-flat major ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 2 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 2 Albinele || F minor ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 3 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 3 Călărețul || F major ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 4 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 4 Paganini || A minor || ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 5 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 5 Nota Greșită || E minor ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 6 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 6 Treimi || G-sharp minor ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 7 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 7 Violoncel || C-sharp minor ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 8 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 8]] Șesimi' || D-flat major ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 9 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 9 Fluturele || G-flat major ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 10 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 10 Octava || B minor ||  ||
|-
| Studiul Op. 25, Nr. 11 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 11 Vânt de Iarnă || A minor ||  ||
|-
| Étude Op. 25, Nr. 12 (Chopin)|Étude Op. 25, No. 12 Ocean ||| C minor ||  ||
|}

 Trois nouvelles études
Trois nouvelles études au fost scrise în 1839 ca o contribuție la Méthode des méthodes de piano , o carte de instrucțiuni de pian de Ignaz Moscheles și François-Joseph Fétis și nu li s-a dat un număr separat de opus . În timp ce este mai puțin genial din punct de vedere tehnic decât cei din Op. 10 și 25, aceste trei studii păstrează totuși formula lui Chopin pentru echilibrul armonic și structural.

Studiile lui Chopin sunt exigente punct de vedere tehnic, și necesită jucătorilor să aibă o experiență semnificativă cu viteza, arpegii și triluri chiar și în degete mai slabe.

Pentru toate studiile

Casella, Alfredo . F. Chopin. Studi per pianoforte . Milano: Edizioni Curci, 1946.

Cortot, Alfred . Frédéric Chopin. 12 Études, op.10 . Édition de travail des oeuvres de Chopin. Paris: Éditions Salabert, 1915.

Cortot, Alfred. Frédéric Chopin. 12 Études, op.25 . Édition de travail des oeuvres de Chopin. Paris: Éditions Salabert, 1915.

Galston, Gottfried. Studienbuch [Carte de studiu]. III. Abend (al treilea recital) (Frédéric Chopin). Berlin: Bruno Cassirer, 1910.

Pentru unele studii

Busoni, Ferruccio . Klavierübung în zehn Büchern [Tutorial de pian în zece cărți], zweite umgestaltete und bereicherte Ausgabe. Buch 8 (Variationen und Varianten nach Chopin). Leipzig: Breitkopf & Härtel, 1925.

Godowsky, Leopold . Studien über die Etüden von Chopin (Studii asupra Etudelor lui Chopin). New York: G. Schirmer Inc., 1899 (Berlin: Schlesinger'sche Buch- und Musikhandlung, 1903).

Joseffy, Rafael . Etudes pentru pian . Ediția instructivă. New York: G. Schirmer, 1901.

 Parafraze
Godowsky, Leopold . 53 Studii asupra lui Études al lui Chopin . New York: G. Schirmer Inc., 1899 (Berlin: Schlesinger'sche Buch- und Musikhandlung, 1903).

Wührer, Friedrich . Achtzehn Studien zu Frédéric Chopins Etuden'' [sic] [18 Studii asupra Études al lui Chopin]. În Motu Contrario [In Motion Motion].

Heidelberg: Willy Müller, Süddeutscher Musikverlag, 1958.

Note

Lectură suplimentară
 Bülow, Hans von . "Observații privind studiile separate." În Auserlesene Klavier-Etüden von Fr. Chopin . München: Jos. Aibl, 1880.

 Collet, Robert. "Studii, preludii și imprompt." În Frédéric Chopin: Profiluri ale omului și muzicianului . Ed. Alan Walker. Londra: Barrie & Rockliff, 1966.
 Czerny, Carl . Școala de compoziție practică Londra: R. Cocks & Co. , [1848]; Reprint, New York: Da Capo Press, 1979.

 Deschaussées, Monique. Frédéric Chopin: 24 de ani de experiență . Fondettes: Van de Velde, 1995.

 Eigeldinger, Jean-Jacques . Chopin: Pianist și învățător după cum vedeau elevii săi . Cambridge University Press, 1986

 Ekier, Jan, ed. (Editia Nationala) "Despre Etudes".
"Comentariu de performanță." "Comentariu sursă." Chopin Etudes . Varșovia: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1999.

 Finlow, Simon. "Cele douăzeci și șapte de ani și antecedentele lor." În Jim Samson (ed.), Companionul Cambridge către Chopin . Cambridge: Cambridge University Press, 1992.

 Galston, Gottfried. Studienbuch . III. Abend (Frédéric Chopin). Berlin: Bruno Cassirer, 1910.

