Mazgirt, Tunceli'nin bir ilçesi.

Etimoloji
Kaynaklarda eski ismine rastlanmamakla birlikte halk dilinde "Mezingirt" diye anılır. Ermenicede (Medzgerd) büyükhisar anlamına gelmektedir. Urartularda, Gert kelimesi şehir anlamına gelir. Büyük şehir, büyük ormanlık anlamında kullanılmıştır. MÖ 9. yüzyılda yöreye hakim olan Urartular tarafından konduğu tahmin edilmektedir.

Tarihçe
Mazgirt coğrafi konumu nedeniyle en eski yerleşim yerlerinden biridir. İlçenin tarihi, Tunç Çağına kadar gitmektedir. Bölge MÖ 2200'lerde Hurriler'in MÖ 1375-1335 yıllarında Suriye'ye ilerleyen Hititlerin, Hitit devleti yıkılınca da MÖ 9. yüzyılda Harput (Elazığ) yöresine hakim olan Urartular'ın hakimiyeti altına girmiştir. Mazgirt Kalesi ve Bağın Kalesi Urartular dönemine aittir. MÖ 560'larda Asur ve Urartu devletini yıkan Medler, Mazgirt dahil tüm Tunceli yöresine hakim oldular. MÖ 550'lerde Medler, Persler tarafından ortadan kaldırılınca bölge Perslerin hakimiyetine, Pers ordularının MÖ 334-332'lerde İskender karşısında aldığı yenilgiler sonucu Makedonya egemenliğine girdi. Daha sonra bölge Kapadokya ve Romalılar arasında zaman zaman el değiştirdi. Roma İmparatorluğu hakimiyeti uzun süre devam etmiş, imparatorluğun 395'te Doğu ve Batı Roma diye ikiye ayrılmasından sonra Mazgirt, Bizans imparatorluğu sınırları içerisinde kalmıştır. Birinci Kubat yönetiminde Sasani İmparatorluğu 503 yılında Erzurum ve Diyarbakır'ı alınca, Tunceli yöresi Sasani, Bizans ve Araplar arasında 1071 yılına dek sürekli el değiştirmiştir. 1115 yılında Harput kalesini elde eden Artukoğulları, Çubukoğullarının egemenliğine son verip Mazgirt ilçesi dahil, Tunceli'nin güney kısmının tümünü egemenliği altına aldılar. 1100-1200 yıllarında Mengüçler yöreye hakim oldular. 1228 yılında Anadolu Selçuklu hükümdarı I. Alâeddin Keykubad, Mengüçlülerin egemenliğine son verince, ilçe Anadolu Selçuklu Devletinin egemenliğine girdi. Bağın (Dedebağ) köyü yakınında bulunan Bağın Kalesi bu dönemde Selçukluların denetimine kalmıştır. Anadolu Selçuklu Devletinin, Moğollara yenilmesiyle 1243 yılında yöre Moğolların denetimine girdi. Bu dönemde birçok beylikler çıktı. 1300 yılında Akkoyunlular yöreye hakim oldular.

1473 yılında Fatih Sultan Mehmet'in Akkoyunluları Otlukbeli savaşında mağlup etmesinden sonra yöre Osmanlılar'ın egemenliğine girdi. 1514 yılında Yavuz Sultan Selim'in Şah İsmail'i Çaldıran Muharebesinde yenmesiyle Osmanlı hakimiyeti pekişti. Mazgirt, 1530 yılı tahririnde Çemişkezek sancağının bir nahiyesi konumundaydı. 1541 yılı tahririnde de nahiye merkezi konumunda olan yerleşim bu tarihten sonra sancak merkezi haline getirilmiş ve Mazgirt Sancağı'da Pir Hüseyin Bey'in oğullarına yurtluk ocaklık olarak verilmiştir. 1663 yılına gelindiğinde Pir Hüseyin Bey'in nesline verilen ayrıcalık kaldırıldığı gibi sancak statüsü de kaldırılarak mukataaya dönüştürülerek Voyvodalar tarafından yönetilmeye başlanmıştır.

17. yüzyılda Müslüman ve Gayrimüslim nüfusa sahip olan yerleşimde, 1691 yılı Cizye Defteri kayıtlarına göre cizye mükellefi 53 erkek yaşamaktaydı.

Coğrafya
İlçe Munzur Dağları'nın uzantısı olan Kert Dağları üzerinde, Mazgirt Kalesi eteğinde kurulmuştur. Rakımı 1400'dür. Doğusunda Peri Suyu (Karakoçan ilçesi), batısında Munzur Suyu (Merkez ilçe), kuzeyinde Nazımiye ilçesi ve güneyinde Keban Baraj Gölü bulunmaktadır. Mazgirt güneyden kuzeye doğru sürekli yükseklik arz eden tepe ve dağlardan meydana gelen bir ilçedir. İlçenin güneyini teşkil eden baraj gölü çevresi, ormanlık sahası bulunmayan ve küçük tepelerden meydana gelmiş tarıma elverişli alandır. Mazgirt ilçe merkezi ile Darıkent arasında bir şerit düşünülecek olursa bu şeridin kuzey kısmının yüzey şekilleri güney kısmına göre daha dağlıktır. Bu bölümde büyük dağlara ve vadilere rastlanır. Bu bölge bitki örtüsü ve ormanlık saha bakımından güneye nazaran daha zengindir. İlçede ova yoktur. Baraj gölü Göktepe ve Akpazar çevresinde bazı köylerin arazisini kısmen kaplamıştır. Bu araziler ilçenin en verimli arazisini teşkil eder. İlçenin batısında bulunan Mazgirt Dağları kuzeyindeki Simdantaş (Kırklar) tepesi, Yeşil Baba ve Gögerik tepesi yörenin başlıca dağlarıdır. Sonuç olarak Mazgirt, Tunceli'nin güney kesiminde yer alan kuzeyde merkez ve Nazımiye ilçesi, doğuda Karakoçan, güneyde Kovancılar, batıda Pertek ile çevrili 709 kilometrekare yüzölçümüne sahiptir.

Ekonomi
Temel ekonomik etkinlik tarım ve hayvancılık olmakla birlikte son yıllarda oldukça gerileme yaşanmıştır. İlçe halkının %75,80'i tarımla ve hayvancılıkla uğraşmakta olup, tarım genellikle aile ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik kapalı tarım ekonomisi şeklindedir. Mazgirt, ilin tarıma en elverişli ilçelerinden biridir. İlçenin güney kesimleri makineli tarım yapmaya müsait olup halk geçimini bitkisel üretim yaparak sağlamaktadır. İlçenin güney kesimlerinde genellikle tarımla uğraşılmakta, kuzey kesimlerinde ise tarımla birlikte hayvancılıkla da uğraşılmaktadır. İlçede buğday, arpa, fasulye, fiğ, şeker pancarı, soğan, patates, nohut, mercimek gibi ürünler yetiştirilir. Bunun yanı sıra meyvecilikte yapılmaktadır. İlçenin Akpazar beldesinde çanak-çömlekçilikte yapılmaktadır.

Mazgirt ilçe merkezinde PTT ve Ziraat Bankası şubesi bulunmaktadır.

Nüfus

Kültür ve sanat
Her yıl il genelinde düzenlenen Munzur Doğa ve Turizm festivali kapsamında ilçede de çeşitli sanat etkinlikleri düzenlenmektedir. Bunun dışında bazı dönemlerde özellikle müzik alanında çeşitli etkinlikler yapılmaktadır.

Tarihi eserler ve Türbeler
Mazgirt Kalesi, Elti Hatun Türbesi, Elti Hatun Camisi, Çoban Baba Türbesi, Kale Köyü Kalesi ve Bağın Kalesi olarak sayılabilir.

İlçenin Darıkent (Muhundu) köyünde bulunan kaplıca, her yıl özellikle yaz aylarında sağlık amacıyla çok sayıda kişi tarafından ziyaret edilmektedir.

Mazgirt İlçesi efsaneleri
 Çoban Baba Efsanesi
 Elti Hatun Efsanesi
 Yürüyen Duvar Efsanesi (Baba Mansur Efsanesi)
 Bağın Kalesi Efsanesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mazgirt Kaymakamlığı
 Mazgirt Belediyesi

Mazgirt


المجلس الأعلى للبترول هو أعلى هيئة نفطية في الكويت يقوم برسم السياسات العامة للثروة البترولية وكيفية تنميتها والمحافظة عليها، كما يقوم برسم السياسة العامة والإشراف على عمليات التنقيب ونقل وتسويق النفط الخام والغاز الطبيعي والغاز المسال والمواد الهيدروكربونية. ويبحث المجلس طلبات إنشاء الشركات التي تزاول أي عمل من الأعمال سابقة الذكر، كما يشرف على الدراسات والبحوث في جميع المجالات المرتبطة بالثروة النفطية.

أنشئ المجلس بموجب المرسوم الأميري الصادر بتاريخ 26 أغسطس 1974 والذي ينص على:

و تم تغيير الأعضاء الذين يمثلون المجلس بمرسوم أميري رقم 154 لسنة 2003 والذي ينص على:

المراجع

اقتصاد الكويت
تأسيسات سنة 1974 في الكويت
حكومة الكويت
وكالات حكومية أسست في 1974

المجلس الأعلى للبترول الكويتي


Naim ef. Hadžiabdić (Prusac, 18. svibnja 1918. – Sarajevo, 3. srpnja 1987.), bošnjački je teolog, deveti po redu reis-ul-ulema u razdoblju SFR Jugoslavije. Autor je Ilmihala, vjeronaučnog udžbenika koji se desetljećima koristio u mektebima.

Životopis

Naim ef. Hadžiabdić je rođen u Pruscu 18. svibnja 1918. godine. Osnovno vjersko obrazovanje stekao je u rodnom mjestu, a osnovnu školu završio u Donjem Vakufu. Nakon završene Gazi Husrev-begove medrese u Sarajevu, školovanje nastavio na Višoj islamskoj teološkoj školi, u to vrijeme najvećem obrazovno-vjerskom zavodu u SFR Jugoslaviji. Po završetku školovanja stupa u službu Islamske zajednice, u svojstvu imama u Donjem Vakufu, gdje ostaje punih petnaest godine. Nakon toga biva imenovan za glavnog imama bugojanskog i travničkog sreza, da bi 1963. godine bio izabran za predsjednika Starješinstva Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, na kojoj funkciji ostaje do 1975. godine.

S reis-ul-ulemom Sulejman ef. Kemurom učestvuje u vraćanju "Đulaginog dvora" za potrebe Gazi Husrev-begove medrese i ostvarenje Islamskog teološkog fakulteta. Nakon smrti reis-ul-uleme Kemure, prvo je izabran za vršitelja dužnosti reis-ul-uleme a zatim, na sjednici u Beogradu, 22. ožujka 1975. godine kao jedini kandidat za vrhovnog poglavara Islamske zajednice u SFR Jugoslaviji.

Svečano ustoličenje i predaja menšure obavljena je 18. svibnja 1975. godine u Gazi Husrev-begovoj džamiji u Sarajevu. Na čelu islamske zajednice u SFR Jugoslaviji Naim ef. Hadžiabdić bio je punih 12 godina. U njegovo vrijeme ostvareni su značajni rezultati među kojima su otvaranje Islamskog teološkog fakulteta (danas Fakultet islamskih znanosti) u Sarajevu, otvorenje Isa-begove medrese u Skoplju te izgradnja Zagrebačke džamije u Zagrebu .

Umro je 3. srpnja 1987. godine. Ukopan je tri dana kasnije u haremu Gazi Husrev-begove džamije u Sarajevu, uz svog prethodnika i bliskog suradnika Sulejman ef. Kemuru. Dženazu mu je predvodio predsjednik Starješinstva Islamske zajednice u Crnoj Gori Idriz ef. Demirović.

Djela
 Novi Ilmihal: udžbenik vjerske obuke (Sarajevo, 1973)
 Ilmihal: za treći stupanj vjerske pouke (Sarajevo, 1986)
 Ilmihal: vjeronaučni udžbenik (Sarajevo, 1997)
 Ilmihal (Sarajevo, 1994)

Povezani članci
 Reis-ul-ulema
 Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
 Reis-ul-ulema Hfz. Husein ef. Mujić

Izvori

Vanjske poveznice
 Naim ef. Hadžiabdić, bosanskohercegovački reis

Reis-ul-ulema
Životopisi, Donji Vakuf

Naim Hadžiabdić


Mjerilo kuta oštrenja alata je mjerni instrument ili mjerni alat za kontrolu kutova oštrenja reznih alata (na primjer svrdla, sjekača, tokarskog noža i drugih reznih alata), a izrađuje se od čelične pločice na kojoj se urežu utori prema kojima se brusi alat za pojedine vrste radova.

