This list of archaeological sites is sorted by continent and then by the age of the site. For one sorted by country, see the list of archaeological sites by country.

Asia

Palaeolithic

Lower
 Azykh, Azerbaijan
 Barda Balka, Iraq
 Berekhat Ram,  Israel
 Bnat Ya'akob Bridge, Israel
 Darband Cave, Iran
 Dmanisi, Georgia
 Ganj Par, Iran
 Kashafrud, Iran
 Kudaro, Georgia
 Satanidar, Armenia
 Shiwatoo, Iran
 Soanian, India
Attirampakkam, India

 Ubeidiya, Israel
 Wong Tei Tung (Sam Chung), Hong Kong
 Zhoukoudian, China

Middle
 Dederiyeh Cave, Syria
 Amud Cave,  Israel
 Shanidar, Iraq
 Bisitun, Iran
 Warwasi, Iran
 Kiaram, Iran
 Qaleh Bozi, Iran
Attirampakkam, India
 Dawara, Syria
 Karain, Turkey

Upper
 Magura Cave, Bulgaria
 Kandivili, India
 Ksar Akil, Lebanon
 Rock Shelters of Bhimbetka, India
 Shanidar, Iraq
 Yafteh, Iran

Mesolithic
 Abu Hureyra, Syria
 Anjiri, Iran
 Dar Mar, Iran
 Fukui cave, Japan
 Ghar-e Khar, Iran
 Senpukuji Cave, Japan
 Warwasi, Iran
 Yawan, Iran
 Zarzi, Iraq

Neolithic
 Hambantota, Sri Lanka
 Ali Kosh, Iran
 Atlit Yam, Israel
 Asiab, Iran
 Çatalhöyük, Turkey
 Sanganakallu, India
 Choqa Golan, Iran
 Ganj Dareh, Iran
 Göbekli Tepe, Turkey
 Guran, Iran
 Jhusi, India
Paiyampalli, India
 Jarmo, Iraq
 Jericho, Palestine
 Karahan Tepe, Turkey
Nevali Çori, Turkey
 Mehrgarh, Pakistan
 Niumatou Site, Taiwan
 Tepe Sarab, Iran

Bronze Age
 Beycesultan, Turkey
Dholavira, India
 Lothal, India
 Troy, Turkey
Kalibangan, India
 Ugarit, Syria
 Uluburun, Turkey
Mohenjo Daro, Pakistan
Harappa, Pakistan
Hirbemerdon Tepe, Turkey
Kanmer, India
Rehman Dheri, Pakistan
Rakhigarhi, India
Amri, Pakistan
Nausharo, Pakistan

Iron Age
 Ahichatra, India
 Hattusa, Turkey
 Mathura, India
Keeladi, India
 Nineveh, Iraq
 Hassanlu, Iran
 Zywieh, Iran
 Bukan, Iran
 Taite, Syria
 Mesha Stele, Israel
 Tel Dan Stele, Israel

Greek and Roman Period
 Halicarnassos, Turkey
 Knidos, Turkey
 Miletus, Turkey
 Myra, Turkey
 Salamis, Cyprus

Africa

Palaeolithic

Pre-Palaeolithic (before stone tools)
 Laetoli, Tanzania (Pliocene)
 Hadar, Ethiopia

Lower Palaeolithic
 Olduvai Gorge, Tanzania, lower Palaeolithic, Oldowan
 Kalambo Falls

Middle Palaeolithic
 Cango Caves, South Africa, Middle Paleolithic
 Klasies River Caves, South Africa, Middle Paleolithic
 Hoedjiespunt, South Africa, Middle Pleistocene
 Omo, Ethiopia

Upper Palaeolithic
 Blombos Cave, South Africa, Upper Paleolithic
 Taforalt, Morocco
 Sibudu Cave South Africa, Upper Paleolithic

Mesolithic

Neolithic

Iron Bronze Age
 Carthage, Tunisia (Phoenician)
 Cyrene, Libya

Greek and Roman Period
 Volubilis, Morocco

11th to 15th centuries
 Mifsas Bahri, Ethiopia
 Great Zimbabwe, Zimbabwe

Americas

Lithic/Paleoindian (before 8000 BCE)
 Pikimachay, Peru
 Cueva de las Manos, Argentina
 Cuz Cuz, Chile
 Bandelier National Monument, New Mexico, United States
 Meadowcroft Rock Shelter, Pennsylvania, United States
 Monte Verde, Chile
 Pilauco Bajo, Chile
 St. Mary Reservoir, Alberta, Canada
 El Abra, Colombia
 Tequendama, Colombia

Archaic (8000–1000 BCE)
 Chan-Chan, Chile
 Guitarrero Cave, Peru
 Cuz Cuz, Chile
 Toquepala Caves, Peru
 Jisk'a Iru Muqu, Río Ilave, Peru
 Caral, Lima, Peru
 Garagay, Lima, Peru
 Meadowcroft Rock Shelter, Pennsylvania, United States
 Tiawanaku, Bolivia
 Aguazuque, Colombia
 Checua, Colombia
Watson Brake, Louisiana, United States
Poverty Point, Louisiana, United States
Jeffers Petroglyphs, Minnesota, United States
Blood Run Site, Iowa, United States

Formative (1000 BCE–250/500 CE)
 Acaray, Huaura River, Peru
 Altar de Sacrificios, Guatemala
 Cara Sucia, El Salvador
 Chaco Culture National Historical Park, New Mexico, United States
 Chiripa, Bolivia
 Cuello, Belize
 Cuz Cuz, Chile
 El Mirador, Guatemala
 La Venta, Mexico
 Nakbe, Guatemala
 El Tintal, Guatemala
 Quelepa, El Salvador
 Snaketown, Arizona, United States
 Tiawanaku, Bolivia
 Takalik Abaj, Guatemala
 Tulor, Chile
Newark Earthworks, Ohio, United States
Serpent Mound, Ohio, United States

Classic (250/500–1200 CE)
 Acaray, Huaura River, Peru
 Aguateca, Guatemala
 Bandelier National Monument, New Mexico, United States
 Bonampak, Mexico
 Cahokia, Illinois, United States
 Calakmul, Mexico
 Cancuén, Guatemala
 Cara Sucia, El Salvador
 Chichen Itza, Mexico
 Chiripa, Bolivia
 Copán, Honduras
 Cuz Cuz, Chile
 Dos Pilas, Guatemala
 El Tajín, Mexico
 Ixlu, Guatemala
 Kaminaljuyu, Guatemala
 Machaquila, Guatemala
 Monte Albán, Mexico
 Motul de San José, Guatemala
 Palenque, Mexico
 Pukara de Quitor, Chile
 Pucará de Tilcara, Argentina
 Quelepa, El Salvador
 Quiriguá, Guatemala
 Seibal, Guatemala
 Snaketown, Arizona, United States
 Takalik Abaj, Guatemala
 Tamarindito, Guatemala
 Teotihuacan, Mexico
 Tiawanaku, Bolivia
 Tikal, Guatemala
 Toniná, Mexico
 Tulor, Chile
 Uaxactun, Guatemala
 Yaxchilan, Mexico
 Yaxha, Guatemala
 Zaculeu
 Chaco Culture National Historical Park, New Mexico, United States
 Fort Ancient site, Ohio, United States
 Head-Smashed-In Buffalo Jump, Alberta

Post-Classic (1200–1900 CE)
 Acaray, Huaura River, Peru
 Cahokia, Illinois, United States
 Cuz Cuz, Chile
 Gila Cliff Dwellings National Monument, New Mexico, USA
 Huaca de Chena, Chile
 Inkallaqta, Bolivia
 Iximche, Guatemala
 Machu Picchu, Peru
 Mixco Viejo, Guatemala
 Mocha Island, Chile
 Pucara del Cerro La Muralla, Chile
 Pukara de La Compañia, Chile
 Q'umarkaj, Guatemala
 Santa Cecilia Acatitlan, Mexico
 Snaketown, Arizona, USA
 Tenayuca, Mexico
 Tenochtitlan, Mexico
 Tlatelolco, Mexico
 Topoxte, Guatemala
 Yagul, Mexico
 Zaculeu, Guatemala

Oceania

Palaeolithic
 Lake Mungo
 Ngarrabullgan

Classical Period
 Maungarei / Mount Wellington, New Zealand
 Rapa Nui, (Rano Raraku, Orongo & Anakena) Chile
 Nan Madol

Europe

Palaeolithic

Lower
 Kozarnika, Bulgaria
 Barnfield Pit, Kent, Great Britain
 Bilzingsleben, Thuringia, Germany. Clactonian
 Boxgrove, East Sussex, Great Britain.
 Clacton-on-Sea, Great Britain. Clactonian
 Ca' Belvedere, Forlì, Italy
 Pineta, Isernia,  Italy
 Vértesszőlős, Hungary

Middle
 Băile Herculane, Romania, middle Palaeolithic as well as Mesolithic
 Creswell Crags, Great Britain
 Grotta di Nùrighe, Cheremule, Italy
 Königsaue, Germany
 Krapina Neanderthal Site, Croatia
 Le Moustier, France, Mousterian
 Neanderthal, Germany, Neandertal

Upper
 Altamira, Cantabria, Spain
 Aurignac, Haute Garonne, France, Aurignacian
 Châtelperron, central and south western France, Châtelperronian
 Chauvet Cave, southern France, Aurignacian
 Côa Valley Paleolithic Art, northeastern Portugal
 Dolni Vestonice, Gravettian, Moravia
 Grotta Corbeddu, Oliena, Italy
 Ignateva Cave, South Urals, Russia
 La Gravette, Dordogne, France, Gravettian
 La Madeleine, Dordogne, France, Magdalenian
 Lascaux, Dordogne, France, Magdalenian
 Meiendorf, northern Germany, Hamburgian Culture
 Mladec, Moravia, Aurignacian
 Paviland Caves, Great Britain, Wales, Aurignacian
 Solutré, eastern France, Solutrean

Mesolithic

 Alby, Sweden
 Arbus, Sardinia, Italy
 Astuvansalmi, Finland
 Belbaşı, Turkey
 Bouldnor Cliff Mesolithic Village, United Kingdom
 Cramond, United Kingdom
 Franchthi, Greece
 Friesack, Germany, Brandenburg
 Grotta di Su Coloru, Laerru, Italy
 Hohen Viecheln, Germany, Mecklenburg
 Howick house, United Kingdom
 Pulli settlement, Estonia
 Lepenski Vir, Serbia
 Star Carr and Star Carr house, United Kingdom
 Mount Sandal Northern Ireland, United Kingdom
 Val Camonica, Brescia, Italy
 Ythan Estuary, Sands of Forvie, Aberdeenshire, Scotland

Neolithic
 Almendres Cromlech, Portugal
 Ardgroom, Ireland
 Avebury, Britain
 Bylany, Czech Republic
 Carnac stones, France
 Carrigagulla, Ireland
 Çatalhöyük, Turkey
 Cucuteni-Trypillian culture, Moldova, Romania, Ukraine
 Durankulak (archaeological site), Bulgaria
 Glantane east, Ireland
 Goseck Germany
 Grimes Graves, Britain
 Karanovo culture, Bulgaria
 Knocknakilla, Ireland
 La Hoguette, France
 Maeshowe Britain
 Maiden Castle Britain
 Maumbury Rings, Britain
 Medway Megaliths, Britain
 Fairy Toot at Nempnett Thrubwell, Britain
 Necropolis of Anghelu Ruju, Italy
 Necropolis of Li Muri, Italy
 Newgrange, Ireland
 Parc Cwm long cairn, Britain
 Ring of Brodgar Britain
 St Lythans burial chamber, Britain
 Sassi of Materna, Italy
 Silbury Hill, Britain
 Skara Brae, Britain
 Stanton Drew, Britain
 Stonehenge, Britain
 Pfahlbau Museum Unteruhldingen Germany
 Varna culture
 Windmill Hill Britain
 West Kennet Long Barrow, Britain
 Zauschwitz, Germany

Chalcolithic and Bronze Age

 Biskupin Poland
 Ezero culture, Bulgaria
 Flag Fen, Britain
 Lerna, Greece
 Knossos, Greece
 Mycenae, Greece
 Nebra, Germany
 Necropolis of Fossa, Italy
 Necropolis of Pantalica, Italy
 Nola-Croce del Papa, Italy
 Palmi, Italy
 Perperikon, Bulgaria
 Siedlung Forschner, Germany
 Su Nuraxi di Barumini, Italy
 Tiryns, Greece
 Turuñuelo, Spain
 Únětice, Czech Republic
 Varna Necropolis, Bulgaria
 Tell Yunatsite, Bulgaria
 Zug-Sumpf, Switzerland

Iron Age, Classical Antiquity, Hellenistic period, Early Greco-Roman Period and Roman Period

 Abritus, Bulgaria
 Agrigento, Italy
 Ambresbury Banks, Britain
 Armira (villa), Bulgaria
 Aquae Calidae, Bulgaria
 Castra Martis, Bulgaria
 Dionysopolis, Bulgaria
 Bibracte, France
 Biskupin, Poland
 Chew Stoke (Romano-Celtic Temple), Britain
 Chysauster, Britain
 Glanum (near Saint-Rémy-de-Provence), France
 Inchtuthil, Britain
 Danebury, Britain
 Develtos, Bulgaria
 Diocletianopolis (modern Hisarya), Bulgaria
 Dover Castle, Britain
 Dover painted house, Britain
 Forum Romanum, Italy
 Gene fornby, Sweden
 Heraclea Sintica, Bulgaria
 Heuneburg, Germany
 Hirschlanden, Germany
 Kabyle, Bulgaria
 Mont Vully, Switzerland
 Maiden Castle, Britain
 Marcianopolis, Bulgaria
 Mezek, Bulgaria
 Nesebar, Bulgaria
 Nicopolis ad Istrum, Bulgaria
 Nicopolis ad Nestum, Bulgaria
 Novae
 Odessus, modern Varna, Bulgaria
 Oescus, Bulgaria
 Olympia, Greece
 Oppidum of Manching, Germany
 Paestum, Italy
 Philippopolis, modern Plovdiv, Bulgaria
 Pistiros, Bulgaria
 Pompeii, Italy
 Saalburg, Germany
 Salami Island, Greece
 Serdica, modern Sofia, Bulgaria
 Seuthopolis, Bulgaria
 Silistra Roman Tomb, Bulgaria
 Sozopol, Bulgaria
 Sparta, Greece
 Stara Zagora - Roman ruins of Augusta Trayana, Bulgaria
 Starosel, Bulgaria
 Storgosia, Bulgaria
 Syracuse, Italy
 Tatul, Bulgaria
 La Tene, Switzerland
 Thracian Tomb of Kazanlak, Bulgaria
 Thracian Tomb of Sveshtari, Bulgaria
 Thracian tomb of Aleksandrovo, Bulgaria
 Tomb of Pomorie, Bulgaria
 Trophaeum Traiani, Romania
 Tróia, Portugal
 Tusculum, Italy
 Üllő5, Hungary
 Verulamium, Britain
 Vix and Mont Lassois, France

Early Medieval
 Adelsö, Sweden
 Birka, Sweden
 Gamla Uppsala, Sweden
 Helgö, Sweden
 Ivanovo rock-hewn churches, Bulgaria
 Jellinge, Denmark
 Kaliakra cape, Bulgaria
 Madara Rider, Bulgaria
 Nydam, Denmark
 Oseberg ship, Norway
 Pliska, Bulgaria
 Preslav, Bulgaria
 South Cadbury, Britain
 Sutton Hoo, Britain
 Thorsberg, Denmark
 Valsgärde, Sweden
 Vendel, Sweden

See also
 List of archaeological sites by country

Sites

Archaeology
Lists by continent

List of archaeological sites by continent and age


مدينة نيغاتا (باليابانية 新潟市) هي المدينة الرئيسية في محافظة نييغاتا، اليابان.

