El alma buena de Sezuán o La buena persona de Sezuan (en alemán, Der gute Mensch von Sezuan; en inglés, The Good Person of Szechwan) es una obra dramática del autor alemán Bertolt Brecht. La historia narra la vida de una joven prostituta de buen corazón llamada Shen-Té. La obra se inició en 1938, pero no se terminó hasta 1943, mientras el autor estaba en el exilio en los Estados Unidos. Fue estrenada en 1943 en el Schauspielhaus de Zúrich en Suiza, con una partitura musical y canciones por el compositor suizo Ulrico Georg Früh.

Argumento
Esta obra está dividida en 10 actos, precedida por un Prólogo y que finaliza con un epílogo. Su tema principal es la incapacidad de ejercer la bondad en un mundo que gira en torno al dinero. A la protagonista Shen Te, no le es posible cambiar el mundo con la caridad individual.

PRÓLOGO: Los dioses llegan a Sezuán, son recibidos por Wang, el aguador, y acogidos por Shen Te en su casa.

ACTO 1: Shen Te compra una tabaquería y se aprovechan de su buena fe.

ACTO 2: Shui Ta, su primo, trata de remendar el mal que le causan los actos buenos a Shen Te.

ACTO 3: Sun, un aviador, quiere suicidarse por no tener trabajo. Shen Te lo impide y se enamoran.

ACTO 4: El barbero Shui Fa agrede a Wang, y unos ancianos le prestan dinero a Shen Te. El primo Shui Ta resulta ser Shen Te disfrazada.

ACTO 5: Nadie justifica a favor de Wang y queda como un mentiroso frente a la policía. Shen Te se da cuenta de que Sun solo la quiere para conseguir dinero para irse a Pekín a perseguir su sueño de ser aviador. El barbero Shui Fa muestra interés por Shen Te, pero aun así, ella se queda con Sun.

ACTO 6: Se celebra la boda entre Shen Te y Sun, pero Sun quiere esperar a que el primo Shui Ta aparezca con el dinero que le falta para el billete.

ACTO 7: Shen Te quiere vender la tabaquería para devolverle el dinero a los ancianos, pero aparece Shui Fa, le da un cheque en blanco, y los ancianos unas bolsas de tabaco. Shen Te se da cuenta de que está embarazada. Usa el dinero para crear una fábrica de tabaco en unos edificios de Shui Fa.

ACTO 8: La fábrica de tabaco funciona, y es regentada por Shui Ta.

ACTO 9: Shen Te decide no volver a aparecer como ella misma hasta que de a luz, y los vecinos de la ciudad extrañan no verla. Se creen que Shui Ta la ha raptado para quedarse con la fábrica.

ACTO 10: Se celebra un juicio para encontrar el paradero de Shen Te, y los dioses preocupados, ocupan el puesto de los jueces. Shui Ta acaba confesando ser Shen Te, y los dioses, una vez que saben donde está Shen Te, vuelven al cielo mientras esta les suplica ayuda.

Información sobre la obra
Se trata de una obra clasificable como "Teatro épico", el género por el que el autor Bertolt Brecht es conocido. (no-aristotélico): Aristóteles describió las diferencias entre la tragedia clásica y la épica, mientras que Brecht enfocaba sus obras para ser representadas según los métodos del Teatro Épico. La principal diferencia entre las dos formas, según Brecht, estaba en los métodos de construcción.

Esta obra fue escrita en el exilio del autor en Estados Unidos, y fue inspirada por la cultura china.

Tiene carácter didáctico, pretende transformar radicalmente la sociedad. No busca que el lector se identifique emocionalmente con los personajes, sino provocar reflexión racional y una visión crítica de la obra. Es un texto literario por el predominio del diálogo y el uso de acotaciones (narrador), monólogos y canciones. Escasas figuras literarias: comparación, hipérbole.

Tiempo variable según los actos. Los actos suelen duran un día o dos, excepto cuando Shen Te, caracterizada como Shui Ta, trata de esconder su embarazo, que pasan varios meses.

Espacios abiertos (calle, plaza) y cerrados (tabaquería, tienda de telas, restaurante). Ambientada en Sezuán (Szechwan), que en la realidad es una provincia de China, y no una ciudad.

Personajes que se dirigen al público en ciertos momentos de la obra.

Representaciones en castellano

Teatro del Bosque, Ciudad de México, 1964.
 Dirección y adaptación: Héctor Mendoza
 Intérpretes: Julio Castillo.

 Teatro Reina Victoria, Madrid, 1967.
 Adaptación: Armando Moreno.
 Intérpretes: Nuria Espert, Víctor Fuentes, Carmen Contreras, Francisco Merino, Gerardo Malla, Josefina de la Torre.

 Teatro Segura, Lima, 1986.
 Dirección: Alberto Ísola.
 Intérpretes: Cipriano Proaño, Mónica Domínguez, musicalización y adaptación musical Pepe Bárcenas.

 Teatro María Guerrero, Madrid, 2006.
 Dirección: Luis Blat.
 Intérpretes: Yolanda Ulloa, Gonzalo de Castro, Críspulo Cabezas, Enriqueta Carballeira, Víctor Criado, Teresa Lozano.

Bibliografía
 Bentley, Eric, trans. & ed. 2007. The Good Woman of Setzuan. By Bertolt Brecht. London: Penguin. ISBN 0-14-118917-7.
 Harrower, David, trans. 2008. The Good Soul of Szechuan. By Bertolt Brecht. London: Methuen. ISBN 1-4081-0965-4.
 Hofmann, Michael, trans. 1990. The Good Person of Sichuan: The National Theatre Version. By Bertolt Brecht. Methuen Modern Plays ser. London: Methuen. ISBN 0-413-63550-3.
 Thomson, Peter and Glendyr Sacks, eds. 1994. The Cambridge Companion to Brecht. Cambridge Companions to Literature Ser. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-41446-6.
 Willett, John. 1967. The Theatre of Bertolt Brecht: A Study from Eight Aspects. Third rev. ed. London: Methuen, 1977. ISBN 0-413-34360-X.
 Willett, John y Ralph Manheim, eds. 1994. The Good Person of Szechwan. Trans. John Willett. In Collected Plays: Six. By Bertolt Brecht. Bertolt Brecht: Plays, Poetry, Prose Ser. London: Methuen. 1-111. ISBN 0-413-68580-2.
El alma buena de Sezuán, Bertolt Brecht. Biblioteca Brecht, Alianza Editorial.
Teatro Completo de Bertolt Brecht. Biblioteca Aúrea, Cátedra (2006)
La Técnica Teatral de Bertolt Brecht. Jacques Desuché, Colección Libros Tau.

Enlaces externos

 BRECHT, Bertolt: El alma buena de Szechwan.
 Traducción al español de Raquel Warschaver, en PDF, en el sitio del Seminario Multidisciplinario José Emilio González, de la Universidad de Puerto Rico.
 Sobre el personaje cuyo nombre toma el seminario, véase Josemilio González.

 THOMSON, Peter; SACKS, Glendyr (edd.): Introducción a Brecht.
 WRIGHT, Elizabeth: La buena persona de Se-Zuan: el discurso de una farsa.
 Traducción de César de Vicente Hernando al español publ. por Akal en 1998: reproducción, en PDF, en el sitio del Teatro Nacional de Cataluña.

Obras de teatro de Bertolt Brecht
Obras de teatro de 1943

El alma buena de Szechwan


Karl Johannes Roos (født 14. april 1914 i Nexø på Bornholm, død 7. april 1951 i København) var en dansk manuskriptforfatter, kortfilminstruktør og filmskribent.

Karl Roos blev filmanmelder ved Arbejderbladet i 1935. Der mødte han Theodor Christensen og sammen med ham skrev Karl Roos den første danske bog om filmteori, Film (1936).

Bogen var det første danske forsøg på at skrive en dansk filmteori. Roos og Christensen lavede også flere film sammen, bl.a. C - et Hjørne af Sjælland, og Karl Roos var medforfatter til Bjørn Rasmussens pioneropslagsværk Filmens Hvem Hvad Hvor (1950). Karl Roos var bror til Jørgen Roos og far til Ole Roos.

I 1940'erne var Karl Roos desuden speaker på danske og udenlandske dokumentarfilm.

Filmografi i udvalg
 C - et Hjørne af Sjælland, 1938
 Iran - det nye Persien, 1938
 Jens Langkniv, 1941
 Brødrene Dahl-Filmen, 1942
 Mærkelige dyr, 1944

Eksterne henvisninger

Manuskriptforfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark

Karl Roos


Vaccinul HPV contra infecției cu Human Papiloma Virus (HPV sau Virusul Papiloma Uman) sunt vaccinurile care previn infecția cu anumite tipuri de viruși papiloma uman. Vaccinurile disponibile protejează împotriva a două, patru sau nouă tipuri de HPV. Toate vaccinurile protejează cel puțin împotriva HPV 16 și 18, cauzele celui mai ridicat risc de cancer cervical. Se estimează că acestea pot preveni 70% din cazurile de cancer cervical, 80% din cazurile de cancer anal, 60% din cazurile de cancer cervical, 40% din cazurile de cancer vulvar, și, posibil, anumite tipuri de  cancer al gurii. În plus, acestea previn apariția anumitor negi genitali, oferind o protecție ridicată împotriva tipurilor de HPV 4 și 9.

Organizația Mondială a Sănătății (OMS) recomandă vaccinurile contra HPV ca și parte a vaccinării de rutină în țările care și le permit, împreună cu alte măsuri de prevenire. În funcție de vârsta persoanei, este nevoie de două sau mai multe doze de vaccin. Se recomandă vaccinarea fetelor cu vârstele cuprinse între nouă și treisprezece ani. Vaccinurile oferă protecție pentru cel puțin 8 ani. Însă, chiar și după vaccinare, este necesar un  screening pentru a depista cancerul cervical. Vaccinarea unei mari părți ale populației poate fi în beneficiul celei rămase nevaccinate. Însă, vaccinul nu ajută persoanele deja infectate.

Vaccinurile contra HPV-ului sunt foarte sigure. Durerea la nivelul injecției este prezentă la 80% dintre oameni. De asemenea, în zona respectivă pot apărea umflături, roșeață și febră. Nu a fost găsită nicio legătură cu sindromul Guillain-Barre.

Primul vaccin HPV a devenit disponibil în 2006. Din 2014, 58 țări l-au inclus în rutina de vaccinare, cel puțin pentru fete. Acest vaccin se află pe Lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății, lista celor mai importante medicamente recomandate pentru un sistem de sănătate. Din 2014, costul unei doze este de aproximativ 47 USD. În Statele Unite ale Americii, acesta costă peste 200 USD. Vaccinarea poate fi rentabilă în țările în curs de dezvoltare.

În România prima campanie națională de vaccinare a avut loc în 2008 dar a fost un eșec deoarece cu doar 2% de eleve cu vârsta între 9 și 11 care erau grupul-țintă s-au vaccinat. De atunci Societatea Națională de Medicină de Familie se implică periodic în campanii de informare a publicului.

Referințe

HPV
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin HPV


La Internacia Scienca Asocio Esperantista (ISAE, en español: Asociación científica internacional esperantista), es una asociación esperantista fundada en 1906, es la primera asociación esperantoparlante en la cual conocedores de todas las áreas de las ciencias, tanto profesionales como aficionados e interesados acerca de la ciencia, se reúnen en una sola asociación de alcance internacional utilizando el Esperanto para discutir temas de ciencia y tecnología.

Según su estatuto, el objetivo de la asociación es la difusión de la lengua internacional Esperanto en todas las esferas de la ciencia y la tecnología, y al mismo tiempo acercar al público al idioma y promover su aceptación. La asociación cuenta con su propia revista, llamada "Scienca Revuo", la cual es la continuación de la antigua revista de la organización llamada "Internacia Scienca Revuo" fundada en 1904, la revista aparece 4 veces al año y contiene artículos científicos escritos originalmente en Esperanto por autores de cualquier nacionalidad y de conocimiento de cualquier rama de la ciencia.

Joseph John Thomson, descubridor del electrón, fue uno de los primeros vicepresidentes de ISEI, el actual presidente de la asociación es el alemán Rüdiger Sachs.

Referencias

Enlaces externos
 Página principal de ISAE - Internacia Scienca Asocio Esperantista
 Artículos de "Scienca Revuo"
 Artículos de "Scienca Revuo" en STEB

Organizaciones del esperanto
Organizaciones fundadas en 1906

Internacia scienca asocio esperantista


Les galeries des Offices (en italien, gallerie degli Uffizi) sont un complexe muséal  comprenant, outre le musée des Offices installé dans la Galerie des Offices, prolongé par le corridor de Vasari, mais aussi par des lieux de la ville de Florence, notables par leur importance historique et culturelle, ceux des collections du palais Pitti et son jardin de Boboli, qui tous ensemble composent par la quantité et la qualité des œuvres rassemblées l'un des complexes les plus importants au monde.

