سابرامانين تشاندراسخار عالم فيزياء فلكية أمريكي من أصل هندي قضى حياته المهنية في الولايات المتحدة، وحصل على جائزة نوبل في الفيزياء لعام 1983 مع عالم الفيزياء ويليام ألفريد فاولر عن الدراسات النظرية للعمليات الفيزيائية ذات الأهمية في تركيب النجوم وتطورها. أسفرت معالجته الرياضية للتطور النجمي عن العديد من النماذج النظرية الحالية للمراحل التطورية فيما بعد للنجوم الضخمة والثقوب السوداء.

عمل تشاندراسخار على مجموعة واسعة من المعضلات الفيزيائية في حياته، إذ ساهم في الفهم الحديث للبنية النجمية، والأقزام البيضاء (النجوم صغيرة الحجم عالية الكثافة)، والديناميكا النجمية، والعملية التصادفية (العشوائية)، والنقل الإشعاعي، ونظرية الكم الخاصة بأنيون الهيدروجين، والاستقرار الهيدروديناميكي والهيدرومغناطيسي، والاضطرابات، واستقرار الأشكال الإهليلجية والنسبية العامة والنظرية الرياضية للثقوب السوداء ونظرية اصطدام أمواج الجاذبية.

في جامعة كامبريدج، طور نموذجًا نظريًا يشرح بنية النجوم البيضاء القزمة الذي أخذ في الاعتبار التباين النسبي للكتلة بسرعات الإلكترونات التي تتألف منها المادة المتحللة. وأظهر أن كتلة القزم الأبيض لا يمكن أن تتجاوز 1.44 مرة كتلة الشمس حد تشاندراسخار. راجع تشاندراسخار نماذج الديناميكا النجمية التي أوضحها «يان أورت» وآخرون من خلال النظر في تأثير تذبذب حقول الجاذبية داخل درب التبانة على النجوم التي تدور حول مركز المجرة. تضمّن حله لهذه المشكلة الديناميكية المعقدة مجموعة من 20 معادلة تفاضلية جزئية، وصف كمية جديدة أطلق عليها «الاحتكاك الديناميكي»، والتي لها تأثيرات مزدوجة تتمثل في تباطؤ سرعة النجم والمساعدة في استقرار مجموعات من النجوم. توسّع تشاندراسخار في هذا التحليل إلى الوسط البين نجمي، موضحًا أن سحب غاز المجرات والغبار موزعة بشكل غير متساو.

درس تشاندراسخار في كلية «بريزيندانسي»، «مدراس» (المعروفة الآن تشيناي)، وجامعة كامبريدج. كان أستاذًا لفترة طويلة في جامعة شيكاغو، وقد قام ببعض دراساته في مرصد «ييركس»، وعمل رئيسًا لتحرير مجلة الفيزياء الفلكية من 1952 إلى 1971. كان يعمل في هيئة التدريس في شيكاغو من عام 1937 حتى وفاته في عام 1995 عن عمر يناهز 84 عامًا، وكان أستاذًا متميزًا في مجال الفيزياء الفلكية النظرية.

البداية والتعليم

وُلد تشاندراسخار في التاسع عشر من أكتوبر من عام 1910 في «لاهور» بمدينة «بنجاب» الهند البريطانية (التابعة لباكستان الآن)، لعائلة من «تاميل أيير»، والدته سيتا بالاكريشنان (1891-1931) ووالده تشاندراسخار سوبراهمانيا (1885-1960) الذي أقام في لاهور وعمل كنائب لمراجع الحسابات العام للسكك الحديدية الشمالية الغربية في وقت ميلاد تشاندراسخار. كان لديه شقيقتان كبيرتان، راجالاكشمي وبالابارفاثي، وثلاثة إخوة أصغر سنًا وهم فيشواناثان، وبالاكريشنان، وراماناثان، وأربعة أخوات أصغر سنًا وهن سارادا، وفيديا، وسافيتري، وسونداري. كان عمه «سي. في. رامان» الفيزيائي الهندي الشهير والحائز على جائزة نوبل عام 1930. كانت والدته تكرس حياتها للسعي الفكري، فقد ترجمت بيت الدمية للكاتب المخرج المسرحي هنريك إبسن إلى اللغة التاميلية، وكانت صاحبة الفضل في إثارة الفضول الفكري لدى تشاندرا في سن مبكرة. انتقلت الأسرة من لاهور إلى «الله أباد» عام 1916، واستقرت أخيرًا في مدراس في عام 1918.

درس تشاندراسخار في المنزل حتى سن الثانية عشرة.

كان والده يعلمه الرياضيات والفيزياء أما والدته فكانت تعلمه لغة «التاميل»، التحق بعد ذلك بالمدرسة الثانوية الهندوسية، «تريبليكان» بمدينة مدراس بين عامي (1922-1925). بعد ذلك، درس في كلية «بريزيدينسي» في مدراس من عام 1925 إلى عام 1930، وكتب أول ورقة بحثية له بعنوان: تبعثر كومبتون والإحصاءات الجديدة، في عام 1929 بعد أن كان استلهم الفكرة من محاضرة «أرنولد سومرفيلد». حصل على درجة البكالوريوس مع مرتبة الشرف في الفيزياء في يونيو 1930. في يوليو 1930، حصل تشاندراسخار على منحة دراسية من حكومة الهند لمتابعة الدراسات العليا في جامعة كامبريدج، فقبلوه في كلية «ترينيتي» بنفس الجامعة، بترشيح من فاولر الذي تواصل معه عند كتابة ورقته البحثية الأولى. خلال رحلاته إلى إنجلترا، قضى تشاندراسخار وقته في استنباط وتطوير الميكانيكا الإحصائية لغاز الإلكترون المنحل في النجوم القزمة البيضاء، ما يوفر تصحيحات نسبية لعمل فاولر السابق.

انظر أيضا

 سوزان دبليو تورتيليوت

روابط خارجية

مراجع

أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة شيكاغو
أكاديميون أمريكيون من أصل هندي
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون متجنسون
أمريكيون من أصل تاميلي هندي
أمريكيون من أصل هندي
باكستانيون حازوا جائزة نوبل
حاصلون على ميدالية ذهبية في الجمعية الفلكية الملكية
حائزون على الوسام الملكي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على جوائز الأكاديمية الوطنية للعلوم
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو جامعة مدراس
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رياضياتيو القرن 20
رياضياتيون أمريكيون في القرن 20
رياضياتيون هنود في القرن 20
زملاء الأكاديمية العلمية الوطنية الهندية الأجانب
زملاء الجمعية الملكية
زملاء مؤسسة ألكسندر فون هومبولت
علماء أمريكيون من أصل هندي
علماء ديناميكا الموائع
علماء من تامل نادو
علماء من تشيناي
علماء من لاهور
فلكيون أمريكيون
فلكيون هنود في القرن 20
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
فيزيائيون باكستانيون
فيزيائيون فلكيون هنود
فيزيائيون نظريون هنود
فيزيائيون هنود في القرن 20
ملحدون أمريكيون
ملحدون في القرن 20
ملحدون هنود
مواليد 1910
مواليد في لاهور
هنود حازوا جائزة نوبل
هنود مهاجرون إلى الولايات المتحدة
وفيات 1995
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في شيكاغو
فيزيائيون تاميليون

سابرامانين تشاندراسخار


Maria da Luz Gameiro Beja Ferreira Rosinha (* 13. Mai 1948 in Vila Franca de Xira) ist eine portugiesische Politikerin des Partido Socialista.

Sie war vom 27. Oktober 1995 bis zum 5. Januar 1998 Abgeordnete in der Assembleia da República. Am 5. Januar 1998 wurde sie Präsidentin der Câmara Municipal von Vila Franca de Xira.

Weblinks

 Biografie bei der Área Metropolitana de Lisboa (portugiesisch)

Mitglied der Assembleia da República
Mitglied des Partido Socialista (Portugal)
Person (Vila Franca de Xira)
Portugiese
Geboren 1948
Frau

Maria da Luz Rosinha


Reusel-De Mierden (; Brabantsk: Reuzol-De Mierd) er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Kernerne
I Reusel-De Mierden kommune ligger følgende kernerne:
 De Hoef
 Hooge Mierde
 Hulsel
 Lage Mierde
 Reusel (gemeentehuis)

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Reusel-De Mierden


Amelia "Milly" Shapiro (Tampa, 16 de julho de 2002) é uma atriz e cantora estadunidense. Ficou conhecida mundialmente ao interpretar a personagem Charlie Graham no filme Hereditário, do diretor americano Ari Aster.

Biografia
Milly nasceu na cidade de Tampa, no interior do estado da Flórida no ano de 2002. Estudou na escola local até decidir mudar para Nova Iorque para treinar seu vocal e tentar sua carreira artística. Ao mudar-se para Nova Iorque, ficou mais próxima do show bussiness e conseguiu angariar a atenção de profissionais da área, conquistando assim o papel de Matilda no espetáculo da Broadway em homenagem ao filme Matilda, de 1996, dirigido por Danny DeVito e estrelado por Mara Wilson. Pelo papel, ganhou um Tony Award na categoria "Honra de Excelência no Teatro" de 2013, juntamente com Sophia Gennusa, Bailey Ryon e Oona Laurence por suas estreias na Broadway em Matilda, tornando-as as mais jovens a receber o prêmio na história. Também em 2013, foi indicada ao Grammy na categoria "Melhor Álbum de Teatro Musical".

Após dois anos em cartaz na peça Matilda, no ano de 2016, interpretou a personagem Sally Brown no musical Off-Broadway, You're a Good Man, Charlie Brown.

Com o destaque conseguido nos palcos, iniciou sua carreira no cinema ao integrar o elenco de filme de terror Hereditário, no ano de 2018, com direção de Ari Aster. Ao interpretar a personagem Charlie Graham, a atriz passou a tornar-se conhecida pelo grande público para além do público de musicais e teatros nova-iorquinos.

Atualmente, além da carreira como atriz vem destacando-se por sua produção de conteúdo em uma conta no TikTok que possui mais de 500 mil seguidores.

Vida pessoal
Shapiro nasceu em uma família judaica. É irmã mais nova de Abigail Shapiro, que também é atriz. Assim como a sua mãe e irmã, possui displasia cleidocraniana, uma rara síndrome de malformação que afeta os ossos, o crânio e os dentes.

Shapiro denomina-se como lésbica.

Discografia

Filmografia

Teatro

Cinema

Televisão

Ligações externas

 Milly Shapiro (em inglês) no IMDb
 Milly Shapiro (em inglês) no Letterboxd
 Milly Shapiro (em português) no AdoroCinema
 Milly Shapiro no Twitter
 Milly Shapiro no Instagram
 Milly Shapiro no TikTok
 Milly Shapiro no Spotify

Nascidos em 2002
Naturais de Tampa (Flórida)
Atrizes LGBT dos Estados Unidos
Atrizes de teatro dos Estados Unidos
Atrizes premiadas com o Tony
Cantoras dos Estados Unidos
Judeus dos Estados Unidos
Artistas lésbicas

Milly Shapiro


Răcorește-te, Scooby-Doo! (engleză Chill Out, Scooby-Doo!) este al unsprezecelea film direct-pe-video Scooby-Doo produs de studioul de animație Warner Bros. Animation (deși folosește un logo Hanna-Barbera la sfârșit) și realizat în anul 2007. A fost dedicat lui Iwao Takamoto care a murit în timpul lucrării la acest film. Este de asemenea ultimul film Scooby-Doo cu implicarea lui Joseph Barbera (dar n-a fost dedicat lui și în schimb a fost Tom și Jerry: Povestea spărgătorului de nuci).

Acesta a rulat și în România pe Cartoon Network (în cadrul lui Cartoon Network Cinema).

Premis
Vacanța la Paris este dată peste cap atunci când Scooby-Doo și Shaggy pierd din greșeală avionul și ajung într-o expediție de sky-diving care-i duce departe de ceilalți membri ai echipei, tocmai în emisfera opusă. Ceea ce s-a vrut să fie o vacanță de vis în Orașul Luminilor se transformă într-un coșmar de neuitat în munții Himalaya când cei doi eroi îl intâlnesc pe legendarul Abominabil om al zăpezii. Atunci când gașca se reîntregește, aceștia încearcă să oprească bestia care răspândește în jur teroarea sa înghețată. Gonind printre mănăstiri antice, navigând în caverne și înfruntand o avalanșă cumplită, eroii noștri trebuie să dezlege acest Munte Everest al misterelor înainte ca monstrul să-i înghețe pentru totdeauna.

Legături externe

Filme de animație din anii 2000
Filme de animație
Cartoon Network
Boomerang
Filme americane
Scooby Doo
Filme de animație Warner Bros.
Filme Warner Bros.
Filme de televiziune din 2007
Filme din 2007
Filme de mister

Răcorește-te, Scooby-Doo!


Cosmos Arena (rusă: Космос Арена) este un stadion de fotbal în construcție în orașul Samara, capitala Regiunea Samara, subdiviziune administrativă în Federația Rusă. În conformitate cu decizia FIFA, stadionul va găzdui mai multe jocuri la Campionatul Mondial de Fotbal 2018 a. Dimensiunile terenului a fost de 27-40 de hectare. Acesta este unul dintre stadioanele care vor găzdui jocuri în Campionatul Mondial de Fotbal 2018

Istorie

Proiectarea stadionului a fost aprobată (reaprobată) de către Glavgosexpertiza din Rusia la 19 iulie 2017. În 2019 stadionul a fost al doilea la un vot popular pentru Stadionul anului.