Kutovi na reznom alatu
Kutovi na reznom alatu određuju položaj rezne oštrice, odnosno položaj prednje i stražnje površine reznog dijela alata. Označavanje kutova je grčkim slovima:
 γ – prednji kut; između prednje površine alata i osnovne ravnine; pri većem kutu povoljnije odvođenje čestica, ali slabija oštrica;
 β – kut klina; između prednje i stražnje površine; pri manjem kutu lakše prodiranje u materijal, ali istovremeno slabija oštrica;
 α – stražnji kut; između stražnje površine alata i obrađene površine (tangenta); uvijek veći od nule da se smanji trenje. Za kutove na reznom alatu vrijedi: α + β + γ = 90º.
 ε – vršni kut; između glavne i pomoćne oštrice; uvijek se mjeri na prednjoj površini alata;
 κ – kut namještanja glavne oštrice; između glavne oštrice i površine obratka u smjeru obrade;
 λ – kut nagiba oštrice ili kut odvođenja strugotine.

Izvori

Alati
Mjerni instrumenti

Mjerilo kuta oštrenja alata


Koceľovce este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 238 de locuitori.

Istoric
Localitatea Koceľovce este atestată documentar din 1243.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Koceľovce


Nacionalni umjetnički centar (jap. 国立 新 美術館, Kokuritsu Shin-Bijutsukan), skr. NACT, je muzej u Roppongiju, Minato (Tokio, Japan). Zajednički je to projekt Agencije za kulturna pitanja i Nezavisne upravne institucije Nacionalnih muzeja. Osnovan 2007. godine, Nacionalni umjetnički centar u Tokiju je jedan od najmlađih velikih svjetskih muzeja. Razlikuje se od ostalih muzeja umjetnosti po tome što zapravo nema stalnu zbirku. Definira se kao "prazan muzej" s organiziranim izložbama, kojih je bilo 69, samo u prvoj godini otvaranja.

Zgradu je dizajnirao arhitekt Kisho Kurokawa i to je jedan od najvećih izložbenih prostora u Japanu. Nalazi se na mjestu koje je prethodno zauzimala istraživačka ustanova Sveučilišta u Tokiju. Pristup je s .

Za razliku od drugih japanskih nacionalnih umjetničkih muzeja, NACT je bez zbirke, stalnog postava i kustosa. Kao i Kunsthalle u njemačkom govornom području, on je posvećen privremenim izložbama koje su financirale i odabrale druge organizacije. Ova politika je bila uspješna i u svojoj prvoj fiskalnoj godini (2007.) imao je 69 izložbi u organizaciji umjetničkih skupina i 10 u organizaciji NACT-a. Izložba Moneta, održana između 7. travnja i 2. srpnja 2007., bila je druga najposjećenija izložba godine, ne samo u Japanu, već i u svijetu.

Izvori

Vanjske poveznice

The National Art Center, Tokyo: službene stranice.
Lokacija muzeja

Muzeji u Tokiju
Muzeji moderne umjetnosti
Umjetnički muzeji i galerije
Japanske turističke atrakcije

Nacionalni umjetnički centar u Tokiju


Charles Jerry Vines (born September 1937) is an American preacher and former pastor of what was then the nation's third largest Southern Baptist church, the First Baptist Church of Jacksonville, Florida. Like his former co-pastor Homer G. Lindsay Jr., Vines is well known for his conservative and sometimes controversial public stances, as well as his wide-reaching influence in the Southern Baptist Convention and the local political arena. He retired from the First Baptist pulpit on February 7, 2006, and was succeeded by Mac Brunson. On February 4, 2007, Brunson named Vines Pastor Emeritus of the church.

Biography
Jerry Vines was born in Carrollton, Georgia near Atlanta in 1937. Before attending seminary, he pastored his first church, Centralhatchee Baptist Church, at the age of 16. He was educated at Mercer University, New Orleans Baptist Theological Seminary, and Luther Rice University before pastoring in churches in Alabama and Georgia. While pastor of Dauphin Way Baptist Church in Mobile, Alabama he was elected President of the Alabama Pastors' Conference. He relocated to Jacksonville in 1982 to co-pastor the First Baptist Church with Homer G. Lindsay Jr.

In June 1988, he was elected president of the Southern Baptist Convention, served two terms, and was supportive of the Southern Baptist Convention conservative resurgence. During his first 20 years at First Baptist Jacksonville, he baptized 18,177 people and oversaw the building of an $8 million preschool building, a $16 million auditorium and four parking garages, totaling almost $14 million. Vines also was influential in starting the First Baptist Church Pastors' Conference which drew thousands of ministers and church works from across the world. Vines announced his retirement from First Baptist in May 2005 and preached his last sermon as pastor of the church in 2006 at the close of the 20th annual Pastors' conference. In 2017, Vines enrolled in the Ph.D program at the Southwestern Baptist Theological Seminary in Fort Worth, TX.

He has since started his own ministry, Jerry Vines Ministries. This ministry is an outreach to further educate pastors in different areas of the ministry. Vines is married to the former Janet Denney and they have four children and seven grand children.

Controversy
Vines sparked controversy in June 2002 for remarks he made at a Southern Baptist Convention conference that were critical of Islam and Muhammad. Referencing Ergun and Emir Caner's book Unveiling Islam, Vines said that "Allah is not Jehovah… Jehovah's not going to turn you into a terrorist that'll try to bomb people and take the lives of thousands and thousands of people," and that "Christianity was founded by the virgin-born Jesus Christ" while "Islam was founded by Muhammad, a demon-possessed pedophile who had 12 wives, and his last one was a 9-year-old girl." This reference was to Aisha, who is said to have been married to Muhammad when she was six years old and about nine when her marriage to Muhammad was consummated, according to several hadith or Islamic accounts of the life of Muhammad. The comments stirred a brief national debate on "Islamophobia" and the demonization of Islam in relation to the War on Terrorism. Vines initially defended his comments and invited "Muslim scholars to explain their own documents to us all." He also refused to apologize for the statements or to meet with local Muslim leaders. He was heavily criticized, but was defended by fellow Baptist preacher Jerry Falwell, who wrote a letter supporting him. Falwell was asked about the letter during a 60 Minutes interview in October, and sparked an even greater outrage by declaring that he considered Muhammad a terrorist. He later apologized for his comments. When the story was covered by NBC Nightly News with Tom Brokaw on February 25, 2003, Vines finally broke his silence on the issue, claiming that his statements had been overemphasized in media reports, and that he had not intended to evoke hate.

Jerry Vines was found to have covered up allegations of abuse by Darrell Gilyard towards young women with Paige Patterson from 1991.   One of several young women, abused by Gilyard, said she reported her abuse to Vines, who was reported to have responded by asking her to stay silent as "it may be embarrassing for her [the abused]".  He allegedly spoke to Paige Patterson and no police action was undertaken into the claims.

Selected works
 "I Shall Return"... Jesus: A Biblical Perspective Of End Times (Victor Books, 1977)
 Interviews With Jesus (Broadman Press, 1981)
 A Practical Guide To Sermon Preparation (Moody Publishers, 1985)
 Spirit Life: Experience The Power, Excitement, and Intimacy of God's Shaping Hand (Broadman & Holman Publishers, 1998)
 Power In The Pulpit: How To Prepare and Deliver Expository Sermons (Moody Publishers, 1999)
 Pursuing God's Own Heart: Lessons From The Life Of David (Broadman & Holman Publishers, 2003)

See also

List of Southern Baptist Convention affiliated people
Southern Baptist Convention
Southern Baptist Convention Presidents
Criticism of Muhammad

References

External links
Jerry Vines Ministries official site

1937 births
Southern Baptist ministers
Arminian ministers
Living people
People from Carrollton, Georgia
Clergy from Jacksonville, Florida
Christian critics of Islam
American critics of Islam
Mercer University alumni
Luther Rice University alumni
Southern Baptist Convention presidents

Jerry Vines


The Swimmers  é um longa-metragem britânico coproduzido internacionalmente com a Síria, Turquia, Alemanha e Bélgica de drama biográfico lançado em 2022 dirigido por Sally El Hosaini a partir de um roteiro que co-escreveu junto a Jack Thorne. O filme é estrelado pelas irmãs da vida real, Nathalie Issa e Manal Issa, Ahmed Malek, Matthias Schweighöfer, Ali Suliman, Kinda Alloush, James Krishna Floyd e Elmi Rashid Elmi. O filme estreou mundialmente no Festival Internacional de Cinema de Toronto em 8 de setembro de 2022 e foi lançado em cinemas selecionados em 11 de novembro de 2022. Foi exibido na noite de gala do Festival Internacional de Cinema de Marrakesh em 18 de novembro de 2022 antes de seu lançamento no streaming em 23 de novembro de 2022 pela Netflix.

Sinopse
Motivadas pelo sonho de competir nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016, no Rio de Janeiro, duas corajosas irmãs sírias deixam a Síria em meio à guerra em uma viagem arriscada.

Elenco

 Nathalie Issa como Yusra Mardini
 Manal Issa como Sarah Mardini
 Ahmed Malek como Nizar
 Matthias Schweighöfer como Sven
 James Krishna Floyd como Emad
 Ali Suliman como Ezzat Mardini
 Kinda Alloush como Mervat Mardini
 Elmi Rashid Elmi como  Bilal

Produção
Em abril de 2021, foi anunciado que Manal Issa e Nathalie Issa haviam sido escalados para interpretar as irmãs da vida real Yusra e Sara Mardini em The Swimmers para a Working Title Films e Netflix.

As filmagens foram suspensas cinco dias antes do início, devido à pandemia de COVID-19 em 2020. A produção começou em abril de 2021 e o filme foi rodado no Reino Unido, Bélgica e Turquia. Os locais de filmagem na Turquia incluem Istambul e Çeşme.

No contexto da crise contemporânea de refugiados, Sally El Hosaini não quis apenas apresentar a história das irmãs Mardini e dos outros refugiados. Em vez disso, sua intenção era mostrar em um estilo realista o que os refugiados estão passando na vida real. Em entrevista sobre o filme, Yusra Mardini disse: "Depois das Olimpíadas, percebi que não é mais apenas a minha história. Percebi que minha responsabilidade é conscientizar e levar esperança a milhões de refugiados em todo o mundo e falar por todos aqueles que não têm voz".

Lançamento
The Swimmers teve sua estreia mundial no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2022 em 8 de setembro de 2022 e foi lançado em cinemas selecionados em 11 de novembro de 2022, antes de seu lançamento no streaming em 23 de novembro de 2022, pela Netflix.

Recepção
No agregador de críticas Rotten Tomatoes, o filme tem uma pontuação de 81% com base em 58 críticas, com uma classificação média de 6,6/10. O consenso do site diz: "The Swimmers pode ser pesado e sem dúvida muito longo, mas trata de um tópico valioso com resultados geralmente edificantes." No Metacritic, que utiliza uma média ponderada o filme detém uma pontuação de 62 em 100, com base em 15 críticos, indicando "críticas geralmente favoráveis".

Veja Também

 Jogos Olímpicos de Verão de 2016
 Time Olímpico de Refugiados nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016
 Crise migratória na Europa

Ligações Externas

Filmes do Reino Unido de 2022
Filmes da Síria de 2022
Filmes da Turquia de 2022
Filmes da Alemanha de 2022
Filmes da Bélgica de 2022
Filmes da Working Title Films
Filmes com trilha sonora de Steven Price
Filmes em língua inglesa
Filmes suspensos devido à pandemia de COVID-19
Filmes impactados pela pandemia de COVID-19
Filmes gravados no Reino Unido
Filmes gravados na Bélgica
Filmes gravados na Turquia
Filmes gravados em Istambul
Filmes ambientados na Síria
Filmes ambientados na Turquia
Filmes ambientados em Istambul
Filmes ambientados na Grécia
Filmes ambientados em Berlim
Filmes ambientados na cidade do Rio de Janeiro
Cinebiografias de desportistas
Filmes ambientados em 2015

As Nadadoras


Bose er et efternavn i bl.a. Indien og Tyskland.

Kendte personer med navnet
Amar Bose (1929-2013), MIT professor, grundlægger og var bestyrelsesmedlem i Bose Corporation.
Satyendra Nath Bose - (1. januar 1894 – 4. februar 1974) var indisk matematiker. Bose arbejdede sammen med Albert Einstein om teorier om elektromagnetisme.
Herbert von Bose - (16. marts 1893 i Strasbourg – 30. juni 1934 i Berlin) var en tysk embedsmand og politisk sekretær for Franz von Papen.
Subhash Chandra Bose - (23. januar 1897 – 18. august 1945) var en indisk politiker og tidligere leder af Kongrespartiet.
Rahul Bose - (født 27. juli 1967 i Bangalore) er en indisk skuespiller, filminstruktør og manuskriptforfatter.
Jagadish Chandra Bose - (30. november 1858 – 23. november 1937) kendt indisk videnskabsmand. Grundlægger af radiovidenskab.

