Nora Keita Jemisin () este o scriitoare americană de ficțiune speculativă (science fiction și  fantasy) și psiholog.

Biografie
S-a născut în Iowa City, Iowa, în Statele Unite, dar a crescut petrecându-și verile în New York și restul anului în Mobile, Alabama. A studiat psihologia din 1990 până în 1994 la Universitatea Tulane, axată pe munca de laborator, statistici și cercetare. Și-a continuat studiile la Universitatea din Maryland, unde a obținut un Certificat de aptitudini pedagogice. A trăit în Massachusetts timp de zece ani, până când s-a mutat în New York, unde a locuit de atunci. A lucrat mai mulți ani ca un consilier profesional până în mai 2016; după o campanie de succes în Patreon, a obținut suficiente venituri pentru a se dedica scrisului cu normă întreagă.

Jemisin a dezvăluit că este pasionată de benzi desenate și de manga și, de asemenea, de anime și jocuri video. În tinerețe, a organizat o mică convenție anime denumită Shoujocon.

Este verișoară de gradul 2 a lui Walter Kamau Bell (n. 1973), actor american de stand-up și gazdă de televiziune.

Ea și-a început cariera de scriitoare în 2002, scriind mai multe nuvele și romane. În 2010, povestirea sa "Non-Zero Probabilities" - "Probabilități non-zero" a devenit finalistă pentru premiile Nebula și  Hugo la  categoria cea mai bună povestire.

Romanul său fantastic de debut Cele o sută de mii de regate a fost nominalizat în 2010 la Premiul Nebula la categoria cel mai bun roman. În 2011, a fost nominalizat la premiile Hugo, World Fantasy Award și Locus (și a câștigat premiul Locus pentru cel mai bun roman de debut).

În 2016, romanul său Al cincilea anotimp din seria Pământul sfărâmat a primit premiul Hugo pentru cel mai bun roman. Continuarea ciclului - romanul Poarta obeliscului - a devenit câștigătorul premiului Hugo în 2017. Al treilea roman al  seriei Pământul sfărâmat, The Stone Sky, a primit în 2018 toate cele trei premii principale pentru autori de lucrări de ficțiune științifică: Locus, Nebula și Hugo.

Premii

Câștigate
Romantic Times Reviewers' Choice Award, cel mai bun roman fantastic din 2010 (The Broken Kingdoms)
Locus Award, cel mai bun roman de debut din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Sense of Gender Award, 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Romantic Times Reviewers' Choice Award, cel mai bun roman fantastic din 2012 (The Shadowed Sun)
Hugo Award, cel mai bun roman din 2016 (The Fifth Season)
Hugo Award, cel mai bun roman din 2017 (The Obelisk Gate)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2018 (The Stone Sky)
Locus Award, cel mai bun roman fantastic din 2018 (The Stone Sky)
Hugo Award, cel mai bun roman din 2018 (The Stone Sky)
American Libraries Association Alex Award, 2019 (How Long 'Til Black Future Month?)

Nominalizări
Recommended Reading Shortlist for the Parallax Award, Carl Brandon Society 2006 ("Cloud Dragon Skies")
Hugo Award, cel mai bună povestire din 2010 ("Non-Zero Probabilities"- "Probabilități non-zero")
Nebula Award, cel mai bună povestire din 2010 ("Non-Zero Probabilities")
James Tiptree Jr. Award, cel mai bun roman din 2010 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Hugo Award, cel mai bun roman din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
World Fantasy Award, cel mai bun roman din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
David Gemmell Morningstar Award, cel mai bun roman fantastic de debut din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
IAFA William L. Crawford Award, 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Prix Imaginales, cel mai bun roman străin din 2011 (The Hundred Thousand Kingdoms)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2012 (The Kingdom of Gods)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2013 (The Killing Moon)
World Fantasy Award, cel mai bun roman din 2013 (The Killing Moon)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2015 (The Fifth Season)
World Fantasy Award, cel mai bun roman din 2016 (The Fifth Season)
Locus Award, cel mai bun roman din 2016 (The Fifth Season)
Nebula Award, cel mai bun roman din 2016 (The Obelisk Gate)
Hugo Award, cel mai bună povestire din 2017 ("The City Born Great")
World Fantasy, roman (The Obelisk Gate)

Lucrări scrise (selecție)

Romane

Trilogia Inheritance
The Hundred Thousand Kingdoms (2010)
 Cele o sută de mii de regate, Editura Paladin, februarie 2016, traducere de Radu Hăulică
The Broken Kingdoms (2010)
The Kingdom of Gods (2011)

O nuvelă denumită The Awakened Kingdom, sequel al trilogiei Inheritance a apărut la 9 decembrie 2014.

Un triptic denumit Shades in Shadow a fost lansat la 28 iulie 2015. Conține trei povestiri, inclusiv un prequel al trilogiei.

Seria Vise ucigașe
Duologia Dreamblood / seria Vise ucigașe este formată din:
The Killing Moon (2012)
 Luna ucigașă, Editura Nemira, col. Nautilus,  mai 2015, traducere Silviu Genescu
The Shadowed Sun (2012)
 Soarele umbrit, Editura Nemira, col. Nautilus,  martie 2017, traducere Monica Șerban

Pământul sfărâmat
 The Fifth Season (august 2015)
 Al cincilea anotimp, Editura Paladin, noiembrie 2017, traducere Laura Ciobanu
 The Obelisk Gate (august 2016)
 Poarta obeliscului, Editura Paladin, octombrie 2018, traducere Laura Ciobanu
 The Stone Sky (august 2017)

Povestiri
"L'Alchimista", publicată în Scattered, Covered, Smothered, Two Cranes Press, 2004
"Too Many Yesterdays, Not Enough Tomorrows", Ideomancer, 2004.
"Cloud Dragon Skies", Strange Horizons, 2005.
"Red Riding-Hood's Child", Fishnet, 2005.
"The You Train", Strange Horizons, 2007.
"Bittersweet", Abyss & Apex Magazine, 2007.
"The Narcomancer", Helix, reprinted in Transcriptase, 2007.
"The Brides of Heaven", Helix, reprinted in Transcriptase, 2007.
"Playing Nice With God's Bowling Ball", Baen's Universe, 2008.
"The Dancer's War", published in Like Twin Stars: Bisexual Erotic Stories, Circlet Press, 2009.
"Non-Zero Probabilities", Clarkesworld Magazine, 2009.
"Probabilități non-zero", traducere de Laura Bocancios
"Sinners, Saints, Dragons, and Haints in the City Beneath the Still Waters", Postscripts, 2010.
"On the Banks of the River Lex", Clarkesworld Magazine, 11/2010
"The Effluent Engine", published in Steam-Powered: Lesbian Steampunk Stories, Torquere Press, 2011
"The Trojan Girl", Weird Tales, 2011
"Valedictorian", published in After: Nineteen Stories of Apocalypse and Dystopia, Hyperion Book CH, 2012

Colecții de povestiri

How Long 'til Black Future Month?
Antologia de debut How Long 'til Black Future Month? a apărut în noiembrie 2018 la Orbit Book. Numele colecției provine dintr-un eseu despre afro-futurism (care nu este inclus în carte) pe care Jemisin l-a scris în 2013. Povestirile au fost scrise între 2004 și 2017, iar unele includ semințele unor idei care ulterior au devenit cărți întregi.

Povestirile colectate au fost publicate între 2004 și 2017 și includ teme despre rasă, putere, cultură, familie, sex, sexualitate, distrugere și mântuire, distopie, magie și tehnologie. Povestirile incluse sunt:
 "The Ones Who Stay and Fight"
 "The City Born Great"
 "Red Dirt Witch"
 "L'Alchimista"
 "The Effluent Engine"
 "Cloud Dragon Skies"
 "The Trojan Girl"
 "Valedictorian"
 "The Storyteller's Replacement"
 "The Brides of Heaven"
 "The Evaluators"
 "Walking Awake
 "The Elevator Dancer"
 "Cuisine des Mémoires"
 "Stone Hunger"
 "On the Banks of the River Lex"
 "The Narcomancer"
 "Henosis"
 "Too Many Yesterdays, Not Enough Tomorrows"
 "The You Train"
 "Non-Zero Probabilities" (nominalizare la premiul Hugo și Nebula în 2010)
 "Sinners, Saints, Dragons, and Haints, in the City Beneath the Still Waters"
Los Angeles Timesa remarcat că "unele dintre cele mai puternice povestiri ale lui Jemisin tratează în mod explicit ororile rasismului într-o lume care este recunoscută ca fiind a noastră".

Note

Legături externe

 N. K. Jemisin la nemira.ro
  N. K. Jemisin la editura-paladin.ro
 N.K. Jemisin describes worldbuilding
 Odyssey Workshop interview

Nașteri în 1972
Scriitoare americane
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Scriitori americani de literatură fantastică
Oameni în viață
Oameni din Iowa
Scriitori afro-americani

N. K. Jemisin


Das Kommentarwerk Novum Testamentum Patristicum (NTP) dokumentiert Abschnitt für Abschnitt die Rezeption des gesamten Neuen Testamentes in der antiken christlichen Literatur und erläutert sie aus den jeweiligen Zusammenhängen. Es ist auf 45 Bände (39 Kommentar- und sechs Sonderbände) angelegt, die in deutscher oder englischer Sprache erscheinen.

Das Projekt wurde 1993 durch Kurt Niederwimmer in Kooperation mit Gerhard May († 2007), Henning Paulsen († 1995) und Basil Studer († 2008) initiiert. Der erste Band (M. Meiser, Galater, NTP 9) erschien 2007 und wurde am 17. August 2008 (gemeinsam mit einer anderen Arbeit) mit dem vom Bayerischen Ministerpräsidenten gestifteten und mit 15.000 Euro dotierten Wissenschaftspreis "Papst Benedikt XVI." ausgezeichnet.
Die Reihe erscheint im Verlag Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen, unter der Betreuung von Jörg Persch. Die Herausgeber sind Andreas Merkt (seit 2004), Tobias Nicklas (seit 2005) und Joseph Verheyden (seit 2007).

Die NTP-Gruppe veranstaltet regelmäßig internationale Tagungen zu exegesegeschichtlichen Themen, deren Beiträge in Sammelbänden publiziert werden.

Publikationen des NTP
 Andreas Merkt, Tobias Nicklas, Joseph Verheyden: Ancient Christian Interpretations of "Violent Texts" in the Apocalypse (Novum Testamentum et Orbis Antiquus 92), Vandenhoeck & Ruprecht 2011, 313 Seiten, ISBN 978-3-525-53976-7.
 Andreas Merkt, Tobias Nicklas, Joseph Verheyden: Gelitten – Gestorben – Auferstanden. Passions- und Ostertraditionen im frühen Christentum (Wissenschaftliche Untersuchungen zum Neuen Testament 2. Reihe 273), Mohr Siebeck 2010, 380 Seiten, ISBN 978-3-16-150233-0.
 Martin Meiser: Galater, Novum Testamentum Patristicum (NTP 9), Vandenhoeck & Ruprecht 2007, 380 Seiten, ISBN 978-3-525-53988-0.

Neues Testament
Kirchenhistorisches Werk
Patristik

Novum Testamentum Patristicum


Tessa Bonhomme (* 23. Juli 1985 in Sudbury, Ontario) ist eine kanadische Eishockeyspielerin, die zuletzt bis 2015 für die Toronto Furies in der Canadian Women's Hockey League spielte.

Karriere
Tessa Bonhomme begann ihre Karriere als Eishockeyspielerin in ihrer Heimatstadt bei den Sudbury Lady Wolves, für die sie von 1998 bis 2003 aktiv war und in ihrer letzten Spielzeit außerdem als Mannschaftskapitänin auflief. Anschließend besuchte sie fünf Jahre lang die Ohio State University, für deren Eishockeymannschaft sie parallel spielte und Logopädie studierte. Bereits in ihrer Debütsaison im Team der Ohio State Buckeyes gelang der kanadischen Verteidigerin der Durchbruch in der National Collegiate Athletic Association, als sie in 34 Begegnungen auf dem Eis stand und 20 Punkte verbuchte. Dadurch war Bonhomme in der Saison 2003/04 die erfolgreichste Punktesammlerin unter den Verteidigerinnen der Ohio State Buckeyes und wurde aufgrund ihrer ausgezeichneten Leistungen zum Saisonende mit mehreren Ehrungen bedacht; neben der Wahl ins All-Rookie Team der Western Collegiate Hockey Association zeichnete sie die Ohio State University als beste Neuspielerin des Jahres aus.

In den folgenden Jahren gelang es der Nationalspielerin ihre Führungsrolle als zentraler Bestandteil der Mannschaft kontinuierlich zu untermauern. In jeder der folgenden drei Spielzeiten, in denen Bonhomme zumindest eine Partie in der Western Collegiate Hockey Association für die Ohio State Buckeyes absolvierte, steigerte die Kanadierin ihre Punkteausbeute und kam gesamthaft in 132 NCAA-Spielen auf 42 Torerfolge und 86 Assists. Lediglich für die Saison 2005/06 setzte sie vom Spielbetrieb der Western Collegiate Hockey Association aus und legte den Fokus auf ihr Logopädie-Studium, um ihren Förderzeitraum an der Universität von üblicherweise vier Jahren zu verlängern. Dadurch war sie nicht berechtigt in Universitätsspielen aufzulaufen, allerdings bestand weiterhin die Möglichkeit am Mannschaftstraining teilzunehmen.

