Das Programm zum Ankauf gedeckter Schuldverschreibungen, englisch Covered Bond Purchase Programme (CBPP), ist ein Ankaufprogramm für Pfandbriefe der Europäischen Zentralbank EZB. Nach Angaben der EZB wurden für die Dauer des Programms zwischen Juli 2009 und Juni 2010 in Höhe von 60 Milliarden Euro Pfandbriefe erworben, die von der EZB bis zum Ende der Laufzeit gehalten werden.

Ein zweites Programm "CBPP2" wurde von der EZB im Oktober 2011 angekündigt mit einem Ankaufvolumen von 40 Milliarden Euro für die Dauer des Programms zwischen November 2011 und Oktober 2012. Bis zur Beendigung des Programms am 31. Oktober 2012 wurde ein Gesamtbestand von gut 16,4
Mrd. € aufgebaut. Das ursprüngliche Ziel von 40 Mrd. € wurde somit nicht erreicht.

Im Oktober 2014 startete die EZB ein drittes Program "CBPP3". Bis August 2016 wurden im Rahmen dieses Programms Pfandbriefe im Volumen von 187 Milliarden Euro erworben.

Ziel des Programms

Ziel des Programmes ist es, vor dem Hintergrund der Finanzkrise ab 2007 und der Eurokrise Refinanzierungsproblemen der Banken entgegenzuwirken.

Einzelnachweise

Wertpapierkaufprogramm des Eurosystems
Weltfinanzkrise 2007–2008
Eurokrise
Rentenmarkt
Europäische Zentralbank
Staatsverschuldung


La maison Lespire est un immeuble classé du  et du  situé au centre du village de Sart-lez-Spa dans la commune  de Jalhay à l'est de la province de Liège en Belgique.

Localisation
La maison Lespire est située sur la place du Marché de Sart-lez-Spa. Cette place possède en son centre le perron de Sart qui était l'un des cinq bans du marquisat de Franchimont et, sur le côté opposé, l'église Saint-Lambert dont la tour et le clocher font aussi l'objet d'un classement.

Historique

La demeure est construite au cours du . Elle est toutefois partiellement détruite par l'important incendie qui enflamma 42 maisons et une partie de l'église du village de Sart le 8 août 1615. Le premier étage est reconstruit l'année suivante (1616) comme en témoignent les quatre chiffres placés en ancre le long de cette partie de la façade. Ce bâtiment servit à la Cour de Haute Justice (1616) et échappa à l'incendie de 1651.En 1920, les murs de la maison sont recouverts d'un enduit blanc.

Description
Alliant les styles gothique et Renaissance, la façade atypique de cette demeure comporte deux niveaux et cinq travées. Elle est bâtie en grès brunâtre d'Ardenne pour le rez-de-chaussée (réalisée au ) et en pierre de schiste verdâtre pour la partie supérieure de l'étage (en 1616). Une rangée de vingt-six corbeaux en pierres calcaires moulurées horizontalement délimite le rez-de-chaussée et l'étage. Des pierres de taille sont utilisées pour les différents encadrements des baies placées d'une manière disparate. La façade principale possède deux portes d'entrée sous linteaux en accolade. La porte d'entrée principale située à l'extrémité gauche de la façade est précédée par quatre marches en pierre calcaire.

Classement
Le bâtiment est repris depuis 1989 sur la liste du patrimoine immobilier classé de Jalhay.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Église Saint-Lambert de Sart-lez-Spa
 Liste du patrimoine immobilier classé de Jalhay

Lien externe
Site de tourismejalhaysart.be

Patrimoine du XVIe siècle
Patrimoine du XVIIe siècle
Jalhay

Maison Lespire


Şerifali, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Bu Mahallenin Yerleşim çevresi Tarihi MÖ. 100 yıllarına kadar uzandığı tahmin edilmektedir.

Coğrafya
Samsun iline 103 km., Havza ilçesine 23 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Havza'nın mahalleleri

Şerifali, Havza


Oskaras Koršunovas (* 6. März 1969 in Vilnius, Litauen) ist ein litauischer Regisseur, Dramaturg, Bühnenbildner, Choreograph, Gründer und  künstlerischer Leiter von OKT/Vilniaus miesto teatras sowie Gründer und Ratsmanager des Festivals "Sirens".

Leben
Von 1988 bis 1994 absolvierte er das  Bachelor- und Masterstudium der Theaterregisseur an der Litauischen Akademie für Musik (Kursleiter Jonas Vaitkus). Von 1990 bis 1998 war er VADT (Lietuvos nacionalinis dramos teatras, LNDT) Regisseur. Seit 1997 lehrt er an der Litauischen Akademie für Musik.

Im Jahr 2012 nahm er mit einer Bearbeitung des Klassikers Der Sturm am Shakespeare-Festival Neuss teil.

Weblinks
 Theater von Oskaras Koršunovas

Einzelnachweise, Fußnoten

Drama
Theaterregisseur
Darstellender Künstler (Vilnius)
Hochschullehrer (Musik- und Theaterakademie Litauens)
Träger des litauischen Großfürst-Gediminas-Ordens
Geboren 1969
Mann
Litauer
Absolvent der Litauischen Musik- und Theaterakademie

Oskaras Koršunovas


An Xeronema in uska genus han Liliopsida. An Xeronema in nahilalakip ha familia nga Xeronemataceae.

An Xeronema amo la an genus nga ha familia nga Xeronemataceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Xeronema

Xeronema


Watson Island is a neighborhood and man-made island in Biscayne Bay, in Miami, Florida.  It is located Immediately east of the Central Business District and Arts & Entertainment District neighborhoods of downtown Miami and is connected to the mainland and South Beach, Miami Beach by the MacArthur Causeway.

History
The island was deeded to the city in 1919 with the restriction that it only be used for public or municipal purposes. The city gave it to the state and the state deeded it back to the city with similar restrictions - both in the 1940s. In 1979 the city attempted to circumvent this prohibition by claiming that the underwater land surrounding the island is a preserve and Watson Island need not be protected as per the deed, as a park, or for public ownership and use.

The island had a name change from Causeway Island to Watson Island, named for John W. Watson Sr., who was Mayor of Miami 1912-1915 and 1917–1919. In 1932 Watson Island was considered for the site of Miami's Pan-American Exposition, a World's Fair and "International Merchandise mart." By the end of the 1940s, however, the site of the Exposition, now called Interama, was moved North to where Oleta River State Park is today.

A Goodyear Blimp base was located on Watson Island from 1930 to 1978, initially on the east side of the island and later on a new landfill area to the west. Goodyear moved the base to Opa-locka Airport after failing to agree on lease renewal terms with the city. Vestiges of the old base still remain such as the imprint of the mooring circle and a paved path for a small tram that would transport passengers to the airship.

Grand plans to develop the island started in 1979, with a planned amusement park, Diplomat World. Residents formed "Save Watson Island, Inc", a neighborhood group opposing the use for anything other than a park. They had public demonstrations and because of the demonstrations and a variety of other reasons, the amusement park was never built.

Another development included one from the late 1990s, culminating in 2003 when Jungle Island relocated to Watson. There has been continued controversy stemming from Jungle Island's inability to meet the financing terms it had made with the local municipalities when the move was approved. Local elected officials had and continue to bail out Jungle Island with tax dollars. The Miami Children's Museum also relocated to the island in 2003. The State of Florida offered a site in the Island Gardens project on Watson Island to host the Free Trade Area of the Americas (FTAA) Permanent Secretariat. As of March 2006 the Florida Department of Transportation was planning to construct a tunnel from the Port of Miami on Dodge Island under the main shipping channel to the MacArthur Causeway on Watson Island. On May 24, 2010, construction began on the Port of Miami Tunnel; it was completed on August 3, 2014.

Current public facilities
Aviation Center
Chalk's International Airlines maintained a seaplane base on Watson Island from 1926 until it ceased operation in 2007. As of 2006, the City of Miami is relocating the Miami Heliport to a site adjacent to Chalk's seaplane base, with the intention of creating an Aviation Center serving corporate and tourism needs.

Ichimura Miami – Japanese Garden
The Ichimura Miami - Japanese Garden grew out of the efforts of Kiyoshi Ichimura, who sent objects, materials and artisans from Tokyo to Miami in the 1950s to construct the San-Ai-An Japanese Garden on Watson Island. The garden opened in 1961. As of 2006, the garden was being redesigned and reconstructed.

Jungle Island
Jungle Island opened its new facility on Watson Island in 2003.  Originally named Parrot Jungle, the popular tourist attraction first opened in the Pinecrest neighborhood of Miami in 1936. Over the years, the attraction came to be a popular attraction for Miami residents and tourists, but that trend reversed once it moved to the smaller and less natural setting of Watson Island. Jungle Island has many fewer animals, and none of the old growth vegetation the original park was known for.  Jungle Island hosts Miami's most popular event venue with its Treetop Ballroom.

Miami Children's Museum
The Miami Children's Museum opened a new  facility on Watson Island in 2003.  It has ten galleries, classrooms, birthday party rooms, a parent/teacher resource center, an educational gift shop, a 200-seat auditorium and a dining area.

Miami Outboard Club
The Miami Outboard Club has been located on Watson Island since 1948. It is active in conservation and artificial reef programs, and provides social and educational activities. The club has boat slips, dry storage, a boat lift, a ramp for jet skis and other small craft, and a restaurant, bar and internet cafe.

Miami Yacht Club
The Miami Yacht Club has been located on Watson Island since the late 1940s. It offers youth and adult sailing programs, and sponsors races, regattas and a Sea Scout ship. The club has boat slips, dry storage, and a lounge, bar and restaurant.

Public Boat Ramp
There is a Public Boat Ramp with 50 oversized parking spaces for vehicles with boat trailers.

Future planning

In 2001, voters approved a bond measurer for what many thought was a public park for Watson Island and later many insisted they were tricked by the wording of the measure. However, the allowance was in fact for the City of Miami's public partnership with a developer for a mega-yacht marina related commercial development concept, Island Gardens.

In 2004 the City of Miami and Miami-Dade County approved Island Gardens, a $281 million, hotel and marina development on Watson Island. The development included two hotels, retail and restaurant space, landscaped promenade gardens and a marina serving mega yachts. An environmental watchdog group sued to halt the project, unsuccessfully.

In 2009 the equity investor Flagstone had signed up withdrew from the project due to global financial crisis and failure of bank syndication. The city forgave the developer, enabling them to keep right of development, extending the deadline for payments.  Miami developer Jorge Perez, was interested as a partner in 2013, at which point the project jumped over three times to a proposed $1B project, with interest from the Related Companies. Jorge Perez later pulled out, citing, in part, concern about their expansion regarding City of Miami Beach residents, that the project will cause traffic nightmares on the causeway between the two cities. Flagstone submitted a new outline to the City of Miami that they were not increasing their approved numbers.

See also
 Neighborhoods in Miami
 Port of Miami Tunnel
 Gator In The Bay

References

External links

Islands of Miami
Neighborhoods in Miami

Watson Island


Un sesquióxido es un óxido que contiene tres átomos de oxígeno con dos átomos (o radicales) de otro elemento, por ejemplo el óxido de aluminio (Al2O3) es un sesquióxido.
Muchos sesquióxidos contienen al metal en el estado de oxidación 3+, como Al2O3, Fe2O3 o La2O3, sin embargo los sesquióxidos álcali-metal son excepciones y contienen tanto iones peróxido (O22−) como superóxido (O2−), por ejemplo Rb2O3 se formula [(Rb+)4(O22−)(O2−)2].

Los sesquióxidos de hierro y aluminio se encuentran en gran medida en el suelo.

Véase también
 Bauxita
 Laterita

Referencias

Enlaces externos

Sesquióxidos

Sesquióxido


Stephen Edward "Steve" Courtin (Filadelfia, Pensilvania, 21 de septiembre de 1942 - San Agustín, Florida, 6 de agosto de 2022) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, además de jugar en la CBA. Con 1,85 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas en los Hawks de la Universidad de St. Joseph's, en las que promedió 12,9 puntos y 4,3 rebotes por partido. En su última temporada fue incluido en el mejor quinteto de la Philadelphia Big 5, siendo galardonado además con el Trofeo Robert V. Geasey al mejor jugador de la conferencia, compartido con Wali Jones de la Universidad de Villanova.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo cuarta posición del Draft de la NBA de 1964 por Cincinnati Royals, pero fue traspasado a Baltimore Bullets, quienes lo descartaron antes del comienzo de la liga. Con la competición ya avanzada, fichó como agente libre por los Philadelphia 76ers, donde jugó 24 partidos en los que promedió 4,2 puntos.

Jugó posteriormente dos temporadas más en la CBA antes de retirarse definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Saint Joseph's Hawks
Baloncestistas de los Philadelphia 76ers
Baloncestistas de los Harrisburg Patriots
Nacidos en Filadelfia

Steve Courtin


Osmanlı-Alman İttifakı Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı öncesinde Alman İmparatorluğu ile kurduğu ilişkiler ve bu ilişkilerin neticesinde kurulan resmi savaş ittifakıdır.

İlk İlişkiler

Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde gerçekleştirilen iki büyük demiryolu projesi, Hicaz ve Bağdat demiryollarında Alman şirketlerine ihaleler verilmiş ve Alman mühendisler çalıştırılmıştır.

Bu II. Abdülhamid döneminde yaşanmış Almanlarla ilk yakınlaşmadır.

Ekonomik ilişkiler
İngiltere ve Fransa'nın olumsuz tutumlarına rağmen Almanya'nın aracılık etmesiyle Avusturya-Macaristan'ın Bosna-Hersek karşılığında tazminat ödemeye ikna edilmesinden sonra gelişmesi ivmelenen Alman-Osmanlı ilişkileri, Bağdat Demiryolu inşaatı ve imtiyazının 1909'da Almanya'ya verilmesiyle arttı. Hatta 1910'da Osmanlı bütçe açığını kapatmak için Alman ve Avusturya bankaları birleşerek kurdukları bir konsorsiyum ile büyük çaplı bir kredi açtılar. Aynı yıl iki Alman zırhlısı da satın alınarak Barbaros ve Turgut adları ile Osmanlı donanmasına katıldılar. Almanya ile ticaret de diğer ülkelere göre çok ilerlemişti. 1888-1911 yılları arasında Almanya'nın Osmanlı'ya ihracatı 11 milyon marktan 112,8'e, Osmanlı'nın Almanya'ya ihracatı ise 3.5 milyon marktan 70 milyon marka yükselmişti.

Alman Askeri Misyonu

Balkan Savaşları'ndan felaketle ayrılan Osmanlı Ordusu'na 1913 yılında Almanya'dan 42 kişilik bir subay grubu getirilmiş, bu subaylar I. Dünya Savaşı öncesinde orduda düzenlemelerde bulunmuşlardır. Alman subaylardan en çok öne çıkanları Otto Liman von Sanders, Erich von Falkenhayn ve Colmar von der Goltz'tur.

22 Ocak 1913 Bab-ı Ali Baskını ile iktidara gelen İttihat-Terakki Hükûmeti, savaşın kaçınılmaz olduğunu fark ettiği andan itibaren, İngiltere ve Fransa ile uzlaşmak amacıyla çalışırken, Almanya ile de ilişkilerini aynı ölçüde sıkı tutmaya çalışmıştır. 26 Nisan 1913 tarihinde Almanya'nın Osmanlı Büyükelçisi Baron von Wangenheim'in hükûmetine gönderdiği raporunda ordu ile ilişkilerin iyi tutulması yoluyla Osmanlı hükûmeti üzerinde etkili olunacağını bildirmiştir. Nitekim zaten eğitim amaçlı Alman askerî heyetleri bulunmakta olan Osmanlı Devleti'ne büyük çaplı bir askerî reform gerçekleştirmek üzere yardım edilmesi kararı alındı. Geniş bir askerî heyetin gönderilmesinde anlaşıldı, Korgeneral Otto Liman von Sanders de 14 Aralık 1913'te İstanbul'a geldi. Daha önce Jandarma birliklerinin eğitim ve düzenlenmesi Fransız generali Baumann'a, donanma düzenlemesi ise İngiliz Amiral Limpus'a verilmişken, bu kez Kara kuvvetlerinde daha geniş çaplı bir yeniden düzenleme için çok sayıda Alman subay ve astsubayı intikal etmişti. Bu durum İngiltere ve Fransa nezdinde bir krize neden oldu. Kirizin çözülmesi Liman von Sanders'in orgeneral rütbesine yükseltilmesi, Osmanlı'nın ise mareşal unvanı vermesi ve böylece Sanders'in fiili komutanlıktan alınmasıyla sonlandı. Bu durum görünüşte İngiliz diplomasisi kazanmış gibi görünürken, Sanders mareşal unvanıyla "Ordu Genel Müfettişi" yapılınca Almanya ve Osmanlı Devleti'nin amacına hizmet etmiş oldu.

