محمد باقر الصدر (1 مارس 1935 الموافق 25 ذو القعدة 1353هـ - 9 أبريل 1980 م الموافق 23 جمادى الأول 1400هـ) هو مرجع ديني شيعي ومفكر وفيلسوف إسلامي عراقي، يعد أبرز مؤسسي حزب الدعوة الإسلامية ومنظري أفكاره. مؤلف لمجموعة كتب تعد الأبرز في الفكر السياسي الإسلامي الشيعي.
أُعدمه النظام السابق في عام 1980 أثناء حكم الرئيس الأسبق صدام حسين بتهمة العمالة والتخابر مع إيران.

ولادته وعائلته
ولد بمدينة الكاظمية في 1 مارس 1935 الموافق ليوم 25 ذو القعدة عام 1353 هـ. لرجل الدين الشيعي حيدر الصدر. وكانت والدته هي كريمة الشيخ عبد الحسين آل ياسين أخت المرجع الديني المحقق الشيخ محمد رضا آل ياسين. وينتمي إلى عائلة الصدر العلمية الشيعية التي برز منها عدة شخصيات دينية منهم شقيقته بنت الهدى وابن عمه محمد صادق الصدر والسيد موسى الصدر وإسماعيل الصدر. كما أنه والد زوجة مقتدى الصدر.

دراسته
 شرع بحياته الدراسية في منتدى النشر في الكاظمية، فبدت عليه أمارات النبوغ والعبقرية مبكرا، وابتدأ دراسته في السنة الخامسة من عمرهِ، وأنهى الدراسة الابتدائية في سن الحادية عشرة من عمره، ثم اتجه إلى الدراسات الدينية في الحوزة العلمية؛ حيث أكمل دراسة السطوح بفترة قياسية.
 أخذ بتعلم ودراسة الكتب الدراسية وحده ومن دون أستاذ فأكمل معظمها بهذه الطريقة، ودرس الأسفار بطريقة خاصة كان قد اشترطها على أستاذه في الفلسفة الشيخ صدر الباوكوبي، بحيث يقرأ هو المطالب ويسأل أستاذه الإشكاليات التي يواجهها فقط، وقد أكمل الأسفار بهذه الطريقة في مدة ستة أشهر.
 في سن الحادية عشرة من عمره، بدأ بدراسة المنطق وفي نفس الفترة كتب رسالة في المنطق، حيث كان يطرح بعض الإشكالات على الكتب المنطقية.
 في أوائل الثانية عشرة من عمره، شرع بدراسة كتاب معالم الأصول عند أخيه السيد إسماعيل الصدر، وكانت لديه الاعترضات ذاتها على صاحب المعالم التي اعترض بها صاحب كفاية الأصول على صاحب المعالم.
 قبل بلوغ الرابعة عشرة من عمره، هاجر إلى النجف الأشرف سنة 1367 هـ فحضر دروس البحث الخارج لنخبة من أساتذتها كخاله الشيخ محمد رضا آل ياسين، والسيد الخوئي.
 برز بكونه علماً من علماء الحوزة في وقت مبكر، حيث كان الشيخ عباس الرميتي يطلب من الصدر أن يجلس إليه عندما كان يكتب حاشيته على بعض الرسائل العلمية.
 حصل على الاجتهاد في سن الثامنة عشرة، فأصبح أحد الأعلام الكبار في الحوزة العلمية وارتفع اسمه في الأوساط العلمية ، وقيل إنه قد حصل على الاجتهاد قبل البلوغ؛ فكان ذلك سببا في عدم تقليده لأحد من المراجع.
 معدل مطالعته العلمية في اليوم الواحد كان ست عشرة ساعة خلال سنوات تحصيله الأولى على طوال سبع عشرة أو ثمان عشرة سنة.
 بدأ في إلقاء دروسه ولم يتجاوز عمره خمس وعشرون عاماً.
 تسلم الصدر ذرى المرجعية الدينية منذ منتصف عقد السبعينات (أي عند الأربعين من عمره تقريبا).

أخواله
 محمد رضا آل ياسين.
 راضي آل ياسين.
 مرتضى آل ياسين.

الهجرة إلى النجف
في عام 1365 هـ هاجر أخوه إسماعيل الصدر إلى مدينة النجف التي تعد أكثر المدن العلمية التي تحتضن مراجع الشيعة الإمامية، فاستأجروا داراً متواضعاً فيها. وقد كان أكبر همه هو استيعاب المناهج الدراسية والعلمية، وفي تلك الفترة ألف كتاباً يضم اعتراضاته على الكتب المنطقية بعنوان (رسالة في المنطق).

في أوائل السنة الثانية عشرة من عمره درس كتاب «معالم الأصول» على يد أخيه إسماعيل الصدر فكان لفرط ذكائه يعترض على صاحب المعالم باعتراضات وردت في كتاب كفاية الأصول للخراساني.
ومن هذه الاعتراضات أنه ورد في بحث الضد في كتاب معالم الأصول الاستدلال على حرمة الضد بأن ترك أحدهما مقدمة للآخر.
فاعترض عليه الصدر بقولهِ: «إذاً يلزم الدور» فقال لهُ إسماعيل الصدر «هذا ما اعترض به صاحب الكفاية على صاحب المعالم».

مواقف ضد نظام حزب البعث
 الإفتاء بحرمة الانتماء لحزب البعث، حتى لو كان الانتماء صورياً، فكان هو المرجع الوحيد الذي أفتى بذلك.
 تأييده للجمهورية الإسلامية الإيرانية وقد أرسلت حكومة البعث إليه موفداً من قبلها يطلب منه أن يتراجع عن مواقفه المؤيدة.

أساتذته
 محمد رضا آل ياسين وهو خال الصدر وقد حضر عنده مرحلة البحث الخارج في صغره.
 ملا صدرا البادكوبي وقد درس عنده الجزء الثاني من الكفاية والأسفار الأربعة.
 عباس الرميثي.
 أبو القاسم الخوئي وقد درس عنده مرحلة البحث الخارج وقد كان أبو القاسم الخوئي أول من أجاز محمد باقر الصدر وقد كان يرجع طلابه إلى الصدر عند عدم فهمهم لبعض عناصر الدرس.
 الشيخ محمد تقي الجواهري وقد درس عنده الجزء الأول من الكفاية وجزءً من اللمعة.
 إسماعيل الصدر.

تلامذته

 محمد حسين فضل الله
 الشيخ محمد إبراهيم الأنصاري
 علي رضا اليزدي الحائري
 علي الحسيني الأشكوري
 سلطان فاضل الأفغاني
 محمد منصور الستري
 الشيخ عيسى أحمد قاسم
 السيد عبد الله الغريفي

النشاط التدريسي
كان للصدر مجلسان للتدريس:
 بحث الأصول، وكان يلقيه في مسجد الجواهري بعد أذان المغرب بساعة في الأيام الدراسية في الأسبوع.
 بحث الفقه، وكان يلقيه في جامع الطوسي في الساعة العاشرة صباح كل يوم من الأيام الدراسية.

مؤلفاته
وقد استخدم أفكارا فلسفية غربية للتحدي عندما تبدو مناسبا ودَمَجها في نظامه الخاص عند الاقتضاء. وكان هدفه النهائي هو إظهار أن المعرفة الدينية ليست نقيض المعرفة العلمية. وفيما يلي قائمة بأعماله:

كتب

مقالات

للصدر كتب أخرى صادرتها السلطة، منها كتاب لم يحدد له عنواناً ولكن موضوعه هو أصول الدين. كتاب آخر عن تحليل الذهن البشري. وقد كان الصدر في نيته تأليف كتاب بعنوان مجتمعنا. مقالات في بعض المجلات الفكرية التي كانت تنشر في صيدا وله مقالة عن رجال الفكر في القرن السادس وممن ذكرهم الشيخ الزاهد عبد القادر الكيلاني، قال فيه: كان مصلحا محبوبا ومحترما من قبل العامة والخاصة من الطائفتين وأشاد بكتابه الفتح الرباني والفيض الرحماني واعتبره أثره الفكري الحقيقي مؤكدا أن كتابه الغنية لطالبي طريق الحق تعرض للتحريف من قبل الأجيال التالية وأكد أنه من المعيب تجير شخصية إسلامية إصلاحية ك«عبد القادر» لطائفة بعينها ومؤكدا «حسنية» نسبه وأنه سمع صحة نسبه من مصطفى جواد نفسه، ومن الجدير بالذكر أن «للخميني» موقف مشابه من «الكيلاني» و «ابن عربي» ول«مرتضى مطهري» في كتابه (إيران والإسلام) إشادة ب«الكيلاني» وتأكيدا على نسبه الحسني وهذا يدلل على سعة أفق «الإمام الصدر» وانفتاحه الفكري على كل المدارس الفكرية.

مدرسته الأصولية
نبثقت في مدرسة أهل البيت مدرستين أصوليتين كبيرتين أحدهما تتميز بالتوضيح والتبسيط وهي مدرسة السيد أبو القاسم الخوئي والثانية مدرسة محمد باقر الصدر الأصولية التي تتميز بالشمول والعمق والسعة
حيث اهتم الصدر بعلم الأصول وخصص له الكثير من نتاجاته وبحث حول جذوره وتأريخه ومراحل تطوره .. فاعتبر أن علم الأصول ولد في أحضان علم الفقه.