Zur Spielzeit 2006/07 kehrte die Linksschützin schließlich in den Ligabetrieb der Ohio State Buckeyes und überzeugte mehr als je zuvor im Offensivbereich, indem sie erstmals die Punktemarke von durchschnittlich einem Zähler pro Begegnung übertraf. Ihre individuellen Leistungen wurden mit mehreren Auszeichnungen gewürdigt; unter anderem neben der Nominierung fürs WCHA First All-Star Team war die Kanadierin außerdem eine von zehn Finalistinnen für den Patty Kazmaier Memorial Award, welcher alljährlich an die beste weibliche College-Eishockeyspielerin verliehen wird. Vor Beginn der Saison 2007/08 wurde sie in einer teaminternen Wahl zur Mannschaftskapitänin der Ohio State Buckeyes selektiert, nachdem die Linksschützin in der vorhergehenden Spielzeit bereits als Co-Kapitänin aktiv war. Bonhomme fügte sich in ihrer neuen Rolle ausgezeichnet ein, steigerte ihre Offensivproduktion abermals deutlich und wurde nach Beendigung ihrer letzten Saison im College-Eishockey wiederholt mit zahlreichen individuellen Ehrungen bedacht. Außerdem wurde sie zum zweiten Mal in ihrer Laufbahn als eine von zehn Finalistinnen für den Patty Kazmaier Memorial Award nominiert, den sie jedoch erneut nicht gewann. Bis dato war die Kanadierin die einzige Akteurin in der Historie der Ohio State Buckeyes, welche im Verlauf ihrer College-Laufbahn mehrmals als Finalistin für die Auszeichnung als beste weibliche Collegespielerin berücksichtigt worden war.

International
Für Kanada nahm Bonhomme an den Weltmeisterschaften 2007 und 2009 teil. Zudem stand sie im Aufgebot ihres Landes bei den Olympischen Winterspielen 2010 in Vancouver. In den Jahren 2004, 2005, 2006, 2009 und 2010 nahm sie jeweils mit ihrer Mannschaft am 4 Nations Cup teil.

Erfolge und Auszeichnungen

International

Karrierestatistik

Persönliches
Ihr Vater Doug Bonhomme war über 20 Jahre als Scout des Central Scouting Bureau der Ontario Hockey League tätig. Als Jugendliche spielte sie in lokalen unterklassigen Ligen, unter anderem gemeinsam mit dem späteren NHL-Akteur Zack Stortini.

Weblinks

 Tessa Bonhomme bei hockeycanada.ca
 Tessa Bonhomme bei uscho.com

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Ohio State Buckeyes)
Eishockeyspieler (Calgary Oval X-Treme)
Eishockeyspieler (Toronto Aeros)
Eishockeyspieler (Toronto Furies)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Olympiasieger (Eishockey)
Weltmeister (Eishockey)
Kanadier
Geboren 1985
Frau

Tessa Bonhomme


An Agrostis dshungarica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Agrostis dshungarica in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis dshungarica


Nankin Katliamı (Çince: 南京大屠殺 / 南京大屠杀; nánjīng dàtúshā, Japonca: 南京大虐殺; Nankin Dai Gyakusatsu), 1937'de Çin Cumhuriyeti'nin dönemin başkenti Nankin'in Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri tarafından ele geçirilmesi sırasında ve ardında yaşanılan katliam ve tecavüz olayları. Altı hafta süren olaylar yaklaşık 300.000 kadar sivil ve silahsız askerin ölümü ve 20.000-80.000 kadar kadının tecavüze uğramasıyla sonuçlanmıştır.

Uluslararası Uzakdoğu Savaş Mahkemesine göre ölü sayısı 200.000 civarıdır; Çin'in resmi kayıtlarında ise bu sayı 300.000 olarak verilmektedir.

Nankin'in düşmesinden önce

1937 Ağustosu'nda, Japon ordusunun Şanghay'ı işgali güçlü bir direnişle karşılaşır. Ağır kayıplara rağmen Japonlar donanma bombardımanı yardımıyla Kasım ortalarında Şanghay'ı ele geçirir. Tokyo'daki Japon Genelkurmayı 1 Aralık'ta Çin Cumhuriyeti'nin başkenti Nankin'in ele geçirilmesi emrini Çin Merkez Komutanlığı'na gönderir.

Şanghay'daki çarpışmanın ardından, Nankin'in düşmesinin an meselesi olduğuna inanan Chiang Kai-shek ordusunun yok olması riskini göze alamadığından, Japonları Çin'in iç bölgelerine çekerek yıpratma taktiğini benimser. Chiang ve danışmanları General Tang Shengzhi'yı Nankin'in savunması için bırakarak Vuhan'a çekilir.

Tang Shengzhi yabancı gazetecilere yaptığı basın açıklamasında, şehrin teslim olmayacağını söyler. Çoğunluğu deneyimsiz askerlerden oluşan 100.000 kişilik bir ordu toplar. Sivillerin şehirden çıkışlarını engellemek üzere, yollar kapatılır ve tekneler tahrip edilir. Aralık başında hükûmetin taşınması ve Belediye başkanının da şehir terketmesi üzerine, şehrin kaderi John Rabe başkanlığındaki Uluslararası komiteye bırakılmış olur.

Bu arada Şanghay'dan Nankin'e ilerleyen Japon ordusunun yaptığı katliamların haberleri gelmektedir. Japon ordusunun hızla ilerlemesinin nedeni olarak, subayların Nankin'de askerileri yağma ve tecavüz için serbest bırakacağı söylentisi gösterilmektedir. Bu sırada yapılan gaddarlıklardan biri de, Tokyo Nichi Nichi Shimbun ve Tokyo'da İngilizce yayınlanan Japan Advertiser gazetelerinin haberine göre, iki Japon subayın Kılıçla 100 kişi öldürme yarışmasıdır.

Nankin "Güvenlik Alanı"'nın oluşturulması
11 Kasım 1937'de Siemens firması Nankin Şubesi Genel Müdürü John Rabe başkanlığında Nankin Güvenlik Alanı Uluslararası Komistesi (The International Committee for Nanking Safety Zone) kuruldu ve Nankin'in batı mahallelerinde 3,8 kilometre karelik bir Güvenlik Alanı'nı oluşturdu. Japon Ordusu da Güvenlik Alanı'nın silahsızlaştırılması şartıyla kabul etti. 8 Aralık'ta Nankin Güvenlik Alanı Uluslararası Komitesi, Nankin sakinlerine 'Nankin Sakinlerine Uyarı' afişesini dağıtarak Güvenlik Alanı'na sığınmalarını önerdi. En son 200.000-250.000 kişinin bu alanına sığındığı söyleniyor.

Nankin Kalesi'nin kuşatılması ve Çin Ordusu'nun başarısızlığı

9 Aralık'ta Japon Ordusu Nankin Kalesi'ni kuşatarak ertesi gün öğle vaktine kadar teslim etmelerini istedi. Çin Ordusu bunu reddedince 10 Aralık'ta Japon Ordusu genel taarruza geçti, 13 Aralık'ta Nankin Kalesi düştü.

Katliâmın mahiyeti

 16. Tümen Komutanı Korgeneral Kesago Nakajima'nın günlüğüne göre savaş esiri alınmayacak ilkesini uyguladı ve temizleme harekâtında teslim olmak isteyen askerleri öldürttü.
 Nankin'in kuzeyinde bulunan 'Yamada' müfrezesi (65. Alay'ın temel birlikleri)'nin 14.000 esiri öldürdüğü söyleniyor. Shaakan İskelesi yakınlarında ölülerin Yangtze nehrine atıldıklarını gören tanıkların sayısı az değildir.
 114. Tümen 66. Alay 1. Taburu'nun muharebe raporu'nda da tugay emriyle esirleri öldürdükleri yazılıyor.

Cezalandırılmalar

 Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nde dönemin 'Orta Çin Cephesi' Komutanı Orgeneral Iwane Matsui (松井石根), cürümleri önlemeyerek suçlularını cezalandırmaması gerekçesiyle idam edildi. Ne yazık ki, Matsui Japon Kara Kuvvetlerinin bir numaralı Çin dostu idi.
 Nankin Askerî Mahkemesinde ise dönemin 6.Tümen Komutanı Korgeneral Sumio Tani (谷寿夫) yargılanarak idam edildi. Korgeneral Tani müdafaanamesinde katliâmın Nakajima'nın birlikleri (16.Tümen)'nde meydana geldiğini ve 6.Tümen'in alakasız olduğunu savundu.
 Bunun dışında 'Osaka Mainıchi Shimbun' ve 'Tokyo Nichinichi Simbun' gazetelerinde milleti savaşa teşvik etmek amacıyla uydurularak yazılan 'Hyaku Nin Giri (100 Kişi Kesme Yarışması)' dizi yazısının kahramanları Teğmen Takeshi Noda (野田毅), Teğmen Gunkichi Tanaka (田中軍吉), Teğmen Toshiaki Mukai (向井敏明) asparagas haberleri yüzünden 300 sivili kılıca geçirdikleri gerekçesiyle idam edildi.
 Prens Asaka (朝香宮鳩彦王) ise, Amerikalı 5-yıldızlı General Douglas MacArthur'un Japon Hanedan Mensuplarını yargılamadan muaf etme ilkesinden dolayı hiç kovuşturulmadı.

Nankin Harekâtına katılan Japon Ordusu birlikleri ve komutanları

 Orta Çin Bölge Ordusu 中支那方面軍 (Orgeneral 松井石根 Iwane Matsui)
 Şangai Sefer Ordusu 上海派遣軍 (Korgeneral 朝香宮鳩彦王 Prens Asaka = Asakanomiya Yasuhiko, İstihbarattan sorumlu baş kurmayı: 長勇 Isamu Chō)
 3. Tümen Öncü Birliği (Alay Komutan Albay 鷹森孝 Takashi Takamori)
 9. Tümen (Korgeneral 吉住良輔 Ryoosuke Yoshizumi)
 16. Tümen (Korgeneral 中島今朝吾 Kesago Nakajima)
 'Yamada' müfrezesi = 103. Piyade Tugayı (Tümgeneral 山田栴二 Senji Yamada)
 10. Ordu (Korgeneral 柳川平助 Heisuke Yanagawa)
 6. Tümen (Korgeneral 谷寿夫 Hisao Tani)
 18. Tümen (Korgeneral 牛島貞雄 Sadao Ushijima)
 114. Tümen (Korgeneral 末松茂治 Shigeharu Suematsu)
 'Kunisaki' müfrezesi = 5. Tümen 9. Piyade Tugayı (Tümgeneral 国崎登 Noboru Kunisaki)

Galeri

Notlar

Dünya Belleği Kütüğü
Japonya'nın işlediği savaş suçları

Nankin Katliamı


An Aechmea sulbahianensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leme, Amorim ngan José A. Siqueira Filho. An Aechmea sulbahianensis in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea sulbahianensis


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Mužla enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Mužla im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Muzla


Osmond est une ville américaine située dans le Comté de Pierce, au Nebraska. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Liens externes

Ville dans le Nebraska
Comté de Pierce (Nebraska)

Osmond (Nebraska)


Ernst Friedrich Fabian von Saucken-Tarputschen, né le  à  et mort le  à , est un militaire, propriétaire terrien et homme politique prussien, membre du Parlement de Francfort de 1848 à 1849 et de la Chambre des représentants de Prusse de 1850 à 1852.

Biographie
Saucken-Tarputschen est né le  à , près de Preußisch Holland, dans la province de Prusse-Orientale. Il est issu de l'ancienne famille noble prussienne von Saucken et le fils du propriétaire terrien et lieutenant royal Ernst Wilhelm Christoph von Saucken (1758-1817) et de son épouse Christine Amalie Austin (1764-1833). L'un de ses frères est l'homme politique  et sa sœur Amalie (1795-1858) épouse en 1814 le général .

 (élève-officier) dans l'armée prussienne de 1805 à 1806, il est ensuite sous-lieutenant dans le régiment de dragons «  » puis dans le  de dragons prussien-occidental, basés à Insterbourg, de 1806 à 1816. Dans le cadre des guerres napoléoniennes, il prend part à la guerre de la Quatrième Coalition (1806-1807), dans le corps d'armée L'Estocq ; à la campagne de Russie (1812), dans le  corps d'armée ; ainsi qu'aux campagnes d'Allemagne (1813) et de France (1814) et à la guerre de la Septième Coalition (1815) dans le  corps d'armée. Il participe notamment aux batailles de Großbeeren (août 1813) et de Leipzig (octobre 1813), au combat de Crespy (juin 1815) et, au sein du  puis du  corps d'armée, à l'occupation de Paris.

