is a city in Kanagawa Prefecture, Japan. , the city had an estimated population of 163,787 and a population density of 1600 persons per km². The total area of the city is .

Geography
Hadano is located in the foothills of the Tanzawa Mountains in west-central Kanagawa Prefecture and is approximately 12.8 kilometers north-to-south by 13.6 kilometers east-to west.  About half of the city area is within the borders of the Tanzawa-Ōyama Quasi-National Park.

Surrounding municipalities
Kanagawa Prefecture
Atsugi
Isehara
Hiratsuka
Ōi, Nakai, Matsuda, Yamakita
Kiyokawa

Climate
Hadano has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Hadano is 13.4 °C. The average annual rainfall is 1906 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 24.2 °C, and lowest in January, at around 2.9 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Hadano grew rapidly during the late 20th century and has plateaued in the 21st.

History
The name "Hadano" appears as a geographic term in the Heian period Wamyō Ruijushō, as "Hatano", and there has been scholarly speculation as to possible connections with the Nara period Hata clan. From the late Heian period until the Kamakura period, the area was divided into shōen controlled by descendants of Fujiwara no Hidesato, including the Sengoku-period daimyō, the Hatano clan. During the Edo period, it was nominally part of Odawara Domain, although large portions were tenryō territory controlled by the shōgun in Edo through various hatamoto.

After the Meiji Restoration and with the establishment of the district system in 1878, the area came under the control of  and became Hadano town on 1 April 1889 with the creation of the modern municipalities system. On 26 March 1896, Ōsumi District and Yurugi District were merged to form Naka District. The town began to experience rapid growth after the opening of the Odakyu Electric Railway in 1927. Hadano became a city on 1 January 1955, through the merger of former towns of Hadano and Minamihadano with the villages of Kitahadano and Higashihadano. The new city annexed neighboring the village of One, and the village of Kamihatano (from Ashigarakami District) later the same year, and annexed the town of Nishihadano in 1964.

Government
Hadano has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 24 members. Hadano contributes two members to the Kanagawa Prefectural Assembly. In terms of national politics, the city is part of Kanagawa 17th district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Hadano was a regional commercial center during the Edo period following the introduction of tobacco cultivation to the area. The curtains closed on the industry's 300-year history in 1984, and the local farmers have largely converted to production of green tea and ornamental flowers. A former tobacco-trading center and processing plant belonging to Japan Tobacco and Salt Public Corporation (now Japan Tobacco) has been replaced by a large shopping mall.

Education
Hadano has 13 public elementary schools and nine public middle schools operated by the city government. The city has three public high schools operated by the Kanagawa Prefectural Board of Education, and the prefecture also operates one special education school for the handicapped. A private junior college, the Sophia Junior College is located within Hadano.

Transportation

Railway
 Odakyu Electric Railway – Odakyū Odawara Line
  -  -  -

Highways
 Hadano-Nakai Interchange
, to central Tokyo and Numazu
, to Odawara

Local attractions
Tanzawa Mountains
Tsurumaki Hot Spring
Mount Ōyama
Hadano Castle ruins
Sakuradote Kofun Park

Sister cities
  Suwa, Nagano, Japan
  Pasadena, Texas, United States
  Paju, Gyeonggi-do, South Korea
  General Santos, Soccsksargen, Philippines

Notable people from Hadano

Inoran, musician, singer-songwriter, rhythm guitarist and co-founder of the J-rock band Luna Sea (Real Name: Kiyonobu Inoue, Nihongo: 井上 清信, Inoue Kiyonobu)
J, musician, singer-songwriter, record producer, bassist and co-founder of the J-rock band Luna Sea (Real Name: Jun Onose, Nihongo: 小野瀬 潤, Onose Jun)
Rinko Kikuchi, Japanese actress (Real Name: Yuriko Kikuchi, Nihongo: 菊地 百合子, Kikuchi Yuriko)
Izumi Sakai, singer-songwriter, pop singer and member of the group Zard (Real Name: Sachiko Kamachi, Nihongo: 蒲池 幸子, Kamachi Sachiko) – Originally from Hiratsuka, Kanagawa
Sugizo, musician, singer-songwriter, record producer, composer, lead guitarist, violinist and member of the J-rock band Luna Sea (Real Name: Yūne Sugihara, Nihongo: 杉原 有音, Sugihara Yūne/Yasuhiro Sugihara, Nihongo: 杉原 康弘, Sugihara Yasuhiro)
Shinya, musician, media personality, entrepreneur, drummer and member of the J-rock band Luna Sea (Real Name: Shinya Yamada, Nihongo: 山田 真矢, Yamada Shin'ya)

References

External links

Official website

Cities in Kanagawa Prefecture

Hadano, Kanagawa


Schizanthus pinnatus, es una especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las solanáceas. Es originaria de Chile.

Descripción
Se trata de una planta anual de 20 a 50 cm de altura, glanduloso-pubescente, con hojas pinatisectas de 2,5 a 3 cm de largo, dividida en 6 a 8 pares de segmentos oblongo-lineales, enteros o partidos. Las flores son blancas, rosadas o violáceas, de 2 a 3 cm de diámetro, dispuestas en inflorescencias paniculadas, a veces dicotómicas. El fruto es una cápsula globosa de más o menos 5 mm de largo. Oriunda de Chile, también se la cultiva como ornamental. Se la conoce popularmente como "mariposita" o "mariposita blanca".

Taxonomía
Schizanthus pinnatus fue descrita por Hipólito Ruiz López y José Antonio Pavón y Jiménez y publicado en  Flora Peruviana 1: 13, pl. 17, en el año 1798.
Sinonimia
Schizanthus tenuis Phil.

Referencias

Enlaces externos
 Schizanthus pinnatus en APNI

Schizanthoideae
Plantas descritas por Ruiz
Plantas descritas por Pavón
Plantas descritas en 1798

Schizanthus pinnatus


Cozumel () este o insulă și o municipalitate din Marea Caraibilor, aparținând Mexicului, aflată pe coasta estică a Peninsulei Yucatán, în dreptul Plajei Carme (în original, Playa del Carmen. Este separată de continent de Canalul Cozumel, fiind în apropierea Canalului Yuatán Channel. Municipalitatea aparține statului Quintana Roo. Orașul cel mai mare de pe insulă este San Miguel de Cozumel.

Economia municipalității Cozumel este bazată în special pe turism, vizitatorii beneficiind de stațiunile balneare (așa numitele balnearios, scuba diving și alte forme de înot la suprafață și subacvatic (precum snorkeling).

Istoric

Guvern local

Municipalitatea Cozumel este una din cele 11  municipalități ale statului Quintana Roo. Sediul guvernului local se găsește în San Miguel de Cozumel, cel mai mare oraș al insulei și al municipalității.

Note, referințe

Legături externe

   Cozumel Parks and Museums official site for the Quintana Roo State Foundation that manages Chankanaab Park, Punta Sur, San Gervasio and the Island Museum

Geografia Mezoamericii
Insule ale Americii de Nord
Insule ale statului Quintana Roo
Locuri de înot subacvatic din Mexic
Turism în Mexico

Cozumel


Agastače (lat. Agastache), rod aromatičnih trajnica i polugrmova iz porodice usnača (Lamiaceae), dio podtribusa Nepetinae. Postoje 22 priznate vrste, od kojih je samo jedna iz istočne Azije, a ostale iz Sjeverne Amerike.

Vrste
 Agastache aurantiaca (A.Gray) Lint & Epling
 Agastache breviflora (A.Gray) Epling
 Agastache cana (Hook.) Wooton & Standl.
 Agastache coccinea (Greene) Lint & Epling
 Agastache cusickii (Greenm.) A.Heller
 Agastache eplingiana R.W.Sanders
 Agastache foeniculum (Pursh) Kuntze
 Agastache mearnsii Wooton & Standl.
 Agastache mexicana (Kunth) Lint & Epling
 Agastache micrantha (A.Gray) Wooton & Standl.
 Agastache nepetoides (L.) Kuntze
 Agastache occidentalis (Piper) A.Heller
 Agastache pallida (Lindl.) Cory
 Agastache pallidiflora (A.Heller) Rydb.
 Agastache palmeri (B.L.Rob.) Standl.
 Agastache parvifolia Eastw.
 Agastache pringlei (Briq.) Lint & Epling
 Agastache rugosa (Fisch. & C.A.Mey.) Kuntze
 Agastache rupestris (Greene) Standl.
 Agastache scrophulariifolia (Willd.) Kuntze
 Agastache urticifolia (Benth.) Kuntze
 Agastache wrightii (Greenm.) Wooton & Standl.

Izvori

Vanjske poveznice

Nepetinae

Agastače


In digital typography, combining characters are characters that are intended to modify other characters. The most common combining characters in the Latin script are the combining diacritical marks (including combining accents).

Unicode also contains many precomposed characters, so that in many cases it is possible to use both combining diacritics and precomposed characters, at the user's or application's choice. This leads to a requirement to perform Unicode normalization before comparing two Unicode strings and to carefully design encoding converters to correctly map all of the valid ways to represent a character in Unicode to a legacy encoding to avoid data loss.

In Unicode, the main block of combining diacritics for European languages and the International Phonetic Alphabet is U+0300–U+036F. Combining diacritical marks are also present in many other blocks of Unicode characters. In Unicode, diacritics are always added after the main character (in contrast to some older combining character sets such as ANSEL), and it is possible to add several diacritics to the same character, including stacked diacritics above and below, though some systems may not render these well.

Unicode ranges

The following blocks are dedicated specifically to combining characters:

Combining Diacritical Marks (0300–036F), since version 1.0, with modifications in subsequent versions down to 4.1
Combining Diacritical Marks Extended (1AB0–1AFF), version 7.0
Combining Diacritical Marks Supplement (1DC0–1DFF), versions 4.1 to 5.2
Combining Diacritical Marks for Symbols (20D0–20FF), since version 1.0, with modifications in subsequent versions down to 5.1
Cyrillic Extended-A (2DE0–2DFF), version 5.1
Combining Half Marks (FE20–FE2F), versions 1.0, with modifications in subsequent versions down to 8.0

Combining characters are not limited to these blocks; for instance, the combining dakuten (U+3099) and combining handakuten (U+309A) are in the Hiragana block, the Devanagari block contains combining vowel signs and other marks for use with that script, and so forth. Combining characters are assigned the Unicode major category "M" ("Mark").

Codepoints U+032A and U+0346–034A are IPA symbols:
 U+032A : dental
 U+0346 : dentolabial
 U+0347 : alveolar
 U+0348 : strong articulation
 U+0349 : weak articulation
 U+034A : denasal

Codepoints U+034B–034E are IPA diacritics for disordered speech:
 U+034B : nasal escape
 U+034C : velopharyngeal friction
 U+034D : labial spreading
 U+034E : whistled articulation

U+034F is the "combining grapheme joiner" (CGJ) and has no visible glyph.

Codepoints U+035C–0362 are double diacritics, diacritic signs placed across two letters.

Codepoints U+0363–036F are medieval superscript letter diacritics, letters written directly above other letters appearing in medieval Germanic manuscripts, but in some instances in use until as late as the 19th century. For example, U+0364 is an e written above the preceding letter, to be used for (Early) New High German umlaut notation, such as uͤ for Modern German ü.

OpenType
OpenType has the ccmp "feature tag" to define glyphs that are compositions or decompositions involving combining characters, the mark tag to define the positioning of combining characters onto base glyph, and mkmk for the positionings of combining characters onto each other.

Zalgo text

Combining characters have been used to create Zalgo text, which is text that appears "corrupted" or "creepy" due to an overuse of combining characters. This causes the text to extend vertically, overlapping other text. This is mostly used in horror contexts on the Internet. It is typically very challenging for most software to render, so the combining marks are often reduced or completely stripped off.

See also
 Dotted circle
 Dead key
 Spacing Modifier Letters which shouldn't combine (although they do erroneously on some implementations where a developer has confused "combining" with "modifier")

Notes

External links
 Combining diacritics chart (in Adobe PDF format)
 Combining diacritics supplement chart (in Adobe PDF format)
 Combining marks test page facing combined and precomposed letters
 Alan Wood's Unicode Resources
 DecodeUnicode.org combining diacritical marks reference

Unicode special code points

Combining character


Raymond F. Jones () a fost un scriitor american de science fiction. Este cel mai cunoscut pentru romanul său din 1952 This Island Earth, care a fost ecranizat în 1955 cu același nume.