 Huneker, James. "Experimentele Studii-Titanice". În Chopin: Omul și muzica lui . New York: Fiii lui Charles Scribner, 1900.

 Kogosowski, Alan. - Stăpânirea lui Chopin Études. Un compendiu al lui Chopin: Geniul pianului . E-Book, 2010.

 Leichtentritt, Hugo. "Die Etüden." În Analiza der Chopin'schen Klavierwerke [Analiza lucrărilor de pian al lui Chopin]. Bandă II. Berlin: Max Hesses Verlag, 1922.
Lear, Grande Etudes a lui Angela Chopin . 5 februarie 2007.

 Leontsky, Jan: Interpretarea lui Chopin. Etudes op.10 & op.25. Analiza, comentariile și alegerile interpretative . Edițiile Tarnhelm.
Nu, Frederick. Chopin ca om și muzician . Londra: Novello, Ewer și Co., 1888.

 Paderewski, Ignacy Jan , Ludwik Bronarski, Józef Turczynsky, ed. (Ediția "Paderewski"). "Caracterul ediției actuale." "Comentariu." Studii de Chopin (Etudes) . Varșovia: Instytut Fryderyka Chopina, 1949.

 Samson, Jim. "Reflexiile barocului". În muzica lui Chopin . Londra: Routledge și Kegan Paul, 1985.

 Schumann, Robert . "Die Pianoforte-Etuden, ihren Zwecken nach geordnet" ["Pianofortele Études, clasificate în funcție de scopurile lor"]. Neue Zeitschrift für Musik Nr. 11, 6 februarie 1836, p. 45.

 Zimmermann, Ewald, ed. (Henle Edition). "Kritischer Bericht" (Raport Critic). Chopin Etudes . München: G. Henle Verlag , 1983

Compoziții de Frédéric Chopin

Studii (Chopin)


Malonogometni klub "Gorovo" (MNK "Gorovo"; Gorovo Opatija; Gorovo) je futsal (malonogometni) klub iz Opatije, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.

O klubu
MNK "Gorovo" je osnovan u siječnju 2007. godine. Klub je započeo s natjecanjem u "Katoličkoj malonogometnoj ligi sv. Jeronim" u Rijeci. 2008. godine klub je pokrenuo školu futsala koja traje i dalje
te "Opatijsku malonogometnu ligu".
2010. godine MNK "Gorovo" je primljen u članstvo "Sportskog saveza Grada Opatije" i "Hrvatskog nogometnog saveza".
Od sezone 2010./11., pa do sezone 2014./15. "Gorovo" je bilo član "2. HMNL - Zapad". 2015. godine je došlo do ujedinjenja skupina "Zapad" i "Sjever" u "2. HMNL", te "Gorovo" odustaje od seniorske momčadi, dalje nastavljajući rad s mlađim kategorijama.
Uz ligaško i kup natjecanje, "Gorovo" je sudjelovalo i na raznim turnirima.

Uspjesi
 2. HMNL - Zapad
 doprvak:

 Hrvatski malonogometni kup - regija Zapad
 finalist: ,

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Vanjske poveznice
 gorovo.hr - službene stranice
 mnk-gorovo.hr, wayback arhiva iz 2010.
 mnk-gorovo.hr, wayback arhiva iz 2017.
 Mnk Gorovo, facebook stranica
 crofutsal.com, MNK Gorovo
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB GOROVO

Izvori
 gorovo.hr, Povijest , pristupljeno 2. rujna 2020.
 mnk-gorovo.hr, O nama,
 crofutsal.com, Predstavljamo | MNK Gorovo, objavljeno 4. prosinca 2010., pristupljeno 2. rujna 2020.
 gorovo.hr, Info – MNK Gorovo , pristupljeno 2. rujna 2020.
 gorovo.hr, Priča o Gorovu i opatijskom dešpetu , pristupljeno 2. rujna 2020.
 poduckon.net, Razgovor: Tihomir Gibičar – MNK Gorovo će iduće sezone dominirati, pristupljeno 2. rujna 2020.
 crofutsal.com, Tramontana podnio ostavku, objavljeno 15. ožujka 2013., pristupljeno 2. rujna 2020.
 fininfo.hr, MALONOGOMETNI KLUB GOROVO
 poslovna.hr, MALONOGOMETNI KLUB GOROVO
 bisnode.hr, MALONOGOMETNI KLUB GOROVO

Šport u Opatiji
Opatija

MNK Gorovo Opatija