En 1816, il quitte l'armée avec le grade de  (maître de cavalerie) et se marie une première fois. Un an plus tard, il s'établit comme administrateur au domaine seigneurial de , près de Darkehmen, en Prusse-Orientale, dont il devient propriétaire en 1825. Cette même année, après avoir fait partie de 1822 à 1823 d'une commission chargée d'élaborer des propositions quant à l'établissement de parlements provinciaux (), il est élu au parlement provincial de Prusse. Siégeant avec les libéraux, il est brièvement vice-président de l'institution en 1840. Entretemps, il s'est remarié en 1832.

En 1847, il compte parmi les députés provinciaux réunis dans le Parlement uni prussien puis, en 1848, il est élu député au Parlement de Francfort dans la  de la province de Prusse, représentant l'arrondissement d'Angerburg. Il prend ses fonctions le , rejoint la fraction Casino (centre-droit) et prend part à la commission chargée d'examiner les propositions relatives au pouvoir central provisoire (à partir du ), à la députation du régent impérial (juillet) et à la commission chargée des propositions concernant les relations du pouvoir central avec les États, dont il est vice-président à partir du . En mars 1849, il vote pour l'élection du roi de Prusse  comme empereur des Allemands puis, le , quitte le Parlement.

Par la suite, Saucken-Tarputschen est encore membre de la Chambre des seigneurs de Prusse de 1849 à 1850 et de la Chambre des représentants de Prusse, où il siège à gauche, de 1850 à 1852. Par ailleurs membre de l'ordre protestant de Saint-Jean, au sein duquel il était chevalier d'honneur (), il meurt le  à Tarputschen, à 62 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en août 1791
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en avril 1854
Décès dans la province de Prusse
Décès à 62 ans
Militaire prussien du XIXe siècle
Membre du Parlement de Francfort
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Député de la Chambre des représentants de Prusse


Torino Kefeni, İsa'nın çarmıhtan indirildikten sonra sarıldığı iddia edilen sakallı bir adama ait önden ve arkadan silüetin olduğu keten kumaş.

4. yüzyılda bir kaynak Thaddaeus ya da Addai'nin Edessa'da (Urfa), "seçme boyalarla" İsa'nın bir resmini yaptığını nakletmektedir. 6. yüzyılda bir başka kaynak, İsa'nın yüzünü bir havluya sildiğinde üstünde görüntüsünü bıraktığını bildirmiştir. İsa bu havluyu, Kral V. Abgar'ın bir elçisine vermiştir. Edessa'da İsa'nın resmi olduğu hikâyeleri, Bizans ordusunun görüntüyü Konstantinopolis'e (İstanbul) götürdüğü 944 yılına kadar devam etmiştir. Resim burada 1204'e kadar kalmış, o yıl Dördüncü Haçlı Seferi şövalyeleri kenti yağmalamışlar ve bu arada resmi de almışlardır. Kefenin 14. yüzyıl Fransa'sında sergilenebilmesinin açıklaması bu olabilir.

İlk kez 1350'lerde Fransa'da sergilendi. 1578'de İtalya'ya getirilerek Torino'da San Giovanni Battista Katedrali'nde muhafaza edilmeye başlanmıştır. Pek çok kişi bunun mucizevi bir şekilde olduğuna inanırken, kuşkucular sahtekarlık olduğunu düşünüyordu.

1988 yılında kefenin bir kısmı karbon-14 yaş belirleme testine tabi tutuldu ve kefenin 700 yaşındaki keten bitkilerinden yapıldığı belirlendi.

1260-1390 arası bir tarihe ait olduğunun belirlenmesiyle gözden düşmesine rağmen, kumaş dini çevrelerde değerini hala korumaktadır.

İsa ile ilişkilendirilen kutsal emanetler
Kefeni

Torino Kefeni


Stupovi istine (Boutokaan Te Koaua, pokrata: BTK) je kiribatska politička stranka.

Nastala je izdvajanjem iz Nacionalne napredne stranke, prve političke stranke nakon ostvarivanja neovisnosti 1979. godine.

Na prvim parlamentarnim izborima 2003. godine stranka osvaja 16 od ukupno 40 mjesta u Skupštinskom domu. Iste godine, na predsjedničkim izborima stranački kandidat Anote Tong odnosi pobjedu i postaje četvrtim predsjednikom Kiribatija od neovisnosti. Tong je bio ponovno izabiran na izborima 2007. i 2012. godine te je predsjednikovao punih dvanaest godina.

Nakon više od petnaest godina u oporbi, na parlamentarnim izborima 2016. godine stranka osvaja većinu, odnosno 26 od ukupno 45 zastupničkih mjesta.

Osim Anotea Tonga, jedan od vođa Stupova istine bio je i prvi predsjednik Kiribatija Ieremia Tabai, koji je stranci pristupio nakon dvaju predsjedničkih mandata.

Izvori

Političke stranke
Politika Kiribatija

Stupovi istine


Elias Phisoana Ramaema (* 10. November 1933 in Mapoteng, Basutoland; † 11. Dezember 2015 in Maseru) war ein Militär und Politiker in Lesotho.

Leben
Ramaema wurde im Gebiet des heutigen Berea-Distrikts geboren. 1957 bis 1958 arbeitete er als Wanderarbeiter in einer Goldmine im südafrikanischen Welkom. Nach seiner Rückkehr wurde er Mitglied der Basutoland Mounted Police, dann bei der Lesotho Paramilitary Force, wo er rasch aufstieg. Er war als Oberst am Sturz der Regierung unter Leabua Jonathan am 20. Januar 1986 beteiligt und wurde Mitglied der sechsköpfigen Militärjunta unter Leitung von Justin Metsing Lekhanya. 1991 stürzte er Lekhanya und übernahm am 2. Mai im Range eines Generalmajors die Regierung Lesothos. 1992 erlaubte er dem vormaligen König Moshoeshoe II., aus seinem Exil nach Lesotho zurückzukehren. Jedoch blieb dessen Sohn, Letsie III., vorerst König. Ramaema leitete die Demokratisierung des Landes ein. So schaffte er die Order No. 4 ab, die die politische Betätigung untersagte. Die Wahlen zur Nationalversammlung im März 1993 waren die ersten freien Wahlen seit 23 Jahren. Ramaema blieb bis zum 2. April 1993 im Amt. Sein Nachfolger als Regierungschef wurde Ntsu Mokhehle von der Basutoland Congress Party. Ramaema war fortan als Unternehmer tätig. 2002 wurde er in den Senat gewählt.

Einzelnachweise

Premierminister (Lesotho)
Militärperson (Lesotho)
Lesother
Geboren 1933
Gestorben 2015
Mann

Elias Phisoana Ramaema


Rječnik sinonima hrvatskoga jezika rječnik je sinonima u izdanju nakladničke kuće Jesenski i Turk. Njegove su autorice Ljiljana Šarić i Wiebke Wittschen, a objavljen je u lipnju 2008. Jedini je takav rječnik posvećen hrvatskomu jeziku i sadrži otprilike 11 000 natuknica.

Rad na rječniku
Autorice su u početku planirale izraditi hrvatsko-njemački rječnik sinonima, no primijetile su da bi se takvo djelo trebalo oslanjati na zaseban rječnik sinonima u hrvatskome jeziku (koji dotad nije postojao), pa su ga počele izrađivati 1998., a veći je njegov dio dovršen do 2002. Tijekom rada na rječniku služile su se građom iz jednojezičnih i dvojezičnih rječnika povezanim s hrvatskim jezikom.

Godine 2003. njemačka sveučilišna naklada Aschenbeck & Isensee u ograničenom je broju primjeraka objavila pilot-izdanje rječnika od 653 stranice pod imenom Rječnik sinonima. Budući da je to izdanje bilo rijetko na hrvatskome tržištu i da je naišlo na dobar prijam, autorice su pet godina poslije objavile proširenu inačicu djela pod imenom Rječnik sinonima hrvatskoga jezika.

Izvori

Hrvatski rječnici

Rječnik sinonima hrvatskoga jezika


An Aristida rosei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Aristida rosei in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida rosei


Marianella Maal Pacini (Barranquilla, 27 de noviembre de 1978) es una exreina de belleza colombiana, de ascendencia italiana. Marianella fue señorita Colombia 1998.

Biografía
Marianella Maal estudio su primaria y bachillerato en el colegio Marymount de Barranquilla. Tiene un pregrado de Derecho de la Universidad de los Andes. Luego, hizo su especializacion en Derecho Comercial en Universidad del Norte de Barranquilla. Tras su reinado, tuvo una fugaz participación en las noticias del Canal Caracol. Está casada con Rodrigo Dangond. Tiene tres hijos, Paulina, Rodrigo José y Nicolas.

Señorita Colombia

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del concurso

Ganadoras del Concurso Nacional de Belleza de Colombia
Modelos femeninas de Colombia
Barranquilleros
Alumnado de la Universidad del Norte (Colombia)

Marianella Maal Pacini


En femmer er en dansk kortfilm fra 2004 med instruktion og manuskript af Amel Dzemidzc.

Handling
En mand går op i en lejlighed. Han kigger ud af vinduet til baggården, hvor tre børn leger. I vinduet overværer han et kærlighedsdrama i børnehøjde mellem en stille dreng med en tennisbold, en smart dreng med et skateboard og en pige der balancerer på en bænk.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

En femmer


III. Aleksander şu anlamlara gelebilir:

 III. Aleksandros (MÖ 356-323), Büyük İskender olarak da anılır
 III. Aleksandros (870-913), Bizans imparatoru
 III. Alexander (1159-1181), Papa
 III. Aleksander (1241-1286), İskoçya kralı
 III. Aleksandr (1845-1894), Rusya imparatoru

'''

III. Aleksander


පාසලෙහි  ගත කළ  අවදිය
වර්ෂ 1902 ඔක්තෝම්බර්  මස විසි දෙව‍ෙනි දින උපත ලද විජයානන්ද දහනායක මූලික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ  ගාල්ල රිච්මන්ඩ්  විද්‍යාලයෙනි. අනතුරුව 1917 දී කේම්බ්‍රිජ් ජුනියර් විභාගයට පෙනී සිට ගාල්ල රිච්මන්ඩ්  විද්‍යාලයේ කේම්බ්‍රිජ් ජුනියර් විභාගය සමත් වී ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයට ඇතුලත් වූයේය.ඔහුගේ වඩාත් සිත් ගත්තේ ලතින් ගුරුවරයෙකු වූ සී වී පෙරේරා මහතා වේ. පසුව මහනුවර කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයට ඇතුලත් වූ අතර ඔහුගේ මූලික අරමුණ වූයේ ගුරු තනතුරක් දැරීමයි. අනතුරුව විජයානන්ද කිංස්වුඩ්හි ගුරුවරයෙකු ලෙස තෙවසරක කාලයක් ගත කළ අතර සෑම විෂයක්ම පාහේ ඉගැන්වීමට සිදු විය.

යොවුන් විජයානන්දගේ විප්ලවකාරී සමය
කිංස්වුඩ්හි ගත කළ කාලය තුල ඔහුගේ භද්‍ර යෞවනත්වය ඉස්මතු වී පැමිණුන අතර ජීවිතයේ මුල් වරට ඔහුගේ සිත ඇදීගිය කාන්තා රුව මුන ගැසුනේ ද කිංස්වුඩ්හි ගත කළ කාලය තුලදීය.ඇය සයිමන් ද සිල්වාගේ දියණියක වූ රොනී ලීලාවතී ද සිල්වාය.පසුව ඔහු එම විද්‍යාලයෙන් සමු ගත් පසු ඔහුට ඇය හමු වූයේ නැත.තරුණ විජයානන්ද සිය සොහොයුරු සමග රජයේ ගුරු විදුහලෙහි ප්‍රවේශ විභාගය සමත් වී කොළඔ තර්ස්ටන් පාරේ ගුරු විදුහලට ඇතුළු වූහ.කුඩා කළ සිටම විප්ලවකාරයෙකු වූ ඔහු ඉංග්‍රීසි බසින් හා සිංහල බසින් කවි ලිවීමට සමතෙකු විය.එකල ඔහු ලියූ උපහාසාත්මක කවි පසු කාලයේ පාර්ලිමේන්තු‍වේ ගිගුම් දුන්නේය.   විජයානන්දට මුල්ම පත්වීම බලපිටියේ සිද්ධාර්ථ විදුහලට ලැබුන අතර පසුව 1928 දී ගාල්ල ශාන්ත ඇලෝසියස් විද්‍යාලයට පත්වීමක් ලැබ එහි සියළුම සිසුන් අතර ජනප්‍රියත්වයට පත් වූයේය.

"1933 දී"රුහුණු හඩ" නමින් පුවත්පතක් පළ කල ඔහු  එහි කතුවරයා,සෝදු පත් කියවන්නා ,ප්‍රකාශකයා මෙන්ම බෙදාහරින්නා ද වූයේය.

