An Yushania alpina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karl Moritz Schumann, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wei Chih Lin. An Yushania alpina in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Yushania

Yushania alpina


John Arhtur (Glasgow, 1848 - Saint-Jean-de-Luz, 1921) est un joueur international écossais de rugby.

Il fait partie de l'équipe d'Écosse de rugby qui affronte l'Angleterre dans ce qui constitue le tout premier match international de rugby de l'histoire, en 1871.

Biographie

John William Arthur naît le  à Glasgow, en Écosse. Il a pour frère , qui deviendra également international écossais de rugby.

Évoluant au poste de  au sein du club de Glasgow Academicals RFC, Arthur prend part à la toute première équipe d'Écosse de rugby lors du tout premier match international de rugby de l'histoire. Après une tentative d'essai jugée ratée de George Ritchie, Angus Buchanan devient le premier marqueur d'essai en rugby international que William Cross transforme, devenant ainsi le premier à marquer un point en match international (les essais ne rapportant aucun point à cette époque). À la suite d'une action dans laquelle John Arthur commet un en-avant controversé (selon les règles écossaise, c'est autorisé, pas selon les règles anglaises), Cross inscrit le deuxième essai de son équipe, qu'il ne transforme pas. Malgré un essai des Anglais, celui-ci n'est pas transformé et l'Écosse remporte ce premier match international sur le score final est de 1 à 0.

John Arthur joue aussi le match retour en Angleterre, à The Oval, le .

Son fils, le docteur J. W. Arthur, a joué pour les London Scottish et a été plus tard ordonné comme missionnaire pour aller en Afrique du Sud britannique.

John William Arthur meurt le  à Saint-Jean-de-Luz.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Glasgow
Naissance en avril 1848
Décès à Saint-Jean-de-Luz
Décès en mars 1921
Décès à 72 ans
Joueur international écossais de rugby à XV
Joueur du Glasgow Academicals Rugby Football Club
Décès dans les Basses-Pyrénées

John Arthur (rugby)


Capriccio may refer to:

Music
 Capriccio (music), a piece of music which is fairly free in form
 Fantasia in C major (Haydn), "Capriccio", a 1789 piano composition by Joseph Haydn
 Capriccio (Janáček), a chamber music composition by Leoš Janáček
 Capriccio, a 1929 composition for piano and orchestra by Stravinsky
 Capriccio (opera), a 1942 opera by Richard Strauss
 Capriccio (record label), an Austrian classical music record label

Films
 Capriccio (1938 film), a German historical comedy
 Capriccio (1972 film), by Carmelo Bene
 Capriccio (1987 film), by Tinto Brass

Other uses
 Capriccio (art), in painting an architectural fantasy
 Capriccio (Rex Whistler), a 1936-1938 mural by Rex Whistler at Plas Newydd, Anglesey
 Capriccio, 1990 collection of poems by Ted Hughes
 Capriccio, 2003 manga series volume, see list of One Piece chapters (187–388)

See also
 El Capricho, a building in Comillas, designed by Antoni Gaudí

Capriccio


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 2010 fand vom 28. bis zum 30. Januar 2010 in Winnipeg statt.

Austragungsort
 Winnipeg Winter Club, 200 River Avenue

Medaillengewinner

Weblinks
tournamentsoftware.com

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Winnipeg

Kanadische Badmintonmeisterschaft 2010


محافظة كوانغ بنه  ( بالفيتنامية : Quảng Bình ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في الساحل الوسط الشمالي. . جوهر وهذه المنطقة حديقة وطنية تغطي 857.54 كيلومتر مربع ومنطقة عازلة من 1954 كيلومتر مربع. والحديقة أنشئت لحماية واحدة من أكبر الكهوف في العالم، والمناطق مليئه بالكهوف والمغارات التي تصل إلى 300 جوف، يتألف النظام البيئي من الحجر الجيري.

الكهوف
الكهوف في محافظة كوانغ بنه تتميز بالضخامة حتى أنها تكفي لاستيعاب مبنى مكون من 40 طابقا. وتضم هذه الشبكة من الأنفاق والممرات تحت الأرض ثلاثة من أكبر الكهوف في العالم، بالإضافة إلى مئات الكهوف الجيرية التي تحتضن مغارات وأنهارا جوفية. وتُكتشف سنويا كهوف ضخمة جديدة في هذه المنطقة التي أمطرتها الولايات المتحدة بالقنابل أثناء حرب فيتنام، وبعدها ظل الفقر جاثما على صدور الفيتنامين لأكثر من عقد من الزمان. لكن إقليم كوانغ بنه يشهد الآن جذب سياحي وللراغبين في استكشاف الكهوف الطبيعية، إذ يضم الإقليم متنزها قوميا، أدرجته منظمة اليونيسكو في قائمة التراث العالمي، تبلغ مساحته 126 ألف هكتار، وتخفي أشجاره الاستوائية الكثيفة عالما تحت الأرض تصل مساحته إلى 104 كيلومترات، ولهذا يعد المتنزه أكبر نظام بيئي للغابات والكهوف الكارستية على وجه الأرض. من أشهر الكهوف في فيتنام، هو سون دونغ، الذي يحظى بالنصيب الأكبر من الاهتمام الإعلامي كونه يعد أكبر كهف في العالم. ويبلغ ارتفاع سون دونغ 200 متر واتساعه خمسة كليومترات. اكتشف حطّاب فيتنامي هذا الكهف بمحض الصدفة في عام 1991، ثم توافد عليه العلماء في عام 2009 لسبر أغواره قبل افتتاحه للزوار في عام 2013. إلا أنه لا يُسمح بدخول هذا الكهف إلا لعدد محدود من الزوار، لا يتعدى ألف زائر سنويا، وتصل تكلفة الزيارة الواحدة إلى ما يعادل 2,384 جنيه إسترليني للفرد الواحد، ولهذا يؤثر أغلب الزائرين استكشاف بعض الكهوف الأخرى المعروفة في الإقليم، التي يقدر عددها بالمئات.

وصنفت المنطقة كمنطقة محمية عالمية من قبل منظمة اليونسكو

انظر ايضاً

 كهف شاندونغ

المصادر

روابط إضافية
 Quang Binh province People's Committee
 Zone (DMZ)
 Hotels in Quang Binh

الساحل الوسط شمالي (فيتنام)
خليج تونكين
محافظات فيتنام
مقاطعة كوانج بنه

محافظة كوانغ بنه


A goatherd or goatherder is a person who herds goats as a vocational activity. It is similar to a shepherd who herds sheep. Goatherds are most commonly found in regions where goat populations are significant; for instance, in Africa and South Asia. Goats are typically bred as dairy or meat animals, with some breeds being shorn for wool. The top six goat industry groups in the United States include: meat (includes show), dairy (includes show, pygmy and Nigerian dwarf), fiber or hair (angora, cashmere), 4-H, industrial (weed control, hiking/pack), and biotech (see Goats in agriculture).

Companies using goats to control and eradicate leafy spurge, knapweed, and other toxic weeds have sprouted across the American West.

References

Goatherds
Animal husbandry occupations
Dairy farming
Pastoralists
Herding

Goatherd


سعيد الشوا هو زعيم سياسي عربي فلسطيني كان أول رئيس بلدية لمدينة غزة من سنة 1906 إلى سنة 1917. كما كان أحد أكثر الأعضاء نفوذاً في المجلس الإسلامي الأعلى في غزة. كان معارض للانتداب البريطاني على فلسطين، و كما كان من مؤيدي الامبراطورية العثمانية خلال الحرب العالمية الأولى و من مؤيدي أمين الحسيني مفتي القدس.

مراجع

رؤساء بلدية غزة
سياسيون فلسطينيون
عرب فلسطين العثمانية
عرب في زمن الانتداب البريطاني على فلسطين
مواليد 1868
وفيات 1930
أعضاء المؤتمر العربي الفلسطيني

سعيد الشوا


İsmayıllı Rayonu (Azerice: İsmayıllı rayonu), Azerbaycan'da rayon. Merkezi İsmayıllı kentidir.

Coğrafya
İsmayıllı Rayonu Büyük Kafkas Dağları bölgesine aittir. Kısmen ormanlarla kaplıdır.

Nüfus
Bu rayonda, Lezgiler önemli bir azınlıktır; ana dilleri Lezgice'dir. Nüfusun yaklaşık %80'i Azeri'dir.

Tarih
Rayon Kasım 1931 tarihinde yaratıldı.

Not

İsmayıllı (rayon)


Lance Acord  is an American cinematographer and director. He is best known for his work on the films Being John Malkovich (1999), Adaptation (2002), Lost in Translation (2003),

Early life
Acord studied photography and filmmaking at the San Francisco Art Institute.

Career

Cinematographer
Acord began his career with photographer/filmmaker Bruce Weber, which whom he made documentaries, commercials and music videos. His breakthrough came after he shot the music video for Björk's "Big Time Sensuality", directed by Stéphane Sednaoui. Acord continued to work extensively in commercials and music videos through the 1990s. He earned the MTV Video Music Award for Best Cinematography for his work on the Fatboy Slim music video for "Weapon of Choice", which featured Christopher Walken and was directed by Spike Jonze. He also worked with R.E.M. on a regular basis.

Acord made his first foray into narrative feature filmmaking as the cinematographer of Vincent Gallo's Buffalo '66 (1998). He shot Spike Jonze's films Being John Malkovich (1999), Adaptation (2002), and Where the Wild Things Are (2009), Sofia Coppola's Lost in Translation (2003), Marie Antoinette (2006), and her short film Lick the Star (1998), as well as Peter Care's The Dangerous Lives of Altar Boys (2002).

Commercial director
In the late 1990s, Acord began to transition to commercial directing and in 1998, together with his business partner Jackie Kelman Bisbee, he founded the commercial production company Park Pictures. He received 35 Cannes Lions for his work with clients such as Nike, Apple, HP, Volkswagen, P&G, Subaru. He was nominated for Best Commercial Director by the DGA in 2003, 2011, 2012, and 2017. In 2011, his Super Bowl spot for Volkswagen, "The Force", was named the best ad of 2011 by AdWeek, Creativity, and YouTube and consistently ranks on lists of the greatest Super Bowl commercials of all time. His Apple film "Misunderstood" won the 2014 Emmy Award for Outstanding Commercial. In 2019, he won his second Emmy award for the Nike commercial "Dream Crazy," starring Colin Kaepernick.

In 2019, directed the short film commercial for Xfinity, A Holiday Reunion, based on the film E.T. the Extra-Terrestrial and starring Henry Thomas, who reprises his role as Elliott.

Filmography

Director of photography
Short films

Feature films

Documentary films

Producer
 Robot & Frank (2012)
 God's Pocket (2014)

Executive producer
 The New Tenants (2009) (Short film)
 Cop Car (2015)
 Other People (2016)
 The Rehearsal (2016)
 The Hero (2017)
 An Evening with Beverly Luff Linn (2018)
 The Sentence (2018)
 Hearts Beat Loud (2018)
 Lazy Susan (2019) (Short film)
 Farewell Amor (2020)
 The Last Shift (2020)
 The Truffle Hunters (2020) (Documentary)
 The Heart Still Hums (2020) (Documentary short)
 Born to Play (2020) (Documentary)
 Another Hayride (2021) (Documentary short)
 Long Weekend (2021)
 There There (2022)
 Aisha (2022)
 Broadway Rising (2022) (Documentary)
 The Independent (2022)
 Earth Mama (2023)
 Late Bloomers (2023)
 Flipside (2023)

References

External links
Lance Acord's production company ParkPictures
Lance Acord at SFX company Method Studio

Lance Acord at mvdbase
Lance Acord at Cinematographers.nl

1964 births
People from Fresno County, California
American cinematographers
Living people
San Francisco Art Institute alumni
Archie Williams High School alumni

Lance Acord


Başkalaşım ya da metamorfoz, özellikle böcekler için kullanılan bir terim olup canlının tırtıl düzeyinden yetişkin düzeye geçişine denir.

Insecta sınıfı içerisinde sınıflandırılan canlılar, genel olarak başkalaşım geçirip geçirmemelerine bağlı olarak üç gruba ayrılırlar;

 Ametabolus böcekler: Bu gruba böcek olmayan altı ayaklı (hexapod) canlılardan bir kısmı girer. Bu gruptaki canlıların larva ve yetişkin halleri çiftleşme organlarının yokluğu dışında aynıdır ve başkalaşım geçirmezler.
 Hemimetabolus böcekler: Bu gruba pek çok böcek grubu girmektedir. Larva yetişkinlik aşamasına kademeli olarak geçer ve koza aşaması yoktur.
 Holometabolus böcekler: Kelebekler ve pek çok böcek sınıfının dahil olduğu bu grupta yaşam döngüsü, tırtıl, koza ve yetişkin aşamalarından oluşur.
Başkalaşım geçiren canlılar: kelebek, kene, kurbağa, sinek, arı vb.

Entomoloji

Başkalaşım


Zahir, Brezilyalı ünlü yazar Paulo Coelho'nun romanıdır. 2005 yılının Eylül ayında Can Yayınları ile Türkiye'de çıkmıştır. Önceki kitabı Simyacı ile benzer şekilde haccı konu alır. Kitap aşk, yenilgi ve tutku temaları üzerine kuruludur. Coelho'nun Portekizce yazdığ kitap 44 dile çevrildi. Kitap ilk olarak İran'da Farsça olarak yayımlandı.Korsan ile mücadele için olağandışı bir durum yaşanarak kitap ilk önce bir yazarın anadili dışında yayımlandı. Ancak 18. Tahran Uluslararası Kitap Festivali sırasında İran'da yasaklandı. Hikâye genellikle otobiyografik olmasına rağmen kurgusal olarak tasarlandı.

Kitabın Konusu
Ünlü,  başarılı, zengin bir yazarın savaş muhabirliği yapan karısı Esther bir gün ansızın ortadan kaybolur. Esther kaçırılmış mıdır, öldürülmüş müdür, yoksa kocasını mı terk etmiştir? Çok sevdiği karısını bulmak için yanıp tutuşan yazar, Esther'in en son birlikte görüldüğü Kazak genci Mikhail'le birlikte Fransa'dan İspanya'ya, Hırvatistan'dan Orta Asya steplerine uzanan bir yolculukta bulur kendini.Ahmet Güneş

Kaynakça
 Iran, Coelho'nun romanını yasakladı. BBC News

Dış bağlantılar
 Yazar kitabın temaları hakkında konuşuyor

Çağdaş romanlar
Paulo Coelho romanları
2005 romanları
Portekizce romanlar

Zahir (roman)


As competições de patinação sobre rodas nos Jogos Sul-Americanos de 2022 em Assunção, Paraguai, estão programadas para serem realizadas entre 2 e 4 de outubro de 2022 na SND Arena e Centro Nacional de Patinaje Velocidad.

