Moonblood war eine aus Schneeberg in Sachsen stammende, deutsche Black-Metal-Band, die 1994 gegründet wurde und inzwischen aufgelöst wurde.

Geschichte
1991 gründeten Occulta Mors, Count Damien Nightsky, Lord Asmoday und Blacksoul die Death-Metal-Band Purulent Obduction, die ab 1993 Black Metal spielte und in Demoniac umbenannt wurde. Nach einem internen Streit gründeten Count Damien Nightsky und Lord Asmoday die Band Andras, während Occulta Mors und Blacksoul die Band zu Moonblood umbenannten. In ihrer neunjährigen Karriere nahm die Band mehrere Demos auf, die zum Teil auch als Bootlegs auf CD erhältlich waren. Als vollständige Alben erschienen 1995 Blut und Krieg auf Majestic Union und 2000 Taste Our German Steel (dessen Cover aus dem Spiel Heroes of Might and Magic III stammt) auf End All Life Productions, beide in streng limitierter Auflage als LP. Es erschienen außerdem diverse Split-Veröffentlichungen unter anderem mit Deathspell Omega und Katharsis.

Stil und Rezeption
Moonblood gelten als Kultband in der deutschen Black-Metal-Szene. Ihr roher und primitiver Klang, der Anleihen bei der zweiten Black-Metal-Welle aus Norwegen, insbesondere Darkthrone, nahm, wurde zum Vorläufer von deutschen Bands wie Nargaroth. So ist es auch nicht verwunderlich, dass Kanwulf von Nargaroth Moonblood in seinem Album Black Metal ist Krieg als "[die einzige] Black Metal-Band Deutschlands, die neben Absurd es auch wert ist, erwähnt zu werden" bezeichnet. Occulta Mors beteiligte sich außerdem als Schlagzeuger an diesem Album, auf dem sich auch ein Cover von Moonbloods The Gates of Eternity findet. Die Alben von Moonblood und insbesondere die Demos werden heute als gesuchte Sammlerstücke gehandelt. Als Inspiration wird Moonblood auch von Judas Iscariot aus den Vereinigten Staaten und Satanic Warmaster aus Finnland genannt.

Moonblood selbst gilt als unpolitische Band. Das Bandmitglied Occulta Mors war jedoch auch bei rechtsextremen Bands wie Totenburg als Gastmusiker aktiv. Nach dem Ende von Moonblood gründete er die Band Nachtfalke. In deren Interviews bezeichnet er sich unter anderem als Angehöriger der Herrenrasse. Zudem zeigte er auf Konzerten der Band Lyssa den Hitlergruß und wurde deshalb aus der Band ausgeschlossen.

Diskografie

Demos
 1994: Demoniac
 1994: Moonblood
 1994: Rehearsal 1 – My Evil Soul
 1994: Rehearsal 2 – The Evil Rules
 1994: Nosferatu
 1995: Rehearsal 3 – Frozen Tears of a Vampire
 1995: The Winter Falls over the Land
 1995: Rehearsal 4
 1995: Rehearsal 5 – Under the Cold Moon
 1995: Siegfried (Die Sage vom Helden)
 1996: Rehearsal 6
 1996: Rehearsal 7
 1996: Rehearsal 8 – Conquering the Ravenland
 1996: Rehearsal 9 – Unpure Desires of Diabolical Lust
 1997: Rehearsal 10
 1997: Rehearsal 11 – Worshippers of the Grim Sepulchral Moon
 1998: Rehearsal 12
 2003: Dusk Woerot

Alben
 1997: Blut und Krieg (Majestic Union)
 2000: Taste Our German Steel (End All Life Productions)
 2015: Ensom Skogen / Forgotten Spell / Moonblood - Flammenwut / Aesthetics Of The Necromantic Manifestation / The Unholy (Misanthrophia Discos)

Kompilationen
 2013: From Hell – The Gift of Hatred (Box-Set mit fünf LPs, Iron Bonehead Productions)
 2014: Blut & Krieg / Sob a lua do bode (Misanthropia Discos)

Split-Alben
 1996: Moonblood / Nema (mit Nema, Unholy Baphomet Records)
 1998: Hordes of Hate / Endless Woods (mit Asakku, Sombre Records)
 1999: Fuck Peace! We're at War! (mit Evil, Southern Productions)
 1999: Kingdom Under Funeral Skies / Ve Znamení Ohně (mit Inferno, Christhunt Productions)
 2001: Watchtowers of Darkness / Supreme Black Forces of Steel (mit Katharsis, Sombre Records)
 2001: Sob A Lua Do Bode / Demoniac Vengeance (mit Deathspell Omega, End All Life Productions)

Samplerbeiträge
 1996: I Am All auf Under the Pagan Moon (Cyclonic Productions)
 1997: Fullmoon Witchery auf Encyclopedia Pestilentia (Velvet Music International)
 2001: Troglodytin auf Black Metal Blitzkrieg (End All Life Productions)

Sonstige
Bei den Werken Hail the Gods of Metal, Fullmoon Witchery sowie Für den Sieg handelt es sich um Bootlegs.
 2005: Lightnings over the Burning Church (A Tribute to Moonblood) (Thor's Hammer Productions, Tributealbum mit unter anderem Inferno, Evil, Nargaroth und Agazgul)

Einzelnachweise

Black-Metal-Band
Deutsche Band

Moonblood


Kvítkovice (deutsch Kwitkowitz) ist der Name mehrerer Orte in Tschechien

 Kvítkovice, Gemeinde im Okres České Budějovice
 Kvítkovice, Ortsteil von Mírová pod Kozákovem, Okres Semily
 Kvítkovice, Ortsteil von Otrokovice, Okres Zlín

Kvítkovice (Begriffsklärung)


Die Jahrmilliarde, bisweilen auch Giga-Jahr, ist eine in der Geologie und der Kosmologie verwendete Zeiteinheit. Sie wird mit Mrd. J. oder sehr selten mit Jmrd. abgekürzt. In der Fachliteratur findet sich in Anlehnung an die SI-Einheiten auch die Abkürzung Ga ("Gigaannum").

Vorgänge wie die Entstehung von Galaxien, Abschnitte der Sternentwicklung sowie der Entwicklung von Planeten spielen sich in zeitlichen Maßstäben von Milliarden Jahren ab. Das Alter des Universums beträgt nach dem derzeitigen Stand der Wissenschaft, entsprechend dem Standardmodell der Kosmologie, etwa 13,8 Ga, das Alter des Sonnensystems etwa 4,6 Ga.

Zu unterscheiden von der Jahrmilliarde, die einen Zeitraum ohne Bezugspunkt bezeichnet, ist Gya für englisch Giga-years ago (bzw. Bya für billion years ago), die Bezeichnung für einen Zeitpunkt relativ zur geologischen Jetztzeit in der historischen Geologie. So wird beispielsweise mit 4,6 Gya der Beginn des Hadaikums auf der Erde angesetzt – das heißt 4,6 Milliarden Jahre vor "heute". Die Dauer des Hadaikums wird mit etwa 0,6 Ga veranschlagt.

Siehe auch
 Jahrmillion
 Mya (Zeitskala)

Einzelnachweise

Zeiteinheit
Astronomische Größe der Zeit
Historische Geologie
Jahreszeitraum

Jahrmilliarde


Amia Srinivasan est une philosophe née en 1984 à Bahreïn. Elle est titulaire de la  de théorie sociale et politique à l'université d'Oxford.

Biographie

Elle est née le 20 décembre 1984 au Bahreïn de parents indiens. Elle vit ensuite à Taïwan, Singapour, New York, puis Londres. Elle étudie la philosophie à l'université Yale. Puis elle est boursière Rhodes au Corpus Christi College de l'université d'Oxford. Elle termine sa licence en 2009 avec une thèse intitulée Armchair Philosophy & Experimental Philosophy, puis son doctorat en philosophie en 2014 avec une thèse intitulée The Fragile Estate :  Essays on Luminosity, Normativity and Metaphilosophy [Essais sur la luminosité, la normativité et la métaphilosophie].

Dès 2009, elle devient chargée de cours au All Souls College, à Oxford. En 2015, elle est nommée maître de conférences en philosophie à l'University College London (UCL). Après différents postes ou travaux en Angleterre et aux Etats-Unis, elle est annoncée en septembre 2019 comme la prochaine Chichele Professor of Social and Political Theory au All Souls College, à Oxford : elle prend ses fonctions en janvier 2020. Elle est la première femme et la première personne de couleur à occuper ce poste.

Elle est rédactrice en chef adjointe de la revue de philosophie Mind et rédactrice en chef adjointe de la London Review of Books.

En 2021, elle publie un recueil d'essais, Le droit au sexe. Le féminisme au  siècle (traduit en français au PUF, par Noémie Grunenwald). L'ouvrage est remarqué par la critique et fait d'elle une des nouvelles voix du féminisme.

Publications

 2018 : « Does Anyone Have the Right to Sex? », London Review of Books
 2021 : The Right to Sex: Feminism in the Twenty-First Century, Macmillan Publishers
 2022 : Le droit au sexe. Le féminisme au  siècle, Presses universitaires de France, traduit par Noémie Grunenwald

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes

Femme philosophe
Naissance en décembre 1984
Naissance à Bahreïn

Amia Srinivasan


ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය  යනු ශ්‍රී ලංකා රජය මගින් මෙහෙයවනු ලබන, ජාතික ආධුනිකත්ව හා  කාර්මික පුහුණු අධිකාරිය යටතේ පවතින ඉංජිනේරු ක්ෂේත්‍රයේ ඉහල පිලිගැනීමක් පවතින, ඉංජිනේරු විද්‍යා ජාතික ඩිප්ලොමාව (NDES) පිරිනමන උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයකි. ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය පිහිටා ඇත්තේ කටුනායක ප්‍රදේශයේය.

කටුනායක, ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය 1985දී පිහිටුවන ලද්දේ ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ලෝක කම්කරු සංවිධානය - එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන සම්බන්ධ ව්‍යාපෘතිය යටතේ තාක්ෂණඥයින් පුහුණුකිරීමේ  ආයතනය (TTI) ලෙසය.පසුව 2006 වසරේදී ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය (IET) ලෙස වෙනස් කරන ලදි෴

පාඨමාලා
ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය මගින් ප්‍රධාන වශයෙන් පවත්වනු ලබන පාඨමාලාව වනුයේ ඉංජිනේරු විද්‍යා ජාතික ඩිප්ලොමාවයි (NDES).මෙම පාඨමාලාව ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍රයන් 3ත් යටතේ පවත්වනු ලබන අතර එම ක්ෂේත්‍රයන් තවදුරටත් අනු ක්ෂේත්‍රයන් 9ක් දක්වා විහිදෙයි.
සිවිල් ඉංජිනේරු
ගොඩනැගිලි හා ව්‍යුහාත්මක ඉංජිනේරු
මහා මාර්ග හා දුම්රිය මාර්ග ඉංජිනේරු
ජල හා පාරිසරික ඉංජිනේරු
විදුලි ඉංජිනේරු
විද්‍යුත් ඉංජිනේරු
විදුලි බල ඉංජිනේරු
විදුලි සන්නිවේදන ඉංජිනේරු
යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු
යාන්ත්‍රික සාමාන්‍ය ඉංජිනේරු
මෝටර් රථ ඉංජිනේරු
නාවික  ඉංජිනේරු (ISO 9001:2000 තත්ව සහතික ලැබූ පාඨමාලාවකි)

ඇතුලත් වීම
ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය සඳහා වසරකට වරක් සිසුන් බඳවාගනු ලබයි. පෙර වසර තුල උසස් පෙළ ගණිත අංශයෙන් පෙනීසිට සමත් සිසුන්හට ගැසට් මගින් හා නිල වෙබ් අඩවිය තුලින් අයදුම්පත් කැඳවීම් සිදුකරනු ලබයි. අනතුරුව ආයතනය විසින් පවත්වන් ලබන ලිඛිත පරීක්ෂණයකින් සමත්වන සිසුන් අතරින් 400 පමන ප්‍රමාණයක් එක් වසරකදී ආයතනයේදී පවත්වනු ලබන සම්මුඛ පරීක්ෂණයකින් අනතුරුව බඳවාගනු ලබයි.

යොමුව

බාහිර යොමු
ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනයේ වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන

ඉංජිනේරු තාක්ෂණ ආයතනය


La  aussi appelée dentelle au lacet est une des particularités de la dentelle d'Arlanc et fait partie de la catégorie des dentelles à l'aiguille. Dans la dentelle à l'aiguille, structure et décors se construisent simultanément et sont indissociables alors que la dentelle Renaissance utilise un élément préfabriqué : le lacet. Celui-ci constitue l'ossature de l'ouvrage, il détermine les principales lignes du motif. Les points exécutés à l'aiguille viennent remplir les vides entre les lacets et sont essentiellement décoratifs.