معلومات أساسية
تبلغ مساحتها 726.09 كم مربع، وتعداد سكانها 	812,705 نسمة في عام 2007، والكثافة السكانية 1,119.22 نسمة في الكم مربع.

تأسست المدينة في عام 1889.

تقع مدينة نييغاتا على الساحل الشمالي الغربي لجزيرة هونشو أكبر جزر اليابان وتطل على بحر اليابان.

المدن التوائم
تربط مدينة نييغاتا علاقة توأمة مدن مع خمس مدن:
 غالفيستون، تكساس، الولايات المتحدة
 خاباروفسك، روسيا
 هاربين، الصين
 فلاديفوستوك، روسيا
 بيروبيدزان، روسيا

أعلام

 أكيرا ياماوكا
 ايساو هونما
 رميكو تاكاهاشي
 تاكاشي ايزاوا
 يوري كاوامورا
 نوبورو ياماغوتشي
 تاكاشي أمانو

معرض صور

مراجع

القصف الذري على هيروشيما وناجازاكي
مدن ساحلية في اليابان
مدن محافظة نييغاتا
مدن مختارة من قبل الحكومة
مستوطنات ساحلية في اليابان
موانئ ومرافئ
نيغاتا (محافظة نيغاتا)

نيغاتا


Kaymakam ( ) Türkiye Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti yönetim sisteminde, ilçenin en yüksek mülki idare amiridir. Kaymakamlar görevlerini il valilerinin gözetim ve denetimi altında yaparlar. İlk kez Osmanlı Devleti'nde Tanzimat Fermanı'nın ilanıyla görev yapmaya başlamışlardır.

Tarihi

Kaymakamlık sisteminin ilk uygulamaları, muhassıl-ı emvallik sisteminin yerine geçmesi adına Tanzimat dönemiyle beraber 1840'lı yıllarda başlar. O dönemde kaymakamlar bugün olduğu gibi Dahiliye Nezareti'ne bağlı bulunmaktaydı ve tayinleri de bu nezaret tarafından yürütülmekteydi. Kaymakamlar ilk olarak sancakbeyinin yerini alarak sancak mülki amiri olmuş ve 1849 yılından itibaren sancak meclisi adıyla anılan bir kurula başkanlık etmişlerdir.

Bu meclis çeşitli devlet kademelerinden insanlar ve halkın seçtiği temsilcilerden oluşmaktaydı. Belirli zamanlarda toplanarak maliye, eğitim ve yönetimle alakalı kararlar alırlar ve sorunları çözer ya da kaymakam aracılığıyla valiye iletirlerdi. Aynı zamanda vali tarafından gönderilen emirler de kaymakam tarafından yürütülürdü.

Eğitimleri
Tanzimat Fermanı ilkelerini taşrada tam anlamıyla uygulayabilecek liyakatli devlet adamlarının yetiştirilmesi amacıyla, 1859 yılında Mekteb-i Mülkiyye okulu açılmıştır. Buraya yüksek devlet kademelerinde görev yapmak üzere eğitilecek çeşitli yerlerde çalışan başarılı çalışanlar ve tahsili iyi öğrenciler kabul edilirdi. Okulda başta tarih, coğrafya ve hukuk olmak üzere çeşitli dersler verilmekteydi.

Görevleri
Kaymakamlar görev yaptıkları ilçede kanun, tüzük, yönetmelik ve hükûmet kararlarının ilanını ve uygulanmasını sağlarlar. Ayrıca ilçedeki halkın dilek ve isteklerini yerine getirmek; kamu kurum ve kuruluşlarının işleyişini teftiş etmek ve bağlı bulundukları valinin emir ve talimatlarını yerine getirmekle de yükümlüdürler. Valiler, ilçeye ait bütün işleri doğrudan doğruya kaymakama yazarlar. Kaymakamlar yaptıkları veya yapacakları tüm teftişlerin zamanını ve sonuçlarını valiye rapor etmek zorundadırlar. Milli bayramlar resmi törenle kutlanacaksa kaymakam törene başkanlık eder ve tebrikleri kabul eder.

Yetkileri
Kaymakamlar ilçe idare şube başkanlarını valinin izniyle, diğer memur ve kamu çalışanlarını ise re'sen işten el çektirebilir. İlçede gerekli görevlisi bulunmayan işlerin yürütülmesini, ilişkili başka bir kuruma kaydırabilir. İlçede görev yapan adli ve askeri teşkilatlar hariç tüm kamu görevlilerine, savunmalarının alınmasının ardından uyarma ve kınama cezaları verebilir; daha ağır cezalar verilmesi hakkında teklifte bulunabilir. Suç işlenmesini önlemek amacıyla kolluk kuvvetlerine uygulanması kesin emirler verebilir. Valinin izniyle kolluk görevlilerinin yerlerini ve görevlerini değiştirebilir. Olağanüstü hallerde valiye ve en yakın askeri komutanlıklara haber vererek yardım isteyebilir.

Kaymakamlığa bağlı birimler

İlçe Yazı İşleri Müdürlüğü
 Evrak Şefliği
 İşlemler Şefliği
 İlçe Hukuk İşleri Şefliği (Nüfusu elli bin ve üzeri olan ilçelerde)
 İdare ve Denetim Şefliği (Nüfusu elli bin ve üzeri olan ilçelerde)
 İlçe Bilgi İşlem Şefliği: (Nüfusu elli bin ve üzeri olan ilçelerde)
 İlçe Sosyal Etüt ve Proje Şefliği (Bakanlıkça uygun görülen ilçelerde)

Eğitim
Kaymakam olabilmek için Siyasal Bilgiler, Hukuk, İktisadi ve İdari Bilimler, İşletme, İktisat, Sosyoloji, Psikoloji veya Kamu Yönetimi ve Halkla İlişkiler Fakültelerinden birinden mezun olma şartı aranır. Kaymakamlar 3 yıl süren bir eğitimden sonra müşterek kararname ile atanırlar. Kaymakam Adaylığı eğitimi aşağıdaki süreçlerden oluşur:

Adaylık
Kaymakam adaylığı, mülki idare amiri hizmet sınıfının ilk rütbesi olup kaymakamlık kursundan sonra başarılı olanların, kaymakam olarak kura çekimi ile atandıkları sürece verilen isimdir. Eski adı maiyet memurluğudur. Kaymakamlık kursunu başarıyla tamamladıktan sonra müşterek kararname ile atanarak görev başına gelen kaymakamlar, valilere bağlı olarak çalışırlar. Görev yerleri atama yönetmeliklerindeki ilçe sınıflandırmasına göre değişir. Bu süreler 2 yıldan 5 yıla kadar çıkabilmektedir. Kaymakamlık bir meslek memuriyeti olup son Avrupa Birliği uyum yasaları çerçevesinde başka bir mesleğe mensup kişiler vekâleten de olsa kaymakamlık yapamazlar.

Kaynakça

2. 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu

Kamu meslekleri
Osmanlı devlet görevlileri
Mısırlı soylular
Osmanlı Ordusu rütbeleri
Osmanlı döneminde Romanya
Osmanlı İmparatorluğu'nda unvanlar
Türk bürokratlar
Türkçe deyişler

Kaymakam


සයිබර් අවකාශයේ මානව විද්‍යාව වූකලි සත්‍යාන්ති‍්‍රක පාලන පද්ධතීන් මිනිසා සහ තාක්‍ෂණය අතර වන සංස්කෘතිකව දන්නා අන්තර් සම්බන්ධයක් වන සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාවේ කුඩා උප අනුශාකාවකි. මෙම අන්තර් සමබන්ධතාවයන්ට මිනිසා සහ අනෙකුත් ජීව විද්‍යාත්මක ඵෙන්ද්‍රයිකයින් සහ අනෙකුත් තාක්‍ෂණික භාණ්ඩ, මිනිස් සමාජය සහ සංස්කෘතිකව හැඩගැසුනු පරිසරයන් සංයෝජනය කිරීම සඳහා දරන්නාවූ උත්සාහයන් ඇතුලත් වෙයි.

ගෝලීයකරණය සහ තොරතුරු යුගය/ තොරතුරු සමාජය විශේෂයෙන්ම තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණයන් වැනි රූපකයන් වටා නිර්මාණය වන්නාවූ සංවාදයන් සමඟ මානව විද්‍යාවද ඒ කෙරෙහි අවධානය යොමුකොට ඇත. සංකීර්ණ 'මිනිස් වර්ගයා සහ තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණයින්' ප‍්‍රධාන අංශ 3 ක් තුල සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාවේ වැදගත්කම හෙළිදරවුකොට ඇත.

1. සමාජ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාඥයින්ගේ ඉගැන්වීම් සහ පර්යේෂණයන්හි උපකරණයක් ලෙස තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණය. - පරිඝණකය යතුරු ලියනයක් ලෙස භාවිතා කිරීම, මාර්ගගත දත්ත ගබඩාවන් හා නාමාවලීන් භාවිතා කිරීම සහ/ හෝ නිර්මාණය කිරීම, හවුල්කරුවන් සමඟ සන්නිවේදනය සහ අන්තර්ජාලය හරහා තොරතුරු සෙයායාම, දැනුම්දීම් කළයුතු තැනැත්තන් වෙත මාර්ගගතව හිඳිමින් දැනුම්දීම් සිදුකිරීම, න්‍යාය පදනම් කරගත් නව ආකාරයේ මානව විද්‍යාත්මක දැනුම උත්පාදනය ආදී විවිධාකාර සම්බන්ධතාවන් රාශියක් මේ තුල නිර්මාණය වී ඇත.
2. ක්ෂේත‍්‍රය තුල තොරතුරු සහ සන්නිවේදන තාක්‍ෂණය විශේෂිත සමාජයන් සහ/ හෝ කණ්ඩායම් වෙත තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණය හඳුන්වාදීමේ ප‍්‍රතිඵල පිලිබඳ සමාජ සංස්කෘතික මානව විද්‍යාත්මක නිරීක්‍ෂණ විශ්ලේෂණය සහ අර්ථනිරූපනය මෙහි වැදගත් කොටසකි (මෙහිදීද විශේෂයෙන් කිව යුත්තේ මීට දැනුම් පද්ධතියේ සාම්ප‍්‍රදායික ක්ෂේත‍්‍රයන් පමණක් නොව සම්පූර්ණ ලෝකයම අයිති බවත්ය) 'තාක්‍ෂණයේ සංස්කෘතික අනුයෝජනය' සහ 'කෘතීන්හි මානව වංශ ලේඛයන්' වැනි සංකල්පයන් මෙම කාර්යයේදී අත්හැරිය නොහැක.
3. 'සයිබර් අවකාශය' - ක්ෂේත‍්‍රයක් ලෙස පරිගණක මාධ්‍යකොටගත් සන්නිවේදනය, අන්තර්ජාල යටිතල පහසුකම් සහ සමස්ථයක් ලෙස තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්‍ෂණය හේතුකොටගෙන සයිබර් අවකාශය තුල නිර්මාණය වන්නාවූ සමාජසංස්කෘතික සංසිද්ධීන් සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාත්මක නිරීක්‍ෂණ විශ්ලේෂණ සහ අර්ථනිරූපනයනට භාජනය කිරීම මෙහිදී අදහස් කෙරේ මීට ජාතික හා පාරජාතික මාර්ගගත කණ්ඩායම් මෙන්ම 'Open Source' වැනි ව්‍යාපාරයන්ද ඒ අනුව පැනනගින සමාජීය ආර්ථික සහ අධිකරණ ප‍්‍රයුක්තීන් හා ගැටළුද අයත්වෙයි.

මෙම අංශයන් තුන කෙතෙක් දුරකට බලපෑම් සහගත වන්නේද හෝ වෙන්කළ නොහැකි වන්නේද යන්න තීරණය වන්නේ විශේෂිත පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතීනහි යොදාගනු ලැබූ ක‍්‍රමවේදයන් සහ අවශ්‍ය වන්නාවූ අවබෝධය යන කාරණාවන් මතය.

ඉහතින් සඳහන්කළ තේරුම්ගැනීම් සඳහා සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාව සතු සුවිශේෂී විභවතාවය ක‍්‍රමක‍්‍රමයෙන් හෙළිවෙමින් පවතී. මෙම විභවතාවය ඊට ආසන්නයෙන් පවත්නා අනෙකුත් දැනුම් පද්ධතීන් විසින්ද හඳුනාගනු ලබමින් පවතී. මෙහි එක් ප‍්‍රතිඵලයක් වන්නේ සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාවේ ගණීය ක‍්‍රමවේදයක් වන 'මානව වංශ ලේඛ' සමාජවිද්‍යාව, මධ්‍ය අධ්‍යනයන් සහ වෙනත් ශාස්ත‍්‍රාලීය දැනුම් පද්ධතීන් විසින් යොදාගනු ලැබීමයි. පසුගිය දශකය තුල සමාජසංස්කෘතික මානව විද්‍යාවේ මැදිහත්වීම් තරමක් දුරකට දුර්වලව ඇති නමුත් එය විසින් ඇතිකළ ප‍්‍රවණතාවය ක‍්‍රමයෙන් ඉදිරියට යමින් පවතී.

 මානව විද්‍යාව

සයිබර් අවකාශයේ මානව විද්‍යාව


Carl Emil Schorske (March 15, 1915 – September 13, 2015), known professionally as Carl E. Schorske, was an American cultural historian and professor emeritus at Princeton University. In 1981 he won the Pulitzer Prize for General Non-Fiction for his book Fin-de-Siècle Vienna: Politics and Culture (1980), which remains significant to modern European intellectual history. He was a recipient of the first year of MacArthur Fellows Program awards in 1981 and made an honorary citizen of Vienna in 2012.

Biography
Born in the Bronx, New York City, to Theodore Schorske and Gertrude Goldsmith, Schorske received his B.A. from Columbia in 1936 and a Ph.D. from Harvard. He served in the Office of Strategic Services, the precursor to the CIA, during World War II, as chief of political intelligence for Western Europe. His first book, German Social Democracy, published by Harvard University Press in 1955, describes the schism of the Social Democratic Party of Germany into a reformist/constitutionalist right faction and a revolutionary oppositionist left faction during the years 1905–1917.

Following his war-time service, Schorske taught at Wesleyan University (1946–1960), the University of California at Berkeley (1960–1969), and Princeton University (1969 until his retirement in 1980), where he was Dayton-Stockton Professor of History. Professor Schorske was named by Time magazine as one of the nation's ten top academic leaders. In 1987 he delivered the Charles Homer Haskins Lecture. In 1998 Schorske published Thinking With History: Explorations in the Passage to Modernism (Princeton University Press), a collection of essays on Viennese and general history. He turned 100 in March 2015 and died in September at a retirement community in Hightstown, New Jersey.