Efternavne

Bose (efternavn)


Bay City puede hacer referencia a alguna de las siguientes localidades y áreas de Estados Unidos:

 Bay City, ciudad ubicada en el condado de Bay en el estado de Míchigan.
 Bay City, ciudad ubicada en el condado de Tillamook en el estado de Oregón.
 Bay City, ciudad ubicada en el condado de Matagorda en el estado de Texas.
 Bay City, villa ubicada en el condado de Pierce en el estado de Wisconsin.
 Área metropolitana de Bay City, Área Estadística Metropolitana de la localidad homónima de Míchigan.

Bay City


En mathématiques, et particulièrement en théorie des nombres, un nombre de Perron est un entier algébrique α, réel et supérieur à 1, tel que ses conjugués sont tous inférieurs à α en valeur absolue. Par exemple, la plus grande des deux racines du polynôme irréductible  est un nombre de Perron.

Dénomination

Les nombres de Perron portent le nom d'Oskar Perron ; le théorème de Perron-Frobenius dit que, pour une matrice carrée réelle à coefficients algébriques positifs dont la plus grande valeur propre est supérieure à un, cette valeur propre est un nombre de Perron. Dans un domaine voisin, le nombre de Perron d'un graphe est défini comme étant le rayon spectral de sa matrice d'adjacence .

Propriétés
Tout nombre de Pisot ou nombre de Salem est un nombre de Perron, tout comme la mesure de Mahler d'un polynôme unitaire à coefficients entiers. Le rayon spectral d'une matrice apériodique dont les entrées non nulles sont de Perron est aussi un nombre de Perron.

Notes et références

Bibliographie

 .
 .
 .

Articles liés
 Nombre de Pisot
 Nombre de Salem

Invariant de graphe
Théorie des nombres

Nombre de Perron


Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza je predstavljalo ligu petog ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1964./65.  Sudjeovalo je 6 klubova, a prvak je bio Tekstilac iz Sinja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezultat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 5. kolo), odnosno prva utakmica između klubova
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (6. – 10. kolo), odnosno druga utakmica između klubova
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1964./65.

Vanjske poveznice

Izvori
 Duško Marović, Andrija Križević-Drina: Šest decenija Nogometnog saveza općine Split : 1920 - 1980, Split, 1980. str. 86
 Jurica Gizdić: 80 godina kliškog Uskoka, Klis, 2010., , str. 41-42
 Jurica Gizdić: NK Dugopolje 1952. – 2002. : 50 godina nogometa u Dugopolju, Dugopolje, 2002., , str. 29

1964-65 grupno
Split grupno

Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1964./65.


ميلان داميانوفيتش، من مواليد 15 أكتوبر 1943، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

توفي في 23 مايو 2006.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون من كنين
صرب كرواتيا
لاعبو أنجيه
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
داميانوفيتش
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
داميانوفيتش
لاعبو لومان
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
مدربو كرة قدم صرب
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
داميانوفيتش
مواليد في كنين
وفيات 2006
وفيات في بلغراد

ميلان داميانوفيتش


Poor pussy is an old party game played by children and adults often in drama classes or at parties.  As it is described:

This game makes everybody laugh. Have the guests sit around the room. Choose one person to be the pussy. Pussy must go over to a guest and meow three times. The guest must pet pussy's head three times and say "Poor pussy, poor pussy, poor pussy," without laughing. The pussy should do their best to make the guest laugh. They can make funny meows and walk around like a cat. The pussy goes from one guest to another until someone laughs. The first one to laugh becomes the new pussy.

A variation of this game involves the exchange:
Person: "Honey, I love you, give me a smile."
Guest: "Honey, you know I love you, but I just can't smile."

References
 George O. Draper, School, Church, and Home Games, 1923.
 Fun and Games.org

Party games

Poor pussy


Stadion Spartak, Bulgaristan'ın Varna şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Bulgaristan'ın PFC Spartak Varna takımının maçlarını yaptığı stadyum, 7.500 seyirci kapasitelidir.

Bulgaristan'daki stadyumlar
Varna

Spartak Stadyumu (Varna)


روضة التنهات هي روضة تقع في منطقة الرياض بالمملكة العربية السعودية، تبعد عن العاصمة الرياض 185 كيلو، وتبلغ مساحتها 32 كم. تقع حاليا ضمن النطاق الجغرافي لمحمية الملك عبدالعزيز الملكية.

طبيعة روضة التنهات

هي أكبر الروضات في الجزيرة العربية مساحة، يصب فيها عدد من الأودية أهمها وادي الشوكي وهو أكبرها ووادي الطيري ووادي العتك ووادي الودي، وتكثر فيها أشجار الطلح والسدر، وتنبت فيها الزهور في موسم الربيع كالأقحوان والحوذان والخزامى.

الموقع والمساحة

تقع شمال مدينة الرياض على بعد 185 كيلو، وتحيط بها رمال الدهناء من الشرق .

التاريخ

لها ذكر في عدد من القصائد العربية القديمة والمعاصرة، وكانت منتزهاً رسمياً للملك عبد العزيز بن عبد الرحمن وأبناءه من بعده .

مراجع

انظر أيضًا
 وادي شوان

أودية شبه الجزيرة العربية
جغرافيا الجزيرة العربية

التنهات


Hálfbirnir (fræðiheiti: Procyonidae) eru ætt rándýra sem lifa í Vesturheimi. Meðal tegunda eru þvottabjörn og nefbjörn. Þó þeim hafi verið líkt við birni eru hálfbirnir skyldari marðarætt en björnum.

Hálfbirnir

Hálfbirnir


Captif de l'amour (The Man Who Cheated Himself) est un film américain réalisé par Felix E. Feist, sorti en 1950.

Synopsis
Un détective vétéran des homicides qui a vu sa petite-amie mondaine tuer son mari voit son frère, détective nouvellement associé, affecté à l'affaire à ses côtés.

Fiche technique
 Titre original : The Man Who Cheated Himself
 Réalisateur : Felix Feist
 Scénario : Seton I. Miller et Philip MacDonald, d'après une histoire de Seton I. Miller
 Directeur de la photographie : Russell Harlan
 Compositeur : Louis Forbes
 Production : Jack M. Warner Productions
 Genre : Film noir
 Durée : 81 minutes
 Date de sortie :
 :
 :

Distribution
 Lee J. Cobb : Lt. Ed Cullen
 Jane Wyatt : Lois Frazer
 John Dall : Andy Cullen
 Lisa Howard : Janet Cullen
 Harlan Warde : Howard Frazer
 Tito Vuolo : Pietro Capa
 Charles E. Arnt : Ernest Quimby
 Marjorie Bennett : Muriel Quimby
 Alan Wells : Nito Capa
 Mimi Aguglia : Mrs. Capa
 Bud Wolfe : Officier Blair
 Morgan Farley : Rushton
 Howard Negley : détective Olson
 William Gould : Doc Munson
 Art Millan : employé de la United Airlines
 Gordon Richards : Albert, le majordome
 Terry Frost : détective
 Mario Siletti : Machetti
 Charles Victor : l'avocat
 Leah Baird : matrone de la police (non créditée)
 Robert Carson : répartiteur radio de la patrouille (non crédité)

Liens externes

Film américain sorti en 1950
Film noir américain
Film dramatique américain
Film réalisé par Felix E. Feist

Captif de l'amour


Jérémie Elkaïm es un actor, escritor y director francés, nacido el 29 de agosto de 1978 en París, Francia.

Filmografía

 1998 : Un léger différend de Olivier Seror (cortometraje)
 1998 : Les puceaux dans Scènes de lit de François Ozon (cortometraje) : Paul
 1999 : Transit : le chanteur Philippe Barassat (cortometraje)
 2000 : Les éléphants de la planète Mars de Philippe Barassat (cortometraje)
 2000 : Banqueroute de Antoine Desrosières : el bailarín
 2000 : Presque rien de Sébastien Lifshitz : Mathieu
 2001 : Folle de Rachid en transit sur Mars de Philippe Barassat
 2001 : La Gueule du loup de César Campoy (cortometraje)
 2001 : Petite sœur : le jeune homme de Eve Deboise (cortometraje)
 2001 : Le pornographe de Bertrand Bonello
 2001 : Sexy Boys de Stéphane Kazandjian : Frank
 2003 : Qui a tué Bambi ? de Gilles Marchand : un amigo de Sami
 2003 : Mariées mais pas trop de Catherine Corsini : Thomas
 2006 : Le funambule de Guillaume Brac (cortometraje)
 2006 : L'intouchable de Benoît Jacquot
 2007 : Lisa et le pilote d'avion
 2009 : La grande vie de Emmanuel Salinger : Damien Demorvaux
 2010 : Madeleine et le facteur de Valérie Donzelli (cortometraje)
 2010 : La reine des pommes de Valérie Donzelli : Mathieu/Pierre/Paul/Jacques
 2011 : Polisse de Maïwenn : Gabriel
 2011 : La guerre est déclarée de Valérie Donzelli : Romeo
 2011 : Belleville Tokyo de Élise Girard : Julien Tourelle
 2014 : Seek McCartney de Wang Chao (coproducción entre China y Francia)

Enlaces externos

Directores de cine de Francia
Guionistas de cine de Francia
Actores de cine de Francia
Actores de televisión de Francia
Actores de París

Jérémie Elkaïm


Tabea Sellner, née Tabea Waßmuth le  à Gießen, est une footballeuse internationale allemande évoluant au poste d'attaquante avec le VfL Wolfsburg.

Biographie

En club
Tabea Waßmuth commence le football à cinq ans dans les équipes de garçons du Karlsruhe FV. En 2009, elle rejoint les équipes de jeunes du TSG 1899 Hoffenheim. En 2012, elle est championne d'Allemagne en junior puis en fin de saison 2012-2013 joue avec l'équipe réserve de Hoffenheim. En 2014, elle participe à la promotion de l'équipe réserve en deuxième Bundesliga.

En 2015, elle fait ses débuts avec l'équipe première en Bundesliga. Après une saison 2020-2021 bouclée à une historique troisième place, elle est recrutée par le VfL Wolfsburg, avec qui elle découvre la Ligue des champions. Dès sa première saison, elle termine la phase de groupes en tête du classement des buteuses avec 8 réalisations.

En équipe nationale
Waßmuth connaît sa première sélection en équipe d'Allemagne le  face au Monténégro lors des éliminatoires de l'Euro 2022 (victoire 0-3). Le , elle inscrit ses deux premiers buts en équipe nationale, contre l'Irlande, toujours lors des éliminatoires de l'Euro (victoire 1-3).

Statistiques

Palmarès

En club
 VfL Wolfsburg
 Championne d'Allemagne
 Champion : 2022
 Coupe d'Allemagne féminine de football
 Vainqueur : 2022 et 2023

Sélection
  Équipe du Allemagne
 Championnat d'Europe
 Finaliste : 2022

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1996
Naissance à Giessen
Footballeuse internationale allemande
Joueuse du 1899 Hoffenheim
Joueuse du VfL Wolfsburg

Tabea Sellner


La liste des sous-marins de la Suède rassemble les sous-marins commandés ou exploités par la marine royale suédoise au fil des ans.

Navires en service actif

 (1992-1997)

 (1983-1990)

 (2003-2004)
  anciennement de classe Västergötland
  anciennement de classe Västergötland

Véhicule de sauvetage en immersion profonde
 URF

Navires retirés du service

 , radié en 1936, démoli en 1946
 , radié en 1936, démoli en 1946

 , radié en 1935
 , radié en 1931

 , radié en 1937
 , radié en 1937

 , radié en 1943, démoli en 1944
 , radié en 1942, démoli en 1946
 , radié en 1943, démoli en 1944

 , radié en 1944, démoli en 1956
 , coulé en 1943, renfloué, démoli en 1944
 , radié en 1944, démoli

 , radié en 1944

 , radié en 1948
 , radié en 1947
 , radié en 1943

classe Delfinen
 , vendu en 1957, démoli
 , vendu en 1958, démoli
 , vendu en 1956, démoli

 , radié en 1959
 , radié en 1964
 , radié en 1960
 , radié en 1959
 , radié en 1964
 , radié en 1959
 , radié en 1963
 , radié en 1964
 , radié en 1959

 , radié en 1966
 , radié en 1966
 , radié en 1966

 (1941-1944)
 , radié en 1960
 , radié en 1960
 , radié en 1964
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Forellen, radié en 1970
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Aborren, radié en 1976
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Siken, radié en 1975
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Gäddan, radié en 1973
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Laxen, radié en 1976
 , reconstruit sous le nom de sous-marin d'attaque HMS Makrillen, radié en 1976

 (1954-1958)

 (1960-1961)

 (1967-1968)

 (1978-1979)

Autres
 , radié en 1922
 , coulé comme cible en 1924
 , radié en 1930

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Marine royale suédoise

Liens externes
 .