Historique
La dentelle Renaissance n'apparaît que vers la fin du  à Arlanc. La légende raconte que vers 1875, un marchand de dentelle, Emile Chabrier décide de former ses ouvrières à une nouvelle technique de dentelle. Cette nouvelle technique, c'est sa femme, Anne-Marie Rabain qui l'as apprise lors de sa scolarité dans une école religieuse de Clermont-Ferrand et c'est la dentelle Renaissance ou dentelle au lacet.

Cette technique devient rapidement populaire et la fabrique Chabrier connait le succès notamment entre 1900 et 1920. Malheureusement l'entreprise ne parvient pas à surmonter la crise de 1929 qui a entraîné un déclin des industries de luxe et l'établissement se reconvertit donc dans la confection militaire.

Aujourd'hui la technique de la dentelle Renaissance a complètement disparue. Seule la dentelle aux fuseaux est encore présente à Arlanc.

Technique

Le lacet utilisé dans la dentelle renaissance est une bande de tissu fine qui peut être décorée.

Comme pour la réalisation de n'importe quelle dentelle, la dentelle Renaissance début par un dessin sur papier. Ensuite, la dentellière va coudre un lacet directement sur le dessin en suivant les formes et les contours. Une fois cette étape finie, la dentellière va réaliser des points afin de combler les espaces entre les lacets, les points dans la dentelle Renaissance servent essentiellement de remplissage entre les lacets, ils sont décoratifs. Le premier rang de points de remplissage s'appuie donc sur le lacet et chaque rang sert de support au suivant. Une fois la dentelle terminée, il suffit de couper les fils qui maintiennent les lacets au dessin.

Bibliographie
 Aleil Pierre-François, Le Musée Régionale Auvergne à Riom, « Introduction aux civilisations traditionnelles de l'Auvergne », Clermont-Ferrand, 1973, 53-55p.
 Bordet Alain, Dentelles et guipures du pays d'Arlanc, « Auvergne, Velay, Forez », St-Just-la-Pendue, 2005, 254p.
 Bordet Alain, Histoire dentelle aux fuseaux et dentelle à l'aiguille d'Arlanc, Ambert, 2017, 131p.
 Brunet Marceline, Ceroni Brigitte, Leclercq Jean-Paul, Canton et dentelles d'Arlanc, « Puy-de-Dôme », Étude du Patrimoine Auvergnat, 1989, 58p.

Référtences

Dentelle à l'aiguille

Dentelle Renaissance


Arnold Scholz (Charlottenburg,  – Flensburgo, ) foi um matemático alemão, que trabalhou com teoria algébrica dos números.

Formação e carreira
Filho de Reinhold Scholz (Chefe do Departamento do Gabinete Experimental Militar), frequentou o Kaiserin Auguste Gymnasium em Charlottenburg e estudou matemática, filosofia e musicologia na Universidade de Berlim de 1923 a 1928, onde foi aluno de, entre outros, Issai Schur, que foi seu orientador de doutorado "magna cum laude" em 1928 (Über die Bildung algebraischer Zahlkörper mit auflösbarer Galoisscher Gruppe, Mathematische Zeitschrift Vol. 30, 1929, p. 332). Em 1927 passou um semestre em Viena com Philipp Furtwängler. Após completar o doutorado foi assistente em Berlim e a partir de 1930 professor particular em Freiburg im Breisgau. De 1935 a 1940 ocupou um cargo de professor na Universidade de Kiel, onde completou sua habilitação em 1934 e foi então docente. Em 1940 foi convocado e foi professor de matemática na Academia Naval de Mürwik em Flensburg-Mürwik. De seus dias de estudante até sua morte manteve uma intensa correspondência com Helmut Hasse e trabalhou com Olga Taussky-Todd na década de 1930. Em 1942 morreu de diabetes.

Scholz trabalhou com teoria algébrica dos números. Entre outras coisas, fez um trabalho inicial no problema inverso da teoria de Galois em campos de números algébricos, onde mostrou, quase ao mesmo tempo que Hans Reichardt, a solubilidade do problema para p-grupos. Os trabalhos de Reichardt e Scholz foram retomado após a Segunda Guerra Mundial por Igor Shafarevich.

Uma lei de reciprocidade leva o seu nome (que, em homenagem a Franz Lemmermeyer, já era conhecida por Theodor Schönemann).

Em seus pertences (Nachlass) havia também um manuscrito quase concluído Spezielle Zahlkörper para a nova edição da Encyklopädie der mathematischen Wissenschaften.

Obras
Über die Bildung algebraischer Zahlkörper mit auflösbarer Galoisscher Gruppe, Inauguraldissertation, Berlin 1928 und Mathematische Zeitschrift Bd.30, 1929
com Helmut Hasse: Zur Klassenkörpertheorie auf Takagischer Grundlage, Mathematische Zeitschrift 29, 1929, S. 60–69
Zwei Bemerkungen zum Klassenkörperturm, Crelles Journal 161, 1929, p. 201–207
Über die Beziehung der Klassenzahlen quadratischer Körper zueinander, Crelles Journal 166, 1932, p. 201–203
Über die Lösbarkeit der Gleichung t²−Du²=−4, Mathematische Zeitschrift 39, 1934, p. 95–111
com Olga Taussky: Die Hauptideale der kubischen Klassenkörper imaginär-quadratischer Zahlkörper: ihre rechnerische Bestimmung und ihr Einfluß auf den Klassenkörperturm, Crelles Journal 171, 1934, p. 19–41
Die Kreisklassenkörper von Primzahlpotenzgrad und die Konstruktion von Körpern mit vorgegebener zweistufiger Gruppe I, Mathematische Annalen Bd. 109, 1934, p. 161, Teil 2, Mathematische Annalen, Bd. 110, 1935, p. 633
Totale Normenreste, die keine Normen sind, als Erzeuger nicht-abelscher Körpererweiterungen. I, Crelles Journal 175, 1936, p. 100–107
Konstruktion algebraischer Zahlkörper mit beliebiger Gruppe von Primzahlpotenzordnung. I, Mathematische Zeitschrift 42, 1937, p. 161–188
Minimaldiskriminanten algebraischer Zahlkörper, Crelles Journal 179, 1938, p. 16–21
Einführung in die Zahlentheorie, Sammlung Göschen, de Gruyter, Berlin 1939
überarbeitet von Bruno Schoeneberg: Einführung in die Zahlentheorie (5. Auflage), de Gruyter, Berlin 1973
Zur Abelschen Durchkreuzung, Crelles Journal 182, 1940, p. 216
Totale Normenreste, die keine Normen sind, als Erzeuger nicht-abelscher Körpererweiterungen. II, Crelles Journal 182, 1940, p. 217–234
Zur Idealtheorie in unendlichen algebraischen Zahlkörpern, Crelles Journal 185, 1943, p. 113–126

Nachlass
 Spezielle Zahlkörper, bestimmt für die Enzyklopädie der mathematischen Wissenschaften (unvollendet)

Bibliografia
Olga Taussky-Todd: Arnold Scholz zum Gedächtnis (formato dvi), Mathematische Nachrichten 7, 1952, p. 379–386
Helmut Hasse, Arnold Scholz, Olga Taussky: Der Briefwechsel Hasse-Scholz-Taussky, hrg. von Franz Lemmermeyer und Peter Roquette, Universitätsverlag Göttingen, 2016,

Ligações externas

"Gechichtliches" – mit kurzer Biographie und Publikationsverzeichnis
1904 - 2004 Dem Genius Arnold Scholz zum Gedächtnis – mit Kurz-Biographie

Teóricos dos números do século XX
Professores da Universidade de Quiel
Matemáticos da Alemanha do século XX

Arnold Scholz


බීනා බැනර්ජී හෙවත් බීනා හෝ බිනා ලෙස හැඳින්වෙන්නේ බෙංගාලි සහ හින්දි චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනියේ රංගනයේ යෙදෙන ඉන්දියානු නිළියකි.

පවුල
බීනා බැනර්ජී උපත ලැබූයේ බීනා බටබ්‍යාල් ලෙසින් චිත්‍රපට නළු ප්‍රදීප් කුමාර්ගේ (මුලින් ප්‍රදීප් බට්‍යාබාල්; ප්‍රදීප් බැනර්ජී ලෙස ද හැඳින්වේ) (1925–2001) දියණිය ලෙසිනි. ඇය චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක සහ නළු අජේ බිස්වාස් සමග විවාහ වූ නමුත්, පසුව ඔහුගෙන් වෙන්වූවා ය. ඇයගේ පුත්‍රයා වන සිද්ධාර්ත් බැනර්ජී හවුස්ෆුල් 2 (2012) සහ හිම්මත්වාලා (2013) යන චිත්‍රපට ද්විත්වය සඳහා සජීඩ් ඛාන්ගේ සහාය අධ්‍යක්ෂකවරයා ලෙස කටයුතු කොට තිබේ. බැන්ර්ජීට රීනා සහ මීනා නම් සොයුරියන් දෙදෙනකු ද, දේබිප්‍රසාද් නම් සොහොයුරකු ද වේ.

වෘත්තිය
බීනා චිත්‍රපට 200කට අධික සංඛ්‍යාවක රංගනයෙන් දායක වී ඇත. ඇය "පරිවර්තන් – වින්ඩ්ස් ඔ‍ෆ් චේන්ජ්" චිත්‍රපටයේ සහ උත්තරන් (2008–2013) නම් සුප්‍රකට රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ද චරිත නිරූපණය කළා ය. තේරේ ෂෙහෙර් මේන් තුළ ඇය පුෂ්පා ලෙස රංගනයේ යෙදෙයි.

චිත්‍රපට නාමාවලිය

රූපවාහිනී වැඩසටහන්
 උත්තරන් (2009-2013): ගුණවන්ති උමේද් සිං බුන්දේලා ලෙස
 හිප් හිප් හුරේ (1998-2000): පාසල් විදුහල්පතිනිය ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

21වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්
හින්දි සිනමාවේ නිළියන්
බෙංගාලි සිනමාවේ නිළියන්
ජීවත්වන්නෝ
බෙංගාලි ජනයා
20වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
1943 උපත්
උපන් ස්ථානය දක්නට නොමැති පුද්ගලයින්

බීනා බැනර්ජී


ඩේවිඩ් රෝයි ලිඩිංටන් පීසී (උපත 30 ජූනි 1956) යනු, 1992 වසරෙහි සිට   ඒල්ස්බරි සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා වශයෙන් සේවය කල,  බ්‍රිතාන්‍ය  කොන්සර්වේටිව් පක්ෂ දේශපාලනඥයෙකි. දැනට,  විදේශ කටයුතු කාර්යාලයෙහි රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙක් වන ඔහු, යුරෝපය පිළිබඳ අමාත්‍යවරයා ලෙසින් සේවය කරයි. මෙම වගකීම තුල,  ජිබ්‍රෝල්ටාව සහ ඇකටීරි ඇන්ඩ් ඉකැලියා යන පාරසමුද්‍ර බලප්‍රදේශයන්ද වෙති.

ඩේවිඩ් ලිඩිංටන්


Alexandre Poncet, né le  à Saint-Chamond, en Loire (France) et mort à Wallis (Wallis-et-Futuna) le , est un prêtre mariste et évêque catholique français, vicaire apostolique du diocèse de Wallis-et-Futuna, du  au .

Biographie

Débuts
Prêtre mariste ordonné le , Alexandre Poncet est nommé à la paroisse française de Londres de  à . Il passe trois ans au front de la Première Guerre mondiale en tant qu'infirmier : de cette expérience décisive, il rédigera à Futuna un cahier de souvenirs dactylographié, publié seulement en . Il prolonge ensuite sa présence au Royaume-Uni de trois ans en tant qu'enseignant au scolasticat mariste de Paignton, acquérant ainsi une excellente maîtrise de la langue anglaise.

Désireux de servir en territoire de mission, il passe deux années à Wallis, territoire français largement catholique depuis les années  et alors administré par le clergé des Îles Tonga. Poncet revient à Wallis en  après avoir été nommé vicaire apostolique de Wallis-et-Futuna et évêque titulaire de Basilinopolis le . Il apprend consciencieusement le wallisien, la langue locale d'Uvéa et supervise le clergé local, la mission ayant un rôle prépondérant dans l'encadrement de la population.