وفاته
في مساء يوم 9 أبريل 1980 أُعْدِم مع أخته آمنة الصدر بالرصاص بأمر من الرئيس العراقي السابق صدام حسين بتهمة التخابر مع إيران. وفي اليوم التاسع من نفس الشهر بحدود الساعة التاسعة ليلاً قطعت السلطة التيار الكهربائي عن مدينة النجف وفي الليل تسللت مجموعة من قوات الأمن إلى بيت محمد صادق الصدر وطلبوا منه الحضور إلى بناية محافظة النجف وكان بانتظاره مدير أمن النجف فقال له: هذه جنازة الصدر وأخته وقد تم إعدامهما وطلب منه أن يذهب معهم للدفن وبعد أن طلب محمد صادق الصدر أن يرى جثتيهما شاهد محمد باقر الصدر مضرجاً بدمه وآثار التعذيب على كل مكان من وجهه وكذلك أخته آمنة الصدر. وقامت السلطات العراقية بدفن جثته بالقرب من مدينة النجف بناء على ما ذكره السائق (أو حفار قبور أو دفان) الذي ينقل الجثث والمتفق مع مديرية أمن النجف لنقل جثته ويذكر الرجل نفسه أنه تم نقل جثته بشكل سري إلى مقبرة وادي السلام بالنجف بجانب أهله وأقاربه بعد أربعة عشر عاما من تاريخ وفاته أي عام 1994 يذكر الرجل أيضا أن رجلا كان من الأمن جاء إليه قاصداً بعد سقوط صدام ليسأله عن قبر محمد باقر الصدر ليقرأ على روحه الفاتحة مع رفيق له فأرشده على قبر وبدوره أخبر رفيقه بذلك وذكر له السائق بأن قبرا إلى جانبه يقال بأنه قبر أخته بنت الهدى (التي على أساس أنها دفنت هناك أصلا أو نقل جثمانها عن طريق غير هذا السائق أو الدفان) فأجابه رجل الأمن أنه شاهد أخته آمنة الصدر وهي تلقى بأحواض التيزاب الاسم العراقي لمية النار الاسم المصري لـحامض النتريك HNO3.

وصلات خارجية

مصادر

مراجع
 الذريعة إلى تصانيف الشيعة. آغا بزرگ الطهراني، طبع بيروت - لبنان، 1403 هـ / 1983 م، منشورات دار الأضواء.

آل الصدر
أساتذة الحوزة العلمية
أشخاص من الكاظمية
إعدامات القرن 20 في العراق
دعاة التقريب بين المذاهب الإسلامية
سياسيو حزب الدعوة الإسلامية
شيعة اثنا عشرية
شيعة عراقيون
عراقيون من أصل لبناني
علماء النجف
علماء دين شيعة
علماء دين شيعة عراقيون
علماء مسلمون في القرن 13 هـ
فلاسفة عراقيون
فلاسفة مسلمون
فلاسفة مسلمون شيعة
فلاسفة معدومون
متكلمون مسلمون
مراجع الشيعة
معارضون عراقيون
مواليد 1353 هـ
مواليد 1935
مواليد في الكاظمية
موسوية
وفيات 1400 هـ
وفيات 1980
وفيات في بغداد

محمد باقر الصدر


Agrilus nocturnus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, em 2006.

Referências

nocturnus

Agrilus nocturnus


Ballyvourney Burnt Mounds (burnt mounds – auch deer roasts, ancient cooking places oder irisch fulachta fia genannt – ) sind Fundstellen der späten Bronzezeit, die auf den Britischen Inseln einschließlich der Orkney- und Shetlandinseln aber auch in Dänemark und Skandinavien verbreitet sind.

Einer der ersten Fundorte war Ballyvourney (), im County Cork, wo zwei dieser Anlagen gefunden, 1951 von M. O'Kelly ausgegraben und 1954 beschrieben wurden. Für Irland rechnet Anne-Marie Denvir mit 20.000 solcher Plätze. Allein im County Cork sind mehr als 2.000 verzeichnet.

Typisch ist der (hier etwas keilförmige) Trog von etwa 1,8 × 1,0 m im Zentrum der Anlage, der hier aus Bohlen (meist aber aus Steinplatten) gebildet wird, die in Ton gebettet sind. Im Südosten und Nordwesten liegen aus aufrechten Platten erstellte Herde. Im Nordosten fand sich eine steingefasste trapezoide Grube von 2,0 m Länge und 1,8 m Breite, die als Ofen oder Röstgrube identifiziert wurde. Eine unregelmäßige, nur durch Pfostenlöcher bestimmte ovale Hütte, enthielt Spuren, die als der Fleischblock eines Metzgers interpretiert wurden.

Burnt Mounds werden als Reste von Badestellen, Brauereien, Kochstellen, Textilproduktionsstätten oder Saunen interpretiert. Allerdings ist damit die abseitige Lage und das Ausgehen solcher Plätze am Ende der Bronzezeit nicht befriedigend erklärt. Wobei eine Ausgrabung in Assynt das Ergebnis erbrachte, dass die Plätze nach einer Unterbrechung von mehr als 1000 Jahren erneut genutzt wurden. Auch nicht erklärt ist, dass manchmal ausgehöhlte Baumstämme, so genannte logboats (Einbäume), Bestandteil der Burnt Mounds waren, wie sie in Teeronea im County Clare und in Derrybrusks im County Fermanagh gefunden wurden. Die Verwendung als Kochstelle wurde durch den Ausgräber experimentell mit anscheinend befriedigendem Ergebnis überprüft. Steine wurden auf den Herden erhitzt und glühend heiß in die mit Wasser gefüllte Grube geworfen, um Fleisch zu garen (verwendet wurde eine Lammkeule), weitere glühende Steine wurden hinzugefügt. Im Kontext mit solchen Kochplätzen werden häufig Haufen zerbrannter Steine gefunden. Eine Fortsetzung der Nutzungen dieser Art könnten die zeitlich jüngeren Pit alignements sein.

Literatur
 Laurence Flanagan: Ancient Ireland: life before the Celts. Gill & Macmillan, Dublin 1998 S. 138
 L. H. Barfield: Hot stones: hot food or hot baths? Burnt mounds and hot stone technology. Sandwell Metropolitan Borough Council, 1991.
 L. H. Barfield, M. A. Hodder: Burnt mounds as saunas and the prehistory of bathing? In: Antiquity 61, 1987.

Einzelnachweise

Siehe auch
 Liddle Burnt Mound
 Burnt Mounds von Poundcartron

Archäologischer Fundplatz im County Cork
Archäologischer Fundplatz (Bronzezeit)
Bronzezeit (Westeuropa)

Ballyvourney Burnt Mound


foi uma banda de rock japonesa formada em Tachikawa, Tóquio, em 2010. A formação original consistia em Chiaki Satō (佐藤千明), Maisa Tsuno (津野米咲), Hikari Fujimoto (藤本ひかり) e Nao Utagawa (歌川菜穂). Após a saída de Sato em 2017, Riko Ishino (石野理子) entrou para a banda como nova vocalista, em 2018.

A maioria das músicas da banda foram escritas e compostas pela líder, Maisa Tsuno, com raras exceções. Por ter crescido sob a influência de diferentes tipos de música, essa variedade de estilos pode ser encontrada nos trabalhos da banda; uma mistura de gêneros que abrange desde a música clássica ao rock alternativo até o J-pop.

Após a morte de Tsuno em 2020, a banda se separou em 28 de maio de 2021.

Carreira

Formação e primeiros mini-álbuns (2010–2012)
A banda foi formada em janeiro de 2010 em Tachikawa, Tóquio, com as integrantes Chiaki Sato (vocais), Maisa Tsuno (guitarra & vocal de apoio), Hikari Fujimoto (baixo) e Nao Utagawa (bateria & vocal de apoio).

Fujimoto e Utagawa eram colegas no ensino médio e começaram uma banda. Com a saída da vocalista na época, Sato, que estudava na mesma sala, a substituiu. Em 2009, Tsuno se tornou a guitarrista de suporte da banda, porém posteriormente decidiu entrar para a banda oficialmente. Até aquele momento, a banda fazia covers principalmente de artistas como Tokyo Jihen, Chatmonchy, Kimura Kaela e GO!GO!7188, entre outros, porém passaram a compor suas próprias músicas após a entrada de Tsuno. Elas começaram a se apresentar na casa de shows Tachikawa Babel e se tornaram conhecidas como uma nova banda que tocava usando apenas roupas brancas. De acordo com Tsuno, elas decidiram vestir roupas brancas porque isso as tornava mais confiantes e motivadas no palco.

Em janeiro de 2011, a banda lançou sua primeira demo independente, Hajimemashite. (はじめまして; "Prazer em conhecer"), contendo duas faixas. Dois meses depois, o primeiro mini-álbum independente Bremen to aruku (ブレーメンとあるく; título alternativo: Walk with BREMEN) foi lançado. Em outubro do mesmo ano, a banda foi convidada para participar da turnê Next Music from Tokyo vol.3 – um festival de música que busca introduzir bandas promissoras originadas de Tóquio –, realizada em diversos locais no Canadá.