I. Dünya Savaşı

Osmanlı Devletinin ittifak arayışları
93 Harbi'nden itibaren İngiliz ve Fransızların Osmanlı politikaları aşama aşama olumsuz yönde değişmişti. Rusya tehdidine karşı denge unsuru olarak kullanılabilmiş her iki ülke de bir genel savaşa gidildiği dönemde birbirleriyle olduğu gibi Rusya ile de ikili anlaşmalar yapmışlar, hatta Üçlü İtilaf adıyla bir ittifak içine girmişlerdi. Bu da Osmanlı'nın Almanya ile daha da yakınlaşmasına neden olmaktaydı.

Yine de Osmanlı Devleti, ittifak için ilk teşebbüsü geleneksel dostu saydığı Büyük Britanya'ya yapmıştır. Maliye Nazırı Cahit Bey tarafından Ekim 1911 'de İngiltere Bahriye bakanı Winston Churchill'e yapılan ittifak teklifini Churchill, Dışişleri Bakanı Grey'e danıştıktan sonra "şimdilik yeni siyasi bağlar altına giremeyiz" diyerek reddetmiştir.

İttifak için 1913 yılında Bulgaristan ile görüşülmüş netice alınamamıştır. Bunda Bulgarların Almanya'yı ittifaka dâhil etmek istemeleri ve Makedonya'da geniş topraklar istemeleri etkili olmuştur.

Temmuz 1914'te Osmanlı Bahriye Nazırı Cemal Paşa tarafından Fransa ile temasa geçilmiş ancak Fransa Hükümeti: "Rusya razı olmadıkça bu ittifak gerçekleşmez" sözleriyle Fransa'nın bu konudaki tutumunun olumsuz olduğunu belli etmiştir.
Neticede Avusturya'dan gelen teklifi olumlu karşılayan Osmanlı Devleti ittifaka katılmak üzere 22 Temmuz 1914 tarihinde Almanya'ya başvurmuştur.27 Temmuz tarihinde İstanbul'da başlayan ittifak görüşmeleri 2 Ağustos'ta Osmanlı-Alman anlaşması ile sonuçlanmıştır.

Osmanlı'nın tarafsızlığına verilen önem
Bu anlamda en çok Rusya'nın çaba gösterdiği görülmektedir. Zira Rusya boğazların kapatılması ve doğuda bir cephe açılmasıyla artı bir savaş külfeti ve yüküyle karşılaşacaktı ve Rusya bunu istemiyordu. Nitekim bu Osmanlı Devleti'nin savaşa girmesini önlemek için Rusya bir takım diplomatik temaslarda bulunmaya başladı. Rusya özellikle Almanlar'ın Osmanlı Devleti üzerindeki hareketlerinden, ordu ıslah çalışmalarından rahatsızdı. Öyle ki Rus hükûmetinin İngiltere'ye yaptığı baskı sonucu Londra, Berlin'deki İngiliz büyük elçisini durumu anlamakla vazifelendirdi. Rusya, İngiltere ve Fransa nezdinde de harekette bulunmuştur. Ancak İngiltere ve Fransa, Osmanlı Devleti'nin tarafsızlığının korunması karşılığında kapitülasyonların kaldırılarak adli ve iktisadi bağımsızlığa kavuşması konusundaki isteklerini pazarlık konusu yapmadan reddetmişlerdir. Osmanlı Devleti'nin Ege Adalarının tekrar kendisine verilmesini, Mısır meselesinin çözülmesi gibi toprak isteklerine hiç yanaşmamışlardır. İngiltere ve Fransa'nın bu tutumu, Osmanlı Devleti'ni ister istemez Almanya tarafına itmişti.
Osmanlı Devleti artık yavaş yavaş safını belli etmeye başlamıştı. 9 Eylül 1914 tarihinde 1 Ekim'den itibaren kapitülasyonları ilga ettiğini ilan etti. İşin garibi bunu, İngiliz, Fransız, Rus Elçileriyle beraber Almanya ve Avusturya Ekçileri de bir nota ile protesto ettiler.

Osmanlı-Alman Gizli Antlaşması

2 Ağustos 1914'te Osmanlı Devleti ve Almanya gizli bir antlaşma imzaladılar ve ittifakı resmiyete döktüler, böylece iki ülke I. Dünya Savaşı'nda müttefik oldular.

Gizli anlaşmanın metni şöyledir:

1. Anlaşma tarafları Avusturya-Macaristan ile Sırbistan arasındaki mevcut ihtilafta tarafsız kalmayı taahhüt eder.

2. Rusya faal askeri adımlarla müdahele eder ve Avusturya-Macaristan dolayıyla casus foederis ile Almanya'yı karşısına alırsa, Osmanlı Devleti de casus foederis'e tabidir.

3. Almanya savaş durumunda askeri misyonunu Osmanlı Devletin'de bırakacaktır. Anında yürürlüğe girmiş olan, Osmanlı Savaş Bakanı Ekselansları ve [Alman] Askeri Misyon Şefi arasında gerçekleşen önceki anlaşmalara göre, Osmanlı Devleti adı geçen askeri misyonun Osmanlı ordusunun genel komutasında etkin nüfuz sahibi olacağını garanti eder.

4. Tehdit durumunda ve gerekli olduğunda Almanya Osmanlı İmparatorluğu topraklarını silahlı kuvvetlerle savunmayı taahhüt eder.

5. İşbu anlaşma iki ülkeyi mevcut ihtilaftan doğabilecek uluslararası karışıklıklardan korumak için yapılmıştır; belirtilmiş tam yetkili kişiler tarafından imzalandığı andan itibaren yürürlüğe girer ve 31 Aralık 1918 tarihine kadar, mevcut tüm kararlarla bağlayıcıdır.

6. İmza taraflarından herhangi biri anlaşma bitim tarihinden altı ay öncesine kadar anlaşmanın iptal olacağını bildirmezse anlaşma beş yıl daha uzamış olur.

Anlaşma için 27 Temmuz günü görüşmelere başlanmıştı ve maddelerindeki ifadelerden de anlaşılacağı üzere, Rusya'nın 31 Temmuz'da genel seferberlik ilan etmesi de, bunu savaş ilanı kabul edeceğini açıklamış olan Almanya'nın 1 Ağustos günü Rusya'ya savaş ilanı da gerçekleşmeden önce maddeler düzenlenmiş, ancak 2 Ağustos'ta maddelerde değişiklik yapılmadan anlaşma imzalanmıştı.

Savaşa dahil oluş
Osmanlı Devleti artık hummalı bir şekilde savaş hazırlığı yapıyordu. Kâzım Karabekir savaşa girişimiz konusunda şunları söylemekte; "Almanlar bizi Cihan Harbine sokmak için esaslı olarak üç defa teşebbüste bulundular. Bunların ikisinde Enver Paşa, Türk Erkan-ı Harbiyesi'nin menfi fikirlerini beğenmedi ve Cemal Paşa, Talat Paşa gibi hükümetin ve İttihat ve Terakki'nin en nüfuslu kişilerini de bu sefer kendi fikrine çekmiş olduğundan Almanlar'ın arzusu gerçekleşti."

Nitekim 10 Ağustos 1914'te Akdeniz'de İngiliz donanmasının takibinde kaçan Goeben ve Breslau adlı Alman Kruvazörleri Çanakkale Boğazı'na girerek Osmanlı Devleti'ne sığındılar. Boğazdan girişlerine izin verilen gemilere, ikmalleri ve satın alma işlemleri bitirilerek "Yavuz" ve "Midilli" adları verildi. Bu savaş gemileri, Alman subayların kumandasında olarak ve Osmanlı Hükûmeti'nin izin vermiş olmasına rağmen bir kısım donanmayla birlikte Karadeniz'e açılmışlardı. 29 Ekim de ise Osmanlı Devleti'ni savaşa sürükleyen çatışma oldu. Osmanlı hükûmeti bu çatışmaya Ruslar'ın sebep olduğu iddiasındaydı. Ancak bu mesele bugün aydınlatılmıştır. Yani bombardıman, Almanlar'ın Osmanlı Ordusu'nu bir an önce savaşa sokmak için yaptıkları baskı ve istekler üzerine, Enver Paşa'nın izniyle yapılmıştır. Bu bombardımanla fiilen savaşa girilmiştir. Diğer taraftan Osmanlı Devleti'nin savaşa girmesini istemeyen kabine üyelerinden yalnızca üçü istifa ederek karşılık vermişlerdir. 14 Kasım 1914'te Fatih Camiisinde okunan Cihad-ı Ekber ilanıyla Osmanlı Devleti resmen savaşa katılmış oldu.

Savaştan Çekilme
Osmanlı Devleti 1918 yılında Filistin ve Irak cephelerinde art arda yenilgiler almaktaydı. 40.000 kişilik Türk kuvvetine karşı 200.000 kişilik İngiliz ordusu yaptıkları taarruzlar sonunda, Eylül ve Ekim aylarında Amman, Beyrut ve Şam'ı aldılar. Filistin cephesindeki başarılar üzerine, Irak cephesinde bulunan İngiliz kuvvetleri de Musul'u almak üzere harekete geçti ve Mondros mütarekesinden 6 gün sonra, 5 Kasım 1918 de Musul'a girdiler. Filistin ve Irak cephelerindeki yenilgiler üzerine, 1918 Şubatında sadarate gelmiş bulunan Talat Paşa kabinesi Ekim ayında istifa etti. İttihat ve Terakki'nin on yıllık iktidarı bu şekilde sona erdi. Yeni kabineyi İzzet Paşa kurdu. Bulgaristan savaştan çekildiği için İngilizler ve Fransızlar Trakya'da 7 tümenlik bir kuvvet kurup, İstanbul ve Boğazlar üzerine harekete hazırlanmaya başlamıştı. Güney cephesinden de olumsuz haberler gelince, İzzet Paşa 5 Ekim'de mütareke istedi. 30 Ekim'de ise savaşın fiili bölümünü sona erdiren Mondros Mütarekesi imzalandı.

Ayrıca bakınız

 Almanlar yenildiği için biz de yenik sayıldık

Kaynakça

I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu
Osmanlı İmparatorluğu askerî tarihi
Askerî ittifaklar
20. yüzyılda askerî ittifaklar
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Alman-Osmanlı ittifakı


Taraxacum alpicola, vrsta maslačka raširenog po japanskom otoku Honshu. Pripada sekciji Borealia.

Sinonimi
 Taraxacum japonense Nakai ex Koidz.
 Taraxacum shiroumense Koidz.

Izvori

Maslačak
Endemska flora Japana

Taraxacum alpicola


جوسلين صعب (ولدت 30 أبريل 1948 في بيروت وتوفيت في 7 كانون الثاني 2019 في باريس) هي صحفية ومخرجة سينمائية لبنانية.

أفلامها
 1975: بورتريه لمرتزق فرنسي
 1975: بيروت لم تعد كما كانت
 1976: أطفال الحرب
 1976: Sud-Liban - Histoire d'un village
 1976: Pour quelques vies
 1976: Beyrouth, jamais plus
 1978: القاهرة :مدينة الموتى
 1979: رسالة من بيروت
 1982: بيروت مدينتي
 1982: سفينة المنفى
 1985: غزل البنات أو حياة معلقة
 1987: اللبنانيون رهائن مدينتهم
 1989: الراقصات الشرقيات
 1991: تلقيح بالفيديو فاز بجائزة إخراج بمهرجاني أنجير، وأحسن إخراج لفيلم طبي في مهرجان مونبلييه، وجائزة مدينة بياريتز.
 1995: كان يا ما كان، بيروت
 1997: سيدة سايجون
 2005: دنيا

مراجع

وصلات خارجية

 صفحتها الخاصة في موقع السينما
 صفحتها الخاصة في IMDB

لبنانيات في القرن 20
فنانون من بيروت
كاتبات سيناريو لبنانيات
مخرجات أفلام لبنانيات
مخرجو أفلام لبنانيون
مواليد 1367 هـ
مواليد في بيروت
وفيات 1440 هـ
لبنانيات في القرن 21

جوسلين صعب


هل تقصد:
 قلعة طرابلس أو السراي الحمراء في ليبيا
 قلعة طرابلس في لبنان.

قلعة طرابلس (توضيح)


بين الحلم واليقظة (بالفارسية :خواب و بیدار) مسلسل درامي إيراني تدور قصته حول عصابات ترعى تجارة المخدرات في إيران، حيث يتصدى لهم كبار رجال الشرطة بعدما باتوا يشكلون تهديداً حقيقياً لشبان البلد. تتمكن الشرطة من حبك قصة معقدة لجر هؤلاء التجار إلى الفخ، فتدور أحداث شيقة في سياق درامي يظهر فيه معالم الصراع بين قوى الخير والشر, والمسلسل من النوع البوليسي الكوميدي الخفيف, الذي يعطي الانطباع عن الصعوبات التي تواجه رجال الشرطة من مخاطر وعقبات تحيط بالشرطي وعائلته في الوقت نفسه.

المصادر

مسلسلات تلفزيونية إيرانية

بين الحلم واليقظة (مسلسل)


Ruralna cjelina sela Vrisnika, općina Jelsa, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vrijeme nastanka je 19. i 20. stoljeće. Selo Vrisnik nalazi se u središnjem dijelu otoka Hvara. Smješteno je na padini brežuljka kojim dominira župska crkva sv. Ante Opata. Stambeno-gospodarski sklopovi s vrtovima i podzidima smješteni su na obronku prateći konfiguraciju terena, a zbog ograničenog prostora izgradnje zbog obradivih površina u neposrednoj blizini naselje ima koncentrirani oblik. Naselje ima dva trga nastala proširenjem raskrižja - jedan pred crkvom sv. Apolonije u središnjem dijelu naselja, a drugi oko zajedničke gustirne u južnom dijelu naselja. Najstariji stambeno-gospodarski sklopovi koji su do danas sačuvani datiraju iz devetnaestog stoljeća. Karakteriziraju ih kamene stambene kuće pravokutnog tlocrta. Na kat se pristupa vanjskim, najčešće neograđenim, kamenim stubištem preko sulara. Dvorišta, ponegdje zatvorena kamenim zidom, popločana su kamenim pločama. Sklopovi imaju vrtove, a zbog konfiguracije terena oni su ograđeni podzidima u suhozidu.

Zaštita
Pod oznakom Z-7073 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "ruralna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Hvar

Vrisnik (ruralna cjelina)


Ken Hisatomi (født 29. september 1990) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Blaublitz Akita.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldspillere fra Blaublitz Akita

Ken Hisatomi


Diese Liste der Kawasaki-Motorräder ist nicht alphabetisch, sondern chronologisch und nach Motorradtypen gegliedert. Aktuelle in Deutschland erhältliche Modelle sind mit fetter Schrift hervorgehoben. Die angegebenen Jahreszahlen dienen nur der groben Orientierung. Produktion und Vertrieb unterscheidet sich je nach betrachtetem Absatzmarkt stark und lassen sich hier nicht in Gänze darstellen. Diese werden, wenn genau bekannt, in den entsprechenden Artikeln erörtert.