"1935දී සූරිය මල් ව්‍යාපාරය ඔස්සේ බිහි වූ ලංකාවේ සමසමාජ පක්ෂය හා එහි නායකයන් සමග සමීප සම්බන්ධතා පැවැත්වූ විජයානන්ගේ සිත තුල අධිරාජ්‍ය විරෝධී හැගීම් මතු වන්නට විය.එනිසාම එංගලන්තයේ ජෝර්ජ් රජුගේ මෞලි මංගල්‍යය වෙනුවෙන් විරෝධතාවය ප්‍රකාශ කිරීමට කළු කොඩියක් එසවූයේය. 1939දී වැඩි ජන්ද වලින් විජයානන්ද ගාල්ලේ ප්‍රථම නගරාධිපතිවරයා ලෙසත් ලක්දිව ප්‍රථම සිංහල බෞද්ධ නගරාධිපතිවරයා ලෙසත් තේරුණි.1942 දී සිරභාරයට ගත් විජයානන්ද‍යන් මාස  කිහිපයකට පසු නිදහස් වී බිබිල අතුරු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූයේය.මුලදී ඔහු පරාජය වුවද පසුව බිබිලේ මහජන මන්ත්‍රී ලෙස පත් විය.

ව්‍යවස්ථාදායක ජීවිතයේ වැදගත්ම අවදිය
විජයානන්දගේ ව්‍යවස්ථාදායක ජිවිතයේ වැදගත්ම කාල පරිච්චේදය වූයේ 1944-1947 කාලයයි.ලංකා ව්‍යවස්ථාදායක ඉතිහාසයේ මෙන්ම වත්මන් පාර්ලිමේන්තු ඉතිහාසයේද එදා මෙදා තුර වාර්තාගත දීර්ඝතම කතාව කර ඇත්තේ ඔහුය.<p Align="Justify>"1947ප්‍රථම පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වූ ඔහු 1952 පාර්ලිමේන්තු  මහ මැතිවරණයට ඔහු ඉදිරිපත් වූයේ නව ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ අපේක්ෂකයෙකු ලෙසිනි.කල් යත්ම ඔහු සිංහල පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කළ යුතුය යන ස්ථාවරයට නැඔුරු වී "භාෂා පෙරමුණ "නම්  පෙරමුණක් සාදා ගෙන බණ්ඩාරනායක දේශපාලන‍ය  සහිත මහජන එක්සත් පෙරමුණට  හවුල් විය.

"1956 පැවති මහ මැතිවරණය  වන විට විජයානන්ද එයට මහජන එක්සත් පෙරමුණෙන් ඉදිරිපත් වී ගාල්ල අසුන ජය ගත්තේය.එපමණක් නොව ඔහු රජයේ අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා ලෙස වැදගත් අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කළේය.ලක්දිව සෑම පාසල් දරුවෙකුටම දිවා කාලයේ බනිස් ගෙඩියක් හා කිරි වීදුරුවක් දීමට වැඩපිළිවෙලක් ඇරඔුවේය.එනිසාම ඔහුට ළමයින් "බනිස්  මාමා "යන සුරතල් නමින් ඇමතීමට පටන් ගත්තේය.එසේම විද්‍යෝදය හා විද්‍යාලංකාර පිරිවෙන් දෙක විශ්ව විද්‍යාල බවට පත් කිරීමත් ගුරු විද්‍යාල පුහුණු කාලය තුල වැටුප් ගෙවීමත් සිදු වූයේ ඔහුගේ මැදිහත් වීමෙනි.
බණ්ඩාරනායක අගමැති තුමාගේ වියෝවින් පැය කිහිපයකට පසු විජයානන්ද දහනායක නිදහස් ලංකාවේ පස්වන අගමැති ලෙස ආණ්ඩුකාර සර් ඔලිවර් ගුණතිලක ඉදිරියේ දිවුරුම් දුන්නේය.අගමැති වීමත් සමග ඔහු හදිසි තත්වයක් රට පුරා ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර ප්‍රවෘත්ති පාලනයක්ද පැනවූයේය.අනතුරුව දහනායක රජයේ ඇතුල හා පිටත අර්බුද වැඩිවන්නට විය.මාස කිහිපයකින් අනතුරුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය ඔහු ශ්‍රී ලංකි නිදහස් පක්ෂයෙන් ඉවත් වී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂය නමින් නව පක්ෂයක් බිහි කර ගත්තේය.ඔහු වෙත දැඩි විවේචන  ගලා ආ අතර 1960 පැවති මැතිවරණයෙන් ඔහු පරාජයට පත් විය.

"1963  නොවැම්බර් 19 වැනි දින විජයානන්දට විද්‍යොදය විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධි ප්‍රධානෝත්සවයේදී සාහිත්‍ය සූරී (D. Lit) සම්මාන උපාධිය පිරිනැමිණි.යළිත් 1965 පැවති මැතිවරණයෙන් ජයගත් විජයානන්දට ස්වදේශ ඇමති පදවිය පිරිනැමිණි.1970  මහ මැතිවරණයෙන්  ඔහු ජය ගත්තද යළි 1977 මහ මැතිවරණයේදී ඔහු පරාජයට පත් විය.එමගින් පසුබට නොවූ විජයානන්ද  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට හා අභියාචනාධිකරණයට ගොස් තමා වෙනුවෙන් තර්ක කර දිනුවේය.1986 දී ජේ. ආර් ජයවර්ධන රජයේ සමුපකාර අමාත්‍ය පදවියට ඔහු පත් විය.

විජයානන්දගේ අවසාන සමය.
1984 සිට විජයානන්ද දහනායක නාමය නොමැතිව ව්‍යවස්ථාදායක‍ය නියෝජනය  වූ අතර එය ඔහුගේ දේශපාලන සමුගැනීම විය.නමුදු ඔහු කිසි දිනක පොදු ජන ජීවිතයෙන් සමු නොගත්තේය.නාන කාමරයෙන් වැටී උකුල් ඇටයක් බිදී ඔත්පල වෙන තෙක්ම , ඔහු සිය හිතාදර ඡන්ද දායකයන්ගේ ඕනෑ එපාකම්  සදහා සිය විශ්‍රාම වැටුප පවා ලබා දීමට  මැලි නොවීය. සිය ජීවිත කාලය තුල විජයානන්දගේ සියළු ප්‍රමුඛතා දේශපාලනය පමණක් කර ගත් අතර අනූ පස් වසරක් ආයු වලදා 1997 මැයි මස හතර වැනිදා ජීවිතයෙන් සමු ගත්තේය.

=ආශ්‍රිත

1901 උපත්
1997 මරණ
ලාංකික සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් ආදි සිසුවෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරු
චරිත කතා

විජයානන්ද දහනායක


بورجوان إحدى مشاتي بلدية تسالة لمطاعي يحدها من الشرق سلسلة جبال الجرايف والتي توجد بها أعلى قمة في تسالة وهي قمة وشناك كما تحدها من الشمال مشتة براقة ومن الغرب مشتة السقايف ومن الجنوب مشتة السبت أو مركز البلدية تزخر بينابيع المياه الباردة والأشجار العالية والشامخة والتي تضفي على الطبيعة لونا أخضر متلألئا يزيد من جمالها يتصف أهلها بالطيبة والكرم وحسن الضيافة مما يجعلها منطقة سياحية أو بالأحرى منطقة إستجمام
تتوفر حاليا على الهاتف الثابت والهاتف النقال والأنترنث

قرى ولاية ميلة

بورجوان


John H. Taylor may refer to:

John H. Taylor (Mormon) (1875–1946), leader in The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
John Henry Taylor (1871–1963), English golf pioneer
John H. Taylor (bishop), Episcopal bishop and chief of staff to former U.S. President Richard Nixon
John Henry Taylor, along with William John O'Meally, in 1958, became one of the last two people whipped in Australia

See also
John Taylor (disambiguation)

John H. Taylor


Erdoğanismo ou tayyipismo (em turco: Erdoğancılık ou Tayyipçilik) refere-se aos ideais políticos e agenda do presidente turco e ex-primeiro-ministro, Recep Tayyip Erdoğan, que se tornou primeiro-ministro em 2003, cargo que manteve até se tornar o presidente em 2014. Com apoio significativamente derivado da liderança carismática, o Erdoganismo foi descrito como o "fenômeno mais forte na Turquia desde o kemalismo" e costumava desfrutar de amplo apoio em todo o país até a crise econômica turca em 2018, o que causou um declínio significativo na popularidade de Erdoğan.   As raízes ideológicas do movimento vêm do conservadorismo turco, e o partido que mais adere às suas ideias é o Partido da Justiça e Desenvolvimento (AKP), criado pelo próprio Erdoğan em 2001.

Visão geral
O erdoğanismo é a personificação da democracia conservadora, tendo como seu principal elemento uma liderança forte e religiosa escolhida pelo conscentimento eleitoral, mas levando menos em conta a separação dos poderes e o sistema de freios e contrapesos. Críticos apontam que estas medidas são autoritárias e consistem em uma ditadura eletiva. O modelo de política do erdoğanismo é comumente descrito como uma democracia iliberal por líderes estrangeiros, como o primeiro-ministro da Hungria Viktor Orbán.

O erdoğanismo também é fortemente influenciado pelo desejo de estabelecer uma "nova Turquia", saindo dos princípios kemalistas da república turca mas abolindo os principais ideais constitucionais que vão contra as ideias de Erdoğan, como o secularismo. Os apoiadores do erdoğanismo pedem pelo reavivamento da cultura e valores tradicionais do Império Otomano, e são críticos às reformas sociais pró-ocidente e a modernização do país que foi iniciada pelo fundador da república turca, Mustafa Kemal Atatürk. A base do erdoğanismo se origina do culto à personalidade de Erdoğan e da predominância de uma liderança autoritária. O papel que Erdoğan manifestou como um agente dos valores conservadores pode ser visto na forma de slogans políticos para a eleição presidencial na Turquia, como o "Homem da Nação" (Milletin Adamı em turco).

História

O termo 'erdoğanismo' surgiu pela primeira vez logo após a vitória de Erdoğan nas eleições gerais de 2011, onde foi predominantemente descrito como os ideais conservadores do Partido AK fundidos com a demagogia e o culto à personalidade de Erdoğan. No entanto, o uso do termo aumentou em conjunto com um maior reconhecimento de Erdoğan no cenário internacional, principalmente devido a seus ideais de política externa baseados no neo-otomanismo, um fator central que o erdoğanismo engloba.

Princípios
Mustafa Akyol, descreveu o Erdoğanismo como uma ideologia baseada no culto à personalidade em torno de Erdogan, referindo-se como uma forma de autoritarismo populista semelhante ao putinismo na Rússia. Ele também descreve o neo-otomanismo, o islamismo, a suspeita de intervenção política ocidental no Oriente Médio, a rejeição do kemalismo e o confinamento do processo democrático e das eleições como atributos-chave do erdoğanismo.

Conflitos com o islamismo
Apesar de diversos elementos do erdoğanismo, particularmente a retórica política usada por seus apoiadores, serem inspirados no islamismo, o culto extensivo em torno de Erdoğan teria isolado os muçulmanos mais extremistas, que são céticos de seu domínio no estado. A centralidade da autoridade de  Erdoğan, que é um dos principais pontos do erdoğanismo, é criticada pelos muçulmanos, que acreditam que a devoção dos fiéis não deve ser por um líder, mas por Alá e os ensinamentos do Islã. As críticas vêm sobretudo dos partidos políticos islâmicos, como o Partido da Felicidade (SP), que afirma que o erdoğanismo não é baseado no islamismo, mas no autoritarismo, e usa a religião como retórica para manter o apoio dos setores conservadores da socidade.

Ver também
 Partido da Justiça e Desenvolvimento
 Democracia iliberal
 Conservadorismo na Turquia

Política da Turquia
Terminologia política
História da Turquia
Recep Tayyip Erdoğan
História política da Turquia
Ideologias políticas epônimas
Culto da personalidade

Erdoğanismo


أنكوس ماركيوس هو رابع ملوك روما الأسطوريين وحكم بين عامي 640 – 616 قبل الميلاد وهو حفيد نوما بومبيليوس وكان محبا للسلام والدين مثل جده ولكنه دخل الحروب ليحمي منطقته، وهزم اللاتينيين ونقل جزءا منهم إلى روما وحصن اليانيكولوم وصنع جسرا خشبيا على التيبر وأسس ميناء أوستيا وبنى سجنا ومعامل للملح.

يعتبر أنكوس ماركيوس نسخة من نوما بومبيليوس، ويظهر هذا باسمه الثاني نوما ماركيوس، ويسمى في النصوص القديمة "حبر نوما بومبيليوس والمؤتمن عليه"، ويمثل في الرسومات القديمة كراهب. وتعرفه الأساطير أيضا بأنه باني جسور (وهو معنى كلمة حَبر باللاتينية pontifex) وقد بنى أول جسر خشبي على نهر التيبر. ويظهر الشبه أكثر بين الشخصيتين من خلال الأعمال الرهبانية لأنكوس. ومثل جده نوما فقد مات أنكوس ميتة طبيعية وخلفه على العرش تاركوينيوس بريسكوس.