Em fevereiro de 2012, a banda assinou um contrato com a gravadora EMI Music Japan e lançou seu primeiro mini-álbum major Tōmei nanoka kuro nanoka (透明なのか黒なのか). Sua contraparte, Laundry de hyōhaku o (ランドリーで漂白を), foi lançada em maio de 2012. Ambos foram produzidos inteiramente por Tsuno.

Hiato e Kōen Debut (2012–2013)
Posteriormente foi anunciado que seriam lançados três singles consecutivos, porém a banda entrou em um hiato logo após lançar apenas um single em setembro de 2012, entitulado Nozoki-ana (のぞき穴), devido a problemas de saúde de Tsuno.

Tsuno continuou a compor incessantemente durante os 8 meses de hiato, enquanto as outras três integrantes continuaram suas atividades musicais individualmente. Em março de 2013, a banda retornou ao estúdio para a gravação do single "Imasara/Kōshin/Sayonara wa iwanai" (今更/交信/さよならは言わない) e seu primeiro álbum completo, Kōen Debut (公園デビュー), ambos produzidos pela própria Tsuno. A banda também retomou os shows ao vivo em maio do mesmo ano, continuando a se apresentar regularmente em casas de show e festivais durante os anos que se seguiram.

Mōretsu Rhythmics e Junjō Randoseru (2014–2016)
O single "Kaze ga shitteru" (風がが知ってる) foi o primeiro a não ser produzido por Tsuno, e sim produzido e co-arranjado por Seiji Kameda do Tokyo Jihen. A partir deste lançamento, a banda passou a colaborar ativamente com uma variedade de produtores, incluindo Kōichi Tsutaya e Shūta Hasunuma. O single seguinte, "Zettaiteki na kankei/Kikkake/Tooku Tooku" (絶対的な関係/きっかけ/遠く遠く) foi lançado em março de 2014 e também foi produzido por Seiji Kameda. A faixa principal foi utilizada como música-tema do dorama "", da Fuji TV, e se tornou o single de maior sucesso da banda nas paradas musicais, atingindo a 20º posição na Oricon.

"Cider" (サイダー) (produzido por Seiji Kameda) e "NOW ON AIR" (produzido por Kōichi Tsutaya) foram lançados como singles digitais que precederam o lançamento do segundo álbum da banda, Mōretsu Rhythmics (猛烈リトミック). Na época descrito como o álbum mais "acessível" se comparado aos lançamentos anteriores da banda, ganhou o prêmio de "Álbum Excepcional" de 2014, no Japan Record Awards.

Após se apresentarem desde o outono de 2014 até o verão de 2015 no Japão, a banda lançou seu sétimo single, "KOIKI", em novembro de 2015. O single foi sucedido por "Canvas", lançado em fevereiro de 2016. Ambas as faixas-título foram incluídas no terceiro álbum, Junjō Randoseru (純情ランドセル), lançado em março de 2016. Ao refletir sobre o álbum anterior a este, Tsuno acreditava que elas poderiam fazer um álbum que fosse ainda mais acessível, com melodias e refrões memoráveis. Tendo isso em mente, trabalharam neste álbum com produtores conhecidos por regularmente produzir músicas de sucesso no Japão. Tsuno produziu apenas uma das 14 faixas do álbum, com as outras 13 sendo produzidas por cinco produtores diferentes, novamente incluindo Kameda e Tsutaya.

Saída de Sato (2017–2018)
Em 3 de julho de 2017 foi anunciado no site oficial que a vocalista Chiaki Sato deixaria a banda. Logo mais foi anunciado também o quarto álbum, Nesshō Summer (熱唱サマー), a ser lançado em 23 de agosto. Após um último show em Tóquio que reuniu alguns convidados, Sato deixou a banda oficialmente.

Após um período de inatividade, Akai Ko-en voltou a se apresentar ao vivo com mais de 20 músicas novas em um show com as três integrantes remanescentes em 4 de janeiro (aniversário de criação da banda) de 2018. As músicas tocadas foram compostas não apenas por Tsuno, mas também por Fujimoto e Utagawa. Sem a presença de uma vocalista, as integrantes precisavam alternar as partes cantadas e trocar os instrumentos entre si. Ao refletir sobre a experiência posteriormente, concluíram que precisavam de uma quarta integrante para que pudessem continuar a se apresentar como Akai Ko-en e iniciaram audições para encontrar uma nova vocalista. Após o lançamento do álbum de compilação Sekihan (赤飯) em 14 de fevereiro do mesmo ano, o contrato com a Universal Music Japan expirou.

2ª formação e THE PARK (2018–2020)
Em 2 de maio de 2018, a banda anunciou que iria se apresentar no festival de música VIVA LA ROCK 2018 com uma nova vocalista. No palco, Riko Ishino, anteriormente parte do grupo idol Idol Renaissance foi introduzida como a nova vocalista e passou a fazer parte da banda oficialmente. Como Ishino ainda era uma estudante de ensino médio e morava em Hiroshima na época, elas precisaram limitar suas atividades como banda para que ela pudesse continuar seus estudos. No entanto, o primeiro videoclipe com Ishino, "Kienai"  (消えない) foi lançado em outubro do mesmo ano. A música seria lançada posteriormente como faixa principal do EP de mesmo título e tocada em turnê por casas de shows e festivais. Apesar disso, a banda só veio a assinar um contrato com uma nova gravadora em maio de 2019.

Tendo assinado com a Epic Records Japan, Akai Ko-en lançou Kienai - EP]] (消えない - EP) em 23 de outubro, EP que incluía músicas previamente lançadas como videoclipes e novamente produzidas por completo pela própria Tsuno. Para promover o lançamento, a banda iniciou a turnê FUYU TOUR 2019 "Yo-Ho" em novembro. Em janeiro de 2020, o single [[Zettai reido (絶対零度) foi lançado, com a faixa-título sendo escolhida como o tema de encerramento do anime Drifting Dragons.

Em 15 de abril de 2020, o quinto álbum The Park foi lançado. Este foi o primeiro álbum de Akai Ko-en com Riko Ishino como vocalista, e todas as músicas foram produzidas por Tsuno. Em seguida, a turnê SHOKA TOUR 2020 "THE PARK" foi anunciada para acontecer em maio, em casas de show maiores do que a banda estava habituada, o que refletia a recepção positiva do álbum THE PARK. No entanto, a turnê foi cancelada devido à situação da pandemia de COVID-19 no Japão. A banda então realizou um único show via streaming, entitulado SHOKA TOUR 2020 "THE PARK" ~0日目~ ("Dia nº0") na casa de show Tachikawa Babel, em agosto. Esse show acabou se tornando o último da banda com Maisa Tsuno.

Morte de Tsuno, último show e fim da banda (2020–2021)
No dia 18 de outubro de 2020 a líder e guitarrista Maisa Tsuno foi encontrada inconsciente em sua residência e levada para o hospital, onde foi confirmada a sua morte. Apesar de haver suspeitas de suicídio, a causa da morte não foi confirmada com exatidão até o momento. O último single da banda, "Orange/pray" (オレンジ/pray), foi postumamente lançado em 25 de novembro, juntamente a dois videoclipes. A banda foi convidada ainda para tocar ao vivo no festival de música COUNTDOWN JAPAN 20/21 em dezembro, com o suporte de Yūsuke Koide (guitarra) do Base Ball Bear, mas o evento foi também cancelado devido à situação da pandemia da COVID-19.

Em 1º de março de 2021 a banda anunciou que se separaria após um último show. O 赤い公園 THE LAST LIVE 「THE PARK」 aconteceu em 28 de maio de 2021 e foram convidados como membros suporte Yūsuke Koide (guitarra) do Base Ball Bear, Kida Motifour (guitarra) do tricot e Hiroki Horiko a.k.a. hico (teclado). Realizado no Nakano Sun Plaza Hall, o show teve caráter híbrido: com uma audiência presencial escolhida através de um sorteio e também uma transmissão ao vivo em uma plataforma de streaming para o mundo inteiro. Um blu-ray contendo a gravação do show foi lançado em 29 de setembro de 2021.

Membros
  – guitarra, teclado e vocal de apoio (2010–2020)
Nascida em 2 de outubro de 1991, Tsuno era a líder da banda e quem compôs e escreveu a maioria das músicas, com poucas exceções.

Seu pai Tsuno Gōji e seu avô Tsuno Yōji eram compositores profissionais, sua mãe tocava música clássica no piano e seus dois irmãos mais velhos tocavam guitarra e bateria. Por causa disso, ela cresceu em uma casa onde vários estilos diferentes de música eram frequentemente tocados e compostos. O primeiro instrumento que aprendeu a tocar foi o teclado eletrônico, quando tinha de 3 para 4 anos de idade. Uma autoproclamada fanática por música, algumas das influências de Tsuno incluem Tchaikovsky, Jim O'Rourke, Ringo Shiina. e muitos artistas de j-pop Antes de entrar para o Akai Ko-en, ela tocou em uma banda de shoegaze que fazia covers de músicas do Tokyo Jihen, porém sem o teclado. Por causa disso, era dito que a sua guitarra soava como um teclado. A sua primeira guitarra foi uma Fender Stratocaster branca que comprou com o primeiro salário de seu trabalho temporário. Ela deu o nome de Shirota Tomiko (白田トミ子) para a guitarra. Tsuno também compôs e escreveu para outros artistas no decorrer de sua carreira, incluindo vários grupos do Hello! Project, mas a que mais trouxe notoriedade para ela foi a Joy!! do grupo japonês SMAP. Tsuno faleceu em 2020, aos 29 anos de idade.