Description
L'institution muséale comprend :
 la Cappella Palatina (palais Pitti) ;
 le cabinet des dessins et des estampes ;
 la Galerie d'Art moderne (palais Pitti) ;
 le musée des Offices et le corridor de Vasari ;
 le musée de la Mode et du Costume (palais Pitti) ;
 la galerie Palatine et les Appartamenti monumentali du palais Pitti ;
 les jardins de Boboli ;
 le Giardino delle Scuderie reali e pagliere ;
 le Trésor des Grands-ducs (palais Pitti) ;
 le musée des Carrosses (palais Pitti) ;
 le Museo delle porcellane (palais Pitti) ;
 le palais Pitti lui-même.

Dénominations
Le décret directorial  des Biens Culturels italiens du  a renommé ces lieux par une description plus adaptée :
 la Galleria degli Uffizi devient la Galleria delle Statue e delle Pitture ;
 le Museo degli Argenti, devient le Tesoro dei Granduchi ;
 la Gallerie del Costume devient  le Museo della Moda e del Costume ;
 le Gabinetto Disegni e Stampe degli Uffizi devient le Gabinetto del Disegni e delle Stampe ;
 le Museo degli Arazzi (Musée des tapisseries), issues de tous les lieux du complexe.

Les dénominations suivantes restant valides mais précisées :
 le Corridoio Vasariano et sa collection  d'autoportraits ;
 le Palazzo Pitti (palais Pitti) comprenant :
 le Tesoro dei Granduchi (Trésor des Grands-ducs),
 la Cappelle palatina (Chapelle palatine),
 la Galleria palatina (Galerie Palatine),
 les Appartamenti Reali (Appartements Royaux),
 la galleria d'Arte Moderna (Galerie d'Art Moderne),
 le Museo della Moda e del Costume (Musée de la Mode et du Costume),
 le Museo degli Arazzi (Musée des Tapisseries),
 le Museo delle Carrozze (Musée des Transports ou des Carrosses) ;
 le Giardino di Boboli (Jardin de Boboli) :
 le jardin lui-même, et  les espaces afférents,
 le Museo delle Porcellane (Musée de la porcelaine).

Direction
Les Galeries des Offices sont dirigées par l'historien d'art allemand Eike Schmidt, nommé en 2015 puis renouvelé pour quatre ans supplémentaires en 2019.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Galeries des Offices


Pjesma Eurovizije 2022. bilo je  66. po redu natjecanje za najbolju Pjesmu Eurovizije. Natjecanje  se održalo u Pala Alpitour Areni u Torinu u Italiji zahvaljujući pobjedi banda Måneskin na prethodno održanom natjecanju. U suorganizaciji Europske Radiodifuzijske unije i RAI-ja natjecanje se sastojalo od dva polufinala i jednog finala. Polufinala se održalo 10. i 12. svibnja, dok  bilo 14. svibnja 2022 godine. Ovo će biti treći put kako je Italija domaćin Pjesme Eurovizije, prethodna dva puta domaćini su bili Napulj 1965. godine te Rim 1991 godine. Sve tri večeri voditelji su bili talijanski voditelj Alessandro Cattelan, svjetski poznata pjevačica i voditeljica Laura Pausini i libanonsko-britanski pjevač i voditelj Mika.

Na natjecanju se trebala natjecati četrdeset i jedna država, na natjecanje se vraćaju Armenija te Crna Gora nakon jedne godine odsutnosti s natjecanja. Odlukom EBU-a 25.veljače 2022. odlučeno je kako Rusija neće imati mogućnost slanja svoje pjesme na ovogodišnji Eurosong zbog Ruske invazije na Ukrajinu 2022. tako da je konačni broj sudionica smanjen na četrdeset.

Pobjednik natjecanja je Ukrajina sa osvojenih 631 bod, te je ovo Ukrajini treća pobjeda od prvog nastupa. Top 5 zaključuju Ujedinjeno Kraljevstvo, Španjolska, Švedska te Srbija. Ovo je najbolji rezultat Ujedinjenom Kraljevstvu od 1998. te Španjolskoj od 1995 godine.

Lokacija
Po tradiciji Pjesme Eurovizije u većini slučajeva zemlja sudionica koja pobjedi na natjecanju godinu ranije ima pravo biti domaćin Pjesme Eurovizije sljedeću godinu. bd

7. srpnja 2021. Europska radiodifuzijska unija i Radiotelevisione Italiana pokrenuli su proceduru natječaja za domaćinstvo u kojoj objavljuju listu kriterija neophodnih za grad i mjesto održavanja:

 Mjesto održavanja mora biti slobodno za korištenje 6 tjedana prije i 1 tjedan nakon natjecanja
 Mjesto održavana mora biti u zatvorenom prostoru s povoljnom klimatizacijom i kapacitet arene s kapacitetom između 8000 i 10 000
 Mjesto održavanja mora sadržavati glavnu dvoranu s kapacitetom kako bi se smjestila sva potrebna oprema kako bi se pripremila produkcija na visokom nivou te da ima dovoljno prostora kako bi se moglo lako doći do glavne dvorane kako bi podržali dodatne produkcijske potrebe kao što su: press-centar, mjesta za delegacije, kabine, itd.
 Grad domaćin mora imati međunarodnu zračnu luku koja nije udaljena od grada više od 90 minuta
 Grad domaćin mora imati preko 2 000 slobodnih hotelskih soba blizu arene.

U prvoj fazi natječaja, gradovi se prijavljuju formalno. Svaki zainteresirani grad mora predstaviti svoju ponudu u vidu knjige i poslati RAI-u najkasnije do 12. srpnja 2021. RAI i EBU će zatim pregledati sve ponude tijekom ljetnih mjeseci čime će grad domaćin biti izabran pred kraj ljeta. 13. srpnja RAI je objavila kako je u natječaj ušlo 14 gradova; ti gradovi bili su dužni do 4. kolovoza dostaviti svoje planove što je učinilo 11 od 17 gradova. 24. kolovoza 2021. talijanska televizija objavila je da je izbor domaćina sveden na pet gradova, i to: Milano, Bologna, Pesaro, Rimini te Torino. Gradovi u nastavku su izrazili interes za domaćinstvo:

Format

Grafički dizajn
Grafički dizajn i logotip natjecanja predstavljeni su 21.siječnja 2022 a istoga dana predstavljen je i slogan natjecanja koji glasi The Sound of Beauty (hrv. Zvuk ljepote). 24.siječnja Europska radiotelevizijska unija i talijanska televizija Rai službeno su predstavile inspiraciju za logo i slogan Eurosonga 2022. Ovog puta, logo Eurosonga je baziran na simetričnoj strukturi i uzorcima kimatike – studija fenomena valova zvuka. Slične strukture imaju i tzv. talijanski vrtovi, koji se također baziraju na simetriji i osnoj geometriji, te poštuju ideju "reda ispred prirode". Za razliku od prethodnih godina, kada je uglavnom na logu dominirao font Gotham, ove godine je na logu font Arsenica.

Dizajn pozornice
22.studenog 2021 godine dizajnerska kompanija Atelje Francesca Montinaro je objavila da je dobila o dobitku zadatka o dizajniranju pozornice za Pjesmu Eurovizije 2022 godine.Pozornica će biti u obliku sunca a ispred nje će biti struktura koja izgleda kao vijenac. Po prvi put od 2015, neće biti manje (satelitske) pozornice u areni, već samo glavna pozornica. Kao i prethodnih godina, postojat će LED ekrane. Velika razlika između ove, i pozornica prethodnih godina je što će pozornica u Torinu će biti pokretna.

Voditelji

2.veljače 2022. potvrđen je voditeljski trio Eurosonga 2022., kojeg će činiti poznati talijanski voditelj Alessandro Cattelan, svjetski poznata pjevačica i voditeljica Laura Pausini i libanonsko-britanski pjevač i voditelj Mika, koji je s Italijom povezan zahvaljujući mentoriranju u talijanskom X Factoru i vođenju talk šoua na Rai-ju prije nekoliko godina.

Snimljeni nastupi
30.studenog 2021 godune, OGAE - Grčki klub nesliužbeno je otkrio da bi drugu godinu za redom EBU od svih sudionika zatražio rezervne snimke na kojima izvođači predstavnici izvode svoju pjesmu uživo iz svojih zemalja u slučaju da iz epidemioloških razloga delegacija dođe u nemogućnost otputovati u Torino ili ako delegacija nekim slučajem mora u samoizolaciju. . Izvršni supervizor Martin Esterdal kasnije je potvrdio ove informacije, napomenuvši da se razmatraju dva moguća organizacije natjecanja.

Promjena pravila objavljivanja pjesme
Prema ukrajinskoj televizijskoj kući Suspilne EBU je od ove godine odlučio postrožiti pravila vezana uz pjesme koje su bile objavljene ili dostupne prije 1. rujna. O njihovoj mogućnosti sudjelovanja glasnogovornike Suspline je za ukrajinski portal KP rekao sljedeće: Nekadašnje se ograničenje isključivo odnosilo na komercijalno objavljene pjesme, no od 2022. to se pravilo promijenilo – konkretno koncept "komercijalne objave" se potpuno eliminirao iz spomenutog pravila. Zabrana se tako od ove godine ne odnosi isključivo na "komercijalno objavljene" pjesme, nego na bilo koje pjesme koje su dostupne ili objavljene prije 1. rujna 2021. godine. Prema pravilima internacionalnog natjecanja, organizator nacionalnog natjecanja ima odgovornost da se to pravilo implementira i na samo nacionalno natjecanje.

Razglednice
"Razglednice" su video uvod u trajanju od 40 sekundi koji se prikazuje na televiziji dok se pozornica priprema za sljedećeg natjecatelja koji će izvesti svoju pjesmu. Snimanje razglednica za 2022. navodno je započelo 8. veljače u Perugi i odvija se na raznim mjestima diljem Italije, u skladu s temom natjecanja "Zvuk ljepote". Kao i na razglednicama prethodnih godina, od umjetnika koji sudjeluju očekuje se da snime dio svojih razglednica  iz svojih zemalja radi umetanja putem tehnologije chroma keying.

Lokacije na kojima su se snimale razglednice uključuju:

  – Su Nuraxi, Barumini, Sardinija
  – Cascata delle Marmore, Terni, Umbrija
  – Muzej moderne i suvremene umjetnosti Trento i Rovereto, Trident
  – Dvorac Miramare, Trst, Furlanija-Julijska krajina
  – Villa Monastero u Vareni, Lecco (pokrajina), Lombardija
  – Perugia, Umbrija
  – Castel del Monte, Andria, Apulija
  – Matterhorn, Aosta
  – Monte Conero, Ancona, Marke
  – Caserta, Kampanija
  – Procida, Napulj
  – Opatija Svetog Mihovila, Sant'Ambrogio di Torino
  –Fusine u Valromani, Udine, Furlanija-Julijska krajina
  – Cavour, Pijemont
  – Burano, Veneto
  – Selinunte, Trapani (pokrajina), Sicilija
  – Grinzane Cavour, Cuneo, Pijemont
  – Matera, Basilicata
  – Cortina d'Ampezzo
  – Manarola, Cinque Terre, Ligurija

  – Mole Antonelliana, Torino
  – Merano, Južni Tirol
  – Bergamo, Lombardija
  – Opatija Saint Galgano, Siena, Toskana
  – Urbino, Marke
  – Ravenna, Emilia-Romagna
  – Lago di Scanno, L'Aquila, Abruzzo
  – Lingotto, Torino
  – Scala dei Turchi, Agrigento, Sicilija
  – Genoa, Liguria
  – Isola di Capo Rizzuto, Crotone, Calabria
  – Rim
  – Nacionalni park Gennargentu, Nuoro, Sardinija
  – Civita di Bagnoregio, Viterbo, Lacij
  – Dvorac Rocca Calascio, L'Aquila, Abruzzo
  – Alagna Valsesia, Vercelli, Pijemont
  – Rimini, Emilia-Romagna
  – Termoli, Campobasso, Molise
  – Orta San Giulio, Novara, Pijemont
  – Firenca, Toskana

Ždrijeb polufinala
Ždrijeb za polufinale održan je 25.siječnja 2022. u Torinu. Zemlje sudionice, osim direktnih finalista (velike petorke) raspodijeljene su u šest šešira temeljenih na uzorcima glasanja u prošlosti. Time  se nada spriječiti prijateljsko glasanje i predvidive finaliste te povećati uzbuđenje. Točan poredak po polufinalima će se tek kasnije otkriti kad sve zemlje predaju svoje pjesme. Također su se izvlačile i države "velike petorke" u kojem će polufinalu glasati i predstavljati svoje pjesme.

Sastav šešira je sljedeći:

a - Rusija je isključena iz sudjelovanja mjesec dana nakon izvlačenja polufinala.

Popis zemalja sudionica
20. listopada 2021 godine, EBU je najavio kako će se na natjecanju pojaviti 41 zemlja sudionica, uz povratničke zemlje Armeniju i Crnu Goru sudjelovat će sve države koje su sudjelovale godinu ranije. Odlukom EBU-a 25.veljače 2022. odlučeno je kako Rusija neće imati mogućnost slanja svoje pjesme na ovogodišnji Eurosong zbog Ruske invazije na Ukrajinu 2022. tako da je konačni broj sudionica smanjen na četrdeset.