Calendário

Resumo de medalhas

Quadro de medalhas

Medalhistas

Patinação artística

Patinação de velocidade inline

Participação
Dez nações participarão dos eventos de patinação sobre rodas dos Jogos Sul-Americanos de 2022.

Ver também
 Skate nos Jogos Sul-Americanos de 2022

Referências

Eventos dos Jogos Sul-Americanos de 2022
Jogos Sul-Americanos
2022

Patinação sobre rodas nos Jogos Sul-Americanos de 2022


جزيرة ألكاتراز  هو سجن فيدرالي أمريكي، مشيّد فوق جزيرة الكاتراز أو الصخرة بخليج سان فرانسيسكو في الولايات المتحدة. أُغلِقَ هذا السجن عام 1963 وتم تحويله لاحقاً إلى موقع سياحي.

موقع الكاتراز
 تقع جزيرة الكاتراز في قلب خليج سان فرانسيسكو، وعلى بعد حوالى ميل وربع من مدينة سان فرانسيسكو الشهيرة غرب الولايات المتحدة الأمريكية، ويمكن الوصول إليها في رحلة قصيرة من خلال المعدات والتي تنقل السياح من مرفأ مخصص بمدينة سان فرانسيسكو إلى مرفأ الجزيرة.
 يتمتع موقع الجزيرة بإطلالة جميلة على خليج سان فرانسيسكو من جميع الجهات، فضلا عن المنظر الساحر لمدينة سان فرانسيسكو وأضواؤها ليلا والتي تعد من أجمل مدن العالم.
 أما عن طبيعة الموقع فهو يعتبر قاحلا ويندر به الغطاء النباتي والحيوانات بسبب قلة المياه العذبة والطبيعة الصخرية لتربة الجزيرة بينما تزدحم الجزيرة بطيور النورس البحري التي تتغذى على الأسماك، وكذا بالصقور والغربان.

تاريخ الجزيرة وتشييد السجن
 منذ اكتشاف الامريكتين والوصول إلى الساحل الغربي المطل على المحيط الهادئ، ظلت الجزيرة شبه مهجورة حتى اشتراها الحاكم العسكري لكاليفورنيا من الحكومة المكسيكية عام 1847. وفي عام 1854 أقيمت بها منارة، تعد أول منارات ساحل الباسيفيك.
 وفي نفس الفترة تقريبا بدأ الجيش في استخدام الجزيرة كمكان لحصن وثكنات، ثم كسجن حربي وفي عام 1934 انتقلت الإدارة من وزارة الدفاع إلى وزارة العدل، وصارت الجزيرة بمبانيها، لمدة تتعدى تسعة وعشرين عاماً، مركزاً لسجن فيدرالي، تراعى فيه أقصى درجات الانضباط والحراسة المشددة.

طبيعة وتأمين السجن
لم يكن الكاتراز على الأغلب سجنا لمدى الحياة، بل كان مكاناً مؤقتاً لحجز المجرمين العُصاة الذين يتمردون على لوائح السجون، أو لمن يحاولون الهرب، ويعدون مصدرا دائما للشغب والمشاكل. وبعد أن يتم ترويض جموحهم، وتقويم سلوكهم (وهو ما كان يستغرق في المتوسط ما بين ثمان إلى عشر سنوات)، كان يتم نقلهم إلى سجون أخرى، لذا اعتبر الهدف الأساسي منه هو أن تتحول فكرة الهرب منه لدى السجين إلى فكرة مستحيلة وتجعله يعتاد حياة السجون والانضباط داخلها؛ كما كان السجن أيضا يخلق شعورا قاسياً بالحرمان في نفس السجين الذي يجد نفسه مفتقراً إلى الحرية، وهو على هذا البعد من أضواء وصخب واحدة من أجمل مدن العالم.
أما عن تأمين السجن فقد كان يحتوي على العديد من الموانع الطبيعية والصناعية والتي تجعل الهرب منه مستحيلاً. فمن الموانع الصناعية (حراسة مشددة قوامها حوالي 90 حارساً مسلحاً، بالإضافة إلى ستة أبراج مراقبة تمسح الجزيرة والخليج ليل نهار)، أما الموانع الطبيعية (تتمثل في كون السجن على ارتفاع شاهق على صخرة فوق جزيرة محاطة بمياه خليج سان فرانسيسكو الباردة وتياراتها الخطرة وما تحويه من أسماك  وأسماك القرش).

أرقام عن السجن
 يحتوي السجن على 378 زنزانة (منها 42 للحبس الانفرادي)، ومع ذلك فإن عدد النزلاء كان يبلغ في المتوسط 260، ولم يزد أبداً عن 302.
 مر على هذا السجن 1545 سجينا، خرجوا منه جميعا (عاجلاً أو آجلاً) ما عدا: 15 منهم ماتوا ميتة طبيعية أثناء تنفيذ مدة العقوبة، و 5 انتحروا، و8 قتلوا على يد زملائهم من المساجين.
 حاول ستة وثلاثين سجيناً الهرب، في أربع عشرة مغامرة منفصلة، نتج عنها (بالإضافة للأرقام السابقة): 5 لم يعرف مصيرهم، 8 قتلى، 2 أعدموا.
 نزل بالسجن العديد من مشاهير الإجرام أمثال آل كابوني الذي أقام هناك من عام 1934 حتى عام 1938، ثم نقل إلى مستشفى السجن، ود باركر، و«المدفع الرشاش» جورج كيللي، وروبرت ستراود، وغيرهم من نجوم عالم الإجرام، الذين كانوا من رواده لفترة ما.

أشهر محاولات الهرب
 عام 1946، حدثت أكثر محاولات الهرب دموية حيث اشتبك ستة سجناء مع الحراس، وكادوا أن ينجحوا في الهرب، لولا أنهم لم يجدوا مفتاح الباب الخارجي. وانتهت المعركة، التي دامت ثلاثة أيام، بموت حارسين وثلاثة سجناء، ثم بإعدام سجينين.
 عام 1962 جرت أكثر المحاولات نجاحا إلا أنها انتهت بفقدان أبطالها الثلاثة في الخليج، حيث اتفق فريق مكون من أربعة مساجين على الهرب بقيادة سجين يدعى فرانك موريس ومعه شقيقان يدعيا جون انجلن وكلارنس انجلن بالإضافة لسجين آخر يدعى آلن وست إلا أن الأخير لم يتمكن من الهرب، وقام المساجين بصناعة رؤوس بشرية مزيفة ووضعوها على الوسائد في أسرتهم للتمويه ثم تسللوا من خلال فتحات التهوية بالسجن ووصلوا أخيرا لمياه الخليج إلا أنهم لم يظهروا بعد ذلك ولم يعثر على جثثهم، وأعلنت بعدها الجهات الأمنية أنهم ربما لم ينجحوا في السباحة وأغرقتهم تيارات الخليج العنيفة وقد تم تجسيد هذه القصة خلال الفيلم الأمريكي الشهير (الهروب من الكاتراز).
ومؤخرا فقط ظهرت مفاجأة في قضية الهاربين الثلاثة من الكاتاراز .. فبعد مرور ما يزيد عن الخمسين عاماً، تخرج أسر السجناء الثلاثة، ملوحين للجميع بأدلة تثبت أن ذويهم الذين تربوا أعمارهم على الثمانين، لم تفشل خطتهم، وأن أجسادهم لم تهبط إلى قاع المحيط، ولم تتقاذفها الأمواج إلى مكان غير معلوم، وأنهم كانوا من الذكاء وكللت خطتهم بالنجاح، والأدلة التي قدمتها الأسر كانت عبارة عن بطاقات معايدة خطوا بأيديهم على صفحتها تهانيهم بأعياد الميلاد مرفق بها صورهم، أرسلها الثلاثة إلى أمهاتهم، تثبت أنهم كانوا على قيد الحياة خلال عقد السبعينيات من القرن المنصرم.

السجن حاليا
 في عام 1963 تقرر إغلاق السجن ونقل نزلائه إلى سجون أخرى. وتعود أسباب هذا القرار إلى تصاعد تكاليف إدارته وترميم مبانيه؛ بالإضافة إلى أن طبيعته (كمكان الهدف الأساسي منه هو تنفيذ العقوبة)، أصبحت لا تتماشى مع الاتجاهات الحديثة في معالجة الجريمة، والتي تدعو لأن يكون الهدف الرئيسي من السجون هو إعادة التأهيل.
 أما الآن فتستغل الجزيرة، كأحد أهم المعالم السياحية في سان فرانسيسكو. وتجلب «المعديات» يوميا آلاف السياح، وتتاح الفرصة للزوار لأن يتجولوا في الجزيرة المسحورة، ويدخلوا كل أجزاء السجن الرهيب، بمساعدة إرشادات واضحة، وتسجيل صوتي ممتع، يحوي بالإضافة إلى الشروح، خلفيات صوتية تعيد تمثيل الأحداث الهامة التي جرت داخل الجدران؛ فيعيش الزائر مرة أخرى في أجوائها المثيرة، حيث يأخذ السجن الزائر في جولة من بداية نزول السجين إلى جزيرة السجن مرورا بغرف الفحص الطبي إلى تبديل ملابس السجين إلى أماكن نزول المجرمين إلى أسلوب حياة السجناء, كل ذلك موثق بالصور حتى بالتسجيلات الصوتية للتحقيقات معهم وقد تأخذ فرصة للاستلقاء على أحد أسرة السجناء وتتخيل نفسك سجينا.

الكاتراز في الثقافة الشعبية
يمثل الكاتراز في الثقافة الشعبية السجن الأسطوري الذي لم يتمكن أحد سجنائه من الهرب منه حيا، وهو يجسد معاني القسوة والحرمان والتطلع الغريزي نحو "الحرية" ، فلا يمكن لمن شاهد فيلم رجل طيور الكاتراز"أن ينسى الأداء الرائع لبرت لانكستر وهو يلعب دور نزيل في سجن أعتى المجرمين. ورغم ذلك فهو إنسان شديد التعلق بالطيور. ولا يستطيع من انحبست أنفاسه مع كلينت إستوود في فيلم الهروب من الكاتراز أن ينتزع من خياله صورة هذا المكان الرهيب. فلقد أصبحت العبارة، التي قالها الحارس المخيف للسجين الجديد، من كلاسيكيات السينما الخالدة "إذا لم تطع قوانين المجتمع، سيرسلونك إلى السجن. وإذا لم تطع قوانين السجن سيرسلونك إلينا هنا".

أفلام سينمائية تناولت سجن الكاتراز
 رجل طيور الكاتراز Birdman of Alcatraz - فيلم أمريكي إنتاج عام 1962- بطولة برت لانكستر
 الهروب من الكاتراز Escape from Alcatraz - فيلم أمريكي إنتاج عام 1979 - بطولة كلينت ايستوود
 الصخرة (فيلم) The Rock - فيلم أمريكي إنتاج 1996 - بطولة نيكولاس كيج
 الكاتراز - مسلسل أمريكي أنتاج عام 2011 (يكشف حقيقة ألكتراز) وهروب المساجين البالغ عددهم 302

المراجع

مصادر وروابط
 موقع الحوار المتمدن http://www.ahewar.org/debat/show.art.asp?aid=189354
 موقع سفاري http://www.sfari.com/forums/sfari3/travel45290/

السجل الوطني للأماكن التاريخية في سان فرانسيسكو
المحيط الهادئ
المناطق التاريخية في السجل الوطني للأماكن التاريخية في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1850 في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1972 في كاليفورنيا
ثقافة سان فرانسيسكو
جزر خليج سان فرانسيسكو
جزر سان فرانسيسكو
جزر شمال كاليفورنيا
حصون في كاليفورنيا
سجون سابقة
متنزهات في سان فرانسيسكو
معالم سان فرانسيسكو (كاليفورنيا)
مناطق محمية أسست في 1972
مواقع جذب سياحي في منطقة خليج سان فرانسيسكو

جزيرة ألكتراز


In photography, bracketing is the general technique of taking several shots of the same subject using different camera settings, typically with the aim of combining the images in postprocessing. Bracketing is useful and often recommended in situations that make it difficult to obtain a satisfactory image with a single shot, especially when a small variation in exposure parameters has a comparatively large effect on the resulting image. Given the time it takes to accomplish multiple shots, it is typically, but not always, used for static subjects. Autobracketing is a feature of many modern cameras. When set, it will automatically take several bracketed shots, rather than the photographer altering the settings by hand between each shot.

Types of bracketing

Exposure bracketing

Without further qualifications, the term bracketing usually refers to exposure bracketing: the photographer chooses to take one picture at a given exposure, one or more brighter, and one or more darker, in order to select the most satisfactory image. Technically, this can be accomplished by changing either the shutter speed or the aperture, or, with digital cameras, the ISO speed, or combinations thereof. Exposure can also be changed by altering the light level, for example using neutral-gray filters or changing the degree of illumination of the subject (e.g. artificial light, flash). Since the aim here is to alter the amount of exposure, but not otherwise the visual effect, exposure compensation for static subjects is typically performed by altering the shutter speed, for as long as this is feasible.

Many professional and advanced amateur cameras, including digital cameras, can automatically shoot a bracketed series of pictures, while even the cheaper ones have a less convenient but still effective manual exposure compensation control.

Exposure bracketing is indicated when dealing with high-contrast subjects and/or media with limited dynamic range, such as transparency film or CCD sensors in many digital cameras.

Exposure bracketing is also used to create fade-in or fade-out effects, for example in conjunction with multi-vision slide shows, or in combination with multiple exposure or flash.

When shooting using negative film, the person printing the pictures to paper must not compensate for the deliberately underexposed and overexposed pictures.  If a set of photos are bracketed but are then printed using automated equipment, the equipment may assume that the camera or photographer made an error and automatically "correct" the shots it determines are "improperly" done.

Images produced using exposure bracketing are often combined in postprocessing to create a high dynamic range image that exposes different portions of the image by different amounts.