Decorations and awards
In 2004 Schorske received the Ludwig Wittgenstein Prize of the Austrian Research Association (Österreichische Forschungsgemeinschaft). He was a Corresponding Member of the Austrian Academy of Sciences. On 25 April 2012 Schorske was made an honorary citizen of Vienna during a ceremony attended by his wife, Elizabeth Rorke, his granddaughter, Carina del Valle Schorske, and the mayor of Vienna, Dr Michael Häupl. In 1981 he was a MacArthur Fellow.

 1985: City of Vienna Prize for Journalism
 1996: Grand Silver Medal for Services to the Republic of Austria
 2007: Victor-Adler State Prize for History of Social Movements
 Austrian Decoration for Science and Art

Works
 German Social Democracy, 1905–1917: The Development of the Great Schism (1955, Harvard University Press)
 Thinking With History: Explorations in the Passage to Modernism (1998, Princeton University Press)
 Fin-de-Siècle Vienna: Politics and Culture (1980)
 "A life of learning" Charles Homer Haskins lecture, April 23, 1987
 Budapest and New York: Studies in Metropolitan Transformation, 1870–1930, with Thomas Bender (1994, Russell Sage Foundation)

References

1915 births
2015 deaths
People from Scarsdale, New York
Harvard University alumni
MacArthur Fellows
People of the Office of Strategic Services
Princeton University faculty
Pulitzer Prize for General Non-Fiction winners
Wesleyan University faculty
Columbia College (New York) alumni
American people of German descent
Members of the Austrian Academy of Sciences
Recipients of the Grand Decoration for Services to the Republic of Austria
Recipients of the Austrian Decoration for Science and Art
20th-century American historians
American male non-fiction writers
Scarsdale High School alumni
American centenarians
Men centenarians
Historians from New York (state)
20th-century American male writers

Carl Emil Schorske


Anthony Ashley Cooper, 3rd Earl of Shaftesbury (26 February 1671 – 16 February 1713) was an English peer, Whig politician, philosopher and writer.

Early life
He was born at Exeter House in London, the son of the future Anthony Ashley Cooper, 2nd Earl of Shaftesbury and his wife Lady Dorothy Manners, daughter of John Manners, 8th Earl of Rutland. Letters sent to his parents reveal emotional manipulation attempted by his mother in refusing to see her son unless he cut off all ties to his father. At the age of three Ashley-Cooper was made over to the formal guardianship of his grandfather Anthony Ashley Cooper, 1st Earl of Shaftesbury. John Locke, as medical attendant to the Ashley household, was entrusted with the supervision of his education. It was conducted according to the principles of Locke's Some Thoughts Concerning Education (1693), and the method of teaching Latin and Greek conversationally was pursued by his instructress, Elizabeth Birch. At the age of eleven, it is said, Ashley could read both languages with ease. Birch had moved to Clapham and Ashley spent some years there with her.

In 1683, after the death of the first Earl, his father sent Lord Ashley, as he now was by courtesy, to Winchester College. Under a Scottish tutor, Daniel Denoune, he began a continental tour with two older companions, Sir John Cropley, 2nd Baronet, and Thomas Sclater Bacon.

Under William and Mary
After the Glorious Revolution, Lord Ashley returned to England in 1689. It took five years, but he entered public life, as a parliamentary candidate for the borough of Poole, and was returned on 21 May 1695. He spoke for the Bill for Regulating Trials in Cases of Treason, one provision of which was that a person indicted for treason or misprision of treason should be allowed the assistance of counsel.

Although a Whig, Ashley was not partisan. His poor health forced him to retire from parliament at the dissolution of July 1698. He suffered from asthma. The following year, to escape the London environment, he purchased a property in Little Chelsea, adding a 50-foot extension to the existing building to house his bedchamber and Library, and planting fruit trees and vines. He sold the property to Narcissus Luttrell in 1710.

Lord Ashley moved to the Netherlands. Away for over a year, Ashley returned to England, and shortly succeeded his father as Earl of Shaftesbury. He took an active part, on the Whig side in the House of Lords, in the general election of 1700–1701, and again, with more success, in the autumn election of 1701.

Under Queen Anne
After the first few weeks of Anne's reign, Shaftesbury, who had been deprived of the vice-admiralty of Dorset, returned to private life. In August 1703, he again settled in the Netherlands. At Rotterdam he lived, he says in a letter to his steward Wheelock, at the rate of less than £200 a year, and yet had much to dispose of and spend beyond convenient living.

Shaftesbury returned to England in August 1704, he landed at Aldeburgh, Suffolk having escaped a dangerous storm during his voyage. He had symptoms of consumption, and gradually became an invalid. He continued to take an interest in politics, both home and foreign, and supported England's participation in the War of the Spanish Succession.

The declining state of Shaftesbury's health rendered it necessary for him to seek a warmer climate and in July 1711 he set out for Italy. He settled at Naples in November, and lived there for more than a year.

Death
Shaftesbury died at Chiaia in the Kingdom of Naples, on 15 February 1713 (N.S.) His body was brought back to England and buried at Wimborne St Giles, the family seat in Dorset.

Associations
John Toland was an early associate, but Shaftesbury after some time found him a troublesome ally. Toland published a draft of the Inquiry concerning Virtue, without permission. Shaftesbury may have exaggerated its faults, but the relationship cooled. Toland edited 14 letters from Shaftesbury to Robert Molesworth, published in Toland in 1721. Molesworth had been a good friend from the 1690s. Other friends among English Whigs were Charles Davenant, Andrew Fletcher of Saltoun, Walter Moyle, William Stephens and John Trenchard.

From Locke's circle in England, Shaftesbury knew Edward Clarke, Damaris Masham and Walter Yonge. In the Netherlands in the late 1690s, he got to know Locke's contact Benjamin Furly. Through Furly he had introductions to become acquainted with Pierre Bayle, Jean Leclerc and Philipp van Limborch. Bayle introduced him to Pierre Des Maizeaux. Letters from Shaftesbury to Benjamin Furly, his two sons, and his clerk Harry Wilkinson, were included in a volume entitled Original Letters of Locke, Sidney and Shaftesbury, published by Thomas Ignatius Maria Forster (1830, and in enlarged form, 1847).

Shaftesbury was a patron of Michael Ainsworth, a young Dorset man of Wimborne St Giles, maintained by Shaftesbury at University College, Oxford. The Letters to a Young Man at the University (1716) were addressed to Ainsworth.  Others he supported included Pierre Coste and Paul Crellius.

Works
Most of the works for which Shaftesbury is known were completed in the period 1705 to 1710. He collected a number of those and other works in Characteristicks of Men, Manners, Opinions, Times (first edition 1711, anonymous, 3 vols.). His philosophical work was limited to ethics, religion, and aesthetics where he highlighted the concept of the sublime as an aesthetic quality. Basil Willey wrote "[...] his writings, though suave and polished, lack distinction of style [...]".

Contents of the Characteristicks
This listing refers to the first edition. The later editions saw changes. The Letter on Design was first published in the edition of the Characteristicks issued in 1732.

Volume I
The opening piece is A Letter Concerning Enthusiasm, advocating religious toleration, published anonymously in 1708. It was based on a letter sent to John Somers, 1st Baron Somers of September 1707. At this time repression of the French Camisards was topical. The second treatise is Sensus Communis: An Essay on the Freedom of Wit and Humour, first published in 1709. The third part is Soliloquy: or, Advice to an Author, from 1710.

Volume II
It opens with Inquiry Concerning Virtue and Merit, based on a work from 1699. With this treatise, Shaftesbury became the founder of moral sense theory. It is accompanied by The Moralists, a Philosophical Rhapsody, from 1709. Shaftesbury himself regarded it as the most ambitious of his treatises. The main object of The Moralists is to propound a system of natural theology, for theodicy. Shaftesbury believed in one God whose characteristic attribute is universal benevolence; in the moral government of the universe; and in a future state of man making up for the present life.

Volume III
Entitled Miscellaneous Reflections, this consisted of previously unpublished works. From his stay at Naples there was A Notion of the Historical Draught or Tablature of the Judgment of Hercules.

Philosophical moralist

Shaftesbury as a moralist opposed Thomas Hobbes. He was a follower of the Cambridge Platonists, and like them rejected the way Hobbes collapsed moral issues into expediency. His first published work was an anonymous Preface to the sermons of Benjamin Whichcote, a prominent Cambridge Platonist, published in 1698. In it he belaboured Hobbes and his ethical egoism, but also the commonplace carrot and stick arguments of Christian moralists. While Shaftesbury conformed in public to the Church of England, his private view of some of its doctrines was less respectful.

His starting point in the Characteristicks, however, was indeed such a form of ethical naturalism as was common ground for Hobbes, Bernard Mandeville and Spinoza: appeal to self-interest. He divided moralists into Stoics and Epicurean, identifying with the Stoics and their attention to the common good. It made him concentrate on virtue. He took Spinoza and Descartes as the leading Epicureans of his time (in unpublished writings).

Shaftesbury examined man first as a unit in himself, and secondly socially. His major principle was harmony or balance, rather than rationalism. In man, he wrote,

"Whoever is in the least versed in this moral kind of architecture will find the inward fabric so adjusted, [...] that the barely extending of a single passion too far or the continuance [...] of it too long, is able to bring irrecoverable ruin and misery".

This version of a golden mean doctrine that goes back to Aristotle was savaged by Mandeville, who slurred it as associated with a sheltered and comfortable life, Catholic asceticism, and modern sentimental rusticity. On the other hand, Jonathan Edwards adopted Shaftesbury's view that "all excellency is harmony, symmetry or proportion".

On man as a social creature, Shaftesbury argued that the egoist and the extreme altruist are both imperfect. People, to contribute to the happiness of the whole, must fit in. He rejected the idea that humankind is naturally selfish; and the idea that altruism necessarily cuts across self-interest. Thomas Jefferson found this general and social approach attractive.

This move relied on a close parallel between moral and aesthetic criteria. In the English tradition, this appeal to a moral sense was innovative. Primarily emotional and non-reflective, it becomes rationalised by education and use. Corollaries are that morality stands apart from theology, and the moral qualities of actions are determined apart from the will of God; and that the moralist is not concerned to solve the problems of free will and determinism. Shaftesbury in this way opposed also what is to be found in Locke.

Reception
The conceptual framework used by Shaftesbury was representative of much thinking in the early Enlightenment, and remained popular until the 1770s. When the Characteristicks appeared they were welcomed by Le Clerc and Gottfried Leibniz. Among the English deists Shaftesbury was significant, plausible and the most respectable.

By the Augustans
In terms of Augustan literature, Shaftesbury's defence of ridicule was taken as an entitlement to scoff, and to use ridicule as a "test of truth". Clerical authors operated on the assumption that he was a freethinker. Ezra Stiles, reading Characteristicks in 1748 without realising Shaftesbury had been marked down as a deist, was both impressed and sometimes shocked. Around this time John Leland and Philip Skelton stepped up a campaign against deist influence, tarnishing Shaftesbury's reputation.

While Shaftesbury wrote on ridicule in the 1712 edition of Characteristicks, the modern scholarly consensus is that the uses of his views on it as a "test of truth" were a stretch. According to Alfred Owen Aldridge, the "test of truth" phrase is not to be found in Characteristicks; it was imposed on the Augustan debate by George Berkeley.

The influence of Shaftesbury, and in particular The Moralists, on An Essay on Man, was claimed in the 18th century by Voltaire (in his philosophical letter "On Pope"), Lord Hervey and Thomas Warton, and supported in recent times, for example by Maynard Mack. Alexander Pope did not mention Shaftesbury explicitly as a source: this omission has been understood in terms of the political divide, Pope being a Tory. Pope references the character Theocles from The Moralists in the Dunciad (IV.487–490):

"Or that bright Image to our Fancy draw,
Which Theocles in raptur'd vision saw,
While thro' Poetic scenes the Genius roves,
Or wanders wild in Academic Groves".

In notes to these lines, Pope directed the reader to various passages in Shaftesbury's work.

In moral philosophy and its literary reflection
Shaftesbury's ethical system was rationalised by Francis Hutcheson, and from him passed with modifications to David Hume; these writers, however, changed from reliance on moral sense to the deontological ethics of moral obligation. From there it was taken up by Adam Smith, who elaborated a theory of moral judgement with some restricted emotional input, and a complex apparatus taking context into account. Joseph Butler adopted the system, but not ruling out the place of "moral reason", a rationalist version of the affective moral sense. Samuel Johnson, the American educator, did not accept Shaftesbury's moral sense as a given, but believed it might be available by intermittent divine intervention.

In the English sentimental novel of the 18th century, arguments from the Shaftesbury–Hutcheson tradition appear. An early example in Mary Collyer's Felicia to Charlotte (vol.1, 1744) comes from its hero Lucius, who reasons in line with An Enquiry Concerning Virtue and Merit on the "moral sense". The second volume (1749) has discussions of conduct book material, and makes use of the Philemon to Hydaspes (1737) of Henry Coventry, described by Aldridge as "filled with favorable references to Shaftesbury." The eponymous hero of The History of Sir Charles Grandison (1753) by Samuel Richardson has been described as embodying the "Shaftesburian model" of masculinity: he is "stoic, rational, in control, yet sympathetic towards others, particularly those less fortunate." A Sentimental Journey Through France and Italy (1768) by Laurence Sterne was intended by its author to evoke the "sympathizing principle" on which the tradition founded by latitudinarians, Cambridge Platonists and Shaftesbury relied.

Across Europe
In 1745 Denis Diderot adapted or reproduced the Inquiry concerning Virtue in what was afterwards known as his Essai sur le Mérite et la Vertu. In 1769 a French translation of the whole of Shaftesbury's works, including the Letters, was published at Geneva.

Translations of separate treatises into German began to be made in 1738, and in 1776–1779 there appeared a complete German translation of the Characteristicks. Hermann Theodor Hettner stated that not only Leibniz, Voltaire and Diderot, but Gotthold Ephraim Lessing, Moses Mendelssohn, Christoph Martin Wieland and Johann Gottfried von Herder, drew from Shaftesbury.

Herder in early work took from Shaftesbury arguments for respecting individuality, and against system and universal psychology. He went on to praise him in Adrastea. Wilhelm von Humboldt found in Shaftesbury the "inward form" concept, key for education in the approach of German classical philosophy. Later philosophical writers in German (Gideon Spicker with Die Philosophie des Grafen von Shaftesbury, 1872, and Georg von Gizycki with Die Philosophie Shaftesbury's, 1876) returned to Shaftesbury in books.

Legacy

At the beginning of the 18th century, Shaftesbury built a folly on the Shaftesbury Estate, known as the Philosopher's Tower. It sits in a field, visible from the B3078 just south of Cranborne.

In the Shaftesbury papers that went to the Public Record Office are several memoranda, letters, rough drafts, etc.

A portrait of the 3rd Earl is displayed in Shaftesbury Town Hall.

Family
Shaftesbury married in 1709 Jane Ewer, the daughter of Thomas Ewer of Bushey Hall, Hertfordshire. On 9 February 1711, their only child Anthony, the future fourth Earl was born.