Lucrări scrise

Romane și colecții

 The Alien (1951),
 ro.: Extraterestrul, editura Antet XX Press,  2001
 Renaissance (1951),
 The Toymaker (1951),
 Son of the Stars (1952),
 This Island Earth (1952),
 Planet of Light (1953),
 The Secret People (1956),
 The Year When Stardust Fell (1958),
 The Cybernetic Brains (1962),
 ro.: Creierele cibernetice, editura Antet XX Press, 2001
 The Non-Statistical Man (1964),
 Voyage to the Bottom of the Sea (1965),
 Syn (1969),

Povestiri

 "Test of the Gods", Astounding Science Fiction (September, 1941)
 "The Children's Room" (1942)
 "Starting Point" (1942)
 "Swimming Lesson" (1943)
 "Pacer" (1943)
 "Fifty Million Monkeysv (1943)
 "Utility" (1944) [as by David Anderson]
 Renaissance series (1944)
 "Deadly Host" (1945)
 "Correspondence Course" (1945)
 "Black Market" (1946)
 "Forecast" (1946)
 "The Cat and the King" (1946)
 "The Toymaker" (1946)
 "The Seven Jewels of Chamar" (1946)
 "Pete Can Fix It" (1947)
 "The Martian Circe" (1947)
 "The Model Shop" (1947)
 "The Person from Porlock" (1947)
 "The Alien Machine, featuring Cal Meacham" (1949)
 "Production Test" (1949)
 "The Shroud of Secrecy, featuring Cal Meacham" (1949)
 "Outpost Infinity" (1950)
 "The Greater Conflict, featuring Cal Meacham" (1950)
 "Regulations Provide" (1950)
 "Encroachment" (1950)
 "Portrait of Narcissus" (1950)
 "Sunday is Three Thousand Years Away" (1950)
 "The Cybernetic Brains" (1950)
 "Discontinuity" (1950)
 "Tools of the Trade" (1950)
 "A Stone and a Spear" (1950)
 "Divided We Fall. . ." (1950)
 "I Tell You Three Times" (1951)
 "... As Others See Us" (1951)
 "Alarm Reaction" (1951)
 "The Wrong Side of Paradise" (1951)
 "Seed" (1951)
 "The Farthest Horizon" (1952)
 "Collision" (1952)
 "Doomsday's Color-Press" (1952)
 "Noise Level" (1952)
 "Canterbury April" (1952)
 "The Moon Is Death" (1953)
 "Intermission Timev (1953)
 "Trade Secret" (1953)
 "The Colonists" (1954)
 "The Unlearned" (1954)
 "The School" (1954)
 "The Gift of the Gods" (1955)
 "Cubs of the Wolf" (1955)
 "Human Error" (1956)
 "Academy for Pioneers" (1956)
 "The Deviates" (1956)
 "The Non-Statistical Man" (1956)
 "The Thinking Machine" (1956)
 "A Matter of Culture" (1956)
 "The Gardener" (1957)
 "The Star Dream" (1957)
 "The Strad Effect" (1958)
 "The Memory of Mars" (1961)
 "The Great Gray Plague" (1962)
 "Stay Off the Moon!" (1962)
 "Rider in the Sky" (1964)
 "Rat Race" (1966)
 "Subway to the Stars" (1968)
 "The Laughing Lion" (1973)
 "Pet" (1973)
 "The Lights of Mars" (1973)
 "A Bowl of Biskies Makes a Growing Boy" (1973)
 "The Lions of Rome" (1973)
 "Time Brother" (1973)
 "Reflection of a Star" (1974)
 "Flauna" (1974)
 "The Touch of Your Hand" (1974)
 "Death Eternal" (1978)
 "Weeping May Tarry" (1978, cu Lester del Rey)

Referințe și note

Legături externe

Nașteri în 1915
Decese în 1994
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică

Raymond F. Jones


ඉනේශ් විත් සීරියස්

කංඩායමේ නායක:-ඉනේ්ෂ් චිරන්තන

2014/12/31 සංගීත කන්ඩායම එලි දක්වන ලදී.

පලමු ප්‍රසංගය පැවැත්වූ යේ වීරකැටියේදීය.

email@example.com
com
+94777147915

Inesh with serious


තාත්වික විශ්ලේෂණය යනු තාත්වික සංඛ්‍යා කුලකය සමග සම්බන්ධ වන ගණිතමය  විශ්ලේෂණයේ කොටසකි. එය අභිසරණය හා තාත්වික සංඛ්‍යා අනුක්‍රමවල සීමා, තාත්වික සංඛ්‍යාවල කලනය, සන්තතිය හා තාත්වික ලෙස අගයන ශ්‍රිතවලට අදාල ගුණ ඇතුලුව, තාත්වික ශ්‍රිත හා අනුක්‍රම වල විශ්ලේෂණික ගුණ සමග සම්බන්ධ වේ.

අවකලනය

තාත්වික විශ්ලේෂණය


Gajauskas ist ein litauischer männlicher Familienname.

Herkunft
Der Familienname ist abgeleitet vom litauischen Wort gajus, dieses vermutlich von Gaia.

Weibliche Formen
Gajauskaitė (ledig)
Gajauskienė (verheiratet)

Namensträger
 Balys Gajauskas (1926–2017), Dissident und Politiker, Mitglied des Seimas

Familienname
Litauischer Personenname

Gajauskas


පරාශිව සඳහා මෙතනින් බලන්න. ශිව ( /ˈʃivə/ ; සංස්කෘත : शिव, Śiva) දෙවියන් හින්දු ආගමේ ත්‍රී මූර්තියේ එක් ප්‍රධාන දෙවිවරුන් ගෙන් කෙනෙකි. සමකාලීන හින්දු ආගමේ ප්‍රධාන සම්ප්‍රදායන්ගෙන් එකක් වන ශෛව ආගම තුළ ශිව දෙවියන් සර්වබලධාරී දෙවියන් ලෙස හැඳින්වේ.

බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු සහ ශිව යන හින්දු ත්‍රී මූර්තිය තුළ ශිව දෙවියන්ව "විනාශකරන්නා" යනුවෙන් හැඳින්වෙයි. ශෛව සම්ප්‍රදායට අනුව ශිව දෙවියන් විශ්වය නිර්මාණය කරයි, සුරැකීම හා පරිවර්තනය ද කරයි. ශක්ති වාදය නම් වූ හින්දු ආගමික සම්ප්‍රදායේ දී, ආදිපරාශක්ති නම් වූ දේවතාවිය විශ්වය නිර්මාණය කලා යැයි විශ්වාස කෙරෙන අතර, එහිදී ආදිශක්ති ස්වරූපය දැරිය හැකි යැයි කියැවෙන පාර්වතී දේවියගේ ස්වාමියා ලෙස ශිව දෙවියන් ගෞරවයට පාත්‍ර වී ඇත.

ශෛව ආගමට අනුව, ශිව දෙවියන් විශ්වයේ උසස්ම, සීමාරහිත වන, නොවෙනස් වන බ්‍රහ්ම සහ විශ්වයේ පරම ආත්මය වේ. යෝගී වරයෙක් වන එතුමා කෛලාශ කන්දේ වැඩ සිටී. ශිව දෙවියන් නිතර භාවනාව තුල සමාධිමත්ව සිටින දෙවි කෙනෙක් වන අතර කරුණාවන්ත, ඉවසිලිවන්ත දෙවි කෙනෙක් ලෙස පෙන්වා දී ඇත. ශිව දෙවියන්ගේ බිරිඳ පාර්වතී සහ ඔහුගේ දරුවන් දෙදෙනා, ගනේෂ සහ කාර්තිකේය වේ. ශිව දෙවියන්ගේ විනාශකාරී බලයෙන් නිරන්තරයෙන්ම අධර්මිෂ්ටයන් විනාශ කරයි. ශිව යනු යෝගා, භාවනාව සහ කලාව යන දේවල් වලට අධිපති දෙවියා ලෙස සලකනු ලබන නිසා "යෝගී මහාදේව" ලෙස ද හඳුන්වයි.

ශිව දෙවියන්ගේ ගෙළ වටා නාගයෙකු සිටින අතර අඩ සඳ හිසේ පළඳී, ශුද්ධ වූ ගංගා නම් ගඟ ඔහුගේ හිස කෙස් අතරින් ආරම්භ වේ. තුන්වන ඇසක් ඔහුගේ නළල මත පිහිටා ඇත. ත්‍රිශුලය ඔහුගේ ආයුධය වේ.

ව්‍යවහාරය සහ වෙනත් නම්
ශිව දෙවියන් පරබ්‍රහ්ම හෙවත් සර්වබලධාරී දෙවියන් වහන්සේ ලෙස ද හැඳින්වේ. දමිළ භාෂාවෙන් ශිවන් සහ වෙනත් නම් වලින්ද ශිව දෙවියන්ව හඳුන්වයි, එනම් නටරාජ (ශිව දෙවියන්ගේ නර්ථන ස්වරූපය) රුද්‍ර (ශිව දෙවියන්ගේ කෝපී ස්වරූපය) සහ ධක්ශිණමූර්ති (ශිව දෙවියන්ගේ යෝගී ස්වරූපය). මීට අමතරව ශිව ලිංගයට වන්දනාමාන කිරීම දක්නට ලැබේ. මොනිර් මොනිර්-විලියම්ස් පෙන්වා දෙන ආකාරයට සංස්කෘත වචනය "ශිව " (දේවනාගරී : शिव  , ශිවා හෝ සිවා ලෙස පරිවර්තනය කර තිබේ) යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ "සුභදායක, කරුණාවන්ත, දයාවන්ත, කාරුණික, හිතවත්, මිත්‍රශීලී" බවයි. ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව අර්ථ නිරූපණය කල විට ශිව යනු "සියලු දේ තුල පවතින්නා යන්නයි" සහ "කරුණාවේ මූර්තිය" යන්න ද අරුත් අතර වේ.

ඇතැම් කතුවරුන් මෙම නාමය දෙමළෙන් "රතු" යන අර්ථය ඇති " සිවප්පු " යන වචනයෙන් සිවප්පු , ශිවා සූර්යයා සමග බැඳී ඇති බව (සිවන්, "රක්ත වර්ණය ඇත්තා" දෙමළ භාෂාවෙන්) සහ රුද්‍ර බබුරු (දුඹුරු හෝ රතු) ඍග්වේද තුල ද දක්වා ඇත. මීට අමතරව විෂ්ණු සහස්‍රනාම තුල දැක්වෙනුයේ "ශිව" නාමයට විවිධ අර්ථ ඇති බවයි "පවිත්‍ර ඇත්තා" හා "ප්‍රක්ති, රජස්, තමස් යන ගුණාංග තුනෙහි බලපෑමට හසුනොවන්නා" වැනි අර්ථයන්ය.

ශිව දෙවියන්ව විශ්වනාථ, මහාදේව, මහන්ඬෝ, මහසු, මහේෂ, මහේෂ්වර, ශංකර, ශම්භූ, රුද්‍ර, හර, ත්‍රිලෝචන, නීලකණ්ඨ, ශුභාංකර, ත්‍රිලෝකිනාථ, ඊශ්වර වැනි විවිධ නම් වලින් හඳුන්වයි. ශෛව ආගමික බැතිමතුන් විසින් ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉහළම ගෞරවය පිණිස "මහාදේව" සහ "පරමේශ්වර" ලෙසද හඳුන්වනු ලබයි.

මීට අමතරව ශිව සහස්‍රනාමයන් තුල ශිව දෙවියන්ව හඳුන්වන විවිධ නම් බොහෝමයක් අඩංගු වේ. (සහස්‍රනාම යනු දෙවියෙකුගේ විවිධ පැතිකඩ ඔස්සේ ගුණාංග සඳහන් නම් දහසක් එක් කොට සැකසූ මධ්‍යකාලීන ඉන්දියානු පාඨයන්ය) ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් සැකසූ විවිධ සහස්‍රනාම ඇතුලත් කොටස් අටක් දක්නට ලැබේ. ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් සැකසූ දශ සහස්‍රනාම (10,000 නම්) ද ඇති බව මහාන්‍යාස යෙහි දැක ගත හැක.

 හින්දු ආගම තුළ පිහිටීම

 ශෛවවාදය

ශෛව වාදය යනු හින්දු ආගමේ ප්‍රධාන නිකාය වලින් එකක් වන අතර, අනෙක් අය වෛශ්ණව වාදයද, ශක්ති වාදය සහ ස්මාර්තා සම්ප්‍රදායට අයත් වේ.  ශෛවවාදයේ අනුගාමිකයෝ, ශිව දෙවියන් උත්තරීතරම දෙවියන් ලෙස ප්‍රකාශ කරති. ශෛවවාදි නිකාය විශ්වාස කරන්නේ ශිව සියල්ලටම සහ සියල්ලටම මැවුම්කරු, පරමාධිපති, විනාශකාරු, හෙළිදරව් කරන්නා සහ සියල්ලේම අධිපති වන පරම පුරුෂ උන්වහන්සේ බවය.