Flash bracketing

Flash bracketing is a technique of working with electronic flash, especially when used as fill flash in combination with existing light, maintaining the overall amount of exposure. The amount of light provided by the flash is varied in a bracketed series in order to find the most pleasing combination of ambient light and fill flash. If used for this purpose, flash bracketing can be differentiated from normal exposure bracketing via flash, although the usage of the term is not strict.

Alternatively, if the amount of flash light cannot be altered easily (for example with studio flashes), it is also possible to alter the aperture instead, however, this will also affect the depth of field and ambient light exposure. If the flash to ambient light ratio is to be changed in flash bracketing using this technique, it is necessary to counter-shift the shutter speed as well in order to maintain the level of ambient light exposure, however, with focal plane shutters, this is often difficult to achieve given their limited X-sync speed - and flash techniques such as high-speed synchronization are not available with studio flashes.

Depth-of-field bracketing

DOF (Depth-of-field) bracketing comprises taking a series of pictures in stepped apertures (f-stops), while maintaining the exposure, either by counter-shifting the shutter speed or, with digital cameras, adapting the ISO speed accordingly. In the first case, it will also change the amount of motion blur in the picture. In the second case, it may visibly affect image noise and contrast.

Combining DOF bracketing with multiple exposure, the so-called STF effect (for Smooth Trans Focus) can be achieved as implemented in the Minolta Maxxum 7's automated STF function. This closely resembles the Bokeh-pleasing optical effect of the apodization filter in the Minolta/Sony STF 135 mm f/2.8 [T4.5]'s special-purpose lens.

Focus bracketing

Focus bracketing is useful in situations with limited depth of field, such as macro photography, where one may want to make a series of exposures with different positions of the focal plane and then choose the one in which the largest portion of the subject is in focus, or combine the in-focus portions of multiple exposures digitally (focus stacking). Usually this involves the use of software with unsharp masking, a filtering algorithm that removes out-of-focus portions of each exposure. The in-focus portions are then "stacked"; combined into a single image. Focus stacking is challenging, in that the subject (as in all brackets) must stay still and that as the focal point changes, the magnification (and position) of the images change. This must then be corrected in a suitable application by transforming the image.

White balance bracketing

White balance bracketing, which is specific to digital photography, provides a way of dealing with mixed lighting by shooting several images with different white point settings, often ranging from bluish images to reddish images.

When shooting in a camera's raw format (if supported), white balance can be arbitrarily changed in postprocessing as well, so white balance bracketing is particularly useful for reviewing different white balance settings in the field.

In contrast to manual white balance bracketing, which requires the photographer to take multiple shots, automatic white-balance bracketing, as it is implemented in many digital cameras, requires a single exposure only.

ISO bracketing

ISO bracketing is a form of simulated exposure bracketing in which aperture and shutter speed (thus depth of field and motion blur) remain constant. The brightness levels in this case are only altered by increasing or decreasing gain, or amplification of the digital signal prior to the conversion to an image file such as a JPEG or Tagged Image File Format (TIFF). This type of bracketing must be performed with the camera in Manual mode but is easy to implement simply by shooting a single properly exposed image in RAW and applying exposure compensation in post processing. This is analogous to "pushing" or "pulling" in film processing, and as in film processing, will affect the amount of "grain" or image noise.

It is also possible to apply a type of ISO bracketing which brackets the signal gain while maintaining a constant level of brightness in the finished photograph. In this case the exposure compensation (EV value) setting remains constant while bracketing the ISO value in Av, TV, or P mode, which will have a corresponding effect on the shutter speed, aperture value, or both. This form of ISO bracketing could potentially affect not only image noise, but also depth of field and motion blur.

In-camera automatic ISO bracketing is uncommon and therefore must usually be performed manually.

See also
 Autobracketing
 Exposure fusion, to merge images of different intensities
 Focus stacking, to merge images of different foci

References

Photographic techniques

Bracketing


The Island at the Top of the World - Insula din vârful lumii este un film american de aventură din 1974 regizat de Robert Stevenson, produs de Walt Disney Productions, cu Donald Sinden și David Hartman în rolurile principale.

Rezumat

La Londra, în anul 1907, un aristocrat britanic, industriaș și milionar pe nume Sir Anthony Ross (Donald Sinden) organizează în grabă o expediție în Arctica pentru a-l căuta pe fiul său pierdut Donald. Donald s-a pierdut într-o expediție a cărei misiune era de  a găsi insula fabuloasă în care balenele se duc ca să moară.

Sir Anthony folosește talentele unui arheolog scandinavo-american, ale profesorului John Ivarsson (David Hartman) și ale căpitanului Brieux ( Jacques Marin ), un inventator / aeronaut francez care pilotează expediția într-un dirijabil francez denumit Hyperion, pe care l-a inventat căpitanul Brieux. După ce au ajuns în Arctica, ei îl întâlnesc pe Oomiak (Mako Iwamatsu), un prieten eschimos  comic / curajos al lui Donald, și îl păcălesc să li se alăture în căutările lor.

În cele din urmă, expediția este separată (temporar) de căpitanul Brieux și descoperă o insulă misterioasă, numită Astragard, ocupată de o civilizație pierdută a vikingilor, separată  de restul lumii de secole. Vikingii îi surprind pe Sir Anthony și Ivarsson, dar Oomiak scapă. La scurt timp după aceea îl găsesc pe Donald, dar sunt aproape condamnAți la moarte de către fanaticul Godi (pronunțat "Go-dah"), o persoană religioasă.

Cei trei bărbați (Sir Anthony, Ivarsson și Donald) sunt salvați de la a fi arsi de vii de o fată vikingă curajoasă și frumoasă pe nume Freyja, de care Donald este îndrăgostit profund și reciproc. Ei scapă și se reîntâlnesc cu  Oomiak și găsesc în cele din urmă cimitirul balenelor, dar sunt atacați de balene ucigașe. Aici ei sunt salvați  de reapariția bruscă a căpitanului Brieux, dar sunt încă urmăriți de Godi care este foarte supărat și de războinicii săi.

În cele din urmă, Godi este ucis de explozia care izbucnește când trage cu o săgeată aprinsă în  Hyperion, dar vikingii nu vor lăsa expediția să se întoarcă în lumea lor decât dacă unul dintre ei rămâne în urmă ca ostatic. Ivarsson însă, de bunăvoie, se oferă voluntar să rămână, deoarece prin acest lucru are o șansă de a trăi pe viu istoria. Ivarsson subliniază, de asemenea, că, dacă într-o zi, omenirea va fi vreodată suficient de nechibzuită pentru a se distruge, locuri precum insula Astragard pot deveni refugiul final al umanității.

Sir Anthony, Donald, Freyja, căpitanul Brieux și Oomiak au voie să plece în pace, promițând să nu spună lumii exterioare despre Astragard. În timp ce Ivarsson se îndreaptă înapoi spre Astragard, se întoarce să se uite înapoi, la timp, pentru a vedea cei patru prieteni ai săi cum se mișcă mai departe și mai departe până când dispar în ceața arctică.

Distribuție
 Donald Sinden - Sir Anthony Ross
 David Hartman - Prof. Ivarsson
 Jacques Marin - căpitan Brieux
 Mako - Oomiak
 David Gwillim - Donald Ross
 Agneta Eckemyr - Freyja
 Gunnar Öhlund -  Godi (ca Gunnar Ohlund)
 Lasse Kolstad - Erik
 Erik Silju - Torvald
 Rolf Søder - The Lawspeaker
 Torsten Wahlund - Sven
 Sverre Anker Ousdal - Gunnar (ca Sverre Ousdal)
 Niels Hinrichsen - Sigurd
 Denny Miller - Garda de oraș
 Brendan Dillon - The Factor
 James Almanzar ca inginer francez
 Ivor Barry ca majordom
 Lee Paul ca șef al arcașilor de pe bărci

Vezi și
 Lume pierdută
 Listă de filme americane din 1974
 The Land of Sannikov (film)

Referințe

Legături externe

 Ultimate Disney on the film

Filme din 1974
Filme cu lumi pierdute
Filme regizate de Robert Stevenson
Filme cu acțiunea în Londra
Filme bazate pe romane științifico-fantastice
Filme în limba engleză
Filme Walt Disney Pictures
Filme SF din anii 1970
Filme SF americane
Filme americane

The Island at the Top of the World


Crenshaw er et nabolag i den sydlige del af Los Angeles, Californien. Navnet kommer fra gaden Crenshaw Boulevard. Før 1960'erne var der mange forskellige racer beboende i Crenshaw, men i 1960'erne flyttede afroamerikanere til, og de andre racer flyttede væk. Derfor er Crenshaw i dag et afroamerikansk nabolag. Der har gennem årene været mange bander i området, bl.a Crips og Bloods. Banderne er dog i dag ikke så aktive mere, som de var for et par år siden.

Kendte fra Crenshaw
Ice Cube

Ice-T

Nipsey Hussle

Bydele i Los Angeles

Crenshaw


Koven

ist der Familienname von

 James W. "Jamie" Koven (* 1973), ehemaliger amerikanischer Ruderer

bezeichnet
 Koven (Gebäude), ein Gebäude zur Haltung von Nutztieren

Koven


Jacob Xavier (* 15. März 1936 in Hato-Mera, Ainaro, Portugiesisch-Timor; nach Medienangaben * 1938; † 31. Juli 2012 in Dili, Osttimor) war ein osttimoresischer Politiker. Er war der Vorsitzende der Partido do Povo de Timor (PPT).

Leben
Bei seiner Geburt erhielt Xavier den Namen Eduardo. 1948 wurde er auf den Namen Francisco Xavier getauft, er benutzte aber als Erwachsener den Namen Jacob Xavier. Er besuchte die Grundschule in Ainaro, das Priesterseminar in Soibada und das Hochseminar Nossa Senhora da Fatima in Dare. Im Sankt Joseph-Seminar in Macau machte Xavier einen Abschluss in Theologie.

Anfang der 1960er kehrte Xavier nach Timor zurück und unterrichtete zwei Jahre an der Dr. Machado Senior High School in Dili. Danach war er vier Jahre Administrator des Verwaltungsamts Luro (Kreis Lautém). Aus dieser Zeit berichtet er, er habe "oft gegen die portugiesische Kolonialregierung gekämpft und gegen die lokalen Liurais, die das Volk quälten". 1967 wurde Xavier zum Wehrdienst nach Portugal geschickt. Nach der Ausbildung kam er zuerst nach Dili, dann wieder nach Portugal. 1970 wurde Xavier Distriktsadministrator in Angola (Portugiesisch-Westafrika) und blieb es bis zur Unabhängigkeit der Kolonie 1975. Nach Aussagen aus seinem Umfeld soll Xavier das Dokument unterschrieben haben, das Angola die Unabhängigkeit gewährte. Dafür soll er in Portugal kurze Zeit ins Gefängnis geworfen worden sein. Nach eigenen Angaben erlangte Xavier einen Doktortitel für Theologie an der Katholischen Universität Portugal und einen zweiten an der Universität Coimbra für eine Arbeit über Zivilrecht. 1979 gründete Xavier in Portugal die Movimento Nacional da Libertação de Timor-Dili MNLTD (Nationalbewegung zur Befreiung von Timor-Dili) mit, verließ aber nach internen Streitigkeiten die Gruppe. 1985 folgte die Gründung der Movimento Popular Timor-Leste MPTL (Volksbewegung Osttimor, auch Movimento do Povo de Timor-Leste).

Im Alter von 50 Jahren (1986), berichtet Xavier, habe er von portugiesischen und amerikanischen Verwandten erfahren, dass er der rechtmäßige Erbe des portugiesischen Königsthrons sei. Seine Nachforschungen hätten dies bestätigt, ebenso wie die Verwandtschaft zum englischen Königshaus Windsor. Nach einem Artikel der portugiesischen Nachrichtenagentur Lusa hätten die Windsors Xavier einen Uranbarren in den Kopf implantiert, den sie von den Kennedys bekommen hätten. Xavier erklärt, er könne so jederzeit mit ihnen Kontakt aufnehmen und würde so immer zum Besten gesteuert. Seinen dritten Doktortitel soll Xavier 1991 in Kanonischem Recht in Macau erlangt haben.

2000 kehrte Xavier nach Osttimor zurück und begann sofort sich politisch zu engagieren. Nachdem die MPTL mit der Registrierung zu den Wahlen 2001 an Formalien scheiterte, gründete er mit dem ehemaligen APODETI-Mitglied Ermino da Silva da Costa am 7. Mai 2000 die PPT. Eine ungewöhnliche Kombination, denn Silva da Costa war die ehemalige Nummer drei der pro-indonesischen Milizen in Osttimor. Im Wahlkampf fiel Xavier durch Exzentrik auf. Er erklärte, sein Heiliges Haus (Uma Lulik, in etwa sein Stammsitz) sei der Buckingham Palace, der bei einem Wahlsieg Geld nach Osttimor schicken werde. Das Gold Timors, das eigentlich ihm gehöre, sei gestohlen worden, um die Weltbank zu gründen. Im Fernsehen kündigte Xavier an, jeder, der wolle, könne Geld bei der Bank anfordern. Am nächsten Tag war das Büro der Weltbank in Dili von Menschen belagert. Xavier erklärte, er sei noch im Rechtsstreit mit der Weltbank, doch man könne sich trotzdem dort Ansprüche auf eine zukünftige Auszahlung bestätigen lassen. Der örtliche Repräsentant der Weltbank sah sich gezwungen, das zu dementieren. Weiter schlug Xavier ein Zwei-Banken-System für Osttimor vor: eine Bank für die Liurais, eine für das "normale" Volk. Dafür erhielt er den Spitznamen Mr. Two Banks. Die PPT erhielt mehr als 9.000 Stimmen und zwei Abgeordnete im Parlament. Einen Parlamentssitz nahm Xavier ein, der als aktiver und lautstarker Sitzungsteilnehmer auffiel.