Seconde Guerre mondiale

De tradition familiale royaliste, Alexandre Poncet use de ses pouvoirs pour refuser le rattachement du protectorat de Wallis-et-Futuna à la France libre en , dans une démarche inverse aux autres territoires français de l'océan Pacifique et notamment à la Nouvelle-Calédonie et aux Nouvelles-Hébrides, proches et tutélaires de Wallis-et-Futuna. Cet attachement au régime de Vichy dans un vaste ensemble géographique unissant les Alliés contre l'empire du Japon se traduit par un isolement total de  sans ravitaillement. En , les Forces françaises libres débarquent, suivies de l'armée américaine qui fait de Wallis une base de reconquête contre le Japon dans la guerre du Pacifique en accord avec le général de Gaulle. L'évêque finit par accepter cette situation nouvelle durant laquelle l'abondance succède à la pénurie.

Fin de vie

À , le , Alexandre Poncet se démet de sa charge d'évêque et rédige un volumineux manuscrit sur l'Histoire de Wallis, largement autobiographique. Il décède en  à l'âge de  et est inhumé en la cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption de Mata Utu.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Diocèse de Wallis-et-Futuna
 Histoire de Wallis-et-Futuna
 Protectorat de Wallis-et-Futuna
 Liste des évêques français

Liens externes

Naissance en décembre 1884
Naissance à Saint-Chamond
Mariste
Évêque de Wallis-et-Futuna
Évêque catholique français du XXe siècle
Décès en septembre 1973
Décès à 89 ans

Alexandre Poncet


ලෝක කාලගුණ විද්‍යා සංවිධානය (WMO) යනු සාමාජික රටවල් 191 කින් සමන්විත අන්තර්ආණ්ඩුමය සංවිධානයකි. එය 1873 වසරේ ආරම්භ කරන ලද ජාත්‍යන්තර කාලගුණ විද්‍යා සංවිධානයෙන් (IMO) බිහිවිය.

ලෝක කාලගුණ විද්‍යා සංවිධානය 1950 වර්ෂයේ පිහිටුවීමෙන් අනතුරුව, එය එක්සත් ජාතීන්ගේ කාලගුණ විද්‍යා (කාලගුණය හා දේශගුණය), ක්‍රියාකාරීත්ව ජල විද්‍යා සහ භූ භෞතික විද්‍යා සම්බන්ධ විශේෂඥ ඒජන්සියක් බවට පත්විය.

සංවිධානයේ ප්‍රධාන මූලස්ථානය ස්විට්සර්ලන්තයේ ජිනීවා හී පිහිටුවා තිබේ. ලෝක කාලගුණ විද්‍යා සංවිධානය, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන කණ්ඩයේ සාමාජිකයෙකුද වෙයි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

ලෝක කාලගුණ විද්‍යා සංවිධානය


Köse, Gümüşhane ilinin bir ilçesidir. Etrafı Kelkit, Gümüşhane merkez ve Bayburt ile çevrilidir.

Tarihçe
Osmanlı'nın 1530 yılında yaptığı tahrir kaydında yerleşim, günümüzdeki adıyla o dönemki Bayburt sancağının Kelkit nahiyesinin köyü olarak görülmektedir. 1835 yılı nüfus sayımında sadece erkek nüfus sayılmış olup buna göre köy statüsündeki yerleşimde 60 hanede 154 erkek yaşamaktadır. 1876 yılı nüfus sayımına göre de köy statüsündeki yerleşimde 72 hanede 233 kişinin yaşadığı görülmektedir.

1916 yılında Ruslar tarafından ele geçirilen yerleşim, 15 Aralık 1917'de imzalanan Erzincan Mütarekesi sonrasında Rusların çekilmesiyle 17 Şubat 1918 günü işgalden kurtulmuştur. 1918 yılında Kelkit kazasının bir nahiyesi olarak görülen yerleşim, Cumhuriyet döneminde Gümüşhane'nin il yapılmasının (1924) ardından Kelkit Kazasına bağlı bir bucak merkezi haline getirilmiştir. Köse, 22 Şubat 1954 tarihinde belde belediyesi, 3392 sayılı kanunla da 19 Haziran 1987 tarihinde ilçe olmuştur.

Coğrafya
Köse ilçe merkezi, Gümüşhane il merkezine 45 km uzaklıktadır. Gümüşhane il merkezinin güney-güneydoğu istikametinde yer alan yerleşim, ilinde güneyinde Bayburt il sınırında yer almaktadır. Yerleşimin doğusundan D885 Gümüşhane-Erzincan yolu ile D052 Erzincan-Bayburt yolu geçmektedir. Köse ilçe merkezi; Bahçelievler, Cumhuriyet, Fatih, Yavuz Selim ve Yeni adlarıyla beş mahalleden oluşmaktadır. Köse yerleşiminin hemen batısından Köse Çayı akmakta olup, çayın yukarısında da inşa edilmiş Köse Barajı bulunmaktadır.

Kültür
Köse ilçesi Gümüşhane'ye bağlı olmasına rağmen Bayburt kültürel ve folklorik özelliklerine sahiptir. Şive olarak Gümüşhane'ye göre Bayburt, Erzincan ve Erzurum'a yakın bir ağız kullanırlar.

Nüfus
2020 yılı nüfus verilerine göre Köse ilçesinin nüfusu 7.005 kişi olup, bu nüfusun 5.201'i merkez yerleşiminde yaşamaktadır.

Kaynakça

Köse


Lidya (Lidce: 𐤮𐤱𐤠𐤭𐤣𐤠 Śfarda,  Lȳdíā), Anadolu'da Tunç Çağı'nın sonlarından başlayarak MÖ 6. yüzyıla kadar hüküm süren Lidya medeniyetinin merkezini oluşturan tarihî bölge. Esas olarak Gediz Nehri ve Küçük Menderes vadilerini kapsayan, günümüzde yaklaşık olarak Manisa ve Uşak illerine denk gelen bölgedir. Lidya medeniyetinin tarih sahnesinden çekilmesinden sonra da Roma İmparatorluğu dönemine kadar bu isimle anılmıştır. Kuzeyinde Misya, güneyinde Karya, doğusunda Frigya, batısında ise İyonya bölgeleri bulunmaktadır.

Tarihçe

Köken ve ilk yıllar
Herodot MÖ 7. yüzyıl öncesinde Lidya Krallığı'nın iki ayrı hanedanlık tarafından yönetildiğini bildirir. Bu hanedanlıklardan ilki olan Heraklesoğulları, Herakles tarafından kurulmuştur. Yine Herodot, MÖ 1185'ten 680'e kadar 22 nesil, yani 505 yıl boyunca hüküm süren Heraklesoğullarından bahseder. MÖ 12. yüzyılın başlarında başa geçen bu hanedanın gerçekten tam Hitit ve Miken krallıklarının yıkıldığı politik olarak istikrarsız bir döneme rastladığı görülür. Heraklesoğulları krallarından birkaçının adı bilinse de bunlarla ilgili hikâyeler oldukça gerçek dışıdır ve soyağaçları ya da kronolojileri oluşturulamamaktadır.

Bir sonraki yönetim değişikliği de Yunan mitolojisinde yer alır. Heraklesoğullarına mensup son kralın adı kaynaklarda Kandaulis, Mirsilos ya da daha az olarak Sadyattis olarak geçer. Herodot'a göre Kandaulis karısını o kadar çok sevmektedir ki koruması Gigis'ten onun güzelliğini takdir etmesi için karısını çıplakken izlemesini ister. Gigis ilk başta bu öneriye karşı çıkmasına rağmen ısrarlarına dayanamaz ve kralın yatak odasına saklanır. Gigis'in odasındaki varlığını fark eden kralın karısı ona bir kesin uyarı vererek ya kendisinin öleceğini ya da kocasını öldürüp onun yerine tahta geçip bu durumdan kurtulabileceğini söyler. Gigis, Kral Kandaulis'i öldürmeyi tercih edip tahta geçer ve böylelikle yaklaşık beş kuşak sonra hanedanlığın bu yüzden cezalandırılacağı bir suç işlenmiş olur.

Mermnadlar idaresi

Antik kaynaklar, krallığın Mermnadlar sülalesinden önce hüküm süren sülaleleri hakkında fazla bilgi vermezler. Elde edilen bilgilerin çoğunluğu Mermnadlar sülalesinin ilk kralı Gigis'in hüküm sürdüğü yıllar ve haleflerinin dönemlerine aittir. Gigis tarafından kurulan hanedanlık Mermnadlar adıyla bilinir. Hanedanlığın egemen olduğu dönemde tahta geçen beş kral topraklarını genişletme politikası izler ve bunda başarılı olur. Lidya artık yerel bir Anadolu krallığı olmaktan çıkarak dönemin en önemli ve büyük imparatorlukları arasına girer.

Arkeolojik kaynaklar Lidya bölgesindeki en erken kalıntıların Neolitik'ten kaldığını gösterir. Daha gelişmiş kültürlerin varlığı ise MÖ 3. ve 2. bin yıllarında Tunç Çağı'nda çıkar. Bu buluntular Sardis kentinde ve Marmara Denizi'nin güney kıyısındaki Eski Balıkhane, Ahlatlı Tepecik ve kıyı boyunca dikkati çeken diğer birkaç yerleşimde görülmektedir.

Batı Anadolu'nun diğer kesimlerinde olduğu gibi, Lidya bölgesi de Santorini'de MÖ 2. binyılda meydana gelen yanardağ patlaması sonucu volkanik külle kaplanmıştır. Herodot, Lidya'da meydana gelen açlık sonucunda Lidyalıların İtalya'ya göç ettiklerinden ve bu halkın Etrüsklerin atası olduğundan bahseder. Volkan patlaması ve İtalya'ya yapılan göç arasında bir bağlantı olduğu düşünülmektedir.

MÖ 7. yüzyılın ilk yarısı krallığın önemli bir devlet olarak ortaya çıktığı ve yoğun dış ilişkilerin olduğu bir dönemdir. Antik yazar Gaius Plinius Secundus, Lidya'nın İyonya'nın ötesine yayıldığını, doğusunda Frigia, kuzeyinde Propontis ile komşu olduğunu ve güneyinde ise Karya'nın bulunduğundan söz eder.

Strabon, Gigis zamanında Lidya'nın kontrolünün Biga Yarımadası'na kadar uzandığından ve yöredeki Gigis isimli bir burnun varlığından bahsetmektedir. Lidya Krallığı'nın ilgisi sadece kuzeyde değildir. Batı Anadolu'da yer alan İyonya bölgesindeki Yunan kentlerine olan ilgi Gigis zamanında başlar. Gigis döneminde Milet, Smirni, Kolofon ve Magnesia'ya saldırılar düzenlenmiştir. Bu kral zamanında Mısır ve Asur devletleriyle müttefik olunur. Gigis'in halefleri olan Ardis ve Alyattis, Yunan kentlerine saldırılara devam ederler. Alyattis'in büyük oğlu Kroisos zamanında Lidler, Likya ve Kilikya dışında, Kızılırmak'ın batısında kalan bütün bölgeleri egemenlikleri altına alabilmeyi başarmışlardır.

Lidlerin doğuya yayılımları aynı zamanda göçebe Kimmerlerin MÖ 8. yüzyılın sonları ile 7. yüzyılın başlarında Anadolu'ya girip büyük bir yıkıma yol açmaları ile bağlantılıdır. MÖ 665 yılına doğru ise Kimmerler Sardis'e ulaşmayı başarır. Göçebe kabilelerin bu baskısı altında kalan Gigis, Asur Kralı Asurbanipal'a bir elçi yollayarak yardımını ister. Böylelikle, daha önce Asur'a haraç yollayarak ve kızlarını krala cariye olarak sunan Asurlulardan Kimmerlere karşı yardım uman Taballı Mugallu ve Hilakkulu Sandasarme adlı diğer iki Anadolulu krala katılmış olur. Fakat Gigis haraç veya kızını cariye olarak yollamak yerine Asur'a hediyeler ve selamlarını yollar. Böylelikle, Lidya üzerindeki herhangi bir Asur egemenliğini reddetmiş olur. Asur tabletlerinde belirtildiğine göre, Lidya ülkesi o zamanlar Asur etki alanının dışında kalıyordu. Yine aynı tabletlerde Lidlerin Asurlara yakın diğer Anadolu halklarından çok daha farklı bir dili konuştukları, Lidya kralının ismini bile daha önce hiç duymadıklarını hatta bu dili konuşan bir çevirmen bulamadıklarından yakınılmaktadır. Kimmerler sürekli geliştirdikleri ataklar sonucunda Lidya'yı ele geçirirler ve Gigis'i öldürürler. Oğlu Ardis, Asur otoritesini kabul etmek zorunda kalır. Buna rağmen Kimmer saldırıları devam eder ve sonunda Sardis kentinin akropolis dışında kalan bölümünü ele geçirirler. Arkeolojik kazılarda ortaya çıkan bazı verilerin bu kuşatmaya ait olduğu düşünülse de tam olarak kanıtlanamadığı için bu izlerin tarihsel olarak bilinmeyen bir savaşa ait oldukları kabul edilmektedir.