Izvođači povratnici

Prvo polufinale
Prvo polufinale se održalo  10. svibnja 2022. u 21:00 po CEST-u. U prvom polufinalu sudjelovalo je 17 zemalja. Pravo glasa je ima publika i članovi žirija iz Italije, Francuske.

Drugo polufinale:
Drugo polufinale se održalo 12. svibnja 2022. u 21:00 po CEST-u. U drugom polufinalu sudjelovalo je 18 zemalja. Pravo glasa je ima publika i članovi žirija iz Njemačke i Ujedinjenog Kraljevstva.

Finale
Finale se održalo 14. svibnja 2022. u 21:00 CEST-u. U finalu je sudjelovalo 10 zemalja koje se kvalificiralo tijekom prvog polufinala, 10 zemalja kvalificiranih tijekom drugog polufinala i 5 finalista, za ukupno 25 zemalja. Dana 15. ožujka 2022., nakon ždrijeba, utvrđeno je da će Italija, organizacijska država, nastupiti 9. po redu.

Rezultati

Prvo polufinale

12 bodova

Drugo polufinale

12 bodova

Finale

12 bodova
Tablice ispod sadrže informacije o podjeli maksimalnih 12 bodova u finalu. Podebljane države dale su 24 boda (12 bodova od publike i 12 bodova stručnog žirija)

Ostale zemlje
Za pravo sudjelovanja na natjecanju Pjesme Eurovizije, država mora biti punopravni i aktivni član EBU-a. EBU je poslao poziv za sudjelovanje na Pjesmi Eurovizije 2022. svim aktivnim članicama, kojih je trenutno 56. Sljedeće države iskazale su jasnu (ne)zainteresiranost:

Aktivne članice EBU-a:

 - 19. lipnja 2021. godine, iz RTVA  su potvrdili kako se Andora neće vratiti na natjecnje 2022. godine. Andora je posljednji put na Eurosongu nastupila 2009.
  - 25. lipnja 2021 godine iz BHRT-a su izjavili kako neće nastupiti na natjecanju 2022. ali ni narednih godina dok se ne riješi problem budžeta javnog servisera zbog čega je EBU uveo sankcije bosanskohercegovačkoj delegaciji. 12.listopada 2021. godine službeno je potvrđeno da se BiH neće vratiti na natjecanje 2022. godine. Bosna i Hercegovina je posljednji put na Eurosongu nastupila 2016. godine.
  - 18. kolovoza 2021. godine, luksemburška televizija je potvrdila da se Luksemburg neće vratiti na natjecanje 2022. godine.
  - 11. listopada 2021 godine, mađarska televizija otvorila je natječaj za festival A Dal, izbor koji je prije korišten kao izbor mađarskog predstavnika na Pjesmi Eurovizije, međutim nije bilo nikakvih najava kako će A Dal biti korišten u tu svrhu. Odsudstvo Mađarske je potvrđeno 20. listopada 2021. nakon što je EBU objavio konačan popis zemalja sudionica.
  - Monegaška televizija (TMC) je 30. kolovoza 2021. potvrdila da neće sudjelovati na natjecanju 2022. godine.
  - 18. lipnja 2021. godine, slovačka televizija je potvrdila da se Slovačka neće vratiti na natjecanje ni 2022. godine.
  - Iako je EBU bila u pregovorima sa turskom delegacijom oko eventualnog povratka Turske na natjecajne, odsudstvo Turske je potvrđeno 20. listopada 2021. nakon što je EBU objavio konačan popis zemalja sudionica.

Neaktivne članice EBU-a:

  - 28. svibnja 2021. godine, EBU je suspendirala članstvo bjeloruske radiotelevizije, čime je onemogućeno prijavljivanje za natjecanje 2022. godine. BTRC je imao pravo na žalbu u roku od dva tjedna prije nego što suspenzija i službeno stupi na snagu. 1. srpnja 2021. BTRC je i službeno ostala bez članstva u EBU-u čime je onemogućeno sudjelovanje  na natjecanju 2022. godine.
  - Iako su prvobitno prijavili sudjelovanje i bili u ždrijebu za polufinala, EBU  je diskvalificirala Rusiju sa natjecanja zbog invazije Rusije na Ukrajinu. Odluka je donesena nakon konzultacija sa zemljama članicama EBU-a 25. veljače 2022. nakon poziva bar 10 emitera zemalja sudionica na diskvalifikaciju Rusije. Sva tri nacionalna emitera Rusije koji su bili članovi EBU-a (Kanal 1, VGTRK i Radio Dom Ostankino) su napustile tu organizaciju 26. veljače 2022.

Međunarodni prijenosi i izlagači glasova

Izlagači glasova
Ocjenu od 12 bodova nacionalnih žirija objavili su izlagač svake zemlje sudionice. Redoslijed izglasavanja bodova žirija je sljedeći:
Izvor:

  – Jeangu Macrooy
  – Labiuse
  – Jana Burčeska
  – Aidan Cassar
  – Kateryna Pavlenko
  – Andri Xhahu
  – Tanel Padar
  – Narmin Salmanova
  – Pedro Tatanka
  – Barbara Schöneberger
  – David Jeanmotte
  – Tix
  – Daniel Styopin
  – Ida Nowakowska
  – Stefania
  – Elena Băncilă
  – Janan Dural
  – Dragana Kosjerina
  – Árný Fjóla Ásmundsdóttir
  – Loukas Hamatsos

  – Samanta Tīna
  – Nieves Álvarez
  – Julie Berthollet
  – Tina Müller
  – Élodie Gossuin
  – Garik Papoyan
  – Andrijana Vešović
  – Eda Marcus
  – Linda Martin
  – Lorella Flego
  – Helen Kalandadze
  Hrvatska – Ivan Dorian Molnar
  – Vaidotas Valiukevičius
  – Philipp Hansa
  – 	Aksel Kankaanranta
  – AJ Odudu
  – Dotter
  – Courtney Act
  – Taťána Kuchařová
  – Carolina Di Domenico

Međunarodni prijenosi
Svi emiteri koji sudjeluju mogu odabrati da imaju komentatore na licu mjesta ili udaljene komentatore koji svojoj lokalnoj publici pružaju uvid u emisiju i informacije o glasovanju. Iako moraju emitirati barem polufinale u kojem glasaju i finale, većina emitera prikazuje sve tri emisije s različitim programskim planovima. Slično tome, neki emiteri koji ne sudjeluju možda i dalje žele emitirati natjecanje.
Osim toga, EBU će osigurati  međunarodne prijenose uživo oba polufinala i finala putem svog službenog YouTube kanala bez komentara, te putem službenog TikTok kanala s dodatnim sadržajem iza pozornice.

RAI će producirati i emitirati natjecanje u 4K UHD rezoluciji, po prvi put u povijesti događaja.

Ovo su emiteri koji su u cijelosti ili djelomično potvrdili svoje planove emitiranja i/ili svoje komentatore:

Sudjeluju na ovogodišnjem izdanju:

Ne sudjeluju na ovogodišnjem izdanju:

Gledanost emisija

Ostale nagrade
Osim trofeja glavnog pobjednika, tijekom Eurosonga 2022. ocjenjivat će se i nagrade Marcel Bezençon. Prije natjecanja održava se i glasanje OGAE, "General Organization of Eurovision Fans" (Opća organizacija ljubitelja Eurovizije).

Nagrada Marcel Bezençon
Dodjela nagrada Marcel Bezençon, koju od 2002. organizira tadašnji šef delegacije Švedske i predstavnik 1992. Christer Björkman, i pobjednik natjecanja Richard Herrey 1984., odaje počast pjesmama u finalu natjecanja. Nagrade su podijeljene u tri kategorije: umjetnička nagrada, nagrada skladatelja i nagrada tiska. Nagrade su podijeljene u tri kategorije: umjetnička nagrada, nagrada skladatelja i nagrada tiska. Pobjednici su objavljeni malo prije finala Eurovizije 14. svibnja.

OGAE
OGAE, organizacija koju čini više od četrdeset klubova obožavatelja Eurosonga diljem Europe i šire, provodi godišnju anketu koja je prvi put održana 2002. godine kao nagrada obožavatelja Marcela Bezençona. Nakon zatvaranja anketa, dobitnica ovogodišnje nagrade je švedska predstavnica Cornelia Jakobs sa pjesmom Hold Me Closer. Top 5 plasman nalazi se u tablici ispod.

Službeni album

Eurovision Song Contest: Turin 2022 službeni je kompilacijski album natjecanja, koji je sastavila Europska radiodifuzna unija, a izdala ga je Universal Music Group digitalno 8. travnja 2022. i u CD formatu 22. travnja 2022., a bit će objavljen u formatu kazete te na vinilu 6. svibnja 2022. Album će sadržavati svih 40 natjecateljskih pjesama, uključujući i one pjesme koje se nisu uspjele kvalificirati u finale.

Ljestvice

Incidenti

Rusko-ukrajinski odnosi

Promjena izvođača i pjesme
Nakon kontroverze oko ukrajinskog nacionalnog izbora 2019., što je dovelo do povlačenja zemlje iz natjecanja te godine, od 2020. uvedeno je novo pravilo koje zabranjuje umjetnike koji su nastupali u Rusiji od 2014. ili su ušli na Krim "kršeći zakonodavstvo Ukrajine" od ulaska u izbor. Na nacionalnom izboru Ukrajine 2022. pobijedila je Alina Pash s pjesmom "Tini zabutykh predkiv". 14. veljače 2022., dva dana nakon odabira, aktivist i video bloger Serhii Sternenko izjavio je da je Pash ušla na Krim s ruskog teritorija 2015. godine i krivotvorila svoju putnu dokumentaciju sa svojim timom kako bi sudjelovala u izboru. Ukrajinski emiter UA:PBC naknadno je izjavio da će zatražiti od ukrajinske državne granične službe da provjeri je li dokumentacija krivotvorena, te da Pash službeno neće biti ukrajinski predstavnik na natjecanju "dok se ne završi provjera i razjašnjenje činjenica ". Nakon što je 16. veljače otkriveno da je predstavnik Pashovog tima predao krivotvorenu dokumentaciju UA:PBC-u, [158][159][160] 16. veljače, Pash je na svojim stranicama na društvenim mrežama objavila da će povući svoju kandidaturu kao ukrajinska predstavnica na natjecanju. UA:PBC je kasnije izjavio da će prema pravilima selekcije izabrati još jednog predstavnika među ostalim konkurentskim umjetnicima u izboru. Drugoplasirani u izboru, Kalush Orchestra  s pjesmom "Stefania", dobio je ponudu da predstavlja Ukrajinu 17. veljače, a konačna odluka se očekivala na izvanrednom sastanku 18. veljače.Dana 22. veljače, UA:PBC je potvrdio da je Kalush Orchestra pristao predstavljati Ukrajinu na natjecanju.

Diskvalifikacija Rusije
Nakon pritiska više članica EBU-a, krovna je organizacija odlučila da će se Eurosong 2022. u Torinu održati bez ruskog predstavnika. U izjavi koja je postavljena na svim službenim društvenim mrežama EBU-a i Eurovision Song Contest kanalima stoji sljedeće:

Izvršni odbor EBU-a donio je odluku koja je nastala uslijed današnjeg prijedloga Referentne grupe Pjesme Eurovizije, a koja je bazirana na pravilima ovog događaja i vrijednostima koje gaji EBU. Prijedlog referentne grupe podržao je i Televizijski odbor EBU-a. Ova odluka je donesena budući da, zbog trenutne krize u Ukrajini, uključivanje ruske pjesme na ovogodišnjem Natjecanju bi na isto moglo baciti ljagu na vrijednosti koje zastupamo. Prije donošenja ove odluke EBU se konzultirao sa svojim članovima. EBU je apolitična organizacija televizijskih kuća predana vrijednostima javne službe. Ostajemo posvećeni zaštiti vrijednosti ovog kulturološkog natjecanja koje promovira međunarodnu razmjenu i razumijevanje, okuplja publiku, slavi različitosti i ujedinjuje Europu na jednoj pozornici.

Deset zemalja u zadnjih 48 sati izdalo svoje službene dopise vezane uz rusko sudjelovanje na Eurosongu i članstvo u EBU –  Ukrajina, Norveška, Island, Švedska, Danska, Finska, Nizozemska, Litva, Latvija, Estonija – od kojih su neke poput Estonije i Finske prijetile svojim povlačenjem s Eurosonga ukoliko bi Rusija nastupala na istom. Podsjetimo, Rusija je trebala nastupiti u drugom dijelu prvog polufinala.