Caracteristici generale

Principala caracteristică arhitecturală a stadionului din Samara este cupola sa metalică inspirată de explorarea spațiului. Acoperind întregul stadion, aceasta este susținuta de structuri asemănătoare unei grinzi de dedesubt, cu silueta generală asemănătoare cu o stea sau o navă spațială. Domul în sine are o curbă minimă, ridicându-se deasupra ca o suprafață aproape plană. Fundația eliptică a stadionului susține două niveluri de scaune pentru spectatori. Scaunele sunt complet acoperite de acoperiș. Standurile de pe stadion sunt încălzite. Stadionul are un diametru de aproximativ 330 m peste cel al stadionului Luzhniki din Moscova. Cupola stadionului este o structură asamblată de 32 de consolă sprijinite pe picioare piramidale înalte de 21,4 m. Greutatea totală a acoperișului arenei este de 13.000 de tone. Suprafața totală a acoperișului este de 76.000 m². Înălțimea stadionului este de 60 m. Fundația Arena este o placă de beton armat monolit. Volumul total de beton utilizat pentru construcția structurilor monolitice este mai mare de 230.000 de metri cubi. Stadionul are 4 nivele: tribune deschise la nivelurile superioare și inferioare și două niveluri de skybox-uri acoperite între ele. Sub ele se află încă 5 niveluri de spații interioare. Acestea includ spații pentru jucători, un foaier pentru spectatori, spații pentru personal, spații comerciale, săli de comerț și expoziții, precum și sisteme de servicii vitale ale stadionului.

Fanii echipei oaspeți au o intrare separată în standul lor. Capetele vestice și nordice ale stadionului au intrări speciale și spațiu de parcare pentru vehiculele care livrează jucători.

Câmpul natural de iarbă este echipat cu sisteme de încălzire și irigare automată. Suspendate pe structura metalică a cupolei la înălțimea de 44 m deasupra câmpului sunt afișaje de informații. Fiecare afișaj are o suprafață de 172 m² și dimensiuni de 18 × 9,6 m.

Stadionul a primit certificatul BREEAM și a fost lăudat de compania internațională JLL pentru conservarea energiei și ecologia. UEFA a evaluat stadionul ca stadion de categoria a patra, cea mai înaltă categorie

 Terenul stadionului: 27 ha
 Diametru: 330m
 Capacitate totală: 44.918 spectatori
 Capacitate box VIP: 1.125 spectatori Scaune premium: 75
 Suprafața totală: 160.498,10 m²
 Volumul structural total: 503.480 m³
 Înălțime: 60 m
 Arena stadionului: 2 nivele de tribune deschise, 2 nivele de skybox-uri
 Costul construcției: 18,9 (20,7) miliarde de ruble
 Dezvoltator: Sport-Engineering
 Proiectant general: GUS SO TerrNIIgrazhdanproekt, PI Arena
 Contractori de proiectare: Arena Design Institute, SODIS LAB etc.
 Antreprenor general: Asociația de producție și construcții Kazan

Locatie

În oferta inițială depusă la FIFA, noul stadion urma să fie construit pe o insulă la sud de oraș, [14] unde nu există aproape nici așezări sau infrastructură. Nu exista nici măcar un pod care să conducă acolo în acel moment.

Acest lucru a provocat critici și astfel stadionul a fost mutat în nord, pentru a fi construit în limitele orașului. Inițial, suprafața sa era planificată să fie de 27 ha, dar a fost schimbată la 240 ha și apoi până la 930 ha [15] Decizia de a mări zona complexă a fost luată înainte de orice consultare cu locuitorii Samara. Majoritatea construcțiilor planificate pe zona extinsă nu aveau nicio legătură cu sportul. [15]

Arena este situată în partea de nord-vest a Samara, între străzile Dalnyaya și Arena 2018 și autostrada Moskovskoye. Stadionul este situat în cel mai înalt punct al orașului. [10] Distanța de la gară la stadion este de 15 km, de la Aeroportul Kurumoch la stadion, 32 km. [16]

La marginea stadionului din sud se află un cartier rezidențial cu densitate mare, microdistrictul Volga, a cărui construcție a început în 1978 și a atins apogeul la mijlocul anilor 1980. Microdistrictul a fost construit pe teritoriul satului Yablonka, care, ca fermă, este cunoscut de la sfârșitul secolului al XIX-lea. Primii locuitori ai satului au fost coloniști din regiunile centrale ale Rusiei, Ucrainei și Poloniei. Chiar și sub stăpânirea sovietică, aici au fost trimiși și oameni care "au fost prinși într-un drog religios". În 1930, locuitorii satului au organizat ferma colectivă "Iskra". [17] În prezent, Yablonka ocupă teritoriul pe străzile din Tașkentskaya, Demokraticheskaya și Centrul Radio. Ceea ce rămâne din satul original constă, pe lângă casele cu densitate redusă, cimitirul și lacul Shishiga (în rusă: озеро «Шишига»), transformându-se treptat într-o haldă de deșeuri menajere și de construcții. [17]

Zona de sud-vest a stadionului se numește Radio Center №3, numită inițial Radio Center. A fost construit în 1949. Alegerea locului nu este întâmplătoare, deoarece în acel moment era cel mai înalt punct din oraș. Difuzarea pe unde scurte aici a fost începută în 1952. La centrul Radio, a apărut orașul cu același nume, în care locuiau specialiștii care lucrau acolo. În ciuda dimensiunilor sale mai mult decât modeste, în infrastructura sa exista un loc pentru o mică casă de cultură și o școală. Centrul culturii se închisese, iar acum clădirea este goală. Școala a funcționat până în 1981, după care școala sa a găzduit o școală de ciclism. [18] În noiembrie 2013, a început demontarea parțială a antenelor și a altor structuri. cu un nou centru radio planificat să fie construit (practic pe același loc), al cărui punct culminant principal va fi un turn de televiziune înalt de 240 de metri, care va fi amplasat pe 10 hectare.

Campionatul Mondial de Fotbal 2018

Legături externe

Stadioanele CM FIFA 2018

Cosmos Arena


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kameničná enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Kameničná im Okres Komárno.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kamenicna

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kameničná (Slowakei)


An Panicum caaguazuense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Panicum caaguazuense in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum caaguazuense


Lars Unnerstall (fæddur 20. júlí árið 1990) er þýskur knattspyrnumaður sem er Markvörður  fyrir Hollenska fèlagið FC Twente .

Heimildir
https://www.fussballdaten.de/person/lars-unnerstall/

Unnerstall, Lars
Fólk fætt árið 1990

Lars Unnerstall


يعد مهرجان اتحاد المبدعين العرب من أهم وانجح المهرجانات العربية والثقافية الهادفة والتي تهتم بالنشء العربي في كافة مجالات الفنون وخصوصا التأليف والتلحين والغناء. وقد ابتكر اتحاد المبدعين العرب والذي يرأسه الاذاعي المصري أحمد نور والذي قام بتأسيس هذا الاتحاد ابتكر فكرية جديده للمهرجانات الفنية تحت عنوان مهرجان الاغنيات المتخصصة والذي يسهم في رفع مستوي الثقافة الوطني والفني والديني لدى النشئ حيث يقام المهرجان في نوع واحد فقط من الاغنيات وهي (الدينية ـ الوطنية ـ التراثية) وقد اقام الاتحاد بتفعيل هذه المهرجانات للعام الخامس علي التوالي وآخر مهرجان خصص للاغنية الدينية والذي أقيم تحت رعاية جامعة الدول العربية وفي ظل الإسكندرية عاصمة الثقافة الإسلامية 2008 وكان ذلك في 25 نوفمبر 2008 بدار الأوبرا مسرح سيد درويش والذي تم من خلاله أيضا تكريم كل من الشيخ سيد النقشبندي والشيخ مشاري راشد العفاسي من الكويت.

المراجع
.http://www.almobdien.com عنوان الوصلة]

مهرجانات ثقافية
مهرجانات في الوطن العربي

مهرجان اتحاد المبدعين العرب


La catedral de San Andrés es la iglesia catedral de la Diócesis Anglicana de Sídney en Australia y por lo tanto sede del arzobispo anglicano de Sídney.

Situada en el centro de la ciudad, la catedral es uno de los mejores ejemplos de arquitectura neogótica en Sídney, además es la catedral más antigua de Australia. Fue diseñada por el arquitecto australiano Edmund Blacket y consagrada en 1868. La catedral tiene servicios todos los días, también hay un servicio de sanidad, estudios bíblicos y reuniones de oración.

La catedral de San Andrés se encuentra en la lista de patrimonios nacionales de Australia.

Véase también
Sídney
Catedral de Santa María de Sídney, catedral católica de Sídney

Enlaces externos

Catedral de San Andrés de Sídney, página web oficial

Catedrales anglicanas
Catedrales del siglo XIX
Catedrales de Sídney
Catedrales neogóticas
Arquitectura de 1868
Sidney
Arquitectura de Australia del siglo XIX
Australia en 1868

Catedral de San Andrés (Sídney)


Palača Ivanišević u gradiću Makarskoj u fra Filipa Grabovca 17, 19, 19a i 21 predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Barokna dvokatnica "U" tlocrtne dispozicije sagrađena je u 18. st. na Lištunu. Južno pročelje razvedeno je lukovima, s kamenom i drvenom ogradom od stupića. U reljefnim vijencima i kamenim pragovima prisutni su neostilski utjecaji. Nad ulaznim vratima stajao je danas izmješten grb obitelji Ivanišević. Istočno prizemno krilo porušeno je u bombardiranju u II. svjetskom ratu. U unutrašnjosti je nadsvođeno stubište i pločnik u raznobojnim intarzijama. Palača je imala obiteljsku kapelu.

Zaštita
Pod oznakom Z-5356 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Makarskoj

Palača Ivanišević u Makarskoj


نزله دوينه هي قرية تابعه لمركز أبو تيج بمحافظة اسيوط * بالتحديد شمال غرب ابوتيج على ترعة نزله دوينه الكردى

قرى أبو تيج

نزلة دوينة


In chemistry, a Haworth projection is a common way of writing a structural formula to represent the cyclic structure of monosaccharides with a simple three-dimensional perspective. Haworth projection approximate the shapes of the actual molecules better for furanoses -which are in reality nearly planar- than for pyranoses which exist in solution in the chair conformation. Organic chemistry and especially biochemistry are the areas of chemistry that use the Haworth projection the most.

The Haworth projection was named after the British chemist Sir Norman Haworth.

A Haworth projection has the following characteristics:
 Carbon is the implicit type of atom. In the example on the right, the atoms numbered from 1 to 6 are all carbon atoms. Carbon 1 is known as the anomeric carbon.
 Hydrogen atoms on carbon are implicit. In the example, atoms 1 to 6 have extra hydrogen atoms not depicted.
 A thicker line indicates atoms that are closer to the observer. In the example on the right, atoms 2 and 3 (and their corresponding OH groups) are the closest to the observer. Atoms 1 and 4 are farther from the observer. Atom 5 and the other atoms are the farthest.
The groups below the plane of the ring in Haworth projections correspond to those on the right-hand side of a Fischer projection. This rule does not apply to the groups on the two ring carbons bonded to the endocyclic oxygen atom. combined with hydrogen.

See also
 Skeletal formula
 Natta projection
 Newman projection

References

Carbohydrate chemistry
Carbohydrates
Stereochemistry

Haworth projection


Balkıca, Denizli'nin Tavas ilçesine bağlı bir mahalle.

Balkıca ismi, Kızılca Balkıca isimli Yörük Cemaatinden alıyor. Bu cemaate ilk defa 1517 senesinde Mekri'de (bugün Fethiye, Muğla) rastlanır. 1579 senesinde bir mühimme defterinde bu cemaat'e Tavas'da rastlanır. Mühimme defterinde fazla vergi alınmasından ve atlarlan üzerlerine salındırlımasına şikayet ederler. Bu Yörükler aslen Kırşehir yöresinden gelirler ve orada "Bañkıca" olarak geçer bu cemaat. Kırşehir Varsaklarına bağlı olan Karakocalu Cemaatine bağlılar. Faruk Sümer bunları "Balıkçı Cemaati" olarak adlandırır. Balkıca cemaati farklı tahrir defterlerde Balıkçı olarak da geçer ve bu cemaatin aslen balıkçılık yaptığını işaretler. Kızılca Balkıca cemaati tir'lere ayrılır. Tir farsça'dır ve ok demektir. Tirlerin ismi şunlardır: Karabörtlen, Ağaçtaş ve Balkıca.

Tavas'ın mahalleleri

Balkıca, Tavas


es un estudio  de animación japonés, conocido sobre todo por su trabajo en la tetralogía cinematográfica Rebuild of Evangelion. El  es el estudio de animación principal de la compañía. Fue fundado por Hideaki Anno en mayo de 2006 y anunciado públicamente el 1 de agosto de ese mismo año. Anno sigue siendo su presidente. El nombre Khara proviene de la palabra griega χαρά, que significa alegría. En 2016, Khara demandó a Gainax por impago de un acuerdo por el cual Khara le prestó dinero 100 millones de yenes a dicho estudio para evitar su desaparición, con la condición de obtener un porcentaje de los ingresos recibidos por las obras y propiedades en las que el fundador Hideaki Anno había trabajado con Gainax anteriormente. La demanda alegaba que Gainax retrasó el pago de regalías e incurrió en una gran deuda con Khara, que le había prestado el dinero en agosto de 2014, sin haber vuelto a recibir noticias de la inversión hasta entonces.