مصادر

أساطير الرومان
رومان القرن 7 ق م
سنة الولادة غير معروفة
قدماء الرومان
ملكيون في القرن 7 ق م
ملوك روما
ملوك روما القرن 7 ق م
مواليد عقد 670 ق م
وفيات 617 ق م

أنكوس ماركيوس


Hermann Kusmanek von Burgneustädten (n. 16 septembrie 1860, Sibiu -  d. 7 august 1934, Viena) a fost general-colonel al Armatei Comune k. u. k., numit Der Löwe von Przemyśl (Leul de la Przemyśl) precum un k. k. consilier secret. El a fost decorat cu Ordinul Maria Terezia.

Biografie

Familie
Hermann a fost fiul superintendentului de poliție Josef Kusmanek și a soției sale Juliana, născută Wiehner. Din 1890 a fost căsătorit cu Johanna Zeschko. Soții au avut două fiice, Anna și Laura.

În ziua de 3 octombrie 1913, Hermann Kusmanek a fost înnobilat pentru meritele lui militare de către împăratul Franz Joseph al Austriei. În amintirea recunoscătoare a fostei sale unități de formare, el a ales titlul von Burgneustädten. Mai departe a preluat în stema sa unul dintre cele două turnuri din stema orașului Wiener Neustadt. Soția și fiicele au obținut de asemenea permisia de a purta acest titlu.

Cariera militară

Înainte de Primul Război Mondial
Tânărul Kusmanek a absolvit liceul militar (Militär-Oberrealschule) în Mährisch-Weißkirchen, apoi Academia Militară Tereziană din Wiener Neustadt. După absolvirea acelei, a fost transferat pe 18 august 1879 ca locotenent la regimentul infanterie nr. 63, frecventând între ani 1882-1884 Școala de Război (K.u.k. Kriegsschule), academia militară austriacă din Viena. După acea a fost avansat destul de repede:
 1 noiembrie 1884 locotenent major și alocarea la Statul Major General cu servicii în Budapesta, Foča și Ljubljana,
 1 mai 1888 căpitan de clasa 1, ofițer de stat major în corpul armatei nr. 3 din Graz, apoi, între 1889 și 1893, ofițer de concept în Ministeriul de Război din Viena, în sfârșit comandant unei companii în regimentul de infanterie nr. 73 din Eger,
 1 noiembrie 1894 major, pentru 3 ani angajat în biroul de cartografiere al Statului Major și în arhiva a istoriei de război la Viena,
 1 mai 1897 locotenent-colonel și pentru peste 2 ani comandor al regimentului infanterie nr. 93 din Bistrița
 1 noiembrie 1900 colonel, șef al biroului prezidial în Ministeriul de Război.

În sfârșit, la 1 noiembrie 1906 (rang de la 22 noiembrie 1906), a fost numit general (Generalmajor (GM)) la vârsta de numai 46 de ani (trebuie luat în seamă, că a obținut rangurile, Austria nefiind implicată în nici un război). A mai rämas șef al biroului până în 1908, după acea a fost numit comandor al brigăzii de infanterie nr. 65 din Győr. La 1 noiembrie 1910 (rang de la 8 noiembrie 1910) a fost numit Feldmarschall-Leutnant (FML) și comandant al diviziei nr. 3 din Linz, iar din 1911 comandor al diviziei 28 infanterie (cu 27 de regimente) din Ljubljana.

În Primul Război Mondial
La începutul Primului Război Mondial, Kusmanek a devenit comandor al fortăreței Przemyśl. După ce feldmareșalul Svetozar Boroević von Bojna  a abandonat ultimul cap de pod peste râul San la Jarosław, retrăgând armata a III-a, forțele armate țariste sub comanda generalului Radko Dimitriev (de origine bulgărească) au avut drumul liber și au început primul asediu al fortăreței, începând atacul la 24 septembrie 1914. Kusmanek a avut ca trupe numai 65 de batalioane, nu puține de rezerviști precum 988 de tunuri, din care numai 28 corespundeau stadiului cel mai modern al tehnicii de atunci. Totuși a izbutit să se apere cu succes, rușii pierzând în numai 3 zile 40.000 de soldați (morți sau râniți grav). Dimitriev nu a mai atacat, dar a terminat asediul de abia la 11 octombrie al anului, când forțe puternice austro-ungare veniseră în ajutor (corpurile de armată nr. XXVIII precum divizia a 19-a cavalerie al corpului de armată nr. XII ca blocadă și Boroević cu armata a 3-a). Pentru respingerea asediului, Kusmanek a fost onorat la 1 noiembrie 1914 cu noul titlu militar general de infanterie (General der Infanterie) (care avea să înlocuiască titlul de Feldmarschall-Leutnant, dar trebuia să fie acordat nou în acești ani, fiind o onoare suplimentară).

Dar după numai 3 săptămâni (5 noiembrie) și lupte crâncene, inamicul a înconjurat Przemyślul din nou, de astă dată prin  armata a 11-a țaristă condusă de generalul Andrei Nikolaevici Selivanov. Generalul a apărat fortăreața cu vitejie. Dar când cetatea nu mai putea fi ținută ca urmare a echipamentului și a hranei insuficiente, Kusmanek i-a cerut împăratului aprobarea unei predări onorabile, acordată de monarh.   După o ultimă încercare de a scăpa, pe 19 martie, generalul a decis să predea cetatea forțelor armate rusești. După distrugerea tuturor armelor, a fortificațiilor și a tuturor celorlalte materiale de război, a permis în cele din urmă armatelor ruse să intre în oraș (22 martie). El însuși, purtând pe piept Ordinul său Imperial Rusesc "Sf. Ana" de clasa 1 cu brilianți, a intrat în prizonierat cu 2,500 de ofițeri precum 117 000 de subofițeri și soldați timp de aproape trei ani. În această perioadă a locuit la Nijni Novgorod, mai târziu a ocupat patru camere în clădirea Adunării Generale a Kievului.

Deja la 1 mai 1917 Kusmanek, cu toate că era prizonier, a obținut rangul de Generaloberst (GO) (general-colonel) (general de 3 stele, fostul Feldzeugmeister) , validat la 1. Martie 1918, după eliberarea lui. În plus a fost numit consilier secret.

Epilog
Ca recunoaștere a meritelor sale în apărarea dublă a fortăreței Przemyśl, Kusmanek a fost onorat, sub președinția capitolului ordinului prin Feldmareșalul Franz Conrad von Hötzendorf, cu Ordinul Maria Terezia, la 10 martie 1921 (promoția nr. 186). Deja cu ani înainte a căpătat porecla Der Löwe von Przemyśl (Leul de la Przemyśl).

Se spune, că Kusmanek ar fi fost ceh, ceea ce nu este corect. Constatat sunt rădăcinile familiei tatălui în Moravia. Dar mult decoratul general a vorbit, conform documentelor sale militare, pe lângă limba sa maternă, germana, în plus numai franceza, româna precum și maghiara.

El este înmormântat într-un mormânt de onoare în Cimitirul Central din Viena (grupul 30 E, rândul 2, nr.21).

Onoruri (selecție)
 Crucea de Cavaler al Ordinului Maria Terezia (10 martie 1921)
  Marea Cruce cu săbii al Ordinului Leopold (16 martie 1918)
 Ordinul Coroanei de Fier de clasa I (18 februarie 1918)
 Crucea de Merit Militar de clasa I cu decorație de război (1914)
 Crucea de fier de clasa 1 (Germania imperială) (1914)
 Ordinul Imperial Rusesc "Sf. Ana" de clasa 1 cu brilianți (1911)
 Crucea de Comtur de clasa a 2-a al Ordinului saxon "Sf. Henric" (1910)
 Ordinul persian al Soarelui și al Leului de clasa a 2-a (1910)
 Doctor honoris causa techn.  prin Universitatea Tehnică Deutsche Franz Joseph Hochschule din Brünn

Note

Bibliografie
 R. Stuckheil: "Die strategische Rolle Przemyśls auf dem östlichen Kriegsschauplatz", în: Militärwissenschaftliche und technische Mitteilungen, Viena 1923
 R. Stuckheil: "Die 2. Einschließung der Festung Przemyśl", în: Militärwissenschaftliche und technische Mitteilungen, Viena 1924-1926
 Maximilian Ehnl, Edwin Freiherr von Sacken: "Österreich-Ungarns letzter Krieg, 1914-1918", vol. 1-2, Editura Verlag der Militärwissenschaftlichen Mitteilungen, Viena 1929-1930
 Oskar von Hofmann, Gustav von Hubka: "Der Mil[itär].-Maria Theresien-Orden, Die Auszeichnungen im Weltkrieg 1914–18", Editura Verlag der Militärwissenschaftliche Mitteilungen, Viena 1944, p. 175–180
 Richard Ritter von Stenitzer, Albert Pethö (ed.): "Belagerung und Gefangenschaft: vom Przemysl bis Russisch-Turkestan : das Kriegstagebuch des Dr. Richard Ritter von Stenitzer, 1914-1917", Editura Ares, Graz 2010, ISBN 3902475838

Legături externe

Nașteri în 1860
Nașteri pe 16 septembrie
Decese în 1934
Decese pe 7 august
Nobili austrieci
Generali austrieci
Ordinul Militar Maria Terezia
Purtători al Ordinului Leopold (Austria)
Purtători al Ordinului Coroanei de Fier (Austria)
Decorați cu "Ordinul Crucea de Fier"
Decorați cu Ordinul "Sfânta Ana"
Sibieni
Decese în Viena

Hermann Kusmanek von Burgneustädten


Swamplord je debitantski studijski album finskog melodičnog death metal sastava Kalmah. Album je 23. studenog 2000. godine objavila diskografska kuća Spikefarm Records.

Popis pjesama

Recenzije
Andy Hinds, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri od pet zvjezdica te je izjavio: "Finski Kalmah na Swamplordu odlučno kuha europsku mješavinu filmskog death metala nijansiranog klasičnom glazbom. Atmosferični klavijaturistički prijelazi pojačavaju dramu, istovremeno dodajući teksturu kvintetovim poražavajućim dvjema gitarama koje su njegov temelj. Uvodna skladba, "Evil in You", započinje zasljepljujućim udarom, ali završava vojnim posmrtnim maršem čiji se zvuk postepeno gubi, gdje se post-Iron Maiden harmonije dviju gitara prepuštaju žalosnim orguljama. Divlji vokali trebali bi se svidjeti obožavateljima At the Gatesa i Emperora; dozvoljavajući gitarama da nose melodijski sadržaj pjesama, "pjevanje" je bijesno urlikanje agresije death metala -- bijela buka pretvorena u vokalne zvukove. Kalmah učinkovito koristi i varijacije u tempu; iako mnoge pjesme samo lete poput metaka iz strojnice, "Dance of the Water" brekće s učinkovitom jednostavnošću umjerenog tempa. Za obožavatelje je žanra Swamplord vrlo vrijedan istraživanja."

Osoblje

Kalmah
Antti Kokko – gitara
Pekka Kokko – vokali, gitara
Altti Veteläinen – bas-gitara
Pasi Hiltula – klavijature
Petri Sankala – bubnjevi

Ostalo osoblje
Ahti Kortelainen – produkcija
Mika Jussila – mastering
Juha Vuorma – ilustracija
A. Tolonen – logotip

Izvori

Albumi iz 2000.
Albumi sastava Kalmah

Swamplord


Das Estadio 10 de diciembre () ist ein Fußballstadion in der Ciudad Cooperativa Cruz Azul, einer Kleinstadt im mexikanischen Bundesstaat Hidalgo. Genutzt wird die 1963 eingeweihte Spielstätte mit 17.000 Plätzen vom Fußballverein Cruz Azul Hidalgo.

Herkunft des Namens
Der Name des Stadions wurde in Erinnerung an den 10. Dezember 1953 gewählt, als Guillermo Álvarez Macías den Vorstandsvorsitz von Cemento Cruz Azul übernommen und eine neue Zeitrechnung in der Zementfabrik eingeleitet hatte. Unter ihm machte das Unternehmen nicht nur einen entscheidenden Schritt in Richtung Modernität und Produktivität, sondern auch auf den Gebieten der Sportförderung und Kultur. So gehörte Álvarez Macías über Jahre hinweg zu den großen Antreibern der konzerneigenen Fußballmannschaft des CD Cruz Azul.

Geschichte
Der Sportplatz, der heute Teil des Stadiongeländes ist, war bereits Heimspielstätte jener Mannschaft von Cruz Azul, die zwischen 1961 und 1964 in der zweiten Liga spielte. An jenem Ort schaffte Cruz Azul am 19. Januar 1964, dem letzten Spieltag der Saison 1963/64, durch einen 7:1-Erfolg gegen den CD Zamora den Aufstieg in die erste Liga, der der Verein seither ununterbrochen angehört. Ermöglicht wurde der Aufstieg durch die gleichzeitige 1:2-Niederlage des vorherigen Tabellenführers Poza Rica FC beim Orizaba FC.