Neispravnost pozornice za vrijeme proba
Tijekom prvog dana proba u Torinu 30. travnja 2022., talijanske novine La Repubblica i La Stampa izvijestile su o tehničkim poteškoćama s komponentom 'kinetičkog sunca' pozornice, s tim da se lukovi nisu mogli kretati slobodno i dovoljno brzo kako se očekivalo. Novine su također objavile da se kvar nije mogao u potpunosti popraviti do održavanja emisija uživo. Nekoliko izaslanstava, među njima i one iz Litve i Danske, bilo je prisiljeno promijeniti svoje planove, budući da su o kvaru obaviještene nekoliko dana prije. La Stampa je kasnije izvijestila da je postignut kompromis u kojem će lukovi ostati statični za izvedbu svih predstavnika, dok bi za uvodne i intervalne točke lukovima bilo omogućeno dinamično kretanje.

Makedonski incident sa zastavom
Makedonska predstavnica Andrea u toku održane ceremonije svečanog otvorenja Eurosonga u Torinu u jednom trenutku je, kako bi pozirala fotografima, bacila makedonsku zastavu na pod. Ovaj događaj brzo su uočili makedonski novinari koji su gestu protumačili kao nepoštovanje zastave i države koju Andrea predstavlja, te zatražili hitnu reakciju makedonske nacionalne televizije.

Iz MRT-a su se kasnije oglasili priopćenjem u kojem osuđuju Andrein potez, te objavili kako traže hitno očitovanje svih članova delegacije o postupku. Zatražena je isprika delegacije makedonskim građanima, a ukoliko ista izostane spremni su Andreu i delegaciju vratiti iz Torina svega nekoliko dana prije nastupa u drugom polufinalu ovogodišnjeg Eurosonga.

Dramu je ipak spriječila sama Andrea koja se pojavila u programu MRT-a objasnivši svoj potez kao vrlo nespretan, s obzirom da je zastavu pokušala dodati članovima delegacije koji su bili predaleko od nje, pa je sve izgledalo poprilično ružno. Andrea se ispričala građanima Sjeverne Makedonije kazavši kako voli i poštuje svoju domovinu i zastavu koja ju predstavlja. Ipak, MRT je najavio nastavak istrage o samom incidentu, te ukoliko se otkrije postojanje namjere, i zakonske sankcije za ovaj potez.

Vanjske poveznice
 Službena stranica Eurovizije
 Službena Twitter stranica Eurovizije
 Eurosong.hr
 Facebook stranica

Fusnote
1TBA - To Be Announced (biti će najavljeno)
2TBD - to be determined (biti će odlučeno)

Izvori

Izbori za pjesmu Eurovizije u Italiji

Pjesma Eurovizije 2022.


Hvalroselfenben eller hvalrosstødtand er elfenben, som er fremstillet af hvalrossers stødtænder. Det kan også kaldes morse. Stødtænderne på stillehavshvalrosser (Odobenus rosmarus divergens) kan blive op til 1 meter lange. De bliver udskåret og handlet, men under visse restriktioner som følge af Washington-konventionen fra 1973.

Spidsen af hvalrossens stødtand har emalje, der normalt bliver slidt af, mens dyret er ungt. Der er små aflange revner i hele tandens længde. Stødtændernes tværsnit er normalt ovalt. Hvalroselfenben er brugt af inuitfolkeslag til kunst i flere tusinde år. I den tidlige middelalder, hvor den islamiske ekspansion reducerede mængden af elfenben fra elefanter kraftigt, begyndte vikingerne at handle med hvalroselfenben.
Fra midten af 1200-tallet blev mængden af elfenben fra elefanter igen øget, og det reducerede brugen af hvalroselfenben.

Referencer

Litteratur
 Webster, Leslie, Anglo-Saxon Art, 2012, British Museum Press,
 Williamson, Paul. An Introduction to Medieval Ivory Carvings, 1982, HMSO for V&A Museum,

Eksterne henvisninger

Materialer
Dyreprodukter
Elfenben

Hvalroselfenben


The pheasant-tailed jacana (Hydrophasianus chirurgus) is a jacana in the monotypic genus Hydrophasianus. Like all other jacanas, they have elongated toes and nails that enable them to walk on floating vegetation in shallow lakes, their preferred habitat. They may also swim or wade in water reaching their body while foraging mainly for invertebrate prey. They are found in tropical Asia from Yemen in the west to the Philippines in the east and move seasonally in parts of their range. They are the only jacanas that migrate long distances and have different non-breeding and breeding plumages. The pheasant-tailed jacana forages by swimming or by walking on aquatic vegetation. Females are larger than males and are polyandrous, laying several clutches that are raised by different males in their harem.

Description

The pheasant-tailed jacana is conspicuous and unmistakable. It is the longest species in the jacana family when the tail streamers are included. The breeding plumage is marked by the elongated central tail feathers that given the bird its name. The body is chocolate brown, the face is white, and the back of the crown is black with white stripes running down the sides of the neck, separating the white of the front of neck and the silky golden yellow of the nape. The wings are predominantly white. In flight the white wing shows a black border formed by black on the outermost primaries and the tips of the outer secondaries and the primaries. The wing coverts are pale brown and the scapulars may be glossed green or purple. In the non-breeding season the top of the head and back are dark brown and only a trace of the golden nape feathers may be seen. A dark eyestripe runs down the sides of the neck and forms a dark necklace on a slightly sullied white front. The outer two primaries have a slender (lanceolate or spatulate) extension that broadens at the tip. The fourth primary has an acute tip formed by the shaft after the loss of webbing. Young birds have brown upper parts and the dark necklace is broken. Some traces of the black stripe on the side of the neck and white wings separate them from somewhat similar looking immatures of the bronze-winged jacana. They have strongly developed sharp white carpal spurs which are longer in females. The spurs may also undergo moult, but this has not been specifically described in this species. The tail is short and strongly graduated. The bill is more slender than in the bronze-winged and is bluish-black with a yellow tip when breeding and dull brown with yellowish base when not breeding. The legs are dark bluish grey and the iris is brown.

Shufeldt described the skeletal features of a specimen from Luzon as being typical of jacanas except that the skull resembles in some ways those of sandpipers. The skull and mandibles are slightly pneumatized, unlike the other bones, and the sternum has a notch on the side which serve as attachment points to long and slender xiphoidal processes.

Taxonomy and systematics

The pheasant-tailed jacana was described by the French explorer Pierre Sonnerat in his 1776 Voyage à la Nouvelle Guinée, in which he included an illustration of the bird that he called "Le Chirurgien de l'Isle de Luzon" or the surgeon of the island of Luzon. He described a bird with the long toes and the elongated feather extensions resembling the lancets used for blood-letting by surgeons of the period. Based on this description, the bird was given a binomial by Giovanni Scopoli in 1787 in his Deliciae Florae et Faunae Insubricae (Pars II), where he placed it in the genus Tringa. He retained the name chirurgus for the specific name. It was later placed in the genus Parra (under the junior synonym Parra luzonensis) along with other jacanas, and later still, the genera within the jacana family (then called Parridae) were separated.

The genus Hydrophasianus, meaning "water pheasant", was erected by Johann Georg Wagler in 1832 as the species was distinctive in having a slender bill, lacking any frontal lappet, having a shorter hind claw than Metopidius, bearing on the outer two primaries lanceolate elongations, and having a pointed fourth primary. The distinct breeding and non-breeding plumage is unique within the jacanas.

Measurements
The following are standard measurements from a study based on living specimens during the breeding season in Thailand. They are averaged from 17 males and 4 females. A few measurements are from Rasmussen and Anderton (2005), where the head measurement (range given rather than mean) is from the tip of the bill to the back of the skull.

Body mass measurements can vary widely based on physiological conditions and are generally not used for taxonomic purposes. A dataset from the Philippines gives the body mass ranges as  in males and  in females.

Distribution and habitat

The pheasant-tailed jacana is a resident breeder in tropical India, Southeast Asia, and Indonesia; it overlaps greatly in range with the bronze-winged jacana, but, unlike the bronze-winged jacana, is found in Sri Lanka. It is found on small to large lakes having sufficient floating vegetation. It is sedentary in much of its range, but northern breeders from south China and the Himalayas migrate south from their breeding ranges to Southeast Asia and peninsular India, respectively. In Nanking, the birds leave in November and return for summer in the third week of April. Some birds arrive in the non-breeding plumage. The species is resident in Taiwan, where it is considered endangered. Birds disperse in summer and have been recorded as vagrants in Socotra, Qatar, Australia and southern Japan (mainly Okinawa, Yonaguni, Ishigaki and Iriomote). The species tends to be commoner in lower elevations but climbs into the Himalayas in summer, and records exist of the species from altitudes of 3650 m in Kashmir (Vishansar Lake) and 3800 m in Lahul.

Behaviour and ecology
The pheasant-tailed jacana's main sources of food are insects, molluscs, and other invertebrates picked from floating vegetation or the water's surface. It forages by walking on vegetation and also by swimming in water, somewhat like phalaropes (although Hoffmann claims that they wade in deeper water but never swim). It also ingests filamentous algae, seeds and plant material, but this may be purely accidental. Flocks of as many as 50 to 100 can be found on a body of water, and they can become tame and habituated to human presence. They usually fly low over the water surface but may also mob raptors higher in the air. On landing, they keep their wings open until they find firm footing.

The typical call is a mewing  or a nasal  among winter flocks. Males and females have different calls during the breeding season, and several contextual variants exist. Young birds produce a low cheep with the bill closed.

Breeding

This jacana breeds on floating vegetation during the rainy season. In southern India, it breeds in the monsoon season, June–September. It is polyandrous; one female may lay up to ten clutches in a single season that are raised by different males. Female court males with flight displays around the males and with calling. The female builds a nest on floating vegetation made of leaves and stalks of plants with a depression in the centre. A single clutch consists of four glossy black-marked dark-olive-brown eggs (occasionally an egg in a clutch may be an odd pale sea-green in colour) which are laid in the mornings at 24 hour intervals. When an egg is removed at the one- or two-egg stage, the nest is torn down and a new one built, whereas a removal at the three-egg stage does not result in replacement. Once the clutch of four is laid, the male begins incubation and the female leaves to court a different male. In a study in Thailand it was found that it took a female 17 to 21 days to lay the next clutch. A study in China found females taking 9–12 days and laying nearly 7 to 10 clutches in a season. Males may move or drag eggs around by holding them between the bill and breast or between the wings and body. They may also push and float the eggs over water and onto nearby vegetation platforms when disturbed. Nests may be moved to distances of about 15 metres.
 Males near the nest may perform broken-wing and rodent-run displays to distract predators. The eggs are incubated for 26 to 28 days. During the first few days of incubation, the female defends the nest, chasing other waterbirds that may approach too close by flying at them. In close territorial combat they lock bills and strike simultaneously with both wings. Males actively forage in the morning and afternoon and tend to sit at the nest during the hottest part of the day. The downy nidifugous chicks freeze when threatened or when the male indicates alarm and may lie partly submerged with just the bill out of water.

Eggs may be preyed on by pond herons, while chicks may bet taken by birds of prey such as black-winged kites. The trematode parasite Renicola philippinensis was described from the kidney of a pheasant-tailed jacana in the New York Zoological Garden while Cycloceolum brasilianum was recorded in India. The bird louse species Rallicola sulcatus has been described from this species; it looks very similar to Rallicola indicus from the bronze-winged jacana. Another bird louse known from the species is Pseudomenopon pilosum.

In culture
The pheasant-tailed jacana is commonly distributed in lily ponds in Sri Lanka and on account of its mewing call is known as the "cat teal" or juana in Sinhalese. In Cachar district of Assam, it is known by the name , which translates to "little white water princess".

References

pheasant-tailed jacana
Birds of South Asia
Birds of Southeast Asia
pheasant-tailed jacana
Taxa named by Giovanni Antonio Scopoli

Pheasant-tailed jacana


Werner Erich Ablaß (* 11. Dezember 1946 in Briesen) ist ein deutscher Politiker, der der christlichen Opposition der DDR entstammt und während der Deutschen Wiedervereinigung als Staatssekretär im Verteidigungsministerium der DDR zusammen mit Minister Rainer Eppelmann in führender Position für die Auflösung der NVA verantwortlich war.

Leben
Werner Ablaß wurde am 11. Dezember 1946 als Sohn eines Zimmermanns im brandenburgischen Briesen geboren. Er wurde im christlichen Glauben erzogen. Von 1953 bis 1963 besuchte er die POS in seinem Geburtsort. Anschließend arbeitete er fünf Jahre als Pfleger in den Züssower Diakonieanstalten. Von 1969 bis 1972 war Ablaß im Buchhandel in Potsdam tätig, danach bei der Staatlichen Versicherung der DDR. 1985 wurde er aus dieser Funktion enthoben, da er einen Übersiedlungsantrag in die Bundesrepublik gestellt hatte, den er später wieder zurückzog. Danach arbeitete er zwei Jahre als Reinigungskraft im kirchlichen Oberseminar in Hermannswerder, bevor er im Frühjahr 1987 kurzzeitig wieder in der Staatlichen Versicherung tätig war. Von 1987 bis Anfang 1990 leitete er ein evangelisches Altenheim in Camin in Mecklenburg.

