වයි-ඩෙල්ටා පරිණාමනය සහ වෙනත් බොහෝ නම් වලින්ද හැඳින්වෙන, Y-Δ පරිණාමනය යනු , විද්‍යුත් ජාලයක් විශ්ලේෂණය කිරීම සරල කෙරුම සඳහා භාවිතා කෙරෙන ගණිතමය ශිල්පක්‍රමයකි. මෙම නම ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ,  පිළිවෙලින් Y යන ඉංග්‍රීසි අකුර  සහ Δ යන ග්‍රීක අකුර වැනි හැඩයක් ගන්නා, පරිපථ  රූ සටහන් අනුව යමිනි. මෙම පරිපථ පරිණාමන ශිල්පක්‍රමය,  1899දී ආතර් එඩ්වින් කෙනලි විසින් ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි.     තෙකලා විදුලි බල පරිපථ විශ්ලේෂණය සඳහා එය පුළුල් ලෙසින් භාවිතා වෙයි.

Y-Δ පරිණාමනය,  ප්‍රතිරෝධක තුනක් සඳහා වන තාරකා-දැලැස පරිණාමනයෙහි විශේෂ අවස්ථාවක් ලෙසින් සැලකිය හැක.

නම්

හැඩයන් දෙකෙහි නම් මත පදනම්වූ, විවිධවූ  වෙනත් නම්,  Y-Δ පරිණාමනය සඳහා ඇති අතර, එම නම් තුල හැඩයන් දෙක පිළිබඳ නම් කුමන හෝ පිළිවෙළකින් දැක්විය හැක. Y, යන්න වයි ලෙසින් ශබ්ද නැගිය හැකි අතර, ටී , ස්ටාර් හෝ තාරකා ලෙසින්ද හැඳින්විය හැක; Δ, ඩෙල්ටා ලෙසින් ශබ්ද නැගිය හැකි අතර, ත්‍රිකෝණය, Π (පයි  ලෙසින් ශබ්ද නැගෙන), හෝ දැලැස ලෙසින්ද හැඳින්විය හැක. මෙනයින් බලන කල, පරිණාමනය සඳහා පොදු භාවිත නම් අතර වයි-ඩෙල්ටා හෝ  ඩෙල්ටා-වයි, ස්ටාර්-ඩෙල්ටා, තාරකා-ඩෙල්ටා, ස්ටාර්-දැලැස, තාරකා-දැලැස, හෝ T-Π' වෙති.

මූලික  Y-Δ පරිණාමනය

අග්‍ර තුනක් සහිත ජාලයන් සඳහා තුල්‍යතාව පිහිටුවාගැනීමට මෙම පරිණාමනය භාවිතා කෙරෙයි. අවයව තුන පොදු  අග්‍රයක අන්ත වන විට හා අවයව තුනෙන් කිසිවක් ප්‍රභවයන් නොවන විටදී, සම්බාධන පරිණාමනය කිරීමෙන් අග්‍රය ඉවත් කරනු ලැබේ. තුල්‍යතාව සඟහා, ජාල දෙකම සඳහා ඕනෑම අග්‍ර දෙකක් අතර සම්බාධනය එකම අගය ගත යුතුයි. මෙහි දක්වා ඇති සමීකරණ, සංකීර්ණ මෙන්ම තාත්වික සම්බාධන සඳහා ද වලංගු වෙයි.

Δ-භාර සිට Y-භාර තෙකලා පරිපථයක් දක්වා පරිණාමනය කිරීමට සමීකරණ
මෙහි හරාත්මක අදහස වන්නේ,    Δ පරිපථයෙහි යාබද  මංසලයන්හී සම්බාධක ,  වෙතින්,   Y පරිපථයෙහි අග්‍රස්ථ මංසලක   සම්බාධකය ගණනය කිරීම සඳහා

භාවිතා කිරීම වන අතර, මෙහි  යනු  Δ පරිපථයෙහි සියළු සම්බාධක වෙති.මෙය විසින් පහත විශේෂිත සමීකරණ උපැයෙයි

Y -භාර සිට Δ -භාර තෙකලා පරිපථයක් දක්වා පරිණාමනය කිරීමට සඹිකරණ
මෙහි හරාත්මක අදහස් වන්නේ,

භාවිතයෙන්,  Δ පරිපථයෙහි    සම්බාධකයක් ගණනය කිරීම වන අතර, මෙහි  යනු  Y පරිපථයෙහි සියළු සම්බාධක යුගලයන්හී ගුණිතයන්හී එකතුව වන අතර   යනු   දාරයට ප්‍රතිවිරුද්ධව Y පරිපථයෙහි මංසලෙහි සම්බාධකය වෙයි. මේ අනුව, එක් එක් දාරයන් සඳහා සමීකරණ වන්නේ

පරිණාමනයෙහි පැවැත්ම සහ අනන්‍යතාව පිළිබඳ සාධනය
විද්‍යුත් පරිපථයන්හී   අධිස්ථාපන ප්‍රමේයයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින්, පරිණාමනයෙහි සාධ්‍යතාව පෙන්වා දිය හැක. වඩාත් සාකල්‍ය  කාරකා-දැලැස පරිණාමනයෙහි උපප්‍රමේයයක් වෙතින් ව්‍යුත්පන්න වූ වක් ලෙසින් නොවන, සරල සාධනයක්, පහත පරිදී සැපයිය හැක. තුල්‍යතාවය රඳාපවත්නේ, මංසල තුනට (,  සහ ) යෙදෙන කුමන හෝ බාහිර වෝල්ටීයතා (,  සහ  ) නිසා ගලනු ලබන ධාරාවන් (,  සහ  ),  Y සහ Δ පරිපථ වලට තථය වශයෙන් සමාන වන බව දැක්වෙන ප්‍රකාශය මත වන අතර, ප්‍රතිලෝම වශයෙන්ද සත්‍ය වෙයි.

සටහන්

Y-Δ පරිණාමනය


RFA Tidepool (A76) was a  of the Royal Fleet Auxiliary.

Tidepool had a long and busy life in the fleet. The ship participated in both the Cod Wars and the Beira Patrol during the 1970s. In 1982 when the Falklands War broke out Tidepool was on its way to Chile to be disposed of. The ship was temporarily reclaimed by the United Kingdom and was finally handed over to the Chilean Navy on 13 August 1982 and renamed Almirante Jorge Montt.

References

 Chilean Navy website Almirante Jorge Montt

Tide-class replenishment oilers
Falklands War naval ships of the United Kingdom
1962 ships
Almirante Jorge Montt

RFA Tidepool


Hirsch Trocki dit Henri Trocki, né le  à Duniłowicze (Dunilavičy), en Pologne et assassiné le  à Sainte-Féréole (Corrèze), est un résistant juif, « Mort pour la France ».

Biographie
Hirsch Trocki est né le 15 août 1904 à Duniłowicze, en Pologne.

Il est le fils de Aharon et de Etel Trocka . Son père est avocat. Aharon et Etel Trocki sont victimes de la Shoah.

Études
Après ses études secondaires au lycée de sa ville natale,  il entre à l'école polytechnique de Vilnius.

À Vilnius, il épouse Reina (Rajna) Tuder. Elle est née le  à Duniłowicze (Dunilavičy), en Pologne et meurt le 22 novembre 1990 à  Morsang-sur-Orge (Essonne). Sur l'acte de décès de Hirsch Trocki, il est noté que Rajna Tuder est  domiciliée au 306 rue de Belleville à Paris.

Paris
Il milite dans le mouvement ouvrier. En raison de l'antisémitisme et de la répression, il émigre en France avec sa femme, ainsi que son frère Aleksander. Il  s'installe à Paris. Il travaille dans une entreprise du bâtiment puis dans un bureau.

Guerre d'Espagne
En 1936, il rejoint les Républicains espagnols. Parlant l'espagnol, il est incorporé dans l'armée régulière et non dans les Brigades internationales. À son retour en France, il est interné au Camp de Gurs (Pyrénées-Atlantiques)où il connaît souffrance et privation. Libéré du camp de Gurs, il tombe malade, atteint de paralysie faciale.

Seconde Guerre mondiale

Service militaire
À peine guéri, Hirsch Trocki s'engage en septembre 1939 dans un des trois régiments de marche de volontaires étrangers.

Brive-la-Gaillarde
Hirsch Troki suit son frère, Alexander Trocki à Brive-la-Gaillarde est co-directeur, avec Vladimir Schah,  de la Société d'aide aux immigrants juifs (HICEM) (HIAS), à Marseille de 1940 à 1942. À la suite de l'occupation générale de la France, la HICEM transfère son quartier général à Brive-la-Gaillarde, dans un bureau au deuxième étage de la synagogue de Brive, dirigée par le rabbin de Brive, David Feuerwerker.

Hirsch Troki réside à Turenne (Corrèze).

Le Maquis
Il rejoint le maquis Armée secrète (France) (AS) de la forêt des Saulières (Corrèze), avec son neveu, Henri Trotzky (orthographe de l'état civil), le fils  d'Alexander Trocki, né à Paris en 1922.

L'attaque allemande du 15 novembre 1943
À la suite d'une dénonciation, une attaque allemande a lieu la nuit du 15 novembre 1943 au hameau de la Besse à Sainte-Féréole (Corrèze), Les S.S. sont au mombre de 400 contre 42 maquisards. La lutte farouche, à dix contre un, dure plusieurs heures, 18 résistants, sont morts, dont Hirsch Troki et Henri Trotzky, criblés de centaines de balles, les corps découvert le lendemain matin,  les autres faits prisonniers. Le lendemain les survivants sont massacrés. Les corps sont inhumés dans la commune voisine de Donzenac où les décès sont enregistrés.

Alexander Trocki donne des informations sur la mort de son frère, Hirsch Trocki, et de son fils, Henri Henri Trotzky, en 1955.

Sépulture
Les dépouilles de Hirsch Troki et Henri Trotzky sont transférées après la guerre dans la nécropole nationale de Chasseneuil-sur-Bonnieure (Charente). Ils reposent dans une tombe commune, Section 1, Carré E, Rang 19, Tombe 519. Elle est surmontée d'une croix qu'il conviendrait de remplacer par l'étoile de David.

Honneurs
 Hirsch Trocki obtient la mention Mort pour la France.
 Il est cité à l'ordre de l'armée, à titre posthume, le 9 octobre 1945, au motif suivant : « Le 15 novembre 1943, à La Besse (Corrèze) a vaillamment combattu contre 400 S.S. qui attaquaient son camp. Tué au cours du combat, a été odieusement défiguré par un adversaire sans respect. ».
 Son nom est inscrit sur le monument commémoratif du site de la Besse à Sainte-Féréole et sur le monument aux Morts de Turenne.

Bibliographie
  Wendy Koenig, Nancy Rupprecht, Nancy E. Rupprecht (Editors). Holocaust Persecution: Responses and Consequences. Cambridge Scholars Publishing, 2020. ,
 Serge Klarsfeld. Le Mémorial de la déportation des Juifs de France. Beate et Serge Klarsfeld: Paris, 1978. Nouvelle édition, mise à jour, avec une liste alphabétique des noms.FFDJF (Fils et Filles des Déportés Juifs de France), 2012.

Notes et références

Naissance en août 1904
Guerre d'Espagne
Résistant français
Résistant corrézien
Shoah en France
Victime de la Shoah en France
Décès en novembre 1943
Décès en Corrèze
Décès à 39 ans
Mort pour la France

Hirsch Trocki


جزيرة سباتز هي جزيرة واسعة تغطيها الثلوج في أنتاركتيكا. انها تقع جنوب غرب جزيرة ألكسندر وإلى الغرب من قاعدة شبه جزيرة أنتاركتيكا، على مقربة من ساحل أرض ألسويرث، على بعد 30 ميلا شرقي جزيرة سمايلي. وهي على بعد 50 ميلا طولا و 25 ميلا، وتغطي مساحة نحو 4100 كيلومتر مربع.

في الجانب الشمالي من الجزيرة يشكل جزء من الهامش إلى الجنوب من مدخل رون ؛ ما تبقى من جزيرة تحيط به الجروف الجليدية من سترينج ساوند وساوند جورج السادس. فين رون وكارل إكلوند من خدمة الولايات المتحدة في انتاركتيكا (USAS) (1939-41) انتقلا بالزلاجة على طول الجانب الشمالي في ديسمبر كانون الأول عام 1940. تم تصويره من الجو، وتعيين أول كجزيرة من بعثة رون للابحاث في أنتاركتيكا (1947-48) تحت قيادة فين رون. وسميت من قبل رون على اسم الجنرال كارل سباتز، رئيس أركان سلاح الجو الأمريكي، الذي قدم المساعدة في توفير طائرة لاستخدام البعثة.

مراجع

جزر القارة القطبية الجنوبية

جزيرة سباتز


Feijão refrito () é um prato de feijão cozido e amassado que é um alimento básico tradicional da culinária mexicana e Tex-Mex, embora cada cozinha tenha uma abordagem diferente ao fazer o prato. Os feijões fritos também são populares em muitos outros países latino-americanos.

Neste prato, depois de cozidos e amassados até formar uma pasta, os feijões são fritos ou assados, mas como são fritos apenas uma vez, o termo "refrito" é enganoso. Conforme descrito por Rick Bayless, "eles são refritos - não fritos novamente, como você pode supor, mas 'bem fritos' ou 'intensamente fritos'".

