Michael Schweighöfer (* 29. Februar 1952 in Borna) ist ein deutscher Schauspieler und Theaterregisseur.

Leben
Michael Schweighöfer, Sohn des Schauspielers und Intendanten Willy Schweighöfer und älterer Bruder des Schauspielers Götz Schweighöfer, besuchte die Staatliche Schauspielschule Rostock. Er ist vor allem als Theaterschauspieler bekannt. Nach einem Engagement am Kleist-Theater Frankfurt (Oder) von 1981 bis 1985 gehört er seitdem zum Ensemble des Deutschen Theaters Berlin. Aus seiner Ehe (bis 1984) mit der Schauspielerin Gitta Schweighöfer stammt der Sohn Matthias Schweighöfer, der ebenfalls Schauspieler ist. Heute ist er mit Ines Schweighöfer (Inhaberin eines Antiquitätengeschäftes) verheiratet.

Die Familie lebt im Wandlitzer Ortsteil Zerpenschleuse.

Im August 2010 wurde bekannt, dass Schweighöfer von 1975 bis 1977 während seiner Wehrdienstzeit bei der NVA als inoffizieller Mitarbeiter für den Staatssicherheitsdienst der DDR tätig war und Informationen über die Ansichten seiner Kameraden übermittelt hat.

Filmografie (Auswahl)

Hörspiele
 1987: Selma Lagerlöf: Der Wechselbalg – Regie: Christa Kowalski (Hörspiel – Rundfunk der DDR)
 1987: Hans-Christian Andersen: Der Kleine Und Der Große Klaus  – Regie: Werner Buhss (Kinderhörspiel – VEB Deutsche Schallplatten Berlin DDR)
 1991: Gerhard Zwerenz: Des Meisters Schüler – Regie: Hans Gerd Krogmann (Hörspiel – Sachsen Radio)
 1991: Paul Zech: Das trunkene Schiff (Anatol) – Regie: Wolfgang Rindfleisch (Hörspiel – Funkhaus Berlin)
 1994: Wolfgang Poenisch: Wie immer (Fred) – Regie Werner Buhss (Hörspiel – ORB)
 1996: Franz Zauleck: Olga bleibt Olga – Regie: Karlheinz Liefers (Kinderhörspiel – DLR Berlin)
 2013: E. M. Cioran: Vom Nachteil, geboren zu sein – Regie: Kai Grehn (Hörspiel – SWR)

Weblinks

 Michael Schweighöfer bei der Agentur Felix Bloch Erben
 Michael Schweighöfer beim Deutschen Theater Berlin
 Michael Schweighöfer auf den Seiten des Schauspiels Frankfurt

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Hörspielsprecher
Inoffizieller Mitarbeiter des Ministeriums für Staatssicherheit
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Michael Schweighöfer


O quadro de medalhas dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 é uma lista que classifica os Comitês Olímpicos Nacionais de acordo com o número de medalhas conquistadas nos Jogos realizados em Pequim, na China. Foram disputadas 109 finais em 15 disciplinas de sete esportes.

A primeira medalha de ouro foi conquistada pela norueguesa Therese Johaug na prova dos 15 km de skiathlon do esqui cross-country. Natalya Nepryayeva, representando os atletas do Comitê Olímpico Russo, e a austríaca Teresa Stadlober, conquistaram as medalhas de prata e bronze, respectivamente.

A Noruega foi a nação mais bem sucedida, tanto em termos de medalhas de ouro (16) quanto de medalhas totais (37). Ao conquistar sua 15ª medalha de ouro, quebrou o recorde de mais ouros em uma única edição de Jogos Olímpicos de Inverno, batendo o próprio recorde junto com a Alemanha, em 2018, e do Canadá em 2010 (todos com 14).

Com nove medalhas de ouro e quinze medalhas no total, a anfitriã China conseguiu seu melhor desempenho em Jogos Olímpicos de Inverno finalizando pela primeira vez na terceira colocação. A Nova Zelândia conquistou sua primeira medalha de ouro em uma edição de inverno com a snowboarder Zoi Sadowski-Synnott no slopestyle feminino, enquanto Bart Swings conquistou a segunda medalha de ouro da Bélgica na história, a primeira desde 1948, na prova da largada coletiva da patinação de velocidade.

O quadro
O quadro de medalhas está classificado de acordo com o número de medalhas de ouro, estando as medalhas de prata e bronze como critérios de desempate em caso de países com o mesmo número de ouros. O Comitê Olímpico Internacional não reconhece a existência de um quadro de medalhas, alegando que isso cria uma competição entre os países, o que não é o objetivo dos Jogos.

 País sede destacado.
Atualizado em

Ligações externas

I 2022
Quadro de medalhas

Quadro de medalhas dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Pourriez-vous pas me dire ?, op. 55, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1901.

Composition
Mel Bonis compose sa mélodie Pourriez-vous pas me dire ? pour voix et piano sur un poème d'Amédée-Louis Hettich. L'œuvre, dédiée à , est publiée aux éditions Leduc en 1901. Elle est rééditée aux éditions Armiane en 2004 puis en 2014.

Analyse
L'œuvre fait partie d'un corpus de mélodies qui s'inspire des Vers à chanter d'Amédée-Louis Hettich, paru en 1899.

Réception

Discographie

 The Music of Mel Bonis, Et'cetera Records, 2015
 Mel Bonis, l'œuvre vocale, Doron musique, 2006

Références

Sources

Liens externes

 Mel Bonis, compositrice - site officiel: les mélodies

Mélodie française
Œuvre pour piano
Œuvre réalisée en 1901

Pourriez-vous pas me dire ?


Olympiakos SFP (Yunanca: Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, Olympiakos Sindesmos Filathlon Peiraios), Yunanistan'ın  Pire şehrinde kurulan spor kulübü. Futbol ve basketbol branşlarıyla öne çıkan kulüp toplam 20 spor dalında faaliyet göstermektedir. 1925 yılında kurulan kulübün futbol takımı maçlarını 33.500 kişilik Karaiskakis Stadyumu'nda oynamaktadır. Yunanistan'ın en başarılı futbol takımına sahip olan Olympiakos, Super League'de 17 sezonda 15 şampiyonluk kazanarak tarihe geçmiştir.

Branşlar
Futbol
Basketbol
Kadın basketbol
Erkek voleybol
Kadın voleybol
Erkek hentbol
Sutopu
Kadın sutopu
Yüzme
Atletizm
Masa tenisi
Yelken
Kano
Kürek
Boks
Kickboks
Tekvando
Eskrim
Atıcılık

Dış bağlantılar

Olimpiakos SFP


El Campeonato de Alemania de Rally (Deutsche Rallye-Meisterschaft, en alemán) es un campeonato de rally que se disputa anualmente desde 1970 en Alemania. Es organizado por la Deutschen Motor Sport Bund, Asociación Alemana de Deportes de Motor.

Categorías
En el campeonato alemán se permiten las siguientes categorías:
 Grupo A
 Grupo N
 GT
 Super 2000
 Super 1600

Desde 2009 no están permitidos los World Rally Car.

Palmarés

Enlaces externos

 Sitio oficial

A
R

Campeonato de Alemania de Rally


Taxista es una serie de historietas del autor español Martí, publicada en la revista El Víbora en 1982.

Trayectoria editorial
Taxista se publicó por primera vez en el número 28 de El Víbora, sin la idea de que fuera una serie, y durante los siguientes dos años fueron apareciendo otras doce entregas más de forma esporádica. Ya en 1984, Ediciones La Cúpula la recopiló en un primer álbum álbum monográfico. El 1991 la misma editorial editó la segunda parte. En 2004, Glénat reeditó un integral del personaje. Finalmente, en 2023 Ediciones La Cúpula edita una edición definitiva.

Argumento

Martí refleja sus ideas sobre el mundo de la marginalidad a través de la figura de un taxista reaccionario, Cuatroplazas, que es reflejo del de la película de Scorsese Taxi Driver. Cuatroplazas vive en un mundo para él caótico y pecador, y acabará convertido en justiciero urbano.

Taxista es rubio, más fornido que alto, simple de espíritu y sistemáticamente culpable. Necesita aferrarse a un orden, y contribuye a su mantenimiento mediante porras y otros recursos disuasorios. Montado en su taxi blindado con motor turbo («el panzer 86»), da caza a los villanos y tratar de ganar el amor de Prudensia Kokoloco, hermosa inmigrante filipina.

Escrito como un cuento, Taxista inspira, además de miedo, piedad por un desgraciado. Incluso sus arrebatos místicos son mezquinos.

En la primera aventura hay unos chorizos llamados Barbero de Sevilla, Sastrecillo Valiente, Papá Querido y Mamá Querida.

En la segunda, con un guion más elaborado, hay dos familias de ricos opulentos: «los Fortuna» y «los Caudales». La Fortuna proviene de la más rancia estirpe aristocrática, pero se halla en clara decadencia económica; la segunda está conformada por unos codiciosos «nuevos ricos».

La historia está impregnada por el egoísmo, la ambición y la ruindad humana, y los personajes recorren todos los escenarios de la miseria.

Estilo
Los dos álbumes de Taxista son las obras de Martí que en mayor medida muestran su deuda temática y estilística con Chester Gould, creador de Dick Tracy. Su guion remite al de Paul Schrader para la película Taxi Driver (1976).

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

 Fichas en BD Gest', La Bédéthèque:
 Ed. en español.
 Edd. en francés.

 Fichas en Sumberland; en italiano.

taxista
taxista
historieta marti
taxista

Taxista (historieta de Martí)


Dinamik (← Yunanca δυναμικός - dynamikos "güçlü", ← δύναμις - dynamis "güç"):

Fizik
 Dinamik: cisimlerin, çeşitli kuvvetler altında, hareketlerindeki değişiklikleri inceler. Fizik biliminde Klasik mekaniğin branşlarından biridir.
 Katı cisim dinamiği
 Akışkanlar dinamiği
 hidrodinamik (su dinamiği),
 aerodinamik (hava dinamiği)
 Aerodinamik (otomobil)
 Aerodinamiğe etki eden atmosferik şartlar
 Aerodinamik kuvvet
 Kuantum elektrodinamiği
 Elektrodinamik dalı elektromanyetik etkileşimin teorisini inceler.

Diğer

 Kliodinamik
 TCP/IP'de zaman içinde değişen IP adreslerine dinamik IP adresi denir.

Dinamik (anlam ayrımı)


Ellen Henrietta Swallow Richards (Dunstable, Massachusetts, 3 de diciembre de 1842-Boston, 30 de marzo de 1911) fue una química y ecóloga estadounidense. Fue una de las fundadoras de la "higiene ambiental" precursora de la ciencia ecológica moderna. Ellen dedicó más de una década de su vida a que las mujeres pudieran estudiar carreras universitarias, en el área de las ciencias naturales, en Estados Unidos.

Primeros años
Los padres de Ellen Swallow, Peter Swallow y Fanny Taylor eran los dos profesores, agricultores y además tenían una pequeña tienda en el pueblo. Ellen no contaba con mucho tiempo para acudir a la escuela, porque tenía que apoyar los negocios de sus padres. Sin embargo, Ellen a partir de 1859 tomó cursos universitarios de matemáticas, francés y latín. Con el fin de poder pagar su educación, Ellen trabajaba como maestra de escuela, limpiaba casas y hacía tutorías. Además también atendía a su madre que estaba enferma.

Estudios en Vassar College
Hasta que Ellen cumplió recién 25 años contó con el dinero suficiente, $300 dólares, para poder inscribirse en el prestigioso Vassar College, una de las pocas instituciones de aquellos tiempos que aceptaban a mujeres. Ellen estudió astronomía y química, entre otras cosas. Fue alumna de Maria Mitchell.

Estudios en MIT
Ellen Swallow se graduó 1870 en el Vassar College y posteriormente se trasladó al Instituto de Tecnología de Massachusetts (MIT). Fue la primera mujer que estudio en el MIT y también la primera mujer que aceptada en una universidad de ciencias en Estados Unidos. Después de graduarse continuó en el MIT con la esperanza de doctorarse pero no le fue permitido. La primera mujer que logró un doctorado en el MIT tuvo que esperar hasta 1886.

En 1875 Ellen se casó con el profesor de metalurgia de la MIT, Robert H. Richards (1844-1945). Robert H. Richards era dos años menor que ella. Ambos se apoyaban mucho en sus intereses y en su trabajo.

Vida Laboral
Después de graduarse en el MIT, Ellen Richards apoyo la fundación del Women's Laboratory, un programa para mujeres en el MIT. El laboratorio de mujeres abrió sus puertas en 1876, con el profesor John M. Ordway como encargado, Richards era la asistente. Ellen tomó el cargo de instructora de química y mineralogía en el Laboratorio hasta su cierre en 1883.

Las mujeres no obtuvieron autorización para estudiar una carrera regular en el MIT hasta 1883. Por lo tanto Ellen Richards logró a través de su labor que las mujeres puedan estudiar las ciencias naturales en el MIT.

Desde 1887 en adelante a Ellen Richards se le asignó por parte de autoridades sanitarias estadounidenses el trabajo de laboratorio de un estudio total del suministro de agua en Estados Unidos. Esto llevó a que en 1890 se estableciera un programa de Sanitary engineering (Ingeniería Sanitaria) en el MIT. Como profesora Ellen Richards les enseñaba a su alumnado el análisis de agua potable, aguas residuales y el aire.

Además de sus actividades laborales Ellen Richards y su esposo apoyaron activamente durante casi un cuarto de siglo a jóvenes mujeres que estaban interesadas en el estudio de las ciencias naturales.

Algunas publicaciones
 .

 -------------------.