Den Abgeordneten Manuel Tilman von der ebenfalls als monarchistisch geltenden Klibur Oan Timor Asuwain (KOTA) beschuldigte Xavier mehrmals des Diebstahls von Vermögen. Im Mai 2005 umzingelten etwa 20 PPT-Anhänger das Wohnhaus Tilmans und forderten die Herausgabe von zwei Millionen US-Dollar, die Tilman angeblich von zwei britischen Konten Xaviers entwendet haben sollte. Die Polizei schritt ein. Es war bereits der zweite Angriff von PPT-Mitgliedern auf Tilman. 2007 unterstützte Xavier und die PPT trotzdem Tilman im Präsidentschaftswahlkampf 2007, so dass er in sieben Sucos in Xaviers Hochburg Ainaro am meisten Stimmen erhielt. Insgesamt erhielt Tilman aber nur 4,09 % der Stimmen im Präsidentschaftswahlkampf 2007. Tilman und Xavier zogen nach den Parlamentswahlen 2007 mit einer gemeinsamen Liste von KOTA und PPT wieder in das Parlament ein. Der Wissenschaftler Leong Kar Yen berichtete, Xavier habe ihm während des Wahlkampfs erzählt, er habe einen Computer im Körper sowie einen abnehmbaren Penis und schreibe gerade ein Buch darüber, "wo Gott wohnt".

Bei den Neuwahlen 2012 trat die PPT nicht an. Xavier trat stattdessen als Kandidat auf Platz 5 der Liste der Partido Democrático (PD) an und konnte so erneut als Abgeordneter in das Parlament einziehen. Allerdings starb Xavier kurz nach der Wahl. Seinen Abgeordnetensitz erhielt Virgilio da Costa Hornai.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied der Verfassunggebenden Versammlung Osttimors
Abgeordneter des Nationalparlaments Osttimors
Parteivorsitzender (Osttimor)
PPT-Mitglied
Osttimorese
Geboren 1936
Gestorben 2012
Mann

Jacob Xavier


Altıntaş şu anlamlara gelebilir:

Yerler
 Altıntaş - Kütahya ili ilçesi
 Altıntaş, Çelikhan - Adıyaman ili Çelikhan ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Kalecik - Ankara ili Kalecik ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Bozdoğan - Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Mudanya - Bursa ili Mudanya ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Orhaneli - Bursa ili Orhaneli ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Keşan - Edirne ili Keşan ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, İliç - Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Aşkale - Erzurum ili Aşkale ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Köse - Gümüşhane ili Köse ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Altıntaş - Kütahya ili Altıntaş ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Midyat - Mardin ili Midyat ilçesine bağlı mahalle
 Altıntaş, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Uşak - Uşak ili merkez ilçesine bağlı köy
 Altıntaş, Bahçesaray - Van ili Bahçesaray ilçesine bağlı mahalle

Kişiler
 Altıntaş (soyadı)

Eğitim
 Altıntaş Meslek Yüksekokulu, Dumlupınar Üniversitesi'ne bağlı meslek yüksek okulu

Altıntaş (anlam ayrımı)


In mathematics, the Gauss class number problem (for imaginary quadratic fields), as usually understood, is to provide for each n ≥ 1 a complete list of imaginary quadratic fields  (for negative integers d) having class number n. It is named after Carl Friedrich Gauss. It can also be stated in terms of discriminants. There are related questions for real quadratic fields and for the behavior as .

The difficulty is in effective computation of bounds: for a given discriminant, it is easy to compute the class number, and there are several ineffective lower bounds on class number (meaning that they involve a constant that is not computed), but effective bounds (and explicit proofs of completeness of lists) are harder.

Gauss's original conjectures
The problems are posed in Gauss's Disquisitiones Arithmeticae of 1801 (Section V, Articles 303 and 304).

Gauss discusses imaginary quadratic fields in Article 303, stating the first two conjectures, and discusses real quadratic fields in Article 304, stating the third conjecture.
Gauss conjecture (class number tends to infinity)
Gauss class number problem (low class number lists) For given low class number (such as 1, 2, and 3), Gauss gives lists of imaginary quadratic fields with the given class number and believes them to be complete.
Infinitely many real quadratic fields with class number one Gauss conjectures that there are infinitely many real quadratic fields with class number one.

The original Gauss class number problem for imaginary quadratic fields is significantly different and easier than the modern statement: he restricted to even discriminants, and allowed non-fundamental discriminants.

Status
Gauss conjecture solved, Heilbronn, 1934.
Low class number lists class number 1: solved, Baker (1966), Stark (1967), Heegner (1952).
Class number 2: solved, Baker (1971), Stark (1971)
Class number 3: solved, Oesterlé (1985)
Class numbers h up to 100: solved, Watkins 2004
Infinitely many real quadratic fields with class number one Open.

Lists of discriminants of class number 1

For imaginary quadratic number fields, the (fundamental) discriminants of class number 1 are:

The non-fundamental discriminants of class number 1 are:

Thus, the even discriminants of class number 1, fundamental and non-fundamental (Gauss's original question) are:

Modern developments
In 1934, Hans Heilbronn proved the Gauss conjecture. Equivalently, for any given class number, there are only finitely many imaginary quadratic number fields with that class number.

Also in 1934, Heilbronn and Edward Linfoot showed that there were at most 10 imaginary quadratic number fields with class number 1 (the 9 known ones, and at most one further).
The result was ineffective (see effective results in number theory): it did not give bounds on the size of the remaining field.

In later developments, the case n = 1 was first discussed by Kurt Heegner, using modular forms and modular equations to show that no further such field could exist. This work was not initially accepted; only with later work of Harold Stark and Bryan Birch (e.g. on the Stark–Heegner theorem and Heegner number) was the position clarified and Heegner's work understood. Practically simultaneously, Alan Baker proved what we now know as Baker's theorem on linear forms in logarithms of algebraic numbers, which resolved the problem by a completely different method.  The case n = 2 was tackled shortly afterwards, at least in principle, as an application of Baker's work.

The complete list of imaginary quadratic fields with class number 1 is  where d is one of

The general case awaited the discovery of Dorian Goldfeld in 1976 that the class number problem could be connected to the L-functions of elliptic curves. This effectively reduced the question of effective determination to one about establishing the existence of a multiple zero of such an L-function. With the proof of the Gross–Zagier theorem in 1986, a complete list of imaginary quadratic fields with a given class number could be specified by a finite calculation. All cases up to n = 100 were computed by Watkins in 2004. The class number of  for d = 1, 2, 3, ... is

 .

Real quadratic fields
The contrasting case of real quadratic fields is very different, and much less is known. That is because what enters the analytic formula for the class number is not h, the class number, on its own — but h log ε, where ε is a fundamental unit. This extra factor is hard to control. It may well be the case that class number 1 for real quadratic fields occurs infinitely often.

The Cohen–Lenstra heuristics are a set of more precise conjectures about the structure of class groups of quadratic fields. For real fields they predict that about 75.45% of the fields obtained by adjoining the square root of a prime will have class number 1, a result that agrees with computations.

See also
 List of number fields with class number one

Notes

References

External links

Algebraic number theory
Mathematical problems
Unsolved problems in number theory

Class number problem


Pralaia (), na cosmologia hindu, é um termo aeônico para dissolução.

Um pralaia especifica diferentes períodos de tempo durante os quais uma situação de inatividade persiste, de acordo com diferentes formatos ou contextos. A palavra mahapralaya significa "Grande Dissolução". Durante cada pralaia, os dez reinos inferiores (loka) são destruídos, enquanto os quatro reinos superiores chamados satya-loka, tapa-loka, jana-loka e mahar-loka são preservados. Durante cada mahapralaya, todos os quatorze reinos são destruídos.

Na filosofia sânquia, uma das seis escolas da filosofia clássica indiana, pralaia significa "inexistência", um estado da matéria alcançado quando os três gunas (princípios da matéria) estão em perfeito equilíbrio. A palavra "pralaia" vem do sânscrito que significa "dissolução" ou por extensão "reabsorção, destruição, aniquilação ou morte".

Cultura popular
A palavra pralaya aparece no capítulo Cyclops do romance épico de James Joyce, Ulysses.

A banda sueca de black/death metal melódico Dissection faz referência a "Mahapralaya" em sua música, "Maha Kali".

A banda sueca de black/death metal Ofermod faz referência ao pralaya em sua música, "Pralayic Withdrawal".

A banda polonesa de black metal Plaga faz referência a "Mahapralaya" em sua música, "Śmierć cieplna wszechświata" (Morte Térmica do Universo).

Em Fate Grand Order, o Nobre Fantasma de Arjuna Alter é Mahapralaya.

Na DC Comics, um personagem chamado Pralaya existe e é a personificação do vazio que existia antes, e existirá após a criação.

Teosofia

Pralaia


Perge (Yunanca: Πέργη Perge), Antalya'nın 18 km doğusunda, Aksu ilçesi sınırları içinde bulunan, bir zamanlar Pamfilya Bölgesine başkentlik yapmış antik bir kenttir. Şehirdeki akropolisin Tunç Çağı döneminde kurulduğu düşünülmektedir. Helenistik dönem boyunca şehir eski dünya içerisindeki en zengin ve güzel şehirler arasında sayılmaktadır. Ayrıca Yunan matematikçi Pergeli Apollonius'un memleketidir. Perge, Hititler döneminde Parha olarak bilinmekteydi.

Tarihi

Şehrin tarihçesinin başlangıcı tekil olarak değil ancak Pamfilya Bölgesi ile birlikte incelenebilmektedir. Bölge içerisinde tarih öncesi çağa ait mağaralara ve yerleşimlere rastlanmaktadır. Mağaralar içerisinde en tanınmış olanı Karain Mağarası, Karainin komşusu olan Öküzini Mağarası, Beldibi, Belbaşı kaya sığınakları ve Bademağacı bölgedeki en tanınmış tarih öncesi yerleşim alanlarıdır. Yerleşim örnekleri göstermektedir ki Pamfilya ovası tarih öncesi çağlardan itibaren yerleşime elverişli ve sevilen bir bölgedir. Perge akropolisinin plato düzleminin tarih öncesi dönemlerden itibaren yerleşim için tercih edilen bir alan olduğu kabul edilmiştir. Wolfram Martini'nin yaptığı Perge akropolisi çalışmaları göstermiştir ki, M.Ö. 4000 veya 3000'den itibaren akropolis platosu yerleşim alanı olarak kullanılmıştır. Arkeolojik buluntular arasında yer alan obsidyen ve çakmak taşı buluntular Cilalı Taş Devri ve Bakır Çağından itibaren Perge'nin yerleşim yeri olarak kullanıldığını göstermektedir. Akropolis araştırmalarında Pamfilya Bölgesindeki ilk tarihöncesi gömü ile de karşılaşılmıştır. Çömlekçilik buluntuları diğer Anadolu buluntuları ile karşılaştırıldığında yalnızca Orta Anadolu örnekleri ile benzerlik göstermektedir.

Hitit İmparatorluğu Dönemi

Hattuşaş kazılarında 1986 yılında bulunan tunç levha üzerindeki yazıttan Perge kentinin Hitit İmparatorluğu döneminde önemli bir yer tuttuğu anlaşılmaktadır. M.Ö. 1235'den hemen önceye tarihlenen tunç levha Hitit Kralı IV. Tuthaliya, düşmanları ve Vasal kral Kurunta arasında yapılan anlaşma metnini içermektedir. Perge ile ilgili metin ise: "Parcha (Perge) şehrinin sahip olduğu bölgeyi Kaštarja nehri ile sınırlar. Eğer Hatti Kralı Parha Kentine saldırır silah zoru ile eğemenliğine alırsa sözü geçen kent Tarhuntašša kralına bağlanacaktır". Metinden anlaşıldığı kadarı ile yapılan savaş sonucunda imzalanan bu anlaşmada şehir ve sahip olduğu bölge taraflardan ikisine de kalmamış, bağımsızlığını korumaya devam etmiştir. Yazılış şekli ile Hitit Kralı şehre egemen olacak güce sahip olsa da, Pamfilya'nın güneybatı bölgesine pek ilgi duymadığı varsayımını kabul edebiliriz. Perge, Geç Hitit Döneminde pek önemli bir rol oynamadığı tahmin edilmektedir. Akropolis'in üzerinde küçük bir yerleşim yeri olarak yaşamını sürmüş olmalıdır.

Tunç levhada sözü geçen olaydan kısa bir süre sonra deniz kavimlerinin Anadolu'ya akınları başlamış ve Hitit İmparatorluğuna son vermişlerdir. Epigrafik bilgilerin ışında Pamfilya dilleri üzerine yapılan etimolojik araştırmalar Geç Myken-(Miken) ve Hitit döneminde bölgeye ilk Helen etkilerinin geldiği yolunda yorumlar yapılmaktadır. M.Ö. 13 yüzyıla tarihlenen erken Hellen Kolonizasyonu üzerine yazılı belge yoktur. Bu konu üzerine yapılan yorumlar yalnızca erken Hellen Kahramanlık söylencelerine dayanmaktadır. Truva Savaşı sonucunda Mopsus ve Kalchas önderliğinde Hellenli Akhalıların Pamfilya'ya gelerek Phaselis, Perge, Syllion ve Aspendos antik kentlerini kurdukları iddia edilmektedir. M.Ö. 120/121 yıllarına tarihlenen Perge'de hellenistik kulelerin arkasında yer alan avluda bulunmuş olan Ktistes heykel-kaideleri üzerinde adı yazılmış olan Akhalı kahramanlar Mopsus, Kalkhas, Riksos, Labos, Machaon, Leonteus ve Minyasas şehrin kurucuları olarak belirtilmektedir. Şehrin mitolojik kurucusu Mopsus aynı zamanda tarihsel kişi olarak da kanıtlanabilmektedir. F. Işık M.Ö. 8. yüzyılın sonu ile M.Ö. 7. yüzyılın başına tarihlenen Karatepe'deki bir yazıttan yola çıkarak şunları söylemektedir: Kizzuvatna kralı Astawanda kendi büyükbabasının Muksus veya Muksa adında bir kişi olduğunu belirtmektedir. Bu kişi kesinlikle Hitit soyundan gelen birisi olmalıdır. Hititçe ve Hellence karşılaştırmada Muksus ile Mopsus, Perge ile Parcha, Patara ile Patar benzerlikleriden yola çıkarak, Karatepe'deki Geç Hitit Beyinin atasının da Hellenler tarafından daha sonra Heros olarak kabul edildiğini söylemektedir.