Meilensteine in der Motorradproduktion

1960er Jahre

 1966 begann der Ein- und Aufstieg von Kawasaki mit der 650 W1, die knapp 50 PS aus 650 cm³ produzierte. Der japanische Motorradhersteller Meguro aus dem gleichnamigen Tokioter Stadtteil brachte die 500-Twin K1 Stamina schon 1959 auf den Markt, die im Wesentlichen der 500er BSA A7 entsprach. Nach Einverleibung von Meguro, Anfang der 1960er Jahre, in die Kawasaki Heavy Industries, wurde die Maschine auf 624 cm³ gebracht. Die Modelle nannten sich nun W1, W1S, W1SS, W2, W2SS, W2TT und W3 und wurden bis Ende 1974 gebaut.
 1966, parallel zur 650 W1, zeigte die 250 Samurai A1 mit 2-Zylinder Zweitakter und 31 PS aus 247 cm³, dass die Japaner auch Hochleistungsmotorräder bauen konnten. 1967 folgte die 350 Avenger A7 mit 338 cm³ und 40,5 PS, als aufgebohrte Version der 250 A1. Beide hatten Drehschieber für die seitlich angebauten Vergaser.
 1969: 500 H1 Mach III, in Japan als 500-SS – Der Dreizylinder-Zweitakter mit 500 cm³ und 60 PS war in der Beschleunigung zu dieser Zeit unschlagbar. Das Fahrwerk war dieser Leistung allerdings nicht gewachsen, ein Problem welches auch bei der späteren 750 H2 Mach IV noch deutlich in Erscheinung trat, und so gab man dem Motorrad den Beinamen "Witwenmacher". Erstes Modell einer Dreizylinder-Reihe zwischen 250 und 750 cm³. Abgeleitet von der 500 H1, war die 500 H1R eine käufliche Rennmaschine.

1970er Jahre
 1971: 750 H2 Mach IV, in Japan als 750-SS – Dreizylinder-Zweitakter mit 750 cm³ und 74 PS. Ebenfalls die 250 S1 Mach I, in Japan 250-SS – Dreizylinder-Zweitakter mit 250 cm³ mit 28 PS und die 350 S2 Mach II, in Japan 350-SS – Dreizylinder-Zweitakter mit 350 cm³ und 45 PS.
 1972: Die 900 Z1 super4 war das erste Serienmotorrad mit zwei obenliegenden Nockenwellen (DOHC) und luftgekühltem Reihen-Vierzylinder. Es war damals mit 900 cm³ und 82 PS das stärkste Motorrad der Welt und erstes Modell einer großen Serie von Vierzylindern mit 900 bis 1.100 cm³ (82 bis 120 PS).
 1973: Die 750-RS Z2, als Parallelmodell der 900 Z1 super4, kommt nur in Japan auf den Markt. 1973–1975 als 750-RS (Roadster) mit 69 PS und 1976 als Z 750 Four.
 1973: Die 400 S3, als Nachfolgerin der 350 S2 Mach II, kommt auf den Markt. 1976–1979 als KH400.
 1977: Kawasaki bringt ihr erstes Einzylinder-Viertaktmodell auf den Markt, die Z200. Mit 17 PS und 200 cm³ war sie als günstiges Einsteigermotorrad gedacht, wurde aber schon 1980 von der größeren Z250 abgelöst.
 1979: Großer Tourer Z 1300. Erstes Serienmotorrad der Welt mit wassergekühltem Sechszylindermotor mit 120 PS (Vergaserversion), spätere Versionen mit Saugrohreinspritzung erreichten 96 kW (130 PS). Löste zusammen mit der Honda CBX die Diskussionen über die Leistungsbeschränkung auf 74 kW (100 PS) in Deutschland aus. Nur geringe Stückzahlen, heute ein begehrter Youngtimer.

1980er Jahre
 1982: Die Z 550 GT kommt auf den Markt. Der 50-PS-Tourer verfügt über Kardanantrieb und wird bis zum Jahr 1990 gebaut.
 1983: Die GPZ 900 R wird mit einer ganzen Reihe von Innovationen vorgestellt, die es vorher bei keinem anderen Serienmotorrad gab, und sie war das schnellste Serienmotorrad ihrer Zeit. Sie wurde u. a. auf dem amerikanischen Markt unter dem Namen "Ninja" verkauft und war damit das erste Modell von Kawasaki, das diesen Namen trägt. Die Motorräder, die später diesen Namen weitertrugen, bilden auch heute noch die Flaggschiffe von Kawasaki. Von der Kawasaki Z 750 Turbo wurden 1983–1987 in der BRD 1502 Exemplare verkauft.
 1984: Einführung der KLR in Deutschland, um mit der Konkurrenz, z. B. der Yamaha XT, mitzuhalten.
 1986: Die GPZ 1000 RX (in anderen Ländern als Ninja 1000R) wird als Nachfolgerin der GPz900R auf den Markt gebracht, und wie ihre Vorgängerin erringt sie die Krone des schnellsten Serienmotorrads ihrer Zeit.
 1986: GPZ 400 R (in Europa als GPZ 600 R). Das originelle Design dieses Modells führte zu anhaltend guten Verkaufszahlen. Sie unterschied sich von anderen "Racing Replicas" durch einen innovativen Stahlrahmen im Aluminium-Design.
 1986: GTR 1000 – vollverkleidetes Tourenmotorrad mit Kardanantrieb und Koffern.
 1987: GPZ 500 S – einer der erfolgreichsten Sporttourer von Kawasaki.
 1988: Die ZX-10 kommt auf den Markt, sie verfügt in der offenen Version über 139 PS und war Kawasakis erstes Motorrad mit Aluminiumrahmen und abschraubbaren Unterzügen als Doppelschleifen-Konstruktion sowie schwimmend gelagerten Bremsscheiben und Doppelkolben-Bremszangen. Sie wird nur bis einschließlich 1990 gebaut.
 1989: Zephyr (ZR 400/550/750/1100), die Naked-Bike-Modellreihe leitete die Trendwende weg von vollverkleideten Rennreplikas hin zum Technik zeigenden Motorrad. Das Konzept zeigte Wirkung und wurde schnell von anderen Herstellern adaptiert. Ebenso kam die erste ZXR750 auf den Markt.

1990er Jahre
 1990: ZZR 600 – erste 600er mit Aluminiumrahmen und (bis 1991) mit 98 PS stärkstes Motorrad dieser Klasse. Typenbezeichnung: ZX 600 D, nach der Komplettüberarbeitung im Jahr 1993: ZX 600 E.
 1990: ZZR 1100. Als technische Innovation wurde ein Ram-Air-System, bei dem der Staudruck zur Motoraufladung genutzt wird, eingebaut. 150 PS und ein Tacho bis über 300 km/h ließen das Gerät besonders für Geschwindigkeitsfanatiker geeignet erscheinen.
 1992: Estrella – ein klassisches Naked Bike mit luftgekühltem 250 cm³ Einzylindermotor im Design der 1950er und 1960er Jahre. In Deutschland trotz markanten Designs wegen ihrer Leistungswerte (nur 13 kW/18 PS) ein Flop, in Japan bis heute ein Erfolg.
 1994: Die ZX-9 R "Ninja", ein Supersportler mit 899 cm³ Vierzylinder-Reihenmotor und 141 PS wird auf den Markt gebracht.
 1995: Mit der Ninja ZX-6 R bringt Kawasaki den weltweit ersten 600er-Supersportler mit Aluminiumrahmen heraus. Die "ZX 600 F", so die interne Bezeichnung, besitzt eine Motorleistung von 74 kW (100 PS), legt den Sprint von 0 auf 100 km/h in 3,6 Sekunden zurück und wiegt trocken nur 182 kg (vollgetankt 206 kg). Nach dem Erfolg des ersten Modells, das bis 1997 gebaut wird, folgen meist im 2-Jahres-Rhythmus neue und leistungsfähigere Nachfolger.
 1996: ZX-7 RR – das Homologationsmodell für die FIM-Superbike-Weltmeisterschaft kommt mit einem 748 cm³ DOHC-Reihenvierzylinder, 130 PS und 75 Nm. Dazu gibt es einen Aluminium-Brückenrahmen und ein voll einstellbares Fahrwerk mit Upside-Down-Gabel.
 1998: Vorstellung der W 650, ein Naked Bike mit 675 cm³ großem, 50 PS starkem Königswellen-Zweizylinder im Retrodesign der 1960er Jahre.
 1999: Einführung der ZR-7 mit luftgekühltem Vierzylinder-Reihenmotor im modernen Design und aktueller Fahrwerkstechnik mit Monofederbein. Erst als Naked Bike, später auch mit Halbschale als S-Version.

2000er Jahre
 2000: Ninja ZX-12 R. Das neue Flaggschiff von Kawasaki wurde als schnellste Serienmaschine der Welt die neue große Ninja mit 1.199 cm³ und 131 kW (178 PS)/190 PS mit Ram Air.
 2003: Ninja ZX-6 R, Ninja ZX-6RR und Z 1000. Neuentwicklung der Ninja ZX-6R mit 636 cm³ und der 599-cm³-Version Ninja ZX-6 RR für die FIM-Supersport-Homologation. Mit dem polarisierenden Streetfighter-Design des neuen Vierzylinder-Naked Bikes Z 1000 (953 cm³, 127 PS, 95,6 Nm) wird die Legende der Z-Modelle wiederbelebt.
 2004: Ninja ZX-10 R, Kawasaki bringt das bisher stärkste Superbike auf den Markt: 175 PS (mit Ram-Air 184 PS)bei 170 kg Trockengewicht. Die 110 PS starke Z 750, das 200 cm³ hubraumschwächere und einfacher ausgestattete Schwestermodell der Z 1000, soll an die Tradition der leistungsstarken Vierzylinder-Naked-Bikes anschließen, die Kawasaki in den 1980ern begründet hatte.
 2005: Kawasaki bringt mit der neuen Ninja ZX-6 R den bisher stärksten 600er Supersportler auf den Markt: 130 PS und 70,5 Nm bei 164 kg Trockengewicht, inzwischen nur noch mit 636 cm³. Die Z 750 gibt es nun als "S" mit tourentauglicher Halbverkleidung. Für das kommende Modelljahr stellt Kawasaki im Sommer die neue ER-6n vor, ein Mittelklasse-Naked-Bike mit 650 cm³ großem Reihen-Zweizylinder-Motor und mutigem Design.
 2006: Präsentation der ER-6f, dem verkleideten Schwestermodell der ER-6n, des Supersporttourers ZZR 1400 mit nominell 192 PS (bzw. 200 PS mit Ram Air) aus einem 1.400 cm³ R4-Motor – das aktuell (10/2006) stärkste Serienmotorrad der Welt. Die Ninja ZX-10 R wird tiefgreifend modellgepflegt, der kompromisslose Rennstreckencharakter geht dabei etwas verloren. Ursache dafür war vor allem, wie auch bei anderen 1000er Supersport-Motorrädern, die Einführung der Euro-3-Norm. Die 2007er Generation der Ninja ZX-6R wurde Mitte Oktober 2006 auf der Intermot vorgestellt; neuer Motor (wieder ausschließlich mit 599 cm³) in einem ebenfalls neu entwickelten Chassis. Ihr Rennstreckencharakter wurde erfolgreich gehalten, sie soll wieder mal die kompromissloseste ihrer Klasse sein. Weltpremiere feiert auch die zweite Generation der Z 1000 und der Z 750 mit neuem, kantigeren Design, verbessertem Fahrwerk und überarbeitetem Motor. Als drittes Modell der ER-6-Reihe wird der Allrounder Versys mit längeren Federwegen, Upside-Down-Gabel und Aluminium-Schwinge vorgestellt.
 2007: Präsentation der 1400 GTR, eines Sporttourers auf Basis des 1.400 cm³ R4-Motors der ZZR 1400.

Anfang 2014 waren in Deutschland 343.891 Kawasaki-Krafträder zugelassen, was einem Anteil von 8,5 % entspricht.

Oldtimer
 650 W1 (1966, später auch als W1, W1S, W1SS, W2, W2SS, W2TT sowie W3 und auch 650-RS bis 1974)
 250 Samurai A1 (1966–1971, R2-Zweitakt-Motor)
 350 Avenger A7 (1967–1971, R2-Zweitakt-Motor)
 500 H1 Mach III, in Japan als 500-SS (1969–1976, R3-Zweitakt-Motor)

 250 S1 Mach I, in Japan als 250-SS (1971–1985, R3-Zweitakt-Motor)
 KH 250 (1976–1980, R3-Zweitakt-Motor)
 350 S2 Mach II, in Japan als 350-SS (1970–1973, R3-Zweitakt-Motor)
 400 S3 (1974–1975, R3-Zweitakt-Motor)
 KH 400 (1976–1979, R3-Zweitakt-Motor)
 750 H2 Mach IV, in Japan als 750-SS (1972–1975, R3-Zweitakt-Motor)

 KH 125 (1975–1998, Einzylinder-Zweitakt-Motor)

 Z-Baureihe (klassisch, die ersten Viertaktmotoren von Kawasaki)
 Z 1 (~900 cm³) → Z 900 → Z 1000 Z1-R → Z 1000 MKII → Z 1000 ST → Z 1000 FI → Z 1000 J → Z 1000 R → Z 1100 R
 Z 200 (1977–1979)
 Z 250 C/ Z 250 LTD (1980–1984)
 Z 400 (1973–1979)
 Z 400J (1980–1984)
 Z 440/ Z 440 LTD (1980–1983 bzw. 1984)
 Z 500 (1979–1983)
 Z 550 (1980–1997)
 Z 650 (1976–1983)
 Z 750 (1976–1989)
 Z 750 Turbo (1983–1985)
 Z 750 LTD (1980–1983)
 Z 1100 LTD (1981–1985)
 Z 1300 (R6-Motor, 1980–1989)

Supersportler

Einzylinder
 Ninja ZX-150 RR (seit 1996)

R2-Motor
 KR1S (250 cm³, 2-Takt-Motor)
 Ninja 250 R → Ninja 300 (seit 2013)
 Ninja 400 R (seit 2011)

R4-Motor
 Tomcat ZX-10 (~1000 cm³, 1988–1990)
 ZX-R-Baureihe
 ZXR 250 oder Ninja ZX-2R (1988–2004)
 ZXR 400 oder Ninja ZX-4R (1989–1999)
 Ninja ZX-6R (~600 cm³, seit 1995)
 ZXR 750 und ZXR 750 R "Stinger" (1989–1994) → ZX-7 R und ZX-7 RR (~700 cm³, 1995–2003) → Ninja ZX-10R (~1000 cm³, seit 2004)
 Ninja ZX-9R (1996–2003)
 Ninja H2 (~1000 cm³, seit 2015)

Sporttourer

R2-Motor
 GPZ 305 (1983–1991)
 GPZ 400 R (1985–1990)
 GPZ 500 S oder Ninja 500 R (1986–2009)

R4-Motor
 GPZ 400
 GPZ 550 → GPZ 600 R oder Ninja 600 R (1985–1997) → GPX 600 R oder Ninja 600 R
 GPZ 750
 GPX 750 R oder Ninja 750R (1986–1991)
 GT 550
 GT 750
 GPZ 900 R (1983–1993, in Japan bis 2003) → Ninja ZX-9 R (~900 cm³, 1994–2003)
 GPZ 1000 RX oder Ninja 1000 R (1986–1988)
 GPZ 1100
 ZZR 600 oder Ninja ZX-6 E (1990–2008)
 ZZR 1100 oder Ninja ZX-11 (1990–2001) → Ninja ZX-12 R oder ZZR 1200(~1200 cm³, 2000–2006) → ZZR 1400 oder Ninja ZX-14 R (seit 2006)
 GTR 1000 (1986–2004) → 1400 GTR (2007–2016)
 Z 1000 SX (seit 2010)

Allrounder und Naked-Bikes

Einzylinder-Motor
 BJ 250 Estrella

R2-Motor
 ER-5 (~500 cm³) → ER-6n (~650 cm³, 2006–2016) → Z 650 (seit 2016)
 ER-6f (~650 cm³, 2006–2016) → Ninja 650 (seit 2017)

R4-Motor
 Zephyr-Baureihe (1991–2000)
 Zephyr 550
 Zephyr 750
 Zephyr 1100
 ZRX 1100 (1997–2001) → ZRX 1200 (2001–2008)
 ZR-7 (1999–2004) → Z 750 (2004–2012) → Z 800 (2013–2016) → Z 900 (seit 2016)
 Z 1000 (seit 2003)
 Z 300

Enduros und Reiseenduros (Dual Purpose)