 -------------------. 1904. First lessons in food and diet. Boston: Whitcomb & Barrows

 -------------------. 1905. The Cost of shelter. New York: J. Wiley & Sons ISBN 1-4142-3012-5

 -------------------. 1906?. Meat and drink. Boston: Health-Education League

 -------------------. ca. 1908. Richards, Ellen. The Efficient worker. Boston: Health-Education League

 -------------------. ca. 1908. Health in labor camps. Boston: Health-Education League

 -------------------. 1908 o 1909. Tonics and stimulants. Boston: Health-Education League

 -------------------. 1914. Air, water, and food: from a sanitary standpoint. 4ª ed. rev. y reescrito. New York: J. Wiley & Sons

 -------------------. Euthenics: The Science of Controllable Environment : A Plea for Better Conditions As a First Step Toward Higher Human Efficiency (Public health in America) ISBN 0-405-09827-8

 -------------------. 2007. Obra compilada en 5 volúmenes Ed. Kazuko Sumida. Tokio: Ed. Synapse, ISBN 978-4-86166-048-1

Referencias

Enlaces externos

 Webarchivo 20101221031414 Permanente Ausstellung am MIT über Ellen Swallow Richards (archivo versión)
 FemBiographie
 Ellen Swallow Richards: Die heimliche Begründerin der Ökologie (1842-1911)

Nacidos en Massachusetts
Fallecidos en Boston
Químicas de Estados Unidos
Químicos del siglo XIX
Químicos del siglo XX
Ecólogos de Estados Unidos
Científicas de Estados Unidos
Educadores de Estados Unidos
Euténica
Saneamiento
Alumnado del Instituto Tecnológico de Massachusetts
Profesores del Instituto Tecnológico de Massachusetts
Alumnado del Vassar College
Graduados honorarios del Smith College

Ellen Swallow Richards


علم المملكة المتحدة لبريطانيا العظمى وإيرلندا الشمالية يعود لعام 1801 (عام اتحاد بريطانيا العظمى وإيرلندا الشمالية) مكون من صليب أحمر للقديس جورج (شفيع انكلترا) محاط بإطار أبيض الذي يشكل صليب القديس باتريك (شفيع إيرلندا الشمالية). بالإضافة إلى صليب قطري بشكل إشارة أكس X الذي يكّون صليب القديس أندرو (شفيع اسكتلندا).

يذكر أن منطقة ويلز لم تمثل في علم المملكة المتحدة الرسمي كما هو الحال مع باقي المناطق المشكلة للاتحاد (إنجلترا واسكتلندا وإيرلندا الشمالية) لأن ملك إنجلترا إدوارد الأول اعتبرها عام 1282 جزء من مملكة أنجلترا آنذاك. وقد اقترح حاليا إضافة جزء في علم المملكة المتحدة يمثل ويلز لكن ذلك لم يُقابل بالتشجيع.

مشتقات من العلم البريطاني

أعلام مشتقة من العلم البريطاني

مراجع

انظر أيضًا
 علم إنجلترا
 علم أيرلندا الشمالية
 علم إسكتلندا
 علم ويلز

أعلام استحدثت في 1801
أعلام المملكة المتحدة
مملكة متحدة
أعلام مع صلبان
أعلام وطنية
العمل النقابي في المملكة المتحدة
رموز المملكة المتحدة الوطنية

علم المملكة المتحدة


Mount Pinatubo is an active stratovolcano in the Zambales Mountains, located on the tripoint boundary of the Philippine provinces of Zambales, Tarlac and Pampanga, all in Central Luzon on the northern island of Luzon. Its eruptive history was unknown to most before the pre-eruption volcanic activity of early 1991.  Pinatubo was heavily eroded and obscured from view by dense forests which supported a population of several thousand indigenous Aetas.

Pinatubo is most notorious for its VEI-6 eruption on June 15, 1991, the second-largest terrestrial eruption of the 20th century after the 1912 eruption of Novarupta in Alaska. Complicating the eruption was the arrival of Typhoon Yunya, bringing a lethal mix of ash and rain to towns and cities surrounding the volcano. Predictions at the onset of the climactic eruption led to the evacuation of tens of thousands of people from the surrounding areas, saving many lives. Surrounding areas were severely damaged by pyroclastic surges, pyroclastic falls, and subsequently, by the flooding lahars caused by rainwater re-mobilizing earlier volcanic deposits. This caused extensive destruction to infrastructure and changed river systems for years after the eruption. Minor dome-forming eruptions inside the caldera continued from 1992 to 1993.

The effects of the 1991 eruption were felt worldwide. It erupted roughly  or  of magma, and  of , bringing vast quantities of minerals and toxic metals to the surface environment. It ejected more particulate into the stratosphere than any eruption since Krakatoa in 1883. Over the following months, the aerosols formed a global layer of sulfuric acid haze. Global temperatures dropped by about  in the  years 1991–1993, and ozone depletion temporarily saw a substantial increase.

Geography

The volcano is about  northwest of Manila, the capital of the Philippines. Near Mount Pinatubo are former military bases that were maintained by the United States. The U.S. Naval Base Subic Bay was  south of Pinatubo, and the extent of Clark Air Base was just  east of the volcano's summit. The volcano is near to about 6 million people.

History
Mount Pinatubo's summit before the 1991 eruption was  above sea level, only about  above nearby plains, and only about  higher than surrounding peaks, which largely obscured it from view. It is part of a chain of volcanoes which lie along the western side of the island of Luzon called the Zambales Mountains.

Pinatubo belongs to the Cabusilan sub-range of the Zambales Mountains, which consists of Mount Cuadrado, Mount Negron, Mount Mataba and Mount Pinatubo. They are subduction volcanoes, formed by the Eurasian Plate sliding under the Philippine Mobile Belt along the Manila Trench to the west. Mount Pinatubo and the other volcanoes on this volcanic belt arise due to magmatic occlusion from this subduction plate boundary.

Pinatubo is flanked on the west by the Zambales Ophiolite Complex, which is an easterly-dipping section of Eocene oceanic crust uplifted during the late Oligocene. The Tarlac Formation north, east and southeast of Pinatubo consists of marine, nonmarine and volcanoclastic sediments formed in the late Miocene and Pliocene.

The most recent study of Mount Pinatubo before the activities of 1991 was the overall geological study in 1983 and 1984 made by F. G. Delfin for the Philippine National Oil Company as part of the surface investigations of the area before exploratory drilling and well testing for geothermal energy sources in 1988 to 1990. He recognized two life histories of the mountain, which he classified as "ancestral" and "modern" Pinatubo.

Ancestral Pinatubo

Activity of Ancestral Pinatubo seems to have begun about 1.1 million years ago and probably ended tens of thousands of years or more before the birth of "modern" Pinatubo. Much of the rugged land around the present volcano consists of remnants of "ancestral" Pinatubo. It was an andesite and dacite stratovolcano whose eruptive activity was much less explosive than modern Pinatubo. Its center was roughly where the current volcano is. The projected height of the mountain is up to , or 1.43 miles above sea level if it were a lone peak, based on a profile fitting to the remaining lower slopes, or lower if it had more than one peak.

The old volcano is exposed in the walls of an old  wide caldera, referred to as Tayawan Caldera by Delfin. Some of the nearby peaks are the remnants of ancestral Pinatubo, left behind when the softer parts of the old mountain slopes were eroded by weathering. Ancestral Pinatubo is a somma volcano with modern Pinatubo as the new cone.
Mount Dorst, to the east, is part of the dip slope of the ancestral Pinatubo. Several mountains near modern Pinatubo are old satellite vents of ancestral Pinatubo, forming volcanic plugs and lava domes. These satellite vents were probably active around the same time as the ancestral volcano and include the domes of Mount Negron, Mount Cuadrado, Mount Mataba and the Bituin and Tapungho plugs.

Modern Pinatubo
 c. 79,000 BC: After a long period of dormancy, Modern Pinatubo was born in Ancestral Pinatubo's cataclysmic and most explosive eruptions, estimated to be five times larger than the June 1991 eruption. It deposited all around the volcano up to  of pyroclastic surge material up to  thick. The total volume of volcanic material ejected during the eruptions is unknown. The removal of so much material from the underlying magma chamber resulted in the Tayawan caldera. The violent eruptive period started by the eruption is referred to by Delfin as the Inararo Eruptive Period, named after a village that was destroyed in the 1991 eruption.

Later eruptions of modern Pinatubo occurred episodically and lasted for periods much shorter than the repose intervals between them. Subsequent eruptions and eruptive period occurred about:
c. 15,000 BC (Sacobia Eruptive Period)
c. 7000 BC (Pasbul Eruptive Period). Its eruptions were as energetic, if not as voluminous as the Inararo eruptions.
c. 4000–3000 BC (Crow Valley Eruptive Period). This and the Mara-unot period's eruptions were smaller than the Inararo eruptions but about two to three times as big as that of 1991 based on the pyroclastic flow runout distances and depths of valley filling.
c. 1900–300 BC (Maraunot Eruptive Period)
c. AD 1500 (Buag Eruptive Period). Its eruptions were roughly the same size as those of 1991.

Each of these eruptions seems to have been very large, ejecting more than  of material and covering large parts of the surrounding areas with pyroclastic flow deposits. Some eruptive periods have lasted decades and perhaps as much as several centuries and might appear to include multiple large explosive eruptions.

The maximum size of eruptions in each eruptive period though has been getting smaller through the more than 35,000-year history of modern Pinatubo, but this might be an artifact of erosion and burial of older deposits. The oldest eruption of modern Pinatubo, Inararo, was also its largest.

The 1991 eruption was among the smallest documented in its geologic record.

The volcano has never grown very large between eruptions, because it produces mostly unwelded, easily erodible deposits and periodically destroys the viscous domes that fill its vents. After the Buag eruption (c. 1500 AD), the volcano lay dormant, its slopes becoming completely covered in dense rainforest and eroded into gullies and ravines. The c. 500-year repose though between the Buag and present eruptive periods is among the shorter repose periods recognized in its geologic history.

1991 eruption

A small blast at 03:41 PST on June 12 marked the beginning of a new, more violent phase of the eruption. A few hours later the same day, massive blasts lasting about half an hour generated big eruption columns, which quickly reached heights of over  and which generated large pyroclastic surges extending up to  from the summit in some river valleys. Fourteen hours later, a 15-minute blast hurled volcanic matter to heights of . Friction in the up-rushing ash column generated abundant volcanic lightning.

In March and April 1991, magma rising toward the surface from more than  beneath Pinatubo triggered small volcano tectonic earthquakes and caused powerful steam explosions that blasted three craters on the north flank of the volcano. Thousands of small earthquakes occurred beneath Pinatubo through April, May and early June and many thousand of tons of noxious sulfur dioxide gas were also emitted by the volcano.

From June 7 to 12, the first magma reached the surface of Mount Pinatubo. Because it had lost most of the gas contained in it on the way to the surface, the magma oozed out to form a lava dome but did not cause an explosive eruption. However, on June 12, millions of cubic yards of gas-charged magma reached the surface and exploded in the reawakening volcano's first spectacular eruption.

When even more highly gas-charged magma reached Pinatubo's surface on June 15, the volcano exploded in a cataclysmic eruption that ejected more than  of material. The ash cloud from this climactic eruption rose  into the atmosphere. At lower altitudes, the volcanic ash was blown in all directions by the intense cyclonic winds of a coincidentally occurring typhoon, and winds at higher altitudes blew the ash southwestward. A blanket of ash and larger pumice lapilli blanketed the countryside. Fine ash fell as far away as the Indian Ocean and satellites tracked the ash cloud several times around the globe.

Huge pyroclastic flows roared down the flanks of Mount Pinatubo, filling once-deep valleys with fresh volcanic deposits as much as  thick. The eruption removed so much magma and rock from below the volcano that the summit collapsed to form a  wide caldera.

Following the climactic eruption of June 15, 1991, activity at the volcano continued at a much lower level, with continuous ash eruptions lasting until August 1991 and episodic eruptions continuing for another month.

Later eruptions

Activity at the volcano remained low until July 1992 when a new lava dome started growing in the caldera. Volcanologists suspected that further violent eruptions could be possible, and some areas were evacuated. However, the eruption was only minor. The last eruption of Mount Pinatubo took place in 1993.

Lake Pinatubo

The 1991 caldera afterwards filled with water from annual monsoon rains and a crater lake, Lake Pinatubo, was formed. In 1992, a growing lava dome formed an island, which was eventually submerged by the lake. Initially, the lake was hot and highly acidic, with a minimum pH of 2 and a temperature of about . Subsequent rainfall cooled and diluted the lake, lowering the temperature to  and raising the pH to 5.5 by 2003.

The lake deepened by about  per month on average, eventually submerging the lava dome, until September 2001, when fears that the walls of the crater might be unstable prompted the Philippine government to order a controlled draining of the lake. An estimated 9,000 people were once again evacuated from surrounding areas in case a large flood was accidentally triggered. Workers cut a  notch in the crater rim and drained about a quarter of the lake's volume.

Recent activity

On July 10, 2002, the west wall of the crater collapsed, slowly releasing approximately  of water and sediments into the Maraunot River in Botolan, Zambales.

On July 26, 2011, a 5.9 magnitude earthquake struck close to Pinatubo; however, no major damages or casualties were reported.

On March 4, 2021, the PHIVOLCS raised alert level 1 over Mount Pinatubo after reporting an increase on its seismic activity. 1,722 volcanic earthquakes were also recorded within the vicinity of the volcano since January 2021.

On August 11, 2021, PHIVOLCS downgraded Mt. Pinatubo's Alert Level 1 to Level 0, due to "continued decrease in earthquake activity and a return to baseline seismic parameters".