  – vocais, teclado (2010–2017)
Nascida em 14 de janeiro de 1993, Sato estudava na mesma turma que Fujimoto e Utagawa. Antes de ser convidada para se juntar à banda, ela fazia parte do clube de badminton na escola. Desde pequena, Sato ouvia principalmente o grupo idol Morning Musume, do qual desejava fazer parte algum dia. Depois de deixar o Akai Ko-en em 2017, Sato iniciou sua carreira solo em 2018, sob o nome de Chiaki (チアキ).

  – baixo (2010–2021)
Nascida em 30 de outubro de 1992, Fujimoto começou a tocar o baixo aos 15 anos de idade, quando entrou no clube de música pop no ensino médio, já que ninguém mais queria tocar o instrumento. Apesar de ser canhota, ela toca um modelo para pessoas destras. Seu instrumento principal é um baixo de jazz na cor verde, da Freedom Custom Guitar Research, que ela começou a usar por volta de 2012, juntamente ao amplificador MARSHALL SUPER BASS 100 e diversos pedais de efeito. Ela costumava tocar baixo para uma banda de hardcore chamada World In The Silence, até agosto de 2012. Fujimoto ouvia principalmente música ocidental e hip-hop quando criança, mas também gostava de metal e j-pop. Seu interesse por metal é refletido no seu estilo de tocar o baixo, pelo uso frequente de pedais.

  – bateria, vocal de apoio (2010–2021)
Nascida em 28 de agosto de 1992, a vida musical de Utagawa começou bem cedo. Assim como Tsuno, seu primeiro instrumento foi o teclado eletrônico, o qual começou a aprender com a irmã e contra a sua vontade, quando tinha de 7 para 8 anos de idade. Com 10 para 11 anos, ela se passou a se interessar mais por música quando aprendeu sobre instrumentos de sopro, através de um estudante de faculdade. Por causa disso, ela começou a tocar bateria numa banda de metal de sua escola primária. Na época, ela ouvia principalmente j-pop e música de jogos eletrônicos. Utagawa continuou estudando sobre bateria na Technos International College, mesmo depois do Akai Ko-en assinar o contrato com a EMI Music Japan. Ela também tocava teclado no palco ocasionalmente.

  – vocais (2018–2021)
Nascida em 29 de outubro de 2000 em Hiroshima, Ishino foi a última integrante a entrar para a banda. Ela anteriormente fez parte do grupo idol Idol Renaissance (アイドルネッサンス). Após o grupo encerrar suas atividades em fevereiro de 2018, ela participou das audições para integrar o Akai Ko-en e foi escolhida pelas integrantes de imediato e por unanimidade. As principais razões citadas foram sua voz limpa e seu jeito preciso de cantar; Em maio de 2018, Ishino se tornou oficialmente a vocalista após se apresentar junto com a banda no festival de música VIVA LA ROCK. Ela ainda estava no ensino médio na época.

Discografia

Álbuns

Mini-álbuns

EP

Demo

Singles

Coletânea

Outras participações

Bandas de J-rock
Bandas formadas em 2010
Bandas extintas em 2021

Akai Ko-en


Hydas Marmaris yakınlarındaki antik kent.

Erine - Bybassios yol güzergâhı üzerinde Marmaris'e 35 km uzaklıkta bulunan Hydas'da sur kalıntıları, bu kalıntıların güneyinde kare planlı bir mezar anıtı yer almaktadır. Hydas'a 3 km uzaklıkta, sahilde bir gözetleme burcu ve bu burç üzerinde birkaç mezar bulunmaktadır. Antik Hydas kasabası, Bozburun yarımadasının kuzeyindeki Selimiye koyundaki (Kamışlı Koy) kurulmuştur.

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Marmaris
Türkiye'deki antik kentler
Antik Karya kentleri

Hydas


Satumaa (« pays de conte de fée » en finnois) est un tango finlandais. Il est considéré comme l'un des tango finlandais les plus célèbres, voir comme le tango finlandais par excellence.

Satumaa a été écrite par  en 1955, et est apparue pour la première fois dans un enregistrement d' datant de la même année. L'enregistrement le plus célèbre en a cependant probablement été réalisé par  en 1962 ; toutefois, d'innombrables autres enregistrements existent, y compris ceux d'Olavi Virta, de Reijo Frank, et de Frank Zappa. Ce tango est traditionnellement interprété par un homme.

La chanson parle d'un pays de rêve situé au-delà de la mer et auquel aspire le chanteur, car c'est là que se trouverait son (inaccessible) bien aimée. Avec son thème mélancolique, son rythme solennel et sa tonalité mineure, elle est devenue l'archétype du tango finlandais.

Versions enregistrées
 Reijo Taipale, 1962
 Sanna Pietiäinen, M.A. Numminen et le Neorustikales Tango-Orchester dans l'album Finnischer Tango - Onko onni unta vain?
 Jari Sillanpää dans l'album Songs Finland Sings 2002 (en anglais, sous le nom de Fairyland)
 Frank Zappa dans l'album You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2, 1974
 Arja Saijonmaa, 1981 (rare exemple d'interprétation féminine)
 Reijo Frank, 2015

Références

Liens externes
 The Fabulous Land - Paroles en finnois avec traduction en anglais

Musique finlandaise
Tango
Danse en Finlande
Chanson en finnois

Satumaa


John Harlan may refer to:

John Marshall Harlan (1833–1911), US Supreme Court Justice, 1877–1911
John Marshall Harlan II (1899–1971), his grandson, US Supreme Court Justice, 1955–1971
John Harlan (announcer) (1925–2017), American television announcer
John Maynard Harlan (1864–1934), American lawyer and politician in Chicago

See also
John Harlin (1935–1966), American mountaineer and US Air Force pilot

John Harlan


Die Desix ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Pyrénées-Orientales in der Region Okzitanien verläuft. Sie entspringt an der Nordwestflanke des Croix de Marquixanes (1395 m), im Gemeindegebiet von Rabouillet, entwässert generell in nordöstlicher Richtung durch den Regionalen Naturpark Corbières-Fenouillèdes und mündet nach rund 32 Kilometern im Gemeindegebiet von Ansignan als rechter Nebenfluss in den Agly, der unmittelbar danach an der Barrage de l'Agly einen Stausee bildet.

Orte am Fluss
 Rabouillet
 Sournia
 Pézilla-de-Conflent
 Ansignan

Sehenswürdigkeiten
 Knapp südwestlich von Sournia, nur etwa 200 Meter vom Ufer entfernt, steht die präromanische Kapelle Saint-Michel de Sournia.

Einzelnachweise

Desix


Sociedade Esportiva Palmeiras
Listas de futebolistas do Brasil
Este anexo lista títulos individuais de futebolistas pela Sociedade Esportiva Palmeiras, clube brasileiro de futebol da cidade de São Paulo, fundado em 1914.

Melhores do Futebol (El País)
Melhores do Futebol é um prêmio concedido pelo jornal uruguaio El País desde 1986, sendo o mais importante da América do Sul.

A Equipe Ideal da Sul América é eleito desde 1986 pelo El País, jornal de Uruguai, sobre a base dos votos remetidos pelos jornalistas desportivos especializados de todo o continente.

Jogadores

Treinadores

Equipe Ideal da Sul América

Masculino

Feminino
O clube consegue o primeiro título da Libertadores feminina em 2022.

Prêmio Craque do Brasileirão
O Prêmio Craque do Brasileirão é um troféu criado em 2005 numa parceria entre a Rede Globo e a Confederação Brasileira de Futebol, para ser a premiação oficial para os jogadores que disputam o Campeonato Brasileiro de Futebol. Ocorre na primeira segunda-feira após a última rodada do campeonato no Rio de Janeiro.

Melhor jogador

Seleção

Melhor treinador

Bola de Ouro
A Bola de Ouro é uma premiação esportiva anual, criada em 1973, que reconhece o melhor futebolista da Série A do Campeonato Brasileiro de Futebol de cada ano, de acordo com votações feitas por jornalistas ao longo de cada campeonato e estatísticas de desempenho em campo. É um dos prêmios oferecidos na cerimônia da Bola de Prata, criada em 1970 pela revista Placar e, desde 2006, organizada pelo canal televisivo ESPN Brasil.

Bola de Prata
O atual ESPN Bola de Prata Sportingbet, mais conhecida como Bola de Prata, é uma premiação esportiva anual que reconhece os melhores futebolistas e treinadores da Série A do Campeonato Brasileiro de Futebol de cada ano, de acordo com notas atribuídas por jornalistas ao longo de cada campeonato e estatísticas de desempenho em campo. Lançada em 1970 pela revista Placar, desde 2016 é organizada pelo canal de televisão ESPN Brasil. É reconhecida como a premiação mais tradicional do futebol brasileiro.