Historia
Fue fundado por Hideaki Anno en mayo de 2006 y fue mencionado públicamente el 1 de agosto cuando las noticias fueron publicadas en el portal de Anno; Anno permanece como su presidente.

Aunque Anno fue uno de los miembros fundadores de Gainax,dejó dicho estudio en 2007 y actualmente lidera el estudio Khara. Como parte de sus declaraciones públicas en las películas Rebuild, el escribió:

Trabajos

Películas
Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone (1 de septiembre de 2007) – producción de animación
Ponyo on the Cliff by the Sea (19 de julio de 2008) – cooperación de animación
Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance (27 de junio de 2009) – producción de animación
Mobile Suit Gundam 00 the Movie: A Wakening of the Trailblazer (18 de septiembre de 2010) - monitor gráfico
Ghost in the Shell: S.A.C. Solid State Society 3D (26 de marzo de 2011) - color digital
Kantoku Shikkaku (3 de septiembre de 2011) - producción
Kyoshinhei Tokyo ni Arawaru (10 de julio de 2012) - compañía de producción
Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo (17 de noviembre de 2012) – producción de animación
Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time (8 de marzo de 2021) - producción de animación

Televisión
The Dragon Dentist (2017)

Otros
Petit Eva: Evangelion@School (26 de mayo de 2007 - 26 de septiembre de 2009) (manga)
Neon Genesis Evangelion: Campus Apocalypse (octubre de 2007 a diciembre de 2009) - trabajo original (manga)
Halo Legends (16 de febrero de 2010) - producción de CG (OVA)
Yondemasu yo, Azazel-san. (22 de febrero de 2010) - cooperación en animación intermedio (OVA)
Upotte!! (8 de abril a 9 de junio de 2012) - animación intermedio (ONA)
Proyecto Japan Anima(tor)'s Exhibition - Series de cortometrajes presentados por Studio Khara y Dwango
Ryū no Haisha (El Dentista de Dragones) (noviembre de 2014) - Cortometraje originalLa Chica Escaladora (noviembre de 2014) - Trabajo original (Cortometraje)ME!ME!ME! - TeddyLoid feat Daoko (noviembre de 2014) - Trabajo original (Video musical)Carnicería (diciembre de 2014) - Trabajo original (Cortometraje)Colección películas de animaciones clave Mobile Suit Gundam (diciembre de 2014)20 Min. caminando desde la estación Nishi-Ogikubo, 2 Recámaras, Sala, Comedor, Cocina, 2 meses de Depósito, No se permiten mascotas (diciembre de 2014) - Trabajo original (Cortometraje)Hasta que vengas a mi (diciembre de 2014) - Trabajo original (Cortometraje)Mañana desde allí'' (enero de 2015) - Trabajo original (Video musical)

Referencias

Enlaces externos
 Portal Oficial (Japonés)
http://www.animenewsnetwork.com/news/2006-08-07/new-hideaki-anno-project-in-the-works
Estudios de animación de Japón

Khara


El nombre de Radio Reloj puede ser:

Reloj despertador.
Radio Reloj, emisora radial de noticias de Cuba.
Radio Reloj, fue una emisora de radio de Bogotá, Colombia.
Reloj controlado por radio.

Radio reloj


Biserica ortodoxă sârbească Adormirea Maicii Domnului din Sânnicolau Mare este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Sânnicolau Mare.

Note

Monumente istorice din județul Timiș


Pafnuti Lvoviç Çebışov ( - Pafnuti Lvoviç Çebışov; 16 Mayıs 1821 - 8 Aralık 1894) Rus matematikçidir. İsmi Çebışov, Tchebycheff ya da Tschebyscheff olarak da çevrilir (Almanca ve Fransızca çeviri yazılarda).

Hayatı
Kaluga eyaletinin Borovsk bölgesindeki Okatovo köyünde ailesinin dokuz çocuğundan biri olarak dünyaya geldi. Babası varlıklı bir toprak sahibi olan Lev Pavloviç Çebışov'du. Pafnuti Lvoviç ilk eğitimini evde annesi Agrafena İvanovna Çebışova (okuma, yazma) ve kuzeni Avdotya Kvintillianovna Suharyova'dan (Fransızca ve aritmetik) aldı. Müzik öğretmeni de Çebışov'un eğitiminde önemli rol oynamıştır, Çebışov'un kendisi bu konuda "kendisi aklımı kusursuzluk ve analiz üzerine yetiştirdi" şeklinde bir değerlendirmesi olmuştur.

Sebepleri hala tam bilinmemekle birlikte muhtemelen fiziksel bir engelin Çebışov'un ergenlik ve gelişmesinde önemli bir etkisi oldu. Çocukluğundan itibaren topallıyor ve bir koltuk değneğinin yardımı ile yürüyordu.  Bu yüzden ailesi onun için bir memurluk kariyeri fikrinden vazgeçmişti. Rahatsızlığı onu pek çok çocuk oyununu oynamasından alıkoyuyordu bunun sonucu olarak kendini bütün hayatını belirleyecek bir tutkuya adadı; mekanizmaların yapısı. 1832 yılında ailesi yaşça en yetişkin olan çocuklarının (Pafnuti ve Pavel, daha sonra avukat oldular) eğitimlerine devam etmesi için Moskova'ya taşındı. Çebışov eğitimine evde, kendisi için tutulan, zamanın Moskova'daki en iyi öğretmenlerinden biri olan ve yazar İvan Sergeyeviç Turgenyev'i yetiştirmiş P. N. Pogorelskiy tarafından verilen fizik ve matematik dersleri ile devam etti. Ayrıca diğer konularla ilgili dönemin en meşhur öğretmenlerinden de ders almıştı.

Üniversite eğitimi
1837 yılında Çebışov, kayıt sınavlarını başarı ile geçerek  Moskova Üniversitesi felsefe bölümünde matematik eğitimine başladı. Öğretmenleri arasında N. D. Brashman, N. E. Zernov ve D. M. Perevoşçikov gibi isimler vardı. Hiç şüphe yok ki  Brashman öğretmenleri içerisinde Çebışov üzerinde en büyük etkiyi yapan isimdir. Çebışov'u pratik mekanik konusunda eğitmiş ve muhtemelen Fransız mühendis J. V. Poncelet'in çalışmalarını göstermiştir. 1841 yılında Çebışov, "denklemlerin köklerinin hesabı" isimli 1838 yılında tamamlanmış olan çalışmasıyla gümüş madalya kazandı. Bu çalışmada Çebışov, Newton algoritmasına dayanan "n" dereceden cebirsel denklemlerin çözümü için bir yaklaşıklık algoritması türetmişti. Aynı yıl çalışmalarını "en seçkin aday" olarak tamamladı.

1841 yılında Çebışov'un finansal durumunda önemli değişiklikler oldu, Rusya'da çıkan bir kıtlıktan dolayı ailesi şehri terk etmek zorunda kaldı ve oğullarına olan desteklerini  sürdüremeyecek duruma geldiler. Yine de Çebışov matematik eğitimine devam etmeye karar verdi ve yaklaşık 6 ay boyunca yüksek lisans sınavlarına hazırlandı. Ekim 1843'de bu sınavları geçti. 1846 yılında "Olasılık Teorisinin Temel Analizinin Denenmesi" isimli yüksek lisans tezini savundu. Biyografi yazarı Prudnikov, Çebışov'un olasılık teorisi üzerine yakın zamanda basılmış kitaplar ya da Rusya'daki sigorta endüstrisinin gelirleri hakkında bilgi sahibi olduktan sonra matematiğin bu dalına yönlendirildiğini düşünmektedir.

Yetişkin yılları
Sankt-Peterburg Üniversitesine girmeden ve orada eğitimci olma hakkını elde etmeden önce 1847 yılında "logaritmaların yardımı ile integrasyon hakkında" isimli tezini savundu. Bu sıralarda  P. N. Fuss tarafından yeniden keşfedilen Leonhard Euler'in bir takım çalışmaları, Çebışov'u bu konularda çalışması için cesaretlendiren V. Ya. Bunyakovsky tarafından geliştiriliyordu. Böylece ilgi alanının temelleri oluşturuldu. 1848 yılında doktora tezi için uygunluk teorisi üzerine yaptığı çalışmayı verdi ve 1849 yılında savunmasını yaptı. St. Petersburg Üniversitesinde  profesör seçildikten bir yıl sonra, 1860 yılında ordinaryüs profesör oldu. Akademisyenliğinin başlangıcından 25 yıl sonra onursal profesör olup 1882 yılında üniversiteden ayrıldı ve hayatını tamamen araştırmalarına adadı.

Üniversitedeki profesörlüğü yanında Çebışov 1852-1858 yılları arasında St. Petersburg'un güney varoşlarından Tsarskoe Selo'daki (şu anda Puşkin)  Alexander Lyceum'da pratik mekanik dersleri verdi.

Bilimsel başarıları 1856 yılında junior akademisyen (adjunkt) olarak seçilmesinin nedenlerindendir. 1856 yılında profesör olmasından sonra 1858'de İmparatorluk Bilimler Akademisi'nin bir üyesi oldu. Aynı yıl Moskova Üniversitesinin  onursal üyesi oldu. Bunların yanında Çebışov'un daha pek çok onursal üyelikleri vardır; 1856 yılında millî eğitim bakanlığı bilimsel komite üyesi oldu, 1859 yılında akademinin ordonat bölümünün üyeliğine getirildi ve burada atış teorisi ile ilgili deneyler ve ordonat ile alakalı matematiksel sorularla ilgili komitenin başına geçti, 1860 yılında Paris Akademisi'nde karşılıklı akademik üye olarak seçildi ve bu üyelik 1874 yılında tam yabancı üyeliğe dönüştürüldü. 1890 yılında kurulan St. Petersburg Matematik topluluğuna 1893 yılında onursal üye olarak seçildi.

Pafnuti Lvoviç Çebışov, 26 Kasım 1894 tarihinde Sankt-Peterburg'da öldü.

Matematiğe katkıları
Çebışov olasılık ve istatistik alanındaki çalışmaları ile bilinir. Çebışov eşitsizliğinin ifade ettiği anlam; bir rastgele değişkenin σ standart sapması ile çıktısının olasılığı ortalamasından aσ kadar uzakta olmasından daha küçük değil ve 1/a2'den daha büyük değildir:

Çebışov eşitsizliği, asal sayı teoremi ve Bertrand-Çebışov teoremini ("n"den küçük asal sayıların sayısı 'dir ) (1845|1850) ispatlamak için kullanılır.

Mirası
Çebışov, Rus matematiğinin kurucularından biri olarak kabul edilir. Öğrencileri Dmitry Grave, Aleksandr Korkin, Aleksandr Lyapunov ve Andrey Markov iyi tanınan ve üretken matematikçilerdi. Matematik soyağacı projesine (Mathematics Genealogy Project) göre, Çebışov'un yaklaşık 4000 matematiksel torunu bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
Chebyshev kesirli fonksiyonları

Kaynakça

Bu maddenin içeriği İngilizce Vikipedi'deki Çebışov sayfasından alınmıştır.

Dış bağlantılar
 Pafnuti Lvoviç Çebışov  Mathematics Genealogy Project

1821 doğumlular
1894 yılında ölenler
19. yüzyıl matematikçileri
Rus mucitler
Rus matematikçiler
Sayı teorisyenleri
Sayısal analizciler
Rus istatistikçiler
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri

Pafnuti Çebışov


Nazanin Boniadi (; ; nascida em 22 de maio de 1980) é uma atriz e ativista britânica. Nascida no Irã e criada em Londres, ela foi para a universidade nos Estados Unidos, onde conseguiu seu primeiro grande papel como Leyla Mir no drama médico General Hospital (2007-2009) e seu spin-off General Hospital: Night Shift (2007). Desde então, ela é mais conhecida por interpretar Nora na sitcom da CBS How I Met Your Mother (2011), Fara Sherazi na série de suspense de espionagem do Showtime Homeland (2013–2014), Esther no filme de drama histórico Ben-Hur (2016), Clare Quayle na série de suspense de ficção científica da Starz Counterpart (2017–2018), Zahra Kashani no filme de ação e suspense Hotel Mumbai (2018) e Bronwyn na série de fantasia do Prime Video O Senhor dos Anéis: Os Anéis do Poder (2022-presente).

Boniadi foi porta-voz da Anistia Internacional de 2009 a 2015 e atuou como membro do conselho do Centro de Direitos Humanos no Irã de outubro de 2015 a fevereiro de 2021.

Juventude
Boniadi nasceu em Teerã, no Irã, no rescaldo da Revolução Iraniana. Menos de um mês após seu nascimento, ela e seus pais deixaram o Irã e se candidataram para se tornarem refugiados políticos em Londres, onde ela foi criada. Ela tocou violino e aprendeu balé quando jovem.

Carreira
Boniadi começou a atuar em 2006. Seu primeiro grande papel como atriz foi como Leyla Mir no drama diurno General Hospital e sua série derivada da SOAPnet General Hospital: Night Shift, fazendo dela a primeira atriz contratada a interpretar um personagem do Oriente Médio na história da televisão diurna americana. Ela também é a primeira atriz nascida no Irã a ter um contrato em uma novela americana.

Ela foi nomeada para um NAACP Image Award de Melhor Atriz em Série Dramática Diurna em 2008 por seu papel em General Hospital.