Liste de sous-marins
Bateau de guerre suédois

Liste des sous-marins de la Suède


Mukabele, bir kimsenin Kur'an'ı ezberden veya kitaptan yüksek sesle okuması ve onu dinleyen topluluğun da sessizce Kur'an'dan takip etmesidir. Mukabele anlamca karşılıklı verme, karşılıklı okuma anlamına gelir. Kur'an, Peygamber'in son Ramazan'ında okuduğu sıralama ile vefatından sonra Ebubekir zamanında mushaflaştırılmış, Osman zamanında teksir edilerek büyük şehirlere gönderilmiştir. 600'den fazla sahifeden oluşan kitap düzeni, takriben 20 sayfadan oluşan 30 cüze bölündü. Özellikle Ramazan aylarında her gün bir cüz okuyarak bayrama kadar bütün Kur'an'ı baştan sona okuma geleneği içinden mukabele geleneği doğmuştur.

Ayrıca bakınız
 Devr-i hatim

= Kaynakça
=

Kaynakça

Kur'an
İslami gelenekler

Mukabele


St. Anna ist eine römisch-katholische Kapelle im oberschwäbischen Wipfel, einem Ortsteil von Stetten. Sie gehörte bis 1923 zur Stadtpfarrei St. Stephan in Mindelheim. Allerdings wurde die kirchliche Gemeinde seit dem 17. Jahrhundert von Erisried pastoriert. Auf einem Katasterblatt aus dem frühen 19. Jahrhundert ist bereits eine Kapelle verzeichnet. 1899 wurde dieser Bau um einen Meter erhöht und bekam neue Fenster. Von 1948 bis 1949 wurde sie umfassend restauriert.

Baubeschreibung
Die mitten im Weiler gelegene Kapelle ist nach Westen ausgerichtet. Sie ist flachgedeckt und besitzt einen halbrunden Schluss. An den Längsseiten befinden sich je zwei Rundbogenfenster, im Osten befindet sich eine Rechtecktür. Das Äußere besitzt ein profiliertes Traufgesims, am Ostgiebel befinden sich profilierte Schrägen sowie Gesimsstücke beiderseits am Ansatz. Über dem Giebel befindet sich ein Dachreiter mit quadratischem Sockel und achteckigem Oberteil mit Spitzhelm. Dieser besitzt kleine Rundbogenöffnungen an den Hauptseiten und ist mit Blech gedeckt.

Innenausstattung

Das Deckenbild aus dem Jahr 1949 von G. Schwank zeigt die heilige Anna. Der um 1730 geschaffene, aus marmoriertem Holz bestehende Altar besitzt einen neuen Kastenstipes. In der Mitte des Aufbaus ist eine Rundbogennische mit von Halbsäulen flankiertem Tabernakel als Sockel. In der Nische steht eine Holzfigur der heiligen Anna Selbdritt. Die Säulen sind beiderseits vorgestaffelt, die konvexen Achsen sind zurückfliehend und besitzen rundbogige Muschelnischen. Darin befinden sich bäuerliche Statuetten des heiligen Sebastian und Wendelin. Ganz außen befinden sich zurückgestaffelte Säulen, über diesen ein verkröpftes Gebälk mit gebauchtem Fries. Über der Mittelnische ist ein Giebel mit Segmentgesims und einer Darstellung des Heiligen Geistes. Ein kleines Altarkreuz aus dem 18. Jahrhundert ist ebenfalls dort angebracht.

Unten abgeschnittene Ganzfiguren, die den heiligen Blasius und Augustinus zeigen und um 1500 geschaffen wurden, besitzen neue Attribute. Ein Kruzifix aus dem 16. oder 17. Jahrhundert sowie ein gegeißelter Heiland auf einer Konsole mit Rocaillen aus der Mitte des 18. Jahrhunderts befinden sich ebenfalls in der Kapelle.

Weblinks

Literatur

Erbaut im 19. Jahrhundert
Baudenkmal in Stetten (Schwaben)
Annakirche
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Kapelle im Bistum Augsburg
Bauwerk in Stetten (Schwaben)
Kirchengebäude in Europa

St. Anna (Wipfel)


iPhone 7 este un smartphone proiectat, dezvoltat și comercializat de compania americană Apple Inc. A fost lansat în a doua jumătate a anului 2016. Diagonala și rezoluția ecranului au rămas la fel în comparație cu modelele anterioare: iPhone 6S și iPhone 6s Plus. Grosimea telefonului este de 7,1-7,3 mm, excluzând ușor modulul camerei (două camere în iPhone 7 Plus). Smartphone-urile folosesc numai portul Lightning, după ce au pierdut conectorul tradițional TRRS mini-jack (3,5 mm) pentru conectarea căștilor cu fir. Telefoanele au primit, de asemenea, protecție împotriva apei și a prafului la nivelul IP67.

Istoric
Înainte de anunțul său oficial, mai multe aspecte ale iPhone 7 au fost zvonuri. Planurile Apple de a scoate conectorul de căști de 3,5 mm au primit o atenție semnificativă pentru mass-media . Alte zvonuri au inclus difuzoare stereo, o opțiune de stocare de 256 gigabyte și o baterie mai mare de 3.100 mAh. Informațiile despre vânzări în primul weekend sunt determinate de volumul livrărilor de dispozitive către magazine, și nu de cererea reală.

Specificații

Hardware
Telefoane iPhone 7 pare aproape identic cu iPhone 6S, printre diferențele: simetria de la capătul inferior. Dispozitivele sunt disponibile în trei culori tradiționale: «Silver» (argint), «Gold» (aur), «Rose Gold», și două versiuni noi de negru: «Black» și «Jet Black». În martie 2017, în cadrul unei campanii de caritate (RED), a fost prezentată o versiune cu roșu aprins.

În iPhone 7/7 Plus, mecanismul butonului "Acasă" a fost schimbat, spre deosebire de modelele anterioare, a pierdut mecanismul de presare și a devenit complet senzorial și sensibil la forța de presare; răspunsul tactil atunci când este presat este furnizat de vibrația telefonului - așa-numitul  "haptic [en]", implementat cu ajutorul Apple Taptic Engine. A salvat sistemul "Touch 3D" de la 6s.

iPhone 7/7 Plus a pierdut, de asemenea, jack audio TRRS mini-jack (3,5 mm) pentru conectarea căștilor. Compania sugerează să se folosească căști digitale de tip Lightning, fie să treacă la căști wireless AirPods bazate pe Apple W1 sau să utilizeze adaptoarele Lightning pentru TRRS (cel mai simplu adaptor de 10 dolari vine cu telefonul, sunt disponibile adaptoare care vă permit să încărcați căștile).

IPhone 7 este protejat împotriva prafului și a apei la nivelul IP67 (după cum se utilizează, gradul de protecție poate scădea), ceea ce corespunde (în cazul în care condițiile de funcționare sunt îndeplinite) rezistenței totale la praf și protecției împotriva imersiunii pe termen scurt în apă la o adâncime de 1 m. Defecțiunile cauzate de pătrunderea apei în aparat, ca mai înainte, nu sunt acoperite de garanție.

Sistemul Apple A10 "Fusion" constă din 4 nuclee de procesoare, dintre care două sunt procesoare de înaltă performanță și două economii de energie și un procesor grafic cu 6 nuclee. Procesorul este fabricat în conformitate cu tehnologia procesului FinFET 16 de către TSMC. Împreună cu procesorul, microsamblul InFO include 4 cristale de memorie.

Două modele de iPhone 7 diferă în funcție de dimensiune, rezoluția ecranului și numărul de camere. Modelul standard al iPhone 7 are o diagonală de afișare de 4,7 inch, o rezoluție de 1334x750 pixeli; dimensiunea telefonului este 138,3×67,1×7,1 mm, greutatea este de 138 de grame. Telefonul iPhone 7 Plus mărit folosește un ecran de 5,5 inch și rezoluție de 1080p; dimensiunea telefonului este 158,2 × 77,9 × 7,3 mm, greutatea este de 188 grame.

În ambele modele, se utilizează o cameră frontală FaceTime HD cu un nou senzor de rezoluție de 7 MP și o cameră principală iSight cu un senzor de 12 MP. Dispozitivul iPhone 7 Plus are o cameră principală suplimentară de 12 megapixeli cu un obiectiv teleobiectiv care are un zoom optic fix de 2 ori.

Telefoanele sunt echipate cu o memorie flash încorporată cu o capacitate totală de 32 (cu excepția modelului negru lucios Jet Black), 128 sau 256 GB, o parte a volumului fiind ocupată de sistemul de operare și de aplicațiile încorporate.

În funcție de piața țintă, iPhone 7 și iPhone 7 Plus pot sau nu, să fie compatibile cu rețelele CDMA. În primul caz, un modul de comunicare de la Qualcomm este integrat în telefoane, în al doilea - de la Intel. Sprijinul larg pentru benzi LTE, 3G și GSM este implementat în toate versiunile.

Software
IPhone-ul 7 a fost livrat inițial cu iOS 10 preinstalat. IPhone 7 Plus a primit un mod exclusiv de cameră portret în actualizarea software-ului iOS 10.1. Acest mod de fotografiere este capabil să producă un efect de bokeh utilizând analiza profunzimii câmpului celei de-a doua cameră cu lentile duble din spatele iPhone 7 Plus.

Accesorii
Fiecare iPhone 7 a venit inițial cu un adaptor Lightning-to-3.5-mm, deși acest lucru a fost omis începând cu data de 12 septembrie 2018. Apple vinde adaptorul în mod independent. Apple a prezentat, de asemenea, mai multe căști fără fir Bluetooth destinate în mod intenționat pentru utilizare cu iPhone 7, inclusiv AirPods, căști fără fir în ureche și trei noi produse pentru căști Beats. Toate cele patru produse utilizează un cip fără fir în interior, cunoscut sub numele de Apple W1, care este proiectat să ofere o operație Bluetooth de joasă putere și integrare cu dispozitive iOS și macOS (deși acestea sunt încă compatibile cu alte dispozitive compatibile Bluetooth).

Note

IPhone

IPhone 7


Hélder Manuel Gomes dos Reis mais conhecido como Hélder Reis (Lisboa, 25 de março de 1969) é um economista, gestor, político e professor universitário português. É atualmente o assessor económico do Presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa. Foi o Secretário de Estado Adjunto e do Orçamento entre 2013 e 2015.

Formação

É licenciado em economia pelo Instituto Superior de Economia e Gestão.

É mestre em economia monetária e financeira pelo Instituto Superior de Economia e Gestão, com tese na área orçamental.

É doutorado em gestão pela Universidade Lusíada de Lisboa.

Política

Foi Diretor-Geral do Gabinete de Planeamento, Estratégia, Avaliação e Relações Internacionais do Ministério das Finanças, o GPEARI.

Em 1999 assumiu, ainda no Ministério das Finanças funções na Direção-Geral de Estudo e Previsão (DGEP), tornando-se também membro do conselho de administração do Banco de Desenvolvimento do Conselho da Europa (CEB).

Em 2004 tornou-se adjunto dos Secretários de Estado dos Assuntos Fiscais durante a XV Legislatura, cargo que ocupou durante as 2 legislaturas seguintes, XVI e XVII.

Entre 2010 e 2013 foi coordenador da Comissão para o Acompanhamento do Acordo de Cooperação Económica entre Portugal e São Tomé e Príncipe.

Esteve envolvido em diversos grupos de trabalho tais como o grupo de trabalho para a monitorização da execução orçamental (2011), grupo de trabalho para o estudo da política fiscal, competitividade, eficiência e justiça do sistema fiscal (2009), grupo de trabalho para a revisão da Lei das Finanças Regionais (2006), grupo de trabalho para a revisão da Lei das Finanças Locais e grupo de trabalho para a reforma da tributação do património.

Desde 1993 que é professor universitário nas áreas de macroeconomia e econometria. Tem diversas publicações na área fiscal e orçamental. Atualmente dá aulas no Instituto Superior de Ciências Sociais e Politicas, Universidade de Lisboa.

Foi Secretário de Estado Adjunto e do Orçamento entre 2013 e 2015, no XIX Governo Constitucional e é desde 2016 o assessor económico do Presidente da República, Marcelo Rebelo de Sousa.

Vida

Foi professor do ex-primeiro-ministro Pedro Passos Coelho.

Leciona em conjunto com o ex-primeiro-ministro Pedro Passos Coelho nas áreas relacionadas com a macroeconomia no curso de Administração Pública do Instituto Superior de Ciências Sociais e Políticas

Naturais de Lisboa
Secretários de Estado de Portugal
Economistas de Portugal
Professores universitários de Portugal
Ministros de Portugal

Hélder Reis (economista)


Gedeão (em russo: Гедеон, em ucraniano: Гедеон; nascido: Grigori Zakharoviche Sviatopolk-Chetvertinski, em russo: Григорий Захарович Святополк-Четвертинский, em ucraniano: Григорій Святопо́лк-Четверти́нський; c. 1634, Chetvertnia, Volínia, Comunidade Polaco-Lituana - 6 de abril de 1690, Kiev, Hetmanato, Czarado da Rússia) foi Metropolita de Kiev, Galícia e Pequena Rússia (1688-1690). Era da família principesca de Sviatopolk-Chetvertinski, a linhagem Turov-Pinsk dos Rurikoviches.