Melhor do Campeonato Paulista
Premiação que acontece desde 2007.

Referências

Títulos individuais de futebolistas pela Sociedade Esportiva Palmeiras


Olaylar
 İzlanda Seferi : Osmanlı denizci/korsanlarının İzlanda'ya 15 parçalık bir donanma ile akını ve güney kıyısındaki Vestmannaeyjar adasını yağmalayıp yüzlerce esirle Cezayire geri dönmeleri.

Doğumlar
 25 Ocak - Robert Boyle, İrlandalı doğa filozofu, kimyager, fizikçi ve kâşif (ö. 1691).
 ? - Turhan Hatice Sultan (ö. 1683)

Ölümler

1627


Kardemomma eða kardimomma er heiti á óþroskuðum fræjum nokkurra plantna af engiferætt sem eru notuð sem krydd. Helstu tegundirnar eru græn kardemomma (Elettaria cardamomum) og svört kardemomma (Amomum subulatum), en auk þeirra eru til meðal annars hvít kardemomma (Amomum krervanh) og rauð kardemomma (Lanxangia tsao-ko). Kardemommur eru notaðar í suðurasískar kryddblöndur, til að krydda te og í bakstur.

Fræ
Krydd

Kardemomma


Lam Research Corporation  ist einer der führenden Hersteller und Anbieter von verfahrenstechnischen Geräten und Anlagen für die Halbleiterindustrie.
Das 1980 gegründete und im kalifornischen Fremont ansässige Unternehmen stellt vor allem Anlagen für das Trockenätzen unterschiedlicher Materialien her. Damit steht Lam Research in Wettbewerb mit anderen Ausrüstern der Halbleiterindustrie wie Applied Materials, Tokyo Electron und Dainippon Screen Manufacturing.

Lam Research ist der zweitgrößte Arbeitgeber im verarbeitenden Gewerbe in der San Francisco Bay Area, nach Tesla (Stand 2018). Weitere Fertigungseinrichtungen befinden sich in Oregon (U.S.A.), Österreich, Korea, Malaysia und Taiwan. Die Firma ist an der US-amerikanischen Börse NASDAQ notiert (Ticker: LRCX).

Firmengeschichte
Die Lam Research Corporation wurde 1980 von David K. Lam in Fremont, Kalifornien, gegründet. Lam konnte seine Produkte, zunächst eigentlich nur der AutoEtch 480, relativ schnell am Markt platzieren und gewann neben dem neugegründeten Unternehmen "Trilogy" auch namhafte Firmen wie Intel, AMD und National Semiconductor als Kunden.
Im Jahr 1984, vier Jahre nach der Gründung, folgte der Börsengang an die NASDAQ. Ab 1985 begann Lam mit dem Aufbau der globalen Präsenz und gründete Niederlassungen in Asien (v. a. Japan) und Europa. Es folgten Niederlassungen in Südkorea (1989) und China (1990) sowie ein Entwicklungszentrum in Japan (1993).

Seit der Gründung sind Ätzanlagen für die Halbleiterindustrie das Kerngeschäft von Lam Research. Ein Jahr nach der Gründung (1981) stellte Lam sein erstes Produkt, den AutoEtch 480 vor, das unter anderem für das Trockenätzen von Polysilicium-Schichten entwickelt wurde.

1985 folgte die Ätzanlage AutoEtch 590 für die Bearbeitung von Siliciumdioxid-Schichten und 1987 wurde der Nachfolger der AutoEtch-Serie die Rainbow-Serie eingeführt. Der Erfolg dieser Serien setzte sich mit der Einführung der patentgeschützten Transformer-Coupled-Plasma-Technik (TCP-Technik) in den 1990er Jahren fort. Die TCP-Technik wurde unter anderem in den Anlagen TCP 9400 (Siliciumätzen, 1992) und TCP 9600 (Metallätzen) eingesetzt.
2012 waren die Serien 2300 Kiyo, 2300 Flex und 2300 Versys für das vollautomatische Ätzen von dielektrischen, leitfähigen bzw. metallischen Schichten auf 300-mm-Wafern aktuell.
Darüber hinaus entwickelt und fertigt Lam auch Anlagen für das Ätzen von Löchern bei der Siliziumdurchkontaktierung (, TSV), wie die Einzelwaferanlage TCP 9400DSiE – TSV sind eine Technik, die bei 3D-integrierten IC benötigt wird.

Neben den Ätzanlagen versuchte Lam seit Mitte/Ende der 1980er Jahre auch andere Fertigungsanlagen, wie Reinigungs- und CVD-Beschichtungsanlagen, auf dem Markt zu platzieren.
So entwickelte die Firma 1988 einen Nassreinigungsprozess für Einzelwafer, der aber erst 1991 als kommerzielles Produkt zur Verfügung stand, die SP-Serie. Nachfolger dieser Serie sind die Vinci- und die DV-Prime-Serie (Einführung 2003 bzw. 2007) sowie Plasma-basierte Reinigungsanlagen wie die 2300 Coronus.

2008 wurde die Schweizer SEZ Holding übernommen.

2015 wurde die Übernahme des Konkurrenten KLA-Tencor angekündigt. Wegen wettbewerbsrechtlicher Bedenken des Justizministerium der Vereinigten Staaten hat Lam das Angebot ein Jahr später zurückgezogen.

Einzelnachweise

Anlagenbauunternehmen für die Halbleiterindustrie
Unternehmen (Fremont, Kalifornien)
Gegründet 1980

Lam Research


Harmsdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 3,57 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 256 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Reinhard Schöning tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lauenburgische-seen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Harmsdorf (Lauenburg)


Torsten Chmielewski (* 21. Januar 1968 in Oberhausen) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Chmielewski spielte in der Jugend zusammen mit seinem Zwillingsbruder Stefan für den VfB Speldorf, Rot-Weiß Oberhausen und den MSV Duisburg, von dem die Brüder 1983 gemeinsam zu Bayer 05 Uerdingen wechselten. Am 29. November 1986 gab er am 16. Spieltag der Saison 1986/87 beim 4:1-Auswärtssieg Uerdingens gegen Bayer 04 Leverkusen sein Debüt in der Bundesliga. Nach fünf Jahren als Bundesligaspieler stieg Torsten Chmielewski am Ende der Saison 1990/91 mit Bayer 05 Uerdingen ab. In der folgenden Saison stieg er mit Uerdingen als Meister der Gruppe Nord der 2. Bundesliga direkt wieder auf. Zur Saison 1993/94 wechselte Chmielewski zu Arminia Bielefeld. Nach dieser Spielzeit schloss er sich dem SV Darmstadt 98 an. 1997 spielte Torsten Chmielewski für ein paar Monate für den VfR Mannheim, ehe er im Oktober desselben Jahres zum FC St. Pauli wechselte. Zwei Jahre später ging er zum SSV Reutlingen 05, mit dem er in seiner ersten Saison Meister in der Regionalliga Süd wurde und somit den Aufstieg in die 2. Bundesliga erreichte. 2002 wechselte er zur TSG Balingen, bei der er ein Jahr später seine Spielerkarriere beendete.

Trainerkarriere
Nach seiner Spielerkarriere wurde Chmielewski Trainer des VfL Pfullingen. 2005 übernahm er diese Aufgabe beim VfB Bodelshausen. Vier Jahre später beendete er seine Trainertätigkeit, um sich auf seine Aufgabe als Talentscout zu konzentrieren.

Nationalmannschaft
"Toto" wurde ab der U-15-Nationalmannschaft regelmäßig vom DFB in die Jugendnationalmannschaft berufen. In der U-18-Auswahl hat er dreimal zusammen mit seinem Bruder Stefan gespielt.
Am 28. Februar 1990 absolvierte Torsten Chmielewski sein einziges Spiel für die deutsche U-21-Nationalmannschaft als er beim 1:0-Auswärtssieg Deutschlands gegen Frankreich zur Halbzeit für Thomas Strunz eingewechselt wurde.

Weblinks
 Artikel über Torsten Chmielewski (S. 77) (PDF; 9,1 MB)

 Torsten Chmielewski auf lilienarchiv.de

Einzelnachweise

Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Fußballspieler (Arminia Bielefeld)
Fußballspieler (VfR Mannheim)
Fußballspieler (FC St. Pauli)
Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (TSG Balingen)
Fußballspieler (KFC Uerdingen 05)
Deutscher
Geboren 1968
Mann
Person (VfL Pfullingen)

Torsten Chmielewski


An Cymbidium nanulum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ying Siang Wu ngan Sing Chi Chen. An Cymbidium nanulum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium nanulum


Kumtepe, Reyhanlı - Hatay ili Reyhanlı ilçesine bağlı mahalle
 Kumtepe, Çarşamba - Samsun ili Çarşamba ilçesine bağlı mahalle

Kumtepe


Phosphoglucomutase () is an enzyme that transfers a phosphate group on an α-D-glucose monomer from the 1 to the 6 position in the forward direction or the 6 to the 1 position in the reverse direction.