 KMX (2-Takt-Einzylinder, ~125 und ~200 cm³)
 KLR-/KLX-Baureihe (Einzylinder-Viertakt-Motor)
 KLR 250
 KLR 600 (1984–1986) → KLR 650 (1987–2003)
 KLX 650 (1993–2001)
 KLX 250
 KLX 120
 KLV 1000 (V2-Motor, baugleich mit Suzuki DL 1000 V-Strom, 2004–2005)
 KLE-Baureihe
 KLE 500 (R2-Motor, 1991–2007) → KLE 650 Versys (R2-Motor von der ER-6, seit 2006)
 KLE 1000 Versys (R4-Motor von der Z 1000, seit 2012)
 Versys-X 300 (R2-Motor von der Ninja 300, seit 2016)

Chopper und Cruiser

 Kawasaki Eliminator (R4, R2-, V2- und Einzylinder-Motoren)
 ZL 900 (1985–1986) → ZL 1000 (1987–1988)
 ZL 750 (1986–1989)
 ZL 600
 ZL 400 (1994)
 EL 250 (1988–1997) → ZL 400 (1998–?)
 EL 175
 EL 125

V2-Motor
 VN-Baureihe ("Vulcan")
 VN 750 (1986–1995, in den USA bis 2004) → VN800 (1995–2006) → Vulcan 900 Classic (seit 2006)
 VN 1500 → VN 1600 (2002–2009) → Vulcan 1700 Voyager und Vulcan 1700 Nomad (2009–?)
 VN 2000 (2004–2008)

R2-Motor
 W-Baureihe
 W 650 (1999–2006) → W 800 (seit 2011)
 VN-Baureihe ("Vulcan")
 EN 450 LTD (1984–1990)
 EN 500
 Vulcan S (~650 cm³)

Großroller

 J 300 (Baugleich mit Kymco Downtown 300i)
 J 125 (Baugleich mit Kymco Downtown 125)

Wettbewerbsmotorräder

(nicht im Bereich der Straßenverkehrs-Zulassungs-Ordnung zu betreiben)

Rennsport
 H1R (~500 cm³, 1969–1973, Klasse bis 500 cm³)
 KR 250/350
 Ninja ZX-RR (2002–2009, MotoGP)
 Ninja H2R (~1000 cm³, seit 2015)

Motocross

 KX-Baureihe
 KX 65
 KX 85 (Kleinrad und Großrad)
 KX 125
 KX 250 F
 KX 250
 KX 450
 KX 500

Literatur
 Andi Seiler: Kawasaki: Motorräder seit 1965. (= Reihe Typenkompass). Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-613-02727-5.

Weblinks

 Offizielle deutsche Webseite

Einzelnachweise

!Liste
Kawasaki

Liste der Kawasaki-Motorräder


Eibon est un groupe de death-doom français, originaire de Paris.

Biographie
Eibon est formé par le bassiste Stéphane Rivière et le guitariste et chanteur Georges Balafas, en tant que groupe successeur du groupe de death metal français Drowning. Le batteur Jérôme Lachaud, qui avait joué avec Rivière dans le groupe de death-doom Garden of Silence, ainsi que les guitaristes Max Hedin et Guillaume Taliercio ont rejoint le groupe.

En 2007, Eibon sort un split EP avec le groupe de stoner doom Hangman's Chair via Bones Brigade Records. Le groupe est qualifié par la presse spécialisée de particulièrement positif. En l'espace de six mois, les stocks de l'EP sont épuisés. La même année, le groupe part en tournée pour la première fois.

En 2009, deux autres morceaux du groupe, également enregistrés en 2007, sortent en tant qu'EP  sur Aesthetic Death. La musique, jusqu'alors essentiellement agressive, est complétée par des structures plus complexes. La même année, Eibon commence à enregistrer son premier album studio.  sort en 2010 sur Aesthetic Death. Ce premier album reçoit un accueil majoritairement positif. En octobre de la même année, un autre split EP sort, cette fois avec HKY sur le label français MusicFearSatan. Peu de temps après, Eibon publie une compilation regroupant le premier EP et l'album.

En , Eibon enregistre son deuxième album studio Eibon II lors d'un set live avec Sylvain Biguet.

Style musical
Le tyle musical d'Eibon est « caractérisée par un mélange de funeral doom (metal) sombre, de drone sale, de sludge agressif et de black metal dépressif ». La majeure partie du chant est décrite comme « sombre et éraillée » et comparée à celle de Carl McCoy dans le projet The Nefilim, mais d'un autre côté, on y trouve aussi des « chants hurlés de black metal ».

L'image musicale globale est qualifiée de « grondante » et « sombre ». La musique est souvent caractérisée par de longs passages instrumentaux, mélodiques et acoustiques. Les guitares sont enregistrées de manière brute et rugueuse. Le jeu de basse est décrit comme « noueux ».

Discographie
 2007 : Eibon / Hangman's Chair (split-EP, Bones Brigade Records)
 2008 : Eibon (EP, Aesthetic Death)
 2010 : Entering Darkness (album, Aesthetic Death)
 2010 : HKY / Eibon (split-EP, Musicfearsatan)
 2010 : Entering Darkness / Eibon (compilation, Media Tree Recordings)
 2013 : II (album, Aesthetic Death)

Notes et références

Lien externe

Groupe de death-doom
Groupe musical formé en 2005

Eibon


Dúnlind (fræðiheiti: Tilia tuan) er tré af stokkrósaætt. Útbreiðsla er í Kína og Víetnam.

Tenglar

Stokkrósaætt
Lauftré

Dúnlind


Le canon Bofors 120 mm L/50, également connu sous le nom de canon Bofors 120 mm modèle 1950, est un canon suédois bitude d'artillerie navale à double usage entièrement automatique de calibre 120 mm conçu par Bofors de la fin des années 1940 au début des années 1950, pour répondre à une demande de la marine néerlandaise. L'arme a également été adoptée par la marine suédoise et colombienne.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bofors 57 mm L/60
 Liste des canons antiaériens
 Liste des canons antiaériens de marine

Bibliographie
 Borgenstam Insulander Kaudern; "Jagare". Karlskona 1989. CB Marinlitteratur.
 12 cm luftvärnsautomatkanon m/50 tekniskt beskrivning fastställd 1951. (12 cm anti air autocannon m/50 technical description established 1951) booklet.

Artillerie de calibre 120 mm
Arme militaire fabriquée en Suède

Bofors 120 mm L/50


Die Auckland International 1999 im Badminton fanden Mitte August 1999 statt.

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=1898FA3C-202A-4A19-88E5-011D5B5A053F

1999
Badminton 1999

Auckland International 1999


Five dollar note may refer to:

 Australian five-dollar note
 Canadian five-dollar note
 New Zealand five-dollar note
 United States five-dollar bill

Five dollar note


ألفريد شوتز  ولد في فيينا عام 1899 وتوفي في نيويورك في عام 1959.

السيرة الذاتية

نشأته
وُلد شوتز في 13 أبريل 1899 في فيينا في النمسا لعائلة يهودية من الطبقة المتوسطة العليا وكان طفلًا وحيدًا. جُند في الجيش النمساوي بعد تخرجه من المدرسة الثانوية، وترقى بسرعة إلى الرتبة الأمريكية المعادلة للملازم أول. أُرسل فوجه للقتال في سلسلة من المعارك العنيفة على الجبهة الإيطالية في الحرب العالمية الأولى.

دراسته وحياته
التحق شوتز بجامعة فيينا في عام 1918، وحصل على شهادة في القانون. التحق أيضًا خلال الفترة التي أمضاها في جامعة فيينا بأكاديمية فيينا للتجارة الدولية منذ عام 1919 إلى 1920 واختص في القانون الدولي. حضر شوتز خلال فترة وجوده في جامعة فيينا محاضرات ألقاها ماكس فيبر، وشعر أنَّ فيبر ترك مشكلة المعنى دون إجابة. ذكر فاغنر 1983 أنَّ اهتمام شوتز بمشكلة المعنى كان نتيجةً لتجاربه في القتال إلى جانب عودته إلى فيينا الجائعة والمتهالكة اقتصاديًا.

تزوج شوتز في عام 1926 من إلز هايم بعد امتلاكه عملًا ثابتا وبارزًا في مجال الخدمات المصرفية الدولية. أصبح المدير المالي لشركة رايتلر وشركاه، وشركة فيينا المصرفية. وصفه إدموند هوسرل بأنه «مصرفي في النهار وفيلسوف في الليل». فرَّ شوتز في عام 1933 بسبب تهديد صعود هتلر في ألمانيا وفرَّ أيضًا غيره من المثقفين في النمسا لطلب اللجوء في الدول الحليفة. انتقل شوتز وعائلته إلى باريس في عام 1938 وعاش في المنفى السياسي. عمل شوتز كمحامي دولي لشركة رايتلر وشركاه، ثم انتقل إلى الولايات المتحدة في عام 1939، حيث أصبح عضوًا في هيئة التدريس في المدرسة الجديدة. درّس علم الاجتماع والفلسفة بالإضافة إلى كونه رئيسًا لقسم الفلسفة. كان شوتز باحثًا فريدًا من نوعه في العلوم الاجتماعية إذ امتهن القانون معظم حياته خلال تدريسه بدوام جزئي في المدرسة الجديدة للبحوث الاجتماعية في نيويورك. وكتب بالإضافة إلى ذلك أوراقًا بحثية رئيسية في الظاهراتية ضمن أربعة مجلدات في أثناء عمله بدوام كامل في البنك. حصل شوتز على مساعدة كبيرة من زوجته إلز التي نسخت مذكراته ورسائله من مسوداته.

توفي شوتز في 20 مايو عام 1959 في مدينة نيويورك عن عمر ناهز الستين.

حياته الفكرية
ركّز شوتز بشكل رئيسي على الظواهر ومنهجية العلوم الاجتماعية، ولكن كان هدفه الرئيسي هو إنشاء أساس فلسفي للعلوم الاجتماعية. تأثّر شوتز كثيرًا بلودفيج فون ميزس وهنري بيرجسون وويليام جيمس وإدموند هوسرل. انتقد شوتز بشدة النهج السلوكي لميد بعكس الاعتقاد السائد على الرغم من أنَّ أعماله كانت توازي تحليل جورج هربرت ميد للمعاني داخل التفاعلات الاجتماعية. لم يكن شوتز أبدًا طالبًا لهوسرل لكنه درس مع زميله فيليكس كوفمان أعمال هوسرل بشكل مكثف من أجل البحث عن أساس لعلم الاجتماع التفسيري المستمد من ماكس ويبر. نشرَ في عام 1932 أول كتاب منشور تحت عنوان الهيكل الهادف للعالم الاجتماعي، والذي نُشر باللغة الإنجليزية تحت اسم ظاهرة العالم الاجتماعي. درس شوتز التكرار العام للظواهر لأنه رأى أنَّ الحياة اليومية هي الأكثر أهمية للتحليل. أثنى شوتز في هذا العمل وانتقد تفكير ويبر في القضايا المتعلقة بالظواهر الاجتماعية. أُعجب شوتز بأفكار ويبر عن النمط المثالي الذي لا يسمح بدخول الاهتمامات أو القيم الشخصية في سياق النظرية الاجتماعية. يُشار إلى هذه الحالة باسم الدولة الخالية من القيم. أثار هذا الكتاب اهتمام هوسرل، الذي زاره كثيرًا وتواصل معه حتى توفي هوسرل في عام 1938. ومع ذلك لم يستطع شوتز قبول طلب هوسرل لمساعدته في عمله في جامعة فرايبورغ لأسباب شخصية.

تمثّلت مخاوف شوتز الرئيسية في كيفية فهم الناس لوعي الآخرين في أثناء عيشهم ضمن تيار وعيهم الخاص. تحدث كثيرًا عن الهدف المشترك ضمن معنى أكبر. استخدمه للحديث عن الاهتمام بالعالم الاجتماعي، وتحديدًا بالطبيعة الاجتماعية للمعرفة. درسَ قسم كبير من عمله عالم الحياة. والذي خلق الناس ضمنه واقعًا اجتماعيًا في ظل قيود العوامل والهياكل الاجتماعية والثقافية الموجودة مسبقًا. ركّز بشكل كبير على «العلاقة الجدلية بين الطريقة التي يبني بها الناس الواقع الاجتماعي والواقع الاجتماعي والثقافي الغامض الذي يرثونه عن آبائهم في العالم الاجتماعي».

يُعرف شوتز أيضًا باعتقاده أنَّ البشر حاولوا تصنيف كل شيء مثل الأشخاص والأشياء لفهمها بشكل أفضل في سياق المجتمع. اعتقد أنَّ أنماط التصنيف المختلفة التي نستخدمها تخبرنا كيف نفهم ونتفاعل مع الأشخاص والأشياء في العالم الاجتماعي.

إرثه
أثرت كتابات شوتز بشكل كبير على علم الاجتماع سواء على نهج الظاهراتية في علم الاجتماع (من خلال عمل توماس لوكمان وبيتر بيرغر) ونهج الإثنيات من خلال كتابات هارولد جارفينكل. تأثر لوكمان بأعمال شوتز. أكمل لوكمان الذي درس أعمال شوتز عمله على هياكل عالم الحياة بعد وفاة شوتز من خلال ملء ملاحظاته غير المكتملة. واصل بيرغر ولوكمان استخدام أعمال شوتز لفهم الثقافة والواقع البشري من خلال تطوير شكل جديد لعلم اجتماع المعرفة. كتب فاجانيس في عام 2011: يمكن القول إنَّ بيتر بيرغر هو أفضل عالم اجتماع حي معروف متأثر بشوتز وذلك بسبب كتابته في نظرية البناء الاجتماعي التي شرحت كيف تساهم عمليات النقل الخارجي وأفكار الموضوعية والاستبطان في البناء الاجتماعي للواقع.

علم الظواهر
نشأ علم الظواهر مع دراسات إدموند هوسرل. التقى شوتز بهوسرل ودرسَ مؤلفاته. إنَّ علم الظواهر هو دراسة الأشياء كما تظهر. غالبًا ما يُقال أيضًا إنها علوم وصفية لا تفسيرية: يتمثل الهدف المحوري لعلم الظواهر في تقديم وصف واضح للطرق التي تظهر بها الأشياء. توجد العديد من الفرضيات التي تساعد في تفسير الظواهر. ترفض أول فرضية مفهوم البحث الموضوعي ويفضل علماء الظواهر جمع الافتراضات من خلال عملية تسمى الحقبة الظاهرية. وثانيًا يعتقد علم الظواهر أنَّ تحليل السلوك البشري اليومي سيوفر فهمًا شاملًا للطبيعة. والافتراض الثالث هو أنه يجب دراسة الأشخاص وسؤالهم.

الظواهر الاجتماعية
الظواهر الاجتماعية هي مزيج من البناء الاجتماعي للواقع ومنهج القياس الإثني. اهتمت بكيفية استخدام الناس للتفاعلات اليومية العادية لإنتاج شعور بالواقعية والهدف. تعلقت معظم أعمال شوتز بالطرق المستخدمة لبناء الواقع من خلال التجارب اليومية.

مؤلفاته
 Phenomenology of the Social World(من الظواهر الاجتماعية في العالم)
 On Phenomenology and Social Relations(على فلسفة الظواهر والعلاقات الاجتماعية)

روابط خارجية

مراجع

أعضاء هيئة تدريس ذا نيو سكول
أمريكيون من أصل يهودي نمساوي
بنائية (اجتماع)
خريجو جامعة فيينا
عسكريون نمساويون مجريون شاركوا في الحرب العالمية الأولى
علماء اجتماع أمريكيون
علماء اجتماع نمساويون
علماء اجتماع يهود
علماء اجتماع
علماء موسيقى في القرن 20
فلاسفة أمريكيون في القرن 20
فلاسفة ظاهراتيون
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة من ولاية نيويورك
فلاسفة نمساويون
فلاسفة يهود
كتاب من فيينا
كتاب نمساويون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
مواليد 1899
مواليد في فيينا
وفيات 1959
وفيات في نيويورك
يهود نمساويون

ألفريد شوتز


Moralna teologija ili teološka etika je znanstvena disciplina koja proučava djelovanje čovjeka u svjetlu njegove metafizičke datosti i božanske objave. Njen cilj je istina, odnosno dobro čovjeka, a tri glavna smjera su: fundamentalna moralna teologija, bioetika i socijalni nauk. Usko je povezana s filozofijom, psihologijom i medicinom.