PHIVOLCS said it noted a "significant decrease" in volcanic earthquakes, with a total of 104 quakes or an average 2 - 3 events per day recorded from July 1 - August 1, 2021.

On November 30, 2021, PHIVOLCS reported a weak explosion occurred on Mt. Pinatubo between 12:09 p.m. and 12:13 p.m., which produced a plume. The agency later confirmed it was a phreatic explosion produced by hydrothermal fluids near the surface, rather than a magmatic eruption.

Cultural history
The word pinatubo could mean "fertile place where one can make crops grow", or could mean "made to grow", in Sambal and Tagalog, which may suggest a knowledge of its previous eruption in about 1500 AD. There is a local oral tradition suggestive of a folk memory of earlier large eruptions. An ancient legend tells of Bacobaco, a terrible spirit of the sea, who could metamorphose into a huge turtle and throw fire from his mouth. In the legend, when being chased by the spirit hunters, Bacobaco flees to the mountain and digs a great hole in its summit showering the surrounding land with rock, mud, dust and fire for three days; howling so loudly that the earth shakes.

History among Aetas
Aeta elders tell many stories about the history of the mountain, the best known being that it was once a Batung Mabye (Kapampangan language for "living stone"). It was said to have been planted on a kingdom by a displeased sorcerer but relocated by a hero. The mountain was soon turned into the abode of Apo Namalyari ("The lord of happenings/events"), the pagan deity of the Sambal, Aetas and Kapampangans living on the Zambales range.

It was said to comprise the whole mountain range until Sinukuan of Mount Arayat (the god of the Kapampangans) became a strong rival of Namalyari.  Their fight, which took place over the center plains, shattered the mountain into smaller bodies and Mount Arayat lost its center peak. Other versions have it that Pinatubo's peak shattered because of Namalyari's immense fury in an attempt to teach humans the meaning of fear and show how misdeeds will be punished.

According to the native elders, Apo Namalyari induced the June 1991 eruption because of displeasure toward illegal loggers and Philippine National Oil Company executives who performed deep exploratory drilling and well testing on the volcano looking for geothermal heat from 1988 to 1990.  Discouraging results from the wells forced the abandonment of the prospect 13 months before the April 2, 1991 explosions.

Aetas granted ownership of Pinatubo
After being driven away by the 1991 eruption of Mount Pinatubo, in May 2009 some 454 Aeta families in Pampanga were given the first clean ancestral land ownership on Mount Pinatubo with the Certificate of Ancestral Domain Title (CADT) by the National Commission on Indigenous Peoples (NCIP), the government agency that deals with issues concerning indigenous people of the Philippines.  The approved and declared net land area of  covers the barangays of Mawakat and Nabuklod in Floridablanca, Pampanga, plus a portion of San Marcelino, Zambales, and a portion of Barangay Batiawan in Subic, Zambales.

On January 14, 2010, some 7,000 Aeta families from Zambales were officially granted the Certificate of Ancestral Domain Title (CADT)  covering the Zambales side of Pinatubo which includes the summit and Lake Pinatubo, officially becoming their lutan tua (ancestral land).  The ancestral domain title covers  and includes the villages of Burgos, Villar, Moraza and Belbel in Botolan and portions of the towns of Cabangan, San Felipe and San Marcelino.

Having the land title will protect them from others – including foreigners – exploiting their land without compensation to and consent from the indigenous tribes. In the past, the Aetas had to contend with mining companies, loggers, and recently, tourist companies who earn from Mount Pinatubo but do not compensate the local tribes.

Ancestral domain titles are awarded to a certain community or indigenous group who have occupied or possessed the land continuously in accordance with their customs and traditions since time immemorial. They have the legal right to collectively possess and to enjoy the land and its natural resources to the exclusion of others.

In popular culture

Long before Mount Pinatubo became famous for its cataclysmic eruption, Philippine president Ramon Magsaysay, a native of Zambales, named his C-47 presidential plane Mt. Pinatubo. The plane crashed into Mount Manunggal in Cebu province in 1957, killing the president and twenty-four others on board.

The shape of Mount Pinatubo's caldera inspired New Clark City Athletics Stadium in Capas, Tarlac.

Hiking activity
The caldera formed and Lake Pinatubo has, since June 15, 1991, become a tourist attraction with the preferred route through Barangay Santa Juliana in Capas, Tarlac.

See also

List of volcanoes in the Philippines
List of active volcanoes in the Philippines
List of potentially active volcanoes in the Philippines
List of inactive volcanoes in the Philippines
 List of volcanic eruptions by death toll
 Timeline of volcanism on Earth

Notes

References

 Decker, R. and Decker, B. (1997) Volcanoes, 3rd edition, WH Freeman, New York.

 Dhot, S. Mt Pinatubo Safety.

External links

 Fire and Mud: Eruptions and Lahars of Mount Pinatubo, Philippines, United States Geological Survey site
 "Weather effects of the 1991 eruption" EOS Volcanology.
 "The Cataclysmic 1991 Eruption of Mount Pinatubo, Philippines". United States Geological Survey site
 Pinatubo, Philippines (volcanic images)
 Entry for Pinatubo in the Smithsonian Institution's Global Volcanism Program (GVP)

Active volcanoes of the Philippines
Calderas of Southeast Asia
Landforms of Pampanga
Landforms of Tarlac
Landforms of Zambales
Mountains of the Philippines
Stratovolcanoes of the Philippines
Subduction volcanoes
VEI-6 volcanoes
Volcanic crater lakes
Volcanoes of Luzon
Holocene stratovolcanoes
Pleistocene stratovolcanoes

Mount Pinatubo


Grå kæmpekænguru (Macropus giganteus) er en kænguru, der er vidt udbredt i den østlige del af det australske fastland og desuden findes på Tasmanien. Grå kæmpekænguru findes både i tørre skove og i busk- og hedelandskaber såvel som i landbrugsland.

Den er blevet almindeligere i nogle områder, fordi den har kunnet udnytte kunstige vandhuller for kvæget. Det er et flokdyr, der samles hvor der er rigelig føde. Hvor arten gør skade på afgrøder, græsgange eller hegn, er det tilladt at regulere bestanden ved jagt.

Noter

Eksterne henvisninger

Dyr fra Australien
Kænguruer

Grå kæmpekænguru


Umjetničko-obrtnička drvorezbarska radionica Rako, hrvatska obrtnička radionica iz Imotskog. Važnost je prepoznao istraživač povijesti Imotske krajine fra Vjeko Vrčić.

Povijest
Drvorezbarska radionica Rako je djelovala u Imotskom od oko 1860. do oko 1910. godine. Tim se Imotski uvrstio u skup malobrojnih hrvatskih gradova u kojima je djelovala altaristička radionica. Zahvaljujući njoj našao se u kratkom popisu mjesta na zemljovidu sakralnog kiparstva druge polovice 19. i prvog desetljeća 20. stoljeća. Pretpostavlja se da je najstariji oltar koji bi mogao biti iz ove radionice je onaj iz kapele sv. Ivana u Vrdoljacima u Grabovcu, datiran u 1858. godinu. Prvi oltar za koji sigurno znamo da je od Raka je onaj s potpisom "S. Rako 1860" na oltaru sv. Ilije u istoimenoj crkvi u Kozici. 1910. godine Ivan Rako je izradio tri velika drvena ormara za samostansku knjižnicu.

Podjela rada na izradi umjetničkih i obrtničkih predmeta vremenom se je potanko bila razradila te su se majstori specijalizirali za rezbare, crtače, polikromatore. Pozornost su potanko posvetili svakoj pojedinosti, čega su svjedoci sačuvana oruđa krajnje malih veličina. Majstori iz radionice opskrbljivali su svojim proizvodima crkve Imotske i Vrgoračke krajine, vjerojatno i obližnje Hercegovine. Proizvodi iz radionice bili su ponajviše drveni oltarima ali i komadi različitog (crkvenog) namještaja, pa čak i slike. Rake su opremili pojedine crkve cijelim oltarnim ansamblima. Djelovanje radionice Rako predstavlja nešto skromniji nastavak bogate tradicije obiteljskih radionica (kiparskih, altarsitičkih i graditeljskih) u Dalmaciji, od kojih se od prethodnika ističu radionice obitelji Bokanić, Radionica Dall' Acqua, Bruttapelle i Macanović, čija je zajednička crta što potječu iz manjih sredina, a djelovale su na širokom prostoru od dalmatinskih otoka preko obale do zaleđa. Na taj zaključak napućuje uočljiv i znatan utjecaj morfologije mramornih oltara crkava dalmatinskih primorskih gradova, koja su osjetila raskošna scenografska rješenja mletačkog baroka. Naručitelji - župnici, svećenici, školovane osobe htjeli su da oltar donese u njihove sredine dašak ambijenta primorskih crkava, a Rake su udovoljavali ukusima. Zadovoljavali su se drvenim inačicama iz Rakine radionice, jer je mramor bio skup. Uz financijske razloge, i mentalitet je pridonio tome, jer im nisu bili skloni historicističkim kompendijima iz Tirola, nego raskošni mramorni barokni oltari kakvi su uglavnom po crkvama primorskih urbanih sredina i u crkvama ruralnog zaleđa.  Naručiteljima su isporučivali potpuno opremljene i mramorizirane oltare.

Oltari su im uglavnom oslonjeni na zidani stipes s drvenim jednostavnim antependijem. Rakine žrtvenike karakterizira kolaž kombinacija historicizma i tradicijskih pučkih elemenata, standardna arhitektonska morfologija. Danas je sačuvano tridesetak drvenih polikromiranih oltara iz ove radionice.  za neke od oltara, jedni svjedok da su uopće postajali je dokumentacija u franjevačkom samostanu u Imotskom, u kripti crkve. Po sadašnjim spoznajama majstori iz ove radionice nisu bili školovani nego su se ponajviše oslanjali na svoj talent. Glede te činjenice zapanjujuća je umjetnička kakvoća i kiparski doseg. Prema fra Vjeki Vrčiću, izgled da nisu imali nikakvu obrtnu izobrazbu, što je teže prihvatiti. Znanstveno je utemeljeno razmatrati mogućnost da su majstori Rake jedno vrijeme stjecali znanja i tehnologiju boraveći u umjetničko-obrtničkim radionicama primorskih gradova. Svaki Rakin oltar bio je cjelovito umjetničko djelo, sinteza slikarstva i kiparstva.

Premda rustičnijeg izraza, s ovog su dijela dalmatinske unutrašnjosti Rake gotovo istisnuli akademsku tirolsku produkciju, tada prevladavajućom po cijeloj Austro-Ugarskoj, što je zapanjujući uspjeh, jer su tirolske radionice bile visoke kakvoće proizvoda i obilato su se koristile industrijalizacijom i poboljšanim prijevozom te su dosezale i udaljena tržišta.

Izvori

Imotski
Hrvatske tvrtke
Hrvatski kipari
Hrvatski slikari


Det Liberale Parti kan henvise til flere artikler:

Danske partier
 Liberal Alliance
 Liberalt Centrum

Udenlandske partier
 Liberal Party of Australia
 Country Liberal Party (Australien)
 Liberal Party of Canada
 Island:
 Det Liberale Parti (Island, 1927)
 Det Liberale Parti (Island, 1973)
 Det Liberale Parti (Island, 1998)
 Liberale Demokratiske Parti, Japan
 Det Liberale Folkepartiet (1992–2017), Norge
 Nationalliberale parti (Rumænien)
 Liberalerna, Sverige
 Liberale Parti (UK)
 Liberaldemokraterne, UK

 Alliancen af Liberale og Demokrater for Europa (parti), EU

Se også
 Liberalisme
 Liberalt demokrati
 Liberal International

Det Liberale Parti


Vlado Komšić (Kiseljak, 11. listopada 1955.), hrvatski bosanskohercegovački nogometaš. Igrao u obrani. Nastupao za Željezničar i Čelik. Sa Željezničarom došao do polufinala Kupa UEFA 1984./85.

Izvori

Životopisi, Kiseljak
Životopisi, Sarajevo
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Nogometaši FK Željezničara

Vlado Komšić


Campanula hierapetrae er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Krít.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula hierapetrae


Hrvatski rukometni kup za muškarce za sezonu 2020./21. je osamnaesti put zaredom osvojio klub Prvo plinarsko društvo (PPD) iz Zagreba.
Zbog pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj natjecanje je bilo prekidano, ali završeno, za razliku od sezone 2019./20.

Sustav natjecanja
U Hrvatskom kupu sudjeluje 16 klubova, od kojih je 6 izravno plasirano, a 10 preko regionalnih kupova. Utakmice osmine i četvrtzavršnice se igraju na jednu utakmicu, te potom četiri preostale momčadi igraju završni turnir (Final four).
Natjecanje je igrano u proljeće 2021. godine.

Sudionici

Rezultati

Kvalifikacije

Osmina završnice

Četvrtzavršnica

Završni turnir
Igrano 19. i 20. lipnja 2021. u Poreču u dvorani "Žatika".

{| class="wikitable" style="font-size: 90%"
!datum !!mjesto odigravanja !!klub1 !!rez. !!klub2 !!napomene !!izvještaj
|-
!colspan="7"| poluzavršnica
|-
|<small> 19. lipnja 2021. ||Poreč ||Dubrava Zagreb ||<center> 17:29 ||'''PPD Zagreb ||<small> ||<small>
|-
|<small> 19. lipnja 2021. ||Poreč ||'''Nexe Našice ||<center> 26:20 ||Sesvete ||<small> ||<small>
|-
!colspan="7"|
|-
!colspan="7"| za pobjednika
|-
|<small> 19. lipnja 2021. ||Poreč ||bgcolor="gold"|'''PPD Zagreb ||<center> 26:21 ||bgcolor="silver"|Nexe Našice ||<small> "PPD Zagreb" pobjednik kupa ||<small>
|-
|}

Povezani članci
 Hrvatski rukometni kup
 Hrvatski kup - kvalifikacije 2020./21.
 1. HRL 2020./21.
 2. HRL 2020./21.
 3. HRL 2020./21.