Ingredientes e preparação
No norte do México e na culinária Tex-Mex, os feijões fritos são geralmente preparados com feijão carioca, mas muitas outras variedades de feijão são usadas em outras partes do México, como feijão preto, peruano ou vermelho. O feijão cru pode ser cozido quando seco ou de molho durante a noite, depois cozido, escorrido da maior parte do líquido restante e convertido em uma pasta com um espremedor (como um espremedor de batatas) ou prensado em uma peneira de malha fina (para remover as peles). Um pouco do líquido escorrido, ou caldo de galinha ou legumes, é adicionado se a consistência estiver muito seca. A pasta é então assada ou frita, geralmente com cebola e alho em uma pequena quantidade de banha, óleo vegetal, pingos de bacon ou manteiga, e temperada a gosto com sal e especiarias. No México, a banha é mais usada e isso tem um grande efeito no sabor. Epazote é uma erva comum usada para dar sabor ao prato. É também um carminativo (ou seja, reduz os gases intestinais associados ao feijão).

Culinária do México

Feijão refrito


Lijordet Station (Lijordet stasjon) er en metrostation på Røabanen på T-banen i Oslo. Stationen åbnede 3. december 1951 og fungerede som banens endestation indtil 1972, hvor den blev forlænget til Østerås.

Stationen skulle egentlig havde heddet Øvrevoll, men da stien til Øvrevoll Galoppbane endnu ikke var bygget, valgte man i stedet at kalde den for Sørbråten efter et husmandssted i nærheden. Det ville NSB imidlertid ikke godkende, da der allerede fandtes en jernbanestation med det navn. Som en midlertidig løsning opfandt man derfor simpelthen navnet Lijordet. Til trods for det fiktive navn, blev det aldrig erstattet af det planlagte Øvrevoll, og stationen hedder således stadig Lijordet.

Stationen blev ombygget til metrostandard og genåbnet 18. maj 1995.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1951

Lijordet Station


Patisa (lat. Cephalotaxus), biljni rod četinjača iz reda borolike koji sa svojih osam vrsta grmlja i drveća čini samostalnu porodicu Cephalotaxaceae (Tisovčevke), ili ih se uključuje u porodicu Taxaceae. Vrste roda Cephalotaxus ograničene su na istočnu Aziju.

Poznatije vrste su kineska (C. fortunei) i koštuničasta patisa (C. h. var. harringtonii, sin. C. drupacea)

Porodicu Cephalotaxaceae opisao je Neger 1907.

Vrste
 Cephalotaxus alpina (H.L.Li) L.K.Fu
 Cephalotaxus fortunei Hook.
 Cephalotaxus griffithii Hook.f.
 Cephalotaxus hainanensis H.L.Li
 Cephalotaxus harringtonii (Knight ex J.Forbes) K.Koch
 Cephalotaxus mannii Hook.f.
 Cephalotaxus nana Nakai
 Cephalotaxus oliveri Mast.

Izvori

Tisovke

Patisa


The Martin B-26 Marauder is an American twin-engined medium bomber that saw extensive service during World War II. The B-26 was built at two locations: Baltimore, Maryland, and Omaha, Nebraska, by the Glenn L. Martin Company.

First used in the Pacific Theater of World War II in early 1942, it was also used in the Mediterranean Theater and in Western Europe.

After entering service with the United States Army aviation units, the aircraft quickly received the reputation of a "widowmaker" due to the early models' high accident rate during takeoffs and landings. This was because the Marauder had to be flown at precise airspeeds, particularly on final runway approach or when one engine was out. The unusually high 150 mph (241 km/h) speed on short final runway approach was intimidating to many pilots who were used to much slower approach speeds, and when they slowed to speeds below those stipulated in the manual, the aircraft would often stall and crash.

The B-26 became a safer aircraft once crews were retrained, and after aerodynamics modifications (an increase of wingspan and wing angle-of-incidence to give better takeoff performance, and a larger vertical stabilizer and rudder). The Marauder ended World War II with the lowest loss rate of any U.S. Army Air Forces bomber.

In total, 5,288 were produced between February 1941 and March 1945; 522 of these were flown by the Royal Air Force and the South African Air Force. By the time the United States Air Force was created as an independent military service separate from the United States Army in 1947, all Martin B-26s had been retired from U.S. service. After the Marauder was retired, the unrelated Douglas A-26 Invader then assumed the "B-26" designation, which led to confusion between the two aircraft.

Design and development
In March 1939, the United States Army Air Corps (USAAC) issued Circular Proposal 39-640, a specification for a twin-engined medium bomber with a maximum speed of , a range of , and a bomb load of . On 5 July 1939, the Glenn L. Martin Company submitted its design, produced by a team led by Peyton M. Magruder, to meet the requirement, the Martin Model 179. Martin's design was evaluated as superior to the other proposals and was awarded a contract for 201 aircraft, to be designated B-26. The B-26 went from paper concept to an operational bomber in approximately two years. Additional orders for a further 930 B-26s followed in September 1940, still prior to the first flight of the type.

The B-26 was a shoulder-winged monoplane of all-metal construction, fitted with a tricycle landing gear. It had a streamlined, circular-section fuselage housing the crew, consisting of a bombardier in the nose, armed with a  machine gun, a pilot and co-pilot sitting side by side, with positions for the radio operator and navigator behind the pilots. A gunner manned a dorsal turret armed with two  machine guns (the first powered dorsal turret to be fitted to a U.S. bomber), and an additional  machine gun was fitted in the tail.

Two bomb bays were fitted midfuselage, capable of carrying  of bombs, although in practice such a bomb load reduced range too much, and the aft bomb bay was usually fitted with additional fuel tanks instead of bombs. The aircraft was powered by two Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp radial engines in nacelles slung under the wing, driving four-bladed propellers. The engines were manufactured at the Ford Dearborn Engine plant in Dearborn, Michigan. The wings were of low aspect ratio and relatively small in area for an aircraft of its weight, giving the required high performance, but also resulting in a wing loading of  for the initial versions, which at the time was the highest of any aircraft accepted for service by the USAAC, until the introduction of the Boeing B-29 Superfortress, with the then-astonishing wing loading of  (although both would be considered lightly loaded by the standard of combat aircraft of the next decade).

The first B-26, with Martin test pilot William K. "Ken" Ebel at the controls, flew on 25 November 1940 and was effectively the prototype. Deliveries to the USAAC began in February 1941 with the second aircraft, 40-1362. In March 1941, the USAAC started accelerated service testing of the B-26 at Patterson Field, near Dayton, Ohio.

Accidents

The B-26's relatively small wing area and resulting high wing loading required a high landing speed of  indicated airspeed depending on load. At least two of the earliest B-26s suffered hard landings and damage to the main landing gear, engine mounts, propellers, and fuselage. The type was grounded briefly in April 1941 to investigate the landing difficulties. Two causes were found: insufficient landing speed (producing a stall) and improper weight distribution. The latter was due to the lack of a dorsal turret; the Martin power turret was not yet ready.

Some of the very earliest B-26s suffered collapses of the nose landing gear, said to be caused by improper weight distribution, but that is not likely to have been the only reason. The incidents occurred during low-speed taxiing, takeoffs and landings, and occasionally the strut unlocked. Later, the Martin electric dorsal turret was retrofitted to some of the first B-26s. Martin also began testing a taller vertical stabilizer and revised tail gunner's position in 1941.

The Pratt & Whitney R-2800-5 engines were reliable, but the Curtiss electric pitch change mechanism in the propellers required impeccable maintenance, not always attainable in the field. Human error and some failures of the mechanism occasionally placed the propeller blades in flat pitch, resulting in an overspeeding propeller, sometimes known as a "runaway prop". Due to its sound and the possibility that the propeller blades could disintegrate, this situation was particularly frightening for aircrews. More challenging was a loss of power in one engine during takeoff. These and other malfunctions, as well as human error, claimed a number of aircraft and the commanding officer of the 22nd Bombardment Group, Colonel Mark Lewis.

The Martin B-26 suffered only two fatal accidents during its first year of flight, from November 1940 to November 1941—a crash shortly after takeoff near Martin's Middle River plant in Maryland (cause unknown, but engine malfunction strongly suggested) and the loss of a 38th Bombardment Group B-26 when its vertical stabilizer and rudder separated from the aircraft at altitude (cause unknown, but the accident report discussed the possibility that a canopy hatch broke off and struck the vertical stabilizer).

As pilots were trained quickly for the war, relatively inexperienced pilots entered the cockpit and the accident rate increased. This occurred at the same time as more experienced B-26 pilots of the 22nd, 38th, and 42nd Bombardment Groups were proving the merits of the bomber.

For a time in 1942, pilots in training believed that the B-26 could not be flown on one engine. This was disproved by several experienced pilots, including Colonel Jimmy Doolittle, who flew demonstration flights at MacDill Army Air Field, which featured takeoffs and landings with only one engine. Also, 17 Women Airforce Service Pilots were trained to demonstrate the B-26, in an attempt to "shame" male pilots into the air.

In 1942, aviation pioneer and company founder Glenn L. Martin was called before the Senate Special Committee to Investigate the National Defense Program, (or also known as the "Truman Committee"), which was investigating defense contracting abuses. Senator Harry S Truman of Missouri, the committee chairman (and future Vice President and 33rd President of the United States in 1945–1953), asked Martin why the B-26 had problems. Martin responded that the wings were too short. Senator Truman curtly asked why the wings had not been changed. When Martin replied that the plans were too close to completion, and his company already had the contract, Truman's testy response was quick and to the point: In that case, the contract would be canceled. Martin corrected the wings. (By February 1943, the newest model aircraft, the B-26B-10, had an additional  of wingspan, plus uprated engines, more armor, and larger guns.)

Indeed, the regularity of crashes by pilots training at MacDill Field—up to 15 in one 30-day period—led to the exaggerated catchphrase, "One a day in Tampa Bay". Apart from accidents occurring over land, 13 Marauders ditched in Tampa Bay in the 14 months between 5 August 1942 and 8 October 1943.

B-26 crews gave the aircraft the nickname "Widowmaker". Other colorful nicknames included "Martin Murderer", "Flying Coffin", "B-Dash-Crash", "Flying Prostitute" (so-named because it was so fast and had "no visible means of support", referring to its small wings) and "Baltimore Whore" (a reference to the city where Martin was based).

According to an article in the April 2009 edition of AOPA Pilot on Kermit Weeks' "Fantasy of Flight", the Marauder had a tendency to "hunt" in yaw. This instability is similar to "Dutch roll". This would make for a very uncomfortable ride, especially for the tail gunner.

The B-26 is stated by the 9th Air Force to have had the lowest combat loss rate of any US aircraft used during the war. Nevertheless, it remained a challenging aircraft to fly and continued to be disliked by some of its pilots throughout its military career. In 1944, in answer to many pilots complaining to the press and their relatives back home, the USAAF and Martin took the unusual step during war of commissioning large articles to be placed in various popular publications to educate the public and defend the flying/accident record of the B-26 against "slanders". One of the longest of these articles was in the May 1944 issue of Popular Mechanics.

Operational history

The B-26 Marauder was used mostly in Europe, but also saw action in the Mediterranean and the Pacific. In early combat, the aircraft took heavy losses, but was still one of the most successful medium-range bombers used by the US Army Air Forces. The B-26 was initially deployed on combat missions in the South West Pacific in early 1942, but most of the B-26s subsequently assigned to operational theaters were sent to England and the Mediterranean area.

By the end of World War II, it had flown more than 110,000 sorties, dropped 150,000 tons (136,078 tonnes) of bombs and had been used in combat by British, Free French and South African forces in addition to US units. In 1945, when B-26 production was halted, 5,266 had been built.

Pacific Theater

The B-26 began to equip the 22nd Bombardment Group at Langley Field, Virginia, in February 1941, replacing the Douglas B-18 Bolo, with a further two groups, the 38th and 28th, beginning to equip with the B-26 by December 1941. Immediately following the Japanese Attack on Pearl Harbor, the 22nd BG was deployed to the South West Pacific, first by ship to Hawaii, then its air echelon flew the planes to Australia. The 22nd BG flew its first combat mission, an attack on Rabaul which required an intermediate stop at Port Moresby, New Guinea, on 5 April 1942.

A second group, the 38th, began receiving B-26s in November 1941 and began transitioning into them at Patterson Field, Ohio. There, the 38th continued the testing of the B-26, including its range and fuel efficiency. Immediately after the entry of the United States into World War II, plans were tentatively developed to send the 38th BG to the South West Pacific and to equip it with B-26Bs fitted with more auxiliary fuel tanks and provisions for carrying aerial torpedoes. Three 38th BG B-26Bs were detached to Midway Island in the buildup to the Battle of Midway, and two of them, along with two B-26s detached from the 22nd BG, carried out torpedo attacks against the Japanese Fleet on 4 June 1942. Two were shot down and the other two were so badly damaged that they were written off after the mission. Their torpedoes failed to hit any Japanese ships, although they did shoot down one Mitsubishi A6M Zero fighter and killed two seamen aboard the aircraft carrier Akagi with machine-gun fire. The crew of one B-26, Susie Q, after dropping their torpedo were pursued by fighters; seeking an escape route, they flew directly along the length of the Akagi, braving anti-aircraft fire – although the pursuing Japanese fighters had to hold fire temporarily, to avoid hitting the flagship. Another, after being seriously damaged by anti-aircraft fire, didn't pull out of its run, and instead headed directly for Akagis bridge. The aircraft, either attempting a suicide ramming, or out of control due to battle damage or a wounded or killed pilot, narrowly missed crashing into the carrier's bridge, before it cartwheeled into the sea.