ශෛව දේව ධර්මය පුළුල් ලෙස කාණ්ඩ දෙකකට බෙදනු ලැබේ: වේදයන් හි සඳහන් ශිව-රුද්‍ර ආභාෂයෙන් යුක්ත ප්‍රචලිත දේව ධර්මය සහ තන්ත්‍ර ලිපි වල සඳහන් ශිව සහ ශක්ති සම්බන්ධ ගුප්ත දේව ධර්මය.

ත්‍රන්ත්‍රික ශිව සම්ප්‍රදාය ශිවට සම්බන්ධ වේද ග්‍රන්ථ නොසලකා හැර ඇති අතර, ප්‍රායෝගිකව ක්ෂේත්‍ර ගණනාවක් පුරුදු විය. උදාහරණයක් ලෙස ඓතිහාසික වාර්තාවන්ට අනුව තන්ත්‍රික් කපලිකා (වචනයෙන් "මිනිස් හිස්කබල්") හෙවත් හිස් කබල් පැළඳ සිටි ශිව හා ශක්ති ලෙස හිඳිමින් හිස් කබළ් තුල තබා, මස් අනුභවය, මත්පැන් බීම සහ ලිංගිකත්වය චාරිත්‍රානුකූල කොටසක් ලෙස අදහා ඇත.  කාශ්මීර ශෛවවාදය තුළ ගුප්ත සම්ප්‍රදාය කර්ම සහ ත්‍රියික උප සම්ප්‍රදාය දෙකකට බෙදී ඇත.  කර්ම උප සම්ප්‍රදායේ ශිවා සහ කාළි දෙපළ වටා ගෙතුනු ගුප්ත චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර කෙරෙහි අවධානය යොමු විය.  ත්‍රියික උප සම්ප්‍රදාය ශිව සම්බන්ධ ස්වයං විමුක්තියේ හඹා යාමේ දී යොමු වූ ජීවන රටාවට අවධානය යොමු වී ඇත.

 යෝග

ශිව දෙවියන් ශ්‍රේෂ්ඨතම යෝගී වරයා ලෙස සලකනු ලැබේ. ශිව දෙවියන් යෝගීන්ට අධිපති වන අතර සෘෂිවරුන්ට හා යෝගී වරුන්ට ගුරුවරයා වේ.

 ත්‍රීමූර්තිය
ත්‍රී මූර්තිය යනු විශ්වයේ මැවීම, නඩත්තු කිරීම හා විනාශය පිළිබඳ හින්දු ධර්මයේ සංකල්පයකි. විශ්වය නිර්මාණය කරන ලද්දේ බ්‍රහ්ම විසිනි එය ආරක්ෂා කරනුයේ විෂ්ණු වන අතර ශිව විනාශකාරන්නා හෝ පරිවර්ථනය කරන්නාය. මෙම දෙවිවරුන් ත්‍රිත්වය "හින්දු ත්‍රීමූර්තිය" ලෙස නම් කර තිබේ. නමුත් ශෛව සම්ප්‍රදායට අනුව ශිව දෙවියන් විශ්වයේ මැවුම්කරු සහ විනාශකරු වන අතර විෂ්ණු දෙවියන් එය ආරක්ෂා කරන්නා සහ මහා බ්‍රහ්මයන් එය පවතින අයුරු රචනා කරන්නා ලෙස පෙන්වා දී ඇත.

 ජනප්‍රවාද හා හින්දු සංස්කෘතිය

 ශිව ලිංගය
ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් ශිව ලිංගයට පුද පූජා පැවැත්වීම බොහෝ අතීතයේ සිට පැවත එන චාරිත්‍රයක් වන අතර එය අදටත් දක්නට ලැබේ. එහි ශිව ලිංගයේ ඉහල කොටස පරාශිව හෙවත් ශිව දෙවියන් නියෝජනය කරන අතර යට කොටස පරාශක්ති හෙවත් පාර්වතී දේවිය නියෝජනය කරයි.

 අවතාර
ශිව දෙවියන්ගේ අවතාර සම්බන්ධව විෂ්ණු දෙවියන්ගේ දශඅවතාර මෙන් පැහැදිලි තොරතුරු නොමැති නමුත් සමහර පොත් වල එවැනි අවතාර සම්බන්ධව සඳහන්ව ඇත. හනුමාන්, සෘෂි දුර්වාශ හා ආදි ශංකර එවැනි අවතාර ලෙස දක්වා ඇත.

 ආගමික උත්සව

 මහා ශිව රාත්‍රී
සෑම චන්ද්‍ර මාසයකම 13 වන රාත්‍රිය එනම් 14 වන දිනය ශිවරාත්‍රී දිනයක් ලෙස සැලකෙන අතර සෑම වසරකම ශීත සෘතුව අවසානයේ ගිම්හාන සෘතුව ආරම්භයට පෙර (පෙබරවාරි/මාර්තු) යෙදෙන ශිව රාත්‍රී දිනය මහා ශිව රාත්‍රී දිනය ලෙස සලකනු ලැබේ. මෙම උත්සවය ශිව දෙවියන් ලෝකයේ අන්ධකාරය හා මෝහය දුරු කිරීම සිහිපත් කොට පවත්වනු ලැබේ.

 ශ්‍රාවන මාසය
හින්දු දින දර්ශණයට අනුව ඉන්දියානු ජාතික දින දර්ශණයෙන් පස් වන මාසය ශ්‍රාවන මාසය ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. මෙම මාසය තුල පවිත්‍රෝපාන වැනි ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් පවත්වන උත්සව මෙන්ම ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණා සම්බන්ධ උත්සව ද පවත්වයි.

 මහා මෘතුංජය

හින්දු ජනයාගේ විශ්වාසයන්ට අනුව ශිව දෙවියන්ගේ මහා මෘතෘංජය මන්ත්‍රයට මරණය පවා ජය ගත හැකි හැකි බව කියැවේ.

"ඕම් ත්‍රයම්භකම් යජාමහේ

සුගන්ධිම් පුෂ්ඨි වර්ධණම්

උරුවාරුක ඉවබන්ධනාත්

මෘත්‍රයෝර් මුක්ශී යමා මෘතාත්"

 අර්ධනාරීශ්වර
අර්ධනාරීශ්වර ප්‍රධාන ලිපිය මෙතනින්''

අර්ධනාරීශ්වර ස්වරූපය ශිව දෙවියන්ගෙන් අර්ධයක් හා ශක්ති (උමා/පාර්වතී) දේවියගෙන් අර්ධයක් විදහා දැක්වා ඇති අතර මෙහි අරුත ලෙස පෙන්වා දෙන්නේ ශිව සහ ශක්ති දෙදෙනාගේ ආදරණීය බැඳීමයි.
ශිව ආගම
මහාභාරතයේ චරිත
Pages with unreviewed translations

ශිව දෙවියන්


Die israelisch-palästinensische Nationalstraße 90 (hebräisch כביש 90, dt.: Nationalstraße 90) ist ein durchgängig asphaltierter Verkehrsweg, der die Stadt Eilat am Roten Meer entlang des Toten Meeres über das Jordantal mit dem äußersten Norden Israels verbindet.

Bedeutung
Für Israel bildet die etwa 480 Kilometer lange Nationalstraße 90 die direkte Nord-Süd-Achse des Landes. Im Bereich des Jordantals besaß sie während der Besetzung der Westbank eine besondere militärische Bedeutung, da mit ihrer Hilfe die Grenzsicherung zum benachbarten Königreich Jordanien gewährleistet werden konnte. Von dessen Gebiet drangen bewaffnete Palästinenser-Kombattanten ein, die Attentate und Sabotageakte verübten.
Im Jordantal der Westbank hat Israel 400 Quadratkilometer zur geschlossenen militärischen Zone erklärt. Darunter zählen Flächen für militärisches Training der IDF, Minenfelder und Sicherungsflächen mit Schusswaffengebrauch.

Im Jordantal zwischen dem Toten Meer und Nordisrael bildet sie eine der Haupterschließungsrouten für alle Siedlungen im östlichen Teil des Judäischen Berglands, für Anlagen der politisch umstrittenen Wassergewinnung sowie für die Landwirtschaftsbetriebe in der Jordanebene. Die landwirtschaftliche Nutzung stellt einen wichtigen Teil des israelischen Nahrungsgüterexports dar, ist aber auch für die palästinensische Wirtschaft bedeutsam. Im Jordantal des Westbankgebietes leben etwa 53.000 Palästinenser und einige Beduinen-Kommunen.

Seit Mai 2005 ist es Palästinensern mit im Personaldokument nachgewiesenen Aufenthaltsrechten im Jordantal wieder erlaubt, die Nationalstraße 90 zu benutzen.

Wichtige Ortschaften an der Nationalstraße 90
von Norden nach Süden:
 Metulla
 Kirjat Schmona
 Rosh Pina
 Migdal
 Tiberias
 Bet Sche'an
 Jericho
 Eilat

Verlauf
Die Nationalstraße 90 führt im Süden Israels ab der Landesgrenze zu Ägypten einige Kilometer am Roten Meer entlang bis Eilat. Von dort geht sie in nördlicher Richtung durch das Aravatal am Rande der Wüstenregion des Negev, wobei entlang ihrer Route einige prähistorische und antike Fundstätten sowie das Jotvata-Reservat liegen. Bei Neve Zohar, wo die Nationalstraße 31 in Richtung Arad abzweigt, berührt sie erstmals die unmittelbare Umgebung des Toten Meeres, dessen Westufer sie nun parallel folgt. Nördlich von En Gedi passiert sie einen Kontrollpunkt, wonach die Nationalstraße weiter dem Toten Meer folgt. In diesem Bereich liegt westwärts das Judäische Bergland und am Nordende des Toten Meeres die archäologische Fundstätte Qumran. Der Abschnitt entlang des Toten Meeres wird Dead Sea Highway genannt. Wenige Kilometer nördlich des Toten Meeres geht nach Westen die Haupt-Nationalstraße 1 ab Richtung Jerusalem und Tel Aviv.

In einem weiten Bogen nach Osten führt die Nationalstraße 90 um Jericho herum. Auf dieser Strecke zweigt die Straße zum Grenzübergang Allenby-Brücke nach Jordanien ab. Weiter im Jordantal aufwärts passiert die Nationalstraße 90 kleinere landwirtschaftliche Siedlungen. Bei Yafit gibt es einen Abzweig zum nahe gelegenen Jordantal-Denkmal, das an Soldaten der Israelischen Armee erinnert, die seit 1967 bei ihrem Dienst im Jordantal starben. Weiter nördlich davon kreuzt die Nationalstraße 57, die von Nablus aus dem Judäischen Bergland herab kommt und zu einem geschlossenen Grenzübergang (Damiya-Brücke) am Jordan führt. Nach diesem Kreuzungspunkt führt die Nationalstraße 90 sehr nah an den stark mäandrierenden Jordanverlauf heran und ist teilweise durch besondere Grenzbauten geschützt. Schließlich verlässt sie an einem Kontrollpunkt nördlich von Mehola das Westjordanland.

An den Kontrollpunkten an der Nationalstraße 90 werden Fahrzeuge mit israelischen Kennzeichen in der Regel nicht kontrolliert.

Auf der Höhe von Bet Sche'an kreuzt die Nationalstraße 71 von Afula kommend, die nach Osten zum nördlichen Grenzübergang nach Jordanien führt. Schließlich erreicht die Nationalstraße 90 den See Genezareth und biegt nach Westen ab, während die Nationalstraße 92 in östlicher Richtung um den See läuft. Die Nationalstraße 90 verläuft an seinem westlichen Ufer nach Tiberias, wo auch die von Haifa und Nazareth heranführende Nationalstraße 77 einmündet. Weiter dem Seeufer in nordöstlicher Richtung folgend durchquert sie eine Tiefebene bei Migdal und verlässt dessen Gebiet an einer Straßengabelung, wo die Nationalstraße 87 nach Osten zu den Golanhöhen abzweigt. Von diesem Punkt an erstreckt sich die Route wieder in nördliche Richtung, vorbei an einem westlich gerichteten Abzweig der Nationalstraße 85 nach Akko, bis sie den Abzweig der Nationalstraße 91 nach Kuneitra und Damaskus erreicht, der ursprünglich von großer militärischer Bedeutung war. Weiter nach Norden am Fuße der zu Israel gehörenden Abhänge des bewaldeten Berglandes im Dschabal Amel erreicht die Straße in der Chulaebene die Kleinstadt Kirjat Schmona. Nach diesem Ort zweigt in östliche Richtung die Nationalstraße 99 ab, auf der man das Hermon-Massiv mit dem einzigen Wintersportareal Israels erreichen kann. Mit ihrem letzten nördlichen Abschnitt erreicht sie nun die stark befestigte Grenzstadt Metulla unmittelbar an der Grenze zum Libanon. Grenzübergänge zwischen Israel und dem Libanon existieren nicht.