His son succeeded him in his titles and republished Characteristicks in 1732. His great-grandson was the famous philanthropist, Anthony Ashley Cooper, 7th Earl of Shaftesbury.

Notes

Attribution

Further reading
 Cooper, Anthony Ashley, Earl of Shaftesbury, An Inquiry Concerning Virtue, London, 1699. Facsimile ed., introd. Joseph Filonowicz, 1991, Scholars' Facsimiles & Reprints, .
 David Walford (editor). An Inquiry Concerning Virtue or Merit. A selection of material from Toland's 1699 edition with introduction.
 Robert B. Voitle, The third Earl of Shaftesbury, 1671–1713, Baton Rouge: Louisiana State University Press, c. 1984.
 Edward Chaney (2000), George Berkeley's Grand Tours: The Immaterialist as Connoisseur of Art and Architecture, in E. Chaney, The Evolution of the Grand Tour: Anglo-Italian Cultural Relations since the Renaissance, 2nd ed. London, Routledge

External links

 Shaftesbury's Characteristicks in three parts
 Contains the five treatises in Shaftesbury's Characteristicks, slightly modified for easier reading
 The Third Earl of Shaftesbury, an article by John McAteer in Internet Encyclopedia of Philosophy 2011

1671 births
1713 deaths
17th-century English philosophers
18th-century essayists
18th-century British philosophers
Age of Enlightenment
Anthony
British deists
British ethicists
British male essayists
Cambridge Platonists
3
English essayists
Ashley, Anthony Ashley-Cooper, Lord
Enlightenment philosophers
People educated at Winchester College
Philosophers of religion
Philosophers of social science

Anthony Ashley-Cooper, 3rd Earl of Shaftesbury


Zıvana, birbirine geçecek olan iki parçaya biri erkek, diğeri dişi olmak üzere yapılan, dil ve onun gireceği delikten oluşan tertibat. Erkeğine zıvana dili, delik kısmına zıvana deliği ve her ikisine zıvanalı geçme denir.

Marangozlukta

Bazı oyma aralarını boşaltmak için kullanılan, ucu sivri, ince ve dil gibi testere.

Tütün ürünlerinde
Tütün çubuklarının ve sigara ağızlıklarının imamesini geçirmeye yarayan, çubuğun ucunda bırakılmış içi delik boru gibi mil kısmı.

Mekanikte

Makaraların dönmesi için ortalarından geçirilen mil.

Değirmencilikte
Değirmen taşlarının ortasındaki delikten geçen mil kazık.

Denizcilikte
Aynı zamanda bir denizcilik terimi olup, yelkenlilerin direklerinin girdiği oluğa denir. Tekne üzerinde dik olarak durması gereken yelken direği veya ağaç, metal gibi malzemelerden yapılmış dikmelerin topuk kısımlarının kare veya yuvarlak şekilde yontulması ile meydana gelen uç kısım. Zıvanalar, ıskaçalara (bu yontulmuş parçaların girdiği oyuklar) geçirilmek suretiyle oturtulurlar.

Deyim olarak
"Zıvanadan çıkmak": Çok sinirlenmek, öfkelenmek, delirmek, aklını oynatmak, çılgın gibi davranmak, denetlenemez duruma gelmek anlamında kullanılan bir deyimdir.

Denizcilik terimleri

Zıvana


Korenjaševke (lat. Rhizophoraceae), biljna porodica iz reda Malpighiales koja je raširena po muljevitim i močvarnim obalama uz tropska mora. To je drvenasto bilje čiji je najvažniji rod je mangrove ili rizofora (Rhizophora), po kojem porodica dobiva ime, kao i rodovi Bruguiera i Ceriops na obalama Indijskog oceana.

Šume mangrova su dom za mnoge životinjske vrste, ribe, majmune, ptice, zmije i rakove.

Sistematski je ova porodica podijeljena na 15 rodova s preko 140 vrsta:

Triusi i rodovi

 Gynotrocheae Rchb.
 Carallia Roxb. ,15 vrsta
 Crossostylis J.R.Forst. & G.Forst., 13 vrsta
 Gynotroches Blume, 1 vrsta
 Pellacalyx Korth., 8 vrsta
 Macarisieae Baill.
 Anopyxis (Pierre) Engl., 1 vrsta
 Blepharistemma Wall. ex Benth., 1 vrsta
 Cassipourea Aubl., 72 vrste
 Comiphyton Floret, 1 vrsta
 Macarisia Thouars, 7 vrsta
 Sterigmapetalum Kuhlm., 9 vrsta
 Rhizophoreae Bartl.
 Bruguiera Lam., 5 vrsta
 Ceriops Arn., 5 vrsta
 Kandelia Wight & Arn., 2 vrste
  Rhizophora L., 6 vrsta
 Paradrypetes  Kuhlm., 2 vrste; tribus nepoznat

Vanjske poveznice

Izvori

Korenjaševke


Le chantier naval de Mykolaïv () est un important chantier naval appartenant à l'État et situé à Mykolaïv, en Ukraine. Dans les temps modernes, le chantier naval était le plus souvent appelé chantier naval de Mykolaïv Nord. Jusqu'en 2017, il était connu sous le nom de chantier naval 61 Kommounard.

Il est spécialisé dans la construction de navires frigorifiques destinés au transport des produits de la mer.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des chantiers navals de l'Union soviétique

Bibliographie

Liens externes

 State Enterprise "Shipyard named after 61 Communards" Public Website

Marque ukrainienne
Transport à Mykolaïv
Chantier naval en Ukraine

Chantier naval de Mykolaïv


Mørjefjorden er en fjord i indsejlingen til Grenland, på grænsen mellem Porsgrunn] og Larvik i Vestfold og Telemark fylke i Norge. Den er tre kilometer lang, og strækker sig fra vestsiden af Mølen   til Sildevika ved Mørje.

Etter Snorri Sturlusons beretning kan det se ud som at det var  i fjorden at Olav den hellige i det store søslag ved Nesjar besejrede Svend jarl palmesøndag 1016.

Referenser

Fjorde i Vestfold og Telemark

Porsgrunn
Larvik

Mørjefjorden


1605 වසර (MDCV) යනු, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර සෙනසුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) වන අතර, දින 10 ක් මන්දගාමී  ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර අඟහරුවාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් වෙයි.

1605


Søren Bebe (født 5. december 1975 i Odense) er en dansk jazzpianist og komponist.

Bebe er uddannet fra Det Jyske Musikkonservatorium i Aarhus og er i dag bosiddende i København. Han har siden 2007 spillet med sin trio Søren Bebe Trio med Anders Mogensen (trommer) og Kasper Tagel (bas).

Bebe har turneret over det meste af Europa og har spillet i USA og i Østen.

Han har flere gange modtaget legater fra Statens Kunstfond.

Diskografi

Som Søren Bebe Trio
 Searching (2007)
 From out Here (2009)
 A Song For You (2012)
 EVA (2012) med Marc Johnson på bas
 Gone (2014)
 Home (2016)

Som Søren Bebe
 Music For Ballet & Contemporary Classes (2013)
 Music For Ballet & Contemporary Classes, Vol. 1 (2016)
 Music For Ballet & Contemporary Classes, Vol. 2 (2016)
 Music For Ballet & Contemporary Classes, Vol. 3 - with a Jazz twist (2017)
 Pure Piano Vol. 1 (2016)
 Pure Piano Vol. 2 (2017)
 Music For Tap Dance (2017)
 Christmas Music (For Ballet Class) (2017)
 Jazz Music for Ballet Class (The Songs of George Gerswin) (2018)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 Biografi på All About Jazz

Pianister fra Danmark
Jazzmusikere fra Danmark
Komponister fra Danmark

Søren Bebe


The Saw Is the Law četvrti je EP njemačkog thrash metal-sastava Sodom. Objavljen je 1991.

Popis pjesama

Osoblje
Sodom
 Tom Angelripper - vokal, bas-gitara
 Michael Hoffman - gitara
 Chris Witchhunter - bubnjevi

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 1991.
EP

The Saw Is the Law


Sandy Powell may refer to:

Sandy Powell (comedian) (1900–1982), British
Sandy Powell (costume designer) (born 1960), British
Autograph suit of Sandy Powell, worn by Powell during the 2020 awards season and covered in celebrity autographs.

Sandy Powell


Adriana Salgueiro (Buenos Aires, 8 de mayo de 1957) es una actriz, modelo y conductora argentina.

Historia
Mujer de gran belleza física e impactantes ojos azules, en uno de los cuales tiene un coloboma del iris. Adriana Salgueiro comienza a ser conocida en 1976 cuando gana el concurso de Miss Argentina y compite por el de Miss Mundo en Inglaterra, resultando finalista y siendo la favorita en las apuestas para ganar dicho título.

Se inició en la televisión, en 1978, con su personaje de Pampita, en la versión televisiva de la tira El Loco Chávez. Desde entonces, participó de varios ciclos de gran relevancia como Matrimonios y algo más, Monumental Moria, De carne somos y Mesa de noticias.

Con buenas dotes para la comedia, en cine compartió pantalla con figuras de la talla de Jorge Porcel, Alberto Olmedo, Javier Portales, Tristán, entre otros destacados actores de la época.

Además de su labor como actriz, también incursionó en varias oportunidades en la conducción.

Trayectoria

Televisión

Cine

Radio

Teatro
 Sweet Charity (1986) - Teatro Lola Membribes de Capital Federal con Jorge Martínez, Edda Bustamante, Mariquita Gallegos, José María Langlais, Perla Caron, Jacques Arndt, Sergio Velasco Ferrero, Guadalupe Leuviah, José María Langlais y Guillermito Fernández.
 Temporada en Villa Carlos Paz (1987) junto a Nito Artaza, El Negro Álvarez, Cris Morena y Guillermo Gill.
 De carne somos (1989) junto a Guillermo Francella, Pablo Codevilla, Lorena Paola, Orlando Carrió, Chany Mallo, Alejandra Darín, Luis Cordara y Silvia Kutika.
 Matrimonios y algo más (1990) - Teatro Maipo junto a Hugo Arana, Cristina del Valle, Gianni Lunadei, Zulma Faiad, Estela Molly, Fernando Lupiz, César Pierry, Gonzalo Urtizberea, Sandra Domínguez y Cali Adinolfi.
 Movete chupete movete (2001) - junto a Tristán, Mario Sánchez, Mónica Ayos, Willy Ruano, Rodolfo Altamirano y ballet.
 Asociación ilícita para el humor  (2002) - Teatro del Lago de Villa Carlos Paz junto a Silvia Süller, Hugo Varela, Chichilo Viale y elenco.
 La risa está servica (2004) - Teatro Variedades Concert junto a Gogo Andreu, Pato Benegas, René Bertrand, Ximena Capristo, Sergio Gonal y Sabrina Rojas.
 Aerorrisas Argentinas (2005) - Teatro La Campana de Mar del Plata junto a Sergio Gonal y Mario Sánchez.
 50 & 50 (2005) junto a Graciela Alfano, Rodolfo Ranni, Tristán y Matías Alé.
 Más loca que una vaca (2007) junto a Tristán, Joe Rígoli, Natalia Fava, Pequeña P, Gabriela Mandato, Jessica Cusnier, Cinthia Fernández y Héctor Pasos.
 Asesíname dulcemente (2008) - Teatro Cómico de Villa Carlos Paz junto a Gustavo Guillén, Mariel Rociano, Mariana de Melo, Chino Dángelo, Abigail Pereyra, Vanesa Carbone y Adriana Restano.
 Taxi 2 (2009) junto a Carlos Calvo, Fabián Gianola, Andrea Campbell, Mario Alarcón, Victoria Calvo y Diego Mesaglio.
 Fortuna (2010) - Teatro "Premier" junto a Ricardo Fort, María Fernanda Callejón, Anabel Cherubito, Claudia Fernández, Virginia Gallardo,  Sandra Callejón y Paola Rey.
 Fortuna 2 - Revista Musical (2011) - Teatro "Premier" (Buenos Aires) junto a  Ricardo Fort, María Fernanda Callejón, Ethel Rojo, Mario Sapag, Miguel Jordan, Claudia Ciardone, Gabriela Figueroa, Sabrina Ravelli, Adrian Caballero, Fernando Niño, Celeste Muriega y elenco.
 Mi novia, mi novio y yo (2012) - Teatro Libertad de Villa Carlos Paz junto a Ricardo Fort, Beatriz Salomón, Cristina del Valle, Jorge Martínez, Jacobo Winograd, Omar Calicchio, Jean Francois Casanovas, Roberto Antier, Claudia Ciardone, Gabriela Figueroa, Lío Pecoraro, Eduardo Espina, Benjamín Saavedra, Celeste Muriega, Jonathan Conejeros y Lucas Heredia.
 Usted puede ser un asesino (2013) - Teatro Enrique Carreras de Mar del Plata junto a Nito Artaza, Germán Kraus, Darío Lopilato, Andrea Estévez, Sabrina Artaza, Hernán Cabanas, Jerónimo Valdivia, Kitty Locane y Rodrigo Esmella.
 Pato a la naranja (2013).
 Éramos tan amigas (2015) - Teatro Español junto a Claribel Medina.
 Mujeres de ceniza (2016) junto a Nora Cárpena, Mercedes Carreras y Zulma Faiad.
 Mi mujer se llama Mauricio (2017) - Teatro Santa Fe de Mar del Plata junto a: Chiqui Abecasis, Sergio Gonal, Juan Acosta, Kitty Locane, Matías Santoiani y Agustina Peñalva.

Referencias

Modelos femeninas de Argentina
Actores de cine de Argentina
Actores de televisión de Argentina
Actrices de teatro de Argentina
Presentadores de televisión de Argentina
Misses de Argentina
Modelos eróticas de Argentina

Adriana Salgueiro


Der Selemi, auch Selami, war ein brasilianisch-portugiesisches Volumenmaß für Getreide.
 Brasilien 1 Selemi =  1 Ottava = 2 Mequias = 87 1/5 Pariser Kubikzoll = 1 ¾ Liter
 Portugal 1 Selemi = 85 ⅛ Pariser Kubikzoll = 1 7/10 Liter
Allgemein und regionsunabhängig waren
 2 Selemi = 1 Quarto = 1 Quarta
 4 Selemi = 1 Mejo/Meyo
 8 Selemi = 1 Alqueira
 32 Selemi = 1 Fanega
 480 Selemi = 1 Mojo

Literatur
 Johann Friedrich Krüger: Vollständiges Handbuch der Münzen, Maße und Gewichte aller Länder der Erde. Verlag Gottfried Basse, Quedlinburg/Leipzig 1830, S. 312.

Altes Maß oder Gewicht (Portugal)
Volumeneinheit
Getreidemaß (Brasilien)
Getreidemaß (Portugal)

Selemi


هذه المقالة تعرض قوائم الفرق المشاركة في كرة القدم للرجال في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 في بكين في الصين، تضم قوائم كل فريق 18 لاعب، 15 لاعب منهم على الأقل يجب أن يكونوا من مواليد 1 يناير 1985 وأصغر وثلاثة لاعبين يجب أن يكونوا أكبر من 23 سنة، وعلى الأقل يجب أن يكون هناك حارسي مرمى (مع حارس مرمى اختياري زائد).