Alyattis'in, Lidlerin Orta Anadolu'ya yayılmalarında etkin rol oynadığı kral olduğu tahmin edilmektedir. Herodot'a göre, yalnızca Lidya'dan değil Anadolu'nun bütününü büyük bir seferin sonunda Kimmerlerin elinden kurtaran Alyattis'tir. Alyattis yönetimindeki Lidya'nın doğuya yayılımı, onları İran topraklarında gitgide daha da yükselen bir güç oluşturmaya başlayan Medler ile karşı karşıya getirir. Böylelikle Orta Anadolu'da gerçekleşecek olan uzun süreli bir savaş başlar. MÖ 28 Mayıs 585 tarihinde gerçekleşen güneş tutulması, savaşı sona erdirir. Kızılırmak, Lidya ve Med imparatorlukları arasındaki sınırları belirleyici nehir olur.

Bu bölgede yürütülen diğer askerî seferler konusunda ayrıntılı bilgi yoksa da MÖ 6. yüzyılın ilk yarısında Lidlerin, Frig ve diğer komşu Anadolu krallıklarını alt ederek Gordion gibi önemli merkezlerde askerî garnizonlar kurdukları bilinmektedir.

Pers, Helenistik ve Roma dönemleri
Medlerin MÖ yaklaşık 550 yılında, Pers Kralı II. Kiros tarafından bölgeden çıkarılmaları Lidler için doğu sınırlarında yeni bir tehlikenin doğmasına neden olur. Bunun üzerine Kroisos, Persler saldırmadan onların üzerine gidip aynı zamanda da topraklarını Kızılırmak'ın ötesinde de genişletmek ister. Fakat bunu yapmadan önce Yunanistan'ın önde gelen kâhinlerine bu konuda danışma kararı alır. Yunan söylencesine göre kâhinlerden eğer Perslere saldırırsa büyük bir imparatorluğu yıkacağı yanıtını alır. Bu yanıt üzerine cesaretlenen Kroisos Perslerle karşılaşmak için hazırlıklara koyulur. Kerkenes'te karşı karşıya gelen iki ordu birbirlerine üstünlük sağlayamaz. Kroisos'un orduları sayıca fazla olmasına rağmen geriye dönüş kararı alınır. Kroisos askerlerini evlerine yollayarak Sardis'e döner ve Perslere karşı bir sonraki sene düzenleyeceği sefer için Mısır ve Sparta'da kendisine müttefik aramaya başlar. Ancak, geri çekilmeyen II. Kiros Lidya ordusunu beklenmedik ve çok hızlı bir şekilde izleyerek kendi kent duvarlarının önünde ani saldırıya geçer. Lidya ordusu tamamıyla bozguna uğramadan zor da olsa şehir duvarları içerisine sığınır. Kent iki hafta süren kuşatmadan sonra düşer ve Kroisos esir alınır. Lidya Krallığı, Ahameniş İmparatorluğu'nun bir eyaleti halini alarak egemenliğini bütünüyle kaybeder.

MÖ 546 yılında gerçekleşen Pers hâkimiyeti bağımsız Lidya devletinin sonunu getirmiştir. Son kral Kroisos büyük zenginliği ve gücü ile Kârûn olarak tanınmıştır. Gigis'in soyundan gelen ve Alyattis'in oğlu olan Kroisos tahtında, Miletli filozof Thales ve Atinalı devlet adamı Solon gibi önemli ve ünlü Yunan konukları ağırlamıştır.

Pers Kralı II. Kiros'un Lidya Krallığı'na son vermesinin ardından Kroisos önce Kiros'un daha sonra da II. Kambises'in danışmanı olmuştur. Pers egemenliğinde Lidya'nın zenginliği devam etmiştir.

Perslerin Anadolu'yu egemenlikleri altında tuttuğu dönem boyunca, Lidya bölgesi imparatorluğun stratejik açıdan çok önemli bir eyaleti haline gelmiş ve bölgenin valisi de bu öneminden satraplık merkezini Sardis'te kurmuştur. Anadolu ve Mezopotamya'dan geçerek Susa'ya ulaşan Kral Yolu'nun ana durağını Lidya oluşturmaktaydı. Burası aynı zamanda Pers ordularının batıya, özellikle Trakya ve Yunanistan'a karşı düzenlediği askerî seferlerin de başlangıç noktasıydı. MÖ 499'da gerçekleşen İyon Ayaklanması sırasında kentin yakılması, MÖ 490 ve 480 yıllarında Yunanistan'a seferler düzenlenmesi ile sonuçlanan ve I. Serhas'ın MÖ 480 yılında Atina akropolisini yakması için bir bahane olmuştu. Pers egemenliğine rağmen Lidler zenginliklerinden pek bir şey kaybetmemişlerdi. Kroisos'un torunu olduğu düşünülen Pithios, büyük kral Serhas'tan sonra dünyanın en zengin insanıydı. Serhas'a savaş karşılığında yaklaşık 50 bin kilogram kadar gümüş ve 33 bin 541 kilogram kadar da altın sikke vermişti. Güre ve çevresine dağılmış o döneme ait Lidya tümülüs mezarlarında bulunan ve şu anda Uşak Arkeoloji Müzesinde sergilenen altın ve gümüş vazolar ile çok sayıda diğer lüks nesneler bu zenginliği yansıtmaktadırlar.

İskender'in MÖ 334 yılında Sardis'i ele geçirmesiyle Pers egemenliği sona erer. Kentin son valisi hiçbir direnişte bulunmadan kenti, İskender'e teslim eder. İskender Lidlere özgürlüklerini iade ederek eski kanunları devam ettirmelerine izin verir.

Helenistik Dönem'de de Lidya stratejik önemini korumaya devam eder. Ancak çok büyük bir imparatorluğun ve sistemin küçük bir parçası halindedir. Lidya ve Pers dönemlerindeki ekonomik ve politik gücünün arkasında yatan en büyük neden olan altın ve gümüş kaynakları artık azalmaya başlamıştır. Strabon zamanında, Sart Çayı ve diğer nehirler yüzyıllardır ürettikleri elektronu artık üretemez hale gelmişlerdir. Lidya, MÖ 280 yılında Suriye ve Mezopotamya topraklarını yöneten Seleukos İmparatorluğu'na katılır. MÖ 214 yılında, Seleukos Kralı III. Antiohos'un amcası Ahaios ayaklanarak Sardis'e sığınır. Bunun üzerine Antiohos kente bir sefer düzenleyerek aşağı şehri ele geçirir ve yıkıma uğratır. İki yıl süren kuşatmadan sonra bile kenti tam olarak ele geçiremez. Giritli iki askerin Ahaios'a ihanet etmesi sonucunda gelişen olaylarda kent düşer. Bu olay Yunan tarihçi Polibios tarafından ayrıntılı bir şekilde aktarılır. Savaştan sonraki gelişmeler aynı zamanda Sardis'teki Kibele Tapınağ'ında bulunan mektup ve belgelerde anlatılmaktadır.

Antiohos'un bölgede kısa süren egemenliği Romalılar ve onların Pergamonlu müttefikleri tarafından MÖ 189 yılında, Magnesia Muharebesi ile sona erer ve Lidya Pergamon Krallığı'na verilir. Pergamon Kralı III. Attalos'un vasiyeti üzerine tüm bölge Romalıların Anadolu'daki yeni bir eyaleti haline dönüştürülen Asya eyaleti altında yer alır. Roma İmparatorluğu'nun yönetiminde Sardis en geniş sınırlarını ulaşır ve yine bu dönemde günümüzde örenyerinde görünen birçok anıtsal yapının inşası tamamlanır. MS 17 yılında büyük bir deprem sonucunda yıkılan kent Roma imparatorluk bütçesinden ayrılan para ile yeniden inşa edilir.

Diocletianus devrinde imparatorluğun yeniden yapılanmasıyla Lidya tekrar başkenti Sardis olan ayrı bir eyalet haline gelir. MÖ 4. ve 5. yüzyıllar görece zengin dönemlerdir ve Sardis'te belli başlı kamu binalarının inşa edildiği görülür. Ne var ki bunu takip eden dönemde Batı Anadolu'nun tümünde yaşanan ekonomik çöküş Lidya'yı da etkisi altına alır ve zamanla kentin ve çevresindeki yerleşimlerin MÖ 7. yüzyıl civarında terk edilmesine neden olur.

Coğrafya

Lidya, Batı Anadolu'daki yerli antik krallıkların en önemlilerindendir. Bu krallık tarihteki yerini zengin maden yatakları, verimli toprakları ve Kroisos gibi ünlü kralları ile almıştır. Ancak Lidya uygarlığı sadece bu özellikleri ile değil aynı zamanda mimarisi ve sanat eserleri ile de dikkat çekmektedir. Coğrafi konumundan dolayı hem kıyı Ege'deki komşu Yunan kentleriyle, hem de doğudaki komşusu Frigya ile yakın ilişkilerde bulunan Lidya uygarlığı bu iki farklı kültürden de etkilenmiş ve bunu sanat eserlerine yansıtmıştır. Lidya ülkesi, sahip olduğu oldukça büyük tarımsal potansiyelin ve zengin yeraltı kaynaklarının yanı sıra geniş ormanlara ve yaylalara sahipti. Anadolu platosundan Ege kıyısına uzanan ticaret yolları buradan geçmekteydi.

Ege kıyısına yakın ve iç kesimde bulunan Lidya bölgesi, dağlık bir alan ve aralarından nehir akan vadiler içerisinde konumlanmıştır. Gediz ve Küçük Menderes nehirleri Lidya'nın önemli su kaynaklarıdır. Bakırçay ve Büyük Menderes nehirleri Lidya bölgesinin kuzey ve güney sınırlarını oluşturmaktadır.

Lidya'ya komşu bölgeler güneyde Karya, doğuda Frigya, kuzeyde Misya ve batıda onu Ege kıyı şeridinden ayıran İyon ve Aiol kent devletleridir. Krallık sınırlarının en azından bir bölümü son kral Kroisos tarafından Lidya-Frig sınırında Kidrara'ya dikilen yazılı sınır taşı ile kesinleşmişti. Strabon, "bu bölgeden Toroslar'a kadar ulaşan yöreler öylesine iç içe geçmiştir ki artık Frig'i Karya'dan, Misya'yı Lidya'dan ayırmak olası değildir." şeklinde bahsetmektedir. Anadolu'nun bu yöresi kültürel ve etnik açıdan o kadar çeşitlidir ki kültürel sınırlar ile politik sınırlar örtüşmemektedir.

Doğu-batı doğrultulu iki dağ sırası Lidya'nın güney bölümünden geçer. Bunlar güneyde Aydın Dağları ve Bozdağlar'dır. Kuzeyde Simav Dağlarının uzantıları ve onların alçak tepeleri ile yamaçlarındaki nehirler ile kaplıdır. Adı geçen dağ sıralarının arasında Ege kıyıları ile iç kesimler arasındaki iletişimi kolaylaştıran vadiler ve tarıma oldukça uygun alanlar vardır. MÖ 4. yüzyıla kadar bölgenin güney sınırını Aydın Dağlarının oluşturduğu bilinmektedir. Ancak Diodoros ve Strabon sınırın Büyük Menderes tarafından çizildiği görüşündedirler.

Küçük Menderes, Aydın Dağları ile Bozdağların arasından akarak Efes yakınlarında Ege Denizi'ne dökülür. Öte yandan, Gediz Vadisi Bozdağlar uzantısının kuzeyinde yer almakta ve Lidya ülkesi ile onun başkenti Sardis'in çekirdeğini oluşturmaktadır. Daha kuzeyde bulunan ve Pergamon'dan geçen Bakırçay ise olasılıkla Lidya ile Misya arasındaki sınırı oluşturur.

Yaylalar ve verimli ovalara ek olarak Lidya önemli yeraltı kaynaklarına da sahipti. Bunlardan en ünlüsü, Sardis yakınlarından geçen Sart Çayı ve diğer çaylarda bulunan bir altın-gümüş alaşımı elektrondur. Elektron, MÖ 7. ve 6. yüzyıllarda Lidya krallarına zenginlik getirdiği gibi ülkenin en çok anılan özelliğidir. Herodot'un anlattığı hikâyeyi şu şekilde aktarmaktadır:

MÖ 7. ve 6. yüzyıllarda Lidler kıyı şeridindeki bazı Yunan kentlerine saldırmış ve bunlardan savaş ganimeti toplamış olsa da kıyıda kurulu bir Lidya yerleşmesine dair herhangi bir bilgi yoktur. Herodot'un aktardığı diğer bir olay Lidlerin iç bölgelere olan yatkınlıklarını gösterir. Rivayete göre Kral Kroisos İyonya ve Aiolis'i fethinden sonra Yunan adalarına saldırmak üzere hazırlanmaktadır. Bu sırada Sardis'e gelen Bias ya da Pittakos olduğu düşünülen bir Yunan filozofu Kroisos'a adalıların atlı birlikler hazırladığını iletir. Bunu duyan kral çok memnun olur çünkü adalılarla Lidya usulünde savaşacağını ve kesinlikle kazanacağını düşünür. Sonradan filozofun bu hikâyeyi uydurduğu ortaya çıkar. Oysa filozof Yunanların karşılarında nasıl bir düşman beklemesi gerektiğini anlatmaya çalışmakta, böylece Lidlerin deniz savaşındaki deneyimsizliğine değinmektedir. Bunun üzerine Kroisos, adaları fethetme yönündeki hırsını bir kenara bırakır. Bu hikâye gerçek bir olayı yansıtmasa da Lidlerin İç Batı Anadolu'daki egemenliğini ve Ege Denizi'ne yayılmadaki isteksizliğini gösterir.