Perge şehir sikkeleri üzerinde şehrin baş tanrıçası Artemis Pergaia her zaman Wanassa Preiis olarak yazılmıştır. Preiis veya Preiia çok büyük bir olasılıkla şehrin adı olmalıdır. Erken Aspendos sikkerinde şehrin adı "Estwediiys" ve Syllion'da "Selyviis" olarak yazılmıştı. Strabon'un belirttiğine göre Pamfilya diyalekti Helenler için yabancıydı. Side ve Sillyon'da yerli dilde yazılmış yazıtlar ele geçmiştir. Arrian, Anabasis'de şöyle der; Kymeliler Sideye geldiklerinde kendi dillerini unutmuşlar ve kısa zamanda yerli dili konuşmaya başlamışlardır. Sözü edilen dil Sidecedir. Buradan şu sonuca varılabilir: Perge, Syllion ve Aspendos Pamfilya diyalekti ile Helence konuşurken, Side ve çevresinde sidece etkin bir dil olmaya devam etmiştir ve Sidece Luvi dil grubuna ait bir dil olarak kabul edilir.

Büyük İskender'in Şehre Girişi

M.Ö. 334 yılında Büyük İskender Granikos Savaşını kazanınca Küçük Asya'yı Ahameniş İmparatorluğu yönetiminden kurtarmıştır. Arrian'ın belirtmiş olduğuna göre Pergeliler Büyük İskender ile Pamphylia'ya gelmeden önce Phaselis kentinde bağlantı kurmuşlardır. Makedonya Kralı Ordusunu Trakyalıların Toros üzerinden açmış olduğu yoldan Lykia'dan Pamhylia'ya göndermiş, kendisi yakın komutanları ile kıyı şeridini izleyerek Perge'ye ulaşmıştır. Arrian Perge şehri ile Makedonya ordusu arasında herhangi bir savaştan söz etmediği için, şehir savaşmadan krala kapılarını açmış olmalıdır. Şehir klasik dönemde güçlü bir şehir suru ile korunuyor olmasına karşın, güçlü Makedonya Ordusu ile savaşmak istememiş olmalıydı. Büyük İskender daha sonra Aspendos ve Side'ye doğru ilerlemesine devam eder, Side'ye ulaşınca tekrar Aspendos üzerinden Perge'ye dönmüştür. M.Ö. 334 yılında Nearchos'u Lykia-Pamphylia Eyaletinin Satrabı olarak atar. Daha sonra da M.Ö. 334/333 kışını geçirmek için Gordion'a gider. Nearchos M.Ö. 329/328 yılında Büyük İskender'in Baktria'daki Zariaspa şehrinde bulunan kampına gitmiştir. Bu tarihten sonra hiçbir Satrabın adından söz edilmez, bu da büyük bir olasılıkla Lykia ve Pamhylia'nın Büyük Phrygia Satraplığına bağlandığını göstermektedir.

Büyük İskender'den Sonra Perge'nin Durumu

Apameia Antlaşmasından sonra bölge(Pamfilya) ikiye bölünmüştür. Antlaşma metninde Bergama Krallığı ile Selevkos Krallıklarının sınırları kesin olarak belirlenmemiştir. Metinden yola çıkarak şöyle bir sonuç oluşturabiliriz: Bergama Krallığı Perge dahil olmak üzere Aksu (Kestros) sınır olacak şekilde Batı Pamfilya'ya sahip olmuşlardı. Aspendos ve Side bağımsız olarak kalmış ve her iki şehirde Romalıların bağdaşığı olmuştur. Apemaia Antlaşmasına rağmen Bergama Krallığı tüm Pamfilya'ya egemen olmak istemiştir. Aspendos, Side ve belki Sillyon Roma'nın yardımları ile bağımsızlıklarını korumuşlardır. Bu nedenle Kral II. Attalos Güney Akdeniz'de bir limana sahip olabilmek için Attaleia kentini kurmak zorunda kalmıştır.

Romalı yazar Livius Roma Konsulu Cn. Manlius Vulso'nun Perge şehrini ele geçirmek istemiştir. Şehir konsüle ricada bulunarak, şehri savaşmadan teslim etmek için Kral Antiochos'a sormak için izin istemiştir. Cn. Manlius Vulso Antiocheia'dan gelecek haberi beklemiştir. Konsulün bekleme nedeni; şehrin güçlü bir savunma sisteminin olması ve Selevkosların şehirde güçlü bir garnizonu olmasına bağlanabilir. E. C. Bosch'un yazdıklarına bakarak; Apemeia Barışından sonra Batı Pamfilya yukarıda sözü edilen sınırlar içerisinde Bergama Krallığına aitti. Fakat Perge tümüyle serbest olmasa da içişlerinde bağımsızdı. Cm Manlius Vulso'nu isteği üzerine Selevkosların eğemenliğinden de kurtulmuştu. Anlaşılan Bergama Krallığı ile Selevkoslar krallığı arasındaki sınır çizgisi ve sınır şehirlerinde daimi olarak değişim söz konusuydu.

Roma Dönemi

M.Ö. 133 yılında Bergama Krallığı III. Attalos'un vasiyeti ile Roma Cumhuriyetine devrolmuştur. Romalılar, Batı Anadolu'da Asia Eyaletini kurmuşlardır. Fakat Pamfilya bu eyaletin sınırları dışında kalmıştır. Şimdiye kadar açıklığa kavuşmayan noktalardan birisi, Bergama Krallığına ait olan Batı Pamfilya bölümünün Asia Eyaleti sınırları içerisine alınıp alınmadığıdır. Belki Pamfilya şehirleri bir süre serbest kalmışlar veya eyalete dahil edilmişlerdi. Bergama Krallığı Batı Pamfilya'yı Kestros'a kadar egemendi. Nehir doğal sınırı oluşturmaktaydı.

Romalılar ancak Rodosluların deniz egemenliğinin son bulması ve Kilikya'lı korsanların yok edilmesinden sonra Pamfilya'da söz sabibi olabilmişlerdir. Roma döneminde Perge hakkındaki ilk bilgiyi Cicero'nun Verres'e karşı yazmış olduklarından edinmekteyiz. Verres M.Ö. 80/79 yıllarında Kilikya Valisinin Quaestor'udur. Kilikya Valisi Publius Cornelius Dolabella Eyaletin Valisi olarak yönetimi elinde tutmaktaydı. Verres Perge'deki Artemis Pergaia Tapınağının hazinesini soyar. Cicero'ya göre Artemidoros adında bir Pergeli kendisine yardım etmiştir. Böylece anlaşılmaktadır ki; bu dönemde Pamfilya Kilikya Eyaletine bağlanmıştır.

M.Ö. 49 yılında Sezar Pamfilya'yı Asia Eyaletine dahil eder. Lentulus'un Perge'den Cicero'ya yazmış olduğu mektuptan öğrenmekteyiz ki; M.Ö. 43 yılında Dolabella Side'ye kadar gelmiş, orada Lentulus ile yaptığı savaşta zafer kazanmış ve Side'yi Asia Eyaleti ile Kilikya Eyaleti arasındaki sınır şehri yapmıştır. Mektuptan Pamfilya'nın Asia Eyaletine dahil edildiği sonucunu çıkarmaktayız.

Roma Toprakları Octavianus ile Marcus Antonius arasında bölüşülürken, Doğu yarı Marcus Antonius'da kalmıştır. Marcus Antonius Küçük Asya şehirlerinin Ceaser Kaltillerine yanında yer almalarından ötürü cezalandırmıştır. Böylece bu şehirler Roma Müttefiki olmaktan çıkarılmıştır. Galatia Kralı Amyntas Doğu Pamphylia'ya egemen olmuştur ; Batı Pamphylia Asia Eyaletinin bir parçası olamay devam etmiş olmalıdır. M.Ö. 25 yılında Amyntas'ın ölümünden sonra, Augustus oğullarının tahta geçmesine izin vermemiş ve Galatia Eyaletini kurmuştur . Batı ve Doğu Pampylia birleştirilerek tek Eyalet haline getirilmiştir . Cassius Dio M.Ö. 11/10 yıllarında ilk kez Pamfilya'lı Eyalet valisinden söz etmektedir. M.S. 43 yılında İmparator Claudius, Lycia et Pamphylia Eyaletini kurmuştur . Bu dönemde Havari Paulus ilk Misyon Seyyahatinde Perge şehrinede uğramıştır . Perge'den deniz yolu ile Antiochia'ya gitmiş, dönüşünde tekrar Perge'ye uğramış ve mehşur konuşmasını yapmıştır.

M.S. 1. yüzyıldan itibaren Perge Romanın oluşturmakta olduğu dünya düzenine uyum sağlayarak, onun içinde yerini almaya çalışmıştır. Helenistik dönemden itibaren Pamfilya'nın önemli kentlerinden biri olmuştur. Pax Romana ile sağlanan huzur ortamından yararlanarak rahat bir ortama kavuşmuştur. Çünkü Pamfilya Bölgesi Helenistik dönemde Diadoklar'ın güç göstermeleri için çekiştikleri bir alan olmuştur. Helenistik dönemin başlarında Ptolemaios'lular ile Selevkos'lular egemenlik için savaşmışlardır. Ptolemaios'luların bölgeden çekilmesinden sonra Selevkos'luların rakibi Bergama Krallığı olmuştur. Helenistik çekişmeler içerisinde Pamfilya Kentleri kendilerini geliştirmek için pek uygun ortamlar yaratamamışlardır. Pax Romana ile şehirler kendilerini geliştirmek için yeni bir başlangıç sürecine girmişlerdir (Örneğin: Perge güney kesimindeki Helenistik suru ortadan kaldırılarak Güney Hamam ile Agora inşa edilmiştir). Pergeliler her daim Romalı İmparatorlar ile iyi ilişkiler içerisinde olmaya çalışmışlarıdr. Daha Tiberius döneminde Pergeli Lysimakhos'un oğlu Apollonios elçi olarak Roma'ya gitmiştir. Belki Apollonios'un özel girişimleri ile Germanicus Doğu Seyahati sırasında Perge'ye de uğramıştı.

Gymnasion ve Palaestra'nın İnşası

I. yüzyılın ortalarında Gaius Julius Cornutus, Nero döneminde Perge'de bir Gymnasion ve Palaestra inşa ettirmiştir .

7 Aylık Galba döneminde, Pamfilya Galatia ile birleştirilmiştir. Vespasian 'Lycia et Pamphylia' Eyaletini yeniden şekillendirerek Lykia ve Pamphylia Eyaletlerini tekrar tek eyalet yapmıştır. İmparator Vespasian Perge şehrine Neokorie unvanını da vermiştir ve İmparator Domitian Tanrıça Artemis Pergaia Tapınağına Asyl yetkisini vermiştir. Domitian devrinde Demetrios und Apollonios kardeşler Pergenin iki ana caddesinin kesiştiği noktada bir zafer takı dikmişlerdir . Pergeli Demetrios ve Apollonios kardeşler şehrin varlıklı bir ailesine mensuptular.

Hadrianus Dönemi ve Sonrası

Hadrianus yönetiminde Lykia ve Pamphylia Eyaleti Sanato Eyaleti, Bithynia ve Pontus Eyaleti İmparatorluk Eyaleti olmak şartıyla statüleri değiştirilmiştir. Bu düzenleme yalnızca üç veya dört yıl süren bir zorunlu bir değişiklik olmuştur. Hadrianus dönemine ait en önemli epigrafik kaynak Plancii Ailesine ait ktistes yazıtlarıdır. Plancii sülalesi Roma İmparatorluk devrinde Perge tarihçesi için önemli bir rol oynamaktadır. Plancius Rutilius Varus Flaviuslar döneminde senatörlük yapmış ve 70-72 yıllarında Bithynia ve Pontus Eyaletinin Proconsülü olmuştur. Plancius Rutilius Varus'un kızı Pergenin renkli isimlerinden Plancia Magna'dır. Plancia Magna Senator Gaius Julius Cornutus Tertullus ile evlenmiştir. Çiftin Gaius Julius Plancius Varus Cornutus adında bir oğulları vardır. Plancia Magna tüm gücü ile yaşadığı dönemde bütün şehri imar faaliyetleri ile yenilemeye ve zenginleştirmeye çalışmıştır. Plancii Ailesi özellikle Hadrianus döneminde Perge Şehrinde güçlü bir siyasi pozisyona sahip olmalıydı.

Şehrin girişi Plancia Magnanın imar faaliyetlerinden önce helenistik kapıdan daha güneye doğru alınmıştı. Helenistik kuleler ardındaki iç avlu Plancia Magna'ın istekleri doğrultusunda şehrin propaganda merkezi haline dönüştürülmüştür. Avlunun doğu duvarının içerisinde yer alan nişlere Helen Ktisteslerinin, batı nişlerine de Romalı ktisteslerin heykellerini yerleştirtmişti. Romalı ktistesler babası, kardeşleri, kocası ve oğlu olarak verilmşti. Perge halkı kuruluşlarının yeni olmayıp, Helen Kolonisazyonuna geri gittiğini göstermek istemişti. Perge bu kuruluş mitolojisi ile Panhellenia Şenliklerine katılma hakkı elde etmişti. Panhellenia Şenlikleri İmparator Hadrianus tarafından kurulmuş, Helen Kültürü ile bağlantılı olarak geliştirilmiş ve Atina Helenistik Dünyanın başkenti olarak seçilmişti. Küçük Asya kentlerileri de Panhellenia Şenliklerine katılabilirlerdi. Tek şart resmî bir başvuru ile Atina'ya gitmek ve gerçekten bir Hellen Kolonisi olarak kurulmuş olduğunu kanıtlamak zorundaydı. Resmî başvuru Atina'daki komisyon tarafından incelenmekte, eğer başvuru kabul edilirse, şehir Panhellenia üyesi olarak ilan edilmekteydi. Resmî kabulden sonra şehir kurucu veya kurucularının bronz heykellerini yaptırmakta ve Atina'ya gönderilmekteydi. Bu heykeller bir galeride sergileniyorlardı. Pergeliler Panhellenia'dan yola çıkarak Helen Ktisteslerinin birer heykelini de kendi şehirlerinde sergilemek istemiş olmalıdırlar. Şehrin adı "Perge" Grekçe bir köke sahip değildir.