المجموعة الأولى

الأرجنتين

مدرب الفريق: سيرجيو باتيستا
 أوسكار أوستاري
 إزكويل غاراي
 لوسيانو فابيان مونزون
 بابلو زاباليتا
 فيرناندو غاغو
 فيدريكو فازيو
 خوسيه إرنستو سوزا
 إيفر بينيغا
 إزكويل لافيزي
 خوان رومان ريكيلمي
 أنغيل دي ماريا
 نيكولاس باريخا
 لاوترو أكوستا
 خافيير ماسكيرانو
 ليونيل ميسي
 سيرجيو أغويرو
 دييغو بونانوتي
 سيرجيو روميرو

أستراليا

مدرب الفريق: غراهام أرنولد
 آدام فيديريكي
 جادي نورث
 أدريان ليير
 مارك ميليغان
 ماثيو سبيرانوفيتش
 نيكولاي توبور ستانلي
 نيل كيلكني
 ستوارت موسياييك
 مارك بريدج
 أرتشي تومبسون
 ديفيد كارني
 ترينت مككيلناهان
 روبن زادكوفيتش
 جايمس ترويزي
 كريستيان ساركيز
 بيلي سيليسكي
 نيكيتا روكافيتسيا
 تاندو فيلافي

ساحل العاج

مدرب الفريق: جيرارد جيلي
 فينسينت دي باول أنغبان
 سيرجي واوا
 دياراسوبا فييرا
 سليمان بامبا
 أنغوا برو بينيامين
 هيرفي كامبو
 كافومبا كوليبالي
 سالومون كالو
 فرانك دجا دجيجي
 إيمانويل كوني
 أنتوني مورا كومنمان
 مامادو باغايوكو
 غوي غنيكي أبراهام
 غيرفينهو
 مكيمي تاملا لادجي
 كريستيان فابريس أوكوا
 أنتوان نغوسان
 سيكو سيسيه

صربيا

مدرب الفريق: ميروسلاف دوكيتش
 1 فلاديمير ستويكوفيتش
 2 ماركو جوفانوفيتش
 3 أليكساندر كولاروف
 4 غويكو كاتشار
 5 سلوبودان رايكوفيتش
 6 بريدراغ بافلوفيتش
 7 ميلان سميليانيتش
 8 نيكولا غولان
 9 دوردي راكيتش
 11 دوشكو توشيتش
 12 دوشات تاديتش
 13 ليوبومير فيسا
 14 ميليان مرداكوفيتش
 15 أليكساندر زيفكوفيتش
 16 نيناد توموفيتش
 17 زوران توشيتش
 18 ساشا ستامنكوفيتش
 19 أندريا كالوديروفيتش

المجموعة الثانية

اليابان

مدرب الفريق: ياساهيرو سوريماكي
 شوساكو نيشيكاوا
 هاجيم هوسوغاي
 مايا يوشيدا
 هيرويوكي ميزوموتو
 يوتو ناغاتومو
 ماساتو موريشيغي
 أتسوتو يوشيدا
 كيسوكي هوندا
 يوهي تويودا
 يوهي كاجيياما
 شينجي أوكازاكي
 هيرويوكي تانيغوتشي
 ميتشيهيرو ياسودا
 شينجي كاغاوا
 تاكايوكي موريموتو
 تاكويا هوندا
 تاداناري لي

هولندا

مدرب الفريق: فوب دي هان
 بيت فيلثويزن
 جياني زفيرلون
 ديرك مارسيلز
 كيو ياليينز
 إريك بيترز
 كيس لويكس
 جوناثان دي غوزمان
 أوربي إيمانويلسون
 روي مكاي
 جيرالد سيبون
 ريان بابل
 هيدويغز مادورو
 كالفن يونغ أبين
 إيفاندر سنو
 رويستون درينثي
 روي برينز
 عثمان بقال
 كينيث فيرمير

نيجيريا

مدرب الفريق: سامسون سياسيا
 1 أمبروس فانزيكن
 2 تشيبوزور أوكونكو
 4 أونيكاتشي أبام
 5 ديلي أديلي
 6 مونداي جايمس
 7 تشينيدو أوغبوكي
 8 ساني كيتا
 9 فيكتور أوبينا
 10 بروميس إسحق
 11 سولومون أوكورونكو
 12 أولووافيمي أجيلور
 13 أولوبايو أديفيمي
 14 بيتر أديموينغي
 15 إفي أمبروس
 16 فيكتور أنيتشبي
 17 إيمانويل إكبو
 18 إيكوتشوكو إزينوا

الولايات المتحدة

مدرب الفريق: بيوتر نوواك
 كريس سيتز
 مارفيل وين
 مايكل أوروزكو
 مايكل برادلي
 داكس مكارتي
 ماوريس إيدو
 ستوارت هولدن
 داني سزيتيلا
 تشارلي دافيز
 بيني فيلهابر
 فريدي أدو
 جوزي ألتيدور
 باتريك إياني
 روبي روجرز
 مايكل باركهورست
 ساتشا كليستان
 برايان مكبرايد
 براد غوزان

المجموعة الثالثة

بلجيكا

مدرب الفريق: جان فرانسوا دي سارت
 لوغان بايلي
 سيب دي روفر
 فينسينت كومباني
 توماس فيرمالين
 سيباستيان بوكونيولي
 مروان فيلياني
 توم دي مول
 فارس هارون
 كيفن ميراليس
 يان فيرتونغن
 مارتن مارتنز
 يفيز ماكابو ماكالامبي
 لورين كيمان
 لاندري موليمو
 جيريون سيمايز
 أنتوني فاند بور
 ستيين دي سميت
 موسى ديمبل

البرازيل

مدرب الفريق: دونغا
 دييغو ألفيز
 رافينها
 أليكس سيلفا
 تياغو سيلفا
 هيرنانيز
 مارسيلو
 أندرسون
 لوكاس ليفا
 أليكساندر باتو
 رونالدينيو
 راميريز
 رينان
 إليسينهو
 برينو بورغيس
 دييغو ريباس
 تياغو نيفيز
 رافائيل سوبيس
 جو

الصين

مدرب الفريق: يين تيشينغ
 كيو شينغجونغ
 تان وانغسونغ
 فينغ زاوتينغ
 يوان ويوي
 لي ويفينغ
 زهو هايبين
 هاو جونمين
 زهينغ زهي
 غاو لين
 هان بينغ
 تشين تاو
 كوي بينغ
 شين لونغيوان
 وان هوليانغ
 جيانغ نينغ
 زهاو زوري
 دونغ فانغزهو
 ليو زهينلي

نيوزيلندا

مدرب الفريق: ستو جاكوبس
 جاكوب سبونلي
 آرون سكوت
 إيان هوغ
 كول بيفيرلي
 ريان نيلسين
 مايكل بوكسال
 سيمون إليوت
 كريغ هينديرسون
 دانييل إلينسوهن
 كريس كيلن
 جيريمي بروكي
 ستيفن أولد
 شون فان روين
 كول تينكلر
 كريغ درابر
 سام دينكينز
 سام ميسام
 ليام ليتل

المجموعة الرابعة

الكاميرون

مدرب الفريق: جوليس فريدريك نيونغا
 أمور باتريك تيجنيمب
 ألبرت بانينغ
 أنتونيو غومسي
 أندري بيكي
 أليكساندر سونغ
 ستيفان مبيا
 مارك مبوا
 جيوجيس ماندجيك
 فرانك سونغو
 كريستيان بيكامينغا
 غوستاف بيبي
 باول رولاند بيبي كينغي
 نيكولاس نكولو
 أوريلين تشيدجو
 سيرجي نغال
 جوسليان ماييبي
 ألاين جونيور أولي أولي
 أليكس إينام

هندوراس

مدرب الفريق: جيلبرتو ييروود
 كيفن هيرنانديز
 كويارول أرزو
 ديفيد مولينا
 سأمويل كاباليرو
 إريك نوراليس
 أندريس موراليس
 إميل مارتينز
 ريغوبيرتو باديلا
 كارلوس بافون
 رامون نونيز
 لويس روداس
 جورجي كلاروس
 هيندري توماس
 جيفيرسون بيرنانديز
 لويس لوبيز
 مارفين سانشيز
 ديفيد ألفاريز
 أوبيد إنامورادو

إيطاليا

مدرب الفريق: بييرلويجي كاسيراجي
 إيميليانو فيفيانو
 ماركو موتا
 باولو دي تشيغلي
 أنتونيو نوتشيرينو
 لوكا تشيغاريني
 دومينيكو كريستشيتو
 ريكاردو مونتوليفو
 كلاوديو ماركيسو
 توماسو روكي
 سيباستيان جيوفينكو
 جيوسيبي روسي
 دانييل دوسينا
 أندريا كودا
 روبرت أكوافريسكا
 سالفاتوري بوكيتي
 لورينزو دي سيلفيستري
 إغنازيو أباتي
 أندريا تشونسيغلي

كوريا الجنوبية

مدرب الفريق: بارك سونغ هوا
 جونغ سونغ ريونغ
 شين كوانغ هون
 كانغ مين سو
 كيم تشانغ سو
 كيم جين كيو
 أوه جانغ أون
 كيم جونغ وو
 بارك تشو يونغ
 لي تشونغ يونغ
 كي سونغ يونغ
 كيم سيونغ يونغ
 بايك جي هون
 كيم كون هوان
 تشو يونغ تشيول
 لي كيون هو
 سونغ يو غيول

لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
كرة القدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008 - مسابقة الرجال
تشكيلات كرة قدم أولمبية

تشكيلات كرة القدم للرجال في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008


أقمار زحل هي متعددة ومتنوعة. مُرتّبة من قميرات صغيرة حجمها أقل من 1 كيلومتر إلى تيتان العملاق الأكبر من الكوكب عطارد. زحل لديه 82 قمرًا في مدارات مؤكدة، 53 منهم لديهم أسماء و13 فقط أقطارهم أكبر من 50 كيلومتر، وكذلك حلقات كثيفة في حركات مدارية معقدة خاصة بها. سبعة من أقمار زحل هي كبيرة بما فيه الكفاية لتكون إهليلجية الشكل، على الرغم من أن اثنان فقط منها (تيتان وريا) هما حاليًا في التوازن الهيدروستاتيكي. ومن أبرز الأقمار من بين أقمار زحل تيتان ثاني أكبر قمر في النظام الشمسي (بعد قمر المشتري جانيميد)، ذو الغلاف الجوي الغني بالنيتروجين مثل الأرض وتكوين طبيعي يضم بحيرات هيدروكربونية وشبكات أنهار جافة لا يوجد لها مثيل في النظام الشمسي. وإنسيلادوس لتركيبه الكيميائي الذي يماثل تركيب المذنبات. وبشكل خاص فإن إنسيلادوس يقذف تدفقات من الغاز والغبار التي يمكن أن تشير إلى وجود مياه سائلة تحت منطقة القطب الجنوبي ومن الممكن أن يكون هناك محيط عالمي تحت سطحه.

يُعد أربعة وعشرون من أقمار زحل أقمارًا نظامية، تتمتع بمدارات ذات حركة مباشرة (بنفس جهة دوران زحل)، وهي لا تميل بشكل كبير بالنسبة للمستوي الاستوائي لزحل. تتضمن سبعة أقمار أساسية، وأربعة أقمار صغيرة موجودة في مدار طروادة مع أقمار أكبر، اثنان منها يشتركان في المدار تبادليًا، واثنان يتحركان كالأقمار الرعاة الخاصة بحلقة زحل إف. يدور قمران نظاميان آخران معروفان ضمن فجوات في حلقات زحل. إنّ القمر الكبير نسبيًا هايبريون مقيد ضمن رنين مداري مع القمر تيتان. تدور الأقمار النظامية المتبقية قرب الحافة الخارجية للحلقة إيه. وضمن الحلقة جي، وبين القمرين الرئيسيين ميماس وإنسيلادوس. سُمّيت الأقمار النظامية بشكل تقليدي على اسم التيتانيين أو التيتانيات (عرق من الآلهة الأقوياء، وهم أولاد أورانوس وغايا)، أو على اسم شخصيات أخرى ارتبطت بالإله ساتورن (زحل) الأسطوري.

تتراوح متوسطات أقطار الأقمار الثمانية والخمسين الباقية بين 4 و213 كيلومترًا، وهي تشكِّل الأقمار غير النظامية، والتي تدور على مسافات أكبر من زحل، تتميز بميلانها الكبير، وتشكل مزيجًا بين الحركة التراجعية والحركة المباشرة. من المحتمل أنّ هذه الأقمار كواكب صغيرة استولى عليها زحل أو حطام ناتج عن تفكك أجسام نتيجة الاستيلاء عليها، ما أدى إلى نشوء عائلة تصادمية (مجموعة من الأجسام تمتلك المنشأ ذاته، تتشابه في المكونات والعناصر المدارية). تُصنف الأقمار غير النظامية من خلال خصائصها المدارية إلى ثلاث مجموعات، وهي مجموعة الإنويت، والمجموعة الاسكندنافية، والمجموعة الغاليّة. واختيرت أسماؤها تبعًا للأساطير المقابلة لها. إنّ أكبر الأقمار غير النظامية هو فوبي قمر زحل التاسع، الذي اكتُشف في نهاية القرن التاسع عشر.

تتألف حلقات زحل من أجسام تتراوح أحجامها من أجسام ميكروسكوبية إلى أقمار صغيرة بعرض مئات الأمتار، يوجد كل منها في مداره الخاص حول زحل. لذلك لا يُمكن معرفة العدد الدقيق لأقمار زحل، بسبب عدم وجود حدود موضوعية بين الأجسام المجهولة الصغيرة ذات العدد الهائل التي تشكل نظام حلقات زحل والأجسام الأكبر التي تُعتبر أقمارًا. يوجد أكثر من 150 قمرًا صغيرًا مترسخًا في الحلقات جرى اكتشافها بواسطة الاضطراب الذي تخلقه في مادة الحلقة المحيطة بها. على الرغم من الاعتقاد أن هذه الأقمار الصغيرة عينة ضئيلة من إجمالي هذه الأجسام.

يوجد تسعة وعشرون قمرًا يجب تسميتها (اعتبارًا من أكتوبر 2019) باستخدام أسماء من ميثولوجيا الإنويت، والميثولوجيا الاسكندنافية، والميثولوجيا الغالية بالاعتماد على المجموعات المدارية للأقمار. عشرون من هذه الأقمار في طريقها لامتلاك أسماء دائمة، ومن المتوقع كون أسماء سبعة عشر ضمن المجموعة الاسكندنافية، واثنان ضمن مجموعة الإنويت، وواحد ضمن المجموعة الغالية.

الاكتشاف

الأرصاد الأولى
اكتُشفت ثمانية من أقمار زحل من خلال الرصد المباشر باستخدام التلسكوبات البصرية وذلك قبل ظهور التصوير التلسكوبي. اكتُشف تيتان أكبر أقمار زحل في عام 1655 من قِبل كريستيان هوغنس  باستخدام تلسكوب كاسر ذي عدسات شيئية بقطر 57 ميليمتر (2.2 إنش). اكتشف جيوفاني دومينيكو كاسيني الأقمار تثيس، وديون، وريا، وإيابيتوس (سيديرا لودوسيا أو النجوم اللويسيانية) بين عامي 1671 و 1684. اكتشف ويليام هيرشل ميماس وإنسيلادوس في عام 1789. أمّا القمر هايبريون فقد اكتشفه كل من دبليو.سي بوند، وجورج فيليبس بوند، وويليام لاسيل.