Der Mitbegründer der Partei Demokratischer Aufbruch in Mecklenburg wurde im April 1990 Stellvertreter des Ministers und Staatssekretär im Ministerium für Abrüstung und Verteidigung der DDR. Dort war er Verhandlungsführer für den Einigungsvertrag und war maßgeblich an den Verhandlungen über den Austritt der DDR aus dem Warschauer Pakt beteiligt. Von Oktober 1990 bis Dezember 1996 leitete er die Außenstelle des Bundesministeriums für Verteidigung in Strausberg. Von 1997 bis 2011 war er Beauftragter für Sonderaufgaben im Bereich der Bundeswehr in den neuen Ländern und anschließend als Berater bei der Bundeswehr tätig. Am 25. Februar 1997 erhielt Ablaß das Bundesverdienstkreuz am Bande.

Literatur
 Werner E. Ablaß: Zapfenstreich. Von der NVA zur Bundeswehr. Kommunalverlag, Düsseldorf 1992, ISBN 978-3-87433-079-4
 Hans Ehlert (Hg.): Armee ohne Zukunft. Das Ende der NVA und die deutsche Einheit. Ch. Links-Verlag, Berlin 2002, ISBN 3-86153-265-4.
 Ehrhart Neubert: Geschichte der Opposition in der DDR 1949–1989. Bundeszentrale für politische Bildung, Schriftenreihe Band 346, Bonn 1997, ISBN 3-89331-294-3.

Weblinks
 Nachlass Bundesarchiv N 2684

Einzelnachweise

Staatssekretär (DDR)
DA-Mitglied
Politiker (20. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1946
Mann

Werner E. Ablaß


ලෝක ම්ට්ටමේ තරඟයක් වූ ලෝක රූ රැජිණ උළෙල නියෝජනය කිරීම සඳහා එක් එක් වසර වලදී සුදුසුකම් ලබන ශ්‍රී ලාංකික යුවතිය ශ්‍රී ලංකා ලෝක රූ රැජිණ ලෙස හඳුන්වයි.

ජයග්‍රාහිකාවන්

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකා විශ්ව රූ රැජිණ
ශ්‍රී ලංකා මිහිකත රූ රැජිණ

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ් අඩවිය
 Pageantopolis

රූප සෞන්දර්යය හෝ කඩවසම් බව හෝ තේරීමේ ශ්‍රී ලංකා තරඟ

ශ්‍රී ලංකා ලෝක රූ රැජිණ


Alan Philip Eric Knott  (born 9 April 1946) is a former cricketer who represented England at international level in both Tests and One-Day Internationals (ODI). Knott is widely regarded as one of the most eccentric characters in cricket and as one of the greatest wicket-keepers ever to play the game. He was described by cricket journalist Simon Wilde as "a natural gloveman, beautifully economical in his movements and armed with tremendous powers of concentration".

On the occasion of England's 1000th Test in August 2018 he was named in the country's greatest Test XI by the England and Wales Cricket Board.

Early life
Born in Belvedere, Kent, Knott was educated at Belmont Primary School and Northumberland Heath Secondary Modern School. Encouraged by his father, he made his Kent debut in 1964 at the age of 18, joining the list of well-known Kent wicket-keepers.

Playing career
A servant for Kent for over twenty years, helping them to a number of successes such as in the Benson and Hedges Cup in 1973 and 1976, in the Gillette Cup in 1974 (where he was man of the match in the final), and to a share of the 1977 County Championship, Knott scored over 18000 first-class runs and made 1344 first-class wicketkeepting dismissals, placing him fourth on the all-time list (behind only Bob Taylor, John Murray and Bert Strudwick).

He gained his first Test cap at the age of 21, having been named Cricket Writers' Club Young Cricketer of the Year in 1965. He made his Test debut against Pakistan in 1967. Batting at number 8, he made a duck in his first Test, at Trent Bridge, but didn't concede a single bye in the match. He made 28 in the second match but didn't make the starting eleven for the 1967–68 tour of the West Indies, as Jim Parks was initially preferred. However, for the fourth and fifth matches of the series he was picked again. In the first of those he made his first Test half-century, a score of 69 not out, and he once again excelled at wicket-keeping.

In the fifth Test at Bourda in Georgetown, Knott produced what he regarded as the innings of his career. On the last day, with England needing only to draw the match in order to win the series, off-spinner Lance Gibbs took three quick wickets to have England teetering at 41 for 5 when Knott joined his captain Colin Cowdrey at the crease. The two of them combined for a 127-run stand and when Cowdrey was dismissed for 82, there was still over an hour for the West Indies to claim the four remaining wickets. By the final over, Knott was still in, but with him was the number 11 batsman Jeff Jones. Amidst the tension - which was too much for Cowdrey and Tom Graveney, who had gone and locked themselves in the toilets - Knott stayed calm and guided Jones through the final over to obtain the draw.

In the winter of 1968/69, again against Pakistan, Knott confirmed his position as England's premier wicketkeeper-batsman. He made two 50s in the series, including 96 not out at Karachi when the match was prematurely ended by a pitch invasion by Pakistani fans, denying him a well-deserved hundred.

In 1970 Knott was named as one of the Wisden Cricketers of the Year. County captain Colin Cowdrey said:

I think he is the most gifted and dedicated cricketer one could ever wish to play with, never satisfied with his performance and always seeking for a little more perfection.

In the 1970–71 series in Australia he was instrumental in England regaining the Ashes, taking five catches and stumping Doug Walters in the decisive Seventh Test in Sydney. In the following series against New Zealand he finally made his maiden Test century, 110 at Auckland, having missed the first match of the series, so that Bob Taylor could take the gloves as a reward for patience as reserve keeper on the four-month combined tour. Knott did not miss a Test until 1977, making a sum of five centuries and twenty-eight 50s in that time.

Knott was with England when they lost the Ashes in 1974–5, but achieved a landmark in the fifth Test at Adelaide, Wisden reporting that Knott's 106 not out was "only the second hundred by a wicket-keeper in the 219 Tests between England and Australia. Kent and England also claimed the first one in 1934 when L.E.G. Ames scored 120 at Lord's", and Knott would also make the fourth at Nottingham in 1977 (Rod Marsh making one in the intervening period in the Centenary Test of 1977).

He has the distinction of once scoring 7 runs from a single delivery in Test cricket, off Vanburn Holder in the Fourth England v West Indies Test at Headingley in 1976. Knott took a quick single to extra-cover where Bernard Julien fielded and overthrew the wicket-keeper. Knott and Tony Greig ran two overthrows before Andy Roberts, fielding at square-leg, retrieved the ball and threw it past the stumps at the bowler's end and over the long-off boundary for four more runs.

Knott helped England regain the Ashes in England in 1977. His highest score of 135 came in the third test of this series, helping to turn the tide in a struggling England innings. This remains as of 2022 the highest score by an England wicket-keeper in the Ashes. Previously however he had been persuaded by England colleague Tony Greig to join Kerry Packer's World Series Cricket. This effectively put his England career on hold as the 'Packer players' were banned from Test cricket. When he returned to Tests after the end of World Series Cricket in 1980, he had very little success against a mighty West Indian side, averaging 5.14 in the series. He did not play in the tour of the West Indies that immediately followed, but was picked for the final two Tests of the famous 1981 Ashes series. Fittingly for one of England's greatest players, he ended his last Test against Australia at The Oval, with a score of 70 not out and an England series win, the fourth time he had ended a series on the side that won or retained the Ashes.

Knott played for England in 20 one-day internationals, including the first one-day international of all and all of their matches in the first Cricket World Cup. He captained England in one one-day international in 1976 against the West Indies, incidentally the match in which Ian Botham made his international debut, and Graham Gooch his one-day international debut.

Knott's England career came to an end when he chose to take part in the first rebel tour to South Africa in 1981-82, in defiance of the sporting ban against the apartheid state. For this he and the other rebels were banned from international cricket for three years. However, when the ban had expired, during the 1985 County Championship season, there were still some media commentators suggesting a recall to the Test team.

After 22 seasons with Kent Knott announced his retirement from cricket at the end of that season aged 39. He was still regarded as one of the finest wicketkeepers in the country, and his reasons for retirement included concern over an ankle injury as well as concentrating on his sports shop in Herne Bay, Kent, and gymnasium business.

Playing style and eccentricities
Knott was known for his idiosyncratic behaviour on the field. His trademarks included always keeping his shirt collar turned up to protect him from the sun; his sleeves rolled down to safeguard his elbows when diving; and, after a tip from former Northamptonshire and England wicket-keeper Keith Andrew, warming his hands with hot water before going onto the field. According to Bob Taylor, Knott preferred strong-backed gloves with full webbing and plenty of padding in the palms, wearing two pairs of chamois inners with strips of plasticine across the palms.

Life post-career
After retiring from playing Knott was employed by the England management as a part-time wicketkeeping coach and assessor of Test cricketers. He would have taken up a specialist wicketkeeping coaching position but it never materialized. In the early 2000s he and his wife moved to Paphos, Cyprus.

In the October 2004 edition of The Wisden Cricketer magazine he was voted as the wicketkeeper in "England's Greatest post-war XI", receiving votes from 20 of the 25 panellists.

In an article written in 2008 The Daily Telegraph journalist Michael Henderson, comparing Knott with Adam Gilchrist, called Knott the greatest wicketkeeper-batsman, without argument, as opposed to Gilchrist, whom he called a batsman-wicketkeeper.

On 6 September 2009 Alan Knott was inducted into the ICC Cricket Hall of Fame, and in 2013 he was named in Wisden's all-time Test World XI.

His son James has also played first-class cricket for Surrey and Minor counties cricket for Cambridgeshire and Bedfordshire.

Knott was appointed Member of the Order of the British Empire (MBE) in the 2020 New Year Honours for services to cricket.

Notes

References

External links

Sunday Times article 28 June, 2009

1946 births
Living people
People from Belvedere, London
Sportspeople from the London Borough of Bexley
England One Day International cricketers
England Test cricketers
English cricketers of 1969 to 2000
English cricketers
Kent cricketers
Tasmania cricketers
International Cavaliers cricketers
Wisden Cricketers of the Year
World Series Cricket players
Cricketers at the 1975 Cricket World Cup
Marylebone Cricket Club cricketers
A. E. R. Gilligan's XI cricketers
Members of the Order of the British Empire
Wicket-keepers
Marylebone Cricket Club Under-25s cricketers
Marylebone Cricket Club President's XI cricketers
Marylebone Cricket Club Touring Team cricketers

Alan Knott


Lahor (; Pencapça: لہور), Pakistan'ın kuzeydoğusunda Pencap eyaletinin yönetim merkezi olan şehir.

Pakistan'ın ikinci büyük kenti olup nüfusu (2011 tahmini ile) yaklaşık 11 milyona yakındır. Tarıma uygun bir bölgede kurulan Lahor, önemli bir dokuma kentidir. Lahor, bin yıl boyunca uzanan zengin bir tarihe sahip olmakla beraber Pakistan'ın önemli bir kültür merkezidir. Dünyanın en yoğun nüfuslu şehirlerinden biri olan Lahor; ekonomik, politik, ulaşım, eğlence ve eğitim merkezi olmaya devam etmektedir.

Nüfus

Kardeş şehirler

Resim galerisi

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Lahor Mühendislik ve Teknoloji Üniversitesi

Dış bağlantılar

 Lahore - Vikigezgin (en)
  Resmi "Lahore" websitesi
 "Open Directory" Lahor
 Lahor Gorulecek yerler
 Lahor Haritasi Urdu
  Lahor tarihi ve diger enformasyon
 Lahor Allama Ikbal Enternasnol Havaalani
 Lahor Yuksek Mahkemesi
 Lahor Ticarret ve Sanayi Odasi
 Lahore Menkul Kiymetlker Borsasi
 Pencab Eyaleti resmi websportali
 Lahor Sehir Trafik Polisi websitesi
 Lahor Skill Gelistirem Konseyi
 Lahor Sivil Savunma
 Pencap Eyalet Meclisi resmi websitesi
 Motorlu Tasitlar Isletmesi Enformasyon Sistemi

Pakistan'daki şehirler
Pencap, Pakistan

Lahor


The Grammy Award for Best Inspirational Performance was awarded from 1962 to 1986. During this time the award had several name changes:

Best Gospel or Other Religious Recording (1962, 1963)
Best Gospel or Other Religious Recording (Musical) (1964–66)
Best Sacred Performance (Musical) (1967)
Best Sacred Performance (1968, 1969)
Best Sacred Performance (Non-Classical) (1970)
Best Sacred Performance (Musical) (1971)
Best Sacred Performance (1972)
Best Inspirational Performance (1973, 1974)
Best Inspirational Performance (Non-Classical) (1975)
Best Inspirational Performance (1976–86)

Years reflect the year in which the Grammy Awards were presented, for works released in the previous year.

Recipients

References

Grammy Awards for gospel music
Inspirational Performance


was a town located in Mitoyo District, Kagawa Prefecture, Japan.