From approximately June 1942, B-26 squadrons of the 38th BG were based in New Caledonia and Fiji. From New Caledonia, missions were flown against Japanese bases in the Solomon Islands. On one occasion, a B-26 was credited with shooting down a Kawanishi H6K flying boat. In 1943, it was decided that the B-26 would be phased out of operations in the South West Pacific Theater in favor of the North American B-25 Mitchell. Nevertheless, the 19th Bombardment Squadron of the 22nd BG continued to fly missions in the B-26. The B-26 flew its last combat mission in the theater on 9 January 1944.

Two more squadrons of torpedo armed B-26s equipped the 28th Composite Group and were used for anti-shipping operations in the Aleutian Islands Campaign, but there are no records of any successful torpedo attack by a USAAF B-26.

Comedian George Gobel famously joked about being an instructor for this aircraft at Frederick Army Airfield (now Frederick Regional Airport) during the Pacific battles, boasting that "not one Japanese aircraft got past Tulsa".

Mediterranean Theater
Three Bombardment Groups were allocated to support the Allied invasion of French North Africa in November 1942. They were initially used to carry out low-level attacks against heavily defended targets, incurring heavy losses with poor results, before switching to medium level attacks. By the end of the North African Campaign, the three B-26 groups had flown 1,587 sorties, losing 80 aircraft. This was double the loss rate of the B-25, which also flew 70% more sorties with fewer aircraft. Despite this, the B-26 continued in service with the Twelfth Air Force, supporting the Allied advance through Sicily, Italy and southern France. Air Marshal Sir John Slessor, Deputy Commander-in-Chief Mediterranean Allied Air Forces, wrote of "the astonishing accuracy of the experienced medium bomber groups—particularly the Marauders; I think that the 42nd Bombardment Group in Sardinia is probably the best day-bomber unit in the world." Slessor in fact meant the 42nd Bomb Wing—17th, 319th and 320th Bomb Groups—but a US 'wing' equated roughly to a British 'group', and vice versa.

Northwest Europe

The B-26 entered service with the Eighth Air Force in England in early 1943, with the 322nd Bombardment Group flying its first missions in May 1943. Operations were similar to those flown in North Africa with B-26s flying at low level and were unsuccessful. The second mission, an unescorted attack on a power station at IJmuiden, Netherlands, resulted in the loss of the entire attacking force of 11 B-26s to anti-aircraft fire and Luftwaffe Focke-Wulf Fw 190 fighters. Following this disaster, the UK-based B-26 force was switched to medium altitude operations, and transferred to the Ninth Air Force, set up to support the planned invasion of France.

Bombing from medium altitudes of  and with appropriate fighter escort, the Marauder proved far more successful, striking against a variety of targets, including bridges and V-1 launching sites in the buildup to D-Day, and moving to bases in France as they became available. The Marauder, operating from medium altitude, proved to be a highly accurate aircraft, with the 9th Air Force rating it the most accurate bomber available in the final month of the war in Europe. Loss rates were far lower than in the early, low-level days, with the B-26 stated by the 9th Air Force as having the lowest loss rate in the European Theater of Operations at less than 0.5%.

The B-26 flew its last combat missions against the German garrison at the Île d'Oléron on 1 May 1945, with the last units disbanding in early 1946.

British Commonwealth
In 1942, a batch of 52 B-26A Marauders (designated Marauder I by the RAF) were offered to the United Kingdom under Lend-Lease. Like the earlier Martin Maryland and Baltimore, these aircraft were sent to the Mediterranean, replacing the Bristol Blenheims of No. 14 Squadron in Egypt. The Squadron flew its first operational mission on 6 November 1942, being used for long range reconnaissance, mine-laying and anti-shipping strikes. Unlike the USAAF, 14 Squadron made productive use of the equipment for carrying torpedoes, sinking several merchant ships with this weapon. The Marauder also proved useful in disrupting enemy air transport, shooting down considerable numbers of German and Italian transport aircraft flying between Italy and North Africa.

In 1943, deliveries of 100 long-wingspan B-26C-30s (Marauder II) allowed two squadrons of the South African Air Force, 12 and 24 Squadron to be equipped, these being used for bombing missions over the Aegean Sea, Crete and Italy. A further 350 B-26Fs and Gs were supplied in 1944, with two more South African squadrons (21 and 30) joining No 12 and 24 in Italy to form an all-Marauder equipped wing, while one further SAAF squadron (25) and a new RAF squadron (39 Squadron), re-equipped with Marauders as part of the Balkan Air Force supporting Tito's Partisans in Yugoslavia. A Marauder of 25 Squadron SAAF, shot down on the unit's last mission of World War II on 4 May 1945, was the last Marauder lost in combat by any user. The British and South African aircraft were quickly scrapped following the end of the war, the United States not wanting the return of the Lend-Lease aircraft.

France
Following Operation Torch, (the Allied invasion of North Africa), the Free French Air Force re-equipped three squadrons with Marauders for medium-bombing operations in Italy and the Allied invasion of southern France. These B-26s replaced Lioré et Olivier LeO 451s and Douglas DB-7s. Toward the end of the war, seven of the nine French Groupes de Bombardement used the Marauder, taking part in 270 missions with 4,884 aircraft sorties in combat. Free French B-26 groups were disbanded in June 1945. Replaced in squadron service by 1947, two lingered on as testbeds for the Snecma Atar jet engine, one of these remaining in use until 1958.

Corporate operations

In the immediate post-war years, a small number of Marauders were converted as high-speed executive transports, accommodating up to fifteen passengers. The specifications of the individual conversions differed considerably. The example shown in the image was completed in 1948 and had streamlined nose and tail fairings and windows inserted in the rear fuselage. It served United Airlines before being sold to Mexico. It was purchased by the Confederate Air Force and restored to wartime markings for air display purposes before being lost in a fatal crash in 1995.

Variants

 B-26 — The first 201 planes were ordered based upon design alone. Prototypes were not characterized with the usual "X" or "Y" designations. They had Pratt & Whitney R-2800-5 engines. Armament consisted of two .30 caliber and two .50 caliber machine guns. (The last model was armed with nearly three times that number.) Approximate cost then: $80,226.80/aircraft (201 built).
 B-26A — Incorporated changes made on the production line to the B-26, including upgrading the two .30 caliber machine guns in the nose and tail to .50 caliber. A total of 52 B-26As were delivered to the Royal Air Force, which were used as the Marauder Mk I. Approximate cost then: $102,659.33/aircraft (139 built)
 B-26B — Model with further improvements on the B-26A, including revised tail gunner's glazing. Nineteen were delivered to the Royal Air Force as the Marauder Mk.IA. Production blocks of the 1,883 aircraft built:
 AT-23A or TB-26B—208 B-26Bs converted into target tugs and gunnery trainers designated JM-1 by the US Navy.
 B-26B—Single tail gun replaced with twin guns; belly-mounted "tunnel gun" added. (81 built)
 B-26B-1—Improved B-26B. (225 built)
 B-26B-2—Pratt & Whitney R-2800-41 radials. (96 built)
 B-26B-3—Larger carburetor intakes; upgrade to R-2800-43 radials. (28 built)
 B-26B-4—Improved B-26B-3. (211 built)
 B-26B-10 through B-26B-55 — Beginning with block 10, the wingspan was increased from  to  and flaps were added outboard of the engine nacelle to improve handling problems during landing caused by high wing loads. The vertical stabilizer height was increased from  to . Armament was increased from six to twelve .50 caliber machine guns; this was done in the forward section so that the B-26 could perform strafing missions. The tail gun was upgraded from manual to power operated. Armor was added to protect the pilot and copilot. (1,242 built)
 CB-26B—12 B-26Bs were converted into transport aircraft (all were delivered to the US Marine Corps for use in the Philippines).
 B-26C—Designation assigned to those B-26Bs built in Omaha, Nebraska instead of Baltimore, Maryland. Although nominally the B-26B-10 was the first variant to receive the longer wing, it was actually installed on B-26Cs before the B-26B-10, both being in production simultaneously. A total of 123 B-26Cs were used by the RAF and SAAF as the Marauder Mk II. Approximate cost then: $138,551.27/aircraft (1,210 built)
 TB-26C—Originally designated AT-23B. Trainer modification of B-26C. (Approximately 300 modified)
 XB-26D—Modified B-26 used to test hot air de-icing equipment, in which heat exchangers transferred heat from engine exhaust to air circulated to the leading and trailing edges of the wing and empennage surfaces. This system, while promising, was not incorporated into any production aircraft made during World War II. (One converted)
 B-26E—Modified B-26B constructed to test the effectiveness of moving the dorsal gun turret from the aft fuselage to just behind the cockpit. The offensive and defensive abilities of the B-26E were tested in combat simulations against normal aircraft. Although the tests showed that gains were made with the new arrangement, they were insignificant. After a cost analysis, it was concluded that the benefit did not justify the effort needed to convert production lines for the new turret position. (One converted)
 B-26F—Angle-of-incidence of wings increased by 3.5º; fixed .50 caliber machine gun in nose removed; tail turret and associated armor improved. The first B-26F was produced in February 1944. One hundred of these were B-26F-1-MAs. Starting with 42-96231, a revised oil cooler was added, along with wing bottom panels redesigned for easier removal. A total of 200 of the 300 aircraft were B-26F-2s and F-6s, all of which were used by the RAF and SAAF as the Marauder Mk III. The F-2 had the Bell M-6 power turret replaced by an M-6A with a flexible canvas cover over the guns. The T-1 bombsight was installed instead of the M-series sight. British bomb fusing and radio equipment were provided. (300 built)
 B-26G—B-26F with standardized interior equipment. A total of 150 bombers were used by the RAF as the Marauder Mk III. (893 built)
 TB-26G—B-26G converted for crew training. Most, possibly all, were delivered to the United States Navy as the JM-2. (57 converted)
 XB-26H—Test aircraft for tandem landing gear, and nicknamed the "Middle River Stump Jumper" from its "bicycle" gear configuration, to see if it could be used on the Martin XB-48. (One converted)
 JM-1P—A small number of JM-1s were converted into photo-reconnaissance aircraft for the US Navy.
Marauder I
British designation for 52 B-26As for the Royal Air Force.
Marauder IA
British designation for 19 B-26Bs for the Royal Air Force.
Marauder II
British designation for 123 B-26Cs for the Royal Air Force; 100 passed on to South African Air Force and supported invasion of Italy
Marauder III
British designation for 200 B-26F and 150 B-26G for the Royal Air Force and South African Air Force.

With the exception of the B-26C, all models and variants of the B-26 were produced at Martin's Middle River, Maryland manufacturing plant. The B-26C was built at the Martin plant in Omaha, Nebraska

Operators

 Free France

 South African Air Force

 Royal Air Force

 United States Army Air Corps
 United States Army Air Forces
 United States Marine Corps
 United States Navy

Surviving aircraft

France
B-26G
 44-68219 Dinah Might - Utah Beach Museum (Musée du Débarquement Utah Beach) on loan from the Musée de l'Air et de l'Espace in Le Bourget. It was previously recovered from the Air France training school.

United States
Airworthy
B-26
 40-1464 – part of the Fantasy of Flight collection in Polk City, Florida.

On display
B-26
 40-1459 Charley's Jewel – MAPS Air Museum in Akron, Ohio.
B-26G
 43-34581 Shootin In – National Museum of the United States Air Force at Wright-Patterson AFB in Dayton, Ohio. This aircraft was flown in combat by the Free French Air Force during the final months of World War II. It was obtained from the mechanics' training school of French airline Air France near Paris in June 1965. It is painted as a 9th Air Force B-26B assigned to the 387th Bombardment Group in 1945.

Under restoration
B-26
 40-1370 – for display by Aircraft Restoration Services LLC, Murrieta, California.
 40-1501 – for display by David Tallichet's Military Aircraft Restoration Corporation of Anaheim, California; at the Pima Air & Space Museum, adjacent to Davis-Monthan AFB in Tucson, Arizona.
B-26B
 41-31773 Flak Bait – for display at the Steven F. Udvar-Hazy Center of the National Air and Space Museum in Chantilly, Virginia. This aircraft survived 207 operational missions over Europe, more than any other American aircraft during World War II.

Specifications (B-26G)

Media appearances

None listed.