Mit ihrem gesamten Verlauf folgt die Nationalstraße 90 dem Jordangraben, der nördliche Teil der tektonischen Großstruktur des Großen Afrikanischen Grabenbruchs.

Ausgewählte Sehenswürdigkeiten

 Eilat
 Chai Bar Jotvata
 Timna
 Mineralquellen von En Boqéq
 Festung Massada
 Totes Meer
 Oase En Gedi
 Qumran und Höhlen in der Umgebung
 Kloster in Jericho (Arīḩā),
 Jordantal-Denkmal
 See Genezareth
 "Safari"-Denkmal in Metulla

Literatur
 Zsuzsa Balla et Aleja: Israel, Israël, Izrael. 1:500 000. Budapest (Cartographia) 1990, ISBN 963-351-510-6
Der Große Polyglott. Israel. München (Polyglott) 1990

Weblinks

 Jordan Valley (englisch)
 United Nations, Office for the Coordination of Humanitarian Affairs: West Bank closure count and analysis. East Jerusalem, Januar 2006 (englisch; PDF; 1,6 MB)
 PLO Negotiations Affairs Department: The Jordan Valley: A Microcosm of the Israeli Occupation. (englisch; PDF; 2,3 MB)

Einzelnachweise

Straße in Israel
Bauwerk im Westjordanland
Israel

Nationalstraße 90 (Israel)


هنا قائمة بالبطولات الأسترالاسية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1925:

الكبار

فردي رجال

 جيمس أندرسون هزم  جيرالد باترسون 11-9 2-6 6-2 6-3

فردي سيدات

 دافني أكوروست هزم  إيسنا بويد 1-6, 8-6, 6-4

مراجع

البطولات الأسترالاسية 1925 (كرة مضرب)
أحداث يناير 1925 الرياضية
البطولات الأسترالاسية حسب السنة
كرة المضرب في 1925
كرة مضرب أسترالية في 1925

البطولات الأسترالاسية 1925 (كرة مضرب)


نور الدين قريشي ( في أوستريكورت)  لاعب كرة قدم جزائري الجنسية فرنسي المولد معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع وحاليا مدرب نادي الدرجة الرابعة مانتوا الفرنسي منذ سنة 2006 .

لعب قريشي في أندية بويسي (1974-1976) فالينسيان (1976-1981) بوردو (1981-1982) ليل (1982-1986) مارتيني (1986-1987) بايو (1988-1989) .

شارك قريشي مع منتخب الجزائر في 52 مباراة دولية في الفترة من 1980 إلى 1986 .

تم استدعاء قريشي للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1982 التي أقيمت في إسبانيا . لعب كوريتشي أساسيا في جميع المباريات الثلاث أمام منتخبات ألمانيا الغربية ، النمسا ، وتشيلي التي انتهت بنتائج 2/1 ، 0/2 ، و3/2 على التوالي ليحتل منتخب الجزائر المركز الثالث ويخرج من منافسات البطولة من دورها الأول .

تم استدعاء قريشي مجددا للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1986 التي أقيمت في المكسيك . لعب في المباراة الأولى أساسيا أمام منتخب إيرلندا الشمالية والتي انتهت بالتعادل 1/1 بينما غاب عن المباراة الثانية أمام منتخب البرازيل ولكنه عاد للمشاركة أساسيا في المباراة الثالثة أمام منتخب إسبانيا ولكنها انتهت بالخسارة 0/3 ليحتل منتخب الجزائر المركز الرابع ويخرج من منافسات البطولة من دورها الأول .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من نور (إقليم فرنسي)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نورد (مقاطعة فرنسية)
رياضيون جزائريون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من نور (إقليم فرنسي)
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو فالينسيان
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1984
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من أوت دو فرانس
لاعبو ليل
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو نادي بويسي
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1373 هـ
مواليد 1954
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

نور الدين قريشي


Kazuki Ota (født 27. januar 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Azul Claro Numazu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuki Ota


La suimanga variable, (Cinnyris venustus), (anteriormente emplazado en el género Nectarinia), es una especie  de ave paseriforme de la familia Nectariniidae. Se encuentra en  África ecuatorial.

Descripción
Son aves paseriformes muy pequeñas que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

Tiene una puesta de dos huevos en un nido suspendido en un árbol. Esta especie se encuentra en los bosques abiertos y en cultivos. Tienen un tamaño de 10 cm . Tienen pico medio  delgado curvado hacia abajo y  la punta tubular, que se adapta a su alimentación  de néctar.

El macho adulto tiene la cabeza, la garganta y la nuca de color verde brillante con la banda del pecho marrón y el vientre amarillento. La hembra tiene la parte superior gris-marrón y el vientre amarillento.

Referencias

Enlaces externos

venustus
Aves de África
Taxones descritos por George Shaw

Cinnyris venustus


රංගනය
ටෙනිසන් කුරේ
රන්ජන් රාමනායක
සබීතා පෙරේරා
උරේෂා ගීතාංජලී
ෆ්‍රෙඩී සිල්වා
මානෙල් චන්ද්‍රලතා
විල්සන් කරු
ටෙඩී විද්‍යාලංකාර
සරත් සිල්වා
බර්ටි ගුණතිලක
ගැමුණු විජේසූරීය
සුනිල් හෙට්ටිආරච්චි

ගීතයන්
ගීත රචනා - ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහ, හෙක්ටර් විජයසිරි
පෑදිලා පින පෑදිලා - ඉෂාක් මොහිදින් බෙග්, උරේෂා රවිහාරි
හඳ වාගේ හද මාගේ - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, උරේෂා රවිහාරි
නින්දෙන් සිහිනෙන් - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, උරේෂා රවිහාරි

වැලා ඉන් ලන්ඩන්


Agrilus raventazonus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1929.

Referências

raventazonus

Agrilus raventazonus


روابط إضافية

 Ginepri Recent Match Results
 Ginepri World Ranking History
 Official Site of Robby Ginepri

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعلام كرة مضرب من فلوريدا
أعلام كرة مضرب من ولاية جورجيا
أمريكيون من أصل لوكسومبورغي
رياضيون من فورت لاودردال (فلوريدا)
رياضيون من ماريتا (جورجيا)
لاعبو كرة مضرب أمريكيون
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من الولايات المتحدة الأمريكية
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مواليد 1982

روبي جينيبري


An Habenaria tomentella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Habenaria tomentella in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Comoros. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria tomentella


Siren es un género de urodelos acuáticos de la familia Sirenidae, endémico del sudeste de Estados Unidos y la zona adyacente de México.

Características
Los miembros de este género tienen patas anteriores pequeñas y carecen de extremidades inferiores. Se diferencian de las especies del género Pseudobranchus por poseer cuatro dedos en cada pata, en lugar de tres.

Especies
En la actualidad se reconocidas 5 especies:
Siren intermedia (Barnes, 1826). - Sirena menor.
Siren nettingi Goin, 1942.- Sirena menor texana, Sirena del Rio Bravo.
Siren lacertina (Österdam, 1766). - Sirena mayor.
Siren reticulata Graham, Kline, Steen & Kelehear, 2018. - Sirena reticulada, Sirena leopardo.
Siren sphagnicola Fedler, Enge & Moler, 2023. - Sirena de filtradura, Sirena de colación.
Además se reconocen las siguientes especies fósiles:

 †Siren dunni (Goin & Auffenberg, 1957). - Eoceno (50.3-46.2 Ma, Ypresiano-Lutetiano) de Formación Bridger, Wyoming.
 †Siren hesterna (Herre, 1955). - Mioceno (20.43-5.97 Ma, Burdigaliano) de la Formación Alachua, Florida.
 †Siren miotexana (Holman, 1977). - Mioceno (15.97-13.6 Ma, Langhiano) de la Formación Fleming, Texas.
 †Siren simpsoni (Herre, 1955). - Mioceno al Plioceno (13.6-4.9 Ma, Serravalliano-Zancliano) del Horizonte terrestre Clarendoniano/Hemphilliano, Florida.

Referencias

Enlaces externos

 Siren - Encyclopedia of Life

Siren (animal)


Resmî adı Özel Saint Benoit Fransız Lisesi, (Fransızca; Lycée Français Privé Saint Benoît) İstanbul'un Beyoğlu ilçesinin Karaköy semtinde bulunan bir ortaöğretim kurumudur. Sonradan batılaştırılmış imparatorluk dönemi eğitim kurumları dışında, Saint Benoît Türkiye'nin en eski Batılı eğitim kurumudur. Aynı zamanda lise, İstanbul'un en köklü latin-katolik kurumlarından biridir. Lisede günümüzde 900'ü aşkın öğrenci eğitim görmektedir. Eğitim süresi "Hazırlık Sınıfı" dahil 5 yıldır. Fransızca ve Türkçe eğitim vermektedir. 2. yabancı dil olarak İngilizce eğitimi zorunludur. Türk Milli Eğitim Bakanlığı müfredatına ve kurallarına uyarak, akademik olarak Fransız okullarına denk bir eğitim verir. Lise'nin diploması Fransız Bakaloryasına denktir. Saint Benoît Lisesi 2013 yılında Fransız dilinin ve kültürünün yayılmasını sağlayan yabancı okullara verilen, üstün nitelikli eğitimi ifade eden « FrancEducation » markası ile ödüllendirilmiştir. Sosyal anlamda da başarı sahibi olan Saint Benoit Fransız Lisesi, öğrencilerini eksim, bale, dans, tiyatro, müzik gibi alanlarda da olanaklar sağlamaktadır.

Tarihî arka plan
1783 yılı Saint Benoît Lisesi'nin resmi kuruluş tarihi olarak gösterilse de, kurumun tarihi aslında 1362'de, Galata henüz bir Ceneviz kolonisiyken başlar. Üstelik başlangıçta Saint-Benoît, Fransız değil; bir İtalyan kurumudur. Monte Cassino'daki Benedikten manastırına bağlı Cenova'lı rahibeler tarafından kurulan Santa-Maria della Misericordia (Monastero della Cisterna de Pera - Pera Sarnıcı Manastırı olarak da bilinir) isimli bir manastır, bugünkü kurumun temelini oluşturmaktadır. Bu dönemin yegâne maddi hatırası, okul girişindeki çan kulesinden ibarettir.

Kuruluş
12 Mayıs 1427 tarihinde Francesco Spinola başkanlığındaki İtalyan Benedikten keşişlerinin denetimine giren ve ismini San Benedetto olarak değiştiren kurum, 24 Ekim 1450'de Dom Nicolas Meynet başkanlığındaki Fransız Benedikten keşişlerinin yönetimine geçmiş ve böylelikle Saint-Benoît adını alarak bir Fransız kurumuna dönüşmüştür. Saint-Benoît manastırı, 1540 yılında Fransa Kralı I. François'in talebi ve Kanuni Sultan Süleyman'ın izniyle Fransa Büyükelçiliği Şapeli olarak kabul edilmiş ve böylelikle diplomatik koruma altına girmiştir.

18 Kasım 1583 tarihinde Fransa Kralı III. Henri'nin isteği doğrultusunda Papa XIII. Gregorius, manastırı Benedikten tarikatından alıp Cizvit (Jésuites) rahiplerine vermiş ve Jules Mancinelli'nin yönetiminde ikisi Fransız ve ikisi İtalyan toplam dört Cizvit rahip, kurumu devralmıştır. Saint Benoît'da ilk eğitim kurumu, manastıra bağlı olarak yine Cizvit rahiplerin girişimiyle 1583 senesinde kurulmuştur. 1586 yılındaki veba salgını sırasında görevli Cizvit'lerin tamamının ölmesi üzerinde okulu Kapusen (Capusins) rahipleri devralmıştır. Ancak bu rahiplerden Aziz Joseph de Leonessa'nın Topkapı Sarayı'na giderek Sultan III. Murad'a Hristiyan olma çağrısında bulunması üzerine, Kapusen rahipler tutuklanıp sınırdışı edilmişlerdir. Bu nedenle okul kapanma tehlikesi yaşamış, ancak Cizvitler kısa süre sonra okula geri dönerek kurumu yaşatmayı başarmışlardır. Saint Benoît bu dönemde, Osmanlı topraklarındaki Cizvit faaliyetlerinin merkezi (maison-mère) olmuştur.

1610 yılında Saint-Louis adında bir de hastaneye kavuşan kurum, sağlık hizmetini de 1825'e dek sürdürmüştür. Hastane 1696 yılında yanmış ve onarımı Marsilya Ticaret Odası üstlenmiştir.