Vanjske poveznice
 hrs.hr, Hrvatski rukometni savez
 hrs.hr, Natjecanje / Hrvatski kup - Muški
 hrs.hr, Kup Hrvatske

Izvori

 hrs.hr, Natjecanje / Hrvatski kup - Muški (2020./21.), pristupljeno 10. listopada 2021.
 hrs.hr, Natjecanje / Hrvatski kup - Muški (2020./21.), wayback arhiva

2020-21
m-kup

Hrvatski rukometni kup za muškarce 2020./21.


Akyar, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 87 km, Ladik ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ladik'in mahalleleri

Akyar, Ladik


Regīna Ezera (Riga, 20. prosinca 1930. – Ķegums, 11. lipnja 2002.) bila je uspješna latvijska spisateljica poljskog podrijetla koja je napisala više od 20 romana. Njezino rodno ime je Regine Šamreto. Dobitnica je Reda triju zvijezda. Financijski je patila zbog kraja komunizma, živjeći u siromaštvu pri kraju života.

Životopis
Rođena u Rigi, Ezera je bila kći stolara i medicinske sestre. Odrasla je u maloj rezidenciji u kojoj su živjele i njezina baka i teta. Njezina katolička obitelj govorila je poljski, a ona nije naučila latvijski sve do svoje šeste godine, kada je krenula u školu.

Godine 1944. obitelj je deportirana u Njemačku, ali se 1945. vratila u Latviju. Nakon mature u srednjoj školi, Ezera je studirala novinarstvo na Latvijskom državnom sveučilištu u Rigi, a diplomirala je 1955. Iste godine, njezina kratka priča Pat īkšķis nelīdzēja (Ni palac mi nije pomogao) objavljena je u dječjem časopisu Bērnība pod njezinim pseudonimom Ezera. "Ezera" znači "jezero" i odabrano je da odražava njezino djetinjstvo koje je ponekad bilo bezbrižno. Tijekom 1950-ih udavala se dva puta. Nijedna veza nije bila uspješna i postala je Regina Kindzule, samohrani roditelj triju kćeri. Neko je vrijeme radila kao novinarka za novine Pionieris i za dječji časopis Bērnība. Godine 1961. objavila je svoju prvu knjigu kratkih priča Un ceļš vēl kūp o svojim ratnim iskustvima. Iste godine dovršila je svoj prvi od mnogih romana Zem pavasara debesīm (Pod proljetnim nebom). Nastavila je pisati romane, kratke priče i eseje do kraja života.

1970-ih je bila članica komiteta Komunističke partije Rige, au 1980-ima nastavila je predstavljati svoju zemlju u Savezu sovjetskih pisaca. Godine 1988. pridružila se pokretu u nastajanju za uspostavu latvijske države i to je postignuto 1990. Iako je 1995. godine odlikovana Ordenom triju zvijezda, financijski je stradala zbog kraja komunizma. Uživala je državnu potporu za svoj rad, ali pod novom vlašću to nije bilo dostupno i na kraju života živjela je u siromaštvu.

Od 1978. Ezera je živjela u svojoj kući na selu u Ķegumsu u Latviji. Tamo je i umrla 11. lipnja 2002. godine. Djelomični treći dio onoga što je trebalo biti četverodijelno djelo pod nazivom "Biti" objavljen je kao i Ode tuzi u godini nakon njezine smrti.

Izvori

Latvijski umjetnici

Regīna Ezera


Jean Louisa Kelly (n. 9 martie 1972, Worcester, Massachusetts) este o actriță americană.  A debutat ca Tia Russell în filmul Unchiul Buck (1989) alături de John Candy. Madigan a mai apărut în filme ca The Fantasticks (1995) sau  Mr. Holland's Opus (1995). Între  2000-2006, a portretizat rolul lui Kim Warner din sitcomul CBS  Yes, Dear.

Filmografie

Film

Televiziune

Referințe și note

Legături externe

 Self magazine interview transcript (June 2005)
 March 1996 article in the Columbia University Record

Nașteri în 1972
Actrițe americane

Jean Louisa Kelly


بول كابديفايل  هو لاعب كرة مضرب من تشيلي.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
تشيليون من أصل فرنسي
رياضيون من سانتياغو
فائزون بميداليات في الألعاب الأمريكية الجنوبية في كرة المضرب
لاعبو كرة مضرب تشيليون
مواليد 1983
مواليد في سانتياغو

منافسون في الألعاب الأمريكية الجنوبية 2014

فائزون بميداليات برونزية في ألعاب أمريكا الجنوبية من تشيلي
لاعبو كرة مضرب من سانتياغو

بول كابديفايل


Operation Uphold Democracy was a military intervention designed to remove the military regime installed by the 1991 Haitian coup d'état that overthrew the elected President Jean-Bertrand Aristide. The operation was effectively authorized by the 31 July 1994 United Nations Security Council Resolution 940.

History

The operation began with the alert of United States and its allies for a forced entry into the island nation of Haiti. U.S. Navy, Coast Guard, and Air Force elements staged to Puerto Rico and southern Florida to prepare to support the airborne invasion, spearheaded by elements of the Joint Special Operations Command (HQ, 75th Ranger Regiment), followed by 3rd Special Forces Group, the U.S. Army 7th Transportation Group (Army watercraft and terminal elements) and the 10th Mountain Division. Some of these elements were staged out of Hunter Army Airfield and Guantanamo Bay Naval Base. The 1st Brigade of the 10th Mountain Division deployed to Haiti aboard  and . The operation was directed by Lieutenant General Hugh Shelton, Joint Task Force 120 (JTF-120), provided by Commander, Carrier Group Two.

Diplomatic efforts
On 16 September 1994, as these forces prepared to invade, with the lead elements of the 2nd Battalion, 75th Ranger Regiment  already in the air after being staged in Guantanamo Bay, a diplomatic element led by former President Jimmy Carter, U.S. Senator Sam Nunn and retired Chairman of the Joint Chiefs of Staff General Colin Powell persuaded the leaders of Haiti to step down and allow the elected officials to return to power. The main leader holding power was General Joseph Raoul Cédras and was the key focus of the delegation. General Powell's personal relationship with Cédras, from when Cédras was a student in the School of the Americas as a young officer, played a significant role in the American delegation gaining an audience with the dictator and enabling the conduct of negotiations for approximately two weeks.

Despite the insistent diplomatic efforts of the American delegation and the insinuation that force would be used if required, negotiations were at a virtual stalemate for the entire time with General Cédras refusing to concede to the legitimacy of the democratic elections. As a final effort to force the dictator to step down without violence, the delegation presented General Cédras with a video feed of the 82nd Airborne Division's aircraft being loaded with troops, with the Division's DRF-1 (Division Ready Force 1, the Battalion designated first to deploy, with its equipment and vehicles pre-loaded for parachute drop world-wide) 1st Battalion, 325th Airborne Infantry Regiment "Red Falcons" already deployed to Ft. Sherman, Panama. Therefore, the 2nd Battalion, 325th AIR "White Falcons" were attached to the 1st Brigade, 82nd Airborne Division Ready Brigade-1 (DRB-1). While allowing Cédras to process the panic-inducing sight, he was informed that while he assumed he was watching a live feed, he was in fact viewing a video captured more than 2 hours before. As such, the lead elements of the 3,900-strong paratrooper force had already launched from Fort Bragg, North Carolina and were currently over the Atlantic Ocean. They further informed him of the United States' commitment to supporting democracy and that a forced-entry airborne assault on the island nation would, in all likelihood, result in Haiti coming under U.S. control before the next sunrise.

Invasion, ultimatum, and capitulation

The delegation proceeded to issue a final ultimatum to the dictator. His choices were to either recognize the wish of the Haitian people as expressed through the democratic election of Jean-Bertrand Aristide and quietly retire, or continue to deny the election's outcome; in which case the U.S. would forcibly wrest control of his country and see justice done. To remove all uncertainty from the general's mind, he was reminded by the delegation that the 82nd Airborne Division had also spearheaded overwhelmingly decisive victories during Operation Urgent Fury in Grenada and Operation Just Cause in Panama in the recent past. Within minutes, General Cédras capitulated under the most favorable terms available to him at that time.

Cédras's capitulation took a while to be decided, and even after it was done, did not immediately become law among the Armed Forces of Haiti; nor was it immediately followed by other members of the junta. As a result, U.S. forces landing in Haiti saw their objective as severing the junta leadership from the FAd'H without provoking a panic among the rank and file. To facilitate this, General Shelton negotiated a turnover of command from Cédras to Major General Jean-Claude Duperval, who in turn promoted figures acceptable to Aristide into high positions in the FAd'H. Believing that he needed the FAd'H in the short run to avert anarchy, Shelton determined to reform the organization incrementally. Its abrupt collapse, he feared, would start a rapid and uncontrollable social decompression that might result in a large-scale insurgency. American rules of engagement were very restrictive; even paramilitary junta supporters in FRAPH were to be treated as a legitimate political entity and thus not subject to neutralization unless they attacked first. Inclined initially to view the Americans as liberators, most ordinary Haitians experienced a profound sense of unfulfilled expectations upon discovery that American soldiers were negotiating and then collaborating with the despised FAd'H in maintaining order in the capital. Many Haitians had expected the U.S. to exact retribution from members of the junta. President Aristide urged the populace to remain calm until his return.

In one case on 20 September, recently landed U.S. Army soldiers in Port-au-Prince stood by while a protesting crowd was violently dispersed by the Haitian police, resulting in a civilian death. The state of affairs was such that many Haitians did not know who was supposed to be in charge of the city. Following outcry among the U.S. military and citizenry, as well as among Haitians, the U.S. Army quickly changed its rules of engagement. Behind the scenes, Shelton sent an emissary, Colonel Michael Sullivan, commander of the 16th Military Police (MP) Brigade, to Port-au-Prince Police Chief Colonel Michel Francois with an unequivocal message that assaults on the populace would stop or Francois would be held accountable.

The U.S. Marines who occupied Haiti's second largest city, Cap Haitien, had less restrictive rules; they began immediate foot patrols upon arriving, establishing a strong presence. One such patrol came across a FAd'H unit deemed to be making "threatening gestures" on 24 September, resulting in a brief firefight: ten FAd'H troops were killed for no U.S. losses. The incident helped establish U.S. authority in the public's mind (and was received enthusiastically by the populace when news spread the next day), though it was far from the last violent incident of the occupation. On 29 September, a FRAPH terrorist hurled a grenade into a crowd at a ceremony marking the reinstallation of popular Port-au-Prince mayor, Evans Paul; the terrorist was apprehended by the Marines the next day, and interrogated.

Peacekeeping
With his capitulation, the 100-plus aircraft carrying the 82nd Airborne Division were either turned around in mid-air or unloaded before they had a chance to take off. The paratroopers returned to their unit areas on Fort Bragg and they resumed their ready status; only to have the DRF-1 unit, Task Force Panther, deployed to Panama for Operations Safe Haven and Safe Passage on 12 December 1994. The military mission changed from a combat operation to a peacekeeping and nation-building operation with the deployment of the US-led multinational force in Haiti. This force was made up primarily of members of the 3rd Special Forces Group, but also included members of the 16th Military Police Brigade, 118th Military Police Company (Fort Bragg, NC), the 101st Military Police Company, the 988th Military Police Company (Fort Benning, Georgia)and 101st Aviation Brigade (Ft. Campbell, Kentucky), 3/2 ACR from Ft. Polk, Louisiana and Marine Forces Caribbean. Teams were deployed throughout the country to establish order and humanitarian services. Regular Army forces consisting of units from the 10th Mountain Division occupied, 593rd Signal Company FT Huachuca Az. Port-au-Prince with 3rd Bn (Airborne) 73rd Armor Regiment (82nd Airborne Division) and elements from the U.S. Army Materiel Command provided logistical support in the form of the Joint Logistics Support Command (JLSC) which provided oversight and direct control over all Multinational Force and U.S. deployed logistics units. This included the Joint Material Management Center, JMMC and the follow on civilian contractor LOGCAP including a senior Defense Support Agency CELL. Later, 3 Corps deployed the Corps support CMMC, 46th Support Group. Additionally in the early deployments, elements of the 44th Medical Brigade (Airborne), 55th Medical Group, from Fort Bragg {the majority from the 28th CSH (Combat Support Hospital)} provided medical care for service members and Haitians alike. A Joint Psychological Operations Task Force (JPOTF) composed primarily of elements from the United States Army's 4th Psyop Group (Airborne) and reserve augmentees provided continuous, effective information operations support throughout Uphold Democracy and successive operations.

The United States Coast Guard played a significant role in the operation, providing command, control and communications services from the , a 378' high endurance cutter anchored in Port-au-Prince Harbor. Numerous 210' and 270' medium endurance cutters, a 180' buoy tender , as well as 110' patrol boats worked with Navy SEAL gunboats to provide security for forces entering and exiting the twelve-mile exclusion zone and Port-au-Prince Harbor.