جعل استخدام ألواح التصوير الفوتوغرافي ذات التعريض الطويل اكتشاف الأقمار الإضافية أمرًا ممكنًا. وكان القمر فوبي أوّل قمر اكتُشف بهذه الطريقة، والذي وجده ويليام هنري بيكرينغ في عام 1899. اكتشف أودوين دولفس قمر زحل العاشر عام 1966 عندما رُصدت الحلقات من جهة الحافة في وقت قريب من الاعتدال الشمسي، وقد سُمي هذا القمر لاحقًا جانوس. أُدرك بعد عدة سنوات أنّ كل الأرصاد في عام 1966 لا يمكن تفسيرها إلّا أن كان هنالك قمر موجود يتمتع بمدار مشابه لمدار جانوس. يُعرف هذا القمر الآن باسم إبيميثيوس، وهو قمر زحل الحادي عشر. إنّ جانوس وإبيميثيوس هما المثال الوحيد عن جسمين يتشاركان في المدار في المجموعة الشمسية.  اكتُشفت ثلاثة أقمار إضافية لزحل من الأرض في عام 1980، وأكدها لاحقًا مسباري فوياجر. وتعد هذه الأقمار ضمن أقمار طروادة، وهي هيلين التابع لديون، وتيليستو وكاليبسو التابعين لتثيس.

أرصاد المركبات الفضائية
أحدثت دراسة الكواكب الخارجية عن طريق استخدام المسابر الفضائية غير المأهولة ثورة. نتج عن وصول مركبة فوياجر إلى زحل في عام 1980-1981 اكتشاف ثلاثة أقمار إضافية، وهي أطلس، وبرومثيوس، وباندورا، ليصل مجموع الأقمار إلى سبعة عشر. بالإضافة إلى ذلك، جرى التأكد من أنّ إبيميثيوس قمر مختلف عن جانوس. اكتُشف القمر بان في صور أرشيفية لفوياجر عام 1990.

وصلت مهمة كاسيني إلى زحل في صيف عام 2004، اكتشفت في البداية ثلاثة أقمار داخلية صغيرة من بينها ميثوني وبالليني الموجودَين بين ميماس وإنسيلادوس، بالإضافة إلى اكتشاف قمر طروادة الثاني التابع لديون، وهو بوليديوكيس. رصدت أيضًا ثلاثة أجسام مُشتبه بها، لكنها أقمار غير مُثبتة ضمن الحلقة إف. أعلن علماء المهمة كاسيني في نوفمبر عام 2004 أنّ هيكلية حلقات زحل تشير إلى وجود عدة أقمار أخرى تدور ضمن الحلقات، على الرغم من إثبات وجود قمر واحد فقط بشكل بصري في ذلك الوقت، وهو دافنيس. أُعلن عن اكتشاف آنثي في عام 2007. أُعلن في عام 2008 أنّ أرصاد كاسيني لاستنفاذ الإلكترونات الطاقية في الغلاف المغناطيسي لزحل بالقرب من القمر ريا ربما تكون إشارة تدل على نظام حلقي هش حول ثاني أكبر أقمار زحل. اُعلن عن اكتشاف إجايون الذي يُعتبر قمرًا صغيرًا ضمن الحلقة جي في مارس عام 2009. رُصد القمر الصغير الأول ضمن الحلقة بي في يوليو من نفس العام، وهو إس/2009 إس1. جرى الإبلاغ عن بداية محتملة لقمر جديد ضمن الحلقة إيه في أبريل عام 2014.

الأقمار الخارجية
وقد ساعد في دراسة أقمار زحل أيضًا التقدم في أجهزة التلسكوبات، وبشكل أساسي إدخال أجهزة اقتران الشحنة الرقمية التي حلت مكان ألواح التصوير. كان القمر فوبي طوال القرن العشرين الوحيد من بين أقمار زحل المعروف بمداره غير المنتظم بشكل كبير. اكتُشف ستة وعشرين قمرًا غير منتظم إضافي ابتداءً من عام 2000، وذلك باستخدام تلسكوبات أرضية. وجد مسح بدأ في نهاية عام 2000 باستخدام ثلاثة تلسكوبات ذات حجم متوسط ثلاثة عشر من الأقمار الجديدة تدور حول زحل على مسافات كبيرة منه، في مدارات منحرفة، ذات ميلان كبير بالنسبة إلى خط استواء زحل وإلى مسار الشمس. ومن المحتمل أنّ هذه الأقمار عبارة عن أجزاء من أجسام أكبر استولى عليها زحل عن طريق السحب الثقالي. في عام 2005، أعلن علماء فلك يستخدمون مرصد مونا كيا عن اكتشاف اثنا عشر من الأقمار الصغيرة الخارجية الإضافية، وأعلن فلكيون عام 2006 يستخدمون تلسكوب سوبارو ذا مرآتين بقطر 2 و8 متر عن اكتشاف تسعة أقمار غير نظامية أخرى، وفي أبريل عام 2007، أُعلن عن اكتشاف القمر طرقيق  (إس/2007 إس 1)، وعن اكتشاف القمرين إس/2007 إس 2 و إس 2007/إس3 في مايو من نفس العام. أُعلن عن اكتشاف عشرين من الأقمار غير النظامية في عام 2019، ونتيجة لهذا تجاوز زحل المشتري وأصبح الكوكب ذا أكبر عدد أقمار معروفة لأول مرة منذ عام 2000.

تُعتبر بعض من أقمار زحل الاثنين والثمانين مفقودة، لأنها لم ترصد منذ اكتشافها، ولذلك فإنّ مداراتها غير معروفة بما يكفي لتحديد موقعها الحالي. أُنجز العمل لاسترداد العديد منهم في مسوحات منذ عام 2009 فصاعدًا، وحتى هذا اليوم يوجد خمسة أقمار مفقودة هي: إس/2004 إس 13، إس/2004 إس 17، وإس/2004 إس 12، وإس/2004 إس7، وإس/2007 إس 3.

مراجع

النظام الشمسي
زحل

أقمار زحل


Oltu (Ermenice: Ողթիկ Vołt'ik; Gürcüce: ოლთისი Oltisi), Erzurum ilinin bir ilçesidir. Nüfusu 2021 yılı itibarıyla 30.316 kişidir. 72 adet mahallesi vardır. Coğrafi olarak Erzurum ilinin kuzeydoğusunda, Doğu Anadolu ve Doğu Karadeniz bölgelerinin kesişim noktasında yer alır. Yusufeli, Olur, Şenkaya, Narman, Tortum ve Uzundere ilçeleri ile çevrilidir. İlçe merkezi Oltu Çayı vadisine kurulmuştur. Erzurum il merkezine 117 km uzaklıktadır.

Oltu, sosyo-ekonomik gelişmişlik açısından Erzurum'un merkez ilçelerinden sonra ilk sırada yer almaktadır. Ekonomisi büyük oranda tarım, hayvancılık, madencilik ve orman ürünlerine dayanmaktadır. Atatürk Üniversitesi'ne bağlı 2 fakülte ve 1 meslek yüksekokulu ilçede bulunmaktadır. Oltu, Doğu Anadolu Bölgesi'ni Doğu Karadeniz Bölgesi'ne bağlayan Hopa-İran Transit karayolu üzerinde konumlanmıştır.

Oltu'nun tarihi M.Ö. 10. yüzyıla kadar dayanmaktadır. Hurriler, Urartular, Kimmerler, İskitler, Persler, Makedonlar, Arşaklılar, Ermeniler, Romalılar, Bizanslılar, Hazarlar, Emeviler, Abbasiler, Gürcüler, Selçuklular, İlhanlılar, Karakoyunlular, Akkoyunlular, Osmanlılar, Ruslar gibi birçok farklı devletin hakimiyeti altına girmiştir. Mondros Antlaşması ile Türkiye toprakları dışında kalan Oltu, 13 ay boyunca Oltu Şura Hükumeti tarafından yönetilmiş ve 17 Mayıs 1920'de Ankara hükumetine katılmıştır. 1926'da Erzurum iline bağlı bir ilçe haline getirilmiş, 1946 yılında Şenkaya ve 1958 yılında Olur, Oltu'dan ayrılarak yeni birer ilçe haline getirilmişlerdir.

Oltu, Köppen iklim sınıflandırmasına göre yazları sıcak ve her mevsim yağışlı olan nemli karasal iklime sahiptir. Oltu, Cağ kebabı ve Oltu taşı ile meşhurdur.

Tarih
Oltu Kalesinde bulunan bir yazıt MS 7. yüzyıla tarihlendirilmiştir ancak bölgede yerleşimin çok daha erken kurulduğu bilinmektedir. Şehir kalesi bir zamanlar Mamikonyan nakhararlarına aitti ve daha sonra Bagratuniler'in eline geçti. İdari olarak Tayk vilayetinin Vok'aghe bölgesi sınırları içinde bulundu. Oltu'nun müstahkem bir yerleşim yeri olması ilk olarak, 9. yüzyılda Gürcü Bagratidlerin bu bölgeyi işgal ettiği zamandır. İber Kuropalates David'in 1000 yılında ölümünden sonra, İmparator II. Basil'in birlikleri, Oltu'nun da dahil olduğu Tao-Tayk bölgesindeki kaleleri ve kasabaları işgal etti. Sonraki yüzyıllarda Oltu; Selçuklu Türkleri, Moğollar ve Türkmen boylarının kontrolüne art arda geçti. Osmanlılar Olti'yi on altıncı yüzyılda Gürcüler'den fethetti.

1829 yazında Ruslar bölgenin kontrolünü ele geçirdi ancak Osmanlı'ya bıraktı. 1877-78 Rus-Türk Savaşı sırasında kasaba, Rus İmparatorluğu'na dahil edildi ve Kars Oblastı'nın bir bölümü yapıldı. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce Olti'nin nüfusu 2.373'tü. 1918'in son aylarında Olti, nominal olarak Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin bir parçasıydı ancak Türk kumandanlar tarafından yönetildi. 1919-1920'de Oltu, Birinci Ermenistan Cumhuriyeti'nin bir parçasıydı ancak Oltu Şura Hükumeti yönetimi altındaydı. 1920'de Doğu Anadolu'da Kazım Karabekir önderliğindeki Türk orduları, Türk Ulusal Kurtuluş Savaşı sırasında Ermenistan'a saldırdı ve Oltu'yu ele geçirdi, ele geçirilen topraklar Türkler ve Sovyetler arasında imzalanan müteakip antlaşmalarla Türkler'e bırakıldı.

Tarihi eserler
Oltu'daki başlıca tarihi manzara kaledir, kayalık bir çıkıntının üstünü örter. Duvarları, güneybatıdaki heybetli bir yamaç da dahil olmak üzere büyük yuvarlak kuleler ve çıkıntılarla güçlendirilmiştir. Bitişikteki küçük bir yerleşimi korumak için duvarlar, yerleşimin etrafından dolaşmıştır. Bu Orta Çağ kalesi, 7. ve 11. yüzyıllar arasındaki iki büyük inşaat döneminin sonucudur. 1977 yılında Türk Mühendisler Birliği tarafından büyük onarımlar yapılmıştır. Kuzey kulesinin tepesinde, 7. yüzyıldan kalma "iki dilli" Rumca-Ermenice yazıtın bulunduğu bir Gürcü altı köşeli kilisesinin kalıntıları var. Bu Gürcü kilisesi, 9. ve 10. yüzyıllar arasındaki bir zamanda inşa edilmiştir. Kuzey kulesinin içinde Müslüman bir evliya olan Mısri Zennun'un mezarı var. Oltu-Penek vadisini çevreleyen tepelerde; Cücürüs, Köroğlu, Olur, Kamhıs, Soğmun, Oğlan ve Kız çevresinde geç antik ve Orta Çağ kiliseleri ile kaleler yer almaktadır.
Osmanlı döneminde Arslan Paşa Camii, mezarıyla birlikte Arslan Paşa tarafından 1665 yılında yaptırılmıştır. Kalem minareli kubbeli bir yapıdır. Yakınında Mısri Zennun'un 14. yüzyıldan kalma kümbeti bulunur. Rus yönetimi sırasında (1878-1914) yeni bir kilise inşa edilmiştir. Taşlarının bir kısmı Orta Çağ Bana Katedrali'nden gelmiş olabilir. Ocak 2019'a kadar kısmen harap olan kilisenin restore edileceği kaymakam Şenol Turan tarafından açıklandı. Projenin 2021'de tamamlanması planlanıyor ve kilise kütüphaneye dönüştürülecek. Gaziler köyünde, 1784 yılında inşa edilmiş küçük bir Osmanlı camiinin bulunduğu 12. yüzyıldan kalma bir Saltuklu kalesi de bulunmaktadır.

Coğrafya

Oltu ilçesi; Erzurum'un Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgelerinin kesişim noktasında, Erzurum ilinin kuzeydoğusunda yer alır. Erzurum il merkezine 116 km uzaklıktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1275 m'dir. İlçe 41-59 doğu boylamı 40-34 kuzey enlemi içerisinde yer almaktadır.

İlçenin komşuları Şenkaya, Yusufeli (Artvin), Olur, Narman, Tortum ve Uzundere ilçeleridir. 2020 verilerine göre toplam 72 adet mahallesi vardır. Ayrıca Oltu, Erzurum'un gelişmiş ilçelerinden biri olup Erzurum'u Kars'a ve Ardahan'a ve Artvin'e bağlayan ana yola sahiptir.

İklim ve bitki örtüsü
Oltu, Çoruh Nehri'nin bir kolu olan Oltu Çayı vadisine kurulmuştur. Vadinin dışında, geniş dağ ormanları vardır ve topoğrafya dağlıktır. İklim yazları sıcak, kışları ise soğuk ve karlıdır ancak gerek yükseltinin az olması gerekse Karadeniz ikliminin ılımanlığından dolayı aşırı değildir. Ortalama sıcaklık 10.2 °C, en düşük sıcaklık ortalaması 9.3 °C civarındadır. En yüksek hava sıcaklığı 1988 yılında 31.4 °C olarak ölçülmüştür. Temmuz-Ağustos ayları sıcaklığın en yüksek olduğu aylardır. Yıllık yağış ortalaması 29.6 kg/m² 'dir ve yağışlar genellikle ilkbahar-sonbahar aylarında yoğunlaşmıştır. İlçenin en yüksek noktaları 3030 metre ile Akdağ ve 2000 metre ile Kırdağ'dır.
İlçenin ormanlık bölgelerinde; kavak, sarıçam, pelit, karaağaç gibi ağaç türlerine tesadüf edilir. Vadi boyunca ise özellikle kavak ve söğüt ağaçları ile meyve ağaçları bulunmaktadır. Ayrıca bölgede üç endemik bitki türü bulunmaktadır: Astragalus nigrocalycinus, Centaurea taochia, Delphinium munzianum.