Um das Gelände erstligatauglich zu machen, wurde am 6. März 1964 mit dem Bau einer Holztribüne begonnen, die nach vier Monaten fertiggestellt war. Am 12. Juli 1964 wurde das Stadion mit einem Spiel gegen den CD Irapuato (3:0) feierlich eröffnet.

In dem neu eröffneten Stadion feierten die Cementeros auch ihre ersten beiden Meistertitel (1968/69 und México 70), bevor sie im Frühjahr 1971 den beengten Verhältnissen der Ciudad Cooperativa Cruz Azul entflohen und ihre Heimspiele fortan im Aztekenstadion von Mexiko-Stadt austrugen. Dennoch nutzte die Mannschaft das Estadio 10 de diciembre noch lange weiter als Trainingsgelände.

Als Heimspielstätte für Ligaspiele im Profifußball wird das Stadion erneut seit 1994/95 genutzt, als das neu gegründete Farmteam Cruz Azul Hidalgo einen Startplatz in der mittlerweile nur noch drittklassigen Segunda División erhielt. Durch die am Ende derselben Saison gewonnene Meisterschaft stieg das Team in die zweitklassige Primera División 'A' auf, der das Farmteam seither ebenso ununterbrochen angehörte wie der vor der Saison 2009/10 neu kreierten Liga de Ascenso, die seither die zweite Liga im mexikanischen Fußball ist. Lediglich in den Jahren zwischen 2003 und 2006, als das Farmteam nach Oaxaca transferiert worden war und dort unter der Bezeichnung Cruz Azul Oaxaca antrat, fanden keine Zweitligaspiele im Estadio 10 de Diciembre statt.

Ferner dient das Stadion auch als Heimspielstätte für in tieferen Ligen spielende Farmteams, wie zum Beispiel Cruz Azul Jasso, dem Meister der Segunda División in der Clausura 2007.

Einzelnachweise

Fußballstadion in Mexiko
Erbaut in den 1960er Jahren
Sport (Ciudad Cooperativa Cruz Azul)
Fußballstadion in Nordamerika
Bauwerk im Bundesstaat Hidalgo

Estadio 10 de diciembre


Metropolitan Broadcasting Company (kur. 1940-) Dünya'nın ilk televizyon şirketi. Kendisine bağlı birçok şirketi bünyesinde barındırmaktadır.

Bağlı şirketler
 DuMont Television Network
 20th Century Fox
 Rupert Murdoch's News Corporation

Kaynakça

Metromedia
1940'ta kurulan şirketler

Metropolitan Broadcasting Company


(68779) Schöninger, denumire internațională (68779) Schoninger, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
68779 Schöninger este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť, în cadrul proiectului KLENOT. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 68001-69000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

68779 Schöninger


Pantalla divida (en inglés: «Split Screen») es una técnica de visualización de gráficos de computadora que consiste en dividir los gráficos y/o texto en unas pantallas no móviles adyacentes, siendo por lo general dos o cuatro áreas rectangulares en las que se separan. Esto se hace con el fin de permitir la presentación simultánea de (generalmente) la información gráfica y textual en una pantalla de ordenador. La pantalla dividida se diferencia de los sistemas de ventanas en que este último permite la superposición libre de las partes móviles de la pantalla («ventanas») para presentar datos tanto relacionados como no relacionados con el usuario; mientras que el primero, de manera más estricta, se ajusta a la descripción dada en el párrafo anterior.

Pantalla dividida (computación gráfica)


Kalkandere, Rize ilinin batısında yer alan ilçedir. İlçe, Rize merkez, İyidere, İkizdere ve Trabzon ilinin Of ilçeleriyle çevrili 95 km² lik alana sahiptir. Deniz sahiline uzaklığı 13 kilometre mesafededir.

İlçe, oldukça engebeli bir arazi yapısına sahiptir. Arazinin tümü ağaç ve yeşil bitki örtüsüyle kaplıdır. Düzlük arazi yok denebilecek kadar azdır. Bölgede vadi aralarında büyük-küçük birçok dere akmaktadır. İlçe sınırları içerisinde yükseklikleri 1.000 metrenin altında olan birçok tepe mevcuttur. İlçe merkezinin deniz seviyesinden yüksekliği yaklaşık 200 metredir.

İlçenin bilinen en eski adı Karadere'dir. İlçe merkezinden geçmekte olan derenin yatağındaki kara taşların, suyun rengini kara göstermesi ilçenin bu adı almasına sebep olmuştur. Daha sonra bu ad Kalkandere olarak değiştirilmiştir. Başka bir düşünceye göre derenin bol su getirerek taşmasına atıfta bulunularak "Kabaran Dere" anlamında Kalkandere denmiştir. Üçüncü anlamı da kötülüklere karşı koymaktır.

Tarihi ve Coğrafi Durumu

Kalkandere, sırasıyla Kimmerler, Persler, Selçuklular ve Trabzon İmparatorluğu'nun egemenliği altında kalmış, 1461'de Fatih Sultan Mehmet'in Trabzon İmparatorluğu'nu ortadan kaldırması ile Osmanlı İmparatorluğu'na katılmıştır.

11. yüzyılda başlayan büyük Türk göçü ile Kars-Çoruh yolu üzerinden Selçuklu Türkleri'nin bölgeye ilk defa giriş yaptığı bilinmektedir.

Kalkandere, Osmanlı İmparatorluğu döneminde Trabzon Vilayeti'nin Lazistan sancağındaki Rize Kazası'na bağlı bir nahiye merkeziydi.

Kalkandere, Rize iline bağlı eski bir bucak merkezi iken 27 Haziran 1957 tarihinde yürürlüğe giren 7033 Sayılı Kanun ile ilçe olmuştur.

İklim
Kalkandere dört mevsim ılıman ve yağışlı bir iklime sahiptir. İklim özellikleri şöyledir:

 Yıllık ortalama sıcaklık; 14 °C'dır.
 Günlük ortalama güneş alma süresi; 4 saat 14 dakika'dır.
 Ortalama nem oranı; % 75'tır.
 Yıllık ortalama yagiş miktarı; 2327 kg/m'dir.
 Yıllık ortalama yağışlı gün sayısı; 172'dir.
 Bir günde 4 mevsim görme olasılığınız yüksektir.

Sosyal Hayat
İl dışında yaşayan vatandaşlardan çay üretimi yapanların üretim döneminde ilçeye gelmeleri nedeniyle oldukça hareketlilik yaşanmaktadır.

İlçedeki vatandaşlardan bir bölümü, ilçe merkezi ve köylerdeki çay fabrikalarında geçici veya daimi işçi olarak çalışmaktadır.

Eğitim ve kültür
İlçede eğitim ve öğretime verilen önem giderek artmaktadır. İlçede hâlen 10 ilköğretim okulu, 1 anaokulu, 1 çok programlı lise ve 1 İmam-Hatip Lisesi olmak üzere 13 okul mevcuttur. Yüksek öğrenim alanında herhangi bir kurum bulunmamaktadır. İlköğretim okullarından 21 tanesi taşımalı ilköğretim nedeniyle kapalıdır. Kalan 10 okulda ise, eğitim öğretime devam edilmektedir. İlçede, ilköğretim kurumlarında 1593 öğrenci, çok programlı lisede 187 öğrenci, İmam Hatip Lisesi'nde ise 67 öğrenci olmak üzere toplam 1847 öğrenci eğitim görmektedir. İlçenin merkez ve köylerinde yaşanan göç nedeniyle öğrenci sayısı son yıllarda büyük ölçüde düşmüştür.

Bu nedenle, ilçe merkezi ve köylerdeki birçok okul taşımalı ilköğretim kapsamına alınmıştır. Hâlen, toplam 21 köy, 3 mahalle ve 13 yerleşim merkezinden 387  kız, 371 erkek olmak üzere 758 öğrenci 58 araçla 7 merkezi ilköğretim okuluna (Atatürk, Dağdibi, Fındıklı, Çağlayan1, Ormanlı, Yolbaşı ve Çayırlı) taşınmaktadır.

İlköğretim kurumlarında 54 sınıf öğretmeni ve 47 branş öğretmeni olmak üzere toplam 101, Çok Programlı Lise ve İmam-Hatip Lisesinde ise toplam 23 öğretmen görev yapmaktadır, ayrıca 28 sözleşmeli, 4 vekil, 7 ücretli öğretmen görev yapmaktadır. İlçede orta öğretim öğrencilerine yönelik olarak faaliyette bulunan iki özel öğrenci yurdu bulunmaktadır. (2 Erkek Yurdu), İlçede 12 yatak kapasiteli öğretmen evi mevcut olup, lokali ile birlikte hizmet vermektedir.

İlçede ayrıca, Halk Eğitim Merkezi'nde 28 adet mesleki ve sosyal kurslar açılmış olup; bu kurslarda 280 kursiyer katılmış ve 30 usta öğretici görevlendirilmiştir. 8 Yıllık İlköğretim Okullarında OKS hazırlık kursları açılmıştır. Yaşam Boyu Eğitim Yönergesi çerçevesinde ilçede bulunan kahvehanelerde eğitim çalışmaları yapılmıştır. İlçede okuma-yazma ile ilgili çalışmalar yapılmış olup; 14-44 yaş arası 5 kadın, 45 yaş üstü 35 kadın-11 erkek okuma yazma bilmemektedir. İlçe nüfusunun 13.611 olduğu dikkate alındığında okuma yazma bilmeyenlerin oranı %0.37'dir.

İlçede sinema, tiyatro, basımevi ve büyük ölçekte kitabevi bulunmamaktadır. Sadece, ilk ve orta öğretim öğrencilerinin ders kitabı ihtiyaçlarını karşılayan kırtasiye ve kitabevi vardır. Yine ilçenin amatör kümede oynayan Kalkandere Spor ve İnci-dilsizdağı Spor olmak üzere iki spor kulübü vardır.

Nüfusu

Ulaşım
İlçenin çevre il ve ilçelerle bağlantısı karayolu ile sağlanmaktadır. İlçeyi il merkezine bağlayan sahil karayolu 33 km'dir. İlçeyi Yolbaşı Beldesi üzerinden il merkezine bağlayan eski karayolunda ise yeniden düzenleme ve yapım çalışmaları devam etmektedir.

İlçenin bütün yerleşim birimlerinde yol, su, elektrik ve telefon mevcuttur. İlçenin içme suyu ihtiyacı "Andon İçme Suyu Projesi"nden karşılanmaktadır. Ancak, içme suyunun yeterli bulunmadığı durumlarda su ihtiyacı "Keson Kuyu" şebekesinden sağlanmaktadır Köylerimizin tamamına yakınında içme suyu yeterlidir.

İlçe merkezinin bir bölümünde kanalizasyon çalışmaları bitirilmiş olup, mahallelerin kanalizasyon projesi yapılarak ihale aşamasına getirilmiştir. Yolbaşı Beldesi ve köylerimizde kanalizasyon şebekesi bulunmamaktadır.

Köy yolları, bölgenin iklim ve coğrafi özellikleri nedeniyle genellikle betondur. İlçe merkezi ve köylerin tamamında elektrik olmasına rağmen elektrik şebekesinde sık sık arazılar meydana gelmekte olup, şebekenin bakım-onarım ve yeniden yapımına ihtiyaç vardır.

İlçede özel radyo ve televizyon bulunmamaktadır. Ulusal ölçekte yayın yapan televizyonların yayınları rahatlıkla izlenebilmektedir. Ayrıca, Rize merkezli olarak yayın yapan yerel televizyonların yayınları da çok net olmamakla birlikte izlenebilmektedir.

İlçe merkezi ve köylerinde toplam 7 merkezde kurulan telefon santrallerine bağlı 5089 abone mevcuttur. (Kalkandere merkez 2882, Kayabaşı 599, Yokuşlu 164, Fındıklı 247, Ünalan 180, Yeşilköy 222 ve Yolbaşı Beldesinde 795 abone olmak üzere toplam 5089 abone) Ayrıca, Telefon Santral Binasına kurulan ADSL Sistemi sayesinde İnternet iletişimi sağlanmaktadır.

Turizm
Kalkandere'de önemli bir turizm kaynağı tabii ki Çağlayan Köyü Şelalesi'dir. Kalkandere Merkez Belediyesi'ne ait bir adet piknik alanı olup, işletmeciliği özel teşebbüs tarafından yapılmaktadır. Piknik Alanı Kalkandere - İkizdere devlet karayolu üzerinde dere kenarında yer almakta ve ilçe merkezine 3 km mesafededir.

Ekonomi
İlçenin ekonomik hayatı çay tarımına ve sanayisine dayanmaktadır. İlçedeki toplam tarım arazisinin % 90'ından fazlasında çay tarımı yapılmaktadır.