As of 2005, the town had an estimated population of 9,952. The total area was 19.34 km².

On January 1, 2006, Mino, along with the towns of Nio, Saita, Takase, Takuma, Toyonaka and Yamamoto (all from Mitoyo District), was merger to create the city of Mitoyo and no longer exists as an independent municipality.

Mino had a sister city relationship with Evansville (Indiana), Unadilla (New York State), Sanyuan County in the city of Xianyang (Shaanxi China) and Florenville (Belgium).

The city of Mitoyo gets its name from the Mitoyo District which originally got half of its name from an older district called Mino District, and the other half from Toyota District (豊田郡).

History
March 16, 1899 - Mino District was dissolved by incorporating parts of it into the neighboring Toyota and Mitoyo Districts.
April 1, 1955 - Shimotakase Village, Omi Village, and Yoshizu Village were merged to create Mino Village.
September 1, 1961 - Renamed Mino Town.
January 1, 2006 - Mino was merged with 6 other towns to create Mitoyo City.

Education

The following were kindergarten, elementary, and junior high schools in the town. There were no high schools or secondary schools in Mino.
Shimotakase Kindergarten
Yoshizu Kindergarten
Omi Kindergarten
Shimotakase Elementary School
Yoshizu Elementary School
Omi Elementary School
Minotsu Junior High School

Transportation
 Shikoku Railway Company(JR Shikoku)
 Yosan Line
Mino Station
Tsushima no Miya Station - This station is only open for two days a year during the summer.  August 4 and August 5 from 8:00 AM to 3:30 PM. It was built in 1916.  The train schedule for this station is available from June to August only.
Highways
Expressway
Takamatsu Expressway - There is an on/off ramp in Mino, but only heading towards Takamatsu for the on-ramp and towards Matsuyama for the off-ramp.
National Highways
Route 11
Regional Highways
Route 21 - Marugame to Takuma to Kan'onji
Route 23 - Takuma to Kotohira
Route 48 - Zentsuji to Takuma
Local Routes
Route 220 Omi to Yoshizu to Nio
Route 221 Miyao to Takase
Route 222 Shimotakase to Takase

Famous Places and Events

 Fureai Park Mino
 Tsushima Jinja Shrine (津島神社) - Summer Festival
 Koueizan Honmonji Temple (Daibou)
Daibouichi - End of November Exhibition

Shikoku 88 Temple Pilgrimage
 Number 71 Iyadani Temple

Famous People From Mino
Kaname Jun (要潤)

Kento Momota (桃田 賢斗)

External links
 Official website of Mitoyo

Dissolved municipalities of Kagawa Prefecture
Mitoyo, Kagawa

Mino, Kagawa


Klinika za infektivne bolesti dr. Fran Mihaljević je klinika u Hrvatskoj za infektivne bolesti. Visokospecijalizirana je javna zdravstvena ustanova u kojoj se planira, organizira i provodi medicinski, nastavni i znanstveni rad. Klinika je nastavna i znanstveno-istraživačka baza Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Nalazi se na adresi Mirogojska 8. Pokraj klinike su Škola narodnog zdravlja "Andrija Štampar", Specijalna bolnica za plućne bolesti, Hrvatski zavod za javno zdravstvo i Farmaceutski botanički vrt Fran Kušan.

Na klinici je nastava Katedrâ za infektologiju Medicinskog fakulteta i Stomatološkog fakulteta, Katedre za kliničku mikrobiologiju Stomatološkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu. Djelatnici Klinike sudjeluju i u nastavi Zdravstvenog veleučilišta u Zagrebu i Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Mostaru. Uz bolničku ljekarnu, jedinice za osiguranje i unaprjeđenje kvalitete zdravstvene zaštite i za znanstvena istraživanja, na Klinici su zavodi za akutne respiratorne infekcije, urogenitalne infekcije, infekcije probavnog trakta (s odjelima za gastrointestinalne infekcije i za virusni hepatitis), infekcije imunokompromitiranih bolesnika (s centrom za psihosocijalnu pomoć), intenzivnu medicinu i neuroinfektologiju, infektivne bolesti djece (s odjelima za novorođenčad i dojenčad, za malu djecu s Jedinicom za intenzivno liječenje, za predškolsku i školsku djecu), kliničku mikrobiologiju (bakteriologiju, bolničke infekcije i sterilizaciju; virusologiju, parazitologiju), radiološku i ultrazvučnu dijagnostiku, odjeli za infekcije kože i lokomotornog sustava, opću infektologiju s dnevnom bolnicom, hitan prijam bolesnika, medicinsku biokemiju, hematologiju i koagulaciju, imunološku i molekularnu dijagnostiku, medicinsku dokumentaciju.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
VIAF
ISNI

Fran Mihaljević


Die Hänge-Forsythie (Forsythia suspensa) ist ein goldgelb blühender Strauch aus der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in der gemäßigten Zone von China. Sie wird sehr häufig als Zierstrauch verwendet.

Beschreibung

Die Hänge-Forsythie wächst als aufrechter bis stark überhängender Strauch und erreicht Wuchshöhen von 1 bis über 2,5 Metern. Die oft überhängenden Zweige sind stielrund und gelbbraun oder graubraun. Das Mark der Äste ist gekammert.

Die gegenständigen Laubblätter sind in Blattstiel und -spreite gegliedert. Der Blattstiel ist kahl oder manchmal flaumhaarig und 8 bis 15 Millimeter lang. Die leicht ledrige Blattspreite ist einfach oder selten dreilappig oder dreiblättrig. Sie ist 2 bis 10 Zentimeter lang, 1,5 bis 5 Zentimeter breit, eiförmig, spitz mit abgerundeter oder keilförmiger Basis und gesägtem Blattrand. Beide Seiten sind kahl oder selten flaumhaarig, die Unterseite kann besonders entlang der Blattadern zottig behaart sein.

Die Hänge-Forsythie ist heterostyl und distyl. Die zwittrigen Blüten mit doppelter Blütenhülle stehen einzeln, zu zweit oder zu mehreren in den Blattachseln an bis zu 6 Millimeter langen Stielen. Die Blüten erscheinen vor den Blättern. Der Blütenkelch mit eiförmigen bis länglichen, selten 5 meist 6 bis 7 Millimeter langen und bewimperten Kelchzipfeln ist kurz verwachsen. Die Blütenkrone ist gelb und die Kronröhre ist etwa gleich lang wie die Kelchzipfel. Die Kronzipfel sind bis 15–20 Millimeter lang, länglich oder verkehrt-eiförmig. Es sind orange, streifige Saftmale innen in der Kronröhre vorhanden. Es sind zwei kurze Staubblätter vorhanden. Der oberständige Stempel ist in Blüten mit 3 bis 5 Millimeter langen Staubblättern 5 bis 7 Millimeter, in Blüten mit 6 bis 7 Millimeter langen Staubblättern etwa 3 Millimeter lang. Die Narbe ist zweilappig.

Die holzige, kahle und lokulizidale, vielsamige, geschnäbelte Kapselfrucht ist 12 bis 25 Millimeter lang und 6 bis 12 Millimeter breit, eiförmig bis ellipsoid und mit verstreuten Korkporen besetzt. Die Hänge-Forsythie blüht von März bis April, die Früchte reifen von Juli bis September.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28.

Vorkommen
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone im Westen der chinesischen Provinz Anhui, in Hebei, Henan, Hubei, Shaanxi, Shandong, Shanxi und Sichuan. Sie wächst in Steppen und Trockenwäldern in 300 bis 2200 Metern Höhe auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Die Hänge-Forsythie (Forsythia suspensa) ist eine Art aus der Gattung der Forsythien (Forsythia) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Dort wird sie dem Tribus Forsythieae zugeordnet. Carl Peter Thunberg hat die Art 1784 als Syringa suspensa (Basionym) erstbeschrieben, und sie dabei der Gattung der Flieder (Syringa) zugeordnet. Vahl stellte die Art 1804 in die Gattung der Forsythien. Der Gattungsname Forsythia erinnert dabei an den englischen Botaniker William Forsyth, das Artepitheton suspensa kommt aus dem Lateinischen, bedeutet "hängend" und bezieht sich auf die hängenden Zweige.

Manche Autoren unterscheiden drei Varietäten:
 Forsythia suspensa var. suspensa
 Forsythia suspensa var. fortunei
 Forsythia suspensa var. sieboldii
Diese werden jedoch meist nicht anerkannt.

Verwendung
Die Hänge-Forsythie wird aufgrund der dekorativen Blüten sehr häufig als Zierstrauch gepflanzt. Die Früchte werden in China gegen Fieber und Vergiftungserscheinungen verwendet.

Es werden verschiedene Kultivare unterschieden, darunter:
 'Decipiens' mit meist einzeln stehenden, tiefgelben und langgriffeligen Blüten.

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 301.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).
 Marilena Idžojtić: Dendrology. Academic Press, 2019, ISBN 978-0-444-64175-5, S. 277.

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben).
 Forsythia suspensa bei Missouri Plants.

Einzelnachweise

Ölbaumgewächse
Zierpflanze

Hänge-Forsythie


رينيه جيرارد  (مواليد 4 أبريل 1954 في فاوفيرت) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط وحاليا مدرب نادي الوداد الرياضي المغربي منذ أكتوبر 2018.

لعب جيرارد في أندية نيم (1973-1980) بوردو (1980-1988) نيم مجددا (1988-1991).

ساهم جيرارد في تتويج نادي بوردو ببطولة دوري الدرجة الأولى 3 مرات مواسم 1983/1984 ، 1984/1985، و1986/1987 وبطولة كأس فرنسا مرتين موسمي 1985/1986 و1986/1987.

شارك جيرارد مع منتخب فرنسا في 7 مباريات مسجلا هدف واحد في الفترة من 1981 إلى 1982. تم استدعاء جيرارد للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1982 التي أقيمت في إسبانيا وساهم في احتلالها المركز الرابع.

تولى جيرارد تدريب أندية نيم (1991-1992) نيم مجددا (1994) باو (1996-1997) ستراسبورغ (1998) منتخب فرنسا كمدرب مساعد (1998-2002) منتخب فرنسا للناشئين تحت 19 سنة (2002-2003) منتخب فرنسا للأشبال تحت 16 سنة (2003-2004) منتخب فرنسا للشباب تحت 21 سنة (2004-2008). تدريب فريق مونيبيله والفوز ببطولة الدوري 2012.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في المغرب
رياضيون من غارد
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيم
مدربو الدوري الفرنسي
مدربو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
مدربو الوداد الرياضي
مدربو ستراسبورغ
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو كرة قدم فرنسيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو نادي باريس
مدربو نادي باو
مدربو نادي ليل
مدربو نادي مونبلييه
مدربو نانت
مدربو نيم أولمبيك
مواليد 1954

ريني جيرار


An Neottia nandadeviensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hajra, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Neottia nandadeviensis in nahilalakip ha genus nga Neottia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Uttaranchal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neottia

Neottia nandadeviensis


Torvet er en den største og mest befærdede plads i Nykøbing Falster. Torvet kan føres tilbage til den middelalderlige Nykøbing, og det ligger, hvor adskillige gamle gader fra middelalderen mødes, heriblandt gågaden, der den centrale shoppinggade, der forbinder torvet området omkring vandtårnet og Klosterkirken.

I 1935 åbnede tobaksfabrikken E. Nobel i en ny bygning på Torvet, tegnet af C. E. Dam, og opført efter de mest moderne metoder i stål og beton og luftkonditionering til styring af varme og luftfugtighed. Fabrikken eksisterede frem til 1974, hvor den blev flyttet ud i industrikvarteret i den nordlige del af byen. Herefter blev bygningen brugt af Told & Skat. I dag bliver den brugt til fitnesscenter

På torvet findes et springvand kaldet "Bjørnebrønden" efter bjørnen som står over vandet. Statuen er udført af Mogens Bøggild i 1939 og er hugget i granit for at mindes zaren Peter den Store der gæstede byen i 1716. Derudover findes springvand, der i folkemunde kaldes "kanonen". Der findes flere butikker og cafeer på pladsen, hvor der er udeservering om sommeren.

Der afholdes desuden forskellige kulturbegivenheder på Torvet. Under Nykøbing Falster Festuge bruges det til forskellige arrangementer, men især til koncerter. I sommerhalvåret afholdes der torvedage, og loppemarkeder og ved juletid opstilles der juletræ på torvet ligesom man har haft julemarked der.

Czarens Hus, der er blandt byens ældste bygninger ligger ud til torvet, og rummer bymuseet Falsters Minder, en restaurant og byens turistinformation.

Torvet er en del af en historisk gåtur, som Museum Lolland-Falster har etableret i byen, der tager brugerne forbi de vigtigste historiske steder.

I 2013 vedtog kommunalrådet en fornyelse og renovering af Torvet, og der blev hurtigt afsat 400.000 kr til projektet. Der blev udskrevet en arkitektkonkurrence til projektet som en lokal arkitekttegnestue vandt.