1686 yılında binadaki kilise yanmış, Fransa Büyükelçisi Pierre de Girardin'in girişimiyle, yeni kilisenin o zamana kadar sadece camilere tanınmış olan bir ayrıcalıktan yararlanarak kubbeli olarak inşa edilmesine ve bunların kurşunla kaplanmasına izin verilmiştir.

Dönüm noktası: 1783

Fransa'daki iç karışıklıklar nedeniyle Cizvit'ler manastır, okul ve hastanenin yönetimini, Marsilya'dan yola çıkarak 19 Temmuz 1783 tarihinde İstanbul'a ulaşan, Pierre-François Viguier yönetimindeki on yedi Lazarist din adamına devrederek kurumu terk etmişlerdir. Bu tarih günümüzde Saint Benoît lisesinin resmi kuruluş tarihi olarak kabul edilmektedir. Okulun ilk Lazarist müdürü Antoine Renard'dır.

Başlangıçta sadece Fransız uyrukluları öğrenci olarak kabul eden ve tamamen yatılı olan okul, 1831 yılından itibaren gündüzlü kısım da açmış ve Sultan II. Mahmud'un verdiği bir fermanla Osmanlı uyruklu öğrencileri de kabul etmeye başlamıştır. Yine ilk defa bu tarihte öğrencilere okul forması giyme zorunluluğu getirilmiştir. Osmanlı devletinin Fransız kültürü aracılığıyla Avrupa'ya açılmaya başladığı bu dönemde Saint Benoît Lisesi, Fransızca bilen elit bir sınıfın oluşmasına katkıda bulunmuştur.

1834 yılında göreve başlamış olan müdür Louis Florent Leleu, Paris'teki Lazarist rahipler cemiyetine yazdığı bir raporda okulla ilgili ilk gözlemlerini şöyle aktarmıştır: "İstanbul'da bir kolej yönetmenin ne kadar zor olduğunu tahmin edemezsiniz. Sık sık çıkan yangınlar, Levantenlerin kaprisleri ve vefasızlıkları; ama özellikle de veba, çok ciddi sıkıntılar yaratıyor. Ancak elli öğrenciyi bir araya getirmeyi başardık; bu koşullarda çok bile. Yine de her şey bu sayının artacağına ve kurumumuzun epeyce gelişeceğine işâret ediyor. Herkes buradaki çalışmalarımızın tatmin edici, hatta çok başarılı olduğunu ifade ediyor. Buraya gelişimizin iyi bir etki yarattığı söyleniyor. Bir fizik ve astronomi dersi ve odasının açılması büyük yankı uyandırdı. Birçok genç, İstanbul'da bir ilk olan bu derslere kaydolmak için bana geldi".

Zamanın müdürü Leleu'nün çağrısı üzerine Filles de la Charité teşkilatına bağlı Fransız rahibeler, 8 Aralık 1839 günü Soeur Serviragol'ün yönetiminde İstanbul'a gelmişlerdir. Bu kuruluşa bağlı Bernardine Oppermann ve Louise-Amélie Albertine Tournier isimli iki rahibe, okula bir de kız bölümü eklemişlerdir. Bu tarihten itibaren Saint Benoît kız ve erkek okulları, bir duvarla ayrılmış olsalar da, aynı binada faaliyet göstermişlerdir. Saint Benoît böylelikle Filles de la Charité teşkilatının İstanbul'daki faaliyetlerinin merkezi haline gelmiş ve buraya bağlı rahibeler daha sonraki tarihlerde Sainte-Pulchérie Fransız Lisesi, Notre-Dame de la Paix (Şişli Lape) Hastanesi gibi kurumlar yanında, günümüze ulaşamamış olan Taksim Pasteur ve Aynalıçeşme Jérémiah Hastaneleri ile Bebek Saint-Joseph Fransız Yetimhanesi'ni kurmuşlardır. Aynı dönemde teşkilata ait okul, hastane ve yetimhanelerin beslenme ihtiyacını karşılamak için Beykoz'da oluşturulan çiftlik, 1842'den itibaren Polonyalı mültecileri barındırmaya başlamış ve zamanla Polonezköy'e dönüşmüştür.

19. yüzyılda Saint Benoît'nın öğrencileri genellikle yabancı ve levanten Hristiyan ailelerin çocuklarından oluşsa da, zamanla yerli gayrimüslim çocukların sayısı da artış göstermiştir. Bu dönemde okula özellikle Ermeni Katolik ve Bulgar Katolik cemaatinin ilgi gösterdiği görülmektedir.

1841 yılında okula bir de ilkokul kısmı eklenmiş ve aynı yıl Fransa Dışişleri Bakanı François Guizot'nun maddi desteğiyle 1866'ya kadar faaliyet göstermiş olan bir matbaa açılmıştır. Yine 1841 yılında, Fransa kralı Louis-Philippe tarafından Saint Benoît lisesine, eğitim kalitesinin yüksekliği dolayısıyla collège royal (Kraliyet Koleji) unvanı verilmiş, böylelikle Saint-Benoit diplomasının Fransa'daki lise diploması ile denkliği resmen sağlanmıştır.

1844'te okula bir eczane ve 1862 yılında bir dispanser eklenmiştir. Bilimsel derslere verilen önemin ilginç bir sonucu olarak, Saint Benoît lisesi Türkiye'de meteorolojik ölçümlerin bilimsel yöntemlerle yapıldığı ilk yer olmuştur. Okulda fizik derslerinin yürütülmesinden sorumlu olan rahip Jean Régnier, 1848-1853 yılları arasında yaptığı ölçümleri kaydederek bir ilke imza atmıştır.

Kırım Savaşı (1853-1856) sırasında Saint Benoît'daki rahibeler, askeri hastanelerde önemli yararlılıklar göstermişler ve onlara duyulan şükranın ifadesi olarak zamanın Bahriye Nazırı okulu ziyaret ederek önemli miktarda maddi bağışta bulunmuştur. Okulun devlet katında prestijinin artmasının sonucu olarak, ilk Müslüman öğrenciler 1855 yılında okula kaydolmuşlardır. Bu tarihte okula kayıt yaptıran 3 müslüman öğrenciden biri Saray Baştabibi'nin oğludur.

Saint Benoît Lisesi, Bulgar Katolik Kilisesi'nin oluşmasında önemli rol oynamıştır. Bu cemaatin liderlerinden Dragan Tsankov 1859-1861 yılları arasında propaganda amacıyla yayınladığı Bılgariya gazetesini, zamanın lise müdürü Eugène Boré'nin izniyle burada bulunan matbaada basmıştır. Zaten bu cemaat, kendi kiliselerinin ibadete açıldığı 6 Ocak 1861 tarihine kadar Saint Benoît'nın kilisesini kullanmışlardır. Lisenin yakınındaki Eskiparmakkapı Sokak'ta bulunan Sveta Troitsa Bulgar Katolik kilisesinin bakımından uzun dönem Saint-Benoît'da görevli rahibeler sorumlu olmuştur.

1869 yılında resmî bir ziyaret için İstanbul'da bulunan Fransa İmparatoriçesi Eugénie okulu ziyaret etmiştir.

1874 yılında Saint Benoît'da 86'sı yatılı, 43'ü yarı-pansiyoner ve 1'i gündüzlü olmak üzere toplam 130 öğrenci bulunmaktaydı.

"93 Harbi" olarak da bilinen 1877-78 Türk-Rus Savaşı sırasında, okulda görev yapmakta olan rahibeler askerî hastanelerde çalışmak için gönüllü olmuşlardır. Yaralı askerlerin tedavisi amacıyla hastaneye dönüştürülmüş olan Beylerbeyi Sarayı'nda görev yapan 6 Saint Benoît'lı rahibe, koleraya yakalanarak hayatlarını kaybetmiş; zamanın sadrazamı Ahmet Vefik Paşa, okul müdürü Eugène Boré'ye bir mektup göndererek bu kayıplardan duyduğu derin üzüntüyü dile getirmiş ve minnet duygularını ifade etmiştir. Savaşın Türkiye'nin aleyhine dönmesi üzerine Balkanlardan başlayan göç akını sırasında, okul yatakhaneleri muhacirlere tahsis edilmiş, ayrıca başrahibe Soeur Mahéo önderliğinde halka ücretsiz yemek dağıtılmıştır.

Zamanla yıpranmış ve yer yer yanmış olan okul binaları tamamen yıkılarak 1875-1880 yılları arasında bugünkü haliyle inşa edilmiştir. 14.000 metre karelik bir alana yayılan binalar, Fransa Büyükelçiliği adına tapuya kaydedilmiştir; okul binaları halen de büyükelçiliğin gayrimenkulüdür. Binanın mimarı, Saint Benoît mezunu olan ve Paris'te mimarlık eğitimi gören Alphonse Cingria'dır. Okulun ana bahçesine bakan saat, Aziz Benediktus yortusuna denk gelen 11 Temmuz 1880 günü saat 12:00'de törenle çalıştırılmış ve inşaat resmen tamamlanmıştır.

1894'teki İstanbul depreminin yarattığı korkunun da etkisiyle, okulun fen bilimleri öğretmeni rahip Jean Guérovitch okula bir sismograf yerleştirmiştir. Aynı dönemde okuldaki bilimsel koleksiyonların sayısı artmış ve bazı sınıflar ile salonlar adeta müzeye benzemiştir. Doldurulmuş kuş, mineral, kelebek ve denizkabuğu gibi nesnelerden oluşan bu koleksiyonlar günümüzde de muhafaza edilmektedir.

23 Aralık 1895 tarihinde okulda bir tiyatro salonu açılmış ve Türkiye'deki tüm Fransız okullarında olduğu gibi, Saint Benoît'da da tiyatro kolu en çok önem verilen öğrenci aktivitesi olmuştur.

I. Dünya Savaşı yıllarında Fransa ve Osmanlı İmparatorluğu'nun savaş halinde bulunması nedeniyle okul 18 Kasım 1914 tarihinde hükûmet kararıyla kapatılmış, Fransız din adamları yurtdışına çıkarılmış ve okul binası dört yüz yataklı bir askerî hastaneye dönüştürülmüştür. Okulun dış cephesi bu dönemde hastane rengi olan sarıya boyanmıştır. Kısa bir süre sonra ise binaya İstanbul Erkek Lisesi yerleşmiştir. Binadaki kilise ise Avusturya Lisesi'nde görev yapan rahiplere devredilmiş ve böylelikle zarar görmeden açık kalması temin edilmiştir. 1919 yılında Fransız rahip ve rahibelerinin dönüşüyle Saint Benoît Lisesi 594 öğrencisiyle tekrar açılmıştır.

Cumhuriyet Dönemi

1921 tarihli Ankara Antlaşması ve 1923 tarihli Lozan Antlaşması sırasındaki mektup teatisiyle Türkiye'deki Fransız eğitim, sağlık ve din kurumlarının faaliyetlerine devam etmeleri garanti altına alınmış ve böylelikle Saint Benoît Lisesi bugünlere ulaşabilmiştir. 1924 tarihli Tevhid-i Tedrisat ve 1935 tarihli Özel Eğitim Kurumları yasalarıyla tüm yabancı okullarda olduğu gibi Saint Benoît'da da önemli değişiklikler gerçekleşmiştir. Her şeyin başında okul binalarında dinî sembollerin, yabancı devlet adamlarına ait fotoğrafların ve bayrakların bulundurulması; ayrıca okulda görevli din adamları ve rahibelerin okul binasında dini kıyafetle dolaşmaları yasaklanmıştır. Türkçe, Tarih ve Coğrafya derslerinin Türk öğretmenlerce Türkçe olarak okutulması kuralı da bu kanunlarla getirilmiştir. Bunun dışında okulda Müdür Başyardımcısının da mutlaka Türk olması koşulu konmuştur. Bu yeni kuralları benimsemeyen çok sayıda rahip ve rahibe bu dönemde Türkiye'den ayrılmayı tercih etmişlerdir.

Okulun girişinde bulunan ve Fransa Büyükelçisi Salignac Baronu Jean de Gontaut-Biron ile Macaristan ulusal kahramanı II. Rákóczi Ferenc'in mezarlarını da barındıran kilise, 1929 yılında onarılmıştır.

1931 yılında yabancıların ilkokul açmalarının yasaklanmasıyla Saint Benoît ilkokulu kapanmış ve kurum eğitime ilkokul sonrası iki sene hazırlık (o zamanki adıyla ihsarî), üç sene orta ve üç sene lise olmak üzere toplam sekiz yıllık bir okul olarak devam etmiştir. 1930'larla beraber daha önceleri öğretmenlerin büyük çoğunluğunu oluşturan Fransız rahip ve rahibelerin sayısı yavaş yavaş azalmış ancak müdürler hep Lazarist teşkilatına mensup rahipler arasından atanmıştır.