İlçede yıl içerisinde 1748 adet hayvancılık işletmesinde 2300 adet büyükbaş hayvan, 147 adet bal üreticisine ait 3145 adet arı kovanı kayıt altına alınmıştır. 3500 adet büyükbaş hayvan, 85 adet küçük baş hayvan, 1472 adet arı kovanının sağlık taraması olmak üzere toplam 3583 adet sağlık taraması yapılmıştır. İlkbahar Şap aşılaması döneminde 1101 adet büyük baş hayvan Şap aşısı (Trivalan) uygulanmış ayrıca 553 adet küçük baş hayvana çiçek aşısı uygulanmış, 28 adet işletme ve 480 yeni doğan buzağılar kayıt altına alınmıştır. Ayrıca 2 çiftçiye proje kapsamında Trabzon hurması fidanı (50 adet) dağıtılmıştır.

İlçe sınırları içerisinde; 300 baş buzağı-dana, 1650 baş inek, 160 baş öküz-boğa, 400 baş koyun, 250 baş keçi, 450 adet kanatlı, 3 adet tek tırnaklı hayvan mevcuttur. Ayrıca, 147 arı işletmesinden 3145 adet arı kovanı bulunmaktadır. Bu yıl rekolte kovan başına ortalama 30 kilogramı geçmiştir. Arıcılarımızın  % 70' i gezginci arıcılık yapmakta olup, az sayıdaki değişik şahıslara ait kovanlar birer araya getirilip civar merkezlere (İspir, Gümüşhane, Erzurum, vs.) götürülmektedir.

1950'li yıllardan sonra bölgede çay tarımı gelişmeye başlamış ve daha önceleri tarla, bağ ve bahçe düzenlenmesine elverişli olmayan yerlerde çay üretiminde olumlu sonuçlar alınmış olup, günümüze kadar gelen süreçte de artarak devam etmiştir. Hâlen ilçede 47.163 dekarlık alanda çay tarımı, 800 dekarlık bağ-bahçe ziraatı, 2.000 dekarlık tarla ziraatı, 2.000 dekarlık mera-çayır, 42.500 dekarlık ormanlık, 537 dekarlık kullanılmayan alan olmak üzere toplam 95.000 dekar mevcuttur.

İlçede faaliyette bulunan devlete ait 2 adet ve özel sektöre ait 4 adet (Dağdibi Mahallesinde Kukuloğlu Çay Fabrikası, Çayırlı Köyünde Çayırlı Çay Fabrikası, Ormanlı Köyünde Doğuş Çay Fabrikası ve Hüseyinhoca Köyünde Acem çay fabrikası) olmak üzere toplam 5 çay fabrikası ve 1 adet un fabrikası bulunmaktadır. Çay tarımı dışında kalan az miktarda tarım alanlarında yetiştirilen fasulye, mısır, karalahana aile ihtiyaçlarını karşılamaya yöneliktir. Yine aileler kendi ihtiyaçlarını karşılamak için az sayıda büyük ve küçük baş hayvan yetiştiriciliği yapmaktadır.

İlçede; Yumurtatepe, Cevizlik—Yenimahalle-Kızıltoprak, Dağdibi-Fındıklı ve İnci-Dilsizdağ olmak üzere 4 adet tarımsal kalkınma kooperatifi, 1 Sınırlı Sorumlu Esnaf ve Kefalet Kooperatifi, 1 Ziraat Odası, 1 Banka (Ziraat Bankası) bulunmaktadır.

Kalkandere Çay Fabrikası; İlçe Merkezinde 95 ton/gün kapasite ile kurulu bir işletmedir. Mevsimlik İşçi 221, daimi Kadrolu İşçi 51 ve memur kadrosunda 17 personeli bulunmaktadır. Çay satan üretici sayısı 3.100 kişi olup, bu üreticilerin kayıtlı çaylıkları ise 13.700 dekardır. Üç sürgün olarak toplam alınan yaş çay miktarı 12.500-13.500 ton civarı olup, 8.000 ton kadarı Fabrikada işlenmekte olup, kalan diğer kısmı Çaykur'un fabrikalarına nakledilmektedir. Fabrikaya ait 18 adet lojman bulunmakta olup, memur ve daimi kadrolu personelin yanı sıra İlçede görev yapan memurlara da kullandırılmaktadır.

Taşçılar Çay Fabrikası; İlçe Merkezinde 140 ton/gün kapasite ile kurulu bir işletmedir. Mevsimlik İşçi 235, daimi kadrolu İşçi  45 ve memur kadrosunda 17 personeli bulunmaktadır. Çay satan üretici sayısı 3914 kişi olup, bu üreticilerin kayıtlı çaylıkları ise 16.020 dekardır. Üç sürgün olarak toplam alınan yaş çay miktarı 15.000 ton civarı olup, 17.000 ton kadarı Fabrikada işlenmekte olup, kalan diğer kısmı Çaykur'un diğer muhtelif fabrikalarına nakledilmektedir.

Kaynakça

Kalkandere


Toad the Wet Sprocket is an American alternative rock band formed in Santa Barbara, California, in 1986. The band at the time consisted of vocalist/guitarist Glen Phillips, guitarist Todd Nichols, bassist Dean Dinning, and drummer Randy Guss, who stopped touring in 2017 and left the band in 2020. Guss was replaced by drummer Josh Daubin, who had been supporting them as their drummer on recent tours. They had chart success in the 1990s with singles that included "Walk on the Ocean", "All I Want", "Something's Always Wrong", "Fall Down", and "Good Intentions".

The band broke up in 1998 to pursue other projects; however, they began touring the United States again in 2006 for short-run tours each summer in small venues. In December 2010, the band announced their official reunion as a full-time working band and started writing songs for their first studio album of new material since their 1997 Columbia Records release, Coil. Their most recent full-length album, Starting Now, was released on August 27, 2021.

History

Name origin
Toad the Wet Sprocket takes its name from a Monty Python comedy sketch called "Rock Notes", in which a journalist delivers a nonsensical music news report:

As their first gig approached, the band still had not chosen a name. The members facetiously adopted "Toad the Wet Sprocket" because they thought it would be "hilarious". Vocalist Glen Phillips later called it "a joke that went on too long" and, according to their website, "it was probably meant to be temporary at the time." The name had been used once before, by a short-lived British blues band of the late 1970s that had appeared on the 1980 Metal for Muthas compilation, although the earlier band had long since split up when Philips and company formed their band.

Eric Idle, the sketch's original performer, reflected on the band's name in a 1999 performance:

There was also an extended skit about the fictional Toad the Wet Sprocket on one of Idle's later shows, Rutland Weekend Television (Season 1, Episode 4, "Rutland Weekend Whistle Test"). RWT musician and regular cast member Neil Innes, ex-Bonzo Dog Doo-Dah Band and "The Seventh Python", played keyboards with the somnolent band.

Early career (1986–1990)
Toad the Wet Sprocket was formed in 1986, with the members having known one another from San Marcos High School just outside Santa Barbara, California. Singer/songwriter and guitarist Glen Phillips was only 15, while guitarist Todd Nichols, bassist Dean Dinning, and drummer Randy Guss were 19. The band's first public appearance was at an open-mic talent contest in September 1986. The band did not win.

Toad the Wet Sprocket's first album was released in 1989. Bread & Circus was self-financed through their label, Abe's Records. The album spawned the singles "Way Away" and "One Little Girl", which made the Billboard Modern Rock Tracks chart but received little attention.

The follow-up to Bread & Circus, Pale, was released in 1990, and saw Toad the Wet Sprocket's sound mature. During the recording of the album, the band signed to Columbia Records while declining the opportunity to re-record Pale but negotiating to have Columbia Records reissue Bread & Circus. Featuring the singles "Jam" and the modern-rock chart hit "Come Back Down", the album was still not a success, but the singles received heavy airplay on college radio stations. The band's first music video (for "One Little Girl") was directed by Mark Miremont and aired on MTV's 120 Minutes.

Commercial breakthrough (1991–1998)
Toad the Wet Sprocket finally achieved fame with their third album, 1991's fear. The album's singles "All I Want" and "Walk on the Ocean" reached the top 20 of the Billboard Hot 100. The album became the band's first RIAA-certified platinum album.

In 1993, the Mike Myers feature film So I Married an Axe Murderer included the song "Brother" on its soundtrack. "Brother" later appeared on the In Light Syrup compilation album, as well as on the 2004 release of the live album Welcome Home: Live at the Arlington Theatre, Santa Barbara 1992.

In 1994, after years of heavy touring, Toad the Wet Sprocket released Dulcinea, their follow-up to fear. This album spawned the hit singles "Fall Down", which reached No. 1 on the U.S. Modern Rock charts, as well as No. 5 on the Mainstream Rock chart, and "Something's Always Wrong", which also charted. Like fear, this album was certified platinum by the RIAA.

A 1995 compilation album of b-sides and rarities, In Light Syrup, included the singles "Good Intentions", which was featured on the soundtrack for the television show Friends, as well as the aforementioned "Brother". The compilation was certified as a gold album in 2001.

The release of 1997's Coil acted as the proper follow-up to 1994's Dulcinea. Featuring a more electric, rock sound, it featured the modern-rock and mainstream rock hit "Come Down", as well as the singles "Crazy Life" (a previous recording of the song was featured on the soundtrack for the film Empire Records) and "Whatever I Fear", which did not chart. The album, despite the success of "Come Down" as a single, failed to reach any sales benchmarks. This failure is often attributed to the label doing a poor job of promoting the album.

Toad the Wet Sprocket formally broke up in July 1998, citing creative differences.

Post-breakup and reunions (1998–2008)
Toad the Wet Sprocket, though officially broken up since 1998, worked together off and on over the years. They performed on several occasions in 1999, although only short sets. Also in 1999, Phillips, Dinning, and Guss recorded two studio tracks for a compilation release, P.S. (A Toad Retrospective), including one of the first songs the band wrote together, "P.S." Nichols declined to participate in these sessions and was replaced by Lapdog guitarist Rob Taylor.

Toad the Wet Sprocket temporarily reunited in late 2002, playing a benefit for the Rape Crisis Center in Santa Barbara and opening a few shows for Counting Crows. The group then played a few months of full-length shows in early 2003. Although these gigs were seemingly successful, at the end of the tour, the band decided to continue on their separate paths and careers. In 2004, the band released an album of a live show that was put to tape in 1992. This album, Welcome Home: Live at The Arlington Theatre, Santa Barbara 1992, showcased the height of their popularity during the tour for fear.

Between 2004 and 2010, Toad the Wet Sprocket performed several short sets together. In the summer of 2006, the band reunited for a 34-date nationwide tour of the United States. During the summer of 2007, they played several shows with lead singer Glen Phillips serving as their opening act. On January 16, 2008, the band reunited once again to play two shows – one in St. Petersburg, Florida, then the next night at the House of Blues Orlando, prior to joining The Rock Boat VIII. On January 25, 2008, the band played a set at the Ann Arbor Folk Festival in Ann Arbor, Michigan. On June 11–12, 2008, they played in Philadelphia and New Jersey at the Trocadero Theatre and Starland Ballroom, respectively. On June 14, 2008, they played at the 27th annual Alexandria Red Cross Waterfront Festival. On June 15, 2008, the band performed at The Norva in Norfolk, Virginia. One of the show's highlights was the band performing Glen Phillip's solo hit "Everything But You".

On December 19, 2008, Toad the Wet Sprocket performed on The Adam Carolla Show at the Canyon Club in Agoura Hills, California. In May 2009, they played a four show mini-tour, including two nights at the intimate 400 seat venue The Ark in Ann Arbor, Michigan, and also in an outdoor venue at Neptunes Park in Virginia Beach, Virginia. Continuing throughout the 2009 summer, the group played a second 12-stop mini tour, which started with a show at the House of Blues in Houston. During the show, the band noted that it had been some time since they had played a venue in Texas. However, noting the positive crowd response and energetic atmosphere, Philips stated that the group "would try to make it an annual stop" in the future.

Full-time reunion, return to recording, and New Constellation (2009–present)
In 2009, bassist Dean Dinning said Toad the Wet Sprocket was now something each member considered an active project, and though they had not released a new studio album since 1997 and only did small summer tours, they no longer considered themselves "broken up". In May 2010, the band gathered at a California studio to begin re-recording some of their older hits for licensing reasons. Columbia Records owns the masters to the band's albums. Therefore, the band makes little money from them, so to be able to make a living off their own talent again, they made these re-recordings with the goal of having them used in film and TV.

On December 7, 2010, Toad the Wet Sprocket released their first new studio track in 11 years. The holiday track "It Doesn't Feel Like Christmas", a cover of a Sam Phillips original, was posted on their official site, available via Bandcamp, for free download just in time for the holidays, along with a new message on their site: "We're that band that did 'Walk on the Ocean', 'All I Want', 'Something's Always Wrong', and "Fall Down'. The one with the weird name. We're back from a long slumber and look forward to saying hello some time. Keep in touch…" The band had recently signed a deal with Primary Wave to handle their back catalog and any future releases, and on December 11, 2010, the band mentioned, both on stage and in an offstage YouTube interview, that they are currently writing songs for their first new studio album since 1997's Coil. In addition, they began playing two new songs, "Friendly Fire" and "The Moment", which were being worked on for the new album.