Galeria

Ver também

 Lista de metropolitas de Kiev
 Adesão da Metrópole de Kiev ao Patriarcado de Moscou
 Igreja Ortodoxa Ucraniana

Referências

Nascidos em 1634
Mortos em 1690
Bispos ortodoxos
Metropolitas de Kiev
Bispos ortodoxos da Rússia
Bispos do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Bispos da Igreja Ortodoxa Russa
Bispos da Igreja Ortodoxa Ucraniana

Gedeão Chetvertinski


A 50.ª edição anual do American Music Awards foi realizada em 20 de novembro de 2022, no Microsoft Theater, em Los Angeles, Califórnia, nos Estados Unidos, em reconhecimento dos artistas e álbuns mais populares dentro do período de elegibilidade, de 24 de setembro de 2021 a 22 de setembro de 2022. Wayne Brady apresentou a cerimônia, que foi transmitida ao vivo na ABC.

As indicações foram anunciadas em 13 de outubro de 2022. Quatro novas categorias foram introduzidas este ano: Artista de Afrobeats Favorito, Artista de K-pop Favorito, Canção de Rock Favorita e Álbum de Rock Favorito. Bad Bunny liderou as indicações no geral com oito, enquanto Beyoncé e Taylor Swift foram as artistas femininas mais indicadas com seis cada. Imagine Dragons e Måneskin ganharam o maior número de indicações para grupo, com quatro cada.

Swift ganhou todas as seis indicações, incluindo Artista do Ano, e estendeu seu recorde como a artista mais premiada na história do AMA, com 40 vitórias no total. Um prêmio especial, Canção da Alma, foi entregue a Yola. Lionel Richie foi homenageado com o Icon Award.

Antecedentes
Em 15 de setembro de 2022, a Dick Clark Productions e a ABC anunciaram que a 50.ª edição do American Music Awards (AMAs) seria realizada em 20 de novembro no Microsoft Theater em Los Angeles, com Jesse Collins como produtor executivo do show junto com Dionne Harmon e Jeannae Rouzan-Clay, e Larry Klein como produtor. As indicações foram marcadas para serem reveladas em 13 de outubro. Os ingressos para o show foram colocados à venda em 7 de outubro através da AXS. A cerimônia foi transmitida ao vivo na ABC e ficou disponível para streaming no dia seguinte no Hulu.

Apresentações

Apresentadores
Wayne Brady foi anunciado como apresentador da cerimônia em 24 de outubro de 2022. A lista completa de apresentadores foi anunciada através do Twitter em 18 de novembro.

 Sheryl Lee Ralph – apresentou Artista Revelação do Ano
 Meghan Trainor – apresentou Artista de Rock Favorito
 Niecy Nash-Betts  – apresentou Duo ou Grupo de Country Favorito e introduziu Anitta
 Kelly Rowland – apresentou Artista Masculino de R&B Favorito
 Jimmie Allen e Brady – introduziu Carrie Underwood; Allen fez uma breve homenagem à falecida Loretta Lynn antes de introduzir Underwood
 Karrueche Tran – apresentou Álbum de Pop Favorito
 Ellie Goulding – apresentou Artista Latina Favorita
 Latto – apresentou Artista de Afrobeats Favorito
 Jessie James Decker e Roselyn Sánchez – apresentou Canção de Rock Favorita
 Melissa Etheridge – introduziu Pink (para o tributo a Olivia Newton-John)
 Liza Koshy – apresentou Canção de Hip-Hop Favorita
 Sabrina Carpenter e Dustin Lynch – apresentou Vídeo Musical Favorito
 Kim Petras – apresentou Canção de Pop Favorita
 Dan + Shay – apresentou Artista do Ano
 Smokey Robinson – introduziu Lionel Richie (para a apresentação do Icon Award)

Vencedores e indicados
As indicações foram reveladas em 13 de outubro de 2022. Becky G anunciou os indicados para Artista Revelação do Ano no Good Morning America. Os indicados para todas as outras categorias foram compartilhados através da conta do AMAs no Twitter. Bad Bunny recebeu o maior número de indicações para qualquer artista com oito, incluindo sua primeira indicação em Artista do Ano. Taylor Swift ganhou um recorde de nona indicação na mesma categoria, que incluiu sete indicados este ano, marcando a contagem mais alta que a categoria viu em comparação com as cinco cerimônias anteriores, onde apenas cinco indicados foram escolhidos de cada vez. Swift, Beyoncé e Drake receberam seis indicações cada, sendo as duas primeiras as artistas femininas mais indicadas. Imagine Dragons e Måneskin empataram com o maior número de indicações para grupo com cinco cada. Mais de 40 artistas foram indicados pela primeira vez, incluindo Anitta, Jack Harlow, Latto e Tems. Elton John recebeu duas indicações, para Colaboração do Ano e Artista em Turnê Favorito, estabelecendo o recorde como o artista mais reconhecido na história do AMA até hoje–ele foi indicado pela primeira vez na cerimônia inaugural em 1974.

A votação em todas as categorias, exceto em Artista de K-pop Favorito, abriu no mesmo dia no site do AMAs e no Twitter. Quatro novas categorias foram adicionadas este ano: Artista de Afrobeats Favorito e Artista de K-pop Favorito, respectivamente, Canção de Rock Favorita e Álbum de Rock Favorito. As categorias de Trilha Sonora Favorita e Artista em Turnê Favorito foram restaurados à lista após a reabertura dos cinemas e a retomada das turnês após o levantamento das restrições da pandemia no início do ano. Canção Tendência Favorita foi removida. A votação para Artista de K-pop Favorito começou em 1 de novembro e ocorreu nas plataformas mencionadas, bem como no recém-lançado servidor de Discord do AMA. É a única categoria que a votação foi até o dia da cerimônia—todas as outras categorias foram encerradas em 14 de novembro—terminando uma hora após o início da cerimônia.

Os vencedores de 25 prêmios não televisionados foram anunciados antes da hora da cerimônia, por meio de uma transmissão ao vivo de áudio no Twitter e no Discord, apresentada por Tetris Kelly da Billboard, Tiffany Taylor da The Hollywood Reporter e o cantor de K-pop Mark Tuan. O resto foi revelado durante a transmissão ao vivo na televisão. Taylor Swift se tornou a artista mais premiada da noite, ganhando todas as seis indicações, incluindo Artista do Ano. Ela estendeu seu recorde como a artista mais premiada da história do AMA, com 40 vitórias no total. Elton John ganhou a categoria Colaboração do Ano, marcando sua primeira vitória desde 1988. Um novo prêmio, Canção da Alma, que "destaca um artista emergente e voltado para uma missão que inspirou mudanças e invocou a justiça social por meio de suas letras", foi entrege a Yola por sua canção "Break the Bough", da trilha sonora de Elvis. Lionel Richie foi homenageado com o Icon Award.

Os vencedores estão listados em primeiro e destacados em negrito.

2022
Prémios de música em 2022
Eventos de novembro de 2022
2022 em Los Angeles

American Music Awards de 2022


Med Jens Bjerre blandt kannibaler er en ekspeditionsfilm instrueret af Jens Bjerre efter manuskript af Jens Bjerre.

Handling
Jens Bjerre optog filmen under en rejse/ekspedition i 1954. Hjemvendt lavede han en stum film, som han havde med på sine foredragsturneer i hele landet. I 1978, på SFCs foranledning, fik filmene lagt lyd på af Jens Bjerre. Speak, effektlyde og musik.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1978

Ekspeditionsfilm fra Danmark

Med Jens Bjerre blandt kannibaler


Lucas Daniel Till (născut la 10 august 1990) este un actor american. El a început să joace de la o vârstă fragedă și a apărut într-o serie de filme și seriale, având roluri inclusiv în House și Hannah Montana: The Movie. El este cel mai bine cunoscut pentru rolul său ca Havok în X-Men începând cu anul 2011 și va juca rolul lui Angus MacGyver în MacGyver începând cu toamna anului 2016.

Viața timpurie
Till s-a născut în Fort Hood, Texas, Statele Unite ale americii, fiul lui Dana Lyn (născută Brady) și John Mark Till, un locotenent-colonel în Armată. El are un frate mai mic, Nick (n. 1997). Till și-a petrecut mare parte din copilărie în Marietta, Georgia. După filmarea pentru Hannah Montana: Filmul în Savannah, Till s-a întors acasă pentru a absolvi cu promoția din 2008 a Kell High School. După absolvire s-a mutat la Los Angeles, California pentru a-și continua cariera de actor.

Cariera
Destul de devreme părinții lui au devenit conștienți de capacitatea lui de a imita voci și personaje. Joy Pervis l-a descoperit pe Till în timp ce era prezent la clasa de actorie unde l-a înscris mama acestuia. Când avea 10 ani, a inceput să apară în reclame. La vârsta de 12 ani el a jucat în Adventures of Ociee Nash în rolul lui Harry Vanderbilt, bătăușul personajului principal. În 2004, Till a jucat rolul lui Jay în filmul Lightning Bug în Fairview, Alabama. Primul său rol important a fost Jack Cash, fratele mai mare al lui Johnny Cash, care a murit într-un accident la o fabrică de cherestea, în filmul biografic Walk the Line. După Walk the Line, Till a fost prezent într-o serie de filme independente și filme pentru televiziunea Lifetime. În 2008, Till a participat la audiția pentru Hannah Montana: Filmul în care joacă Miley Cyrus și a primit rolul lui Travis Brody. Într-un interviu Till a spus că înainte de filmare nu a călărit niciodată un cal. Till a mai declarat că el nu are în plan să joace pentru un alt film Disney. El a lucrat alături de actorul Jackie Chan în filmul The Spy Next Door, în care Till joacă rolul unui spion rus. De asemenea, el a jucat și în videoclipul lui Taylor Swift "You Belong with Me". El a jucat într-un episod din House, și în Leo Little's Big Show , împreună cu Emily Osment.[necesită citare]

În 2008, Till a jucat rolul lui Jensen în filmul  Dance of the Dead , care a fost ales de regizorul Sam Raimi pentru distribuție prin Lions Gate Entertainment și Ghost House Pictures.

Till l-a jucat pe Havok în X-Men spin-off, X-Men: First Class (2011), regizat de Matthew Vaughn. ulterior, el a jucat în filmul independent All Superheroes Must Die (2013), și mai târziu a revenit ca Havok în continuarea X-Men: Days of Future Past (2014) și X-Men: Apocalypse (2016). El va juca, de asemenea, ca Angus MacGyver în serialul MacGyver, și va juca în filmul de animație Monster Trucks, regizat de fondatorul Blue Sky Studios, Chris Wedge.

Filme

Premii

Referințe

Legături externe
 Lucas Până Oficiale De MySpace

Nașteri în 1990
Americani de origine engleză
Americani de origine germană
Americani de origine elvețiană
Oameni în viață

Lucas Till


Ahmed Reşad Paşa, genç yaşta ölen kızı Suad hanımın anısına bu camiyi yaptırmış, caminin inşaasından sonra bu civara Suadiye denmeye başlanmıştır. Ahmed Reşad Paşa'nın Kozyatağı civarında eskiden bir müddet restoran olarak da kullanılan yazlık konağı bulunmaktadır. 1909 yılında bu cami inşa edilmiştir.

Suadiye Camii kare plan üzerine tek kubbeli olarak inşa edilmiştir. Dış cephesi ve minaresi Malta taşındandır. İç duvarları çini ile kaplı olup, mihrap, minber ve kürsü mermerdendir. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu caminin bahçesinde şadırvan ve çeşme bulunmaktadır.

Kaynakça

Kadıköy'deki camiler

Suadiye Camii


Mejillones (İspanyolca: "mejillón" = Midye kelimesinin çoğul formu), Kuzey Şili'nin Antofagasta Bölgesi'nde bir liman şehri ve eski güherçile limanı. Eyalet başkenti Antofagasta'nın 75 km kuzeyinde bulunur.

Şehir 1867 yılında kurulur. Bir tarafta Bolivya ve Peru diğer yanda Şili 'nin bulunduğu "Pasifik Savaşı"'nın (Guerra del Pacífico, 1879-1883), (Güherçile Savaşı olarak da adlandırılır) Mejillones ile beraber Antofagasta Eyaleti Bolivya'ya aitti ve bu ülkenin denize giden tek geçişiydi. Ancón'daki barış antlaşmasıyla Bolivya buralarını Şili'ye kaybeder.

19. ve 20. yüzyılda bu küçük şehir önemli bir güherçile ihraç limanıydı.

Antofagasta bölgesi'ndeki şehirler
Şili'deki liman kentleri

Mejillones


Mehmet Tahsin Hüdayioğlu (1880, Maraş - 6 Mayıs 1947), Türk hukukçu ve siyasetçi.