Oltu taşı
Oltu, yarı-değerli bir taş olan Oltu taşı ile ünlüdür. Bu taşa Kara kehribar da denilmektedir ve parlak siyah renktedir, işlendikçe sertleşir ve parlar. Takı, tespih, anahtarlık, ağızlık ve kutu gibi süs eşyalarının üretiminde kullanılır.

Etimoloji
Oltu'nun 1282 yılına ait Türkçe adı: Oltî, 1075 yılına ait Ermenice adı: Uğtik (akkusativ: Uğtis), 1014 yılına ait Gürcüce adı: Olti (genarativ: Oltis) şeklindedir. Ermenice "Ուղդիք" adı Ortaçağdan önce "Ultik" şeklinde telaffuz edilirdi.

Oltu'nun mahalle isimlerinin büyük bir kısmı Ermenice kökenlidir. Ancak 1989 yılına kadar geçen süreçte toplamda 51 köyün adı değiştirilmiştir.

Nüfus
1897 nüfus sayımına göre okrugun nüfusu 31.500'dü. Nüfusun %62,6'sını Türkler (%15'i Oltu şehrinde), %11.1'ini Kürtler, %9.9'unu Ermeniler (%44,5'i Oltu şehrinde), %8.6'sını Rumlar, %3.2'sini Türkmenler ve %2.8'ini Ruslar oluşturmaktaydı. Okrug merkezi Oltu'nun nüfusu ise 2.373'tü.

Ayrıca ilçe ulaşım, iklim, kültür, ekonomi gibi birçok yönden çevresine göre çok daha gelişmiş olduğundan göçler de almıştır. Ermeni Soykırımı'ndan önce, kent nüfusunun neredeyse yarısı Ermeni idi (%44,5).

Dil
Uzun süre Ermeniler ile birlikte yaşayan yöre halkının dilinde Ermenice'den alınma birçok sözcük vardır. Ayrıca bölgedeki köylerin eski isimlerinin birçoğu da Ermenice kökenlidir. Ermenice'den alınan sözcüklerden bazıları tabloda gösterilmiştir:

Oltu'da kullanılan Türkçe ağzının Doğu Anadolu ağızları içindeki konumu Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:

Politika

Oltu Belediye Başkanları
Oltu'da görev yapmış belediye başkanlarını gösteren tablo:

Oltu Kaymakamları
Oltu'da görev yapmış kaymakamları gösteren tablo:

Politikacılar
Oltu doğumlu politikacıları gösteren liste:
 76. Türkiye içişleri bakanı Efkan Ala (1965,Oltu)
 TBMM 1.Dönem Oltu Milletvekili Yasin Haşimoğlu (1895,Oltu)
 TBMM 1.Dönem Oltu Milletvekili Rüstem Haşimoğlu (1866,Oltu)
 Oltu Şura Hükümeti Başkanı ve 1.Oltu Mutasarrıfı Yusuf Ziya Bey (1881,Oltu)

Eğitim ve sağlık
İlçede okuma yazma oranı 2014 verilerine göre %90'dır. Oltu'daki eğitim kurumlarını gösteren liste:

Yükseköğretim

Oltu Meslek Yüksekokulu
Atatürk Üniversitesi Oltu Yer Bilimleri Fakültesi
Atatürk Üniversitesi Oltu Beşeri ve Sosyal Bilimler Fakültesi

Lise

Oltu Anadolu Lisesi
Oltu Yusuf Ziya Bey Kız Anadolu Lisesi
Oltu Fen Lisesi
Oltu İbn - i Sina Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Oltu Nenehatun Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Oltu Yavuz Selim Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
Oltu Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi
Oltu Anadolu İmam Hatip Lisesi
Oltu Meslek ve Teknik Anadolu Lisesi

Ortaokul

Ayvalı Ortaokulu
Cumhuriyet Ortaokulu
Gökçedere Ortaokulu
Karabekir Ortaokulu
Küçük Orcuk Ortaokulu
Mehmet Akif Ersoy Ortaokulu
Oltu Ortaokulu
İMKB Yatılı Bölge Ortaokulu|İlkokul

İlkokul

Atatürk İlkokulu
Ayvalı İlkokulu
Fatih İlkokulu
Gökçedere İlkokulu
Karabekir İlkokulu
Şehitler İlkokulu
Yasin Haşimoğlu İlkokulu
25 Mart İlkokulu
Mehmet Akif Ersoy İlkokulu

Anaokulu

Vilayetler Birliği Nenehatun Anaokulu
Oltu Anaokulu

Yaygın eğitim

Oltu Halk Eğitim Merkezi
Oltu Mesleki Eğitim Merkezi
Oltu Öğretmen Evi ve Akşam Sanat Okulu

Oltu'da 100 yataklı bir Devlet Hastanesi, 1 Toplum Sağlığı Merkezi, 1 Verem Savaş Dispanseri, 1 Acil Sağlık Hizmetleri İstasyonu, 13 sağlık evi, 2 serbest diş hekimi ve 10 eczane bulunmaktadır.

Yemek
Oltu Cağ KebabıOğlak veya kuzu etinden yapılan, önceden terbiye edilmiş etin yatık olarak odun ateşinde pişirilmesi suretiyle hazırlanan ve cağ veya bico adı verilen şişlerle servisi yapılan günümüzde Türkiye'nin hemen her tarafında tüketilen bir tür kebap yemeğidir.

Kuzu eti; reyhan, tuz, karabiber ve soğan ile birlikte yoğrularak bir süre bekletilir. Ardından kalın bir şişe büyük parçalar halinde dizilir ve ocağa alınır. Etler piştikten sonra cağa takılarak kesilir. Soğan ve lavaş ekmeği ile servis edilir.

Cağ kebabı olacak kuzunun seçimi esnasında özellikle 6 aylık olmasına ve yaşıtlarından daha boylu ve dolgun olmasına dikkat edilmektedir.

Diğer yemekler

Dış bağlantılar
 Oltu Belediyesi
 Oltu Kaymakamlığı
 Oltu Medya
 Photographic survey and plan of Oltu Castle
 Oltu News (Oltu Haber Portalı)
 Oltu
 Oltu News (Oltu'dan Güncel Haberler)

Kaynakça

Tao-Klarceti
Erzurum ilinin ilçeleri

Oltu


TV8, 22 Şubat 1999 tarihinde MNG Medya Grubu bünyesinde yayına başlayan, 2013 yılından bu yana Acun Medya bünyesinde yayın yapan bir ulusal televizyon ve eğlence kanalıdır. Merkez stüdyoları Ayazağa'da bulunmaktadır.

Tarihi

Siyaset ve haber kanalı olarak 1999 yılında yayın hayatına başlayan TV8, 2003 yılında logo ve format değişikliğine giderek ulusal kanallar listesine katıldı. 2009 yılında tekrar logo değişikliğine gitti fakat ulusal kanal formatıyla yayınlarına devam etti.

TV8, 9 Eylül 2013'ten itibaren 16:9 geniş ekran formatına geçerek logosunu ve jeneriklerini değiştirmiş, daha sonradan 13 Kasım 2013'te Acun Ilıcalı'ya satılmıştır.

Acun Medya'ya geçmesiyle beraber tekrar format değişikliğine giderek TV8 eğlence kanalı oldu. Acun Ilıcalı'nın, kanalda haber programlarının bulunmasını istemediğini açıklamasının ardından, bunun sonucu olarak TV8 Ana Haber, Haberaktif gibi haber programları sona erdi, TV8'in haber merkezinde çalışanların ise işlerine son verilip kanalla yollarının ayrılmasına gidildi. Ayrıca Kanaltürk'ten transfer edilen Telegol programı da yayından kaldırıldı.

1 Eylül 2014'ten itibaren Acun Medya'daki tüm programlar TV8'e taşındı ve saat 20.00'yi gösterdiğinde logosunu, jeneriklerini ve sloganını değiştirdi. Aynı zamanda Digiturk platformu üzerinden de eş zamanlı HD yayına geçti. Ayrıca Premier League 2014-2015 sezonunun başlarında karşılaşmaları yayınlayıp bir süre sonra ligin yayın sözleşmesindeki şartları yerine getiremeyince karşılaşmalar yayınlanmamıştır ve Premier League 2014-2015 sezonunun yerine Copa del Rey, Coppa Italia karşılaşmalarının yayın hakkını satın almıştır.

Kasım 2014'te Recep İvedik filmlerinin yayın hakkını satın aldı.

5 Ocak 2015'te Bu Tarz Benimi Show TV'den transfer ederek yayınlamaya başladı.

18 Şubat 2015'te TV8'in HD yayını, Türksat üzerinden de eş zamanlı olarak yayına başladı.

3 Temmuz 2015 tarihinde Survivor All Star finali gerçekleşti.

12 Kasım 2015'te Doğuş Yayın Grubu, TV8'in hisselerinin %30'unu satın alarak kanala ortak oldu.

Mart 2016'dan itibaren NBA maçlarını da yayınlamaya başladı.

6 Ekim 2016'da TV8,5 yayına başladı. 3 Mart 2017'de HD yayına geçti.

2021-2022 sezonundan itibaren yapılan 3 yıllık anlaşma neticesinde TV8,5 ve Exxen ile birlikte UEFA Şampiyonlar Ligi, UEFA Avrupa Ligi'nin Yarı final ve final karşılaşmalarını, UEFA Avrupa Konferans Ligi ile UEFA Süper Kupası Finali RTÜK'ün önemli olaylar listesinde yer aldığı için şifresiz yayınlamıştır.

Şubat 2022'de Karakomik Filmler Kuşağı'nın yayın hakkı sahibi oldu.

 TV8 HD

TV8 HD, 1 Eylül 2014'te kurulan, TV8 ile eş zamanlı yayın yapan TV8'in yüksek çözünürlüklü kanalıdır.

18 Şubat 2015 tarihine kadar sadece Digiturk 329. kanaldan izlenebilmekteyken 18 Şubat 2015 tarihinden itibaren TV8 HD, Türksat 4A 12356 H 7100 2/3 frekansından, Turkcell TV+ 27. kanaldan, tivibu 316. kanaldan, D-Smart 28. kanaldan, Digiturk 28. kanaldan, Türksat TKGS 8. kanaldan ve KabloTV 29. kanaldan da izlenebilmektedir. 2023 yılında logodaki HD ibaresi kaldırılmıştır.

 HD yayımlanan programlar

 Yerli dizi
 2023-: Aşka Düşman (Yakında)
 Sinema
 2014-: TV8 Yerli Sinema Kuşağı
 2022-: TV8 Karakomik Filmler Kuşağı

 Güldürü
 Oynat Bakalım (Furkan Dede)

 Yarışma
 MasterChef Türkiye (Show TV'den geldi.) (Her gün 20.00)
 Zuhal Topal'la Yemekteyiz (Zuhal Topal) (Hafta içi her gün 16.00) (Kanal D'den geldi.)
 Survivor Türkiye (Star TV'den geldi.) (Sezon arası)
 O Ses Türkiye (Star TV'den geldi.) (Belirsiz)
 Pişir de Görelim (Tuğba Ülker ve Serhat Doğramacı) (Belirsiz)

 Tartışma
 Survivor Panorama (Sezon arası)
 Survivor Ekstra (Sezon arası)

 Magazin
 Müge ve Gülşen'le 2. Sayfa (Müge Dağıstanlı ve Gülşen Yüksel Salt) (Kanal D'den geldi.) (Hafta içi her sabah 08.30)
 Gel Konuşalım (Demet Akalın ve Jess Molho) (Hafta içi her gün 12.45)
 Gazete Magazin (Ezgi Avcı) (Hafta sonu 10.00)

 Yaşam-Aktüel
 Emre Dorman ile Aklımdaki Sorular (Emre Dorman) (Hafta içi her gece)
 Emre Dorman ile Aklımdaki Sorular Ramazan (Emre Dorman) (Ramazan Ayı boyunca Her gece)
 8'de Sağlık (Hafta içi her sabah 07.15)
 Çook Yaşa (Cumartesi-Pazar 08.30)

 TV8 int TV8 int', 1 Ekim 2014'te kurulan TV8'in Avrupadaki Türkler'e yönelik yayın yapan televizyon kanalıdır.

Logoları

Dış bağlantılar

Kaynakça

Türkçe televizyon kanalları
HD yayın yapan kanallar
Acun Ilıcalı
Acun Medya
Türkiye'deki genel kanallar
Türkiye'deki eğlence kanalları
1999'da kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye'deki dizi kanalları

TV8


An Raddiella esenbeckii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Cléofe Elsa Calderón och Thomas Robert Soderstrom. An Raddiella esenbeckii in nahilalakip ha genus nga Raddiella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Raddiella

Raddiella esenbeckii


The Atari Falcon030 (usually shortened to Atari Falcon), released in 1992, is the final personal computer from Atari Corporation. A high-end model of the Atari ST line, the machine is based on a Motorola 68030 CPU and a Motorola 56001 digital signal processor, which distinguishes it from most other microcomputers of the era. It includes a new VIDEL programmable graphics system which greatly improves graphics capabilities.

Shortly after release, Atari bundled the MultiTOS operating system in addition to TOS. TOS remained in ROM, and MultiTOS was supplied on floppy disk and could be installed to boot from hard disk.

The Falcon was discontinued in late 1993–a year after its introduction–as Atari restructured itself to focus completely on the release and support of the Jaguar video game console. The Falcon sold in relatively small numbers, mainly to hobbyists.

Hardware

The heart of the system is the 32-bit Motorola 68030 clocked at 16 MHz.  It runs at about 4 MIPS while displaying video modes with the fewest colors. Despite its 32-bit CPU, the Falcon does not have 32-bit architecture throughout its design, as it has a 16-bit data bus and a 24-bit address bus. This reduces the 68030's performance when not operating inside its tiny cache and limits the maximum system memory to ≈14 MB.

The microprocessor is optionally supported by a Motorola 56001 DSP clocked at 32 MHz and performing 16 million instructions per second. Although it is oriented to sound processing (it is directly connected to the RAM and codec via an interconnection matrix), it is also capable of graphics processing (for example, calculation of fractals, deformations, 3D projections, and JPEG decompression). It can even, jointly with the 68030, play MP3 files in real time.

Another innovation (for its time) is the VIDEL video controller. The possibilities offered by the graphics processor are limited only by its frequency (25/32 MHz core, adjustable to 50 MHz with a hardware accelerator) and the slowness of the RAM, as the graphics memory is shared with system memory which can degrade performance significantly when using high resolutions or video modes requiring many bit planes. The parameters are numerous; each timing of a video line (start, end, number of pixels, etc.) is adjustable, the image may be interlaced or not, and the vertical frequency can go down to 50 Hz interlaced to display on a television. The number of colors is also adjustable when VIDEL operates in bit plane mode. This mode is available for compatibility with the previous generation, but is quite complex to manage. There is also a true color 16-bit mode in which bits defining each pixel are grouped together to display 65,536 colors simultaneously, though CPU performance is degraded while displaying this mode.

In addition, Atari adopted the IDE bus in addition to the SCSI bus for connecting hard drives and CD-ROM drives. This allows for less expensive disk and CD-ROM devices, as SCSI interfaced devices remained relatively expensive. However, the IDE connector is internal and requires case modification to connect two hard disks or a single CD-ROM. The other drawback is that this early IDE port uses only programmed I/O unlike a SCSI drive that can directly access the RAM (DMA).