Dil ve yazı

Hint-Avrupa kökenli olan Lidceyi konuşan Lidyalılar yerli Anadolu halkıdır. Lidyalıların kültürü, yine yerli Anadolu halkları olan komşuları Frigler ve Karyalılar ile benzeştiği gibi diğer komşusu Doğu Yunanları ile de benzerlik göstermektedir.
Antik çağ yazarlarına göre, Karia, Mysia ve Phryglerle akrabadırlar. Hint-Avrupalı bir dilleri olan Lydialılar'ın MÖ 2.Binde Batı Anadolu'da yaşadıklarıbilinmektedir. Diller hakkında yapılan çalışmalar sonucunda Lidyalılar'ın kökeninin Anadolu'da Tunç Çağlarına kadar uzandığı görülmektedir.

MÖ 6. yüzyılın başlarından itibaren Lidlerin de yazılı eserler vermeye başladıkları görülmektedir. Bu dil ve yazının çözümlenmesi Ludca-Aramice, Ludca-Grekçe gibi çift dilde yazılmış kitabeler aracılığı ile gerçekleşir. Hint-Avrupa kökenli bu dil, dil bilgisi özellikleri ve sözcük yapısı ile Eski Anadolu grubunda sınıflandırılır. Yine de pek çok sözcüğün anlamı hala bilinmeyen bu yazı 26 harften oluşmaktadır. Frig ve Likya yazılarına benzerlik gösteren Lidya dilindeki bu benzerlikleri Fenike ve Friglerle ilişkilere değil, o çağda Batı Anadolu'da oluşmaya başlayan yükselen düşünce sistemine bağlamak gerektiği düşünülmektedir.

Lidlerin MÖ 2. binyıl kökenleri hakkındaki araştırmalar henüz bir sonuca ulaşamamıştır. Adları Anadolu kökenli değildir ve "insanlar, halk" anlamına gelen Almanca "leute", Slavca "ljudije" gibi sözcükleri bünyesinde barındıran Hint-Avrupa kökenli eski Anadolu dil gruplarıyla onomastik etimoloji açısından ilişkilendirilebilir. Diğer taraftan dillerindeki Luvice etkisi Demir Çağı'nda şekillenmiş olabilir.

Lidce ile yazılmış belgeler azdır. Bunlar çoğunlukla mezar ve adak taşlarında, seramikler, mühürler ve sikkeler üzerindeki çizimlerde görülmektedir. Lidyalıların yazısı MÖ 3. yüzyıla kadar, Lidce ise MÖ 1. yüzyıla kadar varlığını sürdürmüştür.

Din
Lidya'nın erken tarihi tümüyle efsanelerle örülüdür. Gigis ve Kroisos gibi tarihî karakterler bile fantastik öykülerin parçası hâline gelmiştir. Lidya ile ilgili efsanelerde Tantalos, Pelops, Midas, Arakne ve Omfali gibi karakterlere rastlanır. Yunan mitolojisine göre, Tantalos'un oğlu Pelops Lidyalıdır. Pelops Yunanistan'a kaçar ve orada Olimpia yakınlarındaki Pisa'nın kralı olarak adını bu bölgeye verir. "Peloponez" adı buradan gelir. Pelops'un soyundan gelenler arasında Atreus, Thyestes, Agamemnon ve Menelaos gibi Yunan mitolojisinin önemli karakterleri vardır. Frig Kralı Midas kendisinde bulunan altın yapma özelliğini Sart Çayı'nda yıkanarak nehre aktarmıştır. Lidya kadınları Yunan mitolojisinde sık sık karşımıza çıkar. Arakne adlı Lidyalı kadın kendi dokuduğu kumaşlarla o kadar çok gurur duyar ki tanrıça Athena ile aşık atmaya kalkar. Buna sinirlenen Athena onun dokuduğu bütün kumaşları parçalayıp kadını da bir örümceğe çevirir. Bu efsane Lidya'nın dokumacılıktaki üstünlüğüne işaret eder.

Sanat

MÖ 7. ve 6. yüzyıllardaki Lidya kültürünün köklü bir şekilde Yunan etkisinde, özellikle de Ege kıyısında yaşayan Doğu Yunanlarının etkisi altında kaldığı anlaşılmaktadır. Yunan etkileri temel olarak seramikte, mimaride (taş işçiliği ve pişmiş toprak süslemelerinde), yazı sisteminde ve heykel sanatında belirgindir. Anadolu etkileri olarak yığma toprakla örtülü tümülüs tipi mezarlar, kaya mezarlar ve bazı seramik tiplerini örnek gösterilebilir.

Gigis zamanından itibaren izlenen ticaretin ve refah düzeyinin artışı hem Lidya, hem de İyonya'yı yoğun bir ticaret ağı içerisine yerleştirmiştir. Yunanlar iç bölgedeki ürünleri alıp kendi endüstrilerinin ihtiyacı olan ticaret ürünlerini getirmekteydiler. Yunan yazılı kaynaklarında belirtilen önemli Lidya ürünleri arasında tekstil (kilim, altın iplikle dokunmuş kumaş ve sandikis olarak adlandırılan ince ve şeffaf dokulu elbise), kırmızı boya ve kozmetik maddeler (bakkaris ve brenthiori) yer almaktadır. Kozmetik maddelerin konduğu kap bugün lidion olarak adlandırılmaktadır. Pişmiş topraktan yapılan şişkin gövdeli bu kap Lidyalı seramik ustalarının icat ettiği en ünlü Lidya kap formu olarak bilinmekte ve Anadolu dışına (Yunanistan ve adalar, İtalya, İspanya ve Fransa) ihraç edilen ve yerel olarak üretilen tek Lidya seramik türü olarak dikkati çekmektedir. Lidya seramiğinin genel özelliklerine bakıldığında kap formları olarak daha çok Yunan seramiklerinden ve az olsa da komşu Frig seramiklerinden etkilenildiği görülmektedir. Lidya seramiğine has diğer bir öge de "mermer taklidi bezeme" olarak adlandırılan boyama tekniğidir. Bezemelerde kullanılan temel renkler beyaz, kırmızı-turuncu ve kahverengi-siyah tonlarından oluşmaktadır.

Lidya'nın en ünlü zenginlik kaynağı değerli metaldir. Lidya Krallığı, Sardis yakınlarında kolaylıkla elde edilebilen elektron alaşımının kaynağına sahip bulunmaktaydı. Hayatta olduğu dönem boyunca zenginliği ile ön plana çıkan Gigis'ten sonraki nesillerde elektron para basımı icat edilmiş ve para Lidya ile İyonya arasındaki ticaretin ihtiyaçlarına hizmet etmiştir.

Herodot Lidyalıların ilk parayı basan ve daha sonra da hem altın, hem gümüş para basan halk ve ilk "perakende tüccarlar" olduğundan bahsetmektedir. Sardis kentinde Sart Çayı'nın kuzeyinde 1960'lı yıllarda yapılan kazılar altının arıtıldığı işliğin varlığına işaret etmektedir. MÖ 6. yüzyılda kullanılmış olan bu işlik belki de dünyada bilinen en erken altın arıtma merkezidir.

Lidya Krallığı zamanında yaşayan ve güçlü sur duvarlarıyla korunan insanlar, öldükten sonra sosyal sınıfına göre farklı yerlerde gömülmekteydi. Temel gömü geleneği inhumasyon, diğer bir deyişle ölünün yakılmadan direkt gömülmesidir. Basit taş lahit mezarlardan kaliteli taş işçiliğine sahip oda mezarları ve görkemli tümülüs tipi mezarlara kadar çeşitlilik göstermektedir. Lidya kralları ve kraliyet ailesi mensupları anıtsal, görkemli ve üzeri yığma tepeyle örtülü mezarlar yaptırma ayrıcalığına sahiptiler. Lidya tümülüsleri Frig tümülüslerinden farklılık göstermektedirler. Frig tümülüslerinde mezar odaları ahşaptan yapılırken Lidya'da taştan yapılmaktadır, Lidya'da mezar odaları bir ya da iki odalı ve dromoslu (giriş koridoru) tavansız olabilmektedir. Tümülüslerin tepesinde genellikle fallos şeklinde bir taş işaret bulunmaktadır. Bu tip mezarlar Sardis kentinde, Marmara yakınlarındaki Bintepeler mezarlık alanında ve Uşak sınırındaki Güre'de yer almaktadır. Bintepeler'deki tümülüslerin en büyüğü Herodot tarafından da anlatılmış olan, Kroisos'un babası Alyattis'e ait tümülüstür. Taban çapı 350, yüksekliği ise 60 metre olan mezara Roma döneminde mezar soyguncuları tarafından tüneller açılmıştır.

Sikke basımı
Madenî paranın ne zaman icat edildiği Antik Çağ'da bile tam anlamıyla kesinlik kazanmış bir olgu değildi. Yine de gerek antik kaynaklar, gerekse bulunan ilkel formdaki elektron sikkeler sikkenin icadının Anadolu'nun batısıyla, Lidya Krallığı ve İyonya bölgesi ile ilişkili olduğunu gösterir. Herodot bu konuda şunları aktarmaktadır:

MÖ 2. yüzyılda yaşayan Polideukis ise sikkenin icadıyla ilgili kişi ve halkları sıralar:

Polideukis, kendisinden birkaç yüzyıl önce yaşayan Ksenofanes'in ilk sikkenin Lidler tarafından bastırıldığına dair sözlerini aktarır. Ksenofanes'in MÖ 6. yüzyıl gibi erken bir tarihte yaşadığı göz önüne alınırsa verdiği bilgiyi göz ardı etmemek gerekir. Keza Herodot da ilk kez altın ve gümüş sikke basanların Lidler olduğunu bildirir. İlk örnekler olasılıkla Kral Alyattis zamanında basılır. Sikkeler önceleri yalnızca elektrondan (altın-gümüş alaşımı) basılırken bir süre sonra, Kroisos elektron sikke darbını bırakarak hem altın ve hem de gümüşten, iki ayrı metalden sikkeler bastırır. Herodot, ilk kez altın ve gümüş sikke basanların Lidler olduğunu söylerken olasılılıkla bu olayı anlatmak ister. Her iki yazar da sikkenin ortaya çıkışını ve ilk aşamalarını Lidler ile ilişkili görmektedir.

Krallığın başkenti Sardis'te, Sart Çayı'nın kuzeyindeki kazı alanının kuzeybatı kesiminde MÖ 6. yüzyılın ortalarına tarihlenen arıtma atölyeleri açığa çıkarıldı. Bu atölyelerde elektron ayrıştırılarak saf altın ve saf gümüş elde ediliyor, altının içinde bulunan bakır gibi adi metaller küpelasyon (bir tür fırınlama) yöntemiyle altından ayrıştırılıyordu. Rafineri alanında çok sayıda ocak çukuru (küpel) ve hava üflemede kullanılan pişmiş topraktan körük ağzı bulunmuştur. Elektronda bulunan altın ve gümüşü birbirinden ayırmak için ise sementasyon yöntemi kullanılırdı. Sardis altın atölyeleri yılda birkaç yüz kilo altının ayrıştırılıp sikke basımı için hazır hale getirilmesine imkân verecek kapasitedeydi.