I 2019 fandt arkæologer fra det lokale museum resterne af en bageovn fra 1500-tallet under belægningen i forbindelse med renovering af Torvet. Her fandt man også en guldring, der blev betegnet som et "meget sjældent og usædvanligt fund" af arkæologer fra museet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Nykøbing Falster
Torve og pladser i Danmark

Torvet (Nykøbing Falster)


La  est l'une des sept circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Ibaraki au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La septième circonscription de la préfecture d'Ibaraki regroupe les villes de Koga, Yūki, Jōsō, Bandō, le sud de la ville de Shimotsuma et les districts de Yūki et Sashima.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Septième circonscription de la préfecture d'Ibaraki


Klopfer est un patronyme allemand pouvant désigner:

Patronyme
 (1900-1971), psychologue allemand
 (1902-1986), éditeur américain
 (né en 1970), professeur et chercheur américain
 (1940-2019), médecin et ostéopathe américain
Gerhard Klopfer (1905-1987), secrétaire permanent allemand de la chancellerie
 (né en 1942), coureur cycliste allemand
 (1918-1968), architecte et skieur acrobatique allemand
 (1903-1991), soprano d'opéra hongroise
 (née en 1934), patineuse acrobatique américaine

Voir aussi
Tremplin Heini Klopfer, tremplin de vol à ski de Oberstdorf, Allemagne
Klopfer, nom de plume de l'auteur allemand

Homonymie de patronyme
Patronyme allemand

Klopfer


Grand Stade de Nice (Marele Stadion din Nice), cunoscut sub numele comercial Allianz Riviera, este un stadion multisportiv din Nice, Franța, construit în 2011-2013, cu o capacitate de la 35.000 până la 45.000 de locuri. Se află la 5 km nord de Aeroportul Nice Côte d'Azur.

Principalul beneficiar este clubul OGC Nice, care evoluează în Ligue 1. Stadionul a fost construit pentru a înlocui vechiul Stade du Ray, unde OGC Nice juca din anul 1927, și care nu mai respecta standardele Ligue de Football Professionnel. Găzduiește și meciuri din Top 14 de clubul de rugby RC Toulon. Include Muzeul Național de Sport din Franța, care a fost transferat de la Paris.

Cepe patru tribunele sunt:

 Tribuna Garibaldi (tribuna est)
 Tribuna Ségurane (tribuna vest)
 Tribuna Ray (tribuna nord)
 Tribuna Populaire Sud (tribuna sud)

Stadionul a fost gazdă pentru Campionatul European de Fotbal 2016.

Legături externe
   Site-ul oficial
  Allianz Riviera pe stadiumguide.com

Stadioane de fotbal din Franța
Stadioane ale Campionatului European de Fotbal 2016

Allianz Riviera


أسيل عمران (12 نوفمبر 1989 -)، مغنية وممثلة سعودية مقيمة في الإمارات.

عن حياتها
ولدت في العاصمة الرياض على الرغم من أن أصولها تعود إلى المنطقة الشرقية وذلك بسبب عمل والدها حيث كان يعمل عسكرياً، وهي الأخت الصغرى للإعلامية لجين عمران، شاركت في برنامج نجوم الخليج في عام 2005 عرض في قناة نجوم لكن لم تصل إلى النهائيات، وبعده شاركت في برنامج نجم الخليج الذي عرض على تلفزيون دبي عام 2006 ووصلت للمرحلة النهائية وبعد خروجها منه استمرت بالعمل الفني حيث طرحت عدة ألبومات وأغاني منفردة، كما أنها دخلت مجال التمثيل في مسلسل شبابي صورته بعام 2011 حمل اسم 04 عرض على إم بي سي 4 بعد ذلك استمرت كممثلة أيضًا.

حياتها الأسرية
تزوجت في 8 أغسطس 2008 من المذيع البحريني خالد الشاعر الذي قام بالمشاركة معها في برنامج الواقع «هي وهو» على قناة إم بي سي 1 وفكرة البرنامج تتحدث عن حياة زوجان بشكل يومي وعرض البرنامج بالفترة من 25 سبتمبر 2010 إلى 1 يناير 2011 وحقق نسبة مشاهدة عالية في الوطن العربي، ولكنهما انفصلا بعام 2012 بعد عدة خلافات. إلا ان بعد فترة من طلاقهما في عام 2014 ما يقارب بثلاث سنين رجعت أسيل إلى طليقها خالد الشاعر وعادت وانفصلت عنه في عام 2015. رزقت منه بابن وحيد اسمه «وليد» توفي وهو لا يزال طفلا

أعمالها

المسلسلات

المسرح

الأفلام

الألبومات الغنائية

أغاني فردية
 (2010): عيد الحب
 (2011): نامي وجاء القمر، مع المغنية حلا الترك
 (2012): أنا وحبيبي
 (2016): Don't you need somebody

تقديم البرامج
عام 2015 شاركت في تقديم برنامج اكتشاف المواهب التمثلية عرب كاستنغ على تلفزيون أبو ظبي مع وسام بريدي

الجوائز والترشيحات

المراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الرياض
فنانو تسجيلات أوايكننغ
فنانو روتانا
فنانو مجموعة يونيفرسال الموسيقية
مغتربون سعوديون في الإمارات العربية المتحدة
مغنيات سعوديات
مغنيات سعوديات في القرن 21
مغنيات في القرن 21
ممثلات أفلام سعوديات
ممثلات تلفزيون سعوديات
ممثلات سعوديات
مواليد 1410 هـ
مواليد 1989
مواليد في محافظة الخبر

أسيل عمران


The Shire of Buloke is a local government area in Victoria, Australia, located in the western part of the state. It covers an area of  and, in August 2021, had a population of 6,201. It includes the towns of Birchip, Charlton, Donald, Sea Lake and Wycheproof. It was formed in 1995 from the amalgamation of the Shire of Wycheproof, Shire of Birchip, Shire of Charlton, Shire of Donald, and parts of the Shire of Kara Kara.

The Shire is governed and administered by the Buloke Shire Council; its seat of local government and administrative centre is located at the Council headquarters in Wycheproof, it also has service centres located in Birchip, Charlton, Donald and Sea Lake. The Shire is named after a major geographical feature in the region, Lake Buloke, which is located in the south of the LGA; the name also comes from the "buloke" or "bulloak" tree Allocasuarina luehmannii, which is common in the region.

Within the Shire, agriculture, particularly grain production, is the predominant source of income and employment.

Council

Current composition
The Council is composed of three wards and seven Councillors, with three Councillors elected to represent the Mount Jeffcott Ward and two Councillors per remaining ward elected to represent each of the other wards.

Administration and governance
The council meets in the council chambers at the council headquarters in the Wycheproof Municipal Offices, which is also the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at its administrative centre in Wycheproof.

Townships and localities
The 2021 census, the shire had a population of 6,178 down from 6,201 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA
* - Not noted in 2016 Census
# - Not noted in 2021 Census

Traditional owners
The traditional owners of this area are the Wotjobaluk, Jaadwa, Jadawadjali, Wergaia and Jupagalk and Dja Dja Wurrung.

See also
 List of places on the Victorian Heritage Register in the Shire of Buloke

References

External links
 Buloke Shire Council official website
 Metlink local public transport map
 Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Loddon Mallee (region)

Mallee (Victoria)
North Central Victoria

Shire of Buloke


Angelica Stoican ()  o interpretă de folclor din Oltenia. Este al doilea copil al Eugeniei și Nicolae Stoican.

Biografie
Angelica a urmat școala din sat, apoi a plecat la Orșova unde a urmat cursurile liceului "Ștefan Plavăț". Studiile universitare le-a urmat la Universitatea Hyperion, secția Etnomuzicologie și folclor, la clasa Marioarei Murărescu.

A continuat să cânte pentru ea, și s-a întors în sat ca învățătoare. Timp de șapte ani, Angelica Stoican a fost dascăl la școlile din satele mehedințene. Angelica Stoican are două fiice, pe Adriana și pe Niculina Stoican. Cele două au crescut cu cântecul popular în leagăn și în suflet. În tinerețe, Angelica Stoican cânta mai mult pe la festivalurile locale, însă recunoașterea i-a venit odată cu câștigarea Premiului Special la emisiunea Floarea din Grădină. Acela a fost începutul unei cariere deosebite. Au urmat alte și alte festivaluri și concursuri, iar succesul a trimis-o direct la București, la Ansamblul Ciocârlia.

Se întâmpla în 1983. Despre experiența de la Ciocârlia, Angelica Stoican spune că a fost deopotrivă un `câștig și un dezastru`.Cu toate că avea întreaga carieră în față, Angelica Stoican nu a stat la Ciocârlia decât 3 ani, după care a părăsit grupul din motive pe care n-a vrut să le menționeze. De-a lungul vremii Angelica Stoica a cântat pe scenele din aproape toate țările Europei: Franța, Cipru, Danemarca, Austria, Iugoslavia. Peste tot a strâns aplauze de la străini și lacrimi de bucurie de la românii care erau plecați de multă vreme de acasă.
În presa vremii Angelica Stoican a fost încurajată și elogiată de mari personalități ale muzicii și criticii muzicale, ale vieții literare și chiar ale vieții politice precum Emilia Comisel, Mihai Floarea, Vasile Donose, Marioara Murărescu, Elize Stan, Florentina Satmari, Gruia Stoia, Angela Marinescu, Adrian Păunescu, Dumitru Radu Popescu, Marin Sorescu, Grigore Vieru.
De Adrian Păunescu o leagă o afecțiune mai deosebită, artista neuitând că în momentul cel mai greu al vieții, când profesia și destinul copiilor ei erau în cumpănă, poetul Adrian Păunescu a folosit tot ce i-a stat în putere să-i apere profesia și viața.

Câteva premii obținute de Angelica Stoican de-a lungul vremii:
 Premiul Uniunii Compozitorilor la Festivalul Național de Folclor Maria Tănase
 Trofeul Floarea din Grădină cu felicitările juriului la emisiunea concurs Floarea din Grădină
 Premiul II la emisiunea concurs Pe plaiurile Mioriței
 Premiul I la Festivalul Mugurel de Cântec Românesc
 Premiul I la Festivalul Cântec Nou în Mehedinți
 Locul I Superlativele anului Top Studențesc 1986.
 Premiul Ethnos pentru activitate artistică și repertoriu autentic.
 Premiul de Excelență acordat de Televiziunea Română la sărbătorirea a 50 de ani de la înființarea Televiziunii Române.

"Mi-am făcut model de viață din bunii și străbunii mei din lumea muntelui căreia îi aparțin. În fiecare om trăiește o lume interioară care prinde rădăcini comunică cu generații ale neamului de mult plecați.Așa se naște un freamăt pe care tu îl percepi cu credința ta și-l porți ca haina în faptele tale. De ce cântă omul?! Dintr-o imensă nevoie de comunicare, frumoasă și sinceră cu semenii lui.Legătura între frumusețe și cântec este fundamentală. Cântecul vine din interior și te luminează, dând o expresie cerească chipului. Vine să întregească totul, așa cum voalul miresei întregește nunta.
Voi cânta și voi sluji cântecul până la moarte, spre mulțumire lui Dumnezeu că m-am născut din acest neam trudit de la munte.
Cântecul m-a purtat să cunosc o lume, să port cu mine chipul oamenilor frumoși ai neamului nostru. O viața am scormonit să găsesc, să creez firul cântecului. Poate am reușit?
Atunci când sufletul profund al omului de la coarnele plugului te ascultă cu înfiorare înseamnă că drumul tău merge către Dumnezeu" , scrie Angelica Stoican pe site-ul ei.

Discografie
Albume Electrecord
 1974 - "Ciobănaș de la miori" - 45-EPC 10.369 - vinil, 17 cm, 33 ⅓ RPM

 1977 - "Neică, dorurile tale" - STM-EPE 01207 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM

 1980 - "Bate vântul de la munte" - ST-EPE 01730 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1981 - "Vino neică la ponoare" - ST-EPE 01956 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1982 - "Bate vântul de la munte" - STC 00162 - casetă audio
 1985 - "Cine joacă perina" - - ST-EPE 02661 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1985 - "Cine joacă perina" - STC 00295 - casetă audio
 1986 - "Crenguță verde de brad" - ST-EPE 03009 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1986 - "Crenguță verde de brad" - STC 00402 - casetă audio
 1986 - "Crenguță verde de brad" - STC 00653 - casetă audio
 1991 - "Luniță, luniță" - ST-EPE 04066 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1991 - "Luniță, luniță" - STC 00772 - casetă audio
 1993 - "Ciobăniță mititea" (cu Niculina Stoican) - ST-EPE 04256 - vinil, LP, 25 cm, 33 ⅓ RPM
 1993 - "Ciobăniță mititea" (cu Niculina Stoican) - STC 00924 - casetă audio
1998 - "Pentru neica de la Baia" - STC 001254 - casetă audio
 2003 - "Ce mi-a fost mai drag pe lume" - EDC 570 - compact disc
 2003 - "Ce mi-a fost mai drag pe lume" - STC 001523 - casetă audio

Alte albume la diverse case de producție:

 2000 - "Două fete are maica" - O576 - compact disc - Oltenia Star Music Production
 2000 - "Două fete are maica" - O576 - casetă audio - Oltenia Star Music Production

 2003 - "Album aniversar Vol. 1" - O842 - compact disc - Oltenia Star Music Production
 2003 - "Album aniversar Vol. 1" - O842 - casetă audio - Oltenia Star Music Production
 2003 - "Album aniversar Vol. 2" - O843 - compact disc - Oltenia Star Music Production
 2003 - "Album aniversar Vol. 2" - O843 - casetă audio - Oltenia Star Music Production
 2005 - "De dor și drag prin Munții Mehedințiului" - compact disc - Zoom Studio
 2005 - "De dor și drag prin Munții Mehedințiului" - casetă audio - Zoom Studio
 2006 - "Rădăcini și ravenic" - Editura Craiova - compact disc (CD-ul care însoțește cartea omonimă lansată în același an)

Note

Cântărețe române
Interpreți de muzică populară românească
Oameni în viață

Angelica Stoican


Charlotte Luise Antoinette von Lengefeld, appelée aussi Charlotte von Schiller, née le  et morte le , est une romancière allemande.