Türkiye'de öğrenci kulüplerinin kurulmasına öncülük etmiş okullardan biri olan Saint Benoît Lisesi, daha 1950'lerden itibaren Gezi Kolu, Spor Kolları gibi aktiviteler geliştirmiştir. 1948 yılında kurulmuş olan Satranç Kolu, her sene düzenlenen İstanbul Liselerarası Satranç Turnuvalarında 1959 yılına kadar aralıksız birinci olmuştur.

Disipline ve öğrencilerinin kılık-kıyafetine verdiği önemle tanınan Saint Benoît'da uygulanmakta olan kurallar zamanla gevşemiş ve disiplin diğer özel okulların düzeyine inmiş olsa da, 1960'lı yıllara kadar geçerli olan  bazı cezalar (500 satır yazma cezası; okul içinde Türkçe konuşma yasağı ve bu yasağı çiğneyenlere verilen boynunda dev bir paslı anahtar taşıma cezası; dersten sonra retenuye kalma cezası) eski mezunların hatıralarında yaşamaktadır.

Saint-Benoît Lisesi, 1950'li yılların başında adlî bir olayla gündeme gelmiştir. 30 Mart 1953 tarihinde Dimitri Elefteriadis isminde bir kişi, Saint-Benoit Kız Lisesi'nden mezun olduktan sonra aynı lisede muallim muavini (öğretmen yardımcısı) olarak görevlendirilen kızkardeşi Anastasya'nın Katolik mezhebine geçmesinden okulda görevli rahibeleri sorumlu tutmuş ve lise binasına gelerek, Kız Bölümü Müdiresi Soeur Anna Hubert'i ve Başrahibe Soeur Marie-Sophie'yi tabancayla yaralamıştır. Olayla ilgili davada, saldırıdan yaralı olarak kurtulan rahibeler söz konusu kişinin mezhep değiştirmesinden sorumlu olmadıklarını belirtmişler; saldırgan ise iddialarında ısrar etmiştir. Olayın yarattığı huzursuzluk sonucu özellikle Rum cemaatinden pek çok veli çocuğunu okuldan almıştır. Dönemin basını konuya geniş yer ayırmış, okulda herhangi bir dinî propagandanın yapılıp yapılmadığının tespiti için Millî Eğitim Bakanlığı müfettişler görevlendirmiştir.

1960 yılında erkek bölümünün Lüleci Hendek Caddesi'ndeki girişi kapatılmış ve Kemeraltı Caddesi üzerindeki kapı kullanılmaya başlanmıştır.

1974 yılında okulun yatılı bölümü kapatılmış ve kurum tamamen gündüzlü hale gelmiştir. Yine bu dönemde, okulun kız bölümünde yer alan şapel kapatılarak, kız bölümünün öğretmenler odası olarak düzenlenmiştir.

1976-1977 eğitim yılında kısa süreli de olsa bir öğrenci gazetesi (Thème) yayınlanmıştır.

1987 yılında Kız ve Erkek bölümleri birleştirilmiş ve karma eğitime geçilmiştir. Bu dönemde öğrenci sayısı toplam 1600'e ulaşmıştır. Aynı yıl, okulun din adamı olan son müdürü Père Yves Danjou, 1977 yılından beri sürdürmekte olduğu görevinden ayrılmış ve okula din adamı olmayan ilk Fransız müdür olarak Michel Goupil atanmıştır.

1991 yılında ÖYS'de kolaylık sağlamak amacıyla daha önce Fransızca okutulan Psikoloji, Felsefe ve Sosyoloji dersleri Türkçeye çevrilmiş ancak Fizik, Kimya, Biyoloji, Geometri ve Matematik dersleri Fransızca olarak devam etmiştir.

Saint Benoît tıpkı Fransızca eğitim yapan Türkiye'deki diğer liseler gibi, 1992 yılında kurulmuş olan Galatasaray Üniversitesi'nde özel bir kontenjana sahiptir.

1995 yılında okulun felsefe öğretmenlerinden Nuran Direk'in girişimleriyle ve Millî Eğitim Bakanlığı'ndan alınan izinle kurulan Felsefe Kulübü, türünün ilk örneği olarak yurt çapındaki diğer ortaöğretim kurumlarına da öncülük etmiştir.

Bir dönem beden salonu olarak kullanılmış olan okulun tarihi tiyatro salonu, 1998 yılında onarılarak eski haline getirilmiştir.

Okuldaki dispanserde hemşirelik yapan Fransız rahibelerin azalması nedeniyle 1998 yılında Suore di Carita dell'Immaculata Concezione di Ivrea (kısa adıyla les Soeurs d'Ivréa) teşkilatına bağlı, daha önce İtalyan Hastanesi'ni yönetmekte olan İtalyan rahibeler de dispanserde çalışmaya başlamışlardır. Dispanser, 20 Ağustos 2002 tarihinde Özel Sen-Benua Polikliniği adıyla T.C. Sağlık Bakanlığı'ndan onaylı bir sağlık kurumuna dönüşmüş, sadece okul öğrencilerine revir hizmeti vermekle kalmayıp Galata semtindeki fakir ailelerin de sağlık hizmetlerini Caritas Internationalisin desteğiyle ücretsiz olarak görmeye başlamıştır.

1997 yılında çıkarılmış olan kesintisiz sekiz yıllık zorunlu ilköğretim yasası nedeniyle okulun ortaokul kısmı aşamalı olarak kapatılmıştır. Bu kanunun bir sonucu olarak Saint Benoît günümüzde 1 yılı hazırlık ve 4 yılı lise olmak üzere toplam 5 yıllık bir eğitim kurumudur. Sekiz yıl boyunca Saint Benoît'da okumuş olan son öğrenciler,  2005 yılında mezun edilmiştir. Bu büyük değişiklik okulun öğrenci sayısının önemli ölçüde azalmasına yol açmıştır. Öğrenci açığını kapatmak düşüncesiyle 1999 yılında lise mezunlarından oluşan bir grup, Fransızca eğitim yapan ve Saint Benoît'nın eğitim kadrosuyla desteklenen Sembol İlköğretim Okulu'nu İstanbul'un Bahçelievler semtinde kurmuşlar; ancak mevcut kanunlara göre bu ilkokuldan liseye doğrudan geçiş sağlanamadığından istenen sonuç alınamamıştır.

2000'li yıllarda okul binalarının depreme olan dayanaklılığını arttırmak amacıyla geniş çaplı bir onarım faaliyeti başlamış, eski kız bölümü avlusunun batısındaki, içinde eskrim salonunu barındıran ek bina 2006 yılında yıkılarak yeniden inşa edilmiştir. 2000'li yıllarda yurt dışındaki pek çok liseyle işbirliğini geliştiren Saint Benoît, bir yandan yabancı dil eğitim programını yeni şartlara uyarlayarak, öte yandan öğrenci değişim programları ve yurtdışı gezilerini teşvik ederek eğitim kalitesini yükseltmeye çalışmış ve Fransızca öğrenimine önemli zarar veren sekiz yıllık eğitim yasasının olumsuz etkilerini azaltmaya çalışmıştır. İkinci yabancı dil olan İngilizcenin yanı sıra, 2006 yılından itibaren İspanyolca üçüncü dil olarak eğitim programına dahil edilmiştir. 2010-2011 eğitim yılından itibaren Almanca da seçmeli üçüncü dil olarak okutulmaktadır.

146 yıl boyunca sörlerin aralıksız hizmet verdiği dispanser 15 Kasım 2008 tarihinde faaliyetlerine son vermiştir. Eski müdür muavini ve Fransızca öğretmeni Soeur Monique Geins'in Aralık 2009'da Türkiye'den ayrılmasıyla da Saint-Benoît'da hiç rahibe kalmamıştır.

Voleybol, basketbol, masa tenisi, eskrim gibi spor dallarına bir de flag football takımı ekleyen Saint Benoît Lisesi'nde bir okul orkestrası da bulunmaktadır. Günümüzde toplam 920 öğrencisi olan okul, her yıl yaklaşık 200 öğrenci almaktadır. Kurumun 2022-2023 yılı öğretim ücreti için okulun web sitesini  ziyaret edebilirsiniz. Okulun şimdiki müdürü, 2021 yılında göreve başlayan Sébastien Masin'dir.

Okul mezunları Saint Benoît'lılar Derneği (Association Saint-Benoit) çatısı altında örgütlenmişlerdir. Mezunlar 1985'ten bu yana her yıl Geleneksel Etli Pilav Günü'nde bir araya gelmektedir. Bu etli pilav günlerinde okul mezunları arasında bulunan, sanatçı ve iş insanları okula gelmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Resmî site
  Saint-Benoit'lılar Derneği
  Özel Sembol İlköğretim Okulu

__İÇİNDEKİLERZORUNLU__

Benediktin manastırları
İstanbul'daki özel okullar
Beyoğlu'ndaki liseler
Türkiye'deki Fransız Liseleri
İstanbul'daki Fransız Liseleri
Türkiye'deki uluslararası okullar
1783'te kurulan eğitim kurumları
İstanbul ilinde bulunan liseler
Türkiye'deki Hristiyan misyoner eğitim kurumları
Türkiye'de Katoliklik

Saint Benoît Fransız Lisesi


Olaylar
 İzmit Kuşatması başladı.
 Kamakura şogunluğu sona erdi.
 Kırşehir'de, Sivas Hükümdarı Eratna Bey'in veziri Ali Şah Ruhi tarafından Âşık Paşa Türbesi yaptırıldı.
 El Hamra Sarayı, Gırnata Sultanı I. Yusuf tarafından hükümdarlık sarayına dönüştürüldü.

Doğumlar
 Eleni, Bizans İmparatoru V. İoannis'un imparator eşi (ö. 1396)

Ölümler
 2 Mart - I. Władysław, Polonya kralı (d. 1261)
 Temmuz - Ermenistanlı Rita, Kilikya Ermeni Krallığı Kralı II. Levon'un kızı, Bizans ortak imparatoru IX. Mihail'un karısı (d. 1278)
 3 Kasım - Âşık Paşa, Türk şâir ve mutasavvıf (d. 1272)
 tarihi bilinmeyen
 II. Manuil Megas Komnenos, Trabzon İmparatorluğu imparatoru, III. Andronikos'un muhtemelen gayrı meşru çocuğu (d. y. 1324)

1333


التسوق عبر الإنترنت هو شكل من أشكال التجارة الإلكترونية التي تسمح للمستهلكين لشراء السلع أو الخدمات مباشرة من البائع عبر الإنترنت باستخدام متصفح الويب.

يجد المستهلكون منتجا للاهتمام من خلال زيارة الموقع الإلكتروني لمتاجر التجزئة مباشرة أو من خلال البحث بين البائعين البديلين باستخدام محرك بحث للتسوق، والذي يعرض توفر المنتج نفسه والتسعير في مختلف تجار التجزئة الإلكترونية. اعتبارا من عام 2016، يمكن للعملاء التسوق عبر الإنترنت باستخدام مجموعة من أجهزة الكمبيوتر والأجهزة المختلفة، بما في ذلك أجهزة الكمبيوتر المكتبية وأجهزة الكمبيوتر المحمولة وأجهزة الكمبيوتر اللوحي والهواتف الذكية.

متجر على الإنترنت يستحضر التشبيه المادي لشراء المنتجات أو الخدمات في «الطوب والهاون» التجزئة العادية أو مركز للتسوق. وتسمى عملية الأعمال إلى المستهلك (B2C) التسوق عبر الإنترنت. عندما يتم تعيين متجر على شبكة الإنترنت لتمكين الشركات من شراء من شركات أخرى، وتسمى عملية الأعمال التجارية (B2B) التسوق عبر الإنترنت. متجر نموذجي على الإنترنت يتيح للعميل لتصفح مجموعة من المنتجات والخدمات للشركة، عرض الصور أو الصور من المنتجات، جنبا إلى جنب مع معلومات حول مواصفات المنتج والميزات والأسعار.
عادة ما تمكن المتاجر عبر الإنترنت المتسوقين من استخدام ميزات «البحث» للعثور على نماذج أو علامات تجارية أو عناصر معينة. يجب أن يكون لدى العملاء عبر الإنترنت إمكانية الدخول إلى الإنترنت وطريقة دفع صالحة لإتمام معاملة، مثل بطاقة الائتمان أو بطاقة السحب الآلي الممكنة إنتيراك أو خدمة مثل بايبال. بالنسبة للمنتجات المادية (على سبيل المثال، الكتب الورقية أو الملابس)، يقوم البائع الإلكتروني بنقل المنتجات إلى العميل؛ بالنسبة للمنتجات الرقمية، مثل الملفات الصوتية الرقمية للأغاني أو البرامج، عادة ما يرسل الخياط الإلكتروني الملف إلى العميل عبر الإنترنت.