On April 12, 2011, Toad the Wet Sprocket released a new greatest hits album titled All You Want in digital and disc form via their official website. The 11-track CD includes brand new studio versions of their hits. The band does not have access to some of the versions they did for Columbia Records in the '90s. However, they did regain full control of the songs from their first two albums, and they planned to re-release them in remastered form on their own label, Abe's Records, following the release of their upcoming studio album.

On March 22, 2013, it was announced via Toad the Wet Sprocket's Facebook page that recording of the new album had been completed. The album was produced and mixed by Mikal Blue at Revolver Studios in Thousand Oaks, California. On June 5, 2013, the band announced the first new single in 16 years on Rolling Stones website titled "New Constellation". An album of the same name was released on the band's own Abe's Records on October 15, 2013. The band marketed the new album via the crowdsourcing website Kickstarter. The band initially set a fundraising goal of $50,000, expecting it to take about two months to raise that amount. Instead, fans contributed more than $50,000 in less than 20 hours. When the Kickstarter campaign finally came to a close, they had raised a total of $264,762. The band kicked off their new album with a release party for Kickstarter supporters at The Palm restaurant in Los Angeles, California, on August 23, 2013, followed immediately by a live performance at the nearby Troubadour music venue.

In 2014, Toad the Wet Sprocket resumed touring and opened a number of shows for Counting Crows. They showcased some of the new material from New Constellation, the Kickstarter-funded album, including "California Wasted" and the album's title track while playing a number of their earlier hits. During summer 2015, the band went on tour with fellow '90s acts Smash Mouth and Tonic. The band released an EP called Architect of the Ruin on June 16, 2015.

In 2018, Toad the Wet Sprocket announced that they had reissued their albums fear and Dulcinea on a deluxe remastered vinyl LP available through their online store. The same year, they also released a limited deluxe 5-LP box set of colored vinyl for their albums fear, Dulcinea and Acoustic Dance Party.

In a January 2020 interview with ChicagoNow, Glen Phillips stated that "Toad has started recording again." In addition, he confirmed the band's first official lineup change, and that drummer Guss had left the band on good terms. Previous occasional touring member Josh Daubin replaced Guss.

On September 25, 2020, they released a new song entitled "Starting Now", followed by another new song "Old Habits Die Hard" on October 23, from their album, Starting Now, released on August 27, 2021.

Musical style
Toad the Wet Sprocket have been most consistently been labelled as alternative rock. But their music has also been described as folk rock, pop rock, jangle pop, and folk-pop.

AllMusic writer Kelly McCarteny described Toad's early music as having a "jangle pop, garage band sound", and noted that their album Fear was a shift to "smart and catchy pop/rock songs".

 Associated acts

 Glen Phillips' solo career

Immediately after the band's breakup in 1998, Phillips began his solo career, releasing five solo studio albums: Abulum (2000), Winter Pays For Summer (2005), and Mr. Lemons (2006), Coyote Sessions (2012), and Swallowed by the New (2016), along with two live albums, Live At Largo (2003), and Live at the Belly Up (2016).

 Lapdog

In the late 1990s, Nichols and Dinning formed a new band called Lapdog. They recorded and released the studio album Near Tonight (2001), and toured minimally. After this, Dinning quit the band to split his time between recording and producing local music and pursuing his acting career. Guss joined Lapdog as their drummer. Again, Lapdog recorded and released an album, called Mayfly (2002). Nichols has since ended Lapdog and is focusing on writing songs along with Dinning in Nashville for country acts, and producing bands at his studio, Abe's, in Los Angeles. A Lapdog song, "See You Again", appears in revamped/revised form on Toad the Wet Sprocket's New Constellation album under the title "I'll Bet On You".

Band membersCurrent members Dean Dinning – bass guitar, backing vocals, keyboards, rhythm guitar (1986–present)
 Todd Nichols – lead guitar, backing vocals, mandolin (1986–present)
 Glen Phillips – lead vocals, rhythm guitar, mandolin, keyboards (1986–present)
 Josh Daubin – drums, percussion, backing vocals (touring substitute 2017–2020; 2020–present)Former members Randy Guss – drums, backing vocals (1986–2020)Touring members Bruce Winter – keyboards, backing vocals (1992)
 Jonathan Kingham – keyboards, backing vocals, rhythm guitar, mandolin, lap steel guitar (2011–present)
 Jon Sosin – keyboards, lap steel, mandolin (2023–present)
 Carl Thompson – drums, percussion (2023–present)Session substitutes'''
 Rob Taylor – lead guitar on "Eyes Open Wide" from P.S. (A Toad Retrospective) (1999)

Discography

 Bread & Circus (1989)
 Pale (1990)
 Fear (1991)
 Dulcinea (1994)
 Coil (1997)
 New Constellation (2013)
 Starting Now (2021)

Other media appearances
Toad the Wet Sprocket's songs have been used in the soundtracks of over a dozen movies and episodes of television series.
 "Little Heaven" is featured in the film Buffy The Vampire Slayer (1992) and the accompanying soundtrack release, Buffy the Vampire Slayer Soundtrack.
 "Brother" is featured in the 1993 film So I Married an Axe Murderer.
 "Fall Down" is featured in the 1994 film Drop Zone, in a November 1994 episode of the TV series My So-Called Life ("Other People's Mothers") and in TV series Billions season 6 episode 5 "Rock of Eye".
 "Crazy Life" is on the Empire Records soundtrack, which was released in August 1995.
 "Something's Always Wrong" is featured in the 1996 film Fear, starring Mark Wahlberg, Reese Witherspoon, William Petersen, and Alyssa Milano.
 "Windmills" is featured in the final scene of the 2003 film Latter Days and in the season 4 episode "My Roommates" of the TV series Scrubs.
 The band has three cover songs on compilation albums: John Lennon's "Instant Karma!", featured in the album Working Class Hero: A Tribute to John Lennon; the Beatles' "Hey Bulldog", featured in the I Know What You Did Last Summer soundtrack; and Kiss's "Rock and Roll All Nite", featured in the album Kiss My Ass: Classic Kiss Regrooved.
 "Walk on the Ocean" is featured in the 2013 film Jobs, starring Ashton Kutcher.
 The band wrote a song titled "One of Those Days", featured in the 2017 animated film Animal Crackers.
 The band is featured on the Roger Miller tribute album, King of the Road: A Tribute to Roger Miller, covering "Nothing Can Stop My Love".
 "Amnesia" is featured in TV Show Dawson's Creek'' season 1 episode 4 "Discovery".
 The band wrote a song titled "Acid", featured on Mom II: Music for Our Mother Ocean.

References

External links

1986 establishments in California
Alternative rock groups from California
American pop rock music groups
Columbia Records artists
Culture of Santa Barbara, California
Folk rock groups from California
Jangle pop groups
Musical groups established in 1986
Musical groups disestablished in 1998
Musical groups reestablished in 2010
Musical quartets from California

Toad the Wet Sprocket


55477 Soroban este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
55477 Soroban este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Shishikui de Hiroshi Maeno. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 55001-56000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

55477 Soroban


التكسير عبارة عن عملية كيميائية تستخدم في الصناعات النفطية من أجل تحويل الهيدروكربونات
ذات الجزيئات العضوية المعقدة مثل الكيروجين إلى هيروكربونات ذات صيغ جزيئية بسيطة وذلك من خلال تكسير الروابط الكيميائية بين ذرات الكربون للجزيئات المعقدة.

هنالك عدة أنواع من التكسير منها التكسير الحراري والتكسير الحفزي. يعد النمط الأخير الأكثر استخداماً حيث تساهم الحفازات في إجراء عملية التكسير بكفاءة أكبر وذلك لإنتاج وقود السيارات والغاز النفطي المسال. يعد التكسير الهيدروجيني أحد انماط التكسير الحفزي المستخدم من اجل إنتاج وقود النفاثات والديزل والنافثا.

اقرأ أيضاً
 تكسير حفزي

مراجع

اختراعات روسية
تفاعلات عضوية
تكرير النفط
عمليات كيميائية
تحلل حراري

تكسير (كيمياء)


Loyalty (conocido en América Latina y en España como Lealtad) es el décimo quinto episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Fue escrito por Mere Smith y dirigido por James A. Contner. Se estrenó originalmente el 25 de febrero de 2002.

Argumento
Sin poder creer completamente en su traducción, Wesley comienza a ser acosado por el temor de que Ángel en alguna ocasión mate a su propio hijo, lo que le produce terribles pesadillas. Wesley y Ángel llevan a Connor al Doctor, quien establece que el niño está sano y libre de peligro. Cuando todos se van, una mujer se lleva la muestra de sangre del bebe y la reemplaza por otra.

Mientras tanto, las investigaciones continúan y Ángel recibe la visita de una mujer llamada Aubrey quien comenta que perdió a su hijo luego de que fuera engendrado como una criatura de la oscuridad por unos vampiros. La mujer resulta ser una Holtzana (aliada de Holtz) quien les indica a su equipo como está integrado el equipo de Investigaciones Ángel. El equipo de Holtz está integrado ahora en su totalidad por humanos que entrenan peleando con vampiros encadenados. Al lugar aparece Sahjhan para si no tiene los 18 eso es cárcel no no no exigirle a Holtz que asesine de una vez por todas al vampiro con alma. Sin embargo, Holtz rehúsa y le advierte que tiene un urna que es capaz de contenerlo y que la usará contra él si trata de darle órdenes de nuevo y/o indicarle como matar a su odiado enemigo.

En la oficina de Lilah, Sahjhan aparece buscando que la abogada lo ayude en su intento por matar a Ángel. Lila accede secretamente a ayudarlo, donando sangre del hijo del vampiro que se encargó de robar en hospital. En una feria donde se encuentra el nido de vampiros responsables de la muerte del hijo de su más reciente cliente, Gunn y Fred tratan de cumplir su trabajo y al mismo tiempo divertirse, aunque Fred menciona que tal vez no sea buena idea. Ambos consiguen rastrear el nido dentro de un edificio, donde sin saberlo sus luchas contra los vampiros son filmadas por Justine.

Wesley busca una fuente de información mística llamado el Loa (localizada en una hamburguesa animada) quien le desmiente al inglés que en efecto la profecía se cumplirá y que el momento de su llegada será cuando ocurra un terremoto y caiga del cielo fuego y sangre. Wesley regresa al "hyperion" donde junto a Ángel descubren que Aubrey es una aliada de Holtz. Ángel le deja un mensaje a Holtz de que lo combatirá con todo lo que tiene y deja ir a Aubrey para que entregue el mensaje. Sin embargo, Wesley sigue a la mujer hasta la guarida de Holtz. Para su sorpresa, Holtz revela que ya conoce las profecías y que sus motivaciones detrás de sus ataques son nada menos que proteger al niño.

Wesley regresa hasta el Hyperion y tras una plática cobre las cosas de la vida, el inglés concluye que las profecías deben estar equivocadas. Sin embargo ocurre un nuevo temblor que destroza parte de la habitación de Ángel y cae una viga en llamas. Wesley y Ángel se las arreglan para escapar, Wesley nota que una herida en la frente de Ángel gotea un poco de sangre sobre Connor y recuerda las advertencias del Loa.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Continuidad
 Fred menciona que si se dejan llevar por su trabajo, podrían ser raptados por un demonio árbol (Couplet).
 Wesley considera unirse con Holtz si es necesario con tal de proteger a Connor.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Loyalty (Angel)


Les Hibberdiaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta de la classe des Chrysophyceae et de l'ordre des Hibberdiales .

Étymologie
Le nom vient du genre type Hibberdia, qui pourrait être l'éponyme de , botaniste phycologue et protistologiste.

Systématique
Quand en 1989  décrit l'espèce type Hibberdia magna, il y observa . Il observa que les  ressemblaient à ceux d'autres groupes d'eucaryotes tels les Xanthophycées (algues jaunes) et les Oomycètes mais seul Hibberdia était dépourvu de racine R3. Outre l'appareil flagellaire de H. magna, le processus de division cellulaire et le mode de collecte de la lumières via l'anthéraxanthine étaient suffisamment différents des autres algues pour qu'Anderson procède à la création : du nouveau genre, Hibberdia, de la nouvelle famille des Hibberdiaceae et du nouvel ordre des Hibberdiales.

Liste des genres
Selon  :
 Chromophyton Woronin
 Hibberdia R.A.Andersen, 1989

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Chrysophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)
Nom botanique créé d'après un nom propre

Hibberdiaceae


Dušan Domović Bulut (Novi Sad, 13 de outubro de 1985) é um jogador sérvio de basquete profissional.

Ele conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 na disputa 3x3 masculino com a equipe da Sérvia, ao lado de Dejan Majstorović, Aleksandar Ratkov e Mihailo Vasić.

Basquetebolistas da Sérvia
Basquetebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Dušan Domović Bulut