Boniadi também desempenhou papéis coadjuvantes em várias grandes produções cinematográficas de Hollywood, como Guerra de Charlie Wilson (dirigido por Mike Nichols), Homem de Ferro (dirigido por Jon Favreau) e The Next Three Days (dirigido por Paul Haggis).

No início de 2020, foi revelado que Boniadi havia sido escalada para um papel não revelado em O Senhor dos Anéis: Os Anéis do Poder no Amazon Prime Video. Em fevereiro de 2022, foi anunciado que ela interpretaria a personagem de Bronwyn, descrita como mãe solteira e curandeira.

Ativismo
Ela foi porta-voz da Anistia Internacional EUA (AIUSA), com foco na condenação injusta e tratamento de jovens iranianos, mulheres e prisioneiros de consciência, de 2009 a 2015. Ela tem sua própria página de blog oficial no site da AIUSA e continua a fazer parceria com eles. Em 2020, ela foi nomeada embaixadora da Anistia Internacional do Reino Unido, com foco nas mulheres e no Irã.

Em dezembro de 2010, ela iniciou uma petição da Anistia Internacional para os diretores de cinema iranianos Jafar Panahi e Mohammad Rasoulof, que haviam sido condenados por "propaganda contra o Estado". A petição gerou mais de 21.000 assinaturas, incluindo importantes diretores e atores de Hollywood. Em 8 de junho de 2011, ela se juntou a uma delegação, liderada pelo diretor de Hollywood Paul Haggis e pelo diretor executivo da AIUSA, Larry Cox, para entregar a petição à Missão do Irã nas Nações Unidas em Nova York.

Em 3 de junho de 2011, Boniadi se juntou a Sarah Shourd em uma greve de fome e escreveu um artigo em apoio à campanha Free the Hikers, referente à prisão de Shane Bauer e Josh Fattal no Irã.

Ela atuou como membro do Conselho de Administração do Centro de Direitos Humanos no Irã de outubro de 2015 a fevereiro de 2021.

Em abril de 2019, ela foi entrevistada pela âncora da CBC News Network, Natasha Fatah, sobre o destino da advogada de direitos humanos Nasrin Sotoudeh, recentemente condenada a até 38 anos em Teerã, no Irã. Ela também apareceu na BBC World News e CNN International.

Vida pessoal
Boniadi é fluente em inglês e farsi. Ela mora em Los Angeles, na Califórnia.

Filmografia

Cinema

Televisão

Atrizes do Reino Unido
Atrizes de televisão do Reino Unido
Ativistas do Reino Unido
Muçulmanos do Reino Unido
Britânicos expatriados nos Estados Unidos

Nazanin Boniadi


Vaghi ist der Familienname folgender Personen:
 Giacomo Vaghi (1901–nach 1950), italienischer Opernsänger (Bass)

Vaghi steht für:
 Motovetturette Vaghi, italienischer ehemaliger Hersteller von Automobilen

Vaghi


is a video game published by Nintendo and developed by Left Field Productions. It was released for the Nintendo 64 on May 2, 2000 in North America, June 23 in Japan, and June 8, 2001, in Europe. It is the second installment in the Excite series, acting as a sequel to Excitebike on the NES, and is the first 3D game in the series. Many real-life dirt bike gear brands are extensively featured throughout the game, such as Bell Helmets, Alpinestars and No Fear.

The game received positive reviews from critics and was later re-released for Wii U via the Virtual Console in 2016. It was also re-released on the Nintendo Switch Online + Expansion Pack on August 30, 2023. A third game in the series, Excite Truck, was released in 2006 for the Wii.

Gameplay

Players can choose from one of six riders, each with their own pre-set handling attributes. Players control the bike by using either the control stick or D-pad. They can use the gamepad to accelerate, brake, slide and use turbo boost. As in the original, holding down gives the player more air on jumps, while holding up aims the front wheel forward to enable landing on slopes. The player can also tilt the bike to the side while in the air, to adjust the angle at which they hit the turns, and can sideswipe their opponents. Besides the tracks main course many of the levels have hidden shortcuts, that require the player to slow down and change direction, or use a speed boost for jumping over chasms, from hill to hill, over other vehicles and buildings, choosing to follow the original game in its "extreme" jumps and physics.

Features
The main game features a 20-track season mode. Completing races unlocks more tracks and features. There is a tutorial that teaches players how to play through the 17 different tracks. There are a variety of exhibitions and time trial modes that lets players do more activities other than the main game. A major feature is the track editor, where players can create their own fully functional track and save it into the game. The announcer, Limua, shouts out the tricks and crashes throughout the race. Also featured is an emulated version of the original Excitebike and a 3D remake of it with the same obstacles called Excite 3D. There are also several other mini games such as a Stunt Course, Hill Climb, a Soccer game with a giant human sized soccer ball, and an "infinite, randomly generated" Desert Track where the player needs to put out ten campfires by driving over them, which Nintendo Power called "one of the coolest concepts ever". As bonus features to the game, cheat modes were introduced, requiring the player to press buttons in a certain order to unlock a hidden "Cheats Menu". From there they could enter passwords that unlocked additional features, such as Invisible riders, Big heads, Debug mode, Midnight mode and even unlocking a picture of the programmers in the game's credits.

Development
While in development some of the main features they concentrated on were the game's sense of speed, the jumps and the ability to perform tricks, similar to the original game, as well as taking inspiration from the earlier released Wave Race 64. To recreate the riders' movements and tricks the developers used a technique called 'inverse kinematics' to create a life like feel. While other parts of the tracks were littered with bumps, log bridges and streams to run through. Using the N64's Rumble Pak allowed the player to feel these game experiences, as well as such things as making a hard landing. Besides the standard tracks, several mini games were also added as unlockable content. The Desert Track was fractally generated for an endless desert, but despite the random building of its dunes, it also keeps the current configuration in the game's memory, allowing the player to return to the same spot that they once left. The game was revealed by Nintendo to the public at the pre-E3 conference on May 12, 1999. The game was shown playable the next day.

Reception

The game received "generally favorable reviews", just two points shy of "universal acclaim", according to the review aggregation website Metacritic. In Japan, Famitsu gave it a score of 29 out of 40.

N64 Magazine mentioned the low quality of other similar games released around the same time and said: "After the lackluster efforts of Jeremy McGrath and Supercross 2000, we now have an intelligent racer". IGN commended the game for its "fantastic 3D engine, delightfully realistic physics, intuitive control, brilliantly detailed graphics, ingenious subtleties and tons of options". Levi Buchanan of GameFan stated: "In addition to the superb animation, the game sounds awesome... Its dirt bikes actually sound like the real thing--none of that high-pitched tin squeal you'll find in other sub-par racers". Michael Wolf of Next Generation commented that "with all the secrets and special tracks, not to mention the realistic physics that'll make you wince during crashes, this is one motocross racing game that will entertain for hours on end".

While the game received high praise, certain publications voiced complaints. GameCritics stated that "the game isn't perfect — I would have liked even more tracks to race on as well as a few more racers". GameSpot opined that "some will cry about the frame rate, and some will wish the game featured real riders".

Another problem the game encountered was that it was one of the last games released for the N64 in Europe, having been released there over a year later than the Japan and U.S. releases. The delay was due to Nintendo's struggle to keep up with the demand for the games Pokémon Stadium and Perfect Dark. This led some to feel that it was released too late in the system's life and if it "had appeared earlier... it would have been a bigger hit".

Nonetheless, the game ultimately went on to sell approximately two million copies, according to information provided by former employees of Left Field Productions.

See also
 Nitrobike
 F-Zero X
 Road Rash 64
 Supercross 2000
 Top Gear Hyper Bike

Notes

References

External links
 Official Nintendo Japan Excitebike 64 site
 Official Nintendo of America Excitebike 64 guide

2000 video games
IQue games
Left Field Productions games
Motorcycle video games
Nintendo 64 games
Nintendo games
Nintendo Switch Online games
Off-road racing video games
Racing video games
Video game sequels
Video games developed in the United States
Virtual Console games
Multiplayer and single-player video games

Excitebike 64


سعد رغيان سعود فهيد الشريع، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة الرابعة والعشرون، وحصل على المركز الثاني برصيد 4463 صوت وفاز بالانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006

سعد الشريع


179875 Budavari este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
179875 Budavari este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 179001-180000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

179875 Budavari


هل المقصود:
 النحت نشر وقشر في الحجر والخشب إلى ما ماثلهما
 نحت كلمة، تركيبها من كلمتين أو كلمات؛ نحو بسملة.

نحت (توضيح)


Julius Uebelein (* 17. Februar 1916; † 14. Januar 2001), genannt "Uttla", war ein deutscher Fußballspieler. Der Stürmer gewann als Aktiver des 1. FC Nürnberg im Jahr 1936 die deutsche Fußballmeisterschaft und 1939 den Tschammer-Pokal.

Laufbahn
Im Jahr 1933 kam Julius Uebelein, der jüngere Bruder des Defensivspielers Hans Uebelein, über die SpVgg Zabo Nürnberg zum 1. FC Nürnberg. Der schnelle, trickreiche uns schussstarke Allroundstürmer gehörte ab 1935 der ersten Club-Mannschaft an. Beim 1:0-Sieg im Halbfinale des Tschammerpokal 1935 am 24. November 1935 stürmte der "Uttla" gerufene Uebelein II auf Halbrechts. Beim 2:0-Finalsieg gegen den FC Schalke 04 nahm aber Max Eiberger wieder seine gewohnte Position im Angriff der Zabo-Elf ein. Beim Gewinn der deutschen Meisterschaft 1936 kam er lediglich in der Gruppenphase am 17. Mai 1936 in Augsburg beim 2:1-Erfolg gegen Wormatia Worms auf Linksaußen zum Einsatz. Im folgenden Spieljahr, 1936/37, folgten acht Einsätze in der Endrunde um die deutsche Meisterschaft, in denen er acht Tore erzielte. Das Finale verlor er aber mit dem "Club" am 20. Juni 1937 in Berlin auf Linksaußen stürmend, mit 0:2 Toren gegen Schalke 04. Im Jahr 1938 war im Halbfinale des Pokals durch eine weitere 0:2-Niederlage Endstation gegen Rapid Wien.

Zum Sieg reichte es aber am 28. April 1940 im Finale um den Tschammerpokal des Jahres 1939. Bruder Hans verteidigte an der Seite von Willi Billmann, Julius Uebelein führte als Mittelstürmer den Angriff, als der Halbrechts spielende Max Eiberger beide Treffer zum 2:0-Sieg gegen den SV Waldhof Mannheim erzielte.

Vom Sommer 1940 bis Ende 1942 gehörte er dem harten Kern der Wehrmacht-Elf Burgstern Noris an. Die zwei Kompanieführer, Georg Lichtenstern und Wolfgang Oldenbourg, hatten die Fußballmannschaft der in Schwabach bei Nürnberg stationierten 17. Infanterie-Division ins Leben gerufen. Die Wurzeln der Soldatenelf lagen in Flandern. Die 17. Infanterie-Division war von Juli 1940 bis Ende Mai 1941 in Flandern im Raum Brüssel, Gent und Ostende stationiert. Den größten Erfolg erzielte die Mannschaft am 11. Mai 1941 im Pariser Prinzenpark-Stadion gegen die Pariser Soldatenelf. Der 2:1-Sieg berechtigte Burgstern Noris, den inoffiziellen Titel "Meister des Westens" zu führen. Das von der Sportpresse hochgelobte Innentrio wurde von Karl Kupfer (Schweinfurt 05), Leonhard Knorr (SpVgg Fürth) und "Uttla" Uebelein gebildet.
Von Uebelein II gibt es zu dieser Phase die Aussage, "dass das meine stärksten Jahre gewesen waren".

Auch nach dem Krieg spielte Julius Uebelein weiter für den 1. FC Nürnberg. Mit dem Club wurde er 1946/47 und 1947/48 Meister der Oberliga Süd, das Endspiel um die deutsche Meisterschaft 1948 verpasste er jedoch aufgrund der Nachwirkungen einer TBC-Erkrankung. Von 1945 bis 1949 absolvierte Julius Uebelein 89 Spiele in der Oberliga Süd und erzielte dabei 31 Tore. Insgesamt spielte er 284-mal im Clubtrikot. 1950 verließ er Nürnberg und wechselte in die Oberpfalz zur SpVgg Weiden.

Literatur
 Werner Skrentny (Hrsg.): Als Morlock noch den Mondschein traf. Die Geschichte der Oberliga Süd 1945–1963. Klartext, Essen 1993, ISBN 3-88474-055-5.
 Christoph Bausenwein, Harald Kaiser, Bernd Siegler: 1. FC Nürnberg. Die Legende vom Club. Verlag Die Werkstatt. Göttingen 1996. ISBN 3-89533-163-5.
 Markwart Herzog (Hrsg.): Fußball zur Zeit des Nationalsozialismus. W. Kohlhammer GmbH. Stuttgart 2008. ISBN 978-3-17-020103-3.