More precisely, it facilitates the interconversion of glucose 1-phosphate and glucose 6-phosphate.

Function

Role in glycogenolysis

After glycogen phosphorylase catalyzes the phosphorolytic cleavage of a glucosyl residue from the glycogen polymer, the freed glucose has a phosphate group on its 1-carbon. This glucose 1-phosphate molecule is not itself a useful metabolic intermediate, but phosphoglucomutase catalyzes the conversion of this glucose 1-phosphate to glucose 6-phosphate (see below for the mechanism of this reaction).

Glucose 6-phosphate's metabolic fate depends on the needs of the cell at the time it is generated. If the cell is low on energy, then glucose 6-phosphate will travel down the glycolytic pathway, eventually yielding two molecules of adenosine triphosphate. If the cell is in need of biosynthetic intermediates, glucose 6-phosphate will enter the pentose phosphate pathway, where it will undergo a series of reactions to yield riboses and/or NADPH, depending on cellular conditions.

If glycogenolysis is taking place in the liver, glucose 6-phosphate can be converted to glucose by the enzyme glucose 6-phosphatase; the glucose produced in the liver is then released to the bloodstream for use in other organs. Muscle cells in contrast do not have the enzyme glucose 6-phosphatase, so they cannot share their glycogen stores with the rest of the body.

Role in glycogenesis

Phosphoglucomutase also acts in the opposite fashion when blood glucose levels are high. In this case, phosphoglucomutase catalyzes the conversion of glucose 6-phosphate (which is easily generated from glucose by the action of hexokinase) to glucose 1-phosphate.

This glucose-1-phosphate can then react with UTP to yield UDP-glucose in a reaction catalyzed by UDP-glucose-pyrophosphorylase. If activated by insulin, glycogen synthase will proceed to clip the glucose from the UDP-glucose complex onto a glycogen polymer.

Reaction mechanism

Phosphoglucomutase affects a phosphoryl group shift by exchanging a phosphoryl group with the substrate. Isotopic labeling experiments have confirmed that this reaction proceeds through a glucose 1,6-bisphosphate intermediate.

The first step in the forward reaction is the transfer of a phosphoryl group from the enzyme to glucose 1-phosphate, forming glucose 1,6-bisphosphate and leaving a dephosphorylated form of the enzyme. The enzyme then undergoes a rapid diffusional reorientation to position the 1-phosphate of the bisphosphate intermediate properly relative to the dephosphorylated enzyme. Substrate-velocity relationships and induced transport tests have revealed that the dephosphorylated enzyme then facilitates the transfer of a phosphoryl group from the glucose-1,6-bisphosphate intermediate to the enzyme, regenerating phosphorylated phosphoglucomutase and yielding glucose 6-phosphate (in the forward direction). Later structural studies confirmed that the single site in the enzyme that becomes phosphorylated and dephosphorylated is the oxygen of the active-site serine residue (see diagram below). A bivalent metal ion, usually magnesium or cadmium, is required for enzymatic activity and has been shown to complex directly with the phosphoryl group esterified to the active-site serine.

This formation of a glucose 1,6-bisphosphate intermediate is analogous to the interconversion of 2-phosphoglycerate and 3-phosphoglycerate catalyzed by phosphoglycerate mutase, in which 2,3-bisphosphoglycerate is generated as an intermediate.

Structure

While rabbit muscle phosphoglucomutase has served as the prototype for much of the elucidation of this enzyme's structure, newer bacterium-derived crystal structures exhibit many of the same defining characteristics. Each phosphoglucomutase monomer can be divided into four sequence domains, I-IV, based on the enzyme's default spatial configuration (see image at right).

Each monomer comprises four distinct α/β structural units, each of which contains one of the four strands in each monomer's β-sheet and is made up only of the residues in a given sequence domain (see image at right). The burial of the active site (including Ser-116, the critical residue on the enzyme that is phosphorylated and dephosphorylated) in the hydrophobic interior of the enzyme serves to exclude water from counterproductively hydrolyzing critical phosphoester bonds while still allowing the substrate to access the active site.

Disease relevance

Human muscle contains two isoenzymes of phosphoglucomutase with nearly identical catalytic properties, PGM I and PGM II. One or the other of these forms is missing in some humans congenitally. PGM1 deficiency is known as PGM1-CDG or CDG syndrome type 1t (CDG1T), formerly known as glycogen storage disease type 14 (GSD XIV). The disease is both a glycogenosis and a congenital disorder of glycosylation. It is also a metabolic myopathy and an inborn error of carbohydrate metabolism.

PGM deficiency is an extremely rare condition that does not have a set of well-characterized physiological symptoms. This condition can be detected by an in vitro study of anaerobic glycolysis which reveals a block in the pathway toward lactic acid production after glucose 1-phosphate but before glucose 6-phosphate. There are two forms of PGM1-CDG: 1.) exclusively myogenic, and 2.) multi-system (including muscles).

The usual pathway for glycogen formation from blood glucose is blocked, as without phosphoglucomutase, glucose-6-phosphate cannot convert into glucose-1-phosphate. However, an alternative pathway from galactose can form glycogen by converting galactose → galactose-1-phosphate → glucose-1-phosphate. This allows glycogen to form, but without phosphoglucomutase, glucose-1-phosphate cannot convert into glucose-6-phosphate for glycolysis. This causes abnormal glycogen accumulation in muscle cells, observable in muscle biopsy.

Although the phenotype and severity of the disease is highly variable, common symptoms include: exercise intolerance, exercise-induced hyperammonemia, abnormal glycogen accumulation in muscle biopsy, elevated serum CK, abnormal serum transferrin (loss of complete N-glycans), short stature, cleft palate, bifid uvula, and hepatopathy.

A "second wind" phenomenon is observable in some, but not all, by measuring heart rate while on a treadmill. At rest, muscle cells rely on blood glucose and free fatty acids; upon exertion, muscle glycogen is needed along with blood glucose and free fatty acids. The reliance on muscle glycogen increases with higher-intensity aerobic exercise and all anaerobic exercise.

Without being able to create ATP from stored muscle glycogen, during exercise there is a low ATP reservoir (ADP>ATP). Under such circumstances, the heart rate and breathing increases inappropriately given the exercise intensity, in an attempt to maximize the delivery of oxygen and blood borne fuels to the muscle cell. Free fatty acids are the slowest of the body's bioenergetic systems to produce ATP by oxidative phosphorylation, at approximately 10 minutes. The relief of exercise intolerance symptoms, including a drop in heart rate of at least 10 BPM while going the same speed on the treadmill, after approximately 10 minutes of aerobic exercise is called "second wind," where increased ATP is being produced from free fatty acids.

Another consequence of a low ATP reservoir (ADP>ATP) during exercise, due to not being able to produce ATP from muscle glycogen, is increased use of the myokinase (adenylate kinase) reaction and the purine nucleotide cycle. The myokinase reaction produces AMP (2 ADP → ATP + AMP), and then the purine nucleotide cycle both uses AMP and produces more AMP along with fumarate (the fumarate is then converted and produces ATP via oxidative phosphorylation). Ammonia (NH3) is a byproduct in the purine nucleotide cycle when AMP is converted into IMP. During a non-ischemic forearm test, PGM1-CDG individuals show exercise-induced elevated serum ammonia (hyperammonemia) and normal serum lactate rise.

Studies in other diseases that have a glycolytic block have shown during ischemic and non-ischemic forearm exercise tests, that not only does ammonia rise, but after exercise, rises also in serum inosine, hypoxanthine, and uric acid. These studies supported that when the exercise is stopped or sufficient ATP is produced from other fuels (such as free fatty acids), then the ATP reservoir normalizes and the buildup of AMP and other nucleotides covert into nucleosides and leave the muscle cell to be converted into uric acid, known as myogenic hyperuricemia. AMP → IMP → Inosine → Hypoxanthine → Xanthine → Uric acid. Unfortunately, the studies on PGM1-CDG only tested for serum ammonia and lactate, so it is currently unknown definitively whether PGM1-CDG individuals also experience myogenic hyperuricemia.

Genes
 PGM1, PGM2, PGM3, PGM5

See also
 Beta-phosphoglucomutase
 Congenital disorder of glycosylation
 Exercise intolerance § Low ATP reservoir in muscles
 Glycogen storage disease
 Inborn errors of carbohydrate metabolism
 Metabolic myopathies
 Mutase
 Myogenic hyperuricemia
 Purine nucleotide cycle (ADP>ATP, AMP↑)
 Second wind (exercise phenomenon)

References

External links

EC 5.4.2

Phosphoglucomutase


Jaromír Nohavica (Ostrava, 7 de junio 1953) es un cantautor checo. Es también guitarrista y acordeonista.

Ha participado en numerosos programas, películas y documentales. Su carrera se inició en 1985 y ha abarcado una gran multitud de estilos musicales aunque en sus temas predomina el estilo folk propio de su país natal.

Enlaces externos (en checo)
 Página oficial
 Almanaque de letras
 Jaromír Nohavica en T-music.cz

Cantantes de folk
Músicos de folk
Nacidos en Ostrava

Jaromír Nohavica


Joyce Carol Oates (n. 16 iunie 1938, Lockport, statul New York) este o scriitoare americană. Oates a publicat prima sa carte în 1963 și de atunci i-au apărut 58 de romane, un mare număr de piese de teatru, nuvele și mai multe volume de povestiri scurte, poezie și non-ficțiune.