Sikkenin ortaya çıkışı ile ilgili antik kaynakların verdiği bilgiler Lidya ve İyonya'da yapılan kazı çalışmaları ile de doğrulanır. 1904-1905 yıllarında British Museum adına David George Hogarth başkanlığında Artemis Tapınağı'nda yürütülen kazılarda çeşitli çömlek, fildişi heykelcik ve mücevher parçalarıyla beraber yaklaşık 93 adet elektron sikke de bulundu. Eski olanlarının üzerinde herhangi bir işaret ya da resim yoktu, düz bırakılmışlardı. Biraz daha gelişkin örneklerin üzerinde ise artık bazı işaret veya tasvirler yer almaktaydı. Bazılarında aslan başı betimi basılmıştı. Bu tür sikkelere Anadolu'nun batısında oldukça geniş bir alanda rastlanması ve aslanın Lidya Krallığı'nın arması olması, bunların Lidya krallarının ilk sikkeleri olduğunu göstermektedir. Nitekim Herodot, Kroisos'un Delfi'deki Apollon Tapınağı'na som altından 10 talanton (yaklaşık 250 kilogram) ağırlığınca aslan heykelciği armağan ettiğini söyler. Bu da aslanın Lidya Krallığı için taşıdığı önemi ve onun kralî bir sembol olduğunu gösterir.

Lidya Krallığı'nda ilk darphane Mermnadlar sülalesinin ilk kralları döneminde açılmış olmalıdır. Daha çok bakla şeklindeki bu sikkeler, kaynağı Bozdağlarda bulunan ve başkentin içinden geçen Sart Çayı alüvyonlarında doğal halde bulunan elektrondandı. Ancak yapılan son analizler, elektronun içindeki altın miktarının düşürülerek gümüş ilavesiyle basılmış olduklarını ortaya koydu. Sart Çayı'nın alüvyonlarından elde edilen elektrondaki gümüş miktarı %20-30, altın miktarı %70-80 olduğu halde bu elektrondan basılan sikkelerde altın oranı %55, gümüş oranı %45'tir. Ayrıca bu sikkeler %1-2 oranında bakır da içerir. Buradan Lidlerin doğal elektron alaşımına müdahale ederek içerdiği altın miktarını düşürdükleri, buna karşılık gümüş miktarını arttırdıkları anlaşılır.

Krallar

Kaynakça

Lidya


Sinanju é o nome de uma região (신안주) na cidade de Anju, província de Pyongan do Sul, Coreia do Norte . O nome significa literalmente "Nova Aldeia Confortável". Quando o condado de Anju foi elevado ao status de cidade em agosto de 1987, o distrito dos trabalhadores de Sinanju foi dividido em Sinwon-dong, Wonhung-dong e Yokchon-dong.

História
Em 9 de maio de 1951, a Força Aérea dos EUA conduziu o ataque aéreo mais massivo da Guerra da Coréia até hoje - pelo menos 300 aviões convergiram para uma cidade no rio Yalu.

As pontes e ferrovias de Sinanju foram bombardeadas pela Força Aérea dos Estados Unidos durante a Guerra da Coréia para interromper o transporte de suprimentos para a Coréia do Norte. Durante o segundo inverno coreano, ferrovias e pontes que ligavam Sinanju a Chongju foram bombardeadas pelos Estados Unidos em 25 de janeiro de 1952, mas foram consertadas cinco dias depois. Durante a última semana de março de 1952, as forças dos EUA começaram a usar Superfortalezas B-29 até abril para destruir pontes entre Sinanju e Pyongyang.

Durante o terceiro inverno coreano da guerra, a USAF alvejou cinco pontes ferroviárias sobre o estuário de Chongchon perto de Sinanju em janeiro de 1953. Os trens deveriam atracar em pátios de triagem lá. Os bombardeiros aliados os destruíram à noite, mas isso só interrompeu o transporte inimigo temporariamente. Conseqüentemente, na primavera de 1953, as tropas comunistas tiveram mais dificuldade em transportar tropas e suprimentos devido à intervenção implacável dos aliados.

De acordo com uma avaliação de bombas conduzida pela Força Aérea dos EUA, ao longo da Guerra da Coréia, 100 por cento de Sinanju foi destruído pelo bombardeio dos EUA; quatro outras cidades norte-coreanas foram pelo menos 90 por cento destruídas.

 Musan - 5%
 Najin (Rashin) - 5%
 Unggi (Condado de Sonbong) - 5%
 Anju - 15%
 Sinuiju - 50%
 Songjin (Kimchaek) - 50%
 Chongju (Chŏngju) - 60%
 Kanggye - 60% (reduzido da estimativa anterior de 75%)
 Haeju - 75%
 Pyongyang - 75%
 Kyomipo (Songnim) - 80%
 Hamhung (Hamhŭng) - 80%
 Chinnampo (Namp'o) - 80%
 Wonsan (Wŏnsan) - 80%
 Hungnam (Hŭngnam) - 85%
 Sunan (Sunan-guyok) - 90%
 Sariwon (Sariwŏn) - 95%
 Hwangju (condado de Hwangju) - 97%
 Kunu-ri (Kunu-dong)- 100%
 Sinanju - 100%

Localidades da Coreia do Norte

Sinanju


The Lost Tomb () é uma série de televisão chinesa de 2015 baseada no romance da internet Daomu Biji. A série foi originalmente planejada para ter 8 temporadas filmadas em um período de 8 anos, mas apenas três temporadas foram produzidas a partir de 2020. A primeira temporada estreou no iQiyi em 12 de junho de 2015.

Sinopse
Wu Xie (Li Yifeng) é um dono de loja de antiguidades que vem de uma família de invasores de tumbas. Enquanto ele continua o comércio familiar com sua equipe de invasores de tumbas, ele encontra tesouros perdidos dos Reinos Combatentes, bem como as respostas para as tragédias do passado de sua família. Com a ajuda das anotações de seu avô e de sua equipe — o tranquilo Zhang Qiling (Yang Yang), o engenhoso Pang Zi (Liu Tianzuo), o experiente Wu Sanxing (Ken Chang), o fiel ajudante de San Xing, Pan Zi (Wei Wei) e a habilidosa Ah Ning (Tiffany Tang) — Wu Xie sai em busca dos tesouros perdidos, bem como as pessoas responsáveis pelo massacre de sua família.

Elenco

Principal

Apoio

Produção
Em junho de 2014, uma conferência de imprensa foi realizada em Xangai e contou com a presença de representantes da H&R Century Pictures, Beijing Enlight Media e Nanpai Investment. Foi anunciado que um filme, uma série de televisão e um jogo online seriam adaptados do romance Daomu Biji de Nanpai Sanshu. Em particular, a série de televisão seria dividida em 8 temporadas filmadas em um período de 8 anos.

A série é dirigida por Cheang Pou-soi, que dirigiu o filme de 2014 O Rei Macaco. Outra equipe de produção notável incluiu os vencedores do Prêmio de Cinema de Hong Kong Angie Lam e Bill Lui. Chun Hung Mak, que trabalhou na série Chinese Paladin, compôs a trilha sonora da série.

A fotografia principal começou em agosto de 2014 e terminou em 30 de novembro de 2014 no lago Yamdrok, no Tibete. As filmagens ocorreram no Beijing Farm Animal Research Center e na Dagao International Art Unit.

Revelação do elenco
Em 24 de junho de 2014, Li Yifeng confirmou através do Weibo que assumiria o papel principal de Wu Xie. Em 31 de agosto de 2014, foram lançados pôsteres oficiais do elenco principal, incluindo Li, Yang Yang, Liu Tianzuo, Ken Chang e Wei Wei. Em 5 de novembro de 2014, Tiffany Tang foi revelada como a protagonista feminina da série.

Desvio do romance
No romance, Wu Xie é o dono de uma loja de antiguidades, mas na série, ele é um repatriado estrangeiro que estudou em uma universidade alemã e voltou à China para devolver uma antiguidade ao país. O resto da equipe também se tornou "protetores da antiguidade" em vez de uma "equipe de invasão de túmulos".

Dois novos personagens, High Master e Cheng Chengcheng, também foram criados para a websérie.

Recepção
The Lost Tomb é o web drama mais assistido de 2015, com mais de 2,8 bilhões de visualizações.

Apesar de sua popularidade, a série foi criticada por seu enredo arrastado e efeitos especiais mal feitos. Os fãs do romance também comentaram que o enredo e os personagens se desviaram muito do romance original.

Prêmios e indicações

Transmissão internacional

Links externos
  The Lost Tomb Sina Weibo

Séries de televisão da China
!Artigos com texto em chinês

The Lost Tomb


Nitrianska Blatnica este o comună slovacă, aflată în districtul Topoľčany din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.232 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nitrianska Blatnica este atestată documentar din 1185.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nitrianska Blatnica


L'Intransigeant a fost un ziar cotidian francez, care a apărut la Paris din 1880 până în 1948.

Istoric

L'Intransigeant a fost fondat în iulie 1880 de Eugène Mayer, director al ziarului La Lanterne, pentru polemistul Henri Rochefort, care va deveni primul redactor-șef.

Inițial ziar de opoziție de stânga, el a avut un tiraj de aproximativ 70.000 de exemplare de la crearea sa în anul 1880 și avea 4 pagini, fiind vândut la prețul de 5 cenți. S-a raliat mișcării boulangiste și a evoluat rapid către pozițiile naționaliste. În 1898 a făcut poziție comună cu presa antisemită, manifestându-se ostil față de Dreyfus.

Léon Bailby, numit de Rochefort în poziția de redactor-șef în octombrie 1905, a devenit director în noiembrie 1907 și l-a redenumit botezat L'Intransigeant et « le Journal de Paris » (până în iunie 1916, și apoi ca subtitlu): vândut întotdeauna cu prețul de 5 cenți, a devenit în anii 1920 cel mai mare cotidian de seară cu opinii de dreapta, cu un tiraj de 400.000 de exemplare și cu un număr de pagini care a crescut de la 2 pagini (în timpul războiului) la 8 pagini. O pagină conținea fotografii și desene. În 1930, ziarul a ajuns la 10 pagini și s-a vândut cu 25 de cenți.

În decembrie 1932, Bailby, om cu idei de dreapta, a demisionat din motive politice și jurnalul a trecut în proprietatea grupului Louis-Dreyfus, luând o orientare mai de centru, dar situația sa financiară s-a înrăutățit, iar tirajul nu a mai depășit 130.000 de exemplare la sfârșitul anilor 1930. Conducerea a fost asigurată de John Fabry începând din decembrie 1936.

În 1938, industriașul Jean Prouvost a cumpărat suplimentul sportiv al l'Intransigeant, fondat în 1926 și numit Match l'intran: în 1938, Paul Gordeaux este trimis special la Londra al Paris Soir et Match. El îi propune lui Jean Prouvost să facă un Life francez: pe 5 octombrie 1939, în a 5-a săptămână de război, s-a născut Match. Un săptămânal de știri ilustrate, el a atins un tiraj de peste un milion de exemplare și și-a încetat apariția pe 30 mai 1940. Devenit Paris Match în 1949, Gordeaux a fost primul redactor-șef și a publicat un interviu în exclusivitate cu Churchill. Gordeaux a cedat mai târziu locul său lui Hervé Mille.

L'Instransigeant și-a încetat apariția la 11 iunie 1940, après la débâcle.

A avut o scurtă reapariția începând din 13 mai 1947 cu Paul Gordeaux ca redactor-șef. Ziarul a fost achiziționat pe 30 septembrie 1948 de Paris-Presse, care și-a luat apoi titlul Paris Presse, L'Intransigeant. La rândul său, acest ziar a fost cumpărat de France-Soir în 1970.

Colaboratori celebri
 Guy de Maupassant
 Albert Simonin, redactor sportiv
 Paul Gordeaux, redactor-șef în 1947
 José Belon, desenator
 J.-H. Rosny aîné
 Titaÿna, reporter

Note

Legături externe
 Numéros de L'intransigeant de 1880 à 1940 sur Gallica, la bibliothèque numérique de la BnF

Ziare din Franța

L'Intransigeant


Imbros (; ; Ottoman Turkish: ايمروز), officially Gökçeada () since 29 July 1970, is the largest island of Turkey, located in Çanakkale Province. It is located in the north-northeastern Aegean Sea, at the entrance of Saros Bay, and has the westernmost point of Turkey (Cape İncirburnu). Imbros has an area of , and has some wooded areas.

As of 2022, the island-district of Gökçeada has a population of 10,348. The main industries of Imbros are fishing and tourism. By the end of the 20th century, the island was predominantly inhabited by settlers from the Turkish mainland that mostly arrived after 1960, with the indigenous Greek population having declined to about 300 persons by the start of the 21st century.

Historically, the island was primarily inhabited by ethnic Greeks since the Iron Age until approximately the 1960s, when many were forced to emigrate to Greece as well as to Western Europe, the United States and Australia, due to a campaign of discrimination and ethnic cleansing sponsored by the governments of İsmet İnönü. The Greek Imbriot diaspora is thought to number around 15,000 globally and in Turkey, and has a strong special Imbrian identity. The 2010s saw a tentative revitalisation of the island's remaining Greek community.

History

In mythology

According to Greek mythology, the palace of Thetis, mother of Achilles, king of Phthia, was situated between Imbros and Samothrace.

The stables of the winged horses of Poseidon were said to lie between Imbros and Tenedos.