Izvori moralne teologije
Glavni izvori od kojih kreće moralna teologije su:
 Božanska objava (Sveto Pismo i tradicija);
 Ljudska narav, kao natura metaphysica et absoluta hominis na kojoj se temelji prirodni moralni zakon (npr. ne ukrasti, ne ubiti, ne svjedočiti lažno).
 Razum, odnosno ljudska sposobnost kritičkog i logičkog razmišljanja. Za razliku od filozofske etike, teološkoj etici razum nije jedini izvor. Naravno, razum je bitan izvor, ali ne i jedini.
 Neposredno ljudsko iskustvo (GS, 44). Ovo se osobito odnosi na povijesna iskustva, na napredak i nova otkrića znanosti, te na bogatstva skrivena u različitim ljudskim kulturama.

Sistematizacija
Do sada je bilo više pokušaja sistematizacije moralne teologije (Toma Akvinski, J. Azor, T. Steinbüchel, T. Münker, F. Tillmann), ali idealno rješenje još uvijek ne postoji. Do sada se moralna teologija dijelila u dva dijela:
 Opća moralna teologija (lat. theologia moralis generalis) ili fundamentalna (fundamentalis)
 Posebna moralna teologija (lat. theologia moralis specialis)

Znanstveni institut
Najpoznatiji poslijediplomski znanstveni institut moralne teologije je prestižna Papinska akademija Alfonsiana u Rimu koja je dio Papinskog lateranskog sveučilišta.

Bilješke

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Katedra moralne teologije Katoličkoga bogoslovnog fakulteta u Zagrebu
 Katedra moralnog bogoslovlja Katoličkoga bogoslovnog fakulteta u Splitu
 Katedra moralne teologije i socijalnog nauka Crkve Katoličkoga bogoslovnog fakulteta u Đakovu

Teologija

Moralna teologija


Es el tercer sencillo de la banda japonesa Malice Mizer lanzado el 19 de julio de 1997 en su primera edición, contenida en un Box-Set que incluye un VHS con el tráiler del Cortometraje Verte Aile y un booklet de 16 páginas, el CD de esta edición no contiene el c/w COLOR ME BLOOD RED ni la versión instrumental de Bel Air. La versión estándar fue lanzada el 6 de agosto de 1997. Está es en formato 8cmCD y contiene el c/w y la versión instrumental.

La edición limitada alcanzó el número 20 en el ranking del Oricon Style Singles Weekly Chart y se mantuvo durante tres semanas en la lista, mientras que al edición regular alcanzó el puesto número 42.

Lista de canciones

Primera edición

Segunda edición

Véase también
 Discografía de Malice Mizer
 Malice Mizer
 Visual kei
 Verte Aile

Referencias

Enlaces externos
 Oricon Artículo en Oricion sobre la primera edición de Bel air
 -scape- Bel air primera edición Información sobre la primera edición de Bel air
 Oricon Artículo en Oricion sobre la segunda edición de Bel air
 -scape- Bel air segunda edición Información sobre la segunda edición de Bel air
 -scape- letra de Bel Air Letra de la canción Bel air
 letra de COLOR ME BLOOD RED Letra del c/w de Bel air COLOR ME BLOOD RED

Sencillos de 1997
Sencillos de Malice Mizer

Bel air (canción)


Zavod Presvetog Trojstva je bio rimokatolički zavod u Sarajevu.

Družba je pri Zavodu osnivala škole. Sestre milosrdnice sv. Vinka Paulskog otvorile su žensku stručnu školu u novom Sarajevu. Zadaća nove škole bila je djevojke uvježbati u šivanju i krojenju. Djelovala je do 1945. kad su jugokomunističke vlasti ukinule školu, kao i sve ostale privatne i vjerske škole. Arhivska građa iz škole, koja obuhvaća godine od 1941. do 1945. primljena je u Povijesni arhiv Sarajevo 1961. godine.

Izvori

Sarajevo
Crkveno školstvo u Bosni i Hercegovini

Zavod Presvetog Trojstva u Sarajevu


Eduard Aleksándrovich Koksharov (ruso:Эдуард Александрович Кокшаров; 4 de noviembre de 1975, Krasnodar, Rusia) es un exjugador de balonmano ruso que jugaba en la posición de extremo izquierdo. Se retiró al término de la temporada 2012-13 tras jugar sus dos últimas temporadas en activo con el Chejovskie Medvedi de Rusia. Participó en 3 Juegos Olímpicos, en los que consiguió una medalla de oro y una de bronce. Fue 226 veces internacional con la selección rusa de balonmano en los que anotó un total de 1.110 goles.

Actualmente, es entrenador de la Selección de balonmano de Rusia y del RK Vardar.

Equipos

Como jugador

  SKIF Krasnodar (¿?-1999)
  RK Celje (1999-2011)
  Chejovskie Medvedi (2011-2013)

Como entrenador

  SKIF Krasnodar (2014-2016)
  HC Vardar (2016)
  Selección de balonmano de Rusia (2017-)
  HC Vardar (2019- )

Palmarés

RK Celje
 Liga de Campeones de la EHF (2004)
 Liga de Eslovenia (2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008)
 Copa de Eslovenia (2000, 2001, 2004, 2006, 2007)

Chehovskie Medvedi
 Liga de Rusia (2012, 2013)
 Copa de Rusia (2012, 2013)

Selección nacional

Campeonato del Mundo
  Medalla de oro en el Campeonato del Mundo de 1997
  Medalla de plata en el Campeonato del Mundo de 1999

Campeonato de Europa
  Medalla de plata en el Campeonato de Europa de 2000

Juegos Olímpicos
  Medalla de oro en los Juegos Olímpicos de 2000
  Medalla de bronce en los Juegos Olímpicos de 2004

Consideraciones personales
 Máximo goleador del Campeonato del Mundo de 2001
 3 veces elegido mejor extremo izquierdo del Campeonato del Mundo (2001, 2003 y 2005)
 2 veces elegido mejor extremo izquierdo del Campeonato de Europa (2004 y 2006)

Enlaces externos
 Perfil en RK Celje

Referencias
 Ficha de la EHF

Balonmanistas de Rusia
Balonmanistas de Rusia en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Balonmanistas de Rusia en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Balonmanistas de Rusia en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Medallistas olímpicos de balonmano
Medallistas olímpicos de oro de Rusia
Medallistas olímpicos de bronce de Rusia
Medallistas olímpicos de oro de Sídney 2000
Medallistas olímpicos de bronce de Atenas 2004
Balonmanistas del RK Celje
Nacidos en Krasnodar

Eduard Koksharov


Atilla Başoğlu (d. 1954), TBMM 22. Dönem CHP Adana milletvekilidir. 2004 yılında partisinden istifa ederek AK Parti ye katıldı. Lise mezunudur. Sanayicidir. Yüksel Tekstil A.Ş. Yönetim Kurulu Üyesi üyesidir. Evli ve üç çocukludur. İngilizce bilir.

1954 doğumlular
Adana doğumlu siyasetçiler
TBMM 22. dönem Adana milletvekilleri
Yaşayan insanlar
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Atilla Başoğlu


ව්‍යංජන වලට යොදන තුනපහ හදුන්වන්නේ මෙලෙසය.
ලුණු ,ඇබුල් සහ  මිරිස්  යන තුන් වර්ගය
සුදුරු, මහදුරු, උළුහාල්, කහ සහ  කොත්තමල්ලි යන පස් වර්ගයයි.

තුන් වර්ගය
 ලුණු
 ඇඹුල්
 මිරිස්

පස් වර්ගය
 සුදුරු
 මහදුරු
 ගම්මිරිස්
 කහ
 කොත්තමල්ලි

තුනපහ


Mathias Kristensen kan henvise til

 Mathias Kristensen (fodboldspiller, født 1993), en fodboldspiller
 Mathias Kristensen (fodboldspiller, født 1997), en fodboldspiller

Mathias Kristensen


La Base navale d'Azov est un port militaire en Ukraine ouvert sur la mer d'Azov.

Notes et références

Liens externes

Port militaire en Ukraine
Port de la mer d'Azov

Base navale d'Azov


Lord Aylmer, Baron of Balrath, in the County of Meath, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1718 for the naval commander Matthew Aylmer, the second son of Sir Christopher Aylmer, 1st Baronet, of Balrath (see below). Lord Aylmer's son, the second Baron, represented Rye in the House of Commons. The latter's grandson, the fourth Baron, succeeded his kinsman as seventh Baronet, of Balrath, in 1776. The titles remain united. He was succeeded in both titles by his son, the fifth Baron. He was a general in the Army and served as Governor General of Canada from 1830 to 1835. Lord Aylmer assumed by Royal licence the additional surname of Whitworth in 1825 on the death of his uncle Charles Whitworth, 1st Earl Whitworth. On his death, the titles passed to his younger brother, the sixth Baron. He was an admiral in the Royal Navy.

He was succeeded by his second cousin, Udolphus Aylmer, the seventh Baron, born on 10 June 1814 and living in Canada. He was the son of John Athalmer Aylmer, eldest son of Admiral John Aylmer, son of Reverend the Hon. John Aylmer, fourth son of the second Baron. His claim to the titles was not allowed until 1860, however. His son Matthew Aylmer, the eighth Baron, was a major-general in the Canadian Army. His third son, the eleventh Baron, was succeeded by his third cousin, the twelfth Baron. He was the great-grandson of Major-General Harry Aylmer, second son of the aforementioned Admiral John Aylmer. On his death in 1982, the title passed to his second cousin, the thirteenth Baron. He was the grandson of Frederick Arthur Aylmer, second son of Major-General Harry Aylmer.  the titles are held by his son, the fourteenth Baron.

The Aylmer Baronetcy, of Balrath in the County of Meath, was created on 6 November 1662 in the Baronetage of Ireland for Christopher Aylmer. On the death of his great-grandson, the sixth Baronet, the title was inherited by the latter's kinsman, the fourth Baron Aylmer and became subsumed into that title.

The family seat was Donadea Castle, near Donadea, County Kildare.

Barons Aylmer (1718)
Matthew Aylmer, 1st Baron Aylmer (–1720)
Henry Aylmer, 2nd Baron Aylmer (died 1754)
Henry Aylmer, 3rd Baron Aylmer (1718–1766)
Henry Aylmer, 4th Baron Aylmer (died 1785)
Matthew Whitworth-Aylmer, 5th Baron Aylmer (1775–1850)
Frederick Whitworth Aylmer, 6th Baron Aylmer (1777–1858)
Udolphus Aylmer, 7th Baron Aylmer (1814–1901)
Matthew Aylmer, 8th Baron Aylmer (1842–1923)
John Frederick Whitworth Aylmer, 9th Baron Aylmer (1880–1970)
Kenneth Athalmer Aylmer, 10th Baron Aylmer (1883–1974)
Basil Udolphus Aylmer, 11th Baron Aylmer (1886–1977)
Hugh Yates Aylmer, 12th Baron Aylmer (1907–1982)
Michael Anthony Aylmer, 13th Baron Aylmer (1923–2006)
(Anthony) Julian Aylmer, 14th Baron Aylmer (born 1951)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Michael Henry Aylmer (born 1991).

Aylmer baronets, of Balrath (1662)
Sir Christopher Aylmer, 1st Baronet (c. 1620–1671)
Sir Gerald Aylmer, 2nd Baronet (c. 1640–1702)
Sir John Aylmer, 3rd Baronet (died 1714)
Sir Andrew Aylmer, 4th Baronet (died 1740)
Sir Gerald Aylmer, 5th Baronet (died 1745)
Sir Matthew Aylmer, 6th Baronet (1724–1776)
Sir Henry Aylmer, 7th Baronet (died 1785) (had succeeded as Baron Aylmer in 1766)

See also
Aylmer baronets

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Baronies in the Peerage of Ireland
1662 establishments in Ireland
Noble titles created in 1718

Baron Aylmer


Traunstein is a Landkreis (district) in the southeastern part of Bavaria, Germany. Neighboring districts are (from the north clockwise) Mühldorf, Altötting, the Austrian states Upper Austria and Salzburg, the district Berchtesgadener Land, the Austrian states of Salzburg and Tyrol, and the district Rosenheim.

Geography
The district is located in the northern foothills of the Alps. The Chiemsee is located in the west of the district.

History
In 1972 the district was merged with parts of the former district Laufen, and the previously independent urban district Traunstein.

Coat of arms
The coat of arms shows a blue panther to the left, the symbol of the Spanheim dynasty of the Counts of Krainburg-Ortenburg, who owned part of the area in medieval times. The eagle in the top-right derives from the diocese of Chiemsee. In the bottom right there are the Canting Arms of Baumburg Abbey (Baumburg translates to tree-castle), which ruled most of the northern part of the district.

Towns and municipalities

Towns
 Tittmoning
 Traunreut
 Traunstein
 Trostberg

Markt
 Grassau
 Waging am See¹
¹

Verwaltungsgemeinschaften
 Bergen
 Marquartstein
 Obing
 Waging am See

Municipalities

|}

References

External links

 Official website (German)

Districts of Bavaria

Traunstein (district)


Armella ist der Familienname folgender Personen:
 Eduardo Armella (1928–2011), argentinischer Sportschütze
 Pedro Armella (* 1930), argentinischer Sportschütze

Armella


Aderus pubescens é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1926.

Distribuição geográfica
Habita no Vietname.

Referências

pubescens
Fauna do Vietname
Insetos descritos em 1926
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus pubescens


La Casa Central del Banco de la Nación Argentina es uno de los edificios más emblemáticos que rodean la Plaza de Mayo, sitio fundacional de Buenos Aires y sede de grandes acontecimientos de la historia del país. Diseñada por el prestigioso arquitecto Alejandro Bustillo con una combinación de estilos clásicos en clave monumentalista, la casa central ocupa una manzana entera con 10.000 metros cuadrados y fue inaugurada en 1944. El mismo fue declarado patrimonio histórico.

Construcción

La construcción en sí, ocupa toda una manzana, y en el centro del edificio encontramos una cúpula de 50 m de diámetro y 36 m de altura aproximadamente.

1580-1888: La historia del Banco de la Nación

La manzana ocupada por el edificio central del Banco Nación es una de las más antiguas de Buenos Aires, ya que en la fundación de la ciudad en 1580, Juan de Garay reservó la mitad para sí mismo y la otra para su hijo homónimo. En 1585 se construyó la primera capilla que tuvo Buenos Aires, antes de que en 1593 se asignara para la Catedral su esquina actual en San Martín y Rivadavia. Luego de esto, y quizás como consecuencia del camposanto que tuvo esta primera capilla, la manzana del actual Banco Nación fue conocida durante siglos como el Hueco de las Ánimas, ya que era un gran terreno sin construir, aunque la Aduana funcionó allí fugazmente en 1603, y más tarde fue Seminario y luego Consulado.

Mientras la esquina de Rivadavia y 25 de Mayo continuaba siendo el Hueco de las Ánimas, sobre la esquina de Reconquista el Cabildo comenzó a construir en 1804 el Coliseo Estable de Comedias, cuya obra fue suspendida por las Invasiones Inglesas de 1806 y 1807, y luego de la muerte de su constructor Tomás Toribio quedó abandonada desde 1810 hasta 1832, cuando un incendio destruyó el edificio inconcluso.
Recién en 1855, comenzó en la esquina de Reconquista y Rivadavia la construcción del primer Teatro Colón, uno de los primeros edificios monumentales en Buenos Aires, diseñado por el ingeniero Charles Pellegrini e inaugurado en 1857. Esta sala de espectáculos donde se interpretaba ópera subsistió hasta el año 1888, en que el Estado Nacional impulsó una ley para construir un nuevo Teatro Colón, y adquirió el viejo edificio de Plaza de Mayo para destinarlo al recién fundado Banco Nacional. Instalado en lo que era la sala del ex-teatro, el banco operó en una época de euforia en la especulación financiera, que condujo inevitablemente a una profunda crisis conocida como el Pánico de 1890, luego de la cual entró en quiebra y provocó la creación de una nueva entidad financiera en 1891, el Banco de la Nación Argentina.