Pamfilya'nın daha sonraki tarihçesini Roma Tarihinden ayrımak pek olası değildir. Marcus Aurelius yönetiminde Pamfilya tekrar Senato Eyaleti olmuştur. Fakat Pamfilya daima Roma İmparatorluğunun bir parçası olmuştur. Geç Roma döneminde merkezi yönetimin zayıflaması nedeniyle Küçük Asya'daki siyasi durumda devamlı belirisizlikler oluşmuştur. Partlar Romalılar için doğu sınırında büyük sorun yaratan düşman toplum olmuşlardır ve 3. yüzyılda Sasanilerin yönetime geçmesiyle durum daha da zorlaşmıştır. I. Schapur (241-272) Karrai ve Edessa yakınındaki savaşta Roma İmparatoru Valerian'ı (253-260) esir alır. Valerian, Gallienus ve Tacitus döneminde Pamfilya'nın bazı şehirleri Romalı garnizonların konuşlandırıldığı yerler olmuştur. Çünkü bu dönem Küçük Asya için tehlike ve felaketlerin baş gösterdiği yıllardır. Eski çağ tarihçileri 235 ile 284 arasını Roma İmparatorluğunun kriz yılları olduğunu kabul etmektedirler. Sasanidler Kapadokia'ya saldırmışlar ve Kilikia'da ki limanları dağıtmışlardır. Side Roma Ordusu için önemli bir liman haline gelmiştir. Pamfilya şehirleri 3. yüzyılda zengin bir dönem yaşadıkları için büyük gelişme göstermişlerdir. Valeiranus und Gallienus devrinde Pamfilya yeniden İmparator Eyaleti olmuştur. Gallienus ve Taticus'un yönetim yılları Perge şehri için başarılı yıllar olmuştur. Gallienus döneminde İmparatorluk Kültü epigrafik ve nümismatik belgelerde Neokorie isimlendirilmesi ile vurgulanmıştır. Side ve Perge arasındaki yarış bu konuda önemli bir rol oynamaktadır .

Got Savaşları sırasında İmparator Tacitus Perge'yi ana merkez olarak seçmiş ve İmparatorluk kasasını şehre getirmiştir. İmparator Tacitus 274-275 Perge'yi Pamfilya Eyaletinin Metropolü olarak ilan etmiştir. Şehir Metropol olmaktan çok gururlanmıştır. Pergeliler İmparator için bir şiir yazmışlardır. Şiir hâlen Tacitus caddesi olarak adlandırılan yerde iki dikili taş üzerinde kazıma yazı olarak yer almaktadır . Side liman kenti olmasından dolayı Pamfilya'da her zaman güçlü bir şehir olmuştur. Perge'nin dünyaca tanınmış Artemis Pergaia Tapınağına karşın hiçbir zaman ilk şehir olarak bölgede yer almamıştır. Pamfilya şehirleri arasındaki bu yarış her zaman var olmuştur. Çok kısa bir süre için olsa da Perge uzun süreli rakibine karşı başarı elde etmiştir. Kısa bir süre sonra Probus zamanında da Perge Pamfilya'nın ilk şehri olarak gösterilecektir.

Isaurialıların Saldırıları ve Bölgenin Zayıflaması

286'da Diokletianus İmparatorluğun doğu yarısında söz sahibi olacaktır. Diokletianus yaptığı Eyalet düzenlemesi ile Lycia ve Pamphylia tekil eyalet olmuşlardır. Gotlar daha Gallienus döneminde Isauria'dan Toroslar üzerinden Kilikia'ya inerek bölgeye egemen olmuşlar ve İç Anadolu ile karayolu bağlantısını kesmişlerdir. Böylece ticaret bağlantısı kesintiye uğramıştır. 3. yüzyılın sonunda Pamfilya önemini kaybetmiştir. İmparator III. Gordinaus doğu gezisine çıktığında Perge'ye uğramıştır. İmparatorun ziyareti onuruna şehre bir heykeli dikilmiştir. Yine aynı imparator dönemine tarihlenen Perge'de ele geçen bir yazıttan Pamfilya'nın tek başına bir eyalet olduğu anlaşılmaktadır. Lycia et Pamphylia Eyaleti 313 yılına kadar devam etmiş olmalıdır. Aurelius Fabius ilk kez epigrafik belgelerle kanıtlanmış olan ilk Lykia Eyaleti Valisidir. Aurelius Fabius'un valilik süresi 333-337 yılları arasındadır. 313 ve 325 her iki eyaletin birlikte olduğu tarihtir. Daha sonra iki eyalet birbirinden kesinlikle ayrılmıştır. 4. yüzyılın ikinci yarısında Isaurialılar Pamfilya'ya saldırmışlardır. Isaurialılar, Toroslar üzerindeki yolları kapamış ve Pamfilyanın içlerine ganimet toplamak için akınlar düzenlemişlerdir. Pamfilyalılar Pax Romana ile uzun yıllar refah içerisinde yaşamış olsalar da, 4. yüzyıldaki kriz yıllarında ayakta kalmaya çalışmışlar veya yeni savunma sistemleri inşa etmişler ya da eskilerini onarmışlardır. 368-377 yıllarında Isaurialılar askeri saldırılarını güçlendirerek yeniden harekete geçmişleridr. 399 ve 405/6 Isaurialıların Pamfilya'ya saldırıları ve yıkımları çok güçlü olmuştur. Ancak Isauria kralı Zenon ile Pamfilya'nın tahribatı durdurulmuştur. 5. yüzyılda Pamfilya yeniden bir gelişim dönemi ve parlak bir devir yaşamıştır.

Doğu Roma İmparatorluğu Dönemi ve Şehrin Terk Edilmesi

Doğu Roma İmparatorluğu döneminde Piskoposluk düzenlemesinde Pamfilya'da özel bir durum ile Side ilk Piskoposluk merkezi, Perge de ikinci Piskoposluk merkezi olarak açıklanmıştır. Burada yeniden gelenek haline gelmiş iki kent arasındaki rekabet görülmektedir. Kesinlik kazanmayan tek konu hangi şehrin Pamfilya'nın başkenti olduğu konusudur. 7. yüzyılda bölgeye Arap akınları başlamıştır. Geç antik ve bizans döneminde Perge'ye ait doğrudan bilgiye rastlanmamaktadır. Yalnızca Kilise Meclisi toplantılarının sonuç bildirgelerinden haber sahibi olunabilmektedir. Perge halkı bu tarihler arasında zamanla şehri yavaş yavaş terk etmeye başlamıştır. 17. yüzyılda gezgin Evliya Çelebi Pamfilya'ya gelmiştir. Evliya Çelebi bu bölgede Tekke Hisarı adlı bir yerleşimden söz etmektedir. Tekke Hisarı ile bazı araştırmacılar antik Perge kentinin aynı yerleşim yeri olabileceğini savunmaktadırlar. Perge kentinde gerçekleştirilen arkeolojik kazılarda hiçbir Osmanlı buluntusu veya kalıntısına rastlanmmaıştır. Günümüzdeki modern yerleşim yeri Aksu kentin yaklaşık 1 km güneyinde yer almaktadır. Bu nedenlerden dolayı Perge'nin çekirdek yerleşimi Bizans döneminden sonra herhangi bir zamanda halkı tarafından terk edilmiş olmalıdır.

Dini Tarih
Pavlus ya da asıl adı ile Saul ve yol arkadaşı Barnabas, Yeni Ahit'de yazılana göre Perge şehrini iki defa ziyaret etmişlerdir. İlk ziyaretlerini misyonerlik görevi ve vaaz vermek için yapmışlardır. Buradan da gemi ile yolculuk etmek üzere 15 km ötesinde bulunan Attalia (Şimdiki Antalya) şehrine vararak güneydoğu yönünde bulunan Antioch(Antakya)'a gitmişlerdir.

Yunan kayıtlarında Perge, 13. yüzyıla kadar Pamfilya Bölgesinin metropolisi olarak alıntılanmıştır.

Şehrin Kalıntıları

İlk kazıların 1946 yılında İstanbul Üniversitesi  ((A.M.Mansel tarafından)) tarafından başlatıldığı Perge'de önemli kalıntılar şunlardır:

Tiyatro

Cavea (Seyirci oturma yerlerinin bulunduğu alan), Orkestra ve Scene (Sahne) olmak üzere üç ana bölümden oluşur. Cavea ve sahne arasında orkestraya ayrılan alan, yarım daireden biraz geniştir. Bir dönem orkestra alanında yine aynı dönem popüler olan gladyatör ve vahşi hayvan dövüşleri yapılmıştır. 13000 seyirci kapasitelidir. Alt tarafta 19, üstte 23 oturma sırası vardır. Tiyatroda orkestra kısmının korkuluklarla çevrilmiş olması, burada gladyatör oyunlarının da yapıldığını göstermektedir. Fakat Perge tiyatrosunun en ilginç bölümü sahne binasıdır. 5 kapı ile kulise açılan sahne binasını yüzünde tablolar halinde şarap tanrısı Dionysos'un hayatını anlatan rölyefler vardır. Perge tiyatrosunun sahne binasındaki mermer kabartmalar da adeta bir filmin kareleri gibi betimlenmiştir. Sahne binasının yıkılması sonucu bu kabartmalardan birçoğu ağır hasar görmesine rağmen Dionysos'un hayatını anlatan bölümler oldukça anlaşılır durumdadır.

Stadyum

Perge Stadyumu antik dünyadan günümüze kalmış en iyi stadyumlardan biridir. İnce uzun dikdörtgen planlı olan yapının ana malzemesi yörenin doğal taşı olan konglomera bloklarından meydana gelmiştir. 234 x 34 metre boyutlarında olup kuzey kısa kenar nalı şeklinde kapalı güneyi ise açıktır. Yapı her iki uzun kenarda 30'ar kapalı kısa kenarda ise 10 adet olmak üzere 70 kemer sübstrüksiyon üzerine oturtulmuş 11 oturma sırasından meydana gelmiştir. Sıraların yüksekliği 0.436 m. genişliği ise 0.630 m.dir. En üst kademe 3.70 m. genişliğindeki gezi alanı üzerinde arkalıklı sıralardan meydana gelmiştir. Güney kısa kenarda anıtsal bir ahşap girişin bulunduğu sanılmaktadır. Uzun kenarları taşıyan kemer boşlukları dükkân olarak kullanıldığı, üzerlerindeki dükkân sahibinin adı ve satılan malın cinsinin yazıldığı yazıtlardan anlaşılmaktadır. Stadyumun M.S. 1. yüzyılın ikinci yarısında yapılmaya başlandığını söylemek mümkündür. Yaklaşık 12000 kişiliktir.

Agora

Şehrin ticari ve politik merkezidir. Ortadaki avlunun etrafında çepeçevre dükkânlar vardır. Bazı dükkânların tabanı mozaikle kaplıdır. Sırasıyla dükkânlardan biri agoraya, diğeri ise agorayı çevreleyen sokaklara açılır. Arazinin eğimine bağlı olarak güney kanattaki dükkânlar iki katlıdır. Doğu Roma İmparatorluğu döneminde batı giriş dışındaki ana girişler duvarla örülerek kapatılmış, kuzey giriş olasılıkla bir şapel olarak kullanılmıştır. Meydanın ortasında 13,40 m Çapında yuvarlak bir yapısı olan agora 75.92 x 75.90 m boyutlarındadır.

Sütunlu Cadde

Akropol eteğinde çeşme(nympheum) ile yerleşim arasında uzanır. Ortasında 2 m. genişliğinde bir su kanalı caddeyi ikiye ayırır.

Helenistik Kapı

Helenistik surun doğuda, batıda ve güneyda olmak üzere üç kapısı vardır. Güneydeki bu kapı, avlulu kapı türüne girmektedir. M.Ö. 2. yüzyıla tarihlenen Helenistik kapı, çağın savunma anlayışına dört katlı iki yuvarlak kuleyle korunan ve oval avlulu bir plana sahip anıtsal bir yapıdır. Kapıda üç evrenin varlığı saptanmıştır. M.S. 121 yılında birtakım değişikliklere uğrayarak şeref avlusu haline getirilmiştir. Bu sırada Helenistik duvarların renkli mermerlerle kaplandığı sütunlu bir cephe mimarisi oluşturulduğu, duvarlara açılan nişlere tanrı ve kentin efsanevi kurucularına ait heykellerin konduğu anlaşılmaktadır.

Güney Hamamı

Kentin en iyi korunmuş yapılarından biri olan Güney Hamamı, Pamfilya Bölgesindeki benzerleriyle karşılaştırıldığında büyüklüğü ve anıtsallığı ile dikkat çeker. Soyunma, soğuk banyo, ılık banyo, sıcak banyo, beden hareketleri(palaestra) gibi farklı işlevlere ayrılmış mekanlar yan yana sıralanmış ve hamama gelen kişinin bir mekandan diğerine geçerek hamam kompleksinden yararlanması sağlanmıştır. Bazı mekanların tabanının altındaki ısıtma sistemi günümüzde görülebilir. Perge Güney Hamamı, M.S. 1. yüzyıldan 5. yüzyıla kadar uzanan farklı evrelere ait inşaat, değişiklik ve ekleme faaliyetlerini yansıtmaktadır.

Perge'deki diğer yapılar, nekropol, surlar, gymnasium, anıtsal çeşme ve kapılardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Perge Rehberi
 Perge Müzesinin Resmî Sitesi
 Trip Advisor Sitesinde Perge İncelemeleri

Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Pamfilya

Perge


මාර්ක් ඇන්තනි ලිස්ටර් බ්‍රේස්ගර්ඩ්ල් (10 සැප්තැම්බර් 1912 – 22 ජූනි 1999), යනු ශ්‍රී ලාංකික නිදහස් ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධාන භූමිකාවක් හෙබවූ ඉංග්‍රීසි-ඕස්ට්‍රේලියානු සම්බවයක් සහිත මාක්ස්වාදී විප්ලවකරුවෙකු වේ.

චරිත කතා
1912 උපත්
1999 මරණ

මාර්ක් ඇන්ටනි බ්‍රේස්ගර්ඩ්ල්


Le massacre de Chekka est survenu le 5 juillet 1976 lorsque des combattants du Mouvement national libanais et des palestiniens ont tué environ 200 personnes dans les villes chrétiennes de Chekka et Hamat pendant la guerre civile libanaise. Le massacre a été perpétré en représailles au massacre de Tel al-Zaatar au cours duquel des milices maronites libanaises ont tué des milliers de réfugiés palestiniens à Beyrouth.