Oates a câștigat numeroase premii pentru scrierile sale, incluzând cunoscutul National Book Award, pentru romanul său Them (1969), două premii O. Henry Awards, premiul National Humanities Medal și Jerusalem Prize (2019). Romanele sale Apa neagră ( Black Water - 1992), Pentru ceea ce am trăit ( What I Lived For (1994) și Blonda ( Blonde - 2000), precum și grupările de povestiri Roata dragostei ( The Wheel of Love (1970) și Drăgăstos, întunecat, adânc - Povestiri (titlul original, Lovely, Dark, Deep: Stories - 2014) au fost admise în faza finală pentru Premiul Pulitzer.

Biografie
Oates s-a născut Lockport, New York. Este cel mai mare dintre cei trei copii ai Carolinei (născută Bush), o gospodină de origine maghiară, și a lui Frederic James Oates, un proiectant de scule. A fost crescută în spiritul religiei catolice dar este în prezent atee. Fratele ei, Fred Jr., s-a născut în 1943, și sora ei, Lynn Ann, care are o formă severă de autism, s-a născut în 1956. Oates a crescut într-o comunitate muncitorească agricolă din Millersport, New York, caracterizând familia sa ca pe "o familie fericită, aproape unită și extraordinară pentru timpul, locul și statutul nostru economic" dar copilăria ei a descris-o ca pe "o încăierare zilnică pentru existență.""  Bunica sa din partea tatălui, Blanche Woodside, locuia cu familia și era "foarte apropiată" de Joyce. După moartea lui Blanche, Joyce a aflat că tatăl lui Blanche s-a sinucis și că Blanche a ascuns ulterior originea ei evreiască; Oates a folosit apoi unele aspecte din viața bunicii sale în romanul Fiica Groparului (The Gravedigger's Daughter, 2007).

A scris romane de suspans sumbre sub pseudonimul Rosamond Smith și șapte colecții de povestiri de ficțiune macabră. A primit numeroase premii literare, inclusiv National Book Award (1969), două premii O. Henry și National Humanities Medal. Romanele sale Black Water (1992), What I Lived For (1994), Blonde (2000) și colecțiile de povestiri The Wheel of Love and Other Stories (1970) și Lovely, Dark, Deep: Stories (2014) au fost nominalizate fiecare la Premiul Pulitzer.  Romanul Zombie  a primit Premiul Bram Stoker. Împreună cu fostul ei soț decedat Raymond J. Smith a condus revista literară Ontario Review.
A mai publicat romane sub pseudonimul Lauren Kelly.

Lucrări scrise

Romane
With Shuddering Fall (1964)
A Garden of Earthly Delights (1967)
Expensive People (1968)
them (1969)
Wonderland (1971)
Do With Me What You Will (1973)
The Assassins (1975)
Childwold (1976)
Son of the Morning (1978)
Cybele (1979)
Unholy Loves (1979)
Bellefleur (1980)
Angel of Light (1981)
A Bloodsmoor Romance (1982)
Mysteries of Winterthurn (1984)
Solstice (1985)
Marya: A Life (1986)
You Must Remember This (1987)
American Appetites (1989)
Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart (1990)
Foxfire: Confessions of a Girl Gang (1993) (pe acest roman s-a bazat  filmul din 1996 Foxfire)
What I Lived For (1994)
Zombie (1995)
We Were the Mulvaneys (1996)
Man Crazy (1997)
My Heart Laid Bare (1998)
Broke Heart Blues (1999)
Blonde (2000)
Middle Age: A Romance (2001)
I'll Take You There (2002)
The Tattooed Girl (2003)
The Falls (2004)
Missing Mom (2005)
Black Girl / White Girl (2006)
The Gravedigger's Daughter (2007)
My Sister, My Love (2008)
Little Bird of Heaven (2009)
Mudwoman (2012)
Daddy Love (2013)
The Accursed (2013)
Carthage (2014)
 The Sacrifice (2015)
 Jack of Spades (2015)
 The Man Without a Shadow (2016)
 A Book of American Martyrs (2017)

Colecții de povestiri
By the North Gate (1963)
Upon the Sweeping Flood And Other Stories (1966)
The Wheel of Love and Other Stories (1970)
Marriages and Infidelities (1972)
The Goddess and Other Women (1974)
The Hungry Ghosts: Seven Allusive Comedies (1974)
Where Are You Going, Where Have You Been?: Stories of Young America (1974)
The Poisoned Kiss and Other Stories from the Portuguese (1975)
The Seduction and Other Stories (1975)
Crossing the Border (1976)
Night-Side (1977)
All the Good People I've Left Behind (1979)
A Sentimental Education (1980)
Last Days: Stories (1984)
Raven's Wing (1986)
The Assignation (1988)
Oates in Exile (1990)
Heat & Other Stories (1991)
Where is Here? (1992)
Where Are You Going, Where Have You Been?:Selected Early Stories (1993)
Haunted: Tales of the Grotesque (1994)
Demon and other tales (1996)
Will You Always Love Me? And Other Stories (1996)
The Collector of Hearts: New Tales of the Grotesque (1998)
Faithless: Tales of Transgression (2001)
I Am No One You Know: Stories (2004)
The Female of the Species: Tales of Mystery and Suspense (2006)
High Lonesome: New & Selected Stories, 1966-2006 (2006)
The Museum of Dr. Moses: Tales of Mystery and Suspense (2007)
Wild Nights! (2008)
Dear Husband (2009)
Sourland: Stories (2010)
Give Me Your Heart: Tales of Mystery and Suspense (2011)
The Corn Maiden and Other Nightmares (2011)
Black Dahlia & White Rose (2012)
Evil Eye: Four Novellas of Love Gone Wrong (2013)
High Crime Area: Tales of Darkness and Dread (2014)
 Lovely, Dark, Deep (2014)
 The Doll Master and Other Tales (2016)

Romane ca "Rosamond Smith"

Lives of the Twins (1987) (titlu britanic: Kindred Passions)
Soul/Mate (1989)
Nemesis (1990)
Snake Eyes (1992)
You Can't Catch Me (1995)
Double Delight (1997)
Starr Bright Will Be With you Soon (1999)
The Barrens (2001)

Romane ca "Lauren Kelly"

 Take Me, Take Me With You (2003)
 The Stolen Heart (2005)
 Blood Mask (2006)

Nuvele

The Triumph of the Spider Monkey (1976)
I Lock My Door Upon Myself (1990)
The Rise of Life on Earth (1991)
Black Water (1992)
First Love: A Gothic Tale (1996)
Beasts (2002)
Rape: A Love Story (2003)
The Corn Maiden: A Love Story (2005)
A Fair Maiden (2010)
Patricide (2012)
The Rescuer (2012)

Piese de teatru

Miracle Play (1974)
Three Plays (1980)
Tone Clusters (1990)
In Darkest America (1991)
I Stand Before You Naked (1991)
Twelve Plays (1991) (including Black)
The Perfectionist and Other Plays (1995)
New Plays (1998)
Dr. Magic: Six One Act Plays (2004)

Eseuri și memorii

 The Edge of Impossibility: Tragic Forms in Literature (1972)
 The Hostile Sun: The Poetry of D.H. Lawrence (1973)
 New Heaven, New Earth: The Visionary Experience in Literature (1974)
 The Picture of Dorian Gray: Wilde's Parable of the Fall (1980)
 Contraries: Essays (1981)
 The Profane Art: Essays & Reviews (1983)
 On Boxing (1987)
 (Woman) Writer: Occasions and Opportunities (1988)
 George Bellows: American Artist (1995)
 They Just Went Away (1995)
 Where I've Been, And Where I'm Going: Essays, Reviews, and Prose (1999)
 The Faith of A Writer: Life, Craft, Art (2003)
 Uncensored: Views & (Re)views (2005)
 The Journal of Joyce Carol Oates: 1973-1982 (2007)
 In the Absence of Mentors/Monsters (2009)
 In Rough Country (2010)
 A Widow's Story: A Memoir (2011)
 Joyce Carol Oates creates Evangeline Fife, who interviews Robert Frost: Lovely, Dark, Deep (2013) published in "Dead Interviews"
 The Lost Landscape: A Writer's Coming of Age (2015)

Poezie

Women In Love and Other Poems (1968)
Anonymous Sins & Other Poems (1969)
Love and Its Derangements (1970)
Angel Fire (1973)
Dreaming America (1973)
The Fabulous Beasts (1975)
Season of Peril (1977)
Women Whose Lives Are Food, Men Whose Lives Are Money (1978)
Invisible Woman: New and Selected Poems, 1970–1982 (1982)
The Time Traveler (1989)
Tenderness (1996)

Ficțiune pentru adolescenți

Big Mouth & Ugly Girl (2002)
Small Avalanches and Other Stories (2003)
Freaky Green Eyes (2003)
Sexy (2005)
After the Wreck, I Picked Myself Up, Spread My Wings, and Flew Away (2006)
Two or Three Things I Forgot to Tell You (2012)