Mülki İdadi mezunudur ve Husûsî eğitim almıştır. Belediye ve Liva İdare Meclisi Üyeliği, İl Genel Meclisi ve Daimî Encümen Üyeliği yapmıştır. Osmanlı Meclis-i Mebûsan IV. Dönem Maras Mebusu ve TBMM I. ve II.Dönem Maraş Milletvekilidir. Isparta İstiklâl Mahkemesi üyeliği yapmıştır. Ankara İstiklâl Mahkemesi tarafından 7 Nisan 1926 tarihinde Milletvekilliğinden düşürülmüştür. Evli ve altı çocuk babasıdır.

Kaynakça

Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Kahramanmaraş üyeleri
TBMM 1. dönem Kahramanmaraş milletvekilleri
TBMM 2. dönem Kahramanmaraş milletvekilleri
Isparta İstiklâl Mahkemesi üyeleri
1880 doğumlular
Kahramanmaraş doğumlu siyasetçiler
1947 yılında ölenler

Mehmet Tahsin Hüdayioğlu


Robert H. "Bob" Anderegg (Monroe, Wisconsin, ) es un exbaloncestista estadounidense que disputó una temporadas en la NBA y otra más en la ABL. Con 1,90 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas en los Spartans de la Universidad Estatal de Míchigan, en las que promedió 14,2 puntos y 6,5 rebotes por partido. En sus dos últimas temporadas fue incluido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo segunda posición del Draft de la NBA de 1959 por New York Knicks, donde jugó una temporada como suplente, promediando 4,0 puntos y 2,1 rebotes por partido.

Tras ser despedido por el conjunto neoyorquino, en 1961 ficharía por los Hawaii Chiefs de la ABL, donde jugaría una temporada antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Bob Anderegg en ultimatenba.com

Baloncestistas de Wisconsin
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Michigan State Spartans
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Long Beach Chiefs
Nacidos en Wisconsin

Bob Anderegg


El castillo de Clará es un castillo románico situado en el término municipal de Moyá, en la comarca del Moyanés.

Está situado a un kilómetro del pueblo en dirección a Manresa, sobre la montaña de San Andrés, a 800 metros de altitud. Se encuentra en ruina, se conserva una parte de una torre.

Historia
Sus orígenes se deben al deseo de protección de la villa de Moyá, se trataba de un castillo fronterizo, y su término coincidía plenamente con el de la villa, de manera que a lo largo de toda la documentación más antigua (912, 915) se da esta asociación mencionada.

Este castillo, junto con muchos otros, consta en la dote (993) de Ermesenda de Carcasona, esposa del conde Ramón Borrell. Amat Elderic, el primer senescal del conde de Barcelona, fue feudatario. La señoría continuó siendo de los condes de Barcelona hasta que en 1246, por permuta hecha con el rey Jaime I, el castillo y la villa de Moyá pasaron al obispo de Vich. No fue un traspaso definitivo, dado que en 1260 los volvió a vender, ahora a la canónica de Santa María de Estany, y otra vez en 1288.

Los castellanos debieron ser en primer tiempo los Gallifa, y más tarde los Rocafort, vinculados matrimonialmente a Gallifa. Hacia 1057 dos castellanos de nombre Ramón (un hijo de María, el otro de Adaltrud) juran fidelidad a Ramón Berenguer I y la condesa Almodis por el castillo de Clará. El hijo de uno de estos dos, Bernat Ramón de Gallifa, hizo un convenio con los condes en 1065 sobre el castillo de Clará. En 1178 ya constan los Rocafort como castellanos de Clará.

Clará fue uno de los castillos afectados por las órdenes de demolición de castillos y casas fuertes catalanes ordenada por Felipe V como venganza de la oposición a su persona de los catalanes durante la guerra de Sucesión, y a partir de ese momento permaneció abandonado, siendo fruto del paso del tiempo y de la expoliación de los campesinos cercanos para obtener piedras de calidad para rehacer las masías, práctica muy habitual con los castillos abandonados a lo largo de la Edad Moderna, y hasta bien entrada la contemporánea.

Arquitectura

A pesar de su estado de ruina, es posible ver con claridad la distribución del castillo y sus principales elementos.

Está compuesto por una torre maestra, situada en el lugar más alto de la colina, y unas dependencias anexas. La torre es de planta circular, construida con sillares pequeños, y lo que queda tiene unos 5 m de altura. El muro tiene unos 2 metros de espesor, más en la parte baja que a medida que sube, donde se va adelgazando, como es habitual en las torres de los castillos medievales. El diámetro exterior es de 6,8 m y tiene una bóveda medio hundida. Junto a la torre hay una cisterna, y al norte, los restos de dos naves trapeciales comunicadas entre sí y con saeteras. Al sur hay dos salas de planta irregular.

El aparato de la torre está constituido por sillares de tamaño medio formando hiladas regulares, que confieren una cierta estética al paramento. Se puede datar en el , según la bibliografía consultada. El resto de construcciones son de épocas posiblemente un poco posteriores, siempre dentro de la época medieval.

Bajo los restos del castillo está la capilla de San Andrés de Clará, del siglo  o .

Véase también
 Bienes de interés cultural de la provincia de Barcelona

Referencias

Bibliografía
 BENET I CLARÀ, Albert; JUNYENT I MAYDEU, Francesc; MAZCUÑAN I BOIX, Alexandre. "Castell de Clarà". XI El Bages. Barcelona, Fundació Enciclopèdia Catalana, 1984 (Catalunya Romànica, XI). ISBN 84-85194-57-8
 CATALÀ i ROCA, Pere; PLANELLA I RIERA, Josep Mª. "Castells de Moià, Clarà, Rodors i Nou de Moià". Els Castells catalans, vol. V. Barcelona: Rafael Dalmau Editor, 1997 (2a edició). ISBN 84-232–0335-2, pàgs. 667–681

Enlaces externos

Clara
Clara
Clara
Moyanés

Castillo de Clará


L'église Saint-Étienne est une église située à Mortagne-sur-Gironde, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique
Les origines de cette église remontent au moins au , même s'il ne subsiste plus guère d'éléments datant de cette période, sinon quelques pans de murs (parties du chevet et du transept) et une série de chapiteaux historiés au niveau des croisillons (inscrits aux monuments historiques).

Au Moyen Âge, elle est une des deux églises paroissiales de la ville, avec l'église Notre-Dame, aujourd'hui disparue. Siège d'un prieuré conventuel augustinien, elle a autorité sur plusieurs paroisses alentour, dont Cozes, Saint-Seurin-d'Uzet, Gémozac ou Champagnolles. Incendiée et pillée durant les Guerres de religion par les troupes d'Agrippa d'Aubigné, elle est reconstruite une fois la paix revenue, mais est de nouveau en fort mauvais état au début du .

Une grande campagne de travaux est menée à partir de 1769, sous la direction du tailleur de pierre Martin Blondeau et du charpentier Daniel Maurice. Au siècle suivant, le clocher, fissuré, nécessite une surveillance constante. Après délibérations, il est finalement décidé d'en construire un nouveau. Deux architectes s'opposent quant au parti à mettre en œuvre : Gustave Alaux, adepte du style néogothique, et Antoine Brossard, tenant du néoclassicisme. La proposition d'Alaux l'emporte finalement, et en 1859, le clocher-porche en pierre de Bourg, couronné d'une flèche servant d'amer aux navigateurs, est édifié. Il est repris en 1870 par l'architecte Aimé Bonnet. Les travaux de sculpture du clocher-porche sont assurés par Aristide Belloc.

L'église Saint-Étienne, d'une grande sobriété, est en forme de croix latine. Elle comprend une nef unique de quatre travées, éclairée par une série de baies en plein cintre où ont été placés des vitraux colorés, issus des ateliers Dagrant et datant de 1889. Le transept conserve une série de chapiteaux médiévaux, seules survivances de l'ancienne église. Des pilastres servent d'appui à une voûte d'arêtes en anse de panier, qui couvre la quasi-totalité de l'édifice. En ciment armé, . De nombreux indices semblent indiquer la présence d'une crypte sous le croisillon nord ; la tradition veut que des compagnons de Charlemagne y aient été inhumés. Plusieurs religieux et différentes personnalités mortagnaises sont enterrées sous les dalles de l'église, suivant une coutume ancienne.

Le mobilier de l'église comprend un retable d'époque Louis XVIII, dans un goût proche de celui de Saujon, une chaire Louis XIII, un chemin de croix du  et une statuaire datant essentiellement du .

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ermitage monolithe de Mortagne-sur-Gironde
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Mortagne-sur-Gironde
Monument historique inscrit en 1987
Mortagne-sur-Gironde
Mortagne-sur-Gironde
Église néo-gothique en Nouvelle-Aquitaine

Église Saint-Étienne de Mortagne-sur-Gironde


سعيد موسى  (19 مارس 1944 -) هو سياسي من بليز ورئيس وزرائها من 28 أغسطس 1998 حتى 8 فبراير 2008. وهو ابن حميد موسى، والذي هو مهاجر فلسطيني من رام الله. سعيد هو الرابع من بين أبناء حميد موسى الثمانية.

درس القانون في جامعة مانشستر في بريطانيا وتخرج منها بمرتبة الشرف في 1966.

التحق بالحزب الاتحادي الشعبي (PUP)، أصبح عضواً في البرلمان أكثر من مرة، كما تولى منصب وزير التطوير الاقتصادي بين 1979 - 1984 كما عمل في اللجنة التي وضعت الدستور البليزي. وبين عامي 1989 -1993 تولى منصب وزير الشؤون الخارجية والتعليم. ومنذ 1996 تولى قيادة الحزب الاتحادي الشعبي وقاده إلى النصر في انتخابات 1998 و2003 حيث بات سعيد موسى هو رئيس الوزراء. وقد قاد موسى بلاده خلال عقد من الزمان محققاً قدراً كبيراً من التنمية، وامتازت سياسته بكونها في يسار الوسط. إلا أن شعبيته تدهورت في أواخر فترته الرئاسية الثانية على خلفية الفساد الذي اعترى المجلس الوزاري لحكومته. وهو ما أدى لخسارة حزبه بشكل فادح في انتخابات 2008، ورغم أن سعيد موسى بقي محتفظاً بمقعده في دائرته الانتخابية، إلا أنه خسر منصبه كرئيس الوزراء.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة كايو
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
بليزيون من أصل فلسطيني
خريجو جامعة مانشستر
رؤساء حكومات في أمريكا الشمالية في القرن 21
رؤساء وزراء بليز
سياسيون فلسطينيون
محامون بليزيون
مسيحيون فلسطينيون
مواليد 1363 هـ
مواليد 1944
وزراء خارجية بليز
وزراء مالية بليز

سعيد موسى


جون مالكوفيتش  ممثل أمريكي.

نشأته
من مواليد 9 ديسمبر 1953

حياته المهنية
حاصل على جائزة الإيمي 1986 كأفضل ممثل مساند عن دوره في موت بائع.

قائمة أعماله

أفلام

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بنتون
أشخاص من كريستوفر
أمريكيون مغتربون في إنجلترا
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل صربي
أمريكيون من أصل فرنسي
أمريكيون من أصل كرواتي
أمريكيون من أصل مونتينيغري
حائزون على جائزة إيمي
حائزون على جائزة دراما ديسك
حاصلون على نيشان الاستحقاق الأوكراني من الدرجة الثالثة
خريجو جامعة إلينوي الشرقية
خريجو جامعة إلينوي الحكومية
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو من إلينوي
مخرجو أفلام من إلينوي
مغتربون أمريكيون في فرنسا
ملحدون أمريكيون
ملحدون من أصل مسيحي
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من أصل صربي
ممثلون من ولاية إلينوي
منتجو أفلام أمريكيون
مواليد 1953
مواليد في كريستوفر

جون مالكوفيتش


Natura 2000-område nr. 83 Blåbjerg Egekrat, Lyngbos Hede og Hennegårds Klitter  har samlet et areal på 692 hektar og består af et EU-habitatområde (H72). Størstedelen af området, (595 ha/ca. 86 %) er statsejet. De store fredede klitheder, Lyngbos Hede og Hennegårds Klitter er sammen med Blåbjerg Egekrat centrale elementer i området.

Beskrivelse
Det højeste punkt i området ligger i Blåbjerg Klitplantage med klittoppen "Blåbjerg" på 64 moh.
Tidligere har husdyr afgræsset arealerne, men i dag bruges områderne rekreativt. Områdets største naturværdier ligger i de klitnaturtyper, der er karakteristiske for den jyske vestkyst. Naturtyperne klithede og grå/grøn klit er de mest udbredte i området, og langs med stranden findes hvid klit og forklit. Spredt i området findes mere artsrige klit-og tørvelavninger. Syd for Blåbjerg er der et stort naturligt egekrat, som udgør en væsentlig del af landets samlede areal med habitatnaturtypen skovklit. Natravn og hedelærke yngler i området.