Massacre
L'attaque a été lancée depuis Tripoli par des militants palestiniens et des membres d'un groupe de gauche appelé Jund Allah. Le groupe a pris d'assaut la colonie chrétienne pro-syrienne du Parti social nationaliste de Chekka et de Hamat. Environ 200 personnes ont été tuées dans les 24 heures qui ont suivi. Les habitants ont tenté de fuir par un tunnel vers Batroun mais les assaillants ont bloqué la sortie. Beaucoup ont été tués lorsque leurs voitures ont pris feu et les ont étouffés à mort.

Environ 200 civils ont été tués. 4 200 personnes vivaient dans la ville à l'époque, ce qui signifie qu'environ plus de 4% de la population de Chekka a été tuée. Chekka et Hamat ont ensuite été repris par des paramilitaires chrétiens de droite ainsi que plusieurs autres villes qui avaient été prises lors de l'offensive du LNM.

Notes et références

Juillet 1976
1976 au Liban
Massacre au Liban
Crime de guerre au Liban

Massacre de Chekka


Kraljevski red Karla XIII. (šved. Kungliga Carl XIII:s orden) je švedsko odlikovanje i viteški red koji je utemeljio kralj Karlo XIII. Švedski 1811. godine.

Članstvo
Gospodar i meštar Reda je kralj Švedske, trenutačno kralj Karlo XVI. Gustav. Članstvo u Redu može biti dodijeljeno samo slobodnim zidarima protestantske vjere.

Članstvo Reda čine:
 trideset članova laika te nikad više od sedam članova koji nisu Šveđani, od kojih svaki ima XI. (najviši) stupanj Švedskog obreda u slobodnom zidarstvu, tj. regionalni ili nacionalni poglavari.
 tri klerikalna člana, u pravilu su to svećenici ili biskupi Švedske crkve.
 svi prinčevi iz švedske kraljevske kuće Bernadotte su članovi od rođenja, ali ne nose insignije osim ako nisu vitezovi i zapovjednici Crvenog križa Švedskog reda slobodnih zidara. Stoga insignije ne nose ni kralj ni vojvoda od Värmlanda, koji su obojica vitezovi Reda od rođenja.
 prinčevi drugih kraljevskih kuća mogu biti primljeni kao počasni članovi Reda ako su masoni na višim stupnjevima i pripadaju švedskom ili nekom drugom masonskom obredu.

U Redu može biti najviše 33 člana u isto vrijeme. Muškarci kraljevske krvi automatski su članovi i ne ubrajaju se u ova 33 mjesta.

Insignije  i regalije
Insignija se sastoji od crvenog križa svetog Jurja a u sredini je bijela kugla s monogramom utemeljitelja, dva naspramna slova C oko broja XIII. u zlatnoj boji. Na naličju kugle nalazi se slovo B u zlatnoj boji u jednakostraničnom crno-zlatnom obrubljenom trokutu. Iznad križa je zatvorena zlatna kruna. Insignija se nosi oko vrata na crvenoj vrpci. Tu je i crveni križ koji ide na prsa: insignija je stoga ista kao kod zapovjednika 1. klase, a primatelji se rangiraju nakon zapovjednika 1. klase švedskih kraljevskih redova.

Postupanje poslije smrti člana Reda
Kada član Reda Karla XIII. umre ogrlica s križom te veliki križ moraju se, u skladu sa Statutom Reda, vratiti rizničaru kraljevskih redova, budući da nisu osobno vlasništvo, već se koriste samo tijekom života nositelja.

Brilijantne insignije
Osoba u određenim i rijetkim slučajevima može biti nagrađena briljantnim insignijama. Obično se to događa ako je osoba učinila nešto osobno kralju ili kraljevskoj obitelji. Za razliku od običnih insignija, briljantne su imale poseban status: insignije su bile osobno vlasništvo i nisu se morale vratiti kralju nakon nositeljeve smrti.

Dobitnici brilijantnih insignija:
 Lars von Engeström,
 Karlo XIV. Ivan
 Magnus Brahe
 Oskar II.
 Gustav V.

Članovi
Red se tradicionalno dodjeljuje 28. siječnja.

Sadašnji članovi
Iz kraljevskog doma:
kralj Karlo XVI. Gustav (1973.)
princ Karlo Filip, vojvoda od Värmlanda (1979.)
princ Nikola, vojvoda od Ångermanlanda (2015., sin Madeleine)
princ Oskar, vojvoda od Skåne (2016., sin Viktorije)
princ Aleksandar, vojvoda od Södermanlanda (2016., sin Karla Filipa)
princ Gabriel, vojvoda od Dalarne (2017., sin Karla Filipa)
princ Julian, vojvoda od Hallanda (2021., sin Karla Filipa)

Stranci:
  princ Edward, vojvoda od Kenta (2000.)

Bivši članovi
 Karlo XIII. Švedski
 Karlo XIV. Ivan
 Karlo XV. Švedski
 Karlo XVI. Gustav
 Kristijan X.
 Eduard VII.
 Fridrik VIII. Danski
 Fridrik VII. Danski
 Gustav V. Švedski
 Gustav VI. Adolf
 Oskar I. Švedski
 Oskar II. Švedski

Izvori

Odlikovanja
Viteški redovi
Slobodno zidarstvo u Švedskoj

Red Karla XIII.


عِين الزَانَة قرية تقع في معتمدية جندوبة الشمالية بولاية جندوبة من الشمال الغربي التونسي.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية جندوبة الشمالية.
 ولاية جندوبة.

قرى ولاية جندوبة

عين الزانة (جندوبة)


Kvindernes EHF Champions League 2015-16 var den 23. udgave af EHF Champions League, turneringen for de bedste af Europas håndboldklubber hos kvinderne. Den organiseredes af European Handball Federation. Turneringen blev spillet fra 12. september 2015 til 8. maj 2016.

Kvalificerede hold
14 hold var direkte kvalificeret til gruppespillet.

Runde og lodtrækningsdage
Alle lodtrækninger blev foretaget hos European Handball Federations hovedkontor i Østrigs hovedstad Wien.

Kvalifikationskampe
Holdene blev delt op i to turneringer og spillede en semifinale og en eventuel finale, for at finde de to sidste deltagere. Kampene blev spillet den 12. og 13. september 2015.

Seedinger
Seedningen blev annonceret den 23. juni 2015.

Kvalifikationsturnering 1

Kvalifikationsturnering 2

Gruppespil
Lodtrækningen blev foretaget den 26. juni 2015.

De tre bedste hold fra hver gruppe gik videre til mellemrunden, mens det sidste hold forlod turneringen.

Seedninger

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Mellemrunde

Gruppe 1

Gruppe 2

Knock-Out

Kvartfinaler

Final 4

Semifinaler

Kamp om 3.-pladsen

Finale

Statistik

Topscorere

All-star hold
Målmand:  Kari Aalvik Grimsbø, Györi ETO KC

Venstre fløj:  Anikó Kovacsics, Györi ETO KC

Venstre back:  Cristina Neagu,  Budućnost

Playmaker:  Nycke Groot, Györi ETO KC

Højre back:  Nora Mørk,  Larvik HK

Højre fløj:  Jovanka Radicević,  Budućnost

Stregspiller:  Heidi Løke, Györi ETO KC

Forsvarsspiller: Eduarda Amorim, Györi ETO KC

Unge spiller:  Luca Szekerczes,  FTC-Rail Cargo Hungaria

Træner:  Ambros Martin, Györi ETO KC

Referencer

Eksterne henvisninger
 Resultater fra kvalifikationen
 Resultater fra gruppespillet

Håndbold i 2015
Håndbold i 2016
Sæsoner i EHF Champions League

EHF Champions League 2015-16 (kvinder)


Mountain puede referirse a:

Localidades y divisiones administrativas

En Canadá
 Mountain.

En Estados Unidos
 Mountain, ciudad del condado de Pembina, en el estado de Dakota del Norte.
 Mountain, pueblo del condado de Oconto, en el estado de Wisconsin.
 Mountain, lugar designado por el censo, ubicado en el condado de Oconto, en el estado de Wisconsin.

En Filipinas
 La Montaña/Mountain, provincia de la región de La Cordillera.

Música
 Mountain (1969-1972, 1974-presente), banda estadounidense de hard rock.
 Mountain (1969), álbum de Leslie West.
 Mountain (2004), álbum de Circle.
 Mountain Records (1980-presente), discográfica sudafricana.

Miscelánea
 Mountain, locomotora a vapor.
 Mountain Dew, refresco cítrico fabricado por la compañía PepsiCo.

Mountain


The flag of the state of Vermont displays the coat of arms and motto of the U.S. state of Vermont ("Freedom and Unity") on a rectangular blue background. The Vermont General Assembly adopted this flag on June 1, 1923.

Multiple versions of the flag have been used throughout history. Originally, the flag was the flag of the Green Mountain Boys. It was then changed to look similar to the flag of the United States, with red and white stripes and a blue canton. It was changed again to be dissimilar to avoid confusion. Proposals have been considered to revert the flag to the Green Mountain Boys' design, but none have succeeded.

Symbolism
The flag consists of the state's coat of arms and motto on a field of azure. While the pine needle supporters of the coat of arms are represented throughout New England and symbolizes the small pine branches worn at the Battle of Plattsburgh near the end of the War of 1812, the pine tree in the middle of the coat of arms represents the Vermont forests. The cow and three sheaves of wheat represent the dairy and agriculture industries. The deer head on top represents Vermont's wildlife. The Green Mountains are in the background as well. The motto, "Freedom and Unity", is also used. The motto balances two different ideals, the freedom of the individual citizen, and the welfare of the common good.

History

There is no extant record of a design for an official Vermont flag prior to 1804, although Ira Allen's design—common to both the Great Seal of Vermont and the coat of arms of Vermont—dates to 1778. While an official government flag might not have existed prior to 1804, the Vermont militia—known as the Green Mountain Boys—was formed in 1770, and remaining accounts record use of the flag of the Green Mountain Boys as far back as 1777.

On May 1, 1804, the number of U.S. states rose to seventeen, and it was expected that the U.S. flag would change to 17 stars and 17 stripes. In anticipation, Vermont adopted the expected new U.S. flag design with the addition of the name "VERMONT" embroidered along the top. The U.S. flag did not add any stripes, resulting in the Vermont flag having more stripes than the national flag.

On October 20, 1837, Vermont changed its flag to a design based on the 13-stripe U.S. flag, but with the multiple stars of the blue canton replaced with a single large star surrounding Vermont's coat of arms. The flags based on these specifications varied in the number of points on the star (five and eight, with eight slightly more common), and the exact details of the center of the star (with either the Great Seal or the coat of arms being used).

During the American Civil War, the Spanish–American War and World War I, the Vermont militia fought under a banner composed of the coat of arms of Vermont on a blue field. This was essentially the same as the Vermont governor's flag, and very similar to the current state flag.

Because of confusion between the striped Vermont state flag and the U.S. flag, the design of the Vermont governor's flag was adopted as the official state flag on June 1, 1923.

See also
 State of Vermont
 Symbols of the State of Vermont
 Great Seal of the State of Vermont
 Flags of the United States

References

External links

Vermont
Symbols of Vermont
Vermont
Vermont

Flag of Vermont


14141 Demeautis este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14141 Demeautis este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols, în cadrul proiectului ODAS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

14141 Demeautis


La Hermandad Penitencial del Santísimo Cristo de la Buena Muerte es una agrupación pasional fundada en el año 2000. Desfila la madrugada de Viernes Santo en la Semana Santa de Orihuela.

Historia
La primera intención de crear una nueva Hermandad para la Semana Santa de Orihuela, nació en el año 1997 de una tertulia del bar Manolo en la calle del Río, de un grupo de amigos, José Antonio Hernández, José Correas, Federico Hernández, José Riquelme y Manuel Ene.

En el año 1999 se retomó la idea, uniéndose a los antes citados, José Manuel Espinosa Fenoll, Fernando Reig Serna, Ramón Pérez Bas, Francisco Larrosa Sarmiento, Antonio Girona Moñino, Manuel Luna Navarro, Pedro Sempere Cortés, Antonio Ferrández Peñalver, Agustín Garcìa Ortuño, Ginés Sánchez Martínez y José María Bregante Illescas, y con estas personas se constituyó la primera Junta Gestora de la Hermandad con el nombre de Hermandad Penitencial del Cristo de la Buena Muerte.

Se empezó a trabajar en el proyecto y en primer lugar se confeccionó un borrador de estatutos en una Asamblea que se celebró al respecto. Una vez presentados y aprobados por la Asamblea se envió a la Junta Mayor de Cofradías y Hermandades de Orihuela para su aprobación, y al Obispado, quien lo devolvió haciendo unas rectificaciones adaptándolos al derecho canónigo.

En el año 1999 una vez aprobado los colores de la Hermandad, se gestiona el tipo de tejido, su compra y confección, descartando el raso, la seda y el terciopelo, y optando por una tela acorde con la austeridad de la Hermandad, así como los complementos, cinturón, saldalias, decenario, guantes , calcetines y antorchas. Fernando Reig compra tejido en Murcia y posteriormente contacta con una empresa de Barcelona para la adquisición del tejido; se confecciona un hábito con los colores de la Hermandad, marfil para el hábito y color marrón para el capuz, diseñado por Mª del Carmen Yagües, el cual se expuso en la tienda de Novias de la calle San Pascual en la Semana Santa del año 2000.

En mayo de ese mismo año fue elegido presidente de la Junta Mayor, Don Eduardo Ferrández Felices, lo que nos reportó una gran ayuda. En junio del mismo año recibimos carta del Obispado aprobando los estatutos. Posteriormente en septiembre, se celebró la Asamblea fundacional donde se aprobaron los estatutos y se confirmó a la Junta Gestora que se constituyó en la primera Junta de Gobierno con los siguientes cargos.

HERMANO MAYOR: D. José Antonio Hernández Hernández
VICE-HERMANO MAYOR: D. José Correas García
SECRETARIO: D. José Manuel Espinosa Fenoll
TESORERO: D. Ginés Sánchez Martínez
VOCALES: D. José Riquelme Fuentes; D. Federico Hernández Hernández; D. Fernando Reig
Serna; D. Antonio Girona Moñino; D. Manuel Ene Cárceles; D. Francisco Larrosa
Sarmiento; D. Pedro Sempere Cortés; D. Ramón Pérez Bas; D. Manuel Luna
Navarro; D. Agustín García Ortuño; D. José María Bregante Illescas y Don Antonio
Ferrández Peñalver.
HERMANO CONSILIARIO: D. Francisco Verdú Rico.