Einzelnachweise

Fußballspieler (1. FC Nürnberg)
Fußballspieler (SpVgg Weiden)
Deutscher
Geboren 1916
Gestorben 2001
Mann
DFB-Pokal-Sieger

Julius Uebelein


قائمة كليات الطب في المملكة العربية السعودية:

الحكومية:

 كلية الطب بجامعة الإمام محمد بن سعود الاسلامية
 كلية الطب بجامعة الملك سعود بن عبدالعزيز للعلوم الطبية بالرياض و جدة
 كلية الطب بجامعة الملك سعود بالرياض
 كلية الطب بجامعة المجمعة
 كلية الطب بجامعة الملك عبد العزيز بجدة
 كلية الطب بجامعة جدة
 كلية الطب بجامعة الملك فيصل بالأحساء
 كلية الطب بجامعة الدمام
 كلية الطب بجامعة الملك خالد بأبها
 كلية الطب بجامعة أم القرى بمكة المكرمة
 كلية الطب بجامعة طيبة بالمدينة المنورة
 كلية الطب بجامعة الطائف
 كلية الطب بجامعة القصيم
 كلية الطب بجامعة الخرج
 كلية الطب بجامعة بيشة
 كلية الطب بعنيزة
 كلية الطب بجامعة الخرج
 كلية الطب بجامعة الباحة
 كلية الطب بجامعة حائل
 كلية الطب بجامعة تبوك
 كلية الطب بجامعة نجران
 كلية الطب بجامعة الحدود الشمالية
 كلية الطب بجامعة الجوف
 كلية الطب بجامعة جازان
 كلية الطب بالدوادمي
 كلية الطب بشقراء
الخاصة:
 جامعة الفيصل
 جامعة المعرفة
 جامعة دار العلوم
 كلية محمد المانع للعلوم الطبية
 كلية ابن سينا للعلوم الطبية الأهلية بجدة
 كلية البترجي الأهلية للعلوم الطبية والتقنية بجدة
 كليات الفارابي في الرياض وجدة
 كليات الرياض لطب الأسنان والصيدلة
 كليات سليمان الراجحي الأهلية
 كلية العناية الطبية
 كليات الغد الدولية للعلوم الصحية
 كليات بريدة الأهلية
 كليات الريان الاهلية
 كلية فقيه للعلوم الطبية
 الجامعة السعودية الإلكترونية

مراجع

قوائم كليات الطب
التعليم الطبي في المملكة العربية السعودية
قوائم متعلقة بتاريخ الطب في السعودية


Saithalimpaşa, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Çifteler'in mahalleleri

Saithalimpaşa, Çifteler


තාං හි නව ග්‍රන්ථය (Xīn Tángshū), හෙවත් "තාං හි නව ඉතිහාසය", නැතහොත් "නව තාං ඉතිහාසය", යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ වෙළුම් දහයකින් සහ පරිච්ඡේද 225කින් යුත් තාං රාජවංශයම ආවරණය වන නිල ඉතිහාස ග්‍රන්ථයයි. මෙය සම්පාදනය කරන ලද්දේ ඖයැං ෂියු සහ සොං චිගේ මූලිකත්වයෙන් යුත් විද්වත් මඬුල්ලක් විසිනි.

18වන සියවස තෙක්ම මෙය සරලව හැඳින්වූයේ තාංෂු (තාං හි ග්‍රන්ථය) යනුවෙනි.

මේවාත් බලන්න

 විසි හතර ඉතිහාස ග්‍රන්ථ

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර
 Works cited

බාහිර සබැඳි

 Chronicles of the Chinese Dynasties, Twitchett, Official History under the T'ang, pp. 19119–236.

 New Book of Tang 《新唐書》 Chinese text with matching English vocabulary

විසි හතර ඉතිහාස ග්‍රන්ථ
11වන සියවසේ ඉතිහාස ග්‍රන්ථ
චීනයේ ඉතිහාස වාර්තාකරණය
සොං රාජවංශ සාහිත්‍යය
ටෑං රාජවංශය පිළිබඳ ඉතිහාස ග්‍රන්ථ

තාං හි නව ග්‍රන්ථය


L'élection sénatoriale de 1980 à Wallis-et-Futuna a lieu le . Elle a pour but d'élire le sénateur représentant le territoire de Wallis-et-Futuna pour un mandat de neuf années. Soséfo Makapé Papilio (RPR) est réélu contre l'UDF Kamaliele Katoa.

Contexte local
Soséfo Makapé Papilio (RPR) est élu sénateur de Wallis-et-Futuna lors de l'élection sénatoriale de 1971.

Mode de scrutin
L'unique sénateur de Wallis-et-Futuna est élu pour un mandat de neuf ans au scrutin majoritaire à deux tours par les 21 grands électeurs du territoire.

Candidats

Résultats

Références

Voir aussi
 Liste des sénateurs de Wallis-et-Futuna
 Élections sénatoriales françaises de 1980
 Suffrage universel indirect
 Grands électeurs français
 Sénat (France)

Wallis-et-Futuna
Sénatoriale, 1980

Élection sénatoriale de 1980 à Wallis-et-Futuna


Rosa Bertha Honorina Oneto Martínez (Lima, 27 de agosto de 1957), más conocida como Bettina Oneto, es una primera actriz, humorista, presentadora de televisión, cantante, comediante de stand-up, productora y exvedette peruana.

Tiene 3 hijos: Las damas Shantall Macedo (Shantall Young Oneto) y Tasky Lazón; y Joel Lazón.

Biografía
Hija del comediante Carlos Alberto Oneto Villavicencio (Pantuflas) y de Rosa Bertha Martinez, debutó como cantante junto a un grupo musical en Toronto, Canadá.

Se casó en 1976 con el roquero Richard "Bimbo" Macedo (Baterista del grupo The Mad's), con el cual tiene a su primera hija: Shantall Young Oneto.

En 1978 regresó al Perú, donde comenzó a actuar con Pepe Vilar, en el programa Teatro como en el Teatro, además participa en diferentes programas como, La comedia Peruana y Volver a vivir.

En 1981 debutó como vedette en la revista musical Paro general, en el café teatro La Gata Caliente. Luego, se fue a residir a Nueva York donde asistió a cursos de canto, teatro y baile. Realizó la revista musical Los valatos del 85, bajo la dirección de Efraín Aguilar, junto a Analí Cabrera, Doris Caballero y Rodolfo Carrión. Participó en cafés teatro como El Ático, Sachariel, Canout, Monarisa, La Mueca y Pimpinela. De 1985 a 1988, laboró en "La Orquesta de Carlos Brescia", asimismo actuó en el Teatro Nacional Peruano, en la obra El pájaro azul interpretando a "La noche".

En 1987 se casó por 2da vez, con el futbolista Carlos Alfonso Lazón (Bicampeón: 1977–1978 con Alianza e hijo del otrora jugador de los 50's y 60's con el mismo nombre). Tienen dos hijos: Tasky y Joel.

En 1998, participó en las obras dirigidas por Osvaldo Cattone: Con el sexo no se juega, Annie, Marido mas mujer igual desastre, Filomena Marturano y Los monólogos de la vagina.

Luego, ingresó al programa cómico Risas y salsa, y participó en varias obras en Teatro desde el Teatro.

En 1999, fue convocada por los productores y directores de "Jucare" y presentó en "La estación de Barranco" la obra El espectáculo soy yo, que debido a su éxito duró 3 años, realizando una gira a Japón y EUA. El año siguiente, lanzó el disco homónimo de la obra que muestra el show grabado en vivo en un álbum.

En el 2006, actuó en el show Hija de su madre acompañada de Shantall. En 2007, protagonizó la obra de drama Matrimonio a la peruana, y en 2008 lanzó el álbum El espectáculo sigo siendo yo que recopila diversas presentaciones realizadas ese año.

En el 2011, actuó en la serie La Bodeguita.

En el 2012, celebró sus 36 años de vida artística con el show Viva la vida. Durante mayo–agosto del mismo año participó en el musical Hairspray como MotorMouth Maybelle, bajo la dirección de Juan Carlos Fisher en el Teatro Peruano Japonés. Seguidamente concursó brevemente en el reality show de baile El gran show.

Filmografía

Cine
Baño de Damas (2003) como Antonia.

Televisión

Series y telenovelas
Teatro como en el Teatro (1975–1979) como Varios Roles.
La comedia Peruana.
Volver a vivir.
Paro general.
Los valatos del 85.
Risas y Salsa (1997–1999) como Ella misma (Actriz cómica), "Mona", "Piticlin", "La amante" / "La trampa", vedette, modelo, bataclana, bailarina y varios roles.
Pobre diabla (2000–2001) como Soledad Guillén.
Teatro desde el Teatro (2002–2008) como varios roles.
Noche de estrellas (2003) como Ella misma (Actriz cómica) y varios roles.
Cara a cara como Ella misma (Actriz cómica) y varios roles.
La Bodeguita (2011–2012) como "Rochi".

Programas

 Teletón 2011: Unámonos para cambiar pena por alegría (Edición Especial) (2011) como presentadora.
 Reyes del show (2011) como jueza invitada.
 El gran show (2012) como concursante.
 Pequeños gigantes (2013) como jueza invitada.
 Tu cara me suena (2013–2014) como jurado.
 Porque hoy es sábado con Andrés como invitada.
 Combate a bailar como presentadora.

Teatro
El pájaro azul como "La noche".
Con el sexo no se juega (1998).
Annie (1998).
Marido mas mujer igual desastre (1998).
Filomena Marturano (1998).
Los monólogos de la vagina (1998).
El espectáculo soy yo (1999–2001).
Hija de su madre (2006).
Matrimonio a la peruana (2007)
Viva la vida (2012).
Hairspray (2012) como "MotormMouth Maybelle".

Giras

 El espectáculo soy yo (1999).

Café teatro
La gata caliente.
El ático.
Sachariel.
Monarisa.
La mueca.
Pimpinela.

Eventos

Certámenes de belleza
El Miss Belleza Universitaria (MBU) 2011 (2011) como Jurado.

Discografía

Agrupaciones
La Orquesta de Carlos Brescia (1985–1988).

Álbumes
El espectáculo soy yo (2000).
El espectáculo sigo siendo yo (2008).

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Lima
Bettina
Humoristas de Perú
Actrices de televisión de Perú
Vedettes de Perú
Actores de teatro de Perú
Cantantes femeninas de Perú
Actores de teatro musical de Perú
Participantes de El gran show
Artistas de comedia en vivo

Bettina Oneto


Visby ringmur eller Visby bymur er en middelalderlig bymur, der er anlagt omkring den inderste del af Visby på Gotland. Som det største, mest omfattende og bedst bevarede bymur i Skandinavien er muren en vigtig del af Visby som et verdensarvssted.

Den blev bygget i to etaper i 1200- og 1400-tallet, og af dens længde på omkring 3,6 km er 3,44 km endnu bevaret. Oprindelige havde den 29 store tårn, samt 22 mindre såkaldte sadeltårne, men i dag er 27 af de store tårne og 9 af de små bevaret. Adskillige huse, som blev bygget inden muren, blev inkorporeret i den under de to konstruktionsfaser. I 1700-tallet blev der tilføjet forsvarsværker på muren flere steder, og nogle af tårnene blev ombygget for at gøre plads til kanoner.

Visby ringmur blev restaureret i årene 1884-1886 under ledelse af arkitekt Emil Victor Langlet.

Eksterne henvisninger

 Om Visby ringmur  (svensk)

Visby
Bymure
Verdensarvsområder i Sverige
Verdensarv fra 1995

Visby ringmur


__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Der Parador de Baiona ist ein spanisches Hotel der staatlichen Kette Parador in Baiona, einer Stadt in der Provinz Pontevedra der Autonomen Region Galicien. Der Parador befindet sich auf einer Halbinsel, wo sich ursprünglich das Castillo de Monte Real befand.

Lage

Die Anlage mit einem großen Park, vom Meer umgeben, ist nur über ein Vorwerk zu erreichen, das den Zugang zur Landzunge versperrt. Die von Steilhängen umgebene Halbinsel ist durch eine zinnenbekrönte Mauer geschützt.

Geschichte
Der Parador wurde auf den Ruinen einer Burg errichtet. Auf dem großen Gelände befand sich ein Franziskanerkloster, von dem die Kuppel der Kapelle erhalten ist, die sich über der Eingangshalle und der Haupttreppe des heutigen Hotels befindet. Von der Festung sind noch drei Türme und die Umfriedung erhalten.

Literatur
 Juan Elava Galán: Historische Paradoes. Spanische Hotels in Klöstern, Palästen und Schlössern. Könemann Verlag, Köln 1999, ISBN 3-8290-2232-8, S. 58–61.

Weblinks

 Parador de Baiona

Baiona
Baiona
Hotel in Spanien
Kulturdenkmal in der Provinz Pontevedra
Bauwerk in der Provinz Pontevedra
Baiona
Unternehmen (Galicien)

Parador de Baiona


كي ديفيلوب برنامج حر لإنشاء وتحرير البرامج لـسطح المكتب كي دي إي الذي يعمل على أنظمة تشغيل يونيكس.
الإصدار الحالي يدعم العديد من لغات البرمجة مثل سي، جافا، بيرل، بايثون ولغة برمجة روبي.مرخص تحت رخصة جنو العمومية.

مراجع

مراجع

مصممو واجهة المستخدم
أدوات تطوير برمجيات جافا
برمجيات 1999
برمجيات تستخدم رخصة جنو العمومية
بيئات تطوير متكاملة حرة
بيئات تطوير متكاملة للينكس
تطبيقات كدي

كي ديفيلوب


Zla Horda (eng. Evil Horde) ili ponekad jednostavno Horda, izmišljena multigalaktička vojna organizacija koja vodi osvajanje brojnih svjetova uz pomoć svoje goleme vojne snage osnažene visokotehnološkim naoružanjem i čarobnim moćima. Vrhovnu galaktičku organizaciju Zle Horde predvodi tajanstveni Horde Prime, dok podružnicom Zle Horde na planetu Eteriji zapovijeda kiborg i zli čarobnjak Hordak, njegov brat.