See also

References

Notes

Citations

Bibliography

 Birdsall, Steve. (1981) B-26 Marauder in Action (Aircraft number 50). Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications, Inc. .
 Bridgman, Leonard.  "The Martin Model 179 Marauder". Jane's Fighting Aircraft of World War II. London: Studio, 1946. .
 Brown, Kenneth. Marauder Man: World War II in the Crucial but Little Known B-26 Marauder Medium Bomber. Pacifica, California: Pacifica Press, 2001. .
 Donald, David, ed. American Warplanes of World War II. London: Aerospace Publishing, 1995. .
 Ehrhardt, Patrick. Les Marauders Français (in French). Ostwald, France: Editions du Polygone, 2006. .
 Ethell, L. Jeffrey. (1995) Aircraft of World War II.  Glasgow: HarperCollins Publishers. .
 Forsyth, Robert and Jerry Scutts. (2000) Battle over Bavaria: The B-26 Marauder versus the German Jets, April 1945. Crowborough, UK: Classic Publications. .
 Freeman, Roger A. B-26 Marauder at War. London: Ian Allan Ltd., 1977. .
 Green, William. The Aircraft of the World. London: Macdonald & Co. (Publishers) Ltd Third edition 1965.
 Green, William. Famous Bombers of the Second World War (2nd ed.). New York: Doubleday, 1975. .
 Hall, Tom. "Breaking in the B-26." American Aviation Historical Society Journal, Spring 1992.
 Havener, Jack K. The Martin B-26 Marauder. Murfreesboro, Tennessee: Southern Heritage Press, 1997. .
 Hunter, Lawrence Jack. The Flying Prostitute. Lincoln, Nebraska: iUniverse.com, 2000. .
 Johnsen, Frederick A. Martin B-26 Marauder. North Branch, Minnesota: Specialty Press, 2000. .
 Johnson, E.R. American Attack Aircraft Since 1926. Jefferson, North Carolina: McFarland, 2008. .
 Listemann, Phil H. Allied Wings No. 2: Martin Marauder Mk.I. France: www.raf-in-combat.com, 2008. .
 "Marauder: Mr Martin's Mean Machine" Part 1. Air International, January 1988, Vol. 34, No. 1, pp. 22–29, 49. Bromley, UK: Fine Scroll. ISSN 0306-5634.
 "Marauder: Mr Martin's Mean Machine: Part Two". Air International, February 1988, Vol. 34, No. 2, pp. 75–82, 94. Bromley, UK: Fine Scroll. ISSN 0306-5634.
 March, Daniel J. British Warplanes of World War II. London: Aerospace Publishing, 1998. .
 McCullough, David. Truman. New York: Simon & Schuster, 2003. .
 Mendenhall, Charles. Deadly Duo: The B-25 and B-26 in WWII. North Branch, Minnesota: Specialty Press, 1981. .
 Moench, John O. Marauder Men: An Account of the B-26 Marauder. Longwood, Florida: Malia Enterprises, 1989. .
 Moore, Carl H. WWII: Flying the B-26 Marauder over Europe. Blue Ridge Summit, Pennsylvania: McGraw-Hill/TAB Books, 1980. .
 Nowicki, Jacek and Andre R. Zbiegniewski. Martin B-26, Vol. 1 (Militaria 137) (in Polish). Warsaw, Poland: Wydawnictwo Militaria, 2001. .
 O'Mahony, Charles. "Me & My Gal: The Stormy Combat Romance Between a WWII Bomber Pilot and his Martin B-26." Wings, December 1994.
 Parshall, Jonathon and Anthony Tulley. Shattered Sword: The Untold Story of the Battle of Midway. Washington D.C.: Potomac Books, 2005. .
 Rehr, Louis S. and Carleton R. Rehr. Marauder: Memoir of a B-26 Pilot in Europe in World War II. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc, 2003. .
 Scutts, Jerry. B-26 Marauder Units of the Eighth and Ninth Air Forces. Botley, UK: Osprey Publishing Ltd., 1997. .
 Slessor, Sir John. The Central Blue. New York: Fredrick A. Praeger, Inc., 1957.
 Swanborough, F.G. and Peter M. Bowers. United States Military Aircraft since 1909. London: Putnam, First edition, 1963.
 Swanborough, Gordon and Peter M. Bowers. United States Navy Aircraft Since 1911. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1990. .
 Tannehill, Victor C. Boomerang, Story of the 320th Bombardment Group in World War II. Self-published.
 Tannehill, Victor C. The Martin Marauder B-26. Arvada, Colorado: Boomerang Publishers, 1997. .
 Trent, Jack. " 'Fat-Bottomed Girls': The Martin B-26 Marauder." Scale Aircraft Modeller, Volume 14, No. 7, July 2008.
 United States Air Force Museum Guidebook. Wright-Patterson AFB, Ohio: Air Force Museum Foundation, 1975.
 Wagner, Ray. The Martin B-26B & C Marauder (Aircraft in Profile No. 112). Windsor, Berkshire, UK: Profile Publications Ltd., 1965. Reprinted 1971.

External links

 Baugher, Joe. "Martin B-26 Marauder." Encyclopedia of American Aircraft.

 The Army Asked For A Miracle – The Answer Was The B-26 early 1943 article, photos of early B-26s
 B-26 Marauder Digital Collection at The University of Akron Archival Services
 b26.com Site dedicated to the crews that flew the Marauder

1940s United States bomber aircraft
B-26
Shoulder-wing aircraft
Aircraft first flown in 1940
World War II bombers of the United States
World War II medium bombers
Twin piston-engined tractor aircraft

Martin B-26 Marauder


L'Aston Martin AMR22 est la monoplace de Formule 1 engagée par l'écurie britannique Aston Martin F1 Team dans le cadre du championnat du monde de Formule 1 2022. Elle est pilotée par l'Allemand Sebastian Vettel et le Canadien Lance Stroll.

L'AMR22 est présentée le , au siège de l'écurie à Gaydon au Royaume-Uni, avant un essai de déverminage effectué le lendemain sur le circuit de Silverstone.

Résultats en championnat du monde de Formule 1

 *Le pilote n'a pas terminé la course mais est classé pour avoir parcouru 90% de la distance.

Notes et références

Liens externes

AMR22
Formule 1 en 2022

Aston Martin AMR22


Gabriyel (Kapriel) Efendi Noradunkyan (; 6 Kasım 1852 İstanbul - 1936 Paris), Hariciye Nazırlığı, Babıali Hukuk Müşavirliği gibi yüksek düzeyde görevlerde bulunmuş Ermeni asıllı Osmanlı diplomat ve devlet adamı. Ayrıca Paris Barış Konferansı ve Lozan Barış Konferansı'nda Ermenileri temsil etmiştir.

Yaşamı
Gabriyel Noradunkyan Efendi 6 Kasım 1852 tarihinde İstanbul'un Üsküdar ilçesindeki Selamsız semtinde doğdu.  100 yılı aşkın süreyle Ekmekçibaşı unvanını taşıyan İstanbullu tanınmış Noradunkyan ailesinin soyundandır. 1807 Yeniçeri ayaklanmasında yeniçeriler tarafından öldürülen Tophane Ekmekçibaşısı Harutyun Amira Noradunkyan'ın torunudur.

Saint Joseph Lisesi'ni bitirdikten sonra Babıali Tercüme odasına girdi. 1871'de Paris'e üniversite eğitimi için gönderildi. Sorbonne Üniversitesi'nde hukuk ve siyaset bilimi okudu. Öğrencilik yıllarında Paris'teki Osmanlı Büyükelçiliği'nde çalıştıktan sonra 1875 yılında İstanbul'a geri döndü. Bâbıâli'de divan kâtipliği yaptı ve Hariciye Nazırlığında çeşitli görevlerde çalıştı.  Osmanlı Devleti'nin büyük bir yenilgiye uğradığı 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında sınır komisyonlarında çalıştı. 1881'de Karadağ'a konsolosluk sekreteri olarak gönderildi. 1883'ten Hariciye Nezareti hukuk müşavirliğine atandı. 29 yıl boyunca bu görevde kaldı. Bu yıllar içerisinde dört ciltlik bir seri hâlinde yayımladığı Osmanlı Devleti'nin uluslararası anlaşmaları, araştırmacılar tarafından bugün de kullanılan bir başvuru kaynağıdır.

Gabriyel Noradunkyan II. Meşrutiyet'in ilanından sonra 1908 yılının Ağustos ayında Nafıa ve Ticaret Nazırlığı'na getirildi. Aynı yılın Aralık ayında da Meclis-i Ayan üyeliğine de atandı. Bu görevde 1910 yılının Ocak ayına kadar kaldı. 22 Temmuz 1912'de kurulan Ahmet Muhtar Paşa hükûmetinde (Büyük Kabine) Hariciye Nazırlığına getirildi. İki ay sonra çıkan Balkan Savaşı'nın diplomatik cephesini yönetti. 29 Ekim 1912'de kurulan Kâmil Paşa hükûmetinde de aynı görevde kaldı. 23 Ocak 1913'te Bâb-ı Âli Baskını ile hükûmetin devrilmesi üzerine görevden ayrıldı. 1913'te kurulan İttihat ve Terakki hükûmeti döneminde Balkan Savaşları'ndaki rolü nedeniyle eleştirilere maruz kalınca İstanbul'dan ayrılıp Paris'e yerleşti.

Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşında uğradığı yenilgiden sonra toplanan Paris Barış Konferansına katılarak Ermenilere Osmanlı topraklarından bir pay verilmesi için çalıştı. Daha sonra Lozan Barış Konferansı görüşmeleri sırasında Ermeni haklarını gündeme getiren Boğos Nubar Paşa'nın önderlik yaptığı "Ermeni Ulusal Heyeti"nin üyelerindendi. Lozan sonrasında siyaseti bırakarak Ermeni Hayırseverler Birliği ile Ermeni Yardım Fonu'nun fahri başkanlığını yaptı. 1936'da Paris'te öldü.

Noradunkyan Efendi Osmanlı Devleti'nde nazırlık yapan 13'üncü ve Hariciye Nazırlığı (Dışişleri Bakanlığı) görevinde bulunan üçüncü ve son gayrımüslimdir. Daha önce Hariciye Nazırlığı yapan gayrimüslimler Aleksandros Karatodori Paşa (1878-1879) ve Sava Paşa (1879-1880) idi.

Kaynakça

Osmanlı Ermenileri
Hariciye nâzırları
1852 doğumlular
1936 yılında ölenler
Üsküdar doğumlular
Saint Joseph Fransız Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri

Gabriel Noradunkyan


John Adey Repton (1775-1860) est un architecte anglais.

Biographie
John Repton est le fils de Humphry Repton, né à Norwich, Norfolk, le 29 mars 1775, et fait ses études au lycée d'Aylsham et plus tard dans un bureau d'architecte de Norwich. De 1796 à 1800, il est l'assistant de John Nash de Carlton House, le grand architecte londonien, puis il rejoint son père à Hare Street près de Romford, Essex, préparant des conceptions architecturales en complément de jardins paysagers .

En 1822, John Repton part à l'étranger et est consulté professionnellement à Utrecht et à Francfort-sur-l'Oder. Par la suite, il restaure le siège du comte De La Warr à Buckhurst Park, près de Royal Tunbridge Wells. Avant 1835, lorsqu'il envoie des projets pour les nouvelles Chambres du Parlement, il se retire à Springfield près de Chelmsford ; et travaille comme architecte sur l'église de Springfield en 1843. Il est élu FSA en 1803 et contribue fréquemment à Archæologia. Les deux dernières de ces communications traitent de la coiffure masculine et féminine en Angleterre de 1500 à 1700. Un autre article curieux, « sur la barbe et la moustache, principalement du  au  siècle », qui est lu devant la Society of Antiquaries, mais non publié, est imprimé aux frais de Repton en 1839 (Londres, 8vo). En 1820, il montre son talent d'antiquaire dans la production d'un « roman à l'ancienne », intitulé A trewe Hystorie of the Prince Radapanthus, dont il imprime quatre-vingts exemplaires en très petit format. Son nom ne figure pas sur la page de titre, mais peut être épelé à partir des lettres initiales en tournant les pages. De nombreux articles de lui paraissent dans The Gentleman's Magazine de 1795 et dans le British Archæological Association's Journal (cf. xvii. 175-80). En 1816, il contribue une série de dessins de la Cathédrale de Norwich à John Britton 's Cathedral Antiquities of Great Britain . Il est sourd depuis l'enfance et meurt célibataire à Springfield le 26 novembre 1860 .

Références

   This source cites:
 Gent. Mag. 1818, i. 372–3, 648, ii. 102;
 Allibone's Dict. of Engl. Literature;
 Ann. Biogr. for 1819, pp. 285–310;
 Dict. of Architecture, vii. 29;
 Cunningham's London (ed. Wheatley), ii. 329, iii. 191.

Bibliographie

   945 pages Éditeur : Hacker Art Books ; Édition en fac-similé (juin 1972) ; .
 Gothein, Marie. Geschichte der Gartenkunst . Munich : Diederichs, 1988 .

Liens externes

Membre de la Society of Antiquaries of London
Architecte anglais
Décès en novembre 1860
Naissance en mars 1775
Décès à 85 ans

John Adey Repton


Max Brod (d. 27 Mayıs 1884, Prag – ö. 20 Aralık 1968, Tel Aviv), Yahudi kökenli Alman yazar, bestekâr ve gazetecidir.

Günümüzde Çekyanin başkenti olan, fakat o zamanlar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ın Bohemya bölgesine bağlı olan Prag'da doğmuştur. Kendisi çok üretken bir yazar olmasına rağmen daha çok Franz Kafka'nın yakın arkadaşı, biyograficisi ve kitaplarını yayınlayan kişi olarak tanınmaktadır.

Max Brod aynı zamanda önemli bir yazar, bir çevirmen ve bestekârdır. Ayrıca önemli bir yazar olan Franz Werfel'i de keşfeden kişidir.

Yaşamı
Babası bir bankacıydı, annesi ise kendini çocuklarına ve onların eğitimlerine adayan bir kadındı. İlk gittiği okul Almanca konuşulan bir Yahudi okuluydu. Bu okulda ileride yakın arkadaşı olacak olan Felix Weltsch le tanıştı ve ikisi liseyi de Stephans Cimnazyum'da birlikte okudular. Üniversitede tercihini hukuk okumaktan yana kullandı ve Charles-Ferdinand Üniversitesi'ne devam etti. Çocukluğu ağır hastalıklarla ve annesinin ruhsal rahatsızlıklarıyla geçmiştir. Müzik onun yaşamında çok önemli bir rol oynamıştır, ailesi de müzikle çok yakından ilgilidir, tam bir opera dostudurlar. Babası genelde güçlü sesiyle Arien von Meyerbeer, Wagner vb. sanatçılardan söylerken, annesi genelde Verdi'nin "La Traviata'sını tercih etmiştir. Ailesinin müzikle bu kadar yakından ilgilenmesi, Max Brod'un ve kardeşleri Otto ve Sophie'nin müzikle ilgilenmelerinde çok önemli rol oynamıştır. Franz Kafka ile ilk kez 23 Ekim 1902'de Prag'da öğrencilerin istedikleri konuda fikir bildirebildikleri, tartışmalara katılabildiği bir toplantıda karşılaşmıştır. Brod o toplantıda Arthur Schopenhauer üzerine bir konuşma yapmaktaydı, Kafka da oradaydı ve bütün konuşmayı hiçbir oturumu kaçırmadan takip etti,konferanstan sonra Brod'un yanına gitti ve evine kadar ona eşlik etti.Aralarındaki sohbetin bu denli uzun sürmesinin nedeninin; Brod'un Nietzsche'yi sahtekar olarak nitelemesi ve buna karşılık bu düşünüre karşı bir hayranlık besleyen Kafka'nın bunu kabullenememesi olduğu bilinmektedir.Aralarındaki dostluk bu tartışmayla başlamıştır.