المصطلح
الأسماء البديلة للنشاط هي (البريد الإلكتروني)، وهو شكل مختصر من (التجزئة الإلكترونية) أو (التسوق الإلكتروني)، وهو شكل مختصر من (التسوق الإلكتروني). ويمكن أيضا أن يسمى متجر على شبكة الإنترنت متجر على شبكة الإنترنت، متجر الإلكترونية، متجر إلكتروني، متجر للإنترنت، متجر على شبكة الإنترنت، متجر على شبكة الإنترنت، متجر على شبكة الإنترنت، متجر على الإنترنت ومخزن الظاهري. تصف التجارة عبر الهاتف الجوال (أو التجارة الإلكترونية) الشراء من موقع ويب أو تطبيق برنامج محسن على الويب للجهاز الجوال لمتاجر التجزئة عبر الإنترنت (التطبيق). تم تصميم هذه المواقع أو التطبيقات لتمكين العملاء من تصفح منتجات وخدمات الشركات على أجهزة الكمبيوتر اللوحية والهواتف الذكية.

بداية التسوق عبر شبكة الانترنت

بدأ التسويق في الشبكة العالمية للإنترنت بموقع أمازون لبيع الكتب والذي تطور فيما بعد لتسويق البضائع الأخرى ثم انتشرت لكل القطاعات وفي كل دول العالم.

كيفية التسديد عبر الشبكة (الإنترنت)

يتم كتابة اسم وعنوان ورقم بطاقة ائتمان المستخدم في نموذج موقع التسوق بحيث تتم هذه العملية بطريقة سرية وتبقى البيانات آمنة ومحمية بحيث يقوم المستعرض الشهادة الأمنية وهي صادرة عن سلطة شهادات معترف بها تساعد على تبادل الكلمات السرية بين المستخدم وموقع التسوق وبعد أن يتحقق النظام أن الشهادة الأمنية صادرة من سلطة شهادات موثوقة (يثق بها المستعرض) لأجل قبول الشهادة، ويستعمل موقع التسوق الآمن تقنية تشفير، وهي تقنية إعادة ترتيب البيانات بطريقة معقدة وذلك لجعل الاتصال بين النظام وبين موقع التسوق (بمعنى آخر جعل آلية الشراء آمنة بين المجهز والمستفيد)، ومحمي من عيون الآخرين أو من جواسيس شبكة الانترنيت، وتنتقل بعد ذلك البيانات من خلال شبكةالإنترنت، أذ يجري عادة تأكيد طلب الشراء.

تقوم مواقع التسوق عبر الإنترنت عادة بعرض صور وأوصاف البنود المعروضة على الموقع. ويتحتم الاختيار بين البنود المطلوب شراؤها، وإضافتها لعربة التسوق الخاصة. ويمكنك إضافة وحذف البنود من عربة التسوق حتى تكتمل عملية الشراء والتسوق من خلال تسديد المبلغ المستحق لقاء شراء البنود المطلوبة.

مواصفات مواقع التسوق الآمن

بعض مواقع التسوق الآمنة لها تدابير أمنية مشددة لمنع الأشخاص غير المرخص لهم من رؤية المعلومات المرسلة من وإلى الموقع ومن هذه التدابير الأمنية:
 عادة ما يبدأ عنوان موقع التسوق الآمن ب https بدلا من http وإضافة الحرف s يعني secure آمن ويتم وضع رمز القفل بجانب شريط العنوان أو في أسفل إطار المستعرض.
 يستعمل موقع التسوق الآمن تقنية تسمى Secure Sockets Layer طبقة المقابس الآمنة (SSL) تعمل على التحكم بالعمليات اللازمة لإبقاء البيانات آمنة أثناء انتقالها عبر الإنترنت.
 تقوم بعض مواقع التسوق الآمنة بتشفير البيانات باستخدام تقنية تشفير يقاس مستواها بعدد البتات وتستخدم المواقع الآمنة التشفير ب 128 بت لإجراء عمليات تبادل للبيانات.

انظر أيضًا
 أوبن كارت
 انترنت
 التسويق الإلكتروني
 تجارة إلكترونية
 سوق الإنترنت

مراجع

تجار تجزئة عبر الإنترنت
تجارة إلكترونية
سلوك المستهلك
متاجرة

تسوق عبر الإنترنت


Die Erdboas (Tropidophiidae) sind eine Schlangenfamilie, die auf Kuba, den Kaiman- und Caicos-Inseln und im nordwestlichen Südamerika vorkommt.

Merkmale
Erdboas sind kleine bis mittelgroße Schlangen und zeigen sowohl ursprüngliche als auch abgeleitete Merkmale. Zu den primitiven zählen die Reste des Beckengürtels, die bei allen Arten bis auf eine noch vorhanden sind. Zu den abgeleiteten Merkmalen zählen die gut entwickelten Tracheallungen. Im Unterschied zu den Boas und Pythons ist bei den Erdboas nicht die rechte Lunge reduziert, sondern die linke wurde zurückgebildet oder fehlt. Beide Ovarien sind gut entwickelt. Die Zungenbeinhörner stehen dicht zusammen und sind parallel ausgerichtet. Wärmeempfindliche Labialgruben fehlen.

Wie die eigentlichen Boaschlangen sind die Erdboas ovovivipar, bringen also lebende Junge zur Welt.

Gattungen und Arten

Es gibt zwei Gattungen mit 34 Arten:

 Gattung Trachyboa Peters, 1860
 Rauschuppenboa (Trachyboa boulengeri (Peracca, 1910))
 Trachyboa gularis Peters, 1860
 Gattung Tropidophis Bibron in de la Sagra, 1840
 Tropidophis battersbyi Laurent, 1949
 Tropidophis bucculentus (Cope, 1868)
 Tropidophis canus (Cope, 1868)
 Tropidophis caymanensis Battersby, 1938
 Tropidophis celiae Hedges, Estrada & Díaz, 1999
 Tropidophis curtus (Garman, 1887)
 Tropidophis feicki Schwartz, 1957
 Tropidophis fuscus Hedges & Garrido, 1992
 Tropidophis galacelidus Schwartz & Garrido, 1975
 Tropidophis grapiuna Curcio, Sales Nunes, Suzart Argolo, Skuk & Rodrigues, 2012
 Tropidophis greenwayi Barbour & Shreve, 1936
 Tropidophis haetianus (Cope, 1879)
 Tropidophis hardyi Schwartz & Garrido, 1975
 Tropidophis hendersoni Hedges & Garrido, 2002
 Tropidophis jamaicensis Stull, 1928
 Tropidophis maculatus (Bibron, 1840)
 Kubanische Zwergboa (Tropidophis melanurus (Schlegel, 1837))
 Tropidophis morenoi Hedges, Garrido & Díaz, 2001
 Tropidophis nigriventris Bailey, 1937
 Tropidophis pardalis (Gundlach, 1840)
 Tropidophis parkeri Grant, 1941
 Tropidophis paucisquamis (Müller, 1901)
 Tropidophis pilsbryi Bailey, 1937
 Tropidophis preciosus Curcio, Sales Nunes, Suzart Argolo, Skuk & Rodrigues, 2012
 Tropidophis schwartzi Thomas, 1963
 Tropidophis semicinctus (Gundlach & Peters, 1864)
 Tropidophis spiritus Hedges & Garrido, 1999
 Tropidophis stejnegeri Grant, 1940
 Tropidophis stullae Grant, 1940
 Tropidophis taczanowskyi (Steindachner, 1880)
 Tropidophis wrighti Stull, 1928
 Tropidophis xanthogaster Domínguez, Moreno & Hedges, 2006

Neben den rezenten Arten sind auch einige ausgestorbene aus Europa, Nord- und Südamerika bekannt, darunter Messelophis aus der Grube Messel.

Weblinks

Einzelnachweise

Erdboas


Der Monte delle Figne ist ein  hoher Berg im norditalienischen Apenningebirgszug. Er befindet sich auf der der Po-Ebene zugewandten Seite des Apennins, unweit der ligurisch-padanischen Wasserscheide des Monte Taccone. Der Gipfel des Monte delle Figne stellt die höchste Erhebung um den Parco Regionale delle Capanne di Marcarolo dar und liegt auf der Grenze zwischen der Metropolitanstadt Genua und der Provinz Alessandria.

Berg in Ligurien
Berg in Europa
Berg im Apennin
Berg im Piemont
Voltaggio
Campomorone

Monte delle Figne


Hedviga Bavarska (o. 778. – 19. travnja 843.) bila je saksonska plemkinja. Njezin je otac bio grof Isambart Saksonski, dok joj je muž bio grof Hwelf. Hwelf i Hedviga postali su preci Karolinga i kraljeva Italije. Hedviga je bila i časna majka opatije Chelles.

Djeca Hedvige i njezinog muža:
Judita Bavarska, franačka kraljica
Rudolf od Ponthieua
Konrad I., grof Auxerrea
Ema Altdorfska
Matilda

Izvori i bilješke

Njemačko plemstvo

Hedviga Bavarska


Gülistan Antlaşması, 12 Ekim 1813 tarihinde Rus İmparatorluğu ile Kaçarlar (İran) arasında imzalanan antlaşmadır.

Bu antlaşma sonucunda Güney Kafkasya'da bulunan bereketli Karabağ toprakları Rusya yönetimine geçti. Kaçarlar adına antlaşmayı Abbas Mirza Kaçar'ın vekili Mirza Abdulhasan Han Şirazi imzalamıştır. Bu antlaşmayla tarihte ilk kez Azerbaycan Rusya'ya bağlandı. Güney Azerbaycan ise İran'da kaldı. Mevcut bölünme Türkmençay Antlaşmasıyla pekişmiş ve günümüze kadar devam etmiştir.

Talış, Şirvan, Kuba, Bakü, Gence, Karabağ, Şeki hanlıkları Rusya'ya katıldı. İran, Doğu Gürcistan'a, Kazak ve Şemseddil sultanlıklarına, ayrıca Dağıstan'a ait iddialarından vazgeçtiğini bildirdi. Revan ve Nahçıvan hanlıkları İran hakimiyetinde kalıyordu. Hazar Denizi'nde donanma bulundurma hakkı Rusya'ya ait olacaktı. Rus tacirler dahili gümrük vergisinden muaf olarak ticaret yapabilecektir.

Kaynakça

Karabağ tarihi
Azerbaycan tarihi
Dağıstan tarihi
Ermenistan tarihi
Gürcistan tarihi
İran antlaşmaları
Rusya antlaşmaları
Barış antlaşmaları

Gülistan Antlaşması


Ivy ist das Debütalbum der deutschen Popsängerin Ivy Quainoo. Es erschien am 2. März 2012.

Entstehungsgeschichte
Nachdem Ivy Quainoo am 10. Februar 2012 die Finalshow von The Voice of Germany gewann, wurde bereits am 17. Februar 2012 ihre erste Single Do You Like What You See veröffentlicht. Diese erreichte Platz 2 der Single-Charts in Deutschland. Der Titel wurde von Djorkaeff (Budde Music/MPMV), Beatzarre (Aquarium Songs/BMG) und Sylvia Gordon (Downtown Music) während eines Songwriting-Camps im November 2010 in New York City geschrieben. Budde Music ist außerdem an den Liedern Walk Man und You Can't Put a Price on Love beteiligt. Ivy Quainoo wirkte an der Entstehung ihres Albums aktiv mit. So wurde sie unter anderem in die Songauswahl einbezogen. Sämtliche Lieder entstanden unter Zuhilfenahme von Songwritern und Musikproduzenten in relativ kurzer Zeit nach dem Gewinn der Casting-Show. Als Gäste sind Boss Burns und Hoss Power von The BossHoss, die Coaches von Quainoo bei The Voice of Germany, beim Lied I Say a Little Prayer (im Original von Dionne Warwick) vertreten, welches diese selbst auf ihrem Album Rodeo Radio bereits gecovert hatten. Zudem wurde der Finaltitel Shake It Out in der Liveversion zusammen mit der Urheberin Florence + the Machine dem Album beigefügt.

Zum Teil befinden sich Coverversionen auf dem Album. Neben den bereits genannten handelt es sich dabei um Shark in the Water von VV Brown, Soul Suckers von Amos Lee und You Can't Put a Price on Love von The Knack.

Das Album erschien am 2. März 2012 über das Label von The Voice of Germany im Vertrieb von Universal Music. Direkt nach Erscheinen erreichte das Album Platz 1 der iTunes-Charts.