Ficțiune pentru copii

Come Meet Muffin! (1998)
Where Is Little Reynard? (2003)
Naughty Chérie! (2008)

Ficțiune scurtă
 "Where Are You Going, Where Have You Been?", prima publicare în revista Epoch, vara 1966
 ro.: "Încotro pleci? De unde vii?"  (Almanah Anticipația 1999-2000, traducere de Lidia Vianu)

Recenzii cărți

Referințe și note

Legături externe

External links

  Celestial Timepiece: A Joyce Carol Oates Patchwork (Website oficial)
  The Glass Ark: A Joyce Carol Oates Bibliography
   Ontario Review

  Papers of Joyce Carol Oates at Syracuse University - Documente ale scriitoarei Joyce Carol Oates la Syracuse University
  Interview with the Oxonian Review in June 2010 - Interviu în Oxonian Review
  Joyce Carol Oates Bookworm Interviews (Audio) - Interviuri cu Michael Silverblatt
  Interview October 13, 2015 WNYC Leonard Lopate Show
  Biography at Narrative Magazine - Biografia scriitoarei la Narrative Magazine
  Heath Anthology of American Literature Biography

Nașteri în 1938
Nașteri pe 16 iunie
Absolvenți ai Syracuse University
Americani în viață
Atei americani
Autori de romane polițiste
Dramaturgi americani
Foști romano-catolici
Guggenheim Fellows
Membri ai Academiei Americane de Arte și Litere
Membri ai societății Mensa
Poeți americani
Romancieri americani
Scriitori americani
Umaniști americani

Joyce Carol Oates


Leuconitocris bimaculata é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Franz em 1942.

Referências

Leuconitocris
Coleópteros descritos em 1942

Leuconitocris bimaculata


An Iseilema holei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Haselfoot Haines. An Iseilema holei in nahilalakip ha genus nga Iseilema, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Iseilema

Iseilema holei


Close to Home may refer to:

Film and television
 Close to Home (film), a 2005 Israeli movie
 Close to Home (2001 film), an American TV movie starring Gabrielle Union
 Close to Home (1975 TV series), a New Zealand soap opera
 Close to Home (1989 TV series), a UK sitcom
 Close to Home (2005 TV series), an American crime drama

Television episodes
 "Close to Home" (All Saints)
 "Close to Home" (The Bill)
 "Close to Home" (Canada's Worst Driver)
 "Close to Home" (Casualty)
 "Close to Home" (The Cosby Show)
 "Close to Home" (Under Cover)
 "Close to Home" (Wildfire)
 "Close to Home" (Wycliffe)

Music
 Close to Home (Beverley Craven album), an album by Beverley Craven
 Close to Home (band), an American post-hardcore band
 "Close to Home", a 1999 song by The Get Up Kids from their album Something to Write Home About
 "Close to Home", a 2002 song by Blue Six from their album Beautiful Tomorrow
 Close to Home (Aitch album), 2022

Other media
 Close to Home (comic strip), a syndicated comic strip by John McPherson
 Close to Home (novel) a 1979 novel by Deborah Moggach
 Close to Home (Robinson novel) a 2003 novel by Peter Robinson
 Close to Home: A Materialist Analysis of Women's Oppression, a 1984 book by Christine Delphy

See also
 Closer to Home, an album by Grand Funk Railroad
 "I'm Your Captain (Closer to Home)", the title song
 So Close to Home, an album by The Gathering Field
 Too Close to Home, a novel by Linwood Barclay

Close to Home


Lovački pas je pojam koji obuhvaća skupinu pasmina domaćih pasa koje se koriste u različitim područjima lova.

Pasmine lovačkih pasa

 terijeri: njemački lovni terijer, foksterijer kratkodlaki, foksterijer oštrodlaki, parson russell terijer, jack russell terijer, graničarski terijer i češki terijer
 jazavčari: standardni, patuljasti i kunićar u sva tri tipa dlake
 goniči: istarski kratkodlaki gonič, istarski oštrodlaki gonič, posavski gonič, bosanski oštrodlaki gonič – barak, srpski gonič, srpski trobojni gonič, planinski gonič, slovački kopov, tirolski gonič, dalmatinski pas, bigl, baset i zapadno sibirska lajka
 krvosljednici: bavarski krvosljednik, hanoverski krvosljednik i alpski brak-jazavčar
 ptičari: njemački ptičar kratkodlaki, njemački ptičar oštrodlaki, njemački ptičar dugodlaki, pudlpointer, vajmarski ptičar, francuski ptičar gaskonjski tip, talijanski ptičar kratkodlaki, talijanski ptičar oštrodlaki, mađarska vižla kratkodlaka, mađarska vižla oštrodlaka, mali minsterlander, veliki minsterlander, epanjel breton, korthalsov grifon, češki fousek, pointer, engleski seter, gordon seter i irski seter
 donosači divljači (retriveri): labrador retriver, zlatni retriver, ravnodlaki retriver, kovrčavi retriver, novoškotski retriver lovac na patke i retriver zaljeva Chesapeak
 dizači divljači: engleski koker španijel, engleski špringer španijel, velški špringer španijel, klamber španijel, njemački prepeličar, sussex španijel i field španijel.

Izvori

Psi
Zvijeri

Lovački pas


Agave producta ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton producta stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'verlängert' und verweist auf die langen Blätter der Art.

Beschreibung
Agave producta erreicht Wuchshöhen von 80 bis 90 Zentimeter. Der Stamm ist an der Basis zwiebelartig und weist Durchmesser von 1,2 bis 3,5 Zentimeter auf. Die grünen, manchmal wenig glauken, verlängerten sowie verkehrt lanzettlichen Laubblätter sind etwa 30 Zentimeter lang und nahe der Spitze 1 bis 1,2 Zentimeter breit. Oben sind sie flach, unten trogförmig.

Der "ährige" Blütenstand trägt mehr als 20 paarig angeordnete Blüten. Der an der Basis rötliche Schaft ist oben glauk und auf der gesamten Länge kahl. Die eiförmig-linealischen Brakteen laufen spitz zu. Sie sind mit 10 bis 15 Millimeter ebenso lang wie die rötlichen Blütenstiele. Die insgesamt 2 Zentimeter langen Perigonblätter der Blüten sind rot. Die schlanke Blütenröhre ist über ihrer Basis gebogen und steht annähernd im rechten Winkel zur Fruchtknotenachse. Die Spitzen der Staubbeutel ragen knapp aus der Blütenröhre heraus.

Über die Früchte und Samen ist nichts bekannt.

Systematik und Verbreitung
Agave producta ist im mexikanischen Bundesstaat Guerrero verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Polianthes elongata durch Joseph Nelson Rose wurde 1906 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave. Dabei mussten sie einen neuen Namen wählen, da bereits die Art Agave elongata  (1865) existierte.

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Polianthes-Gruppe zugeordnet. Sie ist kaum bekannt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Herbarbeleg von Polianthes elongata im National Museum of Natural History.

Agaven
Producta

Agave producta


يوسف فرحان دوخي (1934  - 6 سبتمبر 1990 )، موسيقار كويتي. حاصل على شهادة دبلوم المعهد العالي للموسيقى العربية في القاهرة في عام 1967، وحصل في 16 يناير 1975 على شهادة الماجستير عن الأغاني الكويتية وفي 22 أبريل 1981 حصل على شهادة الدكتوراه في التربية الموسيقية في تحليله ونقده لكتاب الأغاني للأصفهاني.

وكان في بداية حياته يعمل في البحر بمهنة نهام (مغني) في السفن. في 22 أبريل 1981 عُيِّن عميداً للمعهد العالي للفنون الموسيقية في الكويت .وهو شقيق الفنان الراحل عوض دوخي  وتوفي الفنان يوسف دوخي أثناء الغزو العراقي بسبب قلة الدواء وكان مصاب بمرض سرطان الرئة وله من الإخوان غير الأشقّاء عبد اللطيف دوخي محمد دوخي خليفة دوخي. ودوخي فرحان دوخي وعدة أخوات. كان متزوج ولديه ابنتين هما رحاب وياسمين. وهو أول حاصل على شهادة الدكتوراه في الموسيقى في الخليج.

كتب عنه
 يوسف دوخي، الكاتب صالح الغريب، الطبعة الأولى 1997.
كتب أ . غنام الديكان :يوسف الدوخي هو فنان بدأ نشاطه الفني بناتجات فنية متعددة مثل التأليف والتلحين والغناء، وكان من المدعين في التلحين وإدخال لون الطنبورة بشكل وثوب جديد وحديث يسمح بالتلحين على المقامات الشرقية خلافا لما كان متبع في الحانها القديمة التي كانت الحانها الأساسية على المقامات الخماسية المعروفة لدى جميع المتخصصين في الموسيقى، ولحسن توافق الطمبور الذي عمله الفنان يوسف الدوخي مع أكثر إيقاعات أكثر أنواع الغناء الشعبي المكوّن من ميزان (6-8)، لهذا انتشرت هذا النوع الذي هو من ألوان الغناء المتوافق معه.

مراجع

موسيقيون كويتيون
مواليد 1934
وفيات 1990

يوسف دوخي