Mientras, la Bolsa de Comercio de Buenos Aires había construido su nueva sede sobre la ochava de 25 de Mayo y Rivadavia, en el resto de la manzana existían una serie de edificios que completaban la manzana hoy ocupada totalmente por el Banco Nación. Sobre la esquina de Bartolomé Mitre y Reconquista, existía la casa matriz del Banco Británico de América del Sud, construida en el terreno donde en tiempos coloniales estaba la casa de Juan Martín de Pueyrredón.

1888-1939: Primer edificio de la Argentina
Una vez adquirido el viejo Teatro Colón fue mínimamente reformado para sus nuevas funciones, pero se colocaron conjuntos escultóricos sobre la cornisa de la fachada para brindar una nueva imagen al edificio. Pero esta primera sede resultó insuficiente a medida que la institución crecía y se fortalecía luego de la crisis, y progresivamente el Banco fue comprando los demás edificios de la manzana y anexándolos al antiguo teatro, de tal forma que en 1910 tuvo la posibilidad de encargar al arquitecto Adolf Büttner una remodelación total de las fachadas, que mediante una mansarda agregada buscó unificar las fachadas heterogéneas bajo una imagen común. En 1916 la Bolsa de Comercio inauguraba su nueva sede en la Avenida Alem, y así la manzana completa iba pasando al poder del Banco Nación, proceso que se concretó en 1925.

Así, en 1926 la institución tuvo una primera propuesta para la construcción de su definitiva Casa Central, proyecto y concurso que quedó trunco. Recién diez años después la idea volvió a cobrar fuerza, en el período de fuerte intervencionismo estatal de la presidencia de Agustín P. Justo, ya que el prestigioso arquitecto Alejandro Bustillo comenzó a bosquejar propuestas para el edificio hacia 1936.

Dos años más tarde, el Banco Nación formaba una Comisión Asesora Técnica presidida por Bustillo que revisó los planos ejecutados por la Oficina de Arquitectura de la institución. Bustillo no tuvo un mero rol de consulta, si no que trabajó intensamente en el proyecto, que denota su muy personal estilo, e incluso encargó la construcción de una maqueta en yeso para analizar las proporciones del proyecto y su pretenciosa estructura.

1939-1955: Construcción e inauguración

A medida que la figura de Bustillo iba ganando peso en las decisiones proyectuales, el diseño del futuro edificio fue volviéndose una cuestión personal. Dentro de sus ideas, estuvo la realización de la construcción por etapas. Luego de sorteadas las licitaciones, que en lo fundamental fue adjudicada a la empresa constructora Arienti y Maisterra, el 17 de septiembre de 1940, una vez demolida la antigua Bolsa de Comercio y demás edificios, el presidente del Banco Jorge Santamaría colocó la piedra fundamental de la nueva Casa Central.

La construcción fue de una escala inédita para la ciudad, tratándose solo de la primera etapa de la obra, que englobaba el 60% del edificio, exceptuando el sector que daría a la calle Reconquista.

El 21 de julio de 1944 era inaugurada la primera etapa del nuevo Banco Nación. El edificio ya ostentaba su imponente pórtico sobre la ochava de Rivadavia y 25 de Mayo, y sus fachadas revestidas en piedra traída de Balcarce, junto con su mansarda de bronce. Una vez terminado este sector solo faltaba el cuarto de manzana correspondiente a la esquina de Rivadavia y Reconquista, donde antes había estado el primer Teatro Colón.

La segunda y última etapa de la obra fue paralizada durante los siguientes años, hasta que fue encarada en 1950 durante la presidencia de Juan Domingo Perón, y aunque representaba el 40% del edificio, demoró los siguientes cinco años, de tal forma que la Casa Central del Banco de la Nación Argentina estuvo terminada para 1955.

En 1966 quedó inaugurado en el primer piso el Museo Histórico y Numismático, y en 1971 comenzó a funcionar en la planta baja la Galería de Arte "Alejandro Bustillo". Por otra parte el Banco Nación vivió su pionero proceso de instalación de computadoras entre 1964 y 1977.

Arquitectura

La Casa Central del Banco Nación es una de las obras de arquitectura más imponentes de la Argentina, tanto por los su volumen edilicio y los nobles materiales empleados como por diversos elementos de su diseño, entre los cuales se destaca especialmente su gigantesca cúpula de 50 metros de diámetro, juzgada por Bustillo como probablemente la más grande de Sudamérica. Realizada con nervios de hormigón armado y completamente vidriada para proveer de luz al gran espacio central de cuádruple altura que domina el edificio, posee un original sistema de apoyo que no descarga directamente sobre los muros laterales, sino que posee una serie de rieles con ruedas que le permite deslizarse libremente cuando dilata y comprime, cargando sobre cuatro columnas su peso de 50.000 toneladas. Todas las fachadas del edificio fueron revestidas con cuarcita extraída de Balcarce y Chapadmalal, mientras los interiores están revestidos con diferentes mármoles.

En cuanto al estilo del edificio, se puede juzgar en rasgos generales como monumentalista, representado por sus dimensiones inusuales, como las cuatro columnas que marcan el acceso principal y recorren los tres niveles completos de la fachada, o el espacio central de múltiple altura, de proporciones imponentes. En él, Bustillo combinó todos los avances tecnológicos con un diseño tradicional, la arquitectura neoclásica de moda durante la década de 1930, sumando a la vez una clara influencia de la tradición arquitectónica francesa, que ponía al edificio en sintonía con el resto de la Buenos Aires de entonces. Un inmenso pórtico con columnas corintias domina la entrada principal sobre la ochava de Rivadavia y 25 de Mayo. Bustillo se encontraba en la búsqueda de un estilo que nacional basado en las formas clásicas y en las proporciones académicas.

En esta fachada maciza y compacta que toma los cuatro frentes del edificio, la única irregularidad es la ochava en Rivadavia y 25 de Mayo, en donde se eligió mantener el corte a 45° que existía en el anterior edificio de la Bolsa de Comercio, aprovechándolo para implantar allí el acceso principal, mirando a la Casa Rosada. Esa resolución de la ochava tan particular, hacía un juego de simetría con la esquina opuesta, la de Balcarce e Yrigoyen, del otro lado de la Plaza de Mayo, en donde existió entre 1854 y 1942 el primer edificio del Congreso Nacional. Al mismo tiempo, el antiguo edificio del Banco Hipotecario de estilo clasicismo despojado (actualmente ocupado por la AFIP), también fue pensado para mostrar la misma ochava en espejo con la sede del Banco Nación, pero los planes fueron cambiados sobre la marcha, cuando la construcción ya se estaba llevado a cabo, muy a pesar de que esas modificaciones no afectarían solo a un edificio sino que arruinarían un proyecto mayor. Y esa es la razón por la cual al oeste de su pórtico presenta tres pares de columnas, mientras que al este de su pórtico, presenta seis pares de columnas. Esto se debe a que, ya con la entrada construida, hubo que duplicar la cantidad de columnas del lado este para completar los metros tomados de la ochava que no se construyó. Claramente, si desde un principio el plan hubiera sido no realizar dicha ochava, su pórtico de ingreso se habría construido centrado. Curiosamente, desde arriba es posible ver que la ochava fue construida, aunque luego se dejó como un patio interno.

Para los interiores del Banco Nación, el tono es claramente más moderno y despojado de ornamentos, siendo dable destacar los revestimientos en piedras y mármoles pulidos, un rasgo que el Banco Nación comparte con un edificio anterior de Bustillo, el Museo Nacional de Bellas Artes (1933).

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del Banco de la Nación Argentina

Edificios bancarios de la ciudad de Buenos Aires
Edificios del barrio de San Nicolás (Buenos Aires)
Obras de Alejandro Bustillo
Arquitectura neoclásica en Argentina
Edificios bancarios de Argentina del siglo XX
Arquitectura de Argentina de 1944
Banco de la Nación Argentina

Banco de la Nación Argentina (casa central)


Boulevard Montmartre este unul din marile bulevarde pariziene. Realizarea sa a fost finalizată în 1763.
În 1851 a fost expus acolo lingoul de aur al celebrei loterii a lingourilor de aur, care a ocupat spații largi în cronica politică a timpului.

Contrar a ceea ce-i sugerează numele, el nu este situat pe dealul Montmartre (Paris), ci reprezintă o prelungire înspre est a bulevardului Haussmann și prelungește, de asemenea, boulevard des Italiens începând de la intersecția Richelieu-Drouot.

Clădiri memorabile

 nr. 5: locuința fotografului Édouard Buguet la momentul arestării sale în 1875.
 nr. 7: Théâtre des Variétés. Fațada și holul central sunt clasificate ca monumente istorice începând din 30 septembrie 1974.
 nr. 10:
 Musée Grévin. Sala de teatru este înscrisă pe lista monumentelor istorice din 23 noiembrie 1964.
 În decembrie 1825 Gioachino Rossini a locuit o perioadă într-un apartament de pe boulevard Montmartre 10. François-Adrien Boieldieu locuia în apartamentul de deasupra celui al compozitorului italian.
 nr. 10-12 : Pasajul Jouffroy. Pasajul este înscris pe lista monumentelor istorice începând din 7 iulie 1974. La această adresă s-a aflat magazinul comerciantului de obiecte de artă Adolphe Goupil (1806-1893).
 nr. 12: "Petit-Casino", construit în 1893 pe fostul amplasament al Bazarului oriental și al Teatrului Séraphin, care și-au încetat activitatea în 1948.
 nr. 11-13: Passage des Panoramas et galeries annexes (galeries Feydeau, Montmartre, Saint-Marc, galerie des Variétés, ancienne boutique du graveur Stern). Aceste pasaje și galerii au fost înscrise pe lista monumentelor istorice în 7 iulie 1974 și 10 iulie 2009.
 nr. 14 : locuința Carolinei Rémy, cunoscută sub numele de Line și apoi de Séverine, secretara lui Jules Vallès. Sediul ziarului La Libre Parole al lui Edouard Drumont din 1892 până în 1900. Marea braserie parizienă Maxéville ocupa parterul și primul etaj. Un celebru impostor englez, dr. McLaughlin, pretindea că tratează lumbago într-un mod miraculos. Clădirea a fost distrusă în 1934 și reconstruită în stil Art Nouveau.
 nr. 16: Hôtel de Mercy-Argenteau. Decorațiunile de secol XVIII ale marelui salon pătrat și ornamentele decorative sculptate în secolul al XIX-lea în vechea sufragerie de la primul etaj al clădirii sunt considerate monumente istorice, începând din 11 aprilie 1958. Clădirea-însăși a fost înscrisă pe listă în 6 august 1975.
Fotograful Jean Reutlinger s-a născut acolo în 1891.

Note

Bibliografie

Despre Hôtel de Mercy-Argenteau

Străzi din Paris
Arondismentul 2 din Paris
Arondismentul 9 din Paris

Boulevard Montmartre


El bytecode Java se encuentra dentro del archivo de extensión .class y es el tipo de instrucciones que la máquina virtual Java (JVM) espera recibir para posteriormente ser compiladas a lenguaje de máquina mediante un compilador  JIT  a la hora de su ejecución. Usualmente es el resultado de utilizar un compilador del lenguaje de programación Java (como javac), pero puede ser generado desde otros compiladores.

Estructura
El opcode de cada instrucción es de un byte de largo, aunque algunas requieren parámetros resultando en instrucciones multibyte. No todos los 256 posibles opcodes son utilizados. De hecho, Sun Microsystems, el creador original de la plataforma Java, separó tres valores para que queden permanentemente sin implementar.

Las instrucciones caen en las siguientes categorías:
 Mover de memoria a registros y viceversa (ej. aload_0, istore)
 Aritmética y lógica (ej. ladd, fcmpl)
 Conversión de tipos (ej. i2b, d2i)
 Creación y manipulación de objetos (ej. new, putfield)
 Manipulación de la pila de operandos (ej. swap, dup2)
 Control de flujo (ej. ifeq, goto)
 Invocación de métodos y retorno de los mismos (ej. invokespecial, areturn)

También hay algunas pocas instrucciones para operaciones más especializadas, tales como manejo de excepciones, sincronización, etc.

El estilo del bytecode Java es análogo al de un lenguaje de programación orientado a pila. Por ejemplo, el código ensamblador para sumar dos registros y mover el resultado a un tercero para un CPU de la familia x86 se ve así:

 add eax, edx
 mov ecx, eax

mientras que el código comparable en lenguaje ensamblador de Java se vería así:

 iload_1
 iload_2
 iadd
 istore_3

Los dos valores a ser sumados son colocados en una pila, de la que serán tomados por la instrucción de suma. El resultado de la suma es vuelto a poner en la pila y recuperado por la última instrucción, que lo mueve al registro.

Manejo de lenguajes dinámicos
La máquina virtual Java provee cierto soporte para manejar lenguajes dinámicamente tipados. La mayoría de instrucciones de la JVM es de tipado estático, en el sentido de que las invocaciones de métodos verifican la "signatura" de estos en tiempo de compilación, sin un mecanismo de demorar esta decisión al tiempo de ejecución ni de elegir el método de "dispatch" según un enfoque alternativo.

JSR 292 (Supporting Dynamically Typed Languages on the Java™ Platform) incluye una nueva instrucción invokedynamic para permitir la invocación de métodos basada en tipado dinámico. "Da Vinci machine" es un prototipo de implementación de máquina virtual que aloja las extensiones de la JVM con el objetivo de manejar estos lenguajes. Asimismo, la máquina virtual Java oficial, desde su versión 7, también incluye el opcode invokedynamic.

Referencias

Lenguaje de programación Java

Bytecode Java


Victor Tadeusz Sikora (født 11. april 1978 i Deventer, Holland) er en hollandsk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Sikora spillede størstedelen af sin karriere i hjemlandet, og var med til at vinde det hollandske mesterskab med Ajax i 2004. Han sluttede karrieren med udlandsophold hos FC Dallas i den amerikanske Major League Soccer og i Australien hos Perth Glory.

For det hollandske landshold spillede Sikora desuden seks landskampe. Han debuterede for holdet i en venskabskamp mod Tyrkiet i februar 2001.

Titler
Æresdivisionen
 2004 med Ajax

Johan Cruijff Schaal
 2002 med Ajax

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra Go Ahead Eagles
Fodboldspillere fra AFC Ajax
Fodboldspillere fra SBV Vitesse
Fodboldspillere fra FC Dallas
Fodboldspillere fra Perth Glory
Fodboldspillere fra SC Heerenveen
Fodboldspillere fra NAC Breda

Victor Sikora


Pogledi su bili časopis za teoriju društvenih i prirodnih znanosti u izdanju Društva sveučilišnih nastavnika. Objavljivani su od 1952. do 1955. godine u Zagrebu.
Objavljeno je 16 brojeva.
Funkciju urednika obnašali su Rudi Supek i Predrag Vranicki.

Hrvatski stručni i znanstveni časopisi

Pogledi


කුසගිනි අවතාර උත්සවය හෝ  යී ලං  ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  අවතාර උත්සවය යනු, බොහෝ රටවල චීන ජාතිකයන් විසින් සැමරෙන සාම්ප්‍රදායික චීන උත්සවයකි.  ( චන්ද්‍ර සූර්ය දින දසුනක් වන), චීන දින දසුනෙහි, අවතාර උත්සවය පැවැත්වෙන්නේ සත්වන මාසයෙහි 15වන රාත්‍රියෙහි (දකුණු චීනයේ 14වන රාත්‍රියෙහි) දීය.

අවතාර උත්සවය


Rouquier ist der Familienname folgender Personen:

 Georges Rouquier (1909–1989), französischer Dokumentarfilmregisseur
 Raphaël Rouquier (* 1969), französischer Mathematiker

Rouquier


A Classe Maya (まや型護衛艦, Maya-gata Goeikan ) de destróieres é uma classe de navios de guerra da Força Marítima de Autodefesa do Japão,estando em operação desde 2020.