Pripadnici Zle Horde teroriziraju stanovnike Eterije i porobljavaju ga, a Hordak nastoji prodrijeti i natrag na Eterniju kako bi osvojio dvorac Siva Lubanja i ostvario vlast nad cijelom Eternijom. U tome mu pomažu njegovi pomoćnici koje drži u strogoj podložnosti, poput Mantenne, Leecha, Grizzlora te robotskih vojnika Horde Troopera.

Mattelova linija igračka Zle Horde puštena je u prodaju 1985. godine kao dio franšize Gospodari svemira, no kako je tada animirani serijal He-Man i Gospodari svemira bio već pri svom kraju, Hordak i Zla Horda postali su glavni zlikovci u novoj animiranoj seriji She-Ra: Princeza moći (1985. – 1987.). Unatoč tome, Hordak i Zla Horda pojavljuju se u brojnim mini stripovima i stripovima kao protivnici He-Mana i Herojskih ratnika. U animiranom serijalu s početka 2000-ih godina He-Man i Gospodari svemira (2002. – 2003.), Hordak se pojavljuje kao protivnik iz daleke prošlosti koji se sukobio s mitskim kraljem Grayskullom, a objašnjava se kao i u animiranomu dugometražnomu filmu He-Man i She-Ra: Tajna mača, kako je Skeletor nekoć također bio član Zle Horde i Hordakov učenik crne magije koji ga je naposljetku izdao i napustio te se vratio na Eterniju da je osvoji, dok je svoga učitelja Hordaka ostavio zarobljenog u drugoj dimenziji. U trećoj sezoni animirane serije u proizvodnji Mike Young Productionsa, Hordak je trebao biti glavni negativac, ali sezona je otkazana.

U animiranim serijalima She-Ra: Princeza moći (1985. – 1987.) i novoj adaptaciji She-Ra i princeze moći (2018. – 2020.), Hordak i Zla Horda su glavni zlikovci koji se bore protiv pobunjenika pod vodstvom princeze Adore, poznatije kao She-Ra, princeza moći.

Sjedište iz kojeg djeluje Zla Horda zove se Zona straha i to je jedno od najstrašnijih mjesta na čitavoj Eteriji.

Najpoznatiji članovi Zle Horde

 Horde Prime
 Hordak
 Leech
 Grizzlor
 Mantenna
 Shadow Warrior
 Catra
 Modulok
 Multi-Bot
 Dragstor
 Scorpia
 Tung Lashor (bivši član Zle Horde)
 Rattlor (bivši član Zle Horde)

Izvori

Vanjske poveznice

 Zla Horda – he-man.fandom.com

Gospodari svemira

Zla Horda


Metronom, sabit bir ritim (tempo) elde etmek amacıyla belli aralıklarla vuruş sesleri çıkartan bir alettir. Yunanca metron (ölçü) ve nomos (düzen) sözcüklerinin birleşmesiyle türetilmiştir. Bir müzik aletinin belli bir hızda ve aynı tempoda çalınmasını sağlamak için kullanılır. Konuşma zorluğu çeken kişiler de metronom kullanabilir.Mesela, her metronom atışında bir kelime söylenmesi esastır. Fakat müzikte bu durum tarza göre değişmektedir,

Tarihçe
Metronom 1814 yılında, Amsterdam'da yaşayan Dietrich Nikolaus Winkel tarafından icat edilmiştir. Regensburglu J. N. Malzel, Winkel'in buluşu olan ve daha sonra metronom diye adlandırılan aletin patentini 1815'te Paris'te aldı, 1816'da "Malzel Metronomları" adıyla imalata başladı. Ludwig Van Beethoven metronomu müzikte ilk kullananlardan biridir.

Çalışma esası
Metronomun, mekanik ve dijital türleri vardır. Bazı dijital metronomların tiz sesleri nedeniyle mekanik varyasyonları daha çok kullanılır.

İlk icadından beri tasarımı çok değişmeyen mekanik metronom, bir zemberek tarafından hareket ettirilen ve düzenli salınımlarıyla tık tık sesleri çıkaran bir çubuk sarkaçtan oluşur. Periyot, çubuk sarkacın üzerinde aşağı yukarı hareket edebilen küçük bir ağırlıkla ayarlanır. Tempoların ıskalası, dakikada 40 vuruştan başlar, 208 vuruşa değin çıkar.

Dijital metronomlar ise, genelde saatlerde kullanılan Quartz kristali içerir. Bu metronomların çeşitli fiyat aralıklarında çok sayıda işlevi olan türleri vardır. Ayrıca elektronik müzik klavyeleri de metronom özelliği taşır.

Metronomun sürekli olarak kullanılması, artistik bir icrayla bağdaşmaz. Ama bu aletin eğitimdeki değeri büyüktür.

Sarkaçlar
Ritim
Alman icatları

Metronom


Prick Up Your Ears is a 1987 British film, directed by Stephen Frears, about the playwright Joe Orton and his lover Kenneth Halliwell. The screenplay was written by Alan Bennett, based on the 1978 biography by John Lahr. The film stars Gary Oldman as Orton, Alfred Molina as Halliwell, Wallace Shawn as Lahr, and Vanessa Redgrave as Peggy Ramsay.

Plot
Islington, 9 August 1967. Literary agent Peggy Ramsay knocks on the door of playwright Joe Orton and his lover Kenneth Halliwell, but nobody opens. She calls the police. They find the corpses of the two men. A decade later theatre critic John Lahr visits Peggy Ramsay because he wants to write Orton's biography. They find Orton's diaries, and Peggy tells Lahr about Orton's life.

Orton and Halliwell's relationship began at the Royal Academy of Dramatic Arts. Orton started out as the uneducated youth to Halliwell's older faux-sophisticate. As the relationship progressed, however, Orton grew increasingly confident in his talent while Halliwell's writing stagnated. They fell into a parody of a traditional married couple, with Orton as the "husband" and Halliwell as the long-suffering and increasingly-ignored "wife" (a situation exacerbated at a time when being a sexually-active homosexual was illegal). Orton was commissioned to write a screenplay for the Beatles. Halliwell got carried away in preparing for a meeting with the "Fab Four", but Orton was taken away for a meeting on his own. Finally, in August 1967, a despondent Halliwell kills Orton and commits suicide.

Cast

Casting
Ian McKellen was originally envisioned as Halliwell. McKellen explained: "I needed a holiday – I'd been working so hard – so I just kept saying 'no, no, no', but when I saw the film I really regretted not having done it." Maggie Smith turned down the role of Ramsay, saying that she did not want to perturb her sons by starring in a film that featured homosexual promiscuity and murder. Keith Allen was in talks to play Orton before Oldman was cast.

Reception
Prick Up Your Ears has a 95% rating at review aggregator Rotten Tomatoes, based on 37 reviews, with an average score of 7.7/10.

Roger Ebert awarded Prick Up Your Ears four stars out of four, describing Redgrave's performance as "superb", and praising the work of Oldman and Molina: "The great performances in the movie are, of course, at its center. Gary Oldman plays Orton, and Alfred Molina plays Halliwell, and these are two of the best performances of the year... [Oldman] is the best young British actor around". Variety noted: "The script is witty, the direction fluid, with one of the homosexual orgy scenes in a public toilet almost balletic, and the depiction of the lovers' life in their flat suitably claustrophobic."

Vincent Canby was less enthused, writing: "The film covers the main events of the Orton life in a manner that is nothing less than distracted. One has little understanding of the fatal intensity – and need – that kept Orton and Halliwell together." He nevertheless had praise for the film's acting. Similarly, Pauline Kael lauded Redgrave but said the male relationship was unconvincing and suffused with "modern-style psychosexual moralizing", and that "unlike Orton, it [the script] takes no real delight in misbehaving."

Oldman earned a BAFTA Award nomination for Best Actor; Redgrave received BAFTA and Golden Globe Award nominations for Best Actress in a Supporting Role. Redgrave won Best Supporting Actress at the New York Film Critics Circle Awards. Alan Bennett earned a BAFTA Award nomination for Best Adapted Screenplay. The film was also nominated for Best Foreign Film at the 1987 Independent Spirit Awards and won the award for Best Artistic Contribution at that year's Cannes Film Festival.

References

External links

1987 films
1987 independent films
1987 LGBT-related films
1980s biographical drama films
British LGBT-related films
British biographical drama films
Films about writers
Films directed by Stephen Frears
Films scored by Stanley Myers
Films set in the 1950s
Films set in the 1960s
Films set in 1967
Films set in England
Films set in London
Films with screenplays by Alan Bennett
Gay-related films
1980s English-language films
1980s British films

Prick Up Your Ears


Un cântec străbate lumea este numele mai multor opere de artă:
Un cântec străbate lumea (în ), un cântec al tenorului Joseph Schmidt
Un cântec străbate lumea, film din 1933 regizat de
Un cântec străbate lumea, film din 1958 regizat de Géza von Bolváry

Un cântec străbate lumea (dezambiguizare)


José Manuel Maucó (1838 - 1892) fue un pintor y médico venezolano dedicado a la enseñanza del dibujo a mediados del . Entre sus discípulos destacan Cristóbal Rojas y Antonio Herrera Toro.

Reseña biográfica
Nació en La Victoria, Provincia de Aragua (actual Estado Aragua) hacia 1837. Hijo de José Manuel Maucó y Sinforosa Mendía. En 1854 se matrícula en los cursos de medicina que se impartían en la Universidad Central de Venezuela en Caracas. Al mismo tiempo asistía a la Escuela normal de dibujo y pintura que dirigía el pintor Antonio José Carranza, destacándose en las exposiciones bianuales que mostraban los avances de los estudiantes efectuadas en 1856 y 1858. Concluye sus estudios de medicina en 1860. En 1863 dicta clases de dibujo en esta Escuela, en la que llegó a ser director. En 1869 contrae matrimonio con Sofía Arnal.

En el mes de julio de 1872 participa en la Primera Exposición anual de Bellas Artes venezolanas realizada en el Café del Ávila, en la cual se exhibió la colección de obras de arte que reúne el viajero inglés Jean Mudie Spence durante su visita a Venezuela. En 1879 realiza dos cuadros alegóricos para celebrar la inauguración de la estatua ecuestre de Antonio Guzmán Blanco en Caracas. Uno de los cuadros fue encargado por el gremio de agricultores y criadores, y el otro por los artesanos e industriales. Al año siguiente forma parte del personal docente de la Academia de Dibujo y Pintura del recién creado Instituto de Bellas Artes de Caracas, en donde tendrá como alumnos a los futuros pintores Cristóbal Rojas y Antonio Herrera Toro. Desde 1876 es mencionado como profesor de dibujo en distintos colegios caraqueños como el Colegio La Ascensión y el Colegio Villegas.

En 1883 participa con una pintura El combate en el Lago de Maracaibo, en la Exposición Nacional de Venezuela organizada por el gobierno de Antonio Guzmán Blanco en homenaje al primer centenario del Natalicio del Libertador.

Obra
Entre sus obras más renombradas destacan el retrato de Fray Carlos Arrambide (colección privada) y Retrato de un Caballero conservado en la Galería de Arte Nacional. En líneas generales, la obra de Maucó se caracteriza por presentar un carácter poco académico, aunque dotada de sentido decorativo en el tratamiento de las formas y los volúmenes.

Referencias

Pintores de Venezuela del siglo XIX

José Manuel Maucó


David Edward Hughes () a fost un inventator britanic-american, experimentator practic, și profesor de muzică cunoscut pentru munca sa pe telegraf de imprimare și microfon. În general se consideră că s-a născut la Londra, dar familia sa s-a mutat în acea perioadă, astfel încât s-ar putea să se fi născut în Corwen, Țara Galilor.

Biografie
Hughes s-a născut în 1831, fiul unei familii talentate din punct de vedere muzical, originară din Y Bala (locul nașterii era fie Londra, fie Corwen, Denbighshire), și a emigrat în Statele Unite la vârsta de șapte ani. 2 [3] la doar șase ani, se știe că a cântat la harpă și ghimpata engleză [5] la un standard foarte ridicat. La o vârstă fragedă, Hughes a dezvoltat o astfel de abilitate muzicală că a atras atenția lui Herr Grab, un eminent pianist german în America, care i-a procurat un profesor de muzică la Colegiul St. Joseph din Bardstown, Kentucky. Hughes a lucrat, de asemenea, ca un experimentator practic, venind cu Telegraph de imprimare în 1855. S-a mutat înapoi la Londra în 1857 pentru a-și vinde invenția și a lucrat la transmiterea sunetului prin fire. El a lucrat la microfoane și pe inventarea de inducție echilibru (mai târziu utilizate în detectoare de metal). În ciuda facilitatea lui Hughes ca un experimentatorul, el a avut pic de formare matematică. A fost prieten cu William Henry.

Hughes a devenit profesor de muzică la Colegiul St. Joseph din Bardstown, Kentucky în 1850. El a dezvoltat, de asemenea, un interes în inginerie electrică și a adus cele două interese principale împreună, atunci când a început să studieze transmiterea și amplificarea sunetului. În 1855, el a primit un brevet SUA pentru un telegraf de imprimare, pe care el a proiectat aproape de accident în timp ce încearcă să creeze o mașină pentru a copia muzica extempore. Sistemul său a folosit o tastatură în care fiecare tastă ar corespunde unei scrisori care ar fi tipărită la un receptor îndepărtat. Invenția, care a ajuns sa fie cunoscută ca imprimanta Hughes, a fost frecvent folosită până în anii 1930, după ce a fost adoptată și instalată la nivel mondial de către compania Western Union Telegraph.