In August 1994, the battalion departed for the Caribbean and Haitian waters for Operation Support Democracy. 2nd Battalion, 2nd Marines once again landed in Cap Haitian, Haiti on 20 September 1994. Participation in Operation Uphold Democracy lasted until October 1994. A squad from Echo Company engaged in a firefight with coup-supporting elements of the Haitian police and military. One Navy interpreter was wounded and several Haitians lost their lives. The 10th Mountain Division was relieved in place by units of the 25th Infantry Division (Light) under command of Major General George A. Fisher Jr. The 25th Infantry Division deployed on 4 January 1995 from their home station of Schofield Barracks, Hawaii and officially assumed command authority from the 10th Division on 9 January 1995. General Fisher and the 25th Infantry Division were the headquarters element of what is officially known as the Multinational Forces, Combined Task Force 190, Republic of Haiti.

The U.S. Army Reserve unit, 458th Transportation Detachment (ATMCT), Belleville, Illinois, was activated and reported to Fort Bragg, North Carolina within 48 hours of notification. This was the fastest a Reserve unit has ever been deployed. The 458th manned the 18th Corps Joint Movement Control Center (JMCC) in support of the mission.

Members of the 450th Civil Affairs Battalion (Airborne) Riverdale, Maryland, USACAPOC(A), (an US Army Reserve unit), were on the initial airborne assault mission of Operation Uphold Democracy. The 450th CA Bn. (A) was the civil affairs unit supporting the 82nd Airborne Division. The unit not only participated with the 82nd, during training operations for this mission, before September 1994, but members of 450th "ready team" were on the C-130 aircraft about to parachute into the country. The parachute jump was aborted within 20 minutes of exiting out the door of the aircraft. The unit returned to Ft. Bragg, and then deployed (air landed) to Haiti the next day, supporting the 10th Mountain Division and Marines. The unit conducted civil affairs operations and remained in the country until December of that year.

End of operations

Jean Bertrand Aristide returned to Haiti in October 1994 after 3 years of forced exile. Operation Uphold Democracy officially ended on 31 March 1995, when it was replaced by the United Nations Mission in Haiti (UNMIH). U.S. President Bill Clinton and Haitian President Jean Bertrand Aristide presided over the change of authority ceremony. From March 1995 until March 1996, 2,400 U.S. personnel from the original Operation Uphold Democracy remained as a UNMIH-commanded support group under the aegis of Operation New Horizons. A large contingent of U.S. troops (USFORHAITI) participated as peacekeepers in the UNMIH until 1996 (and the U.S. forces commander was also the commander of the U.N. forces). U.N. forces under various mission names were in Haiti from 1995 through 2000. Over the course of the operation one U.S. soldier, a special forces staff sergeant, was killed. The soldier died after being struck by gunfire at a roadside checkpoint.

Three Argentine Navy corvettes of the  joined the mission to force the commercial embargo of Haiti.

References

Further reading

Haitian military junta (1991-1994)
1994 in Haiti
1995 in Haiti
Uphold Democracy
Uphold Democracy
Uphold Democracy
Haiti and the United Nations
History of Haiti
20th-century military history of the United States
Invasions by the United States
Invasions of Haiti
Argentina–Haiti relations
Haiti–United States military relations
Haiti–Poland relations
Uphold Democracy
Uphold Democracy
Uphold Democracy
Presidency of Bill Clinton

Operation Uphold Democracy


Glæsimaríustakkur (fræðiheiti Alchemilla fulgens) er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hann er frá Pýreneafjöllum.

Heimildir

Maríustakkar

Glæsimaríustakkur


أديندرون (Άδενδρον) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2368 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

أديندرو


Cyrtopodaceae, porodica mahovnjača u redu pravih mahovina. Postoje dva priznata roda.

Rodovi
 Bescherellia Duby
 Cyrtopus (Brid.) Hook. f.

Izvori

Hypnodendrales

Cyrtopodaceae


ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය, ශ්‍රී ලංකාවේ දහතුන්වැනි ජාතික විශ්වවිද්‍යාලය වේ.  එය 1991 දී වයඹ පළාතේ අනුබද්ධ විශ්වවිද්‍යාල විද්‍යාලය ලෙස ආරම්භ කරන ලද අතර එය 1996 දී ශ්‍රී ලංකා රජරට විශ්වවිද්‍යාලය "වයඹ මණ්ඩපය" බවට පත් විය. 1999 දී ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය ලෙස නම් කරන ලද සම්පූර්ණ ධජ සහිත විශ්ව විද්‍යාලයක් විය.  මෙහි පළමු කුලපතිවරයා ලෙස ආචාර්ය පණ්ඩිත් ඩබ්ලිව් ඩී අමරදේව මහතා පත්විය. මෙම   විද්‍යාලයේ අරමුණ සිසුන් සහ වැඩ කරන වෘත්තිකයන් සඳහා කෘෂිකර්මය, ව්‍යවහාරික විද්‍යාව, කළමනාකරණය සහ තාක්ෂණය වැනි ක්ෂේත්‍රවල ඉංග්‍රීසි මධ්‍යම උපාධිය, ඩිප්ලෝමා සහ සහතිකපත්‍ර පාඨමාලා (අභ්‍යන්තර සහ බාහිර) පිරිනමයි.  පාඨමාලා ඉතා යාවත්කාලීන සහ රැකියා ඉලක්ක කර ඇත.
ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ මූලස්ථානය ශ්‍රී ලංකාවේ කුලියාපිටියේ පිහිටා ඇත.  එහි පීඨ හයක් ඇත්තේ මාකඳුර සහ කුලියාපිටියේය.  ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය ව්‍යාපාර අධ්‍යයන පීඨය, මූල්‍ය හා තාක්ෂණ පීඨය සහ වෛද්‍ය පීඨය කුලියාපිටියේ ස්ථාපිත කරන ලදී.  කෘෂිකර්ම හා වැවිලි කළමනාකරණ පීඨය සහ පශු සම්පත්, ධීවර හා පෝෂණ පීඨය මාකඳුරේ ඇත.

ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය
ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය 1999 අගෝස්තු 17 වැනි අඟහරුවාදා දින අංක 1093/8 දරන අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රයේ රජයේ නිවේදනය මගින් 1999 ඔක්තෝබර් 1 දින සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ස්ථාපිත කරන ලදී. පීඨය කුලියාපිටියේ පිහිටා ඇති අතර අධ්‍යයන දෙපාර්තමේන්තු හතරක් සමඟ අනුයුක්ත කර ඇත.
 පරිගණනය හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුව
 ඉලෙක්ට්‍රෝනික විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව
 කර්මාන්ත කලමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
 ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුව

පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුව ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨයේ දෙපාර්තමේන්තු හතරෙන් එකකි.  එය 1999 හි පිහිටුවන ලද විශ්ව විද්‍යාලයේ පැරණිතම දෙපාර්තමේන්තු වලින් එකකි.

අධ්‍යයනාංශය ස්ථාපිත කර ඇත්තේ සිසුන්ට තම රැකියාවේ සහ රැකියාවේ අභියෝගවලට මුහුණ දීම සඳහා තොරතුරු තාක්ෂණ පිළිබඳ මනා දැනුමකින් සන්නද්ධ කිරීමේ අරමුණින් ය.  එබැවින් ඉහත අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පාඨමාලා මොඩියුල ව්‍යාපෘති සහ කාර්මික පුහුණු වැඩසටහනක් ද පිරිනමයි.

ඉලෙක්ට්‍රෝනික විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය යටතේ ඉලෙක්ට්‍රොනික දෙපාර්තමේන්තුව 2000 දී ආරම්භ කරන ලදී.  භෞතික විද්‍යා උපාධි අපේක්ෂකයින් සඳහා ප්‍රධාන විෂයයක් ලෙස ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාව පිරිනමන විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියේ ඇති එකම දෙපාර්තමේන්තුව මෙයයි.

කර්මාන්ත කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
කර්මාන්ත කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව ශ්‍රී ලංකාවේ අනාගත අභියෝග සහ සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනයේ වැදගත්කම අවබෝධ කරගෙන ඇත.  එබැවින් 21 වැනි සියවසේ කළමනාකරණ අභියෝගවලට මුහුණ දීම සඳහා පහසුවෙන් රැකියා කළ හැකි උපාධිධාරීන් බිහි කිරීම කාර්මික කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව සිය ප්‍රධාන අරමුණ ප්‍රකාශ කර ඇත.

ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨයේ ඇති වැදගත්ම දෙපාර්තමේන්තුවකි.  දෙපාර්තමේන්තුව අධ්‍යයන කටයුතු ආරම්භ කළේ 1996 වසරේ, පීඨයේ පැරණිතම දෙපාර්තමේන්තුවයි.  සෑම වසරකම සිසුන් 30-40 ක් පමණ පාඨමාලා සඳහා ඇතුළත් වේ.

පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුවේ පරිගණක විද්‍යාගාර මූලික වශයෙන් අදහස් කරන්නේ පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධතිවල ප්‍රායෝගික සංරචක පවත්වාගෙන යාමට පහසුකම් සැලසීමට වුවද, ඒවා ව්‍යාපෘති කටයුතු සිදු කරන සහ අනෙකුත් ප්‍රධාන විෂයයන් ඉදිරිපත් කරන අයට පහසුකම් සපයයි.

කෘෂි හා වැවිලි කලමනාකරණ පීඨය
කෘෂි හා වැවිලි කලමනාකරණ පීඨය, විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇති පැරනිම පීඨය වන අතර එය මාකඳුර ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. දෙපාර්තමේන්තු 4කින් මෙම පීඨය සමන්විත වේ.

 කෘෂි ව්යාපාර කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
 ජෛව තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
 උද්‍යාන විද්‍යා සහ භූ දර්ශන උද්‍යාන දෙපාර්තමේන්තුව
 වැවිලි කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
 ජෛව පද්ධති ඉංජිනේරු දෙපාර්තමේන්තුව

පශු සම්පත්, ධීවර හා පෝෂණ පීඨය

පශු සම්පත්, ධීවර සහ පෝෂණ පීඨයේ (FLFN) දෙපාර්තමේන්තු හතරක් ඇත:
 ආහාර විද්‍යා හා තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
 ව්‍යවහාරික පෝෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
 පශු සම්පත් සහ පක්ෂි විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව
 ජලජීවී වගා සහ ධීවර දෙපාර්තමේන්තුව

මෙම පීඨය 2001 වසරේ සිට ආහාර විද්‍යාව සහ පෝෂණ පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධිය පිරිනමයි. ඒකාබද්ධ විෂයයන් හි මෙම උපාධි වැඩසටහන ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය තුළ මෙවැනි ආකාරයේ පළමු වැඩසටහන වේ.

පීඨය 2008/09 අධ්‍යයන වර්ෂයේ සිට ආහාර නිෂ්පාදන සහ තාක්ෂණ කළමනාකරණය පිළිබඳ BSc පිරිනමයි.  උපාධි පාඨමාලා දෙකම වසර හතරක කාලසීමාවක් සහිත ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පිරිනමනු ලැබේ.  BSc ආහාර විද්‍යාව සහ පෝෂණ උපාධි වැඩසටහන සඳහා වාර්ෂික බඳවා ගැනීම් සිසුන් 100ක් වන අතර, BSc ආහාර නිෂ්පාදන සහ තාක්ෂණ කළමනාකරණය සඳහා සිසුන් 50ක් ඇතුළත් වේ.

අදාළ අංශවල උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා ජාතික අවශ්‍යතා සපුරාලීම සඳහා උපාධිධාරීන් පුහුණු කිරීම සඳහා පීඨයේ උපාධි වැඩසටහන් දෙකක් සැලසුම් කර ඇත.  ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර සහ පෝෂණ ක්ෂේත්‍රයේ සංවර්ධනයට දායක වන ශක්තිමත් පර්යේෂණ වැඩසටහනක් සහ ව්‍යාප්ත වැඩසටහන් සංවර්ධනය කිරීමට පීඨය කැපවී සිටී.  උපාධි අපේක්ෂකයින්ට අදාළ අංශවල ස්වයං රැකියාවක් කිරීමට අවශ්‍ය කුසලතා සහ දැනුම වර්ධනය කිරීම ද ප්‍රධාන කරුණකි.

FLFN යනු ආහාර සහ කෘෂි ව්‍යාපාර, කාර්මික සහ වාණිජ ක්‍රියාකාරකම් සහිත කදිම පරිසරයක ය.  කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාර හැරුණු විට විශාල ආයතන පවා පසුගිය කාලය තුළ කලාපය තුළ ක්‍රියාත්මක වීමට පටන් ගෙන ඇත.  පීඨය ජාතික හා ප්‍රාදේශීය කර්මාන්ත, ව්‍යාපාරික ආයතන, පර්යේෂණ ආයතන සහ රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සමඟ සම්බන්ධතා ඇති කර ගෙන ඇත.  පීඨය කර්මාන්ත සහයෝගීතාවයෙන් පර්යේෂණ ක්‍රියාකාරකම් කිහිපයක් ආරම්භ කර ඇත.

ව්‍යාපාර අධ්‍යයන හා මුල්‍ය පීඨය
ගණකාධිකාරී දෙපාර්තමේන්තුව
ව්‍යාපාර කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
බැංකු හා මුල්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව
රක්ෂණ හා තක්සේරු දෙපාර්තමේන්තුව
ඉංග්‍රීසි භාෂා ඉගැන්වීමේ දෙපාර්තමේන්තුව

තාක්ෂණ පීඨය
ඉදිකිරීම් තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
විද්යුත් තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
යාන්ත්‍රික හා නිෂ්පාදන තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව
නැනෝ විද්‍යා තාක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව

ශිෂ්‍ය ජීවිතය
උපකුලපතිවරයාගේ විෂය පථය යටතේ ඇති පරිගණක ඒකකය සහ ඉංග්‍රීසි භාෂා ඉගැන්වීමේ ඒකකය අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු හෝ සම්බන්ධීකාරකවරයෙකු හරහා ක්‍රියාත්මක වන අතර, කුලියාපිටියේ පිහිටි පීඨ දෙකෙහිම උපාධි අපේක්ෂකයින්ට ඔවුන්ගේ තොරතුරු තාක්ෂණ, වාචික සහ ලිඛිත සන්නිවේදන කුසලතා වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා සේවා පාඨමාලා පිරිනමයි.  .