Características
Os destróieres da classe Maya são projetados com um sistema de propulsão COGLAG (turbina a gás combinada com turbina elétrica e a gás), uma modificação do sistema de propulsão combinado de gás e gás que emprega transmissão elétrica de turbina para cruzeiro de baixa velocidade. O JMSDF estava testando um sistema de propulsão COGLAG em JS Asuka . Então, começou a adoção do sistema para combatentes de superfície com a classe Asahi . Enquanto o sistema da classe Asahi tinha uma distribuição de baixa tensão de 450 volts, o sistema da classe Maya é equipado com um sistema mais avançado que pode lidar com uma distribuição de alta tensão de 6.600 volts.

O JMSDF já usa um sistema de propulsão elétrica integrado para embarcações auxiliares, e espera-se que se expanda para navios de combate de superfície no futuro, à luz de sua futura acomodação de armas.

Classes de contratorpedeiros
Navios construídos no Japão

Classe Maya


جبل الجندل هو أحد الجبال السوداء المشهورة التي تجمعت من مقذوفات بركانية جراء سيول العصر الجليدي ويقع شرق هضبة الديرع ضمن سلاسل جبال رمان الأسمر ، في منطقة الثنية إلى الشمال من قرية سراء جنوب مدينة حائل بنحو 40 كم

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

جندل

جبل الجندل


Vaterpolsko prvenstvo Kraljevine SHS za 1925. godinu je osvojio Jug iz Dubrovnika.

Završnica prvenstva
Završnica vaterpolskog prvenstva Kraljevine Srba Hrvata i Slovenaca je održana 8. i 9. kolovoza 1925. u Splitu u sklopu državnog prvenstva u plivanju i vaterpolu.

Rezultati
{| class="wikitable"
!datum !!klub1 !!klub2 !!rez. !!napomene
|-
!colspan="5"|I. krug
|-
|rowspan="4"|8.8.
|Jadran I ||KSU ||8:1 ||
|-
|SSU ||Firule ||6:1 ||
|-
|Viktorija ||Penatur ||3:2 ||
|-
|Jug ||Triton ||7:0
|-
| ||Jadran II || || ||slobodan
|-
!colspan="5"|
|-
!colspan="5"|II. krug
|-
|rowspan="2"|9.8.
|Jadran I ||Jadran II ||3:0 pff ||
|-
|Jug ||Viktorija ||3:0 pff ||
|-
| ||SSU || || ||slobodan
|-
!colspan="5"|
|-
!colspan="5"|poluzavršnica
|-
|9.8. ||Jug ||SSU ||3:2 ||
|-
| ||Jadran I || || ||slobodan
|-
!colspan="5"|
|-
!colspan="5"|za prvaka
|-
|9.8. ||bgcolor="gold"|Jug' ||bgcolor="silver"|Jadran I ||2:0 ||utakmica prekinuta u 6. minuti 2. poluvremena
|}

 Konačni poredak
 Jug Dubrovnik
 Jadran I Split
 Somborsko sportsko udruženje (SSU)
 Viktorija Sušak  (Sušak danas dio Rijeke)
 Jadran II Split
 Penatur Dubrovnik
 Firule Split
 Karlovačko sportsko udruženje (KSU)
 Triton Split

 Poveznice
 Jugoslavenska vaterpolska prvenstva

 Izvori
 digitalna arhiva lista Novo Doba, Split
 Zagrebački šprtski list'', Zagreb
  digitalna arhiva lista Politika, Beograd (1904.-1941.
  digitalna arhiva lista Vreme, Beograd (1921.-1941.)

1925.

Prvenstvo Kraljevine SHS u vaterpolu 1925.


නැනෝ තාක්ෂණය වර්තමානයේ ලොව පුරාම අවධානයට, සාකච්ඡාවට, ප‍රීක්ෂණ වලට වගේම අභියෝගයට ලක්වී ඇති ක්ෂේත්‍රයකි. විවිධ ක්ෂේත්‍ර තුළ මේ ගැන ප‍රීක්ෂණ සිදු කෙරෙමින් පවතී. මෙය නිසා ලොව පුරාම විශාල වෙනසක්, පුදුම සහගත පෙරළියක් සිදුවෙතැයි සියළු දෙනා බලාපොරොත්තු වෙති.
ගල් යුගයෙන් අරඹා, ගින්ද‍ර සොයාගෙන, රෝදය නිෂ්පාදනය කර, ක්‍රම ක්‍රමයෙන් දියුණු වී ලෝහ සොයා ගැනීමත් සමඟ කෘෂි කර්මාන්තයේ හා අනෙකුත් ක්ෂේත්‍ර වල විශාල දියුණුවක් සිදු විය. ඉන් පසු කාර්මික විප්ලවය සමඟ තවත් නව සොයා ගැනීම්, දියුණු කිරීම් සිදු විය.
මේ එම කාර්මික විප්ලවයේ ඊළඟ අදියරයි, නැනෝ තාක්ෂණය හ‍රහා සිදු වීමට යන දියුණුව.නැනෝ යනු "අගුටුමිටි" යන අදහස දෙන වචනයකි.
නැනෝ තාක්ෂණය 1959 දී රිචඩ් ෆෙයින්මාන් නම් භෞතික විද්‍යාඥයා හ‍රහා ආරම්භ විය. ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් ද පිදුම් ලැබුවේය.

කුඩා බව, වේගවත් බව හා ලාභදායිකම නිසා නැණෝ තාක්‍ෂණය ලොව පුරා ජනප‍්‍රියව පවතී. නැණෝ මීටරය එහි වූ මිණුම් දණ්ඩයි.

අප හඳුනන මීටරයකින් බිලියනයකින් එක් කොටසක් වූ නැණෝ මීටරයක විෂ්කම්භය අපගේ කෙස් ගසක විෂ්කම්භයට වඩා 50,000 වාරයකින් කුඩා ය. නැණෝ අංශුවක් එල්ලේ ක‍්‍රීඩා කරන පන්දුවක් සමඟ සසදා බලන්නේ නම් එල්ලේ පන්දුව නැණෝ අංශුව මෙන් 107 වාරයක් (10,000,0000) විශාලය.

ප‍්‍රමාණය එසේ වුවද, නැණෝ තාක්‍ෂණික නිමැයුම් හා ද්‍රව්‍ය ගැන සලකා බැලීමේ දී, ඒවායේ වු සැහැල්ලූ බව, ශක්තිමත් බව, විනිවිදභාවය සහ කි‍්‍රයාශීලිභාවය, ඉක්මන් ප‍්‍රතික‍්‍රියාකාරීභාවය වැනි ගුණාංග සහ වෙනත් ද්‍රව්‍ය හා මිශ‍්‍ර කිරීමෙන් පසු එකී ද්‍රව්‍යයන්ට ලබාදෙන අතිමහත් ශක්තිය හා කාර්යක්ෂම බව නැණෝ තාක්‍ෂණය කෙරේ ලෝකයේ ම අවධානය යොමු වීමට හේතු විය.

වර්ෂ 2015 දී සපුරා ගත යුතු ඉලක්ක කේන්ද්‍රකොට ගනිමින් වර්ෂ 2010 දී ජර්මනිය දියත් කළ පස් අවුරුදු නැණෝ තාක්‍ෂණ අභිවෘද්ධි කි‍්‍රයාන්විතය සඳහා වෙන් කරන ලද මුදල යුරෝ මිලියන 400 කි. මෙම මුදල නැණෝ තාක්‍ෂණය වැඩි දියුණු කිරීම උදෙසා බටහිර යුරෝපීය රටක් වෙන්කළ විශාලම මුදල සේ සැලකේ.

බලශක්තිය, දේශගුණය, සෞඛ්‍යය සහ ආහාර, ආරක්‍ෂාව සහ සංචලනය (mobility) යන ක්‍ෂ්ත‍්‍රයන්හි සංවර්ධනය සහ අධි තාක්‍ෂණික උපාය මාර්ග වැඩි දියුණු කිරීම, නැණෝ තාක්‍ෂණික ක‍්‍රමවේදයන් තුළින් තම දේශය වෙත දිනා ගැනීම එහි අපේක්‍ෂාව යි.

ජර්මනිය හැරුණ විට නැණෝ තාක්‍ෂණය උදෙසා විශාල මුදලක් වාර්ෂිකව වෙන් කරනු ලබන අනෙක් රට වන්නේ චීනයයි. එම මුදල ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 250 කි. රුසියාව වාර්ෂිකව ඩොලර් මිලියන 25 ක් ද, අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාව වසරකට ඩොලර් මිලියන 23 ක්ද, නැණෝ පර්යේෂණ හා සංවර්ධන කටයුතු සඳහා වැය කරයි.

නැනෝ තාක්ෂණයේ ඉතිහාසය
වසර 50 කටත් වඩා පැරණි ඓතිහාසික සොයාගැනිම් වර්තමානයේදි අපි නැනෝ තාක්ෂණික නිමැවුම් ලෙස නම් කරනු ලබනවා.  එනම් නැනෝ තාක්ෂණය ලෙස හඳුන්වා නොදුන්නත් එය අතීතයේ සිටම භාවිතයට ගෙන තිබෙනවා. 10 වන ශතවර්ෂයේ තරම් ඈත අතීතයේදීත් නැනෝ පරිමාණයේ රත්‍රං යොදාගෙන වර්ණ ගැන්වු වීදුරැ හා පිගන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදන කර්මාන්ත සිදුකල බව වාර්තා වී තිබෙනවා.  නමුත් එයට ශතවර්ෂ 10 කටත් පසුවයි නැනෝ පරිමාණයේ අංශු නිරීක්ෂණය කල හැකි අධි බලැති අන්වීක්ෂ සොයා ගනු ලැබුවේ.
ඒවාට උදාහරණ ලෙස
 ඉලෙක්ට්‍රෝන පරමාණුක බල අණ්වීක්ෂය (Atomic Force Microscope-AFM)
 පරිලෝකන සෝදිසි අන්වීක්ෂය (Scanning Probe Microscope-SPM)
 පරිලෝකන උමං අන්වීක්ෂය (Scanning Tunnelling Microscope-STM)

දැන් අපි දන්නා හදුනන නැනෝ තාක්ෂණය ඇරඹුනේ මීට වසර 20 කට පමණ පෙරයි. එත් විද්‍යාව හා ඉංජිනේරු විද්‍යාව නැනෝ පරිමාණයේ පර්යේෂණ කරා ව්‍යාප්ත වු අවධියේය.  සහශ්‍රකයේ ඇරඹුමත් සමග ඇමෙරිකානු හා වෙනත් රටවල පර්යේෂණ කලමණාකරුවන් විසින් අධ්‍යයනය කරනු ලැබුවේ ජීව විද්‍යාඥයන්, රසායනඥයන්, විද්‍යුත් ඉංජිනේරුවන්, දෘෂ්‍ය ඉංජිනේරුවන්, පදාර්ථ විද්‍යාඥයන් හා භෞතිකඥයන් තම පර්යේෂණ නැනෝ පරිමාණය භාවිත කරමින් මෙහෙයවනු ලබන බවයි.  නැනෝ පරිමාණයෙන් සිදු කරනු ලබන පර්යේෂණ අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් එක් එක් පර්යේෂණ වලට උපකාර වන බව අවබෝධ කරගත් ඔවුහු "ඇමෙරිකානු ජාතික නැනෝ තාක්ෂණික මුලිකත්ව සංගමය"
(US National Nanotechnology Initiative(NNI) ) නමින් සම්බන්ධීකරණ වැඩසටහනක් ඇරඹුහ.

නැනෝ පදාර්ථය
නැනෝ පදාර්ථය යන යෙදුම නැනෝ මීටර 1 ක් 100 ත් අතර ප්‍රමාණයේ
ද්‍රව්‍ය හැදින්වීමට භාවිත කරයි.  එයට මිනිසා විසින් නිර්මිත නැනෝ ප්‍රමාණයේ
ද්‍රව්‍ය ආගන්තුක නැනෝ අංශු හා ස්වභාවික පරිසරයේ හමුවන නැනෝ ප්‍රමාණයේ වස්තූන් අයත් වේ.

අප විසින් අවශ්‍යතා සඳහා කෘතිමව නිපදවනු ලබන නැනෝ  පරිමාණයේ  අංශු ඉන්ජිනේරු ශිල්පීය නැනෝ අංශු" ලෙස හදුන්වනවා.  මෙයට අමතරව නැනෝ අංශු ඇතිවීමේ තවත් ක්‍රම 2 ක් පවතියි.
දහනය, කාර්මික නිශ්පාදන හා වෙනත් මිනිස් ක්‍රියාකාරම් වල අතුරු ඵල ලෙස නැනෝ අංශු නිර්මාණය වේ.  ඒවා "ආගන්තුක නැනෝ අංශු" නම් වේ.
මුහුදු ඛාදනය (sea spray), පස සෝදා යාම වැනි ස්වාභාවික ක්‍රියාවලි නිසාද නැනෝ අංශු නිර්මාණය වේ.

සජීවීන්ගේ දේහ තුල සිදුවන බොහොමයක් ජීව ක්‍රියා සිදුවන්නේ නැනෝ පරිමාණයෙනි.  මිනිස් දේහය තුල ප්‍රෝටීන හා එවැනි ස්වාභාවික නැනෝ ප්‍රමාණයේ අණු භාවිත කරමින්, දේහයේ පද්ධති හා පද්ධති ආශ්‍රිත ජීව ක්‍රියාවලි පාලනය සිදු කරනු ලැබේ.  රුධිර සංසරණ පද්ධතිය තුල ඔක්සිජන් පරිවහනය කරන හිමොග්ලොබින් ප්‍රෝටීනය නැනෝ අංශුවේ. (විශ්කම්භය නැනෝමීටර 5 ක් පමණ වේ).

නැනෝ ව්‍යුහික පදාර්ථ
නැනෝ ව්‍යුහික පදාර්ථයේ අභ්‍යන්තරික ව්‍යුහය සකස් වී තිබෙන්නේ නැනෝ පරිමාණයේ අංශු වලිනි.  නමුත් එම අංශු සියල්ලම සමස්ථ පද්ධතියක් ලෙස සලකන විට එය 100nm(නැනෝ මිටර් සීයයයි) ට වඩා විශාලත්වයෙන් වැඩිය.

නැනෝ අංශු, නැනෝ නාලිකා, හා නැනෝ පටල
මෙසේ හදුන්වනු ලබන්නේ ඒවා එක එකෙහි හැඩය සහ සලකනු ලබන පරිමාණය අනුව නැනෝ පදාර්ථයට ලබා දෙන නාමයන්ය.  මෙය සරළවම කියන්නේ නම්, එම අංශු, නාලිකා හා පටල වල එක්මානයක් හෝ ඊට වැඩිමාන ගණනකක් නැනෝ පරිමාණයේ වේ.  නැනෝ අංශු යනු,  උස, දිග, පළල යන මාන වලින් එකක් හෝ වැඩි ගණනක් නැනෝ පරිමාණයේ පවතින පදාර්ථ ස්වල්පයකි.
නැනෝ නාලිකා වල විශ්කම්භය නැනෝ පරිමාණයේ වේ.  නමුත් ඒවායේ දිග නැනෝමීටර සිය ගණනක් හෝ ඊට වැඩි ගණනකි.   නැනෝ ඵලක හෝ නැනෝ පටල වල ඝනකම නැනෝ පරිමාණයේ වේ.  නමුත් ඒවායේ අනෙක් මාන ඊට වඩා බෙහෙවින් විශාල විය හැක.

නැනෝ තාක්ෂණයේ භාවිතයන් කිහිපයක්

නැනෝ නාල
1991 වර්ෂයේදී ජපන් විද්‍යාඥයෙකු විසින් සොයා ගැණුනු කාබන් නැනෝ නාල, දැන් විවිධ පරීක්ෂණ සඳහා මහා පරිමාණයෙන් නිෂ්පාදනය වෙයි.

නැනෝ පෙරණ
මෙතෙක් කල් භාවිත කරන ලද පෙරහන් හරහා කුඩා ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ට සංසරණය විය හැකිය, නමුත් මෙම නිනිති පෙරහණ්, කිසිදු ජීවියෙකුට යා නොහැකි පරිදි සකසා ඇත. මෑතකදී මහත් ආන්දෝලනයට පාත්‍ර වූ "සාස්" වයිරසය ශරීර ගතවූ රෝගීන් පරික්ෂාවේදී වෛද්‍ය කණ්ඩායම් මෙවැනි නැනෝ පෙරහන් භාවිතා කළහ.