Biographie

Jeunesse
Charlotte von Lengefeld est née à Rudolstadt (principauté de Schwarzbourg-Rudolstadt) dans une famille noble et a reçu une éducation adaptée à une vie à la cour ducale de Weimar. Son père est Carl Christoph von Lengefeld (1715-1775), administrateur forestier de Louis-Gonthier II de Schwarzbourg-Rudolstadt, et sa mère est Louise Juliane Eleonore Friederike von Wurmb (1743-1823). Jeune, elle est introduite dans les cercles littéraires de Weimar. Elle se lie d'amitié avec Charlotte von Stein, qui est au centre du cercle du classicisme de Weimar en tant qu'amie de Schiller et maîtresse de Johann Wolfgang von Goethe. Stein se confie à elle tout au long de sa relation complexe avec Goethe.

Elle est la sœur de Caroline von Beulwitz.

Mariage avec Schiller
Lengefeld rencontre pour la première fois Friedrich von Schiller, alors poète peu connu et désargenté, en 1785, par l'intermédiaire de sa sœur aînée Caroline et de son cousin Wilhelm von Wolzogen, qui deviendra plus tard le second mari de Caroline. Ils entament une correspondance en 1788 et, aidé par les Lengefeld, Schiller s'installe près de Rudolstadt peu après. Il semble lui avoir fait part de son affection cette année-là, bien qu'elle ait été confirmée par Caroline l'été suivant ; Schiller écrit à Charlotte en août 1789 : .

La nature précise de la relation de Schiller avec les deux sœurs a été contestée. Dans le roman ultérieur de Caroline, Agnes von Lilien, les deux femmes poursuivent toutes deux une relation avec un jeune baron, et les critiques se sont demandé s'il fallait comprendre le triangle amoureux du roman comme un reflet de Caroline, Charlotte et Schiller (les critiques plus récents sont moins enclins à le faire). Les lettres publiées plus tard, tirées de la correspondance de Schiller avec Charlotte, sont à la fois profondément affectueuses et lettrées ; selon Edward Bulwer-Lytton, l'admiration de Lengefeld pour les premières œuvres de Schiller, en particulier Les artistes, a joué un rôle important dans leur cour.

Charlotte von Lengefeld épouse Friedrich von Schiller en 1790 ; le couple aura quatre enfants :  (1793-1857),  (1796-1841), Karoline Luise Friederike Schiller (1799-1850) et Emilie Henriette Luise (1804-1872). Elle décède à Bonn le .

Œuvres
Bien qu'elle n'ait jamais été publiée de son vivant, Lengefeld a été écrivaine toute sa vie. Les lettres qu'elle a écrites à son mari, à sa sœur, à Stein, à Goethe et à d'autres personnes ont été publiées dans de nombreuses éditions.

Elle a également été identifiée comme l'auteure de plusieurs œuvres trouvées dans les papiers de son mari et incluses à titre posthume dans des éditions rassemblées aux côtés de son œuvre, notamment le roman Die heimliche Heirat (Le mariage secret). Comme d'autres femmes du cercle Goethe-Schiller, Lengefeld a fait l'objet d'une attention accrue de la part de la critique ; la critique Gaby Pailer a écrit le premier livre scientifique complet sur sa vie et son œuvre, publié en 2009.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Romancière allemande
Naissance en novembre 1766
Naissance à Rudolstadt
Naissance dans la principauté de Schwarzbourg-Rudolstadt
Décès en juillet 1826
Décès à Bonn
Décès dans la province de Rhénanie
Décès à 59 ans

Charlotte von Lengefeld


O Relatório Stroop é um documento oficial, produzido pelo general Jürgen Stroop para o chefe da Schutzstaffel (SS) Heinrich Himmler, relatando a repressão alemã da Revolta do Gueto de Varsóvia e o fechamento do gueto na primavera de 1943. Originalmente com o título de O bairro judeu de Varsóvia não existe mais! (em alemão: Es gibt keinen jüdischen Wohnbezirk em Warschau mehr!), foi publicado na década de 1960.

História
O relatório foi solicitado por Friedrich-Wilhelm Krüger, chefe da SS e da polícia em Cracóvia. A  intenção era que fosse tido como um álbum de lembrança para Heinrich Himmler. Foram feitas três cópias distintas, encadernadas em couro, para Himmler, Friedrich-Wilhelm Krüger e Jürgen Stroop.

Uma cópia para arquivo, não encadernada, do relatório (das Konzept) permaneceu em Varsóvia, aos cuidados do chefe de gabinete Max Jesuiter. De acordo com uma declaração dada em 1945 pelo ajudante de Stroop, Karl Kaleshke, às autoridades americanas em Wiesbaden, ele ordenou que a cópia de Stroop do relatório fosse queimada com outros documentos secretos em Burg Kranzberg.

Após a guerra, apenas duas das quatro cópias foram localizadas, a endereçada a Himmler e a de Jesuiter. A cópia de Himmler foi enviada para o Centro de Inteligência do Sétimo Exército (SAIC), e a de Jesuiter para a Seção de Pesquisa de Inteligência Militar (MIRS), em Londres. Várias fontes afirmaram que o Bundesarchiv alemão também tinha uma cópia em Koblenz. Mas, em resposta às indagações de Richard Raskin, o Bundesarchiv afirmou que a terceira cópia do relatório nunca esteve em seus arquivos.

As duas cópias conhecidas mantidas pelos Aliados foram apresentadas como prova no Tribunal Militar Internacional em Nuremberg, compartilhando o documento número 1061-PS, e usadas no julgamento como "Prova US 275". O relatório foi exposto, pela primeira vez, pelo promotor-chefe dos EUA, Robert H. Jackson, para os juízes durante seu discurso de abertura.

O promotor assistente que produziu a acusação  de perseguição aos judeus se referiu ao relatório como "o melhor exemplo de artesanato alemão ornamentado, encadernado em couro, profusamente ilustrado, datilografado em papel sulfite pesado (...) o recital quase inacreditável da orgulhosa realização do Major-General da Polícia Stroop".

As cópias também foram usadas em Nuremberg no julgamento de Oswald Pohl, em 1947, como prova 503.

Em 10 de junho de 1948, a cópia de Himmler do Relatório Stroop e do Relatório Katzmann foram entregues por Fred Niebergal, do Gabinete do Chefe do Conselho para Crimes de Guerra (OCCWC), a Bernard Acht, chefe da Missão Militar Polonesa em Nuremberg. Ambos foram usados no julgamento de Stroop no Tribunal Distrital Criminal de Varsóvia, em julho de 1951, e posteriormente transferidos para o arquivo do Partido Operário Unificado Polaco (PZPR).

Em 1952 a cópia, de Himmler, do Relatório Stroop, foi transferida para o arquivo da Principal Comissão para a Investigação de Crimes Nazistas na Polónia (em polonês: Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce) e posteriormente para o Instituto de Memória Nacional (em polonês: Instytut Pamięci Narodowej [IPN]), onde foi mantido. Em 1948, a cópia do relatório de Jesuiter foi enviada para o National Archives (NARA), em Washington, DC, onde permanece.

Em 2017, o Relatório Stroop foi apresentado pela Polônia, sendo incluído no Registro da Memória do Mundo da UNESCO.

Conteúdo

O Relatório é um documento datilografado, com 125 páginas, encadernado em couro seixo preto e ilustrado com 53 fotografias. O sumário é apresentado da seguinte forma:

 Resumo, com
 Folha de rosto
 Lista de soldados/policiais mortos e feridos
 Lista de unidades de combate envolvidas
 Introdução, assinada por Jürgen Stroop, na cópia do IPN
 Reunião de 31 relatórios diários (em alemão: Tägliche Meldungen), enviados pelo chefe de gabinete de Stroop, Max Jesuiter, ao líder da polícia SS no leste, Friedrich-Wilhelm Krüger. Os relatórios cobrem o período de 20 de abril a 16 de maio de 1943, mais um relatório de 24 de maio de 1943. Todos assinados por Jesuiter.
 Série de 53 fotografias, com legendas manuscritas em alemão Sütterlin.
 O relatório em posse do NARA também tem uma quarta seção com estatísticas sobre perdas humanas, tipos de armas recuperadas e quantias de dinheiro e objetos de valor retirados de judeus.

As cópias têm pequenas discrepâncias no layout textual, gráfico e das fotografias que apresenta.

Fotografias do Relatório Stroop
A cópia arquivada no IPN apresenta 53 fotografias, distribuídas em 49 páginas, enquanto a cópia no NARA tem o mesmo número de fotografias em 52 páginas. Trinta e sete fotografias aparecem em ambas as cópias, embora nem sempre com o mesmo tamanho, corte ou ordem, e ocasionalmente com legendas diferentes. Dezesseis fotos em cada cópia são diferentes. Ao todo, nas duas versões do relatório, são 69 fotografias únicas.

Desconhece-se a identidade dos fotógrafos que trabalharam no Quartel-general do Stroop durante a operação. Franz Konrad confessou ter tirado algumas das fotos; as outras foram, provavelmente, captadas por fotógrafos da Propaganda Kompanie nr 689.

Além das fotografias encontradas nos relatórios, havia cerca de 45 fotografias adicionais que não foram incluídas. De acordo com o museu Yad Vashem, elas foram encontradas na posse de Stroop quando foi capturado pelos americanos após a guerra.

Algumas dessas fotografias estavam relacionadas com as usadas no relatório, pois retratavam as mesmas cenas. Muitas dessas fotografias adicionais são descritas em fontes respeitáveis como provenientes do Relatório Stroop, mesmo que não apareçam em nenhuma das cópias arquivadas.

As fotografias, de alta qualidade, tiradas para Stroop constituem uma documentação única da fase final de liquidação do gueto de Varsóvia. O fotógrafo teve acesso irrestrito para acompanhar as forças que participaram do fechamento do gueto, e pôde se aproximar das áreas de combate. Além de várias fotos espontâneas tiradas pelo bombeiro polonês Leszek Grzywaczewski, essas são as únicas imagens da Revolta do Gueto tiradas dentro do gueto. Algumas delas se tornaram imagens muito representativas da Segunda Guerra Mundial e da Shoah.

As legendas no Relatório Stroop são racistas e contam pouco sobre os fatos que retratam. Elas expressam a mentalidade dos autores do relatório, e são escritas na escrita alemã Sütterlin. Em alguns casos, não correspondem às imagens. Muitos dos lugares, pessoas e eventos retratados não foram identificados até a publicação do relatório.

Veja Também

 Julgamentos de Nuremberg

Referências

Ligações externas

  (IPN copy; Polish translation: pages 23–112 and German original: pages 113–238; photographs)
  (IPN copy; German original and English translation)
  (NARA copy; German original: text, photographs)

Documentos de 1943
Programa Memória do Mundo
Julgamentos de Nuremberg
Segunda Guerra Mundial
Holocausto
Documentos da Segunda Guerra Mundial
Levante do Gueto de Varsóvia

Relatório Stroop


Marie Louise Amiet (17 de abril de 1879-1944) foi uma pintora e ilustradora francesa.

Biografia
Amiet foi aluna do ilustrador e gravurista Josef Kaspar Sattler. Membro da Society of Alsation Artists, por volta de 1912 ilustrou Le Rhin de Victor Hugo.

Colecções
 Musée de la Chartreuse de Molsheim
 Musée d'Art moderne et contemporain (Estrasburgo)

Publicações
 La Condamnation de Jeanne d'Arc vue à la lumière des grands événements du Moyen Âge, Nouvelles éditions du siècle, 1934

Mulheres artistas da França
Mortos em 1944
Nascidos em 1879
Pintoras da França

Marie Louise Amiet


An Veyretia sincorensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Veyretia sincorensis in nahilalakip ha genus nga Veyretia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Veyretia

Veyretia sincorensis