අධ්‍යයන වර්ෂයක් සති 15 බැගින් වූ අධ්‍යයන වාර දෙකකින් සමන්විත වේ.  අධ්‍යයන වැඩසටහන් පදනම් වී ඇත්තේ පාඨමාලා ණය පද්ධතියක් මත වන අතර, එය මොඩියුලරිටි, නම්‍යශීලී බව සහ ණය සමුච්චය කිරීම වැනි ලක්ෂණ අන්තර්ගත වේ.  අධ්‍යයන වාරයකට පසු, සති තුනක කාල සීමාවක් තුළ පවත්වනු ලබන අධ්‍යයන වාර අවසාන විභාගවලට පෙර සති දෙකක අධ්‍යයන නිවාඩුවක් ලබා දෙනු ලැබේ.  කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගික සංරචක විභාග, ව්‍යාපෘති වැඩ, ශාක අභ්‍යන්තර පුහුණු වැඩසටහන් යනාදිය දෙපාර්තමේන්තුව විසින් තීරණය කරනු ලබන අධ්‍යයන වාරයේ අවසාන විභාග කාලයට පෙර පැවැත්විය හැකිය.

මේවාත් බලන්න
වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය
ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල

ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය


Niederhoff steht für:

ehem. Ortsname:
 Niderhoff, Frankreich

Siehe auch:
 Niederhof

Niederhoff


راحة بيئية تُعرف بتلك الظروف للرفاه التي تحدد وفقا للإدراك الحسي للفرد، من درجة الحرارة والرطوبة ومستوى الضجيج والإضاءة الموجود في البيئة، وتتعلق بمؤشرات لمستويات الراحة الناشئة عن العلاقة بين أداء الجسم البشري والشعور بالرفاه الحراري.

الراحة الحرارية
الراحة الحرارية هي التي حددتها جمعية المهندسين الأمريكية للتدفئة والتهوية وتكييف الهواء (American Society of Heating Ventilation and Air-conditioning Engineers - ASHaRE) ، كما تلك الحالة الذهنية التي تُعرب عن ارتياحها مع البيئة المحيطة.

الدراسات والتجارب التي أجراها الدانماركي اولي فانجر (P. Ole Fanger) ابرزت بوضوح ان العيش في المباني السكنية مع ظروف سيئة للدرجة حرارة لة مخاطر صحية عالية جدا مثل الأصابة بمرض الرئة (وخاصة في الأطفال) . الدراسات في مباني المكاتب اثبتت أن عدم وجود الراحة الحرارية يسبب انخفاض كبير بالاهتمام و، بطبيعة الحال، أيضاً بالأداء.

ووفقا لدراسات ونظريات فانجر، الراحة الحرارية في المبنى يمكن الوصول إليها وفقا إلى تقارير نتشاء بين المتغيرات الذاتية والمتغيرات البيئية

حالة ألرفاه ينبغي أن تأخذ في الاعتبار، على الأقل، الجنس، السن والحالة الصحية. هذة النظرية تُعرف باسم الطريقة التكيفية التي قُدمت من قبل باحثين مثل تتكيف الطريقة التي تقدمت بها علماء مثل ج.س. براجر(G.S. Brager)، ر.ج. دي ديير (R.J. de Dear)، م.أ. همفريز (M.A. Humphreys)، ج.ف نيكولاس (J.F. Nicols).

المتغيرات الذاتية
المتغيرات الذاتية لها علاقة بالنشاطات التي يبذلها الفرد في الداخل وبنوع ملابسة.

النشاط الأيضي للفرد يحول الطاقة الكيميائية (الناتجة من تناول الأغذية)
إلى طاقة حرارية. القوة الأيضية تُشير إلى وحدة مساحة سطح الجسم W/m2، وعادة النشاط الأيضي للفرد يُعرب عنة بوحدة Met
0.52=Met1 . القيمMet لمختلف الأنشطة البدنية مورودة في تشاريعUNI EN ISO 7730

المتغيرات البيئية
وهناك أربعة متغيرات تعتمد على الظروف المناخية الخارجية والداخلية التي تؤثر على الراحة الحرارية :
 درجة الحرارة الجوية : تُقاس في درجة مئوية
 الرطوبة النسبية الداخلية :تشير النسبة بين كمية البخار المحتوى في كتلة من الهواء والحد الأقصى التي يمكن أن تُحتوى في كتلة من الهواء تحت نفس الظروف من درجة حرارة وضغط. تُقاس كنسبة مئوية ٪
 متوسط درجة الحرارة المشعة : يُعرب عنها بدرجة مئوية ، إذ يحسب متوسط درجة حرارة الجدران الداخلية للبيئة ، بما فيها سقف وبلاط .
 سرعة الهواء : يُعرب عنها m/s

مؤشرات ألراحة الحرارية
تُشير إلى مؤشرات لمستويات الراحة الناشئة عن العلاقة بين أداء الجسم البشري والشعور بالرفاه الحراري.
التشريع ايزو 7730 (UNI EN ISO 7730) - يُحدد ما يلي:
 المعدل المتوقع الأوسط (Il Predicted Mean Vote) ، هو مؤشر يُقييم حالة ألراحة الحرارية للفرد ويأخذ في الاعتبار المتغيرات البيئية والذاتية وبالتالي هو نتيجة لعملية رياضيات لها قيمة رقمية : من -3 (الرقم القياسي للشعور بالبرد الشديد) إلى 3 (الرقم القياسي للشعور بالحرارة الشديدة) ، حيث الصفر يمثل حالة الراحة الحرارية.
 النسبة المئوية Percentage of Person Dissatisfied) PPD) ، تُعبر عن النسبة المئوية للأشخاص المستائين في بيئة معينة

راحة صوتية

تقييم الراحة الصوتية

الضوضاء

انتقال الضوضاء

عزل الضوضاء

راحة ضوئية

مراجع
 المنظمة الدولية للتوحيد القياسي (UNI EN ISO 7730/97)، بيئات حرارية معتدلة—تحديد مؤشرات وشروط الراحة الحرارية

وصلات خارجية
 التصميم المناخى وأهدافه الكمية

تصميم بيئي

راحة بيئية


الصويرة القديمة (تدعى أيضا الصويرية) هي مدينة مغربية، كانت تعرف سابقا باسم آكوز (بالفرنسية: Agouz). تبعد ب 36 كيلومترا إلى الجنوب من آسفي، عند مصب نهر تانسيفت، على ساحل المحيط الأطلسي.

التاريخ
كانت المدينة ميناء هاما في القرن 11، أُنشئ هذا الميناء ليخدم مدينة أغمات في قلب اليابسة، برحلة 3 أيام نحو الشرق.

شاطئ الصويرية القديمة
غير بعيد عن مدينة آسفي وبالجماعة القروية المعاشات منحت الطبيعة شاطئ الصويرية القديمة سحرا خاصا برماله الذهبية وشساعة شاطئه الذي يحتضن الآلاف من المصطافين خلال فصل الصيف. من كل حدب وصوب يفد المصطافون للتمتع بجمال هذا الشاطئ الذي ازدادت شهرته في السنوات الأخير حيث بات يستقطب مصطافين من العديد من المدن المغربية كمراكش والبيضاء والجديدة واليوسفية إضافة إلى آسفي.
و يكتسي الاصطياف بهذا الشاطئ هذه السنة ميزة خاصة لكونه يشكل الوجهة الأولى بخريطة شواطئ آسفي بعدما أتت الأشغال الجارية بمشروع تهيئة شارع الحسن الثاني أحد أكبر الشوارع الذي يخترق مدينة آسفي الذي ينتهي بطريق جانبي يقود مباشرة في اتجاه شاطئ الصويرية القديمة، الذي تشرف عليه ربوة ترسم منظرا خلابا لهذا الشاطئ، حيث يشكل مقصدا لعشاق البحر، وممارسي بعض الرياضات البحرية ورياضة القفز بالمنطاد، إضافة إلى بعض الهوايات الأخرى التي يجد أصحابها في امتداد الشاطئ متسعا لممارستها.وسط طبيعة شبه متوحشة يستقبل الشاطئ زواره على طول السنة، إقبالا يبلغ ذروته خلال فصل الصيف، حيث الضغط على أشده خصوصا أيام عطل نهاية الأسبوع إذ يصل عدد المصطافين به حسب تقديرات رجال الوقاية المدنية إلى أزيد من 10 آلاف مصطاف غالبيتهم من مدينة آسفي ونواحيها الأمر الذي يشكل تحديا حقيقيا لمهام الإنقاذ وتأمين سلامة المصطافين، بسبب عمق الشاطئ وقوة التيار الذي يحصد سنويا عددا من المصطافين حيث أكد أحد معلمي السباحة الموسميين المحسوبين على الوقاية المدنية بأن عدد الذين تم إنقاذهم منذ بداية موسم الاصطياف إلى حد الآن بلغ 15 حالة.جمال وروعة هذا الشاطئ الذي تختزل تسميته واحدة من قصص التواجد البرتغالي بمنطقة عبدة ودكالة والشياضمة حيث قام المستعمر البرتغالي آنذاك بتشييد مركز تجاري وبحري لا تزال القلعة المتواجدة هناك شاهدة عليه.تواجد شاطئ الصويرية القديمة على بعد حوالي 30 كلم جنوب آسفي لا يمنع بتاتا الطبقات المتوسطة والفقيرة رغم تكاليف النقل والمواصلات من اختياره كوجهة اصطيافية مفضلة لديهم قبل أن يتحول في السنوات الأخيرة إلى إحدى الوجهات المفضلة لعشاق البحر من كافة مدن المملكة والمغاربة العائدين من خارج الوطن.موقع الشاطئ والإقبال المكثف عليه خلال السنتين الماضيتين لم تواكبه أي مجهودات على صعيد تأهيل الشاطئ فيما يخص تقوية الطريق الذي يؤدي إليه، وخلق فضاءات ترفيهية بالشاطئ وفي محيطه وتنظيم بعض الأنشطة التي ظلت محتكرة لسنوات من طرف بعض الأشخاص لأسباب مجهولة.جمالية الشاطئ الطبيعية لا تخفي على الزائر بعض مظاهر الإهمال الذي تعرض له الشاطئ في بحر السنوات الماضية بفعل ضغط الإقبال، إذ يلمس الزائر غياب أي جهد في تنظيف الشاطئ من الأزبال والنفايات رغم حصوله خلال السنوات المتتالية على العلم الأزرق التي يتخلص منها المصطافون بطرق عشوائية ثم تتجمع لتشكل مصدر إزعاج المصطافين، حيث اختفت هذه السنة الحاويات المخصصة لمري النفايات مم يشجع المصطافين على رمي الأزبال في أي مكان، والتي بدأت تزحف حتى بدأت تعكر صفو مياه البحر الذي يلفظ بين الفينة والأخرى قناني المشروبات الغازية وما شابهها.كما يعاني الشاطئ من انعدام برامج ترفيهية لفائدة المصطافين التي توقف خلال السنوات الماضية، بعد ما استأنس بها المصطافون في وقت سابق كإذاعة الشاطئ وبعض المسابقات.

معرض صور

وصلات خارجية
 الصويرية القديمة… منطقة سياحية تغري الزائرين
 شاطئ الصويرية القديمة بإقليم آسفي صالح للسباحة ويتوفر على اللواء الأزرق
 فقدان ثلاثة بحارة بشاطئ الصويرية القديمة بآسفي
 جمعية أصدقاء الصويرية القديمة للتنمية تحتفى بالبيئة

مصادر

 WorldStatesmen- Morocco
 كتاب لكريدية إبراهيم : "الصويرية أو أكوز"

أماكن مأهولة في إقليم آسفي
انحلالات سنة 1525 في الإمبراطورية البرتغالية
تأسيسات سنة 1506 في الإمبراطورية البرتغالية
حصون في المغرب
مدن المغرب
مستعمرات برتغالية سابقة
مملكة الغرب

الصويرة القديمة


A Ermida de Nossa Senhora da Assunção, igualmente conhecida como Igreja de Nossa Senhora da Assunção, é um monumento religioso na freguesia de Messejana, no concelho de Aljustrel, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição
O imóvel situa-se no topo de uma pequena colina, numa área rural, a cerca de três qulómetros de distância da vila de Messejana. A ermida em si apresenta uma planta longitudinal de forma rectangular, de tipologia telescópica, e é formada por uma só nave, capela-mor, ábside, duas torres sineiras, e os dois volumes da sacristia. As coberturas da ermida são de duas águas sobre a capela-mor e a nave, enquanto que os anexos têm telhados de configuração piramidal. A fachada principal, virada para oriente, está dividida em vários planos, sendo rasgada por um portal encimado por um janelão, e rematada por um frontão de forma recortada e ondulada. É ladeada por duas torres sineiras de grande verticalidade, dispostas na diagonal em relação à fachada, que terminam em cúpulas de configuração bulbosa. Em ambas as fachadas laterais abrem-se portas no centro, encimadas por janelões. As paredes exteriores são rebocadas e caiadas em tons brancos, com vários elementos pintados em azul, como os embasamentos, cunhais e pilastras. Na frontaria realça-se o escudo real de D. José. No seu exterior, a ermida integra-se principalmente na corrente arquitectónica do barroco, tendo algumas semelhanças com os edifícios barrocos brasileiros, devido à articulação dos volumes, à configuração em diagonal das torres sineiras, e pela organização espacial das sacristias. Com efeito, esta disposição das torres é rara em território nacional, tendo paralelos com a Igreja do Senhor Jesus da Piedade, em Elvas, mas é muito mais comum no Brasil, destacando-se a célebre Basílica de Nossa Senhora da Conceição da Praia, em São Salvador da Baía. O edifício é rodeado por um adro murado.