Fredninger
Blåbjerg og det nærliggende egekrat på 60 hektar i Blåbjerg Klitplantage blev fredet tilbage i 1909.
Lyngbo Hede blev fredet i 1966 med det formål at bevare klit- og hedearealerne.
Det fredede areal omfatter 236 ha.
Et område på 80 ha ved Hennegårds klitter blev i 1993 fredet med det formål
at sikre et åbent hedeareal og beskytte floraen og faunaen.

Videre forløb
Natura 2000-planen blev vedtaget i 2011, hvorefter kommunalbestyrelserne
og Naturstyrelsen udarbejdede bindende handleplaner for
gennemførelsen af planen. Planen videreføres og videreudvikles i anden planperiode 2016-21. Natura 2000-området ligger i Varde Kommune, og naturplanen koordineres med vandplanerne for 1.10 Hovedvandopland Vadehavet, Vesterhavet samt 1.8 Ringkøbing Fjord.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Om naturplanen på Naturstyrelsens websider
 Naturplanen
 Naturplanen 2016-2021
 Basisanalysen 2006
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
Lokaliteter i Varde Kommune
Fredede arealer i Danmark
EU-habitatområder i Danmark


برج التجاري هو ناطحة سحاب تقع في وسط مدينة فرانكفورت، ألمانيا. بعد أن كانت في عام 1997 كما أنها تحتل المرتبة أطول مبنى في أوروبا حتى عام 2005 عندما حصل على تجاوزتها انتصار - قصر في موسكو. البرج هو اثنان فقط من متر طولا برج المعرض وهو الموجود أيضا في فرانكفورت. وقد برج المعرض هو أطول بناء في أوروبا قبل البناء للبرج التجاري.

مع ارتفاع 259 متر، 56 القصص، وهو يوفر 121000 متر مربع من المكاتب لمقر التجاري، بما في فصل الشتاء والحدائق والاناره الطبيعية والجوية في التداول. إشارة الضوء على قمة البرج يعطي البرج مجموعة من الطول 300،1 متر.

مراجع

وصلات خارجية
 برج التجاري على emporis.com

تأسيسات سنة 1997 في ألمانيا
فرانكفورت
مبان إدارية اكتملت في 1997
مبان ومنشآت في ألمانيا
منشآت نورمان فوستر
ناطحات سحاب في أوروبا
ناطحات سحاب في فرانكفورت
البنك التجاري الألماني

برج التجاري


Aşağıgülbahçe, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşim, Kömraş köyünün ikiye ayrılmasıyla oluşmuştur. 1518 tahririnde Çemişgezek sancağı Kirpüzek nahiyesine bağlı, Ekrad-ı Kömreşlü cemaatinin yaşadığı bir köy olarak görülmektedir. 1530 yılı tahririnde yerleşim "Kömroşlu kışlağı" adıyla kaydedilmiştir. 1935 yılı nüfus sayımında Kömraş adıyla yer alan yerleşim, kısa süre sonra ikiye ayrılmış ve 1940 yılı nüfus sayımında Aşağı kömraş adıyla Şavak nahiyesinin merkez köyü olarak görülmektedir. 1945 yılı nüfus sayımından itibaren nahiye merkezi konumunda olmayan köyün ismi, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 73 km, Pertek ilçesine 20 km uzaklıktadır. Keban Baraj Gölü'ne 2 km mesafededir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Pertek belde ve köyleri

Aşağıgülbahçe, Pertek


Electron es un género de aves de la familia Motmotidae. Incluye a dos especies de aves nativas de México, América Central y Sudamérica.

Especies
Se distinguen las siguientes especies:
 Momoto carenado, Electron carinatum
 Momoto picoancho, Electron platyrhynchum

Referencias

Enlaces externos

Momotidae
Géneros de aves

Electron (animal)


Les Actinophryida sont un ordre d'algues de l'embranchement des Ochrophyta et de la classe des Raphidophyceae

Liste des familles
Selon  :
 Actinophryidae Dujardin
 Actinosphaeriidae Cavalier-Smith
 Helioraphidae Cavalier-Smith

Selon  :
 Actinophryidae

Notes et références

Références taxinomiques

Classe d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta

Actinophryida


بلدية سان خوان دي غريدوس (بالإسبانية: San Juan de Gredos) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان خوان دي غريدوس 338 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان خوان دي غريدوس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان خوان دي غريدوس


Karl Samwer ist der Name folgender Personen:

* Karl August Friedrich Samwer (1861–1946), deutscher Jurist und Versicherungsdirektor
 Karl Friedrich Lucian Samwer (1819–1882), deutscher Jurist und Staatsrechtslehrer

Karl Samwer


Atsushi Kawata (født 18. september 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokushima Vortis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Atsushi Kawata


An Vallisneria densiserrulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tomitaro Makino, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tomitaro Makino. An Vallisneria densiserrulata in nahilalakip ha genus nga Vallisneria, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vallisneria

Vallisneria densiserrulata


Carbonia (sardinski: Carbònia, Crabònia) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 111 metar i ima populaciju od 28 581 stanovnika. Prostire se na teritoriju od 145,54 km². Gustoća naseljenosti je 196 st/km².Susjedne općine su: Gonnesa, Iglesias, Narcao, Perdaxius, Portoscuso, San Giovanni Suergiu i Tratalias.

Izvori

Općine u pokrajini Južna Sardinija

Carbonia


Gara Beclean pe Someș este o stație de cale ferată care deservește orașul Beclean, județul Bistrița-Năsăud, România.

Beclean pe Someș

Gara Beclean pe Someș


Pitchaya Sudbanthad (thaï : พิชญ สุดบรรทัด), né en  à Bangkok, est un écrivain romancier et essayiste thaïlandais. C'est un des quelques écrivains thaïlandais, avec Pira Sudham, S.P. Somtow et Rattawut Lapcharoensap, dont l'œuvre originale est écrite en anglais et non en thaïlandais. Son premier roman Bangkok Déluge (Bangkok Wakes to Rain ; litt. Bangkok se réveille sous la pluie) est sélectionné comme livre remarquable de l'année 2019 par le New York Times et le Washington Post.

Biographie
Pitchaya Sudbanthad est né à Bangkok en 1976 puis il a grandi en Thaïlande, Arabie saoudite et Amérique du Sud. En 2021, il vit à Brooklyn et à Bangkok.

Œuvres

Essais
Pitchaya Sudbanthad publie dans un premier temps de nombreux courts textes dans le Web'zine indépendant  (TMN) :

 New York New York : Motherless Stadium, février 2004 ; Cloak and Daggers, juin 2004 ; Your Books and Neighbors, janvier 2005 ; Bus Bus Riddim, juin 2010
 Autres : Swimming, mars 2004 ; The Brooklyn Pigeons Wars, août 2004 ; No Yellow Jersey Here, juillet 2005 ; Do Right Man, septembre 2005  ; A Walk in the Park : New-York Part 1, septembre 2006 ; Consuming Obama, novembre 2006 ; Bangkok Anew, décembre 2008 ; Pieces of the World, septembre 2010
 Under the thai umbrella (texte et recette de cuisine) : Kluay Buat Chee, janvier 2013 ; Pad Thai, février 2013 ; Ja Mongkut, février 2013 ; Of North and South, mars 2013 ; Panang Curry Lasagna, avril 2014

Il a écrit en 2019 et 2020 sur le website Literary Hub :

 The Astronomical Cost of Clean Air in Bangkok, février 2019

 Letter From Brooklyn : Finding Justice in the Streets, juin 2020

Roman

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1976
Naissance à Bangkok
Écrivain thaïlandais de science-fiction
Écrivain de langue anglaise

Pitchaya Sudbanthad


سفير الأمم المتحدة للنوايا الحسنة ؛ تلجأ الأمم المتحدة إلى التعاون مع شخصيات عامة لها مكانة في منطقتها للقيام ببعض الأعمال الإنسانية، ويطلق على هذه الشخصية (سفير الأمم المتحدة للنوايا الحسنة) وهو تكليف تشريفي لمشاهير العالم من قبل المنظمات المختلفة للأمم المتحدة، وهي ليست صفة سياسية دبلوماسية كالتي يحملها سفراء الدول المختلفة لدى الدول الأخرى. وأهداف هذا التكليف هو المساعدة في دعم مختلف القضايا التي تعالجها الأمم المتحدة سواء كانت اجتماعية أو إنسانية أو اقتصادية أو متعلقة بالصحة والغذاء. فالغرض من استخدام المشاهير أن شهرتهم تساهم في نشر الوعي والدعم تجاه هذه القضايا. ويمكن لهذا التكليف أن يكون على مستوى دولي أو إقليمي أو محلي في نطاق دولة الشخصية الشهيرة.

يوجد هناك منظمات تابعة للأمم المتحدة لها سفراء النوايا الحسنة و منهم:
 سفراء النوايا الحسنة لمفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين.
 سفراء النوايا الحسنة لمنظمة الأغذية و الزراعة التابعة للأمم المتحدة.
 سفراء النوايا الحسنة لليونسيف.
 سفراء النوايا الحسنة لليونسكو.

من هم سفراء النوايا الحسنة
سفراء النوايا الحسنة هم مجموعة من الشخصيات العامة الأكثر تأثيراً وشهرة والذين يوفرون الدعم للمفوضية في كل ركن من أركان العالم. يسخرون نفوذهم خدمة لقضايا اللاجئين والأشخاص الذين تعنى بهم المفوضية ويظهرون تفانياً لا مثيل له.

المنظمات والهيئات
المنظمات التي لها سفراء نوايا حسنة:
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والعلم والثقافة - اليونسكو -
 برنامج الأمم المتحدة الإنمائي -
 صندوق الأمم المتحدة للسكان -
 مفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين -
 صندوق الأمم المتحدة للأطفال - اليونيسيف -
 منظمة الأمم المتحدة للإنماء الصناعي - يونيدو -
 صندوق الأمم المتحدة لتنمية المرأة - يونيفيم -
 منظمة الصحة العالمية - الهو -

بعض من سفراء النويا الحسنة
 الشيخة ريما الصباح
 أنجلينا جولي
 ديديه دروجبا
 نانسي عجرم
 عادل إمام
 دريد لحام
 جاكي شان
 حسين فهمي
 يزيد الراجحي
 الأمير فيصل بن تركي
 د. نصير شاهر الحمود
 سامي الجابر
 منى واصف
 ميسي
 صفية العمري
 أودري هيبورن
 جورجيو أرماني
 بهية الحريري
 جان ميشال جار
 صوفيا لورين
 فايز المالكي
 كاظم الساهر
 أناطولي كاربوف
 كريم الغربي
 محمد عساف

استقالة بعض السفراء
استقال بعض السفراء العرب من تكليفهم بمهمة «سفير النوايا الحسنة» احتجاجا على بعض المواقف الدولية والإقليمية كما حدث في حرب لبنان عام 2006. ومنهم سعاد عبد الله وصفية العمري وجمال سليمان وحسين فهمي ودريد لحام.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للأمم المتحدة

مراجع

ألقاب
أنواع الدبلوماسية
تشريف
دبلوماسية
رسل الأمم المتحدة للسلام
سفارات
سفراء الأمم المتحدة للنوايا الحسنة
صيغ (أساليب خطاب)
علاقات عامة
مصطلحات سياسية
هيئات الأمم المتحدة

سفير الأمم المتحدة للنوايا الحسنة


Clessé ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Deux-Sèvres in der Region Nouvelle-Aquitaine. Sie gehört zum Arrondissement Bressuire und zum Kanton Cerizay.

Geographie
Die Gemeinde liegt rund 15 Kilometer nordwestlich von Parthenay und 15 Kilometer südöstlich von Bressuire in der Landschaft Gâtine. Nachbargemeinden von Clessé sind:
 Chiché im Norden,
 Amailloux im Nordosten,
 Saint-Germain-de-Longue-Chaume im Osten
 Fénery im Südosten,
 Pougne-Hérisson im Süden
 Neuvy-Bouin im Südwesten
 La Chapelle-Saint-Laurent im Westen und
 Boismé im Nordwesten.

Der nördliche Teil des Gemeindegebietes wird von mehreren kleinen Wasserläufen zum Thouaret, einem Nebenfluss des Thouet entwässert, im südlichen Teil entspringen die Flüsse Cébron und Palais, die ebenfalls in den Thouet münden. Im Gemeindegebiet befindet sich neben einer Vielzahl kleiner Seen auch der Stausee Étang de Fréaux, der bis in die Nachbargemeinde Saint-Germain-de-Longue-Chaume reicht.

Verkehrsanbindung
Die Gemeinde liegt an einem Kreuzungspunkt lokaler Verkehrswege. Die Départementsstraße D19 verbindet Moncoutant und Parthenay, die D46 führt von Saint-Loup-sur-Thouet über Airvault nach Moncontour und die D139 von Saint-Pardoux nach Bressuire.

Das Gemeindegebiet wurde früher auch von einer Eisenbahnlinie durchquert, die von Parthenay nach Bressuire führte. Der Betrieb wurde jedoch eingestellt, heute befindet sich am Bahndamm ein überregionaler Radwanderweg (Voie Verte).