Specifications
 Processor: Motorola 68030 at  with MMU and 256 byte instruction and data caches
 FPU: optional Motorola 68881 or 68882, PLCC socket
 DSP: Motorola 56001 DSP chip at  (16 MIPS)
 Graphics: "VIDEL" fully programmable video controller
 Palette of 262,144 possible colours (18 bit), 256 new color registers
 Bitplane modes of 2, 4, 16 or 256 colors (1, 2, 4 or 8 bit)
 Chunky 16-bit truecolor mode
 RGB output can feed either  RGB monitor or TV, old Atari SM124 monitor or a VGA monitor
 Despite the capabilities of the Videl, the plain TOS allows the user the choice of only a few resolutions up to 640×480 (or even less in the case of 16-bit mode and VGA). In order to achieve the full potential of the Videl, one has to use one of the numerous existing alternative utilities, such as "Videlity", "Videl Inside", "Blow UP", etc.
 BLiTTER graphics co-processor at  (mainly for backward compatibility with STE)
 Backwards compatible with all ST resolutions
 Character set: Atari ST character set, based on codepage 437
 Audio:
 16-bit audio input and output up to  - 8 stereo channels
 SDMA sound/DMA co-processor
 Yamaha Y3439-F 3 Channel PSG (for backward compatibility with ST)
 Memory: 1, 4, or 14 MB of RAM with 512 KB ROM
 Bus speed: , Bus width: 16 bit
 Drives and I/O:
  IDE hard disk - internal
 1.44 MB  PC-compatible floppy disk - internal
 External SCSI-II connector
 MIDI IN and OUT
 2x serial ports
 Bidirectional LPT port
 DSP port with I²S buses for external expansions as ADCs/DACs, S/PDIF or ADAT interfaces
 2× 9-pin mouse/joystick ports
 2× analog joystick (compatible with STE and Jaguar)
 ROM/Cartridge port used mainly by dongles and some expansion cards
 LocalTalk-compatible LAN port

Legacy
Atari created a number of prototypes of the Falcon040 (based on the more capable fully pipelined, integrated-FPU, Motorola 68040, and using a "microbox" case), but canceled it. The microbox case resembled the later Sony PlayStation 2, right down to the ability to run it vertically or horizontally. It is even referenced in the PS2 patent applications.

In 1995, the music company C-Lab bought the rights to the Falcon hardware design and began producing their own versions. The Falcon Mk I was a direct continuation of Atari's Falcon030 with TOS 4.04. The Falcon Mk II addressed a number of shortcomings in the original design, making it more suitable to use in a recording studio (these were unofficially termed 'Cubase modifications') such as accepting Line-level audio in without the need for a pre-amp or mixer. The Falcon Mk X was mounted in a 19" 1U rack case, with external keyboard and space for internal SCSI hard disk drives.

Due to its expansion capabilities, several accelerators have been produced. Some of them overclock the CPU and/or the bus, while others upgrade the CPU to a Motorola 68060.

See also
Bitstream Speedo Fonts
Hatari is able to emulate a Falcon on a variety of different systems

References

External links
Atari Museum
Atari Falcon 030 at Old-Computers.com
Power Phenix (for Czuba Tech upgrades CT60/CT63 [68060@100] and CTPCI [4-slot PCI-board via CT60/CT63])
WEB page of a Falcon CT60 user Photos, installation, software patches
Falcon review, 1994

68000-based home computers
Atari ST
Products introduced in 1992

Atari Falcon


Đuro Janeković (Zagreb, 1912. – Osijek, 1989.), hrvatski fotograf, jednim od najznačajnijih ličnosti hrvatske fotografije i jedan od prvih profesionalnih fotoreportera u europskim mjerilima (od 1930-ih)

Životopis
Rodio se 1912. godine u Zagrebu. Od 1933. do 1935. godine djelovao je kao stalni fotoreporter Jugoslavenske štampe u Zagrebu u čijem izdanju izlaze Novosti, Kulisa i Koprive. Bio je među prvima koji su stvarali fotografijom u boji. Za povijest hrvatske fotografije važan kao presudna osoba u etabliranju fotografije kao struke u Hrvatskoj te je stoga rodonačelnikom fotoreportaže, angažirane fotografije, fotoreklama i športske fotografije u Hrvatskoj. Do kraja Drugoga svjetskog rata radio je kao profesionalni fotograf. Kao fotograf bio inovativan, avangardna stila, spajajući banalnu svakodnevnicu s umjetničkim, davajući i nebitnom važnu ulogu.

Član Fotokluba Zagreb. Izlagao je na izložbama u Beču, Münchenu, Buenos Airesu, Londonu, Oslu, Stockholmu, Amsterdamu, Pragu i tako dalje.  Višestruko je nagrađivan za svoje fotografske radove. Umro je u Osijeku 1989. godine.

Izvori

Hrvatski fotografi
Životopisi, Zagreb

Đuro Janeković


O búfalo-bumbá é uma variante do bumba meu boi tradicional, criado por Mestre Damasceno em Salvaterra, Ilha de Marajó, Pará.

História
A figura do búfalo-bumbá foi delineada por Mestre Damasceno em 1989, com o Boi Bela Prenda, mas a denominação só foi dada em 2012, durante as gravações do documentário Mestre Damasceno – O Resplendor da Resistência Marajoara. A apresentação é uma peça de teatro de rua, com acompanhamento musical, onde o Mestre escreve os enredos e os diálogos, bem como participa da criação dos figurinos.

Manifestação popular
Segundo Mestre Damasceno,

justificando sua criação como uma variante do bumba meu boi de outras regiões da Amazônia.

Numa entrevista em 2012, Mestre Damasceno defende a visão de que as manifestações culturais como o boi-bumbá, transcendem a mera imagem do folguedo popular:

Ver também
 Bumba meu boi

Ligações externas

Danças populares
Folclore do Brasil
Cultura do Pará
Bumba meu boi

Búfalo-Bumbá


තමාට වඩා ඉත් උසස් පිරිම්න් සඳහා සිංහල වදනකි.

ආගමික
 බුදු හාමුදුරුවෝ
 දළදා හාමුදුරුවෝ
 ජය සිරිමා හාමුදුරුවෝ
 පන්සලේ හාමුදුරුවෝ හෙවත් භික්‍ෂූන් වහන්සේ

ආගමික නොවන
 නඩුකාර හාමුදුරුවෝ
 මහ ඒජන්ත හාමුදුරුවෝ
 ඒජන්ත හාමුදුරුවෝ
 වලව්වේ හාමුදුරුවෝ

හාමුදුරුවෝ


Cowden puede hacer referencia a:

 Cowden, una villa en el estado de Illinois (Estados Unidos).
 Cowden, una parroquia civil y un pueblo en el condado de Kent (Inglaterra).
 Cowden, una estación de ferrocarril en la localidad anterior.
 William «Bill» Cowden (1920–2007), un jugador de baloncesto estadounidense.
 Una enfermedad denominada síndrome de Cowden.

Cowden


Mario Landi (* 12. Oktober 1920 in Messina; † 18. März 1992 in Rom) war ein italienischer Regisseur.

Leben
Landi besuchte die Accademia d'Arte Drammatica und schloss sie 1944 mit dem Diplom im Fach Regie ab. Zunächst ging er zum kulturellen Zirkel "Diogene" in Mailand, wo er zahlreiche Klassiker und neue Stücke inszenierte. 1950 drehte er eine musikalische Komödie mit Luciano Tajoli in der Hauptrolle für das Kino, wandte sich aber intensiv dem damals neuen Medium Fernsehen zu. Für die RAI gehörte er mit Mario Ferrero und Daniele D'Anza zu den ersten Regisseuren; von 1955 bis 1979 war er mit seiner Firma für eine erkleckliche Anzahl an zumeist Komödien verantwortlich, darunter Cime tempestose (1956), Canne al vento (1958), Questi nostri figli (1967) und Nessuno deve sapere (1973). Sein letzter Fernsehbeitrag war 1979 Accade ad Ankara. Ein Höhepunkt seines Fernsehschaffens stellt die Serie Inchieste del commissario Maigret dar, deren sämtliche sechzehn Folgen zwischen 1964 und 1972 er inszenierte und die bis heute einer der größten Erfolge des italienischen Fernsehens darstellt.

Für das Kino inszenierte Landi bei seinen sehr gelegentlichen Ausflügen eher obskure Werke, die in merkwürdigem Kontrast zur Qualität seiner Fernseharbeiten stehen. Am Ende seiner Karriere stehen zwei blutrünstige Horrorfilme.

Landi erhielt zahlreiche Auszeichnungen.

Filmografie (Auswahl)
Regie
 1950: Straßenlieder (Canzoni per le strade)
 1956: Cime tempestose (Fernsehfilm)
 1958: Canne al vento (Fernsehfilm)
 1964–1972: L'inchieste del commissario Maigret
 1966: Maigret und der Würger vom Montmartre (Maigret a Pigalle)
 1967: Questi nostri figli (Fernsehfilm)
 1973: Nessuno deve sapere (Fernsehfilm)
 1979: Accade ad Ankara (Fernsehfilm)
 1980: Patrick lebt! (Patrick vive ancora)

Drehbuch
 1957: Maurizio (I colpevoli)

Weblinks

 Landi bei mymovies.it (italienisch)
 Ausführliche Biografie bei treccani.it

Einzelnachweise

Fernsehregisseur
Filmregisseur
Person (Sizilien)
Italiener
Geboren 1920
Gestorben 1992
Mann

Mario Landi


Iliašovce este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 976 de locuitori.

Istoric
Localitatea Iliašovce este atestată documentar din 1263.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Iliašovce


Moronidae, Percoidei alttakımına bağlı bir hayvan familyasıdır.

Taksonomi
Moronidae familyasına bağlı cinsler (2022):

 Dicentrarchus - Gill, 1860
 Morone - Mitchill, 1814

Dış bağlantılar

Kaynakça

Percoidei

Moronidae


U matematici, graf funkcije f je skup svih uređenih parova (x, f(x)). Ako je ulazna funkcija x skalarna, njezin graf (krivulja) ima dvije dimenzije. Ako je zavisna varijabla x uređeni par (x1, x2) realnih brojeva, graf (površina) je skup svih uređenih trojki (x1, x2, f(x1, x2)).

U znanosti, inženjerstvu, tehnologiji, financijama i drugim područjima, grafovi se koriste za različite svrhe. U najjednostavnijem slučaju jedna se varijabla grafički prikazuje kao funkcija druge varijable, obično pomoću pravokutnih osi.

U poljima moderne matematike, poput teorije skupova, funkcija i njezin graf označavaju isti koncept.

Vrste grafova
Ovisno o najvećoj potenciji nepoznanice, postoji više vrsta grafova:

Linearna funkcija
Funkciju  zadanu formulom , zovemo linearna funkcija, a graf joj iskazujemo pravcem. Varijabla l označava sjecište grafa s y-osi, dok varijabla k izražava nagib pravca. Nagib k može se izračunati kao ili kao tangens kuta pravca nad x-osi. Derivacija linearne funkcije iskazana je njenim nagibom.

Kvadratna funkcija
Ako pak funkcija ima oblik , zovemo ju kvadratna funkcija. Ako je funkcija oblika , odnosno jednostavnije, , tad se naziva bikvadratna funkcija. Funkcije ovog oblika su parabole, čija realna rješenja (nultočke) x1 i x2 nakon izjednačavanja s nulom daju odsječke grafa na x-osi, sukladno formuli . Tjeme kvadratne funkcije možemo dobiti općom formulom , ili jednostavnije , gdje su a, b i c koeficijenti kvadratne funkcije. Ako je varijabla a pozitivna, funkcija prvo pada pa raste, a ako je negativna događa se obrnuto. S obzirom na to da je najveća potencija funkcije parna (2), funkcija počinje i završava na istoj "strani" grafa. Derivacija kvadratne funkcije je pravac 2ax+b.

Diskriminanta funkcije
Diskriminanta je vrijednost opisana formulom , gdje su a, b i c koeficijenti kvadratne jednadžbe, koja nam govori koliko rješenja ima određena kvadratna jednadžba. Ako je vrijednost diskriminante veća od nule, funkcija tad dodiruje x-os u barem dvije točke, a njezina jednadžba ima dva realna rješenja. Ako je D=0, tjeme funkcije leži na x-osi (dodiruje x-os u jednoj točki), a njezina jednadžba ima jedno realno i jedno kompleksno rješenje. Ako je diskriminanta manja od nule, funkcija ne dodiruje x-os, i ima dva kompleksna rješenja.

Funkcije višeg reda
Funkcija oblika  naziva se polinom n-tog reda/stupnja. Svaki se takav polinom može napisati u obliku produkta: , gdje su x1, x2, ... xn sva rješenja jednadžbe f(x)=0. Racionalna funkcija zadana je formulom , gdje su g i h polinomi (h ne smije biti nula).

Eksponencijalna funkcija

Logaritamska funkcija

Trigonometrijska funkcija

Oblici jednadžbe funkcije

Eksplicitni

Eksplicitna jednadžba funkcije ima oblik , gdje je a nagib pravca, dok je b odsječak pravca na y-osi.

Implicitni
Implicitna jednadžba funkcije ima oblik Ax+By+C = 0 i opisuje implicitnu funkciju, koja u odnos stavlja nezavisnu varijablu x i ovisnu (implicitnu) varijablu y. Primjerice, jednadžba jedinične kružnice  definira y kao implicitnu funkciju varijable x ako je , a y je ograničen na ne-negativne vrijednosti.

Inverzne funkcije se često zapisuju u implicitnom obliku jer nije moguće sve inverzne funkcije napisati eksplicitno.

Algebarske funkcije su funkcije koje zadovoljavaju polinomnu jednadžbu čiji su koeficijenti također polinomi. Često se zbog lakoće i kratkoće zapisa iste zapisuju u implicitnom obliku. Gornja jednadžba jedinične kružnice je algebarska jednadžba. Ona se može eksplicitno zapisati kao , što vrijedi i za sve jednadžbe drugog, trećeg i četvrtog stupnja, no ne uvijek i za jednadžbe petog i viših stupnjeva. Primjerice, jednadžbu petog stupnja  nije moguće zapisati u eksplicitnom obliku.

S obzirom da implicitne jednadžbe često imaju više rješenja (broj rješenja odgovara stupnju funkcije, odnosno najvišoj potenciji), često je nužno postaviti ograničenja na dozvoljene nultočke grafova i domenu funkcije.

Implicitna jednadžba  može se pretvoriti u eksplicitni oblik  gdje je  I , odnosno .

Segmentni
Segmentna jednadžba funkcije direktno prikazuje odsječke (segmente) na y-osi i x-osi. Općeniti oblik zapisuje se kao  gdje je m odsječak na y-osi, a n odsječak na x-osi . Iz eksplicitno zapisane jednadžbe  može se dobiti da je  i , odnosno .

Eksponencijalni

Postupak skiciranja

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice
 Graph of function, derivative and antiderivative plotter
 Weisstein, Eric W. "Function Graph." From MathWorld—A Wolfram Web Resource.
 Graphing slope-intercept - simulacija povezanosti funkcije i izgleda grafa, PhET, Sveučilište u Coloradu

Matematika

Graf funkcije