Hughes s-a mutat înapoi la Londra în acest timp și a devenit bine cunoscut în întreaga lume pentru mașina sa de telegraf. El a avut acum mijloacele și timpul pentru a continua experimente sale proprii. În timpul cercetării sale, el a descoperit că o persoană de contact în vrac într-un circuit care conține o baterie și un receptor de telefon ar da naștere la sunete în receptor corespunzătoare vibrațiilor care au fost semnalate pe diafragma bucală sau pe transmițător. Această descoperire a dus la dezvoltarea microfonului de carbon, pe care l-a prezentat în 1878. Cu toate acestea, el a refuzat să-l breveteze. Hughes a reînviat termenul de microfon, care a fost folosit pentru prima dată de Sir Charles Wheatstone în 1827, pentru crearea sa. El a ales să-l dea la difuzare și la înregistrarea industriei fără șiruri de caractere atașat.

Hughes a continuat să studieze și să experimenteze, inventând în cele din urmă echilibrul de inducție (care este adesea folosit ca un tip de detector de metale), experimentând cu fotografie aeriană, și lucrând cu teoria magnetismului. Lucrările sale de cercetare asupra magnetismului au fost prezentate la numeroase adunări ale societății științifice și tehnice și au contribuit mult la domeniul științei electrice.

Contribuții
Activitatea sa privind suprimarea interferențelor electrice și descoperirea microfonului de carbon a dus la îmbunătățirea comunicărilor telefonice, și a experimentelor cu soldul de inducție a condus la inventarea detectorului de metale. Experimentele sale, fără fir, pentru care el a inventat un detector unic care să-i permită să primească o transmisie pe o distanță de 500 de metri cu receptorul său mobil în 1879-1880, sunt un tribut adus ingeniozitatea lui.

Premii
Hughes a fost beneficiarul multor onoruri și premii internaționale pentru munca sa, inclusiv o bursă a societății regale, o medalie de aur în 1867, premiată la exPoziția de la Paris, medalia de aur a societății regale în 1885, și medalia de aur a lui Albert pentru societatea de Arte în 1897. În 1886, el a intrat în categoria președinților prezidențiali ai instituției de ingineri electrici.

Încheiere activitate
Hughes a murit la Londra pe 22 ianuarie, și a fost înmormântat în criptele egiptene de la cimitirul Highgate.

Referințe

Nașteri în 1831
Decese în 1900
Inventatori britanici
Fellows of the Royal Society
Laureați ai Royal Medal
Comandori ai Legiunii de onoare
Înmormântări în Cimitirul Highgate

David Edward Hughes


Klaus Knuth (* 26. August 1935 in Hamburg; † 26. April 2012 in Küsnacht, Schweiz) war ein deutsch-schweizerischer Schauspieler. Er war der Sohn von Gustav Knuth. Er war mit der Schauspielerin Hannelore Fischer verheiratet, einer Nichte von O. W. Fischer. Ihre Tochter Nicole ist ebenfalls Schauspielerin.

Leben
Klaus Knuth wurde als Sohn des Ehepaars Gustav Knuth und Gustl Busch geboren, die beide Schauspieler waren. Nach der Scheidung seiner Eltern lebte er bei der Mutter, bis er 1946/1947 zu seinem Vater nach Zürich kam, als dieser ans Zürcher Schauspielhaus ging. Die Schulzeit absolvierte Klaus Knuth ab 1947 in Zürich.  Klaus Knuth wollte ursprünglich Kameramann werden, merkte aber bei einer Aufführung des Schultheaters, wie leicht ihm das Spielen fällt.

So ging er schließlich nach Wien ans Max Reinhardt Seminar. Es folgten Engagements am Theater in der Josefstadt (1958/1959), dem Düsseldorfer Schauspielhaus (1959–1962) und den Münchner Kammerspielen (1962–1965). Am Düsseldorfer Schauspielhaus spielte er in der Spielzeit 1960/1961 unter anderem den Aston in dem Theaterstück Der Hausmeister (Deutschsprachige Erstaufführung: 29. Oktober 1960). 1965 kam er ans Schauspielhaus Zürich, wo er bis zu seiner Pensionierung im Jahr 2000 Ensemblemitglied blieb. Auch nach seiner Pensionierung arbeitete Klaus Knuth weiterhin als freier Schauspieler am Schauspielhaus Zürich; sein letzter Auftritt dort war im Juni 2011 bei einer Lesung. Anfänglich spielte er am Schauspielhaus Zürich neben seinem Vater. Beide sahen einander ähnlich, waren aber von unterschiedlichem Charakter. Klaus Knuth galt als "Meister der Zurückhaltung".

Zu den Bühnenrollen von Klaus Knuth gehörten unter anderem Rodrigo in Othello (1965, Regie: Leopold Lindtberg), Andres in Woyzeck (1972; Regie: Friedrich Dürrenmatt), Graf Appiani in Emilia Galotti (1974, Regie: Friedrich Dürrenmatt) und der Missionar Oskar Rose in Die Physiker (1987, Regie: Achim Benning). In der Spielzeit 1975/76 übernahm er die Rolle des Polizisten in dem Brecht-Stück Der gute Mensch von Sezuan (Regie: Manfred Wekwerth; Premiere: März 1976). 1981 spielte er, unter der Regie von Werner Düggelin, die Rolle des Donati in der Uraufführung des Theaterstücks Grossvater und Halbbruder von Thomas Hürlimann. Am Schauspielhaus Zürich trat er immer wieder in Theaterstücken von Friedrich Dürrenmatt auf, so als Herzog in der Komödie Die Frist (Uraufführung: Oktober 1977), sowie im Oktober 1983 in der Uraufführung von Dürrenmatts Komödie Achterloo.

In der Spielzeit 2008/09 gastierte er am Stadttheater Bern in der Uraufführung des Theaterprojekts Ebenda – Ein Gedächtnistheater; Regie führte Lukas Bärfuss.

Klaus Knuth hat bei weitem nicht die Bekanntheit seines Vaters erreicht und auch nicht in so vielen, aber doch in über 30 Filmen mitgespielt. 1957 war er neben Romy Schneider als Prinz Ludwig in dem Spielfilm Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin zu sehen. Neben seinem Vater Gustav Knuth spielte er in der Fernsehserie Die Powenzbande (1973). 1981 spielte er an der Seite von Bruno Ganz in dem Spielfilm Der Erfinder unter der Regie von Kurt Gloor.

Filmografie
 1957: Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin
 1957: Scherben bringen Glück
 1963: Die fünfte Kolonne – Es führt kein Weg zurück
 1965: Gewagtes Spiel: Es brennt!
 1969: Salto Mortale
 1970: Mein Freund Harvey
 1972: Hamburg Transit: Endstation Fuhlsbüttel
 1973: Die Powenzbande
 1973: Eine Armee Gretchen
 1973: Die Fabrikanten
 1975: Eurogang: Ein Wagen voll Madonnen
 1975: Ein Fall für Männdli  Folge: Hallo, Herr Doktor
 1976: Der Stumme
 1977: MS Franziska
 1981: Der Erfinder

Hörspiele
 1959: Morgen werden wir reich – Regie: Raoul Wolfgang Schnell
 1962: Rendezvous um sieben – Regie: Otto Düben
 1964: Der Mann, der Sherlock Holmes war – Regie: Otto Kurth
 1964: Sir Arthur Conan Doyle – Regie: Otto Kurth
 1964: Der Mittelstürmer starb im Morgenlicht – Regie: Werner Hausmann
 1964: Waldhausstraße 20 – Regie: Walter Ohm
 1964: Moby Dick oder Der weiße Wal (Zweiteiler, nach Herman Melville) – Regie: Walter Andreas Schwarz
 1964: Hamlet, Prinz von Dänemark (nach William Shakespeare) – Regie: Helmut Brennicke
 1975: Grünzone (Dreiteiler) – Regie: Hans Ulrich Minke
 1977: Die Frist – Autor: Friedrich Dürrenmatt
 1995: Dr. Doolittle und der Zirkus (Vierteiler) – Mitautorin, Sprecherin und Regie: Lilian Westphal

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Hörspielsprecher
Deutscher
Schweizer
Geboren 1935
Gestorben 2012
Mann

Klaus Knuth


Morten Johannes Lauridsen (born February 27, 1943) is an American composer and academic teacher. A National Medal of Arts recipient (2007), he was composer-in-residence of the Los Angeles Master Chorale from 1994 to 2001, and is the distinguished professor emeritus of composition at the University of Southern California Thornton School of Music, where he taught for fifty-two years until his retirement in 2019.

About
A native of the Pacific Northwest, Lauridsen worked as a Forest Service firefighter and lookout (on an isolated tower near Mount St. Helens), where he remained on this tower alone for ten weeks. Lauridsen stated that it was a great time of self-reflection for him, and that it helped him realize that music needed to become a central part of his life. He attended Whitman College for 2 years, before traveling south to study composition at the University of Southern California with Ingolf Dahl, Halsey Stevens, Robert Linn, and Harold Owen. He began teaching at USC in 1967 and has been on their faculty ever since.

In 2006, Lauridsen was named an "American Choral Master" by the National Endowment for the Arts. In 2007, he received the National Medal of Arts from the president in a White House ceremony, "for his composition of radiant choral works combining musical beauty, power and spiritual depth that have thrilled audiences worldwide."

His works have been recorded on more than 200 CDs, five of which have received Grammy Award nominations, including O Magnum Mysterium by the Tiffany Consort, A Company of Voices by Conspirare, Sound The Bells by The Bay Brass, and two all-Lauridsen discs entitled Lux Aeterna by the Los Angeles Master Chorale led by Paul Salamunovich, and Nocturnes with the Polyphony choir and the Britten Sinfonia conducted by Stephen Layton. His principal publishers are Peermusic (New York/Hamburg) and Faber Music (London).

A recipient of numerous grants, prizes, and commissions, Lauridsen chaired the composition department at the USC Thornton School of Music from 1990 to 2002 and founded the school's advanced studies program in film scoring. He has held residencies as guest composer/lecturer at over 100 universities and has received honorary doctorates from Oklahoma State University, Westminster Choir College, King's College, University of Aberdeen, Scotland, and Whitman College. In 2014 he was invited to be honorary artistic president of Interkultur/World Choir Games. In 2016 he was awarded the ASCAP Foundation Life in Music Award. In late February 2020, via an update on his Facebook page, Lauridsen revealed he had retired from the Thornton School of Music in the spring of 2019, after having taught classes there for over 50 years. He will still travel to university residencies and concerts worldwide.

Lauridsen now divides his time between Los Angeles and his home in the San Juan Archipelago off the northern coast of Washington State.

Compositions

His eight vocal cycles and two collections—Les Chansons des Roses (Rilke), Mid-Winter Songs (Graves), A Winter Come (Moss), Madrigali: Six "FireSongs" on Italian Renaissance Poems, Nocturnes (Rilke, Neruda and Agee), Cuatro Canciones (Lorca), Four Madrigals on Renaissance Texts, A Backyard Universe, Five Songs on American Poems (Moss, Witt, Gioia and Agee) and Lux Aeterna—his series of sacred a cappella motets (O magnum mysterium, Ave Maria, O Nata Lux, Ubi caritas et amor, and Ave Dulcissima Maria) and numerous instrumental works are featured regularly in concert by distinguished artists and ensembles throughout the world. O Magnum Mysterium, Dirait-on (from Les Chansons des Roses), O Nata Lux (from Lux Aeterna) and Sure On This Shining Night (from Nocturnes) have become the all-time best-selling choral octavos distributed by Theodore Presser, in business since 1783.

His musical approaches are very diverse, ranging from direct to abstract in response to various characteristics (subject matter, language, style, structure, historical era, etc.) of the texts he sets. His Latin sacred settings, such as the Lux Aeterna and motets, often reference Gregorian chant plus Medieval and Renaissance procedures while blending them within a freshly contemporary sound while other works such as the Madrigali and Cuatro Canciones are highly chromatic or atonal. His music has an overall lyricism and is tightly constructed around melodic and harmonic motifs.

Referring to Lauridsen's sacred music, the musicologist and conductor Nick Strimple said he is "the only American composer in history who can be called a mystic, (whose) probing, serene work contains an elusive and indefinable ingredient which leaves the impression that all the questions have been answered." From 1993, Lauridsen's music rapidly increased in international popularity, and by century's end he had eclipsed Randall Thompson as the most frequently performed American choral composer."