Daha sonraki günlerde de sık sık buluştular, zamanla çok iyi iki dost oldular. Kafka, Brod'un ailesinin yanında misafir olarak kalmaya başladı ve orada ilk sevgilisi ve nişanlısı olacak olan Felice Bauer ile tanışmıştır.
Max Brod, Kafka'nın aksine o dönem çabucak tanınıp önemli bir yazar olmuştur.

Henüz 24 yaşındayken Brod dördüncü kitabı olan Nornepygge Şatosu'nu yayımladı. Bu eser Berlin edebiyat çevresinde Ekspresyonizmin en usta eseri olarak kabul gördü. Bu ve bunun gibi birçok eseriyle Brod kısa zamanda Almancanın konuşulduğu edebiyat çevrelerinde tanınan bir kişi oldu.

Brod edebiyatın yanı sıra müzikle de yakından ilgilendi, Leoš Janáček gibi usta bir sanatçıyla birlikte çalıştı ve önemli opera eserleri seslendirdi. Ayrıca Brod sanatçılara destek vermeyi sürdürdü. "Aslan Asker Şvayk"ın Çek yazarı Jaroslav Hašek e verdiği destek ile onun ününün daha da artmasına olanak sağladı. Ayrıca Çek besteciler Bedrich Smetana ve Leoš Janáček'in operalarının librettolarını Almancaya çevirmesi ve Leoš Janáček'in biyografisini yazması iki büyük bestecinin de ülkeleri dışında daha fazla tanınmalarına yardımcı oldu. Kafka ise o dönemde göz önünde olan popüler biri değildi. Brod, Kafka'nın önemli eserleri olduğunu ve daha da iyi eserler yazabileceğini biliyordu, bu yüzden Kafka'ya hep yol gösteren, ona cesaret veren, Kafka'nın yaşamında en önemli yere sahip olan kişi oldu. 1907 yılında üniversiteden mezun olduktan sonra edebiyatla ilgilenmesine olanak sağlayacak rahatlıkta olan işi sayesinde çalışmalarını sürdürdü ve o dönem çıkarttığı Arkadia Yıllığı adlı dergide Kafka'nın ilk öykülerini yayımladı. Kafka ile birlikte İtalya, Almanya, Fransa ve İsviçre gibi ülkelere geziler yaptılar ve ortak bir eser yazmayı planladılar. Fakat dünya görüşlerindeki farklılık nedeniyle bunun mümkün olmadığı düşünülmektedir. Büyük ihtimalle de Kafka'nın günlük tutmasını sağlayan kişi de Max Brod'dur.1912 yılından itibaren Martin Buber'in etkisiyle aktif bir Siyonist oldu.Yaşamının sonuna kadar Yahudilerin Ortadoğu'da bir devlet kurma ve özgür olarak yaşama ideallerini savundu ve destekledi. Bu amaca hizmete eden Paganism, Christianity, Judaism: A Credo, Race Theory and Judaism, The Music of Israel gibi eserler yazdı. 1913 yılında evlendi ve 1924 yılında posta dairesindeki işinden ayrıldı ve bağımsızlığını ilan eden Çekoslovakya'da basın ve bilgilendirme bürosunda işe başladı. Bu yıl yakın dostu Kafka'yı kaybetti ve bu ölüm ile sıkı bir çalışma programına girdi. Amacı Kafka'nın eserlerini düzenlemekti. Bu düzenlemeleri yayımlamaya uygun şekilde yaparken bir yandan da Prager Tagblatt gazetesinde sanat ve tiyatro eleştirileri yazıyordu. Düzenlemelerin bitenlerini geciktirmeden yayımlatmaya başladı ve bu yayımlamalar 1937 yılına değin sürdü. 1937'de Kafka'nın ilk biyografisini yazdı ve yazım hayatına Nazilerin Çekoslovakya'ya kadar dayanması ve Yahudi kıyımı yapmaları nedeniyle 1939 yılında karısıyla birlikte ülkesinden kaçtı ve Filistin topraklarına gitti, orada Tel Aviv kentine yerleşti. Ölümüne kadar sonradan adı İsrail Ulusal Tiyatrosu olan Habimah'ta drama danışmanlığı yaptı. 1942 yılında karısını kaybetti. 1948 yılında Tel Aviv Belediyesi tarafından verilen Bialik Ödülü'ne layık görüldü.

Kafka'nın Brod'a Vasiyeti
Kafka 1924 yılında ölmüş ve Brod'a vasiyeti olarak, yazdığı edebi eserleri yakıp yok etmesini söylemiştir; fakat Brod, Kafka'nın vasiyetini yerine getirmek yerine onun yaşamının ve eserlerinin bütün dünya tarafından tanınmasının gerektiğini düşünmüştür. Brod Kafka'yı "Zamanımızın en büyük yazarı" olarak gördüğünden Kafka'nın eserlerini yayımlamaya karar vermiştir.
1925 yılından itibaren Brod, Kafka'nın roman parçalarını yayımlamaya başlamış ve ileriki 30 yıl içinde Kafka'nın biyografisiyle birlikte birçok eserini yayımlamıştır. Brod Kafka için söylenen "Kafkaesk" kavramından nefret ediyordu; çünkü Kafka'yı en iyi tanıyan kişi oydu ve Kafka kesinlikle bu tanıma uymuyordu.

Müzik Yaşamı ve Ölümü
Brod, hukukun yanı sıra tam bir müzik adamı, bestekâr ve piyanistti. Brod 1950'li yıllara kadar bestelerine devam etmiş ve önemli bestelere imza atmıştır.

1938 yılından 1947 yılına kadar Brod neredeyse hiçbir şey yayımlamamıştır, karısının ölümü onu olumsuz yönde etkilemiştir.
Brod 1968 yılında Batı Almanya'ya yaptığı bir seyahatten Tel Aviv'e dönerken hayatını kaybetti, ölümüne kadar Tel Aviv'de serbest yazar, gazeteci ve Habimah ulusal tiyatrosunda dramaturg olarak çalışmıştır.

Brod'un ölümünden sonra geriye kalanlar (bunların içinde aynı zamanda Kafka'dan geriye kalanlar da bulunmaktadır) sekreterinde ve Brod'un yaşamına yön veren Esther Hoffe'de kalmıştır. Prag'daki Yahudi mezarlığında Kafka'nın mezarının karşısında Max Brod için yapılmış bir anıt vardır.

Kaynakça

Alman roman yazarları
Brod, Max
Brod, Max
Yahudi asıllı Almanlar
Alman besteciler
Alman piyanistler
Alman gazeteciler
Yahudi yazarlar
Alman çevirmenler
Prag doğumlu yazarlar

Max Brod


Comorernes præsidenter er det øverste statsoverhoved på øgruppen Comorerne, præsidentposten blev oprettet efter øgruppen opnåede uafhængighed fra Frankrig i 1975.

Liste over Comorernes præsidenter

Eksterne henvisninger
World Statesmen - Comorerne

Lister over præsidenter

Comorernes præsidenter


Divizia 5 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic care s-a constituit la 27 august 1916, prin mobilizarea unităților sale existente la pace. Divizia  a făcut parte din organica Corpului III Armată. La intrarea în război, Divizia 5 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă Petre Frunză. Divizia a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 27 august 1916 - 11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie la mobilizare

Campania anului 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Divizia 5 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă Corpului III Armată, alături de Divizia 6 Infanterie. Corpul III Armată era comandat de generalul de divizie Constantin Tănăsescu, eșalonul ierarhic superior fiind Armata 2, comandată de generalul de divizie Alexandru Averescu.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 5 Infanterie
Regimentul 3 Vânători
Brigada 9 Infanterie
Regimentul Prahova No. 7
Regimentul Mircea No. 32
Brigada 10 Infanterie
Regimentul Buzău No. 8
Regimentul Râmnicu Sărat No. 9
Brigada 35 Infanterie
Regimentul 50 Infanterie
Regimentul 64 Infanterie
Brigada 5 Artilerie
Regimentul 7 Artilerie
Regimentul 19 Artilerie

Reorganizări pe perioada războiului

În prima jumătate a anului 1917, Divizia 5 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Divizia a fost inclusă în compunerea de luptă a Corpului III Armată, alături de Divizia 13 Infanterie și Divizia 14 Infanterie. Corpul III Armată era comandat de generalul de brigadă Constantin Iancovescu, eșalonul ierarhic superior fiind Armata 1.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:>
Divizia 5 Infanterie
Regimentul 3 Vânători
Brigada 9 Infanterie
Regimentul 7 Infanterie
Regimentul 32 Infanterie
Brigada 10 Infanterie
Regimentul 8 Infanterie
Regimentul 9 Infanterie
Brigada 5 Artilerie
Regimentul 7 Artilerie
Regimentul 19 Obuziere
Compania divizionară de mitraliere
Divizionul de cavalerie
Batalionul 5 Pionieri

Comandanți
Pe perioada desfășurării Primului Război Mondial, Divizia 5 Infanterie a avut următorii comandanți:

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Bătălia de la Mărășești
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Unități militare române din Primul Război Mondial

Divizia 5 Infanterie (1916-1918)


ولاية الموصل  هي إحدى ولايات الدولة العثمانية، تشكلت عام 1879 في الشمال من ولاية بغداد وظلت قائمة حتى عام 1918. قالت شعبة الاستخبارات البحرية البريطانية إن أكثر سكانها من الكرد وضمت مناطق كركوك وأربيل والسليمانية.

التاريخ
تأسست ولاية الموصل في عام 1879 وضمت ثلاثة سناجق أو ألوية هم الموصل وكركوك والسليمانية، وتشكل فيما بعد لواء أربيل.

في نهاية الحرب العالمية الأولى، حاول العثمانيين إجراء اتصالات مع القادة الكرد والتركمان في المنطقة في محاولة لاستعادة ولاية الموصل، وأرسلوا أعدادًا كبيرة من الضباط العسكريين العثمانيين السابقين ولا سيما من أصول كردية كمبعوثين للشيخ محمود الحفيد الذي حكم مناطق واسعة من جنوب كردستان انذاك، وإلى شخصيات تركمانية أخرى لإقناعهم بالبقاء تحت حكم الدولة العثمانية. إلا أن الكرد عملوا من أجل تمرير قرار من شأنه أن يتضمن تنفيذ بنود معاهدة سيفر، والتي نصت على تشكيل دولة كردستان المستقلة على مرحلتين. وأرسلوا الجنرال شريف باشا كمبعوث إلى باريس للاتصال بالمشاركين في مؤتمر فرساي الذي عقد في نهاية الحرب العالمية الأولى.

بدأت الإدارة البريطانية المسؤولة عن العراق وجنوب كردستان العمل على ضم ولاية الموصل إلى المملكة العراقية المنشأة حديثًا والتي كانت تتألف من ولايتي بغداد والبصرة فقط، من خلال تنظيم استفتاء عام 1921 لتحديد ما إذا كان فيصل الأول مقبولاً كملك. رفض أهالي أربيل ورواندز والغالبية العظمى من أهالي منطقة كركوك الاقتراح بينما رفضت مناطق كردية أخرى لا سيما منطقة السليمانية حتى المشاركة في الاستفتاء ورفضت الانضمام إلى العراق تحت الانتداب البريطاني. ومع ذلك قررت عصبة الأمم في جمعيتها السابعة والثلاثين في 16 ديسمبر عام 1924 في جنيف، ضم جميع الأراضي الواقعة تحت "خط بروكسل" إلى المملكة العراقية لتلحق مناطق ولاية الموصل بالمملكة في عام 1925.

السكان

انظر أيضا
 مشكلة الموصل
 تاريخ الموصل
 سنجق الموصل

المراجع

العراق العثماني
انحلالات سنة 1918 في الدولة العثمانية
تأسيسات سنة 1878 في الدولة العثمانية
تاريخ الجزيرة الفراتية
تاريخ الموصل
دول وأقاليم انحلت في 1918
دول وأقاليم أسست في 1878
ولايات عثمانية في آسيا

ولاية الموصل


أسدي الطوسي (اسمه الكامل: أبونصر أحمد بن منصور الطوسي) من شعراء الفرس، مؤلف گرشاسب نامه ومؤلف فرهنگ اسدي أقدم القواميس اللغة الفارسية. فلما رقد الفردوسي علي فراش الموت في طوس كانت أربعة آلاف بيت من الشاهنامة ما زالت باقية لم يكملها، فتولي الأسدي إكمالها وإنها الأبيات التي تبدأ بالفتح الإسلامي لإيران وتنتهي بانتهاء الكتاب. وشهرة الأسدي راجعة إلي أنه هو الذي أكمل وأحكم شعر المناظرة وقد يقال أنه هو الذي أبدعه. وان الأسدي نظم خمس منظومات من هذا النوع من شعر المناظرة هي:
 مناظرة بين المسلم والمجوسي (گفت وگوی مغ ومسلمان)
 مناظرة بين السماء والأرض (گفت وگوی آسمان وزمين)
 مناظرة بين الرمح والقوس (گفت وگوی نیزه وكمان)
 مناظرة بين الليل والنهار(گفت وگوی شب وروز)
 مناظرة بين العربي والفارسي(گفت وگوی پارسی وتازی)

و لا شك أن شهرته في قول الشعر راجعة إلي نظمه لملحمة گرشاسب نامه. وهذه الملحملة مقسمة إلي سبع مقالات.
 كرشاسب البهلوان (گرشاسب پهلوان)
 جمشيد في سيستان (جمشيد در سيستان)
 كورنگ شاه
 شيدسب شاه
 كرشاسب في الهند
 كرشاسب في التوران
 كرشاسب في الإفريقية

و كان الأسدي من إصدقاء الفردوسي وأبناء بلدته وما في سنة 428 هجرية.