Homer wrote in the Iliad:

In the depths of the sea on the cliff
Between Tenedos and craggy Imbros
There is a cave, wide gaping
Poseidon who made the earth tremble,
stopped the horses there.

Eëtion, a lord of or ruler over the island of Imbros, is also mentioned in the Iliad. He buys Priam's captured son Lycaon and restores him to his father. Homer also writes that Hera and Hypnos leave Lemnos and Imbros making their way to Mount Ida. Homer mentions Imbros in the Iliad on other occasions as well.

Imbros is mentioned in the Homeric Hymn which was dedicated to Apollo.

Apollonius of Rhodes also mentions Imbros in the first book of his work Argonautica.

In antiquity
The original inhabitants of Imbros were Pelasgians, worshipped Cabeiri, and Hermes as a god of reproduction in ithyphallic form, whence his Carian epithet, 'Ιμβραμος, has been supposed to be derived. For ancient Greeks, the islands of Lemnos and Imbros were sacred to Hephaestus, god of metallurgy, and on ancient coins of Imbros an ithyphallic Hephaestus appears.

In classical antiquity, Imbros, like Lemnos, was an Athenian cleruchy, a colony whose settlers retained Athenian citizenship; although since the Imbrians appear on the Athenian tribute lists, there may have been a division with the native population. The original inhabitants of Imbros were Pelasgians, as mentioned by Herodotus in The Histories.

In 511 or 512 BC the island was captured by the Persian general Otanes. But later, Miltiades conquered the island from Persia after the battle of Salamis; the colony was established about 450 BC, during the first Athenian empire, and was retained by Athens (with brief exceptions) for the next six centuries. Thucydides, in his History of the Peloponnesian War describes the colonization of Imbros, and at several places in his narrative mentions the contribution of Imbrians in support of Athens during various military actions. He also recounts the escape of an Athenian squadron to Imbros.
During the Social War (357–355 BC) the Chians, Rhodians and Byzantians attacked Imbros and Lemnos, which were allies of Athens. In the late second century A.D., the island may have become independent under Septimius Severus.

Strabo mentions that Cabeiri are most honored in Imbros and Lemnos.

Stephanus of Byzantium mentions that Imbros was sacred to Cabeiri and Hermes.

Imbrian Mysteries were one of the secret religious rites of ancient Greece (similar to the Eleusinian Mysteries). Unfortunately, very little is known about the Imbrian Mysteries.

It is said that Philonomus had sent to Amyclae in Laconia colonists from Imbros and Lemnos.

Philostratus in his "Letter 70" to the Imbrian Cleophon, states that being a Lemnian, he considers Imbros also as his homeland.

Byzantine era

Prior to the Fall of Constantinople, several larger islands south of Imbros were under Genoese rule, part of the territory historically held in the eastern Mediterranean by the independent Maritime Republic of Genoa (1005–1797, thus predating the East–West schism of 1054) a political development emanating from the former territory of the Western Roman Empire, by city-states such as Venice, Pisa and Amalfi.

At the beginning of the 13th century, when the Fourth Crusade and its aftermath temporarily disrupted Venice's relations with the Byzantine Empire, Genoa expanded its influence north of Imbros, into the Black Sea and Crimea.

Ruy González de Clavijo, ambassador to Henry III of Castile to the court of Timur, travelled through the Aegean during his 1403-1406 Embassy to Samarkand, noted the island as being under the rule of the Byzantines.

Ottoman era (1455-1466, 1470-1912)
Shortly following the fall of Constantinople in 1453 the Byzantine forces in Imbros left the island, and the population became Ottoman subjects. The island was not conquered by force, but rather through istimalet policy. Michael Critoboulos, a leading Imvrian, and subsequently a chronicler of Mehmet II, organised and facilitated the peaceful surrender of the island to the Ottomans. In return for taxes and loyalty, the island was given a degree of relative autonomy, with administration under a local person. In 1479, the island came under definitive Ottoman rule. The Ottomans, through issuing kanuname and installing local Muslim rulers, attempted to integrate the entirely Orthodox Greek population. Feryal Tansuğ judges that it is difficult to determine the degree to which the islanders recognised Ottoman rule. The population lived modest lives in subsistence economies and were not involved in upheavals, for instance, the Greek War of Independence (1821-1832). "Although Greek bandits attacked [...] and landed in Imvros and Lemnos in order to take sustenance support, the islanders did not help them so that Ottoman troops drove back the rebellions."Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA), Hattı Hümayun (HAT) 862/38465, 3 Rebiülahir 1236 (8 January 1821); BOA, HAT 750/35418, 1 Zilhicce 1236 (30 August 1821); HAT 663/32280, 1 Zilhicce 1236 (30 August 1821); Feridun Emecen, "Limni," İslam Ansiklopedisi, Türkiye Diyanet Vakfı, vol. 27, p. 191.After the island became Ottoman soil in 1455 it was administered by Ottomans and Venetians at various times. During this period, and particularly during the reign of Kanuni Sultan Süleyman (1520–1566), the island became a foundation within the Ottoman Empire. Relations between the Ottomans and Venetians occasionally led to hostilities – for example, in June 1717 during the Turkish-Venetian War (1714-1718), a tough but ultimately fairly indecisive naval battle between a Venetian fleet, under Lodovico Flangini, and an Ottoman fleet, was fought near Imbros in the Aegean Sea. Nevertheless, the island's residents continued to live in relative peace and prosperity until the 20th century.

In 1912 during the First Balkan War, the Greek Navy invaded the island. The island had an absolute Greek majority population of 8,506 people then. After the signing of the Treaty of Athens in 1913 all of the Aegean islands except Bozcaada and Gökçeada were ceded to Greece.

Only in 1864 with the promulgation of the new Vilâyet Law was the administrative status of the island in regard to the central government defined. Two administrative districts were formed—the Kazâ/Jurisdiction of İmroz and Bozcaada of the Sanjak/District of Lemnos, a subdivision of the larger province of Eyalet/Administrative Division of the Islands of the Aegean Sea. Prominent Ottoman politician, Ismail Qemal Bej Vlora, who spent about a year during the mid-1870s superintending the workings of a lignite mine upon the island, remarked that:"The sole authority in the place was the müdür (a sort of mayor appointed by the Government [whose attributions included tax collection, executing the court sentences, and at times mediation of disputes and pacification of the locals]), who was a charming Albanian, and more like the father of this island family than a representative of government. There were four or five gendarmes recruited from among the Greeks of the country, who did not even know where their arms were, so little did they ever find need of using them —and it is doubtful if they would have known how to if the occasion had arisen…We passed whole weeks without communication with the outside world. No telegrams came, nor couriers, nor newspapers, nor anything else to disturb our hermit's life amid this beautiful scenery and among a population that is perhaps the quietest and simplest in the world. There are no pleasures there except the songs of young Greeks and the country dances."

First World War

In 1915, Imbros played an important role as a staging post for the allied Mediterranean Expeditionary Force, prior to and during the invasion of the Gallipoli peninsula. A field hospital, airfield and administrative and stores buildings were constructed on the island. In particular, many ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) soldiers were based at Imbros during the Gallipoli campaign, and the island was used as an air and naval base by ANZAC, British, and French forces against Turkey. On Imbros was the headquarters of General Ian Hamilton.

On 20 January 1918, a naval action (see Battle of Imbros (1918)) took place in the Aegean near the island when an Ottoman squadron engaged a flotilla of the British Royal Navy.

Patrick Shaw-Stewart wrote his famous poem "Achilles in the Trench", one of the best-known war poems of the First World War, while he was at the Imbros. He seemed to enjoy speaking ancient Greek to the inhabitants of Imbros. In one of his letters he wrote: "here I am, living in a Greek village and talking the language of Demosthenes to the inhabitants (who are really quite clever at taking my meaning)."

Between Turkey and Greece
Between November 1912 and September 1923, Imbros, together with Tenedos, were under the administration of the Greek navy. Both islands were overwhelmingly ethnically Greek, and in the case of Imbros the population was entirely Greek.

Negotiations to end the Balkan war started in December 1912 in London and the issue of the Aegean islands was one persistent problem. The issue divided the great powers with Germany, Austria-Hungary, and Italy supporting the Ottoman position for return of all the Aegean islands and Britain and France supporting the Greek position for Greek control of all the Aegean islands. With Italy controlling key islands in the region, major power negotiations deadlocked in London and later in Bucharest. Romania threatened military action with the Greeks against the Ottomans in order to force negotiations in Athens in November 1913. Eventually, Greece and Great Britain pressured the Germans to support an agreement where the Ottomans would retain Tenedos, Kastelorizo and Imbros and the Greeks would control the other Aegean islands. The Greeks accepted the plan while the Ottoman Empire rejected the ceding of the other Aegean islands. This agreement would not hold, but the outbreak of World War I and the Turkish War of Independence put the issue to the side.

During World War I Gallipoli Campaign, the British used the island as a supply base and built a 600-metre-long airstrip for military operations.

In 1920, the Treaty of Sèvres with the defeated Ottoman Empire granted the island to Greece. The Ottoman government, which signed but did not ratify the treaty, was overthrown by the new Turkish nationalist Government of Mustafa Kemal Atatürk, based in Ankara. After the Greco-Turkish War ended in Greek defeat in Anatolia, and the fall of Lloyd George and his Middle Eastern policies, the western powers agreed to the Treaty of Lausanne with the new Turkish Republic, in 1923. This treaty made the island part of Turkey; but it guaranteed a special autonomous administrative status for Imbros and Tenedos to accommodate the Greeks, and excluded them from the population exchange that took place between Greece and Turkey, due to their presence there as a majority. Article 14 of the treaty provided specific guarantees safeguarding the rights of minorities in both the nations.

However shortly after the legislation of "Civil Law" on 26 June 1927 (Mahalli Idareler Kanunu), the rights accorded to the Greek population of Imbros and Tenedos were revoked, in violation of the Lausanne Treaty. Thus, the island was demoted from an administrative district to a sub-district which resulted that the island was to be stripped of its local tribunals. Moreover, the members of the local council were obliged to have adequate knowledge of the Turkish language, which meant that the vast majority of the islanders were excluded. Furthermore, according to this law, the Turkish government retained the right to dissolve this council and in certain circumstances, to introduce police force and other officials consisted of non-islanders. This law also violated the educational rights of the local community and imposed an educational system similar to that followed by ordinary Turkish schools.

Massive scale persecution against the local Greek element started in 1961, as part of the Eritme Programmi operation that aimed at the elimination of Greek education and the enforcement of economic, psychological pressure and violence. Under these conditions the Turkish government approved the appropriation of the 90% of the cultivated areas of the island and the settlement of additional 6,000 ethnic Turks from mainland Turkey. The Turkish Government, also, closed the Greek schools on the island and classified it as "supervised zone", which meant that expatriates could not visit the island and their homes without special admission. Greeks on the island were also targeted by the construction of an open prison on the island that included inmates convicted of rape and murder, who were then allowed to roam freely on the island and harass locals. Some are said to have committed the same crimes before the prison was closed down in 1992. Farming land was expropriated for the prison. Furthermore, with the 1964 Law on Land Expropriation (No 6830) the farm property of the Greeks on the island was taken away from their owners.
In 1965, the first mosque was built in the island. It was named Fatih Camii (Conqueror's Mosque) and was built on an expropriated Greek Orthodox communal property at the capital of the island. Additional population settlements from Anatolia occurred in 1973, 1984 and 2000. The state provided special credit opportunities and agricultural aid in kind to those who would decide to settle in the island. New settlements were created and existing settlements were renamed with Turkish names. The island itself was officially renamed to Gökçeada in 1970. On the other hand, the indigenous Greek population being deprived of its means of production and facing hostile behaviour from the government and the newly arrived settlers, left its native land. The peak of this exodus was in 1974 during the Cyprus crisis.

In 1991, Turkish authorities ended the military "forbidden zone" status on the island.

In 1992, Panimbrian Committee mentioned, that members of the Greek community are "considered by the authorities to be second class citizens" and that the local Greeks are afraid to express their feelings, to protest against certain actions of the authorities or the Turkish settlers, or even to allow anybody to make use of their names when they give some information referring to the violation of their rights, fearing the consequences which they will have to face from the Turkish authorities. In the same year Human Rights Watch report concluded that the Turkish government has denied the rights of the Greek community on Imbros and Tenedos in violation of the Lausanne Treaty and international human rights laws and agreements.

By 2000, only 400 Greeks remained, while the Turks were around 8000. , only 318 Greeks remained on the island, whereas the number of Turks increased to 8,344. However, international pressure resulted in Turkey's authorities relaxing some of the previously imposed restrictions in the 2000s, which, combined with persistent efforts of the Imvrian expatriate communities and the Ecumenical Patriarch Bartholomew, a native of Imbros, allowed the opening of Greek educational establishments on the island as well as the return of some Greeks who had left their native Imbros (in 2019, there were three Greek schools operating on the island, the Greek population of Imbros being over 500 people).