A continuación se crearon las comisiones de trabajo de vestuario, procesión, enseres, etc., con los responsables siguientes:
VESTUARIO Y TELA PARA COMPRAR: D. Fernando Reig Serna y D. Ramón Pérez Bas.
PROCESION: D. José Correas Garcia y Don Fernando Reig Serna.
ENSERES: D. José Riquelme Fuentes, D. Manuel Ene Cárceles, D. Federico Hernández Hernández, D. Francisco Larrosa Sarmiento y D. Antonio Girona Moñino.

Se nombraron los Delegados en la Junta Mayor de Cofradías y Hermandades de la Semana Santa en los siguientes miembros de la Junta.
D. José Antonio Hernández Hernández, D. José Manuel Espinosa Fenoll y D. Fernando Reig Serna.

Fernando Reig contactó con el Sr. Matos de Zamora y realizamos un viaje a dicha ciudad, para conocer el tipo de antorchas que allí se utilizaban para adaptarlas a nuestra idea de iluminación.

Se encargaron dos Campanas para la procesión a la fundición Amando López de Murcia; se adoptó como propia para la Marcha de la Hermandad, la composición musical "Música para los funerales de la Reina María" de Henry Purcell; así como la poesía de José María Pemán "Al Cristo de la Buena Muerte".

La Hermandad Penitencial del Santísimo Cristo de la Buena Muerte desfiló por primera vez El día 13 de abril (Viernes Santo) a las 3 de la madrugada en la Semana Santa del año 2001.

Imágenes

Santísimo Cristo de la Buena Muerte
Esta imagen preside en el interior del camarín, el retablo del Hallazgo en la iglesia de la Virgen de Monserrate. Sustituyó en abril de 1946 a otro desaparecido durante la guerra civil, del que toma su nombre.
Es una talla de madera policromada de 161 x 148 cm, sobre una cruz del mismo material pintada de 240 x 170 cm.
Fue donada en 1946 por D. Pascual Navarro y su esposa Dª. Purificación Mateo, que la adquirieron en Madrid en los Talleres de Arte Granda.
La imagen se resuelve, dentro de un tardío gusto romántico, por una mirada hacia el medioevo al tender a una figura muy hierática y simétrica, que no llega a romperse ni siquiera en los pliegues y nudo del paño de pureza, ni en la disimetría que provocaría la sujeción de los pies con un solo clavo, haciéndolo con dos. La corona está tallada en el mismo bloque de madera de la cabeza, sobre un pelo en el que resaltan los tirabuzones propios de los askenazíes. No hay reflejo de dolor en el rostro, y en su clasicista elegancia tiene por todo sufrimiento, en la frente, costado y rodillas, vestigios rojos de sangre.

Al parecer no existe en estos momentos ninguna documentación que avale la autoría de la obra. Las atribuciones, lógicamente, han de referirse a los escultores que trabajaron para esos talleres durante aquellos años, entre los que cabe mencionar a Julio Vicente Mengual (+ 1944), por el recuerdo que trae el crucificado que realizó para el panteón del obispo Frutos Valiente en la capilla de Santiago y Santa. Teresa de la Catedral Nueva de Salamanca, basado a su vez en el románico Cristo de las Batallas del mismo templo, debido quizás a la devoción que le tenía el prelado. Por su parte, la forma del nudo y del propio paño de pureza y, sobre todo, la talla en el mismo bloque de la corona de espinas recuerdan a José Capuz. En los mencionados talleres se confeccionaban las piezas a partir de pequeñas figuras, las cuales se utilizaban en parte o en su totalidad, por lo que podría ser de ambos o de ninguno de ellos. Además, el anonimato con el que se trabajaba hace difícil fijar por ahora la autoría, como así confirman expertos de esta época, Elías Hernández Albaladejo y Gerardo Díaz Quirós.

Quizás no exista otro Cristo con unas peculiaridades tan diferenciadoras que lo hace único, como son, que la corona de espinas está esculpida en la misma madera del conjunto del Cristo; y que ajustándose a la historia real de la época, el letrero de I.N.R.I. que va arriba de la Cruz, lleva inscrita la frase exacta "JESUS EL NAZARENO, REY DE LOS JUDIOS " en los tres idiomas que se escribió: en latín, en griego y en hebreo.

Procesión

Itinerario y Horario
Procesión de Viernes Santo

Universidad de Santo Domingo (02,00h.) - C/. Adolfo Clavarana - Paseo Calvo Sotelo - C/. Alfonso XIII - Pl. Marqués de Rafal (02,30h.) - Pl. Teniente Linares (02,45h.) - C/. Mayor de Ramón y Cajal - Puente de Poniente (03,15h.) - C/. Río - Pl. Salesas - C/. Santa Justa - C/. Dr. Sarget - Pl. Santa Lucía - C/. Adolfo Clavarana - Universidad de Santo Domingo (04,00h.)

Orden de Procesión
Viernes Santo
 Tambores
 Hermanos de la Hermandad
 Campana
 Estandarte de la Hermandad
 1º y 2º Estandarte de las Siete Palabras
 Hermanos de la Hermandad
 Santísimo Cristo de la Buena Muerte (1940) de la escuela de José Capuz
 3º y 4º Estandarte de las Siete Palabras
 Hermanos de la Hermandad
 Campana
 5º y 6º Estandarte de las Siete Palabras
 Hermanos de la Hermandad
 7º Estandarte de las Siete Palabras

Música
La Música de la Hermandad es esta:
 Música para los Funerales de la Reina María (Henry Purcell)
 Miserere (Ginés Pérez de la Parra)
 O Crux (Ginés Pérez de la Parra)

Enlaces externos
Web de la Cofradía

Cofradías de Semana Santa de Orihuela
Orihuela

Hermandad del Cristo de la Buena Muerte (Orihuela)


Ambiente digital é um espaço de interação remota, existindo em três tipos: entre sujeito-sujeito (como quando participamos de uma chamada de vídeo ou nos comunicamos por texto e áudio), sujeito-plataforma (como quando interagimos com mensagens pré-programadas em WhatsApp de conta comercial) e plataforma-plataforma (como quando no cruzamento e compartilhamento de dados entre aplicações). Essas interações são possibilitadas por intermédio das tecnologias de software e hardware, utilizando-se de interconexões viabilizadas pela internet.

Contextualização
Com a terceira revolução industrial, após a Segunda Guerra Mundial, inúmeros avanços tecnológicos sucederam-se até os dias atuais, como a robótica, genética, informática, telecomunicações, eletrônica, etc. Dentre os tais, a internet e seus fenômenos.

Criada em 1969, a Arpanet (como até então se chamava) interligava laboratórios de pesquisa nos Estados Unidos e pertencia ao Departamento de Defesa norte-americano, garantido a comunicação entre militares e cientistas.

Em 1982, agora com o nome de internet, a tecnologia de rede começou a expansão para outros países, tendo seu uso comercial liberado em 1987. Uma década depois, o Laboratório Europeu de Física e Partículas inventou a World Wide Web, comportando inserção de informações e dados acessíveis a qualquer usuário conectado em qualquer parte do mundo.

Como o mundo atual cada vez mais informatizado e dinâmico, eclodem com amplitudes outrora inimagináveis, os ambientes digitais.

Terminologia
Segundo o dicionário Michaelis, a palavra "ambiente" (do latim lat ambiens) pode fazer referência àquilo que envolve ou circunda os seres vivos ou coisas e constitui o meio em que se encontram. Ainda segundo o mesmo dicionário, a palavra "digital" (do latim lat digitalis) pode fazer menção (dentre outros significados) a computador que opera com quantidades numéricas ou informações expressas por algarismos, bem como a dispositivo que opera com valores binários.

Poderíamos encontra a significação para o termo "ambientes digitais" naquilo a que se refere às plataformas virtuais criadas a partir de algoritmos computacionais e eletrônicos numa linguagem informatizada, seguindo parâmetros lógicos de programação binária para fim de uma interação responsiva, irrompendo dos espaços físicos que nos rodeiam.

Ambientes digitais e suas propriedades

	Os ambientes digitais proporcionam interatividade e possibilidades quase que infinitas de exploração, pesquisa e navegabilidade. Segundo a autora Janet Murray, esses ambientes possuem quatro propriedades: procedimental, participativa, espacial e enciclopédica.

Procedimental
	São procedimentais, pois há uma série de regras pré-programadas para que se comportem de maneira complexa e aleatória, reagindo aos comandos de seus usuários através de mecanismos de inteligência computacional.

Participativa
	São participativos, apresentando uma variedade de escolhas por meio de ramificações, menus e links, possibilitando interações diversas. O ambiente digital é programado para assimilar e corresponder ao comportamento do usuário, dado a este, a depender da plataforma, determinado leque de interações possíveis.

Espacial
	São espaciais, já que seus espaços são navegáveis e podemos nos mover dentro deles.

Enciclopédica
	São enciclopédicos, comportando o armazenamento de dados e informações em quantidade gigantesca, podendo ser acessível em qualquer parte do mundo se compartilhados na internet.

Ambientes digitais e os gêneros textuais

	O mundo informatizado da sociedade contemporânea exige dos indivíduos não somente habilidades para o uso dos recursos tecnológicos, como também para comunicar-se com eficiência, transitando pelos variados gêneros que circulam nos ambientes digitais, segundo os elementos textuais que os constituem.
	Com o avanço das TICs, surgem novas práticas de leitura e escrita, propiciadas principalmente pelos usos do computador e do smartphone, associados à internet. Essas novas práticas comunicacionais contam, além do processo de leitura e escrita, com a presença de recursos multisemióticos e multimidiáticos, incorporando imagens, sons, vídeos e links.
	Conforme os estudos de Mikhail Bakhtin, os gêneros discursivos são fenômenos sociais concretos e únicos, constituídos historicamente nas atividades humanas, caracterizados por uma forma básica mais ou menos estável, porém, suscetível a determinadas modificações e adaptações. Deste modo, o ambiente digital proporcionou o surgimento dos gêneros digitais, alguns como novos, outros como reformulação e variação de outros. Todavia, se personificam nas telas em forma de hipertexto.

Exemplos de gêneros digitais
E-mail
Post
Chat
Blog

Ver também
Multiletramentos
Multimodalidade
Multimídia
Ciberespaço
Tecnologia

Ligações externas
Hamlet no Holodeck: o futuro da narrativa no ciberespaço - Janet H. Murray
Dicionário de gêneros textuais - Sérgio Roberto Costa

Educação

Ambiente digital


An Aloe orlandi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Jacob Lavranos. An Aloe orlandi in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Somalia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe orlandi


El apeadero de Aguda es un apeadero de la línea del Norte de la CP, situado en el municipio de Vila Nova de Gaia, en el PK 321,7.

Características

Localización y accesos
Se encuentra junto a la localidad de Vila Nova de Gaia, teniendo acceso de transporte por la calle de la Estación.

Servicios
Esta plataforma es utilizada por los servicios regionales de la línea del norte, de la red de convoyes regionales de la operadora Comboios de Portugal.

Referencias

Estaciones de la línea del Norte
Vila Nova de Gaia

Apeadero de Aguda


8735 Yoshiosakai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8735 Yoshiosakai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,20 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

8735 Yoshiosakai


Marieta Ilcu () este o fostă atletă română.

Carieră
Prima ei performanță notabilă este medalia de bronz cucerită la Universiada din 1985 de la Kobe (Japonia) la proba de săritură în lungime. În același an a stabilit un nou record național (44,18 s) cu ștafeta de 4×100 m, împreună cu Doina Voinea, Lucia Militaru și Mihaela Pogăcean. În anul 1987 a obținut medalia de aur la Universiada de la Zagreb (Iugoslavia) cu o săritură de 6,81 m, iar în 1988 a stabilit un nou record național la proba de 100 m (11,36 s).

Săritoarea română a devenit vicecampioană mondială în sală din 1989 la Campionatul de la Budapesta, fiind devansată de sovietica Galina Cistiakova, deținătoarea recordului mondial. La sezonul în aer liber a stabilit un nou record personal cu o săritură de 7,08 m și s-a clasat pe locul 2 la Universiada de la Duisburg (Germania). Și la Campionatul European din 1990 de la Split (Iugoslavia) a obținut medalia de argint.

A câștigat medalia de bronz la Campionatul Mondial în sală din 1991 și medalia de argint la Campionatul European în sală din 1992. În același an a participat la Jocurile Olimpice de la Barcelona, fără a ajunge în finală. În anul 1993 a devenit campioană mondială în sală.

Ea a obținut peste 30 de titluri naționale și a înregistrat patru recorduri naționale. A fost numită maestru emerit al sportului și este cetățean de onoare al orașului Hunedoara. În 2004 a primit Ordinul Meritul Sportiv clasa a III-a.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1962
Nașteri pe 16 octombrie
Atleți olimpici români
Săritori în lungime
Alergători români
Cetățeni de onoare ai Hunedoarei
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Sportivi români în viață
Atlete române
Decorați cu Ordinul Meritul Sportiv

Marieta Ilcu


دائرة مقاومة ومحث أو دائرة مقاومة وملف  هي أبسط مرشح إلكتروني للإشارات التناظرية تعمل بمقاومة ومستحث موصّلان على التوالي أو التوازي بالإضافة إلى مصدر كهربائي.

المعاوقة المركبة

المعاوقة أو المقاومة المركبة المركبة ZL مقاسة بالأوم لملف ذو حث مقداره L هنري تساوي:

حيث:

s التردد المركب، وهو عدد مركب يكتب كالآتي:

حيث:
 j الوحدة التخيلية من العدد المركب :

 ثابت الاضمحلال الأسي (للأساس الطبيعي e) راديان/ثانية،

 التردد الزاوي بالراديان/ثانية.

دائرة التوصيل على التوالي

يمثل الشكل توصيلة الدائرة المكونة من مقاومة وحثّ ومصدر كهربائي (V(in.

باعتبار الدائرة مجزئ للجهد، نجد أن الجهد عبر المستحثّ يساوي:

والجهد عبر المقاومة يساوي:

.

وبالنسبة للتيار، فالتيار متساوي في كل الدائرة حيث أن التوصيل على التوالي:

.

اقرأ أيضا
 حساب التيار المتردد
 دائرة مقاومة ومكثف
 دائرة إلكترونية
 دارة التوالي أو التوازي
 مرشح
 توازن هجين

دارات تشابهية

دائرة مقاومة وملف