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

 Voie Verte Parthenay - Bressuire (französisch)

Ort in Nouvelle-Aquitaine

Clessé (Deux-Sèvres)


Horton es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Horton tiene una superficie de 21,63 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Horton tenía 778 habitantes (50,64% varones, 49,36% mujeres) y una densidad de población de 35,97 hab/km². El 17,48% eran menores de 16 años, el 74,42% tenían entre 16 y 74 y el 8,1% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,52 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,47% estaban solteros, el 66,36% casados y el 14,17% divorciados o viudos.

El 97,43% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,03% de la población, mientras que el 1,54% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 85,9% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,38%. El 7,95% no eran religiosos y el 5,77% no marcaron ninguna opción en el censo.

380 habitantes eran económicamente activos, 370 de ellos (97,37%) empleados y 10 (2,63%) desempleados. Había 279 hogares con residentes, 11 vacíos y 16 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Horton (Staffordshire)


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලය, පානදුර
 ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලය, වාරියපොල
 වාරියපොල ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලය මහනුවර
 ශ්‍රී සුමංගල ම.වි, අංකොක්කාවල ගාල්ල

ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලය


اتحاد ليتشي الرياضي ، نادي كرة قدم إيطالي يقع في مدينة ليتشي.

الفريق الذي تأسس عام 1908 قضى أعوام عديدة في دوري الدرجة الثانية، حيث نجح لأول مرة في الصعود لدوري الدرحة الأولى عام 1985، يلعب الفريق مبارياته على ملعبه المعروف باسم فيا دل ماري حسث يستوعب ما يقارب 36,258 متفرج.وعاد إلى الدرجة الأولى موسم 2022/2023

إنجازاته
 الدرجة الثانية
 تصفيات الصعود - 1984-85, 1987-88, 1992-93, 1996-97, 1998-99, 2002-03, 2007-08
 الدرجة الثالثة
 البطل - 1945-46, 1975-76, 1995-96
 كأس إيطاليا للدرجة الثالثة
 البطل - 1975-76
 كأس أنجلو إيتاليان
 البطل - 1976-77

مراجع

أندية الدوري الإيطالي
أندية الدوري الإيطالي الدرجة الأولى
أندية الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
أندية الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
أندية كرة قدم أسست في 1908
ليتشي
أندية كرة قدم في بوليا
تأسيسات سنة 1908 في إيطاليا
تأسيسات سنة 1927 في إيطاليا
تأسيسات سنة 1934 في إيطاليا

نادي ليتشي


Izieu () is a commune in the Ain department in eastern France. It lies on the river Rhône, between the cities of Lyon and Chambéry.

The Commune is famous for the 1944 abduction by the Nazis of the children and staff from the Izieu orphanage.

Site of World War II Jewish orphanage

Izieu was the site of a Jewish orphanage during the Second World War. However, most of the children were only separated from their parents or sent purposely in the Savoy mountains which was then under Italian rule. Italy was less oppressive in that time. On 6 April 1944, three vehicles pulled up in front of the orphanage. The Gestapo, under the direction of the 'Butcher of Lyon' Klaus Barbie, entered the orphanage and forcibly removed the forty-four children and their seven supervisors, throwing the crying and terrified children on to the trucks.

As a witness later recalled: 'I was on my way down the stairs when my sister shouted to me: It's the Germans, run away! I jumped out the window. I hid myself in a bush in the garden. I heard the cries of the children that were being kidnapped and I heard the shouts of the Nazis who were carrying them away.'

Following the raid on their home in Izieu, the children were shipped directly to the "collection center" in Drancy, then put on the first available train towards the concentration camps in the East.

Forty-two children and five adults were gassed in the concentration camp of Auschwitz. Two of the oldest children and Miron Zlatin, the superintendent, ended up in Tallinn, Estonia, and were killed by a firing squad.

The orphanage director Sabine Zlatin survived the Gestapo raid, being away collecting funds for the institution. Some 40 years later she testified against Barbie at his trial. Towards the end of her life, she convinced the president François Mitterrand to turn the orphanage premises into a memorial.

Population

See also
Communes of the Ain department

References

External links

 Official Website of Holocaust Memorial Maison d'Izieu

 the Jewish orphanage in Izieu during the Holocaust - an online exhibition at Yad Vashem website

Communes of Ain
Jewish French history
The Holocaust in France
Ain communes articles needing translation from French Wikipedia

Izieu


Çengelli, Zonguldak ilinin Alaplı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1919 yılı kayıtlarında Elekçiler adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 70 km, Alaplı ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaplı belde ve köyleri

Çengelli, Alaplı


Louise og Papaya er en børnefilm fra 2004 instrueret af Jannik Splidsboel efter manuskript af Jannik Splidsboel.

Handling
Louise på otte år bor i et lille hus i en frodig have. Hun har opfundet en usynlig veninde, som hun kalder Papaya. Sammen leger de, rejser og danser flamenco. Men for andre er det ikke altid så nemt at forstå, hvad der sker. Louises veninde er ikke synlig for hverken hendes forældre, hendes søster eller for hendes bedste veninde, Amalie. Filmen giver stof til eftertanke, når Louise og Amalie udveksler tanker om, hvorvidt Papaya eksisterer i virkeligheden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Louise og Papaya


Mobile Legends: Bang Bang යනු ByteDance හි අනුබද්ධිත Moonton විසින් සංවර්ධනය කර ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ජංගම බහු ක්‍රීඩක ඔන්ලයින් සටන් පිටියේ (MOBA) ක්‍රීඩාවකි. 2016 දී නිකුත් කරන ලද, ක්‍රීඩාව ලොව පුරා ජනප්‍රියත්වයට පත් විය, වඩාත්ම කැපී පෙනෙන ලෙස අග්නිදිග ආසියාවේ,  බාගත කිරීම් බිලියන 1 ඉක්මවා ඇත, උපරිම මාසික ක්‍රීඩකයින් මිලියන 100 කි.   2021 දී, Mobile Legends: Bang Bang එහි ආදායමෙන් 44%ක් ආසියාවෙන් පිටස්තර ප්‍රදේශවලින් ලැබෙන අතර, එය වඩාත් ගෝලීය ආකර්ෂණයක් සඑම එහි ප්‍රභේදයේ ඉහළම ජංගම ක්‍රීඩාව බවට පත් කරමින් US$1 බිලියනයක සර්වකාලීන දළ ආදායමක් ලබා ගත්තේය.

එහි හරය තුළ, ක්‍රීඩාව අවම වශයෙන් තත්පර 10ක ගැලපීමක් සහ මිනිත්තු 10ක තරග සහිතව තත්‍ය කාලීනව එකිනෙකාට එරෙහිව 5 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායම් 2ක් ඉදිරිපත් කරයි. සාම්ප්‍රදායික යුධ පිටියේ ක්‍රීඩාව විශේෂාංගී වන අතර, ක්‍රීඩකයින් සතුරාගේ කුළුණ රැගෙන තම තමන්ගේම ආරක්ෂා කර ගැනීමට මංතීරු තුනක් හරහා සටන් කළ යුතුය. සම්භාව්‍ය MOBAs මෙන්, කෝණ ක්‍රීඩා කිරීමට මට්ටම් කිරීමට හෝ ගෙවීමට වීර පුහුණුවක් නොමැත - ජයග්‍රාහකයින් සහ පරාජිතයින් තීරණය කරනු ලබන්නේ දක්ෂතාවය, හැකියාව සහ උපාය මාර්ගය මත ය.

සාර්ථකත්වයෙන් පසුව, Moonton විසින් Mobile Legends ලෙස නම් කරන ලද කලාපීය තරඟාවලි කිහිපයක් නිර්මාණය කිරීමත් සමඟ ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රයට පිවිස ඇත: අග්නිදිග ආසියාවේ, ලතින් ඇමරිකාවේ සහ මැදපෙරදිග සහ උතුරු අප්‍රිකානු කලාපවල Bang Bang Professional League (MPL) සඳහා සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟයක් ලෙස සේවය කරයි. Mobile Legends ලෝක ශූරතා තරඟාවලිය සඳහා ජපානය, රුසියාව සහ එක්සත් ජනපදය ඇතුළුව රටවල් 15 ක් මේ වන විට සහභාගී වී ඇත.  එය 2019 පිලිපීනයේ පැවති අග්නිදිග ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙලේ ක්‍රීඩා තරඟයේ පළමු පදක්කම් ඉසව්ව සඳහා තෝරාගත් ක්‍රීඩා හය අතර විය.

මුලින් නම් කරන ලද්දේ Mobile Legends: 5v5 MOBA,  2016 දී ක්‍රීඩාවේ මුල් නිකුතුව තවත් MOBA ක්‍රීඩාවක් වන League of Legends සමඟ සමානකම් දක්වමින් විවේචනයට ලක් විය. 2017 ජූලි මාසයේදී, Riot Games ප්‍රකාශන හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම සඳහා Moonton ට එරෙහිව නඩුවක් ගොනු කළේය. කෙසේ වෙතත්, එක්සත් ජනපදයේ කැලිෆෝනියාවේ මධ්‍යම දිස්ත්‍රික් උසාවිය විසින් සංසදයේ නොගැලපීම හේතුවෙන් නඩුව නිෂ්ප්‍රභ කරන ලදී.  Moonton එතැන් සිට වෙනස්කම් සහ ක්‍රීඩා වැඩිදියුණු කිරීම් සඳහා ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම් සහ පැච් යාවත්කාලීන කිරීම් කිහිපයක් සිදු කර ඇත.

ක්‍රිඩා කිරීම
Mobile Legends: Bang Bang යනු ජංගම දුරකථන සඳහා නිර්මාණය කර ඇති බහු ක්‍රීඩක ඔන්ලයින් යුධ පිටියේ (MOBA) ක්‍රීඩාවකි. ක්‍රීඩාව ක්‍රීඩා කිරීමට නොමිලේ වන අතර චරිත සහ හම් වැනි ක්‍රීඩාව තුළ මිලදී ගැනීම් හරහා පමණක් මුදල් උපයනු ලැබේ. සෑම ක්‍රීඩකයෙකුටම අද්විතීය හැකියාවන් සහ ගති ලක්ෂණ සහිත වීරයෙකු ලෙස හැඳින්වෙන තෝරාගත හැකි චරිතයක් පාලනය කළ හැකිය. වීරයන්ගේ ප්‍රධාන අරමුණු භූමිකාවන් හයක් ඇත: ටැංකිය, මාක්ස්මන්, මිනීමරීම, ප්‍රහාරය, මායාකාරිය සහ සහාය. මෙම භූමිකාවන් ඔවුන්ගේ කණ්ඩායම් සඳහා ක්‍රීඩකයන්ගේ වගකීම් තීරණය කරයි. ක්‍රීඩකයින්ට ක්‍රීඩාවේ අයිතම සහ ලාංඡන ඇතුළත් වීරයන් සඳහා නිශ්චිත ගොඩනැගීම් ද සැකසිය හැකිය.

ජංගම පුරාවෘත: Bang Bang


See also
 List of closed railway stations in Britain
 List of heritage railway stations in the United Kingdom

External links
 List of National Rail Station codes. National Rail covers railways in Great Britain only. Stations in Northern Ireland are not listed.

O

UK railway stations – O


Chearppeschaux (Headless Man), U mitovima Indijanaca Wichita, Bezglavi ljudi su vrsta opasnog čudovišta ili bauk. Međutim, njihova priroda nije baš dosljedna od priče do priče, u mnogim legendama oni su opisani kao čarobnjaci ili ogri (čudovišta), dok su u drugima opisani doslovno bez glava. Po vjerovanju Wichita, vidjeti ih, veoma je loš znak. Pandani su mu Man With No Head (Hitchiti), Two-Face ili Hestovatohkeo'o (Sioux) i Red–Woman ili Hisshishtawia (Crow).

Izvori

Indijanska mitologija (čudovišta)
Wichita Indijanci

Chearppeschaux


McGuffin is a surname of Irish origin, thought to originate from County Donegal. It is an Anglicized form of  the Gaelic Mag Dhuibhfinn.  Notable people with the surname include:

Meg McGuffin (born c. 1990), American beauty-pageant titleholder
David McGuffin (fl. 2000s), Canadian television correspondent
Gary and Joanie McGuffin (born 1959, born 1960), Canadian explorers, authors, and conservation photographer
Peter McGuffin (born 1949), Northern Irish geneticist
Samuel McGuffin (1863–1952), Northern Ireland politician

Surnames of Irish origin

McGuffin


Iton Vera poyde tinmudlok ha:

Argentina
Vera, Santa Fé
Vera (departamento)

Brasil
Vera, Mato Grosso, usa ka munisipalidad ha estado han Mato Grosso han Brasil.

Espanya
Vera, Espanya, usa ka bungto ha Provincia de Almería, Andalucía, Espanya.
La Vera

Estados Unidos
Vera, Oklahoma

Vera