Archaeology
In November 2019, a team of archaeologists led by Burçin Erdogan unearthed an approximately 8,000-year-old T-shaped obelisk in the Uğurlu-Zeytinlik mound. The monument made of two parts connected by seven-meter long walls reminds standing stones in Göbekli Tepe archeological site.

Gökçeada (imroz) sheep
This ancient native breed of sheep is named after the island where it was established. The sheep is suitable for milk and meat. Outside the island, it is still farmed in Çanakkale.

Geography

Geology
Imbros is mainly of volcanic origin and the highest mountain of the island İlyas Dağ, is an extinct cone-shaped stratovolcano.

Earthquakes
Imbros is situated directly south of the North Anatolian Fault, lying within the Anatolian Plate very close to the boundary between the Aegean Sea and Eurasian Plates. This fault zone, which runs from northeastern Anatolia to the northern Aegean Sea, has been responsible for several deadly earthquakes, including in Istanbul, Izmit and Imbros among others, and is a major threat to the island.

On the days of 20–21 August 1859, Imbros experienced some pre-earthquake tremors. The most catastrophic earthquake hit the island at 04:00 on the morning of the August 21, followed by a series of aftershocks—which were recorded to have had lasted until at least January 1860—the most severe of which were recorded at 16:15, 16:25, and 16:35 of the same day. The damage from these tremors was quite significant, as is evident in the descriptions provided from the newspaper, Αμάλθεια (Amalthea), and Schmidt. The publication, Αμάλθεια stated that: "All the houses in the villages of Παναγία, Γλυκύ, Αγρίδια and Σχοινούδι of Ίμβρος collapsed or suffered cracks from the main earthquake and the three strong aftershocks that followed. The inhabitants remained on the streets and in the fields, without daring to approach the ruins, to get their furniture. Crying and mourning were heard everywhere. The first earthquake knocked down tiles and all the chimneys of the houses. After that the inhabitants left their homes. During the second earthquake, all the houses suffered cracks. The third earthquake caused the collapse of all houses, windmills, watermills, bakeries, and cafes, while churches were severely damaged, but did not collapse. The number of houses that fell was 1400. In various areas, cracks were observed in the ground, from which salt water gushed out, with fine sand. Massive rocks fell from the mountains. The villages of Αγίου Θεοδώρου suffered minor damage. Besides, in Samothrace, these earthquakes were also felt, but no damage was recorded. The same in Τένεδος. In Λήμνος on the contrary, some damage was caused, but it is not known how much. In Λήμνος, however, new sources appeared. In Ίμβρος, the earthquakes continued until the 23rd of the month, but none of the residents were killed."Schmidt writes that he derives his information about the earthquake mainly from a letter he received in January 1860, after the mediation of Professor Μητσόπουλου, from the deacon Βαρνάβα Κουτλουμουσιανό—an eyewitness to the earthquake. In this letter, it is mentioned that: "It seems that there were no human losses, but in all areas of the island the destruction was great, as many houses and churches were destroyed. Some springs have disappeared, while others have appeared in areas that were previously dry. There were also cracks in the ground, from which mud with a strong sulphur odour came. The earthquake preceded a violent thunder from the north-east." On 24 May 2014, Imbros was shaken by a strong earthquake with a magnitude of 6.9 MW. 30 people were injured and numerous old houses were damaged, some of them irreparably. A major earthquake is expected to occur along this fault line in the near future. Minor noticeable earthquakes are common.

Climate
The island has a Mediterranean climate with warm and dry summers, and wet and cool winters. Although summer is the driest season, some rainfall does occur in summer. Snow and ground frost are not uncommon in winter.

Town

 Çınarlı  Çınarlı (also known as "Gökçeada" or "Merkez" meaning "center") is the only town on Imbros, known as Panaghia Balomeni (Παναγία Μπαλωμένη) in Greek; there is a small airport nearby.

Villages
Most of the settlements on Imbros were given Turkish names in 1926.
 Bademli köyü  Older Greek name is Gliky (Γλυκύ). It is located to the northeast of the island, between Çınarlı town and Kaleköy/Kastro.
 Dereköy  Older Greek name is Schoinoudi (Σχοινούδι). It is located at the center of the west side of island. Due to the emigration of the Greek population (largely to Australia and the USA; some to Greece and Istanbul before the 1970s), Dereköy is largely empty today. However, many people return on every 15 August for the festival of the Virgin Mary.
 Eşelek / Karaca köyü  It is located at the southeast of the island. It is an agricultural area that produces fruit and vegetables.
 Kaleköy  Older name is Kastro (Κάστρο) (Latin and Greek for castle). Located on the north-eastern coast of island, there is an antique castle near the village. Kaleköy also has a small port which was constructed by the French Navy during the occupation of the island in the First World War, and is now used for fishing-boats and yachts.
 Şahinkaya köyü  It is located near Dereköy.
 Şirinköy  It is located in the southwest of island.
 Tepeköy  Older Greek name is Agridia (Αγρίδια). It is located in the north of the island, and is home to the largest Greek population among all villages. İlyas Dağ, an extinct volcano located to the south of the village, has an elevation of , which makes it the highest point of the island.
 Uğurlu köyü  It is located in the west of the island.
 Yeni Bademli köyü  It is located at the center-northeast of the island, near Bademli. It has many motels and pensions.
 Yenimahalle  Older Greek name is Evlampion (Ευλάμπιον). It is located near the town of Çınarlı on the road to Kuzulimanı port.
 Zeytinliköy  Older Greek name is Agios Theodoros (Άγιος Θεόδωρος). Demetrios Archontonis, known as Ecumenical Patriarch Bartholomew I of Constantinople, was born there on 29 February 1940. The village has beautiful historic Greek houses and gets its Turkish name from the surrounding olive groves (Zeytinli köy meaning "Olive-ville" in Turkish.) The village is very popular among tourists during high season.
 Others  Yeni Bademli köyü, Eşelek / Karaca köyü, Şahinkaya köyü, Şirinköy and Uğurlu köyü were established after 1970.

Cittaslow
Gökçeada is one of the eight "cittaslows" of Turkey and is the second in being accepted as one, after Seferihisar.

Places to see
 Aydıncık/Kefaloz (Kefalos) beach: Best location for windsurfing
 Kapıkaya (Stenos) beach:
 Kaşkaval peninsula / (Kaskaval): Scuba diving
 Kuzulimanı (Haghios Kyrikas): Ferryport with 24-hour ferries to Gelibolu–Kabatepe port and Çanakkale port.
 Mavikoy/Bluebay: The first national underwater park in Turkey. Scuba diving allowed for recreational purposes.
 Marmaros beach: Also has a small waterfall.
 Pınarbaşı (Spilya) beach: Longest (and most sandy) beach on the island.

Environment

Marine

Water from the Black and Marmara Seas mixing with the warmer saltier water of the Aegean Sea supports a rich marine ecosystem.

Wind

Offshore wind power may be developed in future. At the moment, there are some wind turbines generating energy on the island.

Issues

Environmental issues include litter.

Economy
Swordfish are caught in season.

Population

Greek population

The island was primarily inhabited by ethnic Greeks from ancient times through to approximately the 1960s. Data dating from 1922 taken under Greek rule and 1927 data taken under Turkish rule showed a strong majority of Greek inhabitants on Imbros, and the Greek Orthodox Church had a strong presence on the island. The Turkish census of 1927 states that the island's population was exclusively Greek Orthodox and numbered 6,762.

Article 14 of the Treaty of Lausanne (1923) exempted Imbros and Tenedos from the large-scale population exchange that took place between Greece and Turkey, and required Turkey to accommodate the local Greek majority and their rights:

The islands of Imbros and Tenedos, remaining under Turkish sovereignty, shall enjoy a special administrative organisation composed of local elements and furnishing every guarantee for the native non-Moslem population insofar as concerns local administration and the protection of persons and property. The maintenance of order will be assured therein by a police force recruited from amongst the local population by the local administration above provided for and placed under its orders.

However, the treaty provisions relating to administrative autonomy for Imbros and protections of minority populations was never implemented by the Turkish government." The result was a significant decline in the Greek population of the island.

A diaspora of approximately 15,000 Imbriots based mostly in Greece maintains strong links to the island. However, large populations of Imbriots reside in Australia, South Africa, Turkey, Egypt, the Americas, and Western Europe.

Human rights

The following grievances apply particularly to Imbros:
 In 1923, Turkey dismissed the elected government of the island, and installed mainlanders. 1,500 Imbriots who had taken refuge from the Turkish War of Independence on Lemnos and in Thessalonica were denied the right to return, as undesirables and their property was confiscated.
 In 1927, the system of local administration on Imbros was abolished, and the Greek schools closed. In 1952–3, the Greek Imbriots were permitted to build new ones, closed again in 1964.
 In 1943, Turkey arrested the Metropolitan of Imbros and Tenedos with other Orthodox clerics. They also confiscated the lands on Imbros belonging to the monasteries of Great Lavra and Koutloumousiou on Mount Athos, expelled the tenants, and installed settlers; when the Mayor of Imbros and four village elders protested, they were arrested and sent to the mainland.
 Between 1964 and 1984, almost all the usable land on Imbros had been expropriated, for inadequate compensation, for an army camp, a minimum-security prison, reforestation projects, a dam project, and a national park.
 Nicholas Palaiopoulos, a town councilor, was arrested and imprisoned in 1962 for complaining to the Greek Ambassador on the latter's visit to Imbros; he, together with the Mayor of Imbros and 20 others, was imprisoned again in 1974.
 The old Cathedral at Kastro (Kaleköy) was desecrated on the night of the Turkish landing on Cyprus in 1974; the present Cathedral was looted in March 1993; criminal activities have included a number of rapes and murders, officially blamed on convicts and soldiers, but none of them has been solved.
 Through the latter half of the 20th century, the Turkish government implemented a program to settle Turkish people from Anatolia  on Imbros and Tenedos (Bozcaada).
 On 28 October 2010, the Greek cemetery of the island was desecrated, an action condemned by the Turkish Ministry of Foreign Affairs.

Population change in Imbros
Discrimination against the island's Greek population as well as geopolitical tensions have led to the Greeks emigrating from both islands, the peak of this exodus occurring in 1974, when Turkey invaded Cyprus. According to 1927 Population Census, Imbros population was 6,555 Greeks, and 157 Turks; in contrast at the 2000 Population Census the Greeks had become a minority on the island. In 2000, there were around 400 Greeks, while there were around 8000 Turks. Most of the former Greeks of Imbros and Tenedos are in diaspora in Greece, the United States, and Australia.

In September 2015, a Greek school on Imbros was reopened after 51 years of prohibition of Greek education.  , there were 14 students, only one of whom was born on the island, the rest from diaspora families that returned to the island. In addition, a member of the Greek community is serving on the Imbros municipal police force .

By 2019, the Greek population of the island had increased to 400, mainly due to increasing numbers of returnees from the diaspora. There are now 3 Greek schools with 53 students.

Culture

A Turkish documentary of 2013, Rüzgarlar (Winds), by Selim Evci, is focused on the discriminatory government policies of the 1960s against the Greek population.

Another Turkish film, My Grandfather's People, is based on the population exchange between Turkey and Greece in 1923. Among other places, some scenes were filmed in Imbros.

Notable people from Imbros

See also
 Treaty of Lausanne
 Greco-Turkish relations
 Expulsion of Greeks from Istanbul
 Treaty of Sèvres
 Tenedos

References

Further reading
 The struggle for justice : 1923–1993 : 70 years of Turkish provocation and violations of the Treaty of Lausanne : a chronicle of human rights violations; Citizen's Association of Constantinople-Imvros-Tenedos-Eastern Thrace of Thrace. Komotini (1993)
 "Greeks look to revive identity on Gökçeada" in Hürriyet Daily News, 22 August 2011.
 Papers presented to the II. National Symposium on the Aegean Islands, 2–3 July 2004, Gökçeada, Çanakkale.

External links

 Official website of the Gökçeada District
 Official website of the Gökçeada Municipality
 Gökçeada Airport
 Gökçeada Rehberim / Imbros Guide
 The Greeks of Imbros, video of the book İmroz Rumları / Gökçeada Üzerine, a film directed by Yannis Katomeris,

Islands of Turkey
North Aegean islands
Thracian Sea
Islands of Çanakkale Province
Populated places in Çanakkale Province
Ancient Greek archaeological sites in Turkey
Locations in the Iliad
Discrimination in Turkey
Greece–Turkey relations
Members of the Delian League
Populated places in the ancient Aegean islands
Cittaslow

Imbros