No interior, a nave é coberta por uma abóbada de canhão, cuja demarcação em relação às paredes é feita através de uma cornija que percorre toda a largura do espaço, sendo interrompida pelo janelão sobre a porta principal, sendo estes dois elementos parcialmente ladeados por pilastras, que terminam em duas pias. Em cada lado do portal abrem-se duas pequenas portas, para acesso às torres, e nas paredes laterais rasgam-se duas portas encimadas por janelões. Destacam-se igualmente dois púlpitos, organizados de forma simétrica, com uma caixa em pedra lavrada sobre mísulas em ferro. O acesso à capela-mor é feito através de um arco triunfal de volta perfeita, com os embasamentos e as mísulas em ressalto. A capela-mor tem uma planta de forma rectangular, e uma cobertura em abóbada de aresta, com as paredes laterais parcialmente cobertas por azulejos, e rasgadas por portas para a sacristia. O retabulo-mor é de camarim, e está ornamentado com talha dourada e polícroma, em tons azuis. A capela-mor está decorada com azulejos setecentistas, retratando as cenas do nascimento da Virgem, o seu primeiro banho, a Anunciação, a Visitação, e o Nascimento de Jesus. Na sacristia, destaca-se um nicho em pedra lavrada, com um arco de forma canopial e com fogaréus sobre as pilastras. São igualmente de interesse as escadarias para o camarim e os púlpitos, que são decoradas por azulejos de padrão do século XVII. Em contraste com o exterior, a planimetria do edifício apresenta ainda alguns traços arquitectura do século XVII, com o interior muito sóbrio, com influências do Estilo Chão. Outro elemento de realce na ermida é um ex-voto em forma de quadro, da autoria do artista António Pardal, onde se agradece a Nossa Senhora da Assunção por ter salvo um lavrador abastado.

Devido às suas características, a Ermida de Nossa Senhora da Assunção é considerada como um dos principais monumentos do Barroco na região do Alentejo. Também é um centro religioso importante, não só na freguesia de Messejana mas também a nível regional. É palco de uma procissão anual, durante a qual a imagem de Nossa Senhora da Assunção é levada para a ermida.

História

Fundação e reconstrução
A ermida foi provavelmente edificada no século XV, quando surge a referência mais antiga à sua presença, sendo então conhecida como Ermida de Nossa Senhora de Entre Vinhas. Este nome é um testemunho de um período quando o território em redor do santuário estava principalmente plantado de vinhas. Desde então tornou-se num importante centro de peregrinação, motivo pelo qual foi alvo de várias campanhas de obras. Esteve ligada às visitações dos frades da Ordem de Santiago, que foram responsáveis pela sua administração entre 1534 e 1755.

Localiza-se perto da Falha de Messejana, pelo que apresenta uma grande sensibilidade aos fenómenos sísmicos, como o Terramoto de 1755, que a deixou totalmente arruinada. Foi reconstruída ainda no século XVIII, existindo registos de um contrato assinado entre a confraria e um grupo de canteiros em 28 de Setembro de 1758, e em 1773 com o pintor Miguel José, de Lisboa, para a obra de douramento e pintura do retábulo-mor. Destaca-se igualmente a participação de Diogo Tavares de Brito, de Tavira, que era considerado como um dos principais mestres pedreiros do Algarve. As obras de reconstrução foram custeadas pelos habitantes locais e pelos emigrantes no Brasil.

Séculos XX e XXI
O edifício foi muito atingido pelo Sismo de 1969, tendo os serviços distritais do Ministério das Obras Públicas avançado com a hipótese de o demolir totalmente. Foi salvo pela intervenção do professor brasileiro Augusto da Silva Telles, da Faculdade de Arquitetura do Rio de Janeiro, que estava nesse momento numa visita pelo Alentejo, e que apontou a importância do monumento para o estudo da arte luso-brasileira.  Devido à sua situação geográfica isolada, o monumento foi por diversas vezes alvo de assaltos, que provocaram danos na estrutura e levaram à perda do seu espólio. Por exemplo, em 1984 foi alvo de um furto, tendo sido levadas várias alfaias e danificado o retábulo-mor.

Em 18 de Fevereiro de 2003, a Direcção Regional de Cultura de Évora lançou uma proposta para a classificação da ermida, e dois dias depois foi publicado o despacho para a abertura do processo. Em 15 de Março de 2003 a Direcção Regional de Cultura do Alentejo propôs a classificação como Imóvel de Interesse Público e a implementação da Zona de Especial Protecção, que teve o parecer positivo por parte do Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico em 15 de Julho desse ano. O imóvel foi classificado por um despacho de 29 de Março de 2010, do Secretário de Estado da Cultura. Em 20 de Novembro de 2015, a ermida foi novamente assaltada, tendo sido levado um sino de bronze de meia tonelada do século XVIII, avaliado em 25 mil Euros. Segundo José António Falcão, director do Departamento do Património Histórico e Artístico da Diocese de Beja, «foi a sexta vez que o edifício, classificado como Monumento de Interesse Público, sofreu a investida dos ladrões». Alertou igualmente para o desaparecimento das igrejas em meio rural, causado pela desertificação, e apelou para a criação de um Plano de Salvaguarda do Património Religioso. O roubo foi condenado pela diocese, que considerou a ermida como um «monumento mártir» devido à quantidade de vezes que foi alvo de furtos, e pela presidente da Junta de Freguesia de Messejana, Ercília Diogo, que afirmou que a «A população está preocupada. Infelizmente vemos o nosso património a desaparecer e degradar-se. Têm que ser encontradas soluções». O caso foi investigado pelas autoridades, embora a diocese tenha manifestado a sua reduzida esperança em recuperar o sino, uma vez que terá sido provavelmente fundido em Espanha.

Ver também
Lista de património edificado em Aljustrel
Capela de São Bartolomeu
Casa dos Morgados Moreiras
Casa na Rua da Igreja n.º 4, Messejana
Castelo de Messejana
Convento de Nossa Senhora da Piedade de Messejana
Horta do Anjinho
Igreja Matriz de Messejana
Igreja da Misericórdia de Messejana
Museu Etnográfico de Messejana
Pelourinho de Messejana
Torre do Relógio de Messejana

Bibliografia

Ligações externas

Messejana
Fundações_em_Portugal_do_século_XV
Igrejas de Aljustrel

Ermida de Nossa Senhora da Assunção (Messejana)


Kalbakken Station (Kalbakken stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i bydelen Grorud mellem Rødtvet og Ammerud Stationer. Mod vest i retning mod Rødtvet går banen over jorden, mens den mod øst i retning mod Ammerud passerer gennem en kort tunnel. Selve stationen ligger delvist på en bro over Rødtvetveien og med en kiosk under stationen.

Stationen ligger i den nordlige del af kvarteret Kalbakken på grænsen til Rødtvet på den nordlige side af Riksvei 4, Trondheimsveien. Beliggenheden gør at mange indbyggere i Rødtved hovedsageligt benytter Kalbakken Station. Ved stationen ligger i øvrigt Fures sykehjem, mens Rødtvet kirke, og Rødtvet skole ligger i gåafstand.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Kalbakken Station


Nikolaj Lyngø (født 3. februar 1998) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Jammerbugt FC.

Karriere
Efter at have tilbragt et år på Vejle Idrætsefterskole fra 2013 til 2014 og spillet for Vejle Boldklub, skiftede Lyngø til AaB i 2014, hvor han skrev under på en toethalvtårig kontrakt.

Medio juni 2017 blev det offentliggjort, at Lyngø rykkede op i AaB's førsteholdstrup på permanent basis sammen med U/19-holdkammeraten Marco Ramkilde. Han fik sin debut for AaB den 4. maj 2018, da han startede inde og spillede alle 90 minutter i et 2-1-nederlag ude til AC Horsens.

Han blev den 3. august 2018 udlejet til 2. divisionsklubben Jammerbugt FC frem til 31. december 2018, hvor hans kontrakt med AaB samtidig udløb. Han spillede i løbet af efteråret 2018 16 kampe og scorede to mål for Jammerbugt FC.

Hartford Athletic
Jimmy Nielsen, der er en tidligere AaB-spiller, hvor Lyngø fik sin fodboldopdragelse, udtalte den 7. november 2018, at han med Hartford Athletic havde hentet Lyngø til den amerikanske United Soccer League. Lyngø skrev under på en etårig aftale med option på yderligere et år. Aftalen var transferfri, da Lyngø samtidigt havde kontraktudløb i AaB. Han spillede ti kampe i foråret 2019 for Hartford Athletic.

Retur til Jammerbugt FC
I starten af juli 2019 vendte Lyngø tilbage til Jammerbugt efter et halvt år i USA. Ved hjemkomsten skrev han under på en etårig aftale.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Nikolaj Lyngø på AaB's hjemmeside

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Aalborg KFUM
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra AaB
Fodboldspillere fra Jammerbugt FC
Fodboldspillere fra Hartford Athletic

Nikolaj Lyngø


El monte de la Tentación fue un monte en el desierto de Judea donde Jesús fue tentado por el demonio (evangelio de Mateo 4:8). La situación exacta del monte es desconocida y es imposible de determinar, si bien se asume que se trataría del monte Quarantania, un monte de aprox. 366 m de altura, localizado a 11 km al noroeste de la ciudad de Jericó, en Cisjordania, Palestina. Según la Encilcopedia católica de dominio público, Quarantania es "un pico de caliza en el camino de Jerusalén a Jericó".

El monte se menciona en un poema del suceso de la tentación de Henry Wadsworth Longfellow.

En el monte se encuentra el monasterio de la Tentación (o "Qarantal"), un templo griego ortodoxo. Sobre el monasterio, en la cima del monte, se puede encontrar un muro, sobre las ruinas de un fuerte asmoneo (herodiano tardío), Dok – Dagon.

Referencias

Enlaces externos

Lugares del Nuevo Testamento
Cisjordania
Montañas de Palestina
Montañas bíblicas

Monte de la Tentación


(ohm's law)

V  වෝල්ටීයතා සැපයුමක් හා සම්බන්ධ කළ R  ප්‍රතිරෝධයක් තුළින් I  විද්‍යුත් ධාරාවක් ගලායන විට , මෙම රාශීන් තුන ඕම් නියමයට අනුකූල වේ. V = IR

ඕම් නියමය විද්‍යුත් පරිපථ සඳහා යෙදෙන අතර එහි සඳහන් වන්නේ සන්නායක ලක්ෂ්‍ය දෙකක් අතර ගලා යන ධාරාව එම ලක්ෂ්‍ය දෙක හරහා වූ විභව වෙනසට ( විභව බැස්ම හෝ විභවය ) අනුලෝමය සමානුපාතික වන අතර ඒවා අතර ප්‍රතිරෝධයට ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික වන බවයි.

මෙම සම්බන්ධතාවය නිරූපණය  කරන ගණිතමය සමීකරණය වනුයේ

V= IR

මෙහි I  යනු ඇම්පියර්වලින් ධාරාව ද V  යනු වෝල්ට් වලින් ලක්ෂ්‍ය දෙක අතර විභව වෙනස ද R  යනු ඕම් වලින් මනිනු ලබන 'ප්‍රතිරෝධය' යැයි හැදින්වෙන පරිපථ පරාමිතයක් ද වේ. විභව වෙනසට විභව බැස්ම යැයි ද කියනු ලබන අතර සමහර විට එය V  වෙනුවට V , E  or emf (විද්‍යුත් ගාමක බලය) මගින් දක්වයි.

1827  දී විවිධාකාර දිගින් යුත්  කම්බි අඩංගු සරල විදුලි පරිපථ හරහා වූ ධාරාව හා යෙදු වෝල්ටීයතාවයෙහි මිනුම් විස්තර කරනු ලබන ග්‍රන්ථයක් පළ කරනු ලැබු ජියොග් ඕම් නැමැති භෞතික විද්ය්‍යාඥයා සිහි කිරීම පිණිස මෙම නියමය ඕම් නියමය ලෙස නම් කෙරිණි. ඉහත වූ සමීකරණයට වඩා සංකීර්ණ සමීකරණයක් ඔහු විසින් තම පරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල පැහැදිලි කිරීම සදහා ඉදිරිපත් කරන ලදී. ඉහත  සමීකරණය ඕම් නියමයේ නූතන ආකාරයයි.