مراجع

أدب فارسي
أشخاص من طوس
إيرانيون في القرن 11
شعراء اللغة الفارسية
شعراء فرس
شعراء فرس في القرن 11
كتاب القرن 11
مواليد 999
مواليد في طوس
وفيات 1072
وفيات في تبريز

أسدي الطوسي


Skopaljska Gračanica je rimokatolička župa u Skopaljskoj dolini, Bosna i Hercegovina. Pripada bugojanskom dekanatu Vrhbosanske nadbiskupije.

Skopaljska Gračanica je smještena na rijeci Vrbas, na otprilike pola puta između Uskoplja i Bugojna. Župi pripadaju naselja: Donja Ričica, Dražev Dolac, Duratbegović Dolac, Gornja Ričica, Humac, Lužani, Pajić Polje, Pernice, Rosulje i Tihomišlje u uskopaljskoj općine te Gračanica, Humac, Jazvenik, Kordići, Okolišće, Skrte, Zanesovići i Zlavast u bugojanskoj općini. Župna crkva Srca Marijina nalazi se na Humcu, administrativno u bugojanskoj općini.

Patron župe je na blagdan Srca Marijina.

Povijest

Katoličku župu sv. Jeronima sa sjedištem u Gračanici utemeljio je 31. siječnja 1911. vrhbosanski nadbiskup Josip Stadler dekretom br. 178. Prva župna crkva izgrađena je 1912. godine. Nastala je izdvajanjem nekih naselja iz župa Bugojno, Kandija i Uskoplje, a osim njih susjedne župe su Bistrica i Otinovci. U to je vrijeme u župi živjelo 150 obitelji u 16 sela. Prvi župnik, od 1911. do 1914., bio je Stjepan Pašalić. Nakon njega dugogodišnji župnik (1914. – 1944.) bio je Ivan Ribićić. Pripreme za izgradnju druge župne crkve pokrenute su tijekom 1936. godine. Ipak, 1969. godine kada je župnikom bio vlč. Ante Bajić izgrađena je nova crkva posvećena Srcu Marijinu. Od 1969. do 1993. u župi djeluju časne sestre Družbe služavki Malog Isusa. Godine 1970. sagrađen je i novi župni stan.

Tijekom rata, pripadnici Armije RBiH su u drugoj polovici 1993. opljačkali i demolirali župnu crkvu, opljačkali i kasnije spalili župnu kuću i kuću časnih sestara od kojih su ostali samo zidovi. U tom razdoblju nastradala su kapelice i groblja u Donjoj i Gornjoj Ričici, Gračanici, Lužanima, Pajić Polju i Zlavasti. Većina župljana, Hrvata katolika, je protjerana, kuće su im opljačkane i spaljene. Dana 20. ožujka 1997. godine, pred dolazak pape Ivana Pavla II u Sarajevo, crkva je oštećena postavljanjem eksplozivne naprave pod zvonik koji je u potpunosti uništen. Počinitelji nikada nisu pronađeni. Početkom istog mjeseca demolirano je groblje na Humcu.

Župna crkva i župna kuća su obnovljeni 1998. zahvaljujući župljanima, njemačkoj biskupiji Limburg i talijanskoj biskupiji Brescia. Iste godine obnovljenu je crkvu blagoslovio kardinal Vinko Puljić čime je započeo povratak župljana. Stota obljetnica postojanja obilježena je 13. kolovoza 2011. Tom prigodom je Hrvatska pošta Mostar tiskala prigodnu poštansku marku autora Blaža Batinića.

U župi postoji 11 grobalja u naseljima Donja Ričica, Gornja Ričica, Pajić Polje, Šubić (Zanesovići), Humac, Okolišće, Zlavast, Kordići, Lužani, Jazvenik i Pernice. U neka od njih se više nitko ne pokapa.

Trenutačno dužnost župnika obavlja vlč. Ilija Ivoš.

Broj župljana

Prema Šematizmu s podacima za 1931. u župi Skopaljska Gračanica je bilo 1456 katolika u 15 naselja. U Šematizmu iz 1961. s podacima za 1959. godinu zabilježeno je kako je u župi bio 2001 katolik.

U župi Skopaljska Gračanica 1991. godine živjelo je 2968 župljana. Godine 2001., kao posljedica događanja tijekom 1990-ih, u župi je živjelo 765 župljana, dok je 2010. župa imala 889 župljana.

Izvori

Vanjske poveznice

 Skopaljska Gračanica: Župa Srca Marijina

Vrhbosanska nadbiskupija
Uskoplje
Bugojno

Skopaljska Gračanica


La mano es un monumento en memoria de los suecos que murieron durante la guerra civil española. Se encuentra en Katarinavägen en Södermalm, en el centro de Estocolmo. El monumento fue diseñado por el artista Liss Eriksson, y realizado por él mismo junto con el escultor George Lange y se terminó en 1977. En el pedestal se lee lo siguiente:

Referencias

Enlaces externos

Estocolmo
Brigadas Internacionales
Esculturas de 1977
Suecia en 1977
Esculturas de Suecia del siglo XX
Manos en el arte

La mano (escultura)


Le Mexique participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa douzième participation à des Jeux d'hiver.

La délégation est très restreinte avec un seul skieur en fauteuil, Arly Velásquez.

Compétition

Ski alpin

Arly Velásquez, skieur assis (LW10-1), a déjà participé aux jeux paralympiques de Vancouver en 2010, Sotchi en 2014 et Pyeongchang en 2018. Il sera aligné cette année en slalom géant.

Velasquez s'est cassé le dos dans un accident de vélo de montagne en 2001. Après avoir essayé de nombreux sports en fauteuil roulant, comme le lancer du poids, le basketball et le tennis, il s'est converti au monoski.

Notes et références

Articles connexes
 Jeux paralympiques d'hiver de 2022
 Mexique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Mexique aux Jeux paralympiques

Mexique
2022
Jeux paralympiques d'hiver

Mexique aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022


L'unité d'intervention opérationnelle rapide, communément abrégée KORD, est une unité spéciale de la police nationale d'Ukraine conçu pour répondre à des situations d'urgence, dont le niveau est si élevé et complexe qu'il peut dépasser les capacités d'autres forces de réaction rapide ou d'unités opérationnelles de recherche.

Missions
Parmi les principales missions de KORD sont:

 Développer, préparer et mener des opérations spéciales pour capturer des criminels dangereux ;
 Réprimer les crimes commis par des membres de groupes criminels ;
 Libération d'otages ;
 Fournir un soutien de force dans la conduite d'actions de recherche opérationnelle ;
 Fournir un soutien aux autres unités de police pour assurer une puissance de feu supérieure sur les contrevenants ;
 Participer aux opérations antiterroristes menées par le Centre antiterroriste du Service de sécurité de l'Ukraine ;
 Étudier, résumer l'expérience nationale et étrangère, ainsi que les méthodes de travail d'unités étrangères similaires dans ce domaine;
 Assurer la mise en œuvre des mesures de sécurité pour les personnes impliquées dans des procédures pénales

Historique

Le KORD est impliqué dans les combats lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, tendant une embuscade aux chars et BMP russes.

L'unité est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministère de l'Intérieur (Ukraine)
 Garde nationale de l'Ukraine
 Police nationale ukrainienne

Liens externes

Défense et sécurité en Ukraine
Unité ou formation militaire créée en 2016
Unité militaire de la guerre russo-ukrainienne

Unité d'intervention opérationnelle rapide


Kazuyoshi Mikami (født 29. august 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe, Yokohama F. Marinos og Omiya Ardija.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuyoshi Mikami


Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge (udgivet i Amerika som Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales) er en amerikansk fantasy/action film, som  er instrueret af Joachim Rønning og Espen Sandberg med manuskript af Jeff Nathanson, og Jerry Bruckheimer som producer. Johnny Depp, Kevin McNally og Geoffrey Rush genforenes i rollerne som henholdsvis Jack Sparrow, Joshamee Gibbs og Hector Barbossa. I den femte film dukker også nye karakterer op, bl.a. Armando Salazar, Henry Turner og Carina Smyth, der bliver spillet af henholdsvis Javier Bardem, Brenton Thwaites og Kaya Scodelario. I filmen vender også Orlando Bloom og Keira Knightley tilbage i deres vante roller - Will Turner og Elizabeth Swann, der ikke var med i den forrige film.

Filmen  er den femte i Pirates of the Caribbean serien og efterfølgeren til Pirates of the Caribbean: I Ukendt Farvand fra 2011.

Filmholdet har udtalt, at filmens manuskript og fremføring, er inspireret af seriens første film - Pirates of the Caribbean: Den Sorte Forbandelse. Forarbejdet startede kort tid før udgivelsen af I Ukendt Farvand i foråret 2011.

I første kvartal af 2013, blev Jeff Nathanson hyret til at skrive et nyt manuskript, hvor han denne gang efter sigende har måttet samarbejde med skuespilleren Johnny Depp.

Oprindeligt skulle filmen udgives i 2015, men på grund af uenigheder omkring manuskriptet og et utilstrækkeligt budget, blev filmens udgivelse udskudt til sommeren 2016 og sidenhen til sommeren 2017. Filmen er optaget i Australien fra februar 2015, eftersom de australske myndigheder tilbød Disney 126 millioner danske kroner, som et økonomisk incitament til at filme i Australien.

Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge blev i Amerika udgivet i Disney Digital 3-D, Real 3D og IMAX 3D format den 26. maj 2017, mens den herhjemme fik premiere i biograferne og i udvalgte IMAX-biografer den 7. juli 2017. Filmen modtog en del kritik for dens komplicerede og kringlede handling der kunne minde meget om de forrige film, hvorimod skuespillernes præstationer, effekter og musikken blev taget godt imod af anmelderne. Denne verdensomspændte film er indtil videre den sjette mest indtjenende film i 2017, med en indtjening i omegnen af 4,9 milliarder danske kroner.

Eksterne henvisninger

Salazar's Hævn
Amerikanske film fra 2017

Pirates of the Caribbean: Salazar's Hævn


كارل زيس  صانع أدوات بصرية فائقة الوضوح والجودة من مواليد (11 سبتمبر 1816) معروف أكثر بشركة كارل زيس للأدوات البصرية، زيس قام بمساهمات عدة في صناعة العدسات، تلك المساهمات ساعدت في صناعة العدسات الحديثة، بدأت شهرة زيس كصانع عدسات بارع عندما قام بصناعة عدسات عالية الجودة ذات
فتحة واسعة النطاق تسمح بوجود صور براقة، في البداية عمل زيس في صناعة الميكروسكوبات، ولكن عندما أخترعت الكاميرا، قامت شركته بصناعة عدسات عالية الجودة للكاميرات، توفى كارل زيس في (3 ديسمبر 1888)

شبابه
بدا زايس حياته في ألمانيا حيث ذهب ل مدرسة نحوية و تعلم التلمذة الصناعية على يد الدكتور فريدريش كورنر, ميكانيكي, و اعد محاضرات عن الرياضيات.الفيزياء تجريبية

مراجع

أشخاص من ساكس فايمار أيزيناخ
أشخاص من فايمار
أصحاب أعمال ألمان في القرن 19
خريجو جامعة يينا
صانعو أدوات علمية
علماء الفيزياء البصرية
مجهريون
مواليد 1816
مواليد في فايمار
مؤسسو شركات ألمان
وفيات 1888
وفيات في ينا

كارل زايس


Pawtucket may refer to:

 Pawtucket, Rhode Island
 Pawtucket Falls (Massachusetts), Lowell, Massachusetts
 Pawtucket tribe
 Two ships named USS Pawtucket
 Pawtucket Brewery, fictional brewery on the television series Family Guy

Pawtucket


Manuel Antonio Noriega Moreno (; ) a fost un politician și militar panamez. A instaurat o Juntă militară în Panama din 1983 până în 1989, când a fost înlăturat de la putere de trupele Statelor Unite în timpul invaziei în Panama.

Din 1950 până cu puțin timp înainte de invazia SUA, Noriega a lucrat îndeaproape cu Agenția Centrală de Informații (CIA) din SUA, fiind una dintre cele mai apreciate surse de informații ale CIA, precum și unul dintre principalele canale de export ilicit de arme, de echipament militar și de fonduri destinate sprijinirii de către SUA a forțelor contra-insurgență în America Centrală și de Sud. Noriega a fost, de asemenea, un important traficant de cocaină, lucru de care serviciile secrete americane erau conștiente de ani de zile, dar i-au permis pentru că le era util în acțiunile lor militare secrete din America Latină.