නැනෝ තාක්ෂණයේ යෙදවුම්
නැනෝ  තාක්ෂණය අතිශය බහු ක්ෂේත්‍රීය වූ  ක්ෂේත්‍රයක් වන අතර ව්‍යවහාරික භෞතික විද්‍යාව , ද්‍රව්‍ය විද්‍යාව ,  අතුරු  මුහුණත් හා කලිල  විද්‍යාව , උපකරණ  භෞතික විද්‍යාව , අති අණුක රසායන විද්‍යාව (අණුවල සහ සංයුජ නොවන බන්ධනමය අන්තර්ක්‍රියා අරමුණු කොට ඇති රසායන විද්‍යා කොටස වේ.)  ස්වයං ප්‍රතිගුණ යන්ත්‍ර සහ රොබෝතාක්ෂණය ,රසායනික ඉංජිනේරු විද්‍යාව ,යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විද්‍යාව, ජෛව  ඉංජිනේරු විද්‍යාව හා විදුලි ඉංජිනේරු විද්‍යාව, වෙෙද්‍ය විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍රවලින් නැනෝ තාක්ෂණයට දායක වේ. නැනෝ තාක්ෂණය යටතට  විද්‍යා ක්ෂේත්‍ර  කාණ්ඩ කිරීම නැනෝ පරිමාණයේ කටයුතු මෙහෙයවන විද්‍යාවන් වෙන්කර ගැනීමේ අපහසු කම ගැටළුවක් බවට පත්ව තිබේ.  විද්‍යාවේ සියලු ක්ෂෙත්‍රයන් අතර පොදු වන එකම තාක්ෂණික යෙදුම් කාණ්ඩය උපකරණ භාවිතය වේ. එය නොසලකා හැරී විට ඖෂධ නිෂ්පාදන සමාගම් සහ අර්ධ සන්නායක නිෂ්පාදන සමාගම් අතර වෙනත් සම්බන්ධතා නොතිබෙන අතර එසේ තිබීමේ අවශ්‍යතාවක්ද නොපවතී. නමුත් මෙම ක්ෂෙත්‍ර යුගලේම නැනෝ පරිමාණ හැසිරවීම්   සඳහා උපකරණ භාවිත වේ. තවද තම නිෂ්පාදනය නැනෝ තාක්ෂණය යැයි නම් කරන සමාගම් පවා සිය නිෂ්පාදන කිසියම් නිශ්චිත කාර්මික ක්ෂේත්‍රයකට පමණක් වෙළඳාම් කරනු ලබයි.
නැනෝ තාක්ෂණය ය‍ටතේ බොහෝ අංශු වල ගුණ මෙන්ම C  (nano fuhes)  හා අනෙකුත් කුඩා දිලිසෙන අංශු වල ගුණ අධ්‍යයනය කළ හැක.
ඉතා කුඩා පරිමාණයේ අංශු සාමාත්යිත යෙදුම් සදහා එනම් වාණිජමය ප්‍රයෝජන සදහා බහුලව යොදා ගනී.
නැනෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව යටතේ මෙවැනි ක්ෂුද්‍ර අංශු වෛද්‍ය විද්‍යාව සදහා යොදා ගන්නා ආකාරය සලකා බලයි.
පතුලේ සිට ක්‍රමයෙන් සකස්වීමේ ක්‍රමය (Bottom up approachs) මෙහිදී කුඩා සංයෝග සංකීර්ණ සංයෝග දක්වා සකස් වීම සලකා බලයි..

කෘෂිකර්මාන්තය
කෘෂි කර්මාන්ත විෂයෙහිලා හඳුන්වා දී ඇති නැණෝ සෙන්සර් (nano sensors) නමැති සංවේදී උපකරණ මගින් කෘෂි කාර්මික බවභෝග වර්ධනයේ දී ඒවායේ නිරෝගී භාවය නිරීක්‍ෂණය කොට දත්ත ලබා දීමත්, සක‍්‍රීය නැණෝ අංශු මගින් පසෙහි වූ අහිතකරතාවයන් ඉවත් කරලීමත් සිදු කෙරේ. මෙබදු නැණෝ සෙන්සර් ජාලා පද්ධති මගින් භව භෝගයන්ට වෛරස් වර්ග මගින් වැළදිය හැකි රෝග කල්තියා හඳුනා ගැනීම, පසෙහි සරු බව සේම, භෝග වලට ඉතා කාර්යක්ෂමව, වර්ධනයට අවශ්‍ය පොහොර සහ කෘමි නාශක නැනෝ කැප්සුල (nano capsuls) මගිවන් නිශ්චිත ඉලක්කයටම ලබා දීම සැබැවින්ම විශ්ම ජනකය. තවද මේ වන විට ආහාර සැකසීම සේම සෞඛ්‍යාරක්‍ෂිතව ගුණාත්මක භාවයට හානි නොවන පරිදි ආහාර වර්ග ඇසුරුම් කිරීමට ද නැණෝ තාක්‍ෂණය වර්තමානයේ දී භාවිතා කෙරේ.

පශු සම්පත් සංවර්ධනය
මීට අමතරව පශු සම්පත සංවර්ධනය සඳහා ද වර්තමාන ලෝකය නැණෝ තාක්‍ෂණය භාවිතා කරයි. නැණෝ අංශු මගින් පශු සම්පත සඳහා වර්ධක හෝමෝන, එන්නත් සහ ජාන ඉංජිනේරු තාක්‍ෂණය සඳහා DNA භාවිතා කිරීමේ ක‍්‍රමවේද පහසු කොට තිබේ.

රෙදි පිළි කර්මාන්තය
රෙදි පිළි කර්මාන්තයෙහි නව මානයක් ඇති කරමින් රෙදි සේදීමේ දී වදයෙන් ඔබව මුදවා ගැනීමට දැන් නැණෝ තාක්‍ෂණයට හැකි වී තිබේ. නැණෝ පර්යේෂකයින් විසින් සාර්ථකව අත්හදා බලා ඇති පරිදි වූල් (wool) වර්ග සහ සිල්ක් (silk) වර්ග වල රෙදි, නැණෝ තාක්‍ෂණය ඇසුරෙන් නිපද වූ මේවා (nano fabric) එහි රැදෙන කුණු පැල්ලම් නැණෝ අංශු ම

පිරිසිදු කිරීම්
එසේම මේ අයුරින්ම නිපද වූ නැණෝ රසායනික දියර මගින් (ස්පේ‍්‍ර කිරීම මගින්) ඔබගේ මුළු තැන්ගෙයි ඇති දැලි කුණු සහමුලින්ම ඉවත් කර දමනවා පමණක් නොව ඒවා යලි එකතු වීමද වලකා දමයිiiii

වෙෙද්‍ය විද්‍යාව

වෛද්‍ය විද්‍යාවෙ අප මුහුන දෙන ලොකුම අභියෝගයක්නේ පිළිකා කියන්නෙ. පිළිකා සුවපත් කිරීමෙදි වෛද්‍යවරු මුහුණ දෙන ලොකුම ගැටලුව තමයි එය පිළිකා විනාශ කිරීමට දෙන ඖෂධ වලින් සිරුරේ සාමාන්‍ය සෛලත් විනාශ වීම.නැනෝ තාක්ෂණයට පුලුවන් ආබාධය තියෙන සෛලය පමණක් සොයා ගෙන ගිහිල්ලා එය විනාශ කරන්න. පිළිකා වලදි විතරක් නොවෙයි එඩ්ස් වැනි වෙනත් බොහෝ රෝග වලදීත් ශරීරයේ වෙනත් කොටස් වලට බලපෑමක් නොකර අදාල රෝග කාරකය පමණක් විනාශ කරන්න පුලුවන් මේය හදුන්වන්නේ කියන්නෙ ඉලක්ක ගත ඖෂධ බෙදා හැරීම කියලා.

ඔබ අසා අැති  නැනෝ රොබෝ වරු ගැන.අපේ ශරීරය තුලට අතුල් වෙලා නොයෙක් දේවල් කරන්න පුලුවන් නැනෝ රොබෝවරු ගැන විද්‍යාඥයෝ පරීක්ෂණ කරනවා.හිතන්න නැනෝ ප්‍රමාණයේ රොබෝ කෙනෙක් කියන්නේ රුධිර සෛලයකටත් වඩා පුංචියි නේ. රුධිර නාල තුලට ඇතුල් වෙලා එවාගේ තිබෙණ කොලෙස්ටරෝල් ඉවත් කරන නැනෝ රොබෝ වරු අනාගතයේ බිහිවෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ඊලඟට රුධිර පද්ධතියට ඇතුළු වන අපද්‍රව්‍ය හා විෂ ද්‍රව්‍ය අවශෝෂණය කරගෙන ඒවා රුධිර පද්ධතියෙන් ඉවත් කරන නැනෝ ස්‌පොන්ජ ස්‌වයංක්‍රියව රුධිරයේ ග්ලූකෝස් මට්‌ටම පාලනය කරන ඉන්සියුලින් රැගත් නැනෝ කැප්සියුල අපේ ලැයිස්තුවේ ඉන්නවා.ඒ වගේම නොයෙක් හන්දි රෝග වලටත් සමේ රෝග වල්ටත් අපූරු විසඳුම් නැනෝ තාක්ෂණයෙන් සොයා ගන්න පුලුවන්. එයින් එකක් තමයිගෙවී ගිය කාටිලේජ නැවත වර්ධනය කිරීමට නැනෝ තන්තු තැන්පත් කිරීම.

නැනෝ තාක්ෂණයේ ක්‍රියාකාරිත්වය
නැනෝ තාක්ෂණයේ භාවිතා කරන ප්‍රධාන ගොඩනැගුම් ආකාර දෙකක් ඇත. 'පහළ සිට  ඉහළට' ගොඩනැගුම් ක්‍රම‍යේදී  අණුක  හඳුනා ගැනීම්  මූල ධර්ම  අනුව රසායනිකව ස්වයංව එකලස් වන  අණුක කොටස්වලින් ද්‍රව්‍ය හා උපාංග නිපදවනු ලැබේ. 'ඉහළ සිට  පහළට' පිවිසුමේ දී විශාල වස්තූන්වලින් පරමාණුක මට්ටම් පාලනයකින් තොරව නිනිති - වස්තූන් ගොඩනගනු ලැබේ. අතුරු මුහුනත් හා කලිල විද්‍යාව පිළිබඳ ඇති වූ නව උනන්දුවක් , පරමාණුක බල අණ්වීක්ෂය Atomic force microscope (AFM)හා පරිලෝකන උමං අන්වීක්ෂය Scanning tunneling microscope (STM) ආදී නව පරම්පරාවේ විශ්ලේෂක උපකරණ නිසාත් නැනෝ තාක්ෂණය පිළිබඳ උනන්දුවක් ඇතිව තිබේ. වඩාත් සූක්ෂම තත්වයේ වන ඉලෙක්ට්‍රෝන කදම්භ මුද්‍රණ ක්‍රම සහ  molecular beam epitaxy, (තනි පළිඟු වෙන්කොට නිදන්ගත කර ගන්නා ලද ක්‍රමයකි) ආදිය සමග යෙදු විට ඉහත උපකරණ මගින් නැනෝ පරිමාණ ව්‍යුහයන්ට අවශ්‍ය පරිදි පාලනයට හා  වෙනස් කිරීමට හැකි අතර ඒ ඔස්සේ පෙර නොවූ විරූ පුදුමාකාර සංසිද්ධීන් නිරීක්ෂණයටද ඉඩ සැලසී තිබේ.

අණුක ව්‍යුහය මත පදනම්ව බහු අවයවික නිෂ්පාදනයන්, පෘෂ්ඨික විද්‍යාව පදනම් කරගනිමින් පරිගණක විද්‍යා උපාංග පිහිටුම් සැලසුම් කිරීම නැනෝ තාක්ෂණික යෙදුම් සඳහා උදාහරණ වේ. ක්වොන්ටම් ලප හා නැනෝ තල වැනි ක්වොන්ටම් තාක්ෂණික ක්ෂේත්‍ර පිළිබඳ දැඩි බලාපොරොත්තු තබා ඇති මුත් නැනෝ අංශු කලිල ආකාරයට සමූහ වශයෙන් භාවිතා වන සූර්ය රශ්මි ආලේපන(suntan lotion) සහ වෙනත් රූපලාවන්‍ය ආලේපන ආරක්ෂක ආලේපනයත් ඖෂධ පරිවාහක සහ කුණු පැල්ලම්වලට ප්‍රතිරෝධී ඇඳුම් පැළඳුම්  ආදියත් ප්‍රධාන වශයෙන්ම වාණිජමය වශයෙන් ප්‍රයෝජනවත් වූ නිපැයුම් බවට පත්ව තිබේ.

බලශක්ති උත්පාදනය
මෙයට ඉතා කුඩා පරිමාණයේ ව්‍යුහ ඇති විශේෂ ගුණ සහිත අංශු වල ක්ෂේත්‍ර කිහිපයක් ඔස්සේ අධ්‍යයනය ඇතුලත් වේ..

DNA නැනෝ පරීක්ෂණය

මෙහිදී වොට්සන් හා ක්‍රික්ගේ  DNA වල ද්විත්ව හෙලික්සිය ව්‍යුහයේ භෂ්ම යුගල සකස්විම හා අනෙකුත් න්‍යෂ්ටික අමිල වල ව්‍යුහයේ විශේෂතා සලකා බලයි.

අණුවල විවිධ හැඩයන්ගෙන් යුත් සංයෝග රසායනිකව නිෂ්පාදනය කිරිම  සදහා පිවිසිම
අණු තනිව හෝ කිහිපයක් එකතු වී සකස් වීම උසස් අණුක රාසයනික විද්‍යාව  යන සංකල්පය යටතේ හැදෑරිය යුතු අතර එමගින් අණුවල සකස්විම සම්බන්ධ විශේෂ තොරතුරු හදුනාගත හැක.

'''නැනෝ තාක්ෂණය පිලිබද දැනට පවතින පර්යේෂණ'''

නැනෝ පරිමාණයන්හි උපසර්ග සංකේත
yocto 	(y) 	10-24
zepto 	(z) 	10-21
atto 	(a) 	10-18
femto  	(f) 	10-15
pico  	(p) 	10-12
Ångström 	(Å) 	10-10
nano   	(n) 	10-9
micro   	(μ) 	10-6
milli  	(m) 	10-3
centi    	(c) 	10-2
deci     	(d) 	10-1
(none)  	100
deka  	(D) 	101
hecto  	(h) 	102
kilo 	(k) 	103
mega 	(M) 106
giga 	(G) 	109
tera     	(T) 	1012
peta 	(P) 	1015
exa     	(E) 	1018
zetta 	(Z) 	1021
yotta 	(Y) 	1024

බාහිර සබැදි
නැනෝ තාක්ෂණය පිළිබද English විකියෙහි ඇති සටහන්
නැනෝ තාක්ෂණය පිළිබද නවතම වාර්තා
නැනෝ තාක්ෂනය පිළිබද NANEX ව්‍යාපෘතිය

භෞතික විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව

නැනෝ තාක්‍ෂණය


Milan Fukal (Jablonec nad Nisou, Checoslovaquia, 16 de mayo de 1975) es un futbolista checo, se desempeña como defensa, aunque también puede hacerlo como centrocampista. Actualmente juega en el SV Esternberg.

Clubes

Referencias

Futbolistas del Bohemians 1905
Futbolistas del Fotbalový klub Baumit Jablonec
Futbolistas del Athletic Club Sparta Praga en los años 1990
Futbolistas del Athletic Club Sparta Praga en los años 2000
Futbolistas del Hamburgo S.V. en los años 2000
Futbolistas del Borussia Mönchengladbach en los años 2000
Futbolistas del Kapfenberger SV
Futbolistas del Football Club Hradec Králové
Futbolistas de la República Checa en la Copa FIFA Confederaciones 1997
Futbolistas de la República Checa en la Eurocopa 2000
Nacidos en Jablonec nad Nisou

Milan Fukal