Vocal works

{| class="wikitable"
|-
! Date !! Composition/Song Cycle !! Movements
|-
| 2012 ||Prayer (On a Poem by Dana Gioia) ||
|-
| 2008 ||Canticle/O Vos Omnes||
|-
| 2006 ||Chanson Eloignee (Rilke) ||
|-
| 2005 ||Nocturnes (written for the American Choral Directors Association's Brock Commission) ||I. Sa Nuit d'Été (Rainer Maria Rilke)
II. Soneto de la Noche (Pablo Neruda)

III. Sure on this Shining Night (James Agee)

IV. Epilogue: Voici le soir (Rilke, added in 2008)
|-
| 2004 ||Ave Dulcissima Maria (written for the Harvard Glee Club) ||
|-
| 1999 ||Ubi Caritas et Amor||
|-
| 1997 || Lux Aeterna (Morten Lauridsen composition) |Lux Aeterna (Text and Translation)||I. IntroitusII. In Te, Domine, SperaviIII. O Nata LuxIV. Veni, Sancte SpiritusV. Agnus Dei|-
| 1997 ||Ave Maria||
|-
| 1994 ||O Magnum Mysterium||
|-
| 1993 ||Les Chansons des Roses (settings of poems by Rainer Maria Rilke) ||I. En Une Seule FleurII. Contre Qui, RoseIII. De Ton Rêve Trop PleinIV. La Rose ComplèteV. Dirait-on|-
| 1987 ||Madrigali: Six "Firesongs" on Italian Renaissance Poems||I. Ov'è, Lass', Il Bel Viso?II. Quando Son Piu LontanIII. Amor, Io Sento L'almaIV. Io PiangoV. Luci Serene e ChiareVI. Se Per Havervi, Oime|-
| 1981 ||Cuatro Canciones Sobre Poesias de Federico García Lorca||
|-
| 1980 ||Mid-Winter Songs (on poems by Robert Graves) ||I. Lament for PasiphaëII. Like SnowIII. She Tells Her Love While Half AsleepIV. Mid-Winter WakingV. Intercession in Late October|-
| 1976 ||Where Have the Actors Gone||
|-
| 1970 ||I Will Lift Up Mine Eyes||
|-
| 1970 ||O Come, Let Us Sing Unto the Lord||
|-
| 1967 ||A Winter Come (on poems by Howard Moss) ||I. When Frost Moves FastII. As Birds Come NearerIII. The Racing WaterfallIV. A Child Lay DownV. Who Reads By StarlightVI. And What Of Love|-
| 1965 ||A Backyard Universe||

|}

Recordings

Over 200 recordings of works by Morten Lauridsen have been released, including five that have received Grammy nominations.

Nine All-Lauridsen CDs:

Sheet music sales and performances

Morten Lauridsen is currently one of America's most performed composers, with hundreds of performances each year throughout the world in venues including Carnegie Hall, Lincoln Center, Kennedy Center, Walt Disney Concert Hall, the Vatican, Sydney Opera House and Westminster Abbey. Over one million copies of his scores have been sold and his Dirait-on, O Magnum Mysterium and O Nata Lux have become the all-time best selling octavos distributed by the Theodore Presser Co., in business since 1783.

Recordings of Morten Lauridsen's compositions are featured regularly on radio broadcasts throughout the United States, and he is a frequent interview guest on radio and television programs, including a recent KCET Life and Times program, the oft-repeated national broadcast of "A Portrait of Morten Lauridsen" on First Art, and a nationally broadcast Christmas Day feature on NPR's Weekend Edition with Scott Simon. He has been profiled in several extended printed articles, including those in the Los Angeles Times "Calendar", Seattle Times, Choral Journal, Choir and Organ, Chorus America's Voice, Fanfare Magazine, and the Wall Street Journal. He has received over four hundred commission requests, most recently from Harvard University, the American Choral Director's Association and the Pacific Chorale, and is a frequent guest lecturer and Artist/Composer-in-Residence.

His principal publishers are Peermusic (New York/Hamburg) and Peer's affiliate, Faber Music (London).

Teaching life

In addition to these positions, Lauridsen has served as Artistic Advisor on the Boards of the Los Angeles Master Chorale, Dale Warland Singers, I Cantori (New York), USC Scoring for Films/TV Program, National Children's Chorus, Creative Kids Education Foundation, Volti (San Francisco Chamber Singers), New York City Master Chorale, Jacaranda, and Angeles Chorale.

Publications
"It's a Still Life That Runs Deep: The Influence of Zurbaran's Still Life With Lemons, Oranges and a Rose on Morten Lauridsen's Composition 'O Magnum Mysterium'", Wall Street Journal, February 21, 2009

foreword to the book, Evoking Sound, by James Jordan, GIA Publications, 2009

"Morten Lauridsen on Composing Choral Music," a chapter in the book Contemporary Choral Music Composers, GIA Publications, 2007

Liner notes for the CD Randall Thompson—The Peaceable Kingdom, Schola Cantorum of Oxford, Hyperion Records

"Remembering Halsey Stevens," National Association of Composer Journal, 1990

Documentary

The 2012 documentary film Shining Night: A Portrait of Composer Morten Lauridsen portrays the composer at his Waldron Island retreat and in rehearsals in California and Scotland. Commentaries about the composer by poet Dana Gioia, conductor Paul Salamunovich, composer/conductor Paul Mealor, composer Alex Shapiro and conductor Robert Geary, along with performances by the San Francisco Choral Society, University of Aberdeen Choral Society and Orchestra, Con Anima Chamber Choir and Volti, are featured. Works include O Magnum Mysterium, Lux Aeterna, Madrigali, Dirait-on, and Nocturnes'', with soundtracks by Polyphony and the Britten Sinfonia (conducted by Stephen Layton), The Singers: Minnesota Choral Artists (conducted by Matthew Culloton), and the Dale Warland Singers (conducted by Dale Warland).

References

External links
mortenlauridsen.net Composer's Website
Peermusic Classical: Morten Lauridsen Composer's Publisher and Bio
 Los Angeles Master Chorale bio
Morten Lauridsen interview by Bruce Duffie
A Choral Master's Grass-Roots Appeal, Wall Street Journal Review by Bruce Campbell
 The Best Composer You've Never Heard Of Wall Street Journal Review by Terry Teachout
 Song Without Borders Film, Shining Night: A Portrait of Composer Morten Lauridsen Film publisher's website
 Fanfare Magazine Review, Prayer: The Songs of Morten Lauridsen Transcribed on Composer's website

1943 births
Living people
20th-century classical composers
20th-century American composers
20th-century American male musicians
21st-century classical composers
21st-century American composers
21st-century American male musicians
American classical composers
American male classical composers
American people of Danish descent
Choral composers
Singers from Washington (state)
People from Colfax, Washington
People from Beaverton, Oregon
People from San Juan County, Washington
USC Thornton School of Music alumni
USC Thornton School of Music faculty
United States National Medal of Arts recipients

Morten Lauridsen


විජේවීර ගුණවර්ධන මහවිදානගේ ඇල්බට් සිල්වා (1918 ජනවාරි 15 – ?) ලංකා දේශපාලකයෙක් විය.

සිල්වා මොනරාගල සිංහල මිශ්‍ර පාසලෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර 1949 දී මුප්පනේ නගරාධිපති ලෙස පත් විය.

1952 මැයි මාසයේ පැවති 2 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට පෙර සිල්වා බුත්තල ආසනයට ස්වාධීනව තරග කළ හැකි වන පරිදි ප්‍රධානියා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු ඡන්ද 1,272ක් (මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 10.75%), එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් වත්මන් මන්ත්‍රී ලියෝ ප්‍රනාන්දුට වඩා ඡන්ද 7,024ක් පසුපසින් සිටියේය. එහි සිටි මන්ත්‍රී ශ්‍රීමත් ලියෝ ප්‍රනාන්දුගේ අභාවයෙන් පසුව 1955 මාර්තු 5 වැනි දින පැවති පාර්ලිමේන්තු අතුරු මැතිවරණයට ඔහු තරග නොකලේය.

සිල්වා මෙවර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වූ අතර, 1956 අප්‍රේල් මාසයේ පැවති 3 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ග්ලැඩ්වින් කොතලාවල ඡන්ද 3,281 කින් පරාජය කරමින් ඡන්ද 7,416 (මුළු ඡන්දවලින් 634%) ලබා ගනිමින් සාර්ථක විය.

1960 මාර්තු මස පැවති සිව්වැනි පාර්ලිමේන්තුව සඳහා පැවති මැතිවරණයේදී, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ අපේක්ෂකයා ලෙස අලුතින් වෙන් කරන ලද මොනරාගල ආසනය සඳහා ඉදිරිපත් වූ සිල්වා ඡන්ද 3,738ක් (මුළු ඡන්ද වලින් 38%) ලබාගෙන ආපසු හරවා යැවීය. කෙසේ වෙතත්, මැතිවරණයෙන් රටේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් එකකටවත් බහුතර බලයක් නොලැබුණු හෙයින් තවත් මැතිවරණයක් කැඳවන ලදී. 1960 ජූලි 20 දින පැවති 5 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී සිල්වා ඡන්ද 5,475ක් (මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 58%) ලබා ගනිමින් සිය ආසනය රඳවා ගත්තේය.

1964 දෙසැම්බර් 3 වැනි දින ඔහු රටේ පුවත්පත් ජනසතු කිරීමේ ආණ්ඩුවේ පනතට විරුද්ධව ඡන්දය දීමට නියෝජ්‍ය පක්‍ෂ නායක චාල්ස් පර්සිවල් ද සිල්වා සහ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ තවත් මන්ත්‍රීවරුන් දොළොස් දෙනකු සමඟ පොළෙන් එගොඩ විය. බණ්ඩාරනායක එක් ඡන්දයකින්. 1965 මහමැතිවරණයේදී සිල්වා ජාතික විමුක්ති පෙරමුණේ (ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ) අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වූ නමුත් නැවත තේරී පත්වීමට අපොහොසත් වූ අතර, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අපේක්ෂක රාජා වෙලගම මහතාට ඡන්ද 7,556 කින් පරාජය වූයේ සිල්වා මහතා පමණි. ඡන්ද 701 ක් ලබා ගැනීම (මුළු ඡන්ද වලින් 3.9%).

සිල්වා 1970 මැයි 27 දින පැවති 7 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට තරග නොකළ  නමුත් 1977 ජූලි 21 දින පැවති 8 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී මොනරාගල ආසනයට තරග කළේය. ඔහු හය දෙනෙකුගෙන් යුත් ක්ෂේත්‍රයක පස්වන ස්ථානයට පත් වූ අතර, ඡන්ද 297 ක් (මුළු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් 1.2%) ලබා ගනිමින්, සාර්ථක එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්ෂක ආර් එම් පුංචි බණ්ඩාරට වඩා ඡන්ද 12,019 ක් පසුපසින් සිටියේය.

යොමු කිරීම්

Year of death missing
1918 උපත්

ඩබ්ලිව්. ජී. එම්. ඇල්බට් සිල්වා


Taşikardi (Taşiaritmi olarak da bilinir), sinüs ritminin dinlenme sırasında olabilecek normal oranını aşmasıdır. Genel olarak dinlenme sırasında nabzın dakikada 100'ü aşması yetişkinlerde taşikardi olarak kabul edilmektedir. Dinlenme hızının üzerindeki kalp atış hızları normal (egzersiz ile) veya anormal (kalp içindeki elektrik problemleri gibi bir sebepten dolayı) olabilir.

Teşhis
İnsan bünyesinde normal kalp atış aralıklarının en üst seviyeleri (atım/dk (BPM)) yaşa bağlıdır ve şu şekildedir:

1-2 günlük: Taşikardi > 159 (BPM) (dakika başına)
3-6 günlük: Taşikardi > 166 BPM
1-3 haftalık: Taşikardi > 182 BPM
1-2 aylık: Taşikardi > 179 BPM
3-5 aylık: Taşikardi > 186 BPM
6-11 aylık: Taşikardi > 169 BPM
1-2 yaş: Taşikardi > 151 BPM
3-4 yaş: Taşikardi > 137 BPM
5-7 yaş: Taşikardi > 133 BPM
8-11 yaş: Taşikardi > 130 BPM
12-15 yaş: Taşikardi > 119 BPM
15 yaş - yetişkin: Taşikardi > 100 BPM

Bu yaş gruplarında normal atışın 1 fazlası, kalbin hızlı attığını gösterir. Taşikardi her zaman kalp hastalığı belirtisi değildir: Koşmak, sindirilmesi güç gıda yemek, heyecanlanmak, sigara, içki, çay, kafein ihtiva eden içecekler içmek, bazı ilaçlar ve kadınların regl dönemleri taşikardiye neden olabilir. Bu tür taşikardi, nedenin ortadan kalkmasıyla geçer. Fakat kalp ve böbrek hastalıkları, ateşli hastalıklar ve zehirlenmeler de taşikardiye yol açtığından ihmal edilmemesi, doktora başvurulması gereken bir durumdur.

Komplikasyonlar
Taşikardi şunlara yol açabilir:
 Bayılma

Sebepleri
Taşikardinin bazı sebepleri:

Adrenerjik fırtına
Alkol
Amfetamin
Anemi
Antiaritmik ajanlar
Anksiyete
Atriyal fibrilasyon
Atriyal çarpıntı
Atriyal taşikardi
AV nodal reentrant taşikardi
Brugada sendromu
Kafein
Kanabis (esrar)
Erken evre dolaşım şoku
Kokain
Disotonomi
Egzersiz
Korku
Ateş
Hipoglisemi
Hipovolemi (kan kaybı)
Hipertiroidi
Hiperventilasyon
Enfeksiyon
Eklemsel taşikardi
Metamfetamin
Metilfenidat
Multifokal atriyal taşikardi
Nikotin
Kalp pili vasıtasıyla
Ağrı
Feokromositoma
Sinüs taşikardisi
Supraventriküler taşikardi
Trisiklik antidepresanlar
Ventriküler taşikardi
Wolff–Parkinson–White sendromu

Kaynakça

Kardiyoloji

Taşikardi