În 1988, Noriega a fost pus sub acuzare de către Statele Unite pentru trafic de droguri în Miami, Florida. În timpul invaziei SUA din Panama, din 1989  a fost înlăturat de la putere, capturat, reținut ca prizonier de război și dus în Statele Unite. Noriega a avut opt capete de acuzare de trafic de droguri, șantaj și spălare de bani, în aprilie 1992. Pe 16 septembrie 1992, el a fost condamnat la 40 de ani de închisoare (care mai târziu a fost redusă la 30 de ani).

Pedeapsa cu închisoarea în SUA  s-a încheiat în septembrie 2007; în urma cererii de extrădare din partea atât a Panama cât și a Franței, având  condamnări în contumacie, pentru omor în 1995 și spălare de bani în 1999, Franței i-a fost aprobată extrădarea lui Noriega în aprilie 2010. A ajuns la Paris, pe 27 aprilie 2010, și după reluarea procesului, care este o regulă în Franța după orice sentință în contumacie, a fost găsit vinovat și condamnat la șapte ani de închisoare în iulie 2010. O eliberare condiționată i-a fost acordată pe data de 23 septembrie 2011, pentru a fi extrădat și a ispăși 20 de ani de închisoare în Panama. S-a întors în Panama pe 11 decembrie 2011. A decedat la 29 mai 2017.

Cariera
Născut în Ciudad de Panamá (Panama City), Noriega a fost un soldat de carieră format la Școala Militară din Chorrillos din Lima, Peru. El a urmat, de asemenea, o formație specială pentru agenți de informații și contrainformații la School of the Americas în cadrul U.S. Army's Fort Gulick in Zona Canalului Panama în 1967, precum și un curs de operații psihologice (psyops) la Fort Bragg, Carolina de Nord. El a intrat în Garda Națională a Panama în 1967 și promovat locotenent în 1968. În lupta pentru putere care a urmat, inclusiv în tentativa de lovitură de stat din 1969, Noriega l-a sprijinit pe Omar Torrijos. A fost promovat locotenent-colonel și a fost numit de către Torrijos șef al serviciului de informații militare. Noriega susține că, în urma instrucțiunilor date de Torrijos, el a negociat o amnistie pentru aproximativ 400 de luptători de gherilă, cărora le-a permis să se întoarcă din exilul în Honduras și Costa Rica.

Torrijos a murit într-un accident de avion pe 31 iulie 1981. Colonelul Roberto Diaz Herrera, un fost asociat al lui Noriega, a susținut că adevărata cauză a accidentului a fost o bombă și că Noriega a fost în spatele asasinatului.

Omar Torrijos a fost urmat în funcția de Comandant al  Gărzii Naționale din Panama de către colonelul Matthew Flores Aguilar. Un an mai târziu, Flores Aguilar a fost urmat de Rubén Dario Paredes, iar Noriega a devenit șef de personal. Garda Națională a fost redenumită Forțele de Apărare Panameze. Paredes a demisionat din funcția de comandant pentru a candida la președinție, cedând postul de comandant al Forțelor de Apărare lui Noriega.

Implicarea CIA
Deși relația nu a devenit contractuală până în 1967, Noriega a lucrat cu Agenția Centrală de Informații (CIA) încă de la sfârșitul anilor 1950 până în anii 1980. În 1988, jurații din Tampa și Miami l-au inculpat pentru posesie de droguri.

Subcomitetul Senatului privind Terorismul, Traficul de Narcotice și Operațiunile Internaționale a concluzionat în 1988: "Activitatea generalului Manuel Antonio Noriega reprezintă una dintre cele mai grave eșecuri de politică externă pentru Statele Unite ale Americii. De-a lungul anilor 1970 și 1980, Noriega a fost capabil să manipuleze politica SUA față de țara lui, în timp ce, cu pricepere, acumula putere aproape absolută în Panama. Este clar că fiecare agenție guvernamentală din SUA care a avut o relație cu Noriega a închis ochii la faptele lui de corupție și de trafic de droguri, chiar dacă, pe parcurs, devenise un jucător-cheie în traficul de droguri săvârșit de Cartelul Medellin (din care un membru notoriu a fost "drug lord"-ul columbian Pablo Escobar)." Lui Noriega i s-a permis să stabilească "prima narcocleptocrație". Una dintre cele mai mari instituții financiare, pe care el o utiliza pentru a spăla bani, a fost Banca de Credit și Comerț Internațional.

În cadrul alegerilor prezidențiale din Statele Unite, candidatul democrat Michael Dukakis și-a atacat adversarul, pe vicepreședintele (și fostul Director al CIA) George H. W. Bush, acuzându-l pentru relația lui strânsă cu "lordul drogurilor Noriega".

Referințe

Nașteri în 1934
Decese în 2017
Panamezi
Șefi de stat din secolul al XX-lea

Manuel Noriega


LibriVox este un grup de voluntari mondiali care citesc și înregistrează texte din domeniul public, care creează audiobook-uri gratuite. Ele pot fi descărcate de pe site-ul lor web și de pe alte site-uri care găzduiesc biblioteci digitale pe internet. Grupul a fost fondat în 2005 de Hugh McGuire pentru a oferi o "distribuție audio a cărților aflate în domeniul public", iar obiectivul LibriVox este "să punem la dispoziție toate cărțile din domeniul public, gratuit, în format audio pe internet".

La 6 august 2016, proiectul avea 10.000 de texte înregistrate, iar în 2009-2017 producea aproximativ 1.000 de articole pe an. Cele mai multe produse sunt în limba engleză, dar sunt disponibile și multe lucrări în alte limbi. Există mai multe proiecte afiliate care furnizează conținut suplimentar. LibriVox este strâns legat de proiectul Gutenberg, de la care LibriVox primește câteva dintre textele sale, precum și de Internet Archive care găzduiește lucrările lor.

Statisticile Librivox în februarie 2019 sunt: număr total de lucrări catalogate: 12.545, lucrări catalogate luna trecută: 91; lucrări în alte limbi: 1.617, numărul de limbi străine în care sunt disponibile lucrările: 36; numărul de cititori: 9,078.

La sfârșitul anului 2018, cea mai vizualizată lucrare (6.6M) era Aventurile lui Tom Sawyer într-o înregistrare solo din 2006 a lui John Greenman.

Note

Legături externe

 LibriVox home page
 LibriVox Catalogue of Audio Books
 LibriVox la Internet Archive
 Cărți audio în limba română la LibriVox
Articole
 Xeni Tech story from NPR's Day to Day, "Amateur Audio Books Catch Fire on the Web"
 Reason Magazine: The Wealth of LibriVox (May 2007)

Site-uri web de cărți
Cărți audio
Fondări în 2005

LibriVox


An Eriocaulon palghatense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R. Ansari ngan Nambiyath Puthansurayil Balakrishnan. An Eriocaulon palghatense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon palghatense


{{Ficha de transporte público
|nombre          = Constitución - Mar del Plata - Miramar
|color_fondo     = #3E6AEE
|color_texto     = white
|logo            = Trenes Argentinos Operaciones.svg
|tamaño_logo     = 200px
|imagen          = Trenamardelplata.jpg
|tamaño_imagen   = 300px
|pie_imagen      = Vista de la Terminal Ferroautomotora de Mar del Plata en el año 2017
|tipo            =
|sistema         =
|ubicación       =Ciudad de Buenos Aires y Provincia de Buenos Aires, Argentina
|área_abastecida =
|inicio          = Constitución
|fin             = Miramar
|estaciones_principales =Temperley, Brandsen, Chascomús, Dolores, Maipú y Mar del Plata
|líneas          =Ferrocarril General Roca
|estaciones      =44
|paradas         =
|frecuencia      =
|estatus         =Entre Constitución y Mar del Plata, con servicio de pasajeros.Empalme a San Vicente inactivo para el servicio de pasajeros.Entre Mar del Plata y Miramar, abandonado y sin operaciones.
|pasajeros       =
|inauguración    = 1865
|reapertura      =
|propietario     =
|operador        = Trenes Argentinos Operaciones
|reporte_marca   =
|características =
|depósitos       =
|flota           =
|longitud        =450 km
|longitud_red    =
|longitud_vía    =
|vías            =
|ancho_vía       =1.676 mm
|electrificación =
|velocidad_máxima=
|elevación       =
|sitio_web     =
|mapa_bs         =

{{BS3||exKDSTe|||Miramar}}
}}
El Ramal Constitución - Mar del Plata - Miramar pertenece al Ferrocarril General Roca, Argentina.

 Ubicación
Parte desde la Estación Constitución en la Ciudad de Buenos Aires, ingresa en la provincia de Buenos Aires, atravesando los partidos de Avellaneda, Lanús, Lomas de Zamora, Almirante Brown, Presidente Perón, San Vicente, Brandsen, Chascomús, Lezama, Dolores, General Guido, Castelli, Maipú, Ayacucho, Mar Chiquita, General Pueyrredón y General Alvarado.

 Características
Es un ramal de la red secundaria interregional del Ferrocarril General Roca con una extensión de 450 km entre Constitución y Miramar.

Desde la estación Estación Chascomus, donde termina la sección local de pasajeros, hasta Miramar, las vías se encuentran concesionadas a la Provincia de Buenos Aires, siendo la empresa Trenes Argentinos Operaciones la operadora del ramal.

 Servicios
En la zona local del Gran Buenos Aires entre Constitución y Alejandro Korn, los servicios de pasajeros son prestados por la empresa Trenes Argentinos Operaciones. El tiempo normal de viaje entre cabeceras es de 54 minutos entre Constitución y Alejandro Korn (promedio= 44 km/h), y de 39 minutos entre Plaza Constitución y Glew (promedio= 45 km/h).

Los servicios de larga distancia se prestan entre Constitución y Mar del Plata por la empresa Trenes Argentinos Operaciones. En diciembre de 2009 la presidenta Cristina Fernández Kirchner inauguró la nueva Terminal Ferroautomotora de Mar del Plata, como parte de los festejos del «Bicentenario». La nueva terminal fue rebautizada con el nombre de «Eva Perón».FerrobairesLos trenes de la Unidad Ejecutora de la provincia de Buenos Aires circularon hasta agosto de 2015, momento en que un período inusual de lluvias dañó la infraestructura de varios puentes del ramal. Posteriormente, en julio de 2016, la empresa provincial fue suspendida por la gobernadora María Eugenia Vidal. Este servicio se prestaba con locomotoras GM GT22 y coches Hitachi de categorías Pullman y Primera, y además contaba con un coche comedor.Trenes Talgo IVEl servicio especial Constitución-Mar del Plata, con los nuevos trenes Talgo IV entró en operaciones el 29 de julio de 2011. Las Talgo IV, formaciones adquiridas, tienen pisos alfombrados, baños químicos, asientos reclinables y giratorios, coche cafetería, puertas interiores accionadas electroneumáticamente, luces centrales en los techos, aire acondicionado frío/calor, ventanas herméticas con doble vidrio, entrada para auriculares de sonido en cada uno de los asientos, pantallas de LCD y servicio de cáterin a bordo. Este servicio prestado por los trenes españoles fue suspendido en 2012, menos de un año después de su inauguración, debido a los constantes descarrilamientos y problemas técnicos que sufrían las formaciones, además de irregularidades con la empresa española y el alto costo de mantenimiento de dichos trenes.Trenes CNR'''

En 2015 se incorporaron trenes de origen chino, adquiridos a la empresa CNR. Las nuevas formaciones cuentan con locomotoras CNR CKD 8G y coches de pasajeros de categorías Primera y Pullman. Además, estas formaciones cuentan con un furgón generador y un coche comedor. Estos servicios se vieron suspendidos en agosto de 2015 debido a las inundaciones que dañaron parte del ramal, no obstante ya habían presentado algunos inconvenientes debido al mal estado de las vías a medio renovar.

En julio de 2017 estos servicios fueron restituídos, después de casi 2 años de suspensión debido a obras de mantenimiento de infraestructura y la construcción de un nuevo puente ferroviario sobre el Rio Salado. El servicio reinaugural cuenta con 12 paradas intermedias entre Constitución y Mar del Plata. Posteriormente, en diciembre de 2017, se agregó una nueva frecuencia directa entre ambas cabeceras, sin contar con paradas intermedias.

Estaciones

Imágenes

Véase también
 Ferrocarril General Roca
 Red ferroviaria argentina
 Ferrocarril del Sud

Referencias

Ramales del Ferrocarril General Roca
Ferrocarril en la provincia de Buenos Aires
Partido de Avellaneda
Partido de Lanús
Partido de Lomas de Zamora
Partido de Almirante Brown
Partido de Presidente Perón
Partido de San Vicente
Partido de Brandsen
Partido de Chascomús
Partido de Lezama
Partido de Dolores
Partido de General Guido
Partido de Castelli
Partido de Maipú
Partido de Mar Chiquita
Partido de General Alvarado
Partido de General Pueyrredón

Ramal ferroviario Constitución-Mar del Plata-Miramar


Santa Teresa Gallura (galurski: Lungòni, sardinski: Lungòne) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 40 metara i ima 5 277 stanovnika. Prostire se na 102,29 km². Gustoća naseljenosti je 52 st/km².Susjedne općine su: Tempio Pausania, Valledoria i Viddalba.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Santa Teresa Gallura


القانون الأمريكي لحماية النسخ  هو قانون ينظم حقوق وحماية النسخ للأعمال الإبداعية والفكرية في الولايات المتحدة الأمريكية.

هذا القانون هو جزء من القانون الفيدرالي وتمت المصادقة عليه من قبل دستور الولايات المتحدة الأمريكية.