බොහෝ ප්‍රතිරෝධ උපාංග වල (ප්‍රතිරෝධක) ප්‍රතිරෝධය , ධාරාව හා වෝල්ටීයතා අගයන්හි විශාල පරාසයක් තුළ නියතව පවතී. ප්‍රතිරෝධකයක් මෙම පරාසය තුළ භාවිතා කරන විට එම ප්‍රතිරෝධකය ඕමික උපාංගයක් (ඕමික ප්‍රතිරෝධයක්) ලෙස හදුන්වයි. මන්දයත්  ප්‍රතිරෝධය සදහා තනි අගය මුළු පරාසයක් තුළම උපාංගයක් ප්‍රතිරෝධී හැසිරීම විස්තර කිරීමට සෑහෙන හෙයිනි. උපාංගයට ඉහළ වෝල්ටීයතාවයන් ලබා දෙන විට ඉහළ ධාරා එය තුළින් ගලා යන විට එම උපාංගය තවදුරටත් ඕමික නොවේ මන්දයත් එවැනි විද්ය්‍යුත් ආතතික තත්ව යටතේ එහි ප්‍රතිරෝධයකට වඩා වෙනස් වන බැවිනි. ( බොහෝ විට එය මුල් අගයට වඩා වැඩිවේ ) (පහත සදහන් උෂ්ණත්වයේ බලපෑම් බලන්න)

ඕම් නියමයේ ඉහත ආකරය , විදුලි පරිපථවල පරිපථ උපාංගවල වෝල්ටීයතාවය, ධාරාව හා ප්‍රතිරෝධය කිනම් ආකාරයට එකිනෙක සම්බන්ධ වී ඇත්දැයි මහේක්ෂ මට්ටමින් විස්තර කිරීම සදහා විදුලි / විද්යුත් ඉංජිනේරු ක්ෂේත්රවල දී අතිශයින් ප්‍රයෝජනවත් වේ. ද්‍රව්‍යයක විද්‍යුත් ගුණාංග අණ්වීක්ෂීය මට්ටමේ සිට අධ්‍යනය කරන භෞතික විද්යාඥයින් විසින් ඕම් නියමයට සමීප සම්බන්ධතාවයක් දක්වන පොදු දෛශික සමීකරණයක් භාවිතා කරයි. එහි  I , V සහ R  යන ඕම් නියමයේ අදිශ විචල්‍යතා වලට සමීප සබඳතාවයක් ඇති විචලනයක් පවතී. නමුත් ඒවා සන්නායකයක් තුළ පවතින අගයන්ගේ ශ්‍රිත වේ.

භෞතික විද්‍යාව හා තාප සන්නායකතාවයට වූ සම්බන්ධතාවය යන පහත සඳහන් අංශය බලන්න.

ඕම්ගේ නියමය උෂ්ණත්වයේ බලපෑම

සන්නායකයක උෂ්ණත්වය වැඩිවන විට ඉලෙක්ට්‍රෝන හා අයන අතර සංඝට්ටනය ඉහළ යයි. එහෙයින් යම් ද්‍රව්‍යයක් තුළින් විද්‍යුතය ගමන් කිරීමෙන් (හෝ වෙනත් තාප උත්පාදන ක්‍රියාවලියකින්) එය රත්වීම හේතුවෙන් එහි ප්‍රතිරෝධය සාමාන්‍යයෙන් ඉහළ යයි. මින් බැහැර වනුයේ අර්ධ සන්නායකයි.

උෂ්ණත්වය මත රඳා පැවතීම ද්‍රව්‍යයක ඕමික නොවන තත්වයක් නොවන බව කීම වැදගත් වනුයේ දෙන ලද උෂ්ණත්වයක දී, ප්‍රතිරෝධය (R) ධාරාව (I) හෝ වෝල්ටීයතාවය (V) සමග වෙනස් නොවන බැවිණි. (V/I = නියතයකි.)

නිසග අර්ධ සන්නායක ප්‍රතිවිරුද්ධ උෂ්ණත්වය හැසිරීමක් ප්‍රදර්ශනය කරයි. එනම් උෂ්ණත්වය ඉහළයාමත් සමග වඩා හොඳ සන්නායකයක් බවට පත්වේ. මෙය සිදුවන්නේ තාප ශක්තිය හේතුවෙන් ඉලෙක්ට්‍රො‍්න සන්නායකතා ශක්ති කලාපයට විසිවීම හේතුවෙනි. එහිදී ඒවාට නිදහසේ ගලා යෑමට හැකි අතර එසේ ගලායන අතර තුර සෙමින් නිදහසේ ගලා යා හැකි සංයුජතා කලාපයේ කුහර පසෙකින් ඇති කරයි.

බාහිර අර්ධ සන්නායක සඳහා වඩා සංකිර්ණ වූ උෂ්ණත්ව හැසිරීමක් ඇත. පළමුව දායකයන් (හෝ ප්‍රතිග්‍රහකයින්)  හැරයමින් ඉලෙක්ට්‍රෝන (හෝ කුහර) ක්‍රමයෙන් අඩුවන ප්‍රතිරෝධයක් අඩුවේ. ඊට පසුව අර්ධ සන්නායකය සාමාන්‍ය පරිදි ක්‍රියාකරන කිසිදු විශේෂත්වයක් නොමැති අවස්ථාවක් එළඹේ. එහිදී දායකයින්ගේ (හෝ ප්‍රතිග්‍රාහකයින්ගේ) සියලුම ඉලෙක්ට්‍රෝන (හෝ කුහර) අහිමිව පවතින මුත් ශක්ති පරතරයෙන් ඉහළට පනිනා ඉලෙක්ට්‍රෝන ප්‍රමාණය එකී දායකයින්ගේ (හෝ ප්‍රතිග්‍රාහකයින්) ඉලෙක්ට්‍රෝන (හෝ කුහර) ප්‍රමාණයට සාපෙක්ෂව නොගිනිය හැකිය. තවදුරටත් උෂ්ණත්වය ඉහළ නැගීමේ දී ඇතිවන ශක්ති පරතරයන් පනිනා වාහක ප්‍රමාණය වැඩි වී ප්‍රභල තත්වයකට පැමිණේ. එවිට එම ද්‍රව්‍ය නිසග අර්ධ සන්නායකයක් ලෙස හැසිරේ.

භෞතික විද්‍යාව

ඕම් නියමය


13438 Marthanalexander este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13438 Marthanalexander este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi
Objet céleste nommé d'après un sponsor scolaire

13438 Marthanalexander


Uno Palu (d. 8 Şubat 1933) uluslararası yarışmalarda SSCB'yi temsil etmiş eski Estonyalı dekatloncu. Tallinn'deki Dinamo Spor Kulübü'nde çalışmalarını sürdürmüştü.

1956 Yaz Olimpiyatları'nda dekatlonu dördüncü bitirdi. 1958 Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda ise gümüş madalya kazanmayı başardı.

Kaynakça

1933 doğumlular
Eston dekatletler
1956 Yaz Olimpiyatları atletleri
Sovyet Olimpiyat atletleri
Yaşayan insanlar

Uno Palu


Ramon Lopes (født 7. august 1989) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Ramon Lopes


Bellabeg (an anglicisation of Scottish Gaelic: Am Baile Beag, 'the small farmtown') is a small roadside settlement in Strathdon, Aberdeenshire, Scotland. Amenities in Bellabeg include a Spar shop, a village hall, a green where the Highland Games are held, and the road to Lost with the famous signs pointing to "Lost".

Bellabeg lies on the north side of the River Don opposite the village of Strathdon.

See also
Doune of Invernochty

External links

Free Historical Maps for the county of Aberdeenshire - B

Villages in Aberdeenshire

Bellabeg


Rødrygget pelikan eller rosapelikan () er en fugleart, der lever i subsaharisk Afrika og den vestlige del af Arabiske Halvø.

Noter
 Avibase - The World Bird Database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Fugle fra Arabien
Pelikaner

Rødrygget pelikan


Gemini Projesi, NASA'nın ikinci mürettebatlı uzay uçuşu programıydı. Merkür ve Apollo projeleri arasında yürütülen proje, 1961 yılında başladı ve 1966'da tamamlandı. Gemini uzay aracı iki astronottan oluşan bir mürettebat taşıyordu. On Gemini mürettebatı ve 16 ferdi astronot, 1965 ve 1966 yılları arasında alçak Dünya yörüngesi (LEO) görevlerinde uçtu.

Gemini'nin amacı, Apollo göreviyle Ay'a astronotları indirmeyi desteklemek için uzay yolculuğu tekniklerinin geliştirilmesiydi. Bunun sonucunda Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği'nin uzay yarışının ilk yıllarında elde ettiği insanlı uzay uçuşu kabiliyetindeki liderliğini yakaladı ve aştı. Gemini projesiyle; Ay'a gidiş-dönüş yolculuğu için gereken sekiz günden daha uzun, 14 günün biraz altında görev mukavemeti, yorulmadan araç dışı etkinlik (EVA) gerçekleştirme yöntemleri ve başka bir uzay aracıyla buluşma ve kenetlenme için gerekli yörünge manevraları test edildi.

ABD'nin Apollo Projesi'ne hazırlık olarak uyguladığı kendisinden önceki tüm rekorları kıran projesidir. Uzaya fırlatılmak üzere sipariş edilen 12 adet araç, kesik koni biçiminde olmak üzere 2 kişiliktir.

İlk araç Gemini 1, 8 Nisan 1964'te fırlatılmıştır. Fırlatılan ilk iki araç mürettebatsız iken Gemini 3 aracı ile programın ilk mürettebatlı uzay uçuşu gerçekleştirilmiştir (23 Mart 1965). Gemini 4 astronotlarından E.H. White aracın Dünya çevresinde yaptığı 3. tur sırasında kapsülden çıkarak uzayda serbestçe yürüyen 2. insan oldu. Gemini 5, Dünya çevresinde 190 saat 56 dakikada yere en yakın noktası 160 km, en uzak noktası 347 km olan bir yörüngede 120 tur atarak bu alanda daha önceki bütün rekorları aştı. Gemini 6 ise, 11 gün önce fırlatılmış olan Gemini 7 aracıyla buluşarak uzayda ilk buluşmayı gerçekleştirmiş oldu (15 Aralık 1965). Gemini 11 aracı Dünya çevresinde dolaşırken, kapısı 172 dakika açık bırakılarak yapay bir yerçekimi denemesi yapılmıştır. Son araç Gemini 12, 11 Kasım 1966'da fırlatılarak Gemini programı bitirilmiş oldu.

Görevler
1964 ve 1965'te iki Gemini görevi, sistemleri ve ısı kalkanını test etmek için mürettebatsız olarak uçuruldu. Bunları 1965 ve 1966'da mürettebatlı 10 uçuş izledi. Hepsi Titan II fırlatma araçları tarafından fırlatıldı.

Gemini projesindeki bazı önemli olaylar:
3 Haziran 1965'te Gemini 4 göreviyle Ed White, uzay taşıtı dışı etkinlik (EVA veya "uzay yürüyüşü") gerçekleştiren ilk Amerikalı oldu.
Gemini 5 (21-29 Ağustos 1965), elektrik gücünü üretmek için yakıt hücrelerinin ilk defa kullanımıyla Apollo ay görevi için gerekli olan 8 günlük dayanıklılığı gösterdi.
Gemini 6A, Aralık 1965'te kız kardeşi Gemini 7 ile ilk uzay buluşmasını gerçekleştirdi ve Gemini 7 uçuşu için 14 günlük dayanıklılık rekoru kırdı.
Gemini 8, insansız bir Agena hedef aracıyla uzayda ilk kenetlenmeyi gerçekleştirdi.
Gemini 10, yüksek irtifada radyasyonun bir sorun olmadığını kanıtladı, ayrıca pasif bir nesneyle buluşma yeteneğini gösterdi ve Agena'nın kendi roketini ateşleyen ilk Gemini görevi oldu. Michael Collins, ikinci başarılı EVA'sı sırasında yörüngede başka bir uzay aracıyla karşılaşan ilk kişi olacaktı.
Gemini 11, fırlatıldıktan 1 saat 34 dakika sonra kenetlendiği Agena Hedef Aracı ile ilk doğrudan tırmanış (ilk yörünge) buluşmasını gerçekleştirdi. Eylül 1966'da Agena hedef aracının tahrik sistemini kullanarak 1.369 km ile (739,2 deniz mili) mürettebatlı bir Dünya yörünge irtifa rekoru kırdı. Bu rekor 2022 yılı itibarıyla hala kırılamamıştır.
Gemini 12 görevinde Edwin "Buzz" Aldrin yeni uygulanan dayanaklar, tutamaçlar ve planlı dinlenme süreleri nedeniyle yararlı işlerin (EVA) hayatı tehdit eden bir yorgunluk olmadan uzay aracının dışında yapılabileceğini kanıtlayan ilk uzay yolcusu oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gemini programları hakkında bilgilerin verildiği, çocuklara yönelik kamp Uzay Kampı Türkiye programları

Amerika Birleşik Devletleri'nde uzay çalışmaları
1960'larda Amerika Birleşik Devletleri
1962'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
Mühendislik projeleri
İnsanlı uzay uçuş programları
İnsanlı uzay araçları

Gemini Projesi


An Fuirena rhizomatifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tang ngan Fa Tsuan Wang. An Fuirena rhizomatifera in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena rhizomatifera


හාඩි දරුවෝ හෙවත් ෆ්‍රෑන්ක් සහ ජෝ හාඩි, ළමයින් සහ යෞවනයන් සඳහා අභිරහස් නවකතා මාලාවක් තුළ පෙනෙන ප්‍රකට චරිත යුගලකි. පොත් ඇසුරුම්කරණ සමාගමක් වන ස්ට්‍රැටිමේයර් සින්ඩිකේට් සමාගමේ නිර්මාතෘ එඩ්වඩ් ස්ට්‍රැටිමේයර් විසින් මෙම චරිත නිර්මාණය කර ඇත.

Notes

Citations

හාඩි දරුවෝ


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1956:

الكبار

فردي رجال

 ليو هواد هزم  كين روزوال 6-4 3-6 6-4 7-5

فردي سيدات

 ماري كارتر رايتانو هزم  ثيلما كوين لونغ 3-6, 6-2, 9-7

مراجع

أحداث يناير 1956 الرياضية
أحداث يناير 1956 الرياضية في أستراليا
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1956
كرة مضرب أسترالية في 1956

البطولات الأسترالية 1956 (كرة مضرب)