يتم الإشراف على تنفيذ قانون حماية النسخ الأمريكي من قبل مكتب حماية النسخ الأمريكي الذي يتبع لمكتبة الكونغرس.

مراجع

وصلات خارجية
 مكتب حماية النسخ الأمريكي (باللغة الإنكليزية)

حقوق التأليف والنشر حسب البلد
حقوق النسخ والتأليف

قانون حقوق التأليف والنشر في الولايات المتحدة


مصلح جميل، فوتوغرافي وكاتب وصحفي سعودي. من مواليد 1975م. حصل على بكالوريوس في الفنون الفوتوغرافية - الاتصال الجماهيري وتخصص فرعي في الإنسانيات من الولايات المتحدة الأمريكية. درس الدراسات السينمائية والتصوير السينمائي في معهد أوكلاهوما للسينما وجامعة أوكلاهوما المركزية 2010.

عمل بجريدة الوطن السعودية مكتب الدمام، كمحرر ثقافي غير متفرغ منذ العام 2003. عمل أيضا بحريدة الحياة لفترة قصيرة في العام 2005م، ليتركها ويعود للوطن. يكتب منذ مطلع العام 2009 م زاوية اسبوعية تنشر كل اثنين في صحيفة الوطن بعنوان شرق غرب. بدء التصوير الفوتوغرافي نهاية العام 2000 وتعلمه بالممارسة والقراءة والالتحاق بالدورات المتخصصة في دبي وأستراليا، حتى قرر الدراسة الأكاديمية لفنون التصويرالفوتوغرافي في الولايات المتحدة الأمريكية.

يعتبر من السعوديين القلائل الذين يحملون شهادة البكلوريس في التصوير الفوتوغرافي. شارك في عدة معارض فوتوغرافية وفاز في عدة مسابقات فوتوغرافية، أهمها حصولة على المركز الأولى على مستوى جامعات أمريكا في مسابقة مجلة الصورة الأمريكية المخصصة لطلاب جامعات وكليات أمريكا في العام 2009م، كما حصل على جائزة أبها الثقافية في التصوير الفوتوغرافية 2003م.عمل كأول رئيس لنادي التصوير الفوتوغرافي بجمعية الثقافة والفنون بالدمام. كتب القصة القصيرة وشارك في عدة امسيات سردية وفوتوغرافية في بعض الاندية الأدبية وجمعيات الثقافة والفنون. حصل على عدة جوائز في مسابقات القصة القصيرة في بعض الاندية الأدبية السعودية.

التعليم

شهادة جامعية في الصيدلة، كلية العلوم الصحية بالدمام 1998م (تتبع حاليا جامعة الدمام).

بكالوريوس فنون فوتوغرافية، جامعة أوكلاهوما المركزية-أوكلاهوما 2010م.

دورات قصيرة متخصصة في التصوير في دبي، أستراليا، أمريكا.

الكتابة للسينما، التصوير السينمائي، معهد أوكلاهوما للسينما وكلية المجتمع بمدينة أوكلاهوما.

تخصص فرعي في الإنسانيات والدراسات السينمائية، جامعة أوكلاهوما المركزية، أوكلاهوما.

وصلات خارجية

•	موقعه

المصادر

فوزه بجائرة

صحفيون سعوديون
مواليد 1975

مصلح جميل


Die Segunda División 2003/04 war die 73. Spielzeit der zweithöchsten spanischen Fußballliga. Sie begann am 31. August 2003 und endete am 20. Juni 2004 mit dem 42. Spieltag. Meister wurde UD Levante.

Vor der Saison
Die 22 Mannschaften trafen an 42 Spieltagen jeweils zweimal aufeinander. Die drei besten Mannschaften stiegen in die Primera División auf. Die letzten vier Vereine stiegen ab.

Als Absteiger aus der Primera División nahmen Recreativo Huelva, Deportivo Alavés und Rayo Vallecano teil. Aus der Segunda División B kamen Algeciras CF, FC Cádiz, Ciudad de Murcia und FC Málaga B.

Abschlusstabelle

Nach der Saison
 Aufsteiger in die Primera División
 1. – UD Levante
 2. – FC Getafe
 3. – CD Numancia

 Absteiger in die Segunda División B
 19. – CD Leganés
 20. – UD Las Palmas
 21. – Rayo Vallecano
 22. – FC Algeciras

 Absteiger aus der Primera División
 Real Valladolid
 Celta Vigo
 Real Murcia

 Aufsteiger in die Segunda División
 Gimnàstic de Tarragona
 UE Lleida
 Pontevedra CF
 Racing de Ferrol

Torschützenliste

Weblinks
 Resultados Históricos Del Fútbol Español arquero-arba.futbolme.net
 Segunda División lafutbolteca.com

Einzelnachweise

2003/04
Fußballsaison 2003/04

Segunda División 2003/04


Hartwig Christian Wilhelm von Linstow (født 4. august 1810 på Frydenlund ved Vedbæk, død 22. oktober 1884 i Ratzeburg) var en dansk-tysk embedsmand.

Han var den ældste søn af forstmanden Wilhelm Bernhard von Linstow og dennes hustru Dorothea Margarethe Astrup. Linstows fader havde siden 1819 været kongelig jægermester i Hertugdømmet Lauenborg. Selv studerede han jura ved universiteterne i Berlin, München og Kiel. I 1833 bestod han sin juridiske eksamen ved en prøve i overretten på Gottorp Slot og blev auskultant i Hertugdømmet Lauenborgs forvaltning. Her blev Linstow udnævnt til assessor, senere regeringsråd og som sådan første assessor i det lauenborgske konsistorium.

Da Malmøkonventionen blev vedtaget i 1848, og Preussen overtog kontrollen med området, forblev Linstow i sit embede. I 1856 blev han Ridder af Dannebrog, og han var tillige Dannebrogsmand og kammerherre. Efter Preussens sejr i den 2. Slesvigske Krig indgik Linstow i den delegation, som mødte kong Wilhelm I ved grænsen som ny regent. Linstow efterfulgte Ludwig Ferdinand Graf von Kielmannsegg som regeringspræsident, og han blev også udnævnt til konsistorialpræsident. Kejserriget Østrig besatte da hertugdømmet ifølge fredstraktaten, men efter sejren over Østrig i 1866, blev hertugdømmet regeret i personalunion med Preussen. Da Kreis Herzogtum Lauenburg i 1876 blev endegyldigt indlemmet i Preussen, blev statens konsistorium opløst, og Linstow tog sin afsked.

Linstow ægtede den 17. maj 1839 Caroline Prahl-Carstens (født 13. juli 1812, død 18. februar 1855). Parret havde en søn.

Kilder
 Unsere Toten, i: Schleswig-Holsteinische Jahrbücher 1 (1884), s. 462.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der adeligen Häuser, 1901, anden årgang, s. 559.

Hartwig
Riddere af Dannebrog
Kammerherrer fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Tyskere i 1800-tallet
Jurister fra Tyskland
Embedsmænd fra Preussen

Hartwig von Linstow


Prema Powerteam je talijanska momčad koja se natječe u mnogim automobilističkim prvenstvima, a osnovali su je Angelo Rosin i Giorgio Piccolo 1983. Momčad se u FIA Formula 2 prvenstvu i FIA Formula 3 prvenstvu natječe pod imenom Prema Racing. Prema sudjeluje i u ADAC Formuli 4, Talijanskoj Formuli 4, Formula Regional European prvenstvu, Azijskoj Formuli 3 i Formula 4 UAE prvenstvu, dok se u prošlosti natjecala i u Euro Formuli 3, GP2 seriji, Europskoj Formuli 3, Formuli Abarth, Eurocup Formula Renault 2.0 i drugima.

Prema Powerteam je do danas osvojila 27 momčadskih naslova u raznim prvenstvima, te 32 vozačka naslova. Mnogi vozači Formule 1 vozili su za ovu momčad, između ostalih: Robert Kubica, Kamui Kobayashi, Charles Leclerc, Pierre Gasly, Esteban Ocon i Mick Schumacher. Prema je povezana s momčadi Scuderia Ferrari, te trenutno 5 od 9 vozača Ferrarijeve akademije za mlade vozače, vozi za Premu u raznim natjecanjima.

Naslovi

Vozački
Talijanska Formula 3

1990.  Roberto Colciago

1998.  Donny Crevels

1999.  Peter Sundberg

Talijanska Formula Renault

2001.  Ryan Briscoe

2003.  Franck Perera

2005.  Kamui Kobayashi

Euro Formula 3

2003.  Ryan Briscoe

2011.  Roberto Merhi

2012.  Daniel Juncadella

Eurocup Formula Renault 2.0

2005.  Kamui Kobayashi

Formula 3 International Trophy

2011.  Roberto Merhi

Europska Formula 3

2012.  Daniel Juncadella

2013.  Raffaele Marciello

2014.  Esteban Ocon

2015.  Felix Rosenqvist

2016.  Lance Stroll

2018.  Mick Schumacher

Formula Renault 2.0 Alps

2013.  Antonio Fuoco

Talijanska Formula 4

2014.  Lance Stroll

2015.  Ralf Aron

2017.  Marcus Armstrong

2018.  Enzo Fittipaldi

2020.  Gabriele Minì

GP2 Series

2016.  Pierre Gasly

ADAC Formula 4

2017.  Jüri Vips

FIA Formula 2 prvenstvo

2017.  Charles Leclerc

2020.  Mick Schumacher

Formula Regional European prvenstvo

2019.  Frederik Vesti

2020.  Gianluca Petecof

FIA Formula 3 prvenstvo

2019.  Robert Švarcman

2020.  Oscar Piastri

Azijska Formula 3

2021.  Guanyu Zhou

Momčadski
Eurocup Formula Renault 2.0: 2001.

Talijanska Formula Renault: 2001., 2003.

Formula Abarth: 2010.

Euro Formula 3: 2011. − 2012.

Formula Renault 2.0 Alps: 2013.

FIA Europska Formula 3: 2013. – 2018.

Talijanska Formula 4: 2014. – 2016., 2018., 2020.

ADAC Formula 4: 2016. – 2017.

GP2 Series: 2016.

Formula Regional European Championship: 2019. – 2020.

FIA Formula 3 prvenstvo: 2019. – 2020.

FIA Formula 2 prvenstvo: 2020.

Azijska Formula 3: 2021.

Vanjske poveznice
 PremaPowerteam.com - Official website

Automobilizam u Italiji
Momčadi Formule 2
Momčadi Formule 3

Prema Powerteam


أسوس هي مدينة قديمة جنوب شرق الأناضول ،و فيها انتصر الإسكندر الأكبر على داريوس الثالث ملك الفرس 333 ق. م

مراجع

انظر أيضا
 معركة الإسكندر في إسوس

أماكن كانت مأهولة في قيليقية
أماكن مأهولة في الإمبراطورية البيزنطية
تاريخ تركيا
تاريخ محافظة حطاي
مدن أخمينية
مدن تركيا
مواقع إغريقية في تركيا

إسوس


Hvor heksene flyver er en dansk dokumentarfilm fra 2002 instrueret af Linus Mørk.

Handling
I Zambia er der ca. 40.000 registrerede healere. De fremfører selv, at deres behandlingsformer kan noget andet end vestlig medicin, blandt andet kurere sindssygdomme og psykiske lidelser. Desuden er deres helbredende praksis tro mod kulturelle værdier.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Hvor heksene flyver


Mechanical Man é um EP semi-oficial da banda de new wave Devo, lançado em 1978. Inclui quatro demos de 4 faixas da banda, gravadas antes de assinarem um contrato de gravação com a Warner Bros. Records.

Contexto
O EP era um single de 7 polegadas alojado em uma capa simples que vinha em uma variedade de cores, incluindo rosa, azul, vermelho, amarelo e verde. A maioria das capas dos EP foram numeradas na parte de trás, embora o número exato de EPs pressionados seja desconhecido.

As opiniões divergem quanto à legitimidade do EP, com algumas fontes considerando-o um bootleg. O webmaster e arquivista do Devo, Michael Pilmer, afirma que foi produzido pela Virgin Records e incluído em algumas cópias do álbum de estreia da banda, Q. Are We Not Men? A. We Are Devo! no Reino Unido.

"Blackout" foi mais tarde conhecido como "Clockout" e "Auto-Modown" inclui uma faixa não listada: "Space Girl Blues".

Gravação
As faixas "Mechanical Man" e "Auto-Modown" foram gravadas em 1975, quando a banda era um quarteto e Jim Mothersbaugh era o baterista.  "Blackout" foi gravada em 1976, quando Bob Casale entrou e Alan Myers substituiu Jim.  A data de gravação de "Blockhead" é desconhecida, mas a primeira apresentação ao vivo conhecida da música é de dezembro de 1976.

Lista de Faixas

Ficha Técnica
Créditos instrumentais adaptados das notas do encarte das reedições do Viaduto Superior de 2013 de Hardcore Devo: Volume One (1990)  e Hardcore Devo: Volume Two (1991).  Os créditos de "Blockhead" não podem ser confirmados.

Devo

 Mark Mothersbaugh – sintetizadores; vocais (A1)
 Gerald V. Casale – baixo (A1, B1, B2), vocal (B1, B2)
 Bob Mothersbaugh – guitarra (A1, B1, B2)
 Jim Mothersbaugh – bateria (A1, B2)
 Bob Casale – guitarra adicional (B1)
 Alan Myers – bateria (B1)

Técnico

 Devo – produtores

Ligações externas

 http://www.discogs.com/Devo-Mechanical-Man/master/97414

Álbuns de 1978
Devo
Álbuns de new wave

Mechanical Man (EP)