Am 7. Juni erschien die zweite Singleauskopplung You Got Me als Remixes-Version und das dazugehörige Musikvideo. Das Album und die erste Single Do You Like What You See wurde mit Gold-Status ausgezeichnet. Am 16. November erschien eine Gold Edition auf dem drei neue Songs enthalten waren.

Musikstil
Musikalisch ist das Album sowohl im Soul- als auch im Pop-Genre angesiedelt und lebt vor allem von Quainoos charakteristischem Soulgesang.

Titelliste
 Do You Like What You See – 4:02
 Shark in the Water – 3:00
 Break Away – 4:39
 Walk Man – 3:10
 You Got Me – 3:02
 I Say a Little Prayer (mit The BossHoss) – 3:08
 Whatever You Do – 2:43
 Glass Houses – 3:13
 You Can't Put a Price on Love – 3:00
 Richest Girl – 3:51
 Castles – 3:24
 Pure – 3:07
 Soul Suckers – 2:49
 Shake It Out (live) (feat. Florence + the Machine) – 3:11

Die Deluxe Edition enthält zusätzlich eine Video-DVD mit folgenden Titeln:
 Do You Like What You See (Musik Video)
 Making of Musik Video
 Die Highlights von Ivy

Gold Edition:
 Men Do What They Can – 3:30
 Who You Are (feat. Stanfour) – 3:50
 Not a Lady (Hotelroom Demo) – 1:46
 You Got Me (Musik Video)
 ZDF Bauhaus - Live in Concert

Singleauskopplungen

Rezeption

Rezensionen
Musikalisch ist das Album sowohl im Soul- als auch im Pop-Genre angesiedelt und lebt vor allem von Quainoos charakteristischem Soulgesang. Stern TV sagt, die Künstlerin gelte als "neue Soul-Stimme Deutschlands" und das Album sei "auf die Sängerin zugeschnitten und daher authentisch". Das Magazin lobte zudem das Show-Konzept.

Charts und Chartplatzierungen
Ivy erreichte in Deutschland Rang fünf der Albumcharts und konnte sich fünf Wochen in den Top 10 sowie 23 Wochen in den Charts platzieren. In Österreich erreichte das Album in 15 Chartwochen mit Rang elf seine höchste Chartnotierung. In der Schweizer Hitparade erreichte das Album Rang zehn und platzierte sich eine Woche in den Top 10 sowie neun Wochen in den Charts. Für Quainoo ist es der erste Album-Charterfolg. Bis heute konnte sich in allen drei Ländern kein Album höher und länger von Quainoo in den Albumcharts platzieren, in Österreich und der Schweiz ist es ihr einziger Charterfolg in den Albumcharts. 2012 platzierte sich das Album auf Rang 41 der deutschen Album-Jahrescharts sowie auf Rang vier der deutschen Newcomer-Jahrescharts.

Auszeichnungen für Musikverkäufe
Das Album erhielt noch im Jahr seiner Veröffentlichung eine Goldene Schallplatte für 100.000 verkaufter Einheiten in Deutschland. Es handelt sich um die einzige Albumzertifizierung in Quainoos Karriere, womit es sich um das kommerziell erfolgreichste Album von ihr handelt.

Einzelnachweise

Album 2012
Album (Pop)

Ivy (Album)


Uma monorroda é um veículo de lagarta únida de uma só roda semelhante a um monociclo.

Monorrodas à manivela e acionadas por pedal foram patenteadas e construídas no final do século XIX; a maioria das monorrodas construídas no século XX eram motorizadas. Alguns construtores modernos se referem a esses veículos como monociclos, embora esse termo também seja usado às vezes para descrever monociclos motorizados.

O recorde mundial de velocidade para uma monorroda motorizada é 98 464 km/h.

Estabilidade
Semelhante às bicicletas, as monorrodas são estáveis na direção da viagem, mas têm estabilidade horizontal limitada. Isso contrasta com os monociclos que são instáveis em ambas as direções. Monorrodas também foram observadas por terem uma velocidade mais baixa, necessária para a estabilidade quando comparados aos monociclos.

Uma monorroda permanece na posição vertical devido aos efeitos giroscópicos, mas sua falta de estabilidade a torna altamente dependente do impulso para frente e do equilíbrio do piloto, que deve manter a estabilidade enquanto dirige. Ao longo da história da monorroda, vários aprimoramentos de estabilidade foram tentados, como suportes de escoramento (Green & Dyer, 1869), patins e hélices (Monorroda Acionada por Hélice de D'Harlingue, 1914), bem como giroscópios, aletas e lemes (a Monorroda V8 McLean, 2003). Muitos ciclistas optam por controlar a estabilidade quando estão parados colocando os pés no chão, semelhante a bicicletas e motocicletas.

Variantes e veículos relacionados
Tem havido muitas propostas de variantes ou usos, como uma monorroda puxada por cavalos ou um tanque monorroda.

Uma monorroda elétrica chamada Dynasphere foi testada em 1932 no Reino Unido.

Em 1971, um inventor americano chamado Kerry McLean construiu seu primeiro monociclo (também conhecido como monorroda). Em 2000, ele construiu uma versão maior, o Foguete Roadster McLean movido por um motor Buick V-8, que posteriormente bateu em 2001, durante o teste inicial. McLean sobreviveu e construiu mais de 25 variações diferentes de sua versão do monociclo, desde modelos movidos a pedal, modelos 5cv, até modelos movidos a V8. Em 2010, a Nokia usou dois monociclos de McLean em seus comerciais promovendo o novo smartphone Nokia SatNav.

Uma variante chamada roda RIOT foi apresentada no Burning Man em 2003. Envolve os passageiros sentados na frente do volante e sendo equilibrados por um contrapeso pesado dentro do volante. Em vez do típico anel de acionamento, este veículo é alimentado por uma roda dentada presa aos raios.

Uma empresa na Holanda começou a receber pedidos personalizados para uma variante de monociclo chamada Wheelsurf em 2007.

Um veículo relacionado é a dirroda ou o diciclo, no qual o piloto é suspenso entre ou dentro de um par de rodas grandes colocadas lado a lado. Um exemplo disso seria o personagem Axel da série de videogames Twisted Metal publicada pela Sony.

Veja também

 Kugelpanzer - blindado monorroda

Ligações externas

 Vídeo do recorde mundial de velocidade do Guinness
 Página Scrapheap Challenge do Channel 4 no Monowheel
 Monovelo, o Monowheel dos Jogos Olímpicos de Pequim 2008
 "Speedy New Motor-Hoop surpreende italianos", Popular Science, dezembro de 1924, página 40, digitalizado pelo Google Books
 "Amazing New Motor-Driven Hoop May Be Car of the Future", Popular Science, maio de 1932, capa e página 63, digitalizada pelo Google Books
 "War Tank on One Wheel, Operated by One Man", Popular Science, novembro de 1933, capa e página 47, digitalizada pelo Google Books
 Ciclo Mundial: Ciclo Círculo
 Laboratório de Impacto: História da Invenção Mais Louca do Mundo - A Monoroda
 página monowheel de Douglas Self

Tipos de biclicletas

Monorroda


Gustav Ehrhart (* 21. Dezember 1894 in Ludwigshafen am Rhein; † 11. Dezember 1971 in Mainz) war ein deutscher Chemiker. Zusammen mit Max Bockmühl synthetisierte er als Erster das opioide Analgetikum Methadon.

Werdegang
Ehrhart studierte in Heidelberg Chemie mit dem Schwerpunkt Organische Chemie. Sein Studium wurde durch den Ersten Weltkrieg unterbrochen, an dem er als Artillerie-Offizier teilnahm. Nach Kriegsende nahm er das Studium wieder auf und wurde 1922 zum Dr. phil. promoviert. Einer seiner Professoren war Theodor Curtius. Für seine Dissertation erhielt Ehrhart den Victor-Meyer-Preis. 1923 ging er zur Farbwerke Hoechst AG. Zwei Jahre später wurde er Stellvertreter von Max Bockmühl, der Leiter des pharmazeutisch-wissenschaftlichen Labors des Unternehmens war. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde er 1949 als Nachfolger von Bockmühl Leiter der gesamten Pharmaforschung der Hoechst AG. 1951 wurde er stellvertretendes Mitglied des Vorstandes und zwei Jahre später ordentliches Vorstandsmitglied der Hoechst AG. Auch während seiner Zeit im Vorstand der Hoechst AG und nach seinem Ausscheiden 1961 hatte Ehrhart ein Laboratorium, das er persönlich betreute.

Ehrungen
Ehrhart war Ehrendoktor der Universitäten Graz Mainz, Frankfurt, Stuttgart und Gießen. 1952 wurde Ehrhart die Adolf-von-Baeyer-Denkmünze überreicht und 1970 wurde ihm das Große Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland verliehen.

Werk
Der Arbeitsschwerpunkt von Ehrhart war die Entwicklung neuer Analgetika (Schmerzmittel). Herausragend ist dabei die Entwicklung von Methadon, das Ehrhart zusammen mit seinem Chef Bockmühl 1939 erstmals synthetisierte.
Im Winter 1937/38 begannen Ehrhart und Bockmühl mit der Synthese von über 300 Verbindungen, die als zentrales Strukturelement Diphenylmethan haben. Ende 1939 erhielten sie die Verbindung (±)-6-Dimethylamino-4,4-diphenylheptan-3-on die den Entwicklungscode VA 10820 erhielt. In ersten Tierversuchen stellten Ehrhart und Bockmühl fest, dass VA 10820 eine fünf- bis zehnfach stärkere analgetische Wirkung als Pethidin hat. VA 10820 erhielt dann Mitte 1941 den generischen Namen Amidon. Ein Patent meldeten Bockmühl und Ehrhart bereits am 11. September 1938 für die gesamte Stoffklasse an. Durch die Wirren des Zweiten Weltkriegs wurde Amidon nicht weiter klinisch getestet. Im Rahmen der Patent- und Vorschriftenenteignung der I.G. Farben kam VA 10820 in die Vereinigten Staaten. 1947 erhielt VA 10820 den Freinamen Methadon bzw. in den USA Methadone. Im gleichen Jahr erfolgte von Eli Lilly die Markteinführung unter dem Markennamen Dolophine. Im Januar 1949 konnte die nach der Auflösung der I.G. Farben neu gegründete Hoechst AG mit dem Forschungsleiter Ehrhart Methadon unter dem Markennamen Polamidon als stark wirkendes Schmerzmittel selbst auf den Markt bringen.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 mit Heinrich Ruschig (Hrsg.): Arzneimittel. Entwicklung, Wirkung, Darstellung, 2 Bände, Verlag Chemie, Weinheim 1968;
 H. Alpermann, G. Ehrhart: Arzneimittel: Entwicklung, Wirkung, Darstellung. Band 1, Verlag	Chemie, 1973, ISBN 3-527-25375-0.
 E. Bäumler, G. Ehrhart, V. Muthesius: Ein Jahrhundert Chemie. Econ Verlag, 1963.

Weiterführende Literatur
 E. Lindner: Zum 75. Geburtstag von Professor Dr. Gustav Ehrhart. In: Arzneimittel-Forschung. Band 19, Nummer 12, Dezember 1969, S. 2030, . PMID 4908264.

Weblinks
 G. Ehrhart: Some New Analgesics and Antispasmodics. Büro der Vereinten Nationen für Drogen- und Verbrechensbekämpfung (UNODC)
 Gustav Ehrhart im Mainzer Professorenkatalog

Einzelnachweise

Person (I.G. Farben)
Chemiker (20. Jahrhundert)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Ehrendoktor der Universität Graz
Ehrendoktor der Johannes Gutenberg-Universität Mainz
Ehrendoktor der Goethe-Universität Frankfurt am Main
Ehrendoktor der Universität Stuttgart
Ehrendoktor der Justus-Liebig-Universität Gießen
Deutscher
Geboren 1894
Gestorben 1971
Mann
Entwickler eines Medikaments

Gustav Ehrhart


(7215) Gerhard es un asteroide que forma parte del cinturón exterior de asteroides y fue descubierto el 16 de marzo de 1977 por Hans-Emil Schuster desde el Observatorio de La Silla, Chile.

Designación y nombre
Gerhard fue designado inicialmente como .
Más tarde, en 1996, se nombró en honor de Gerhard Bachmann (1931-1996), administrador principal del ESO de 1972 a 1996.

Características orbitales
Gerhard orbita a una distancia media de 3,209 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 3,239 ua y acercarse hasta 3,178 ua. Su excentricidad es 0,009524 y la inclinación orbital 20,71 grados. Emplea 2100 días en completar una órbita alrededor del Sol. El movimiento de Gerhard sobre el fondo estelar es de 0,1715 grados por día.

Características físicas
La magnitud absoluta de Gerhard es 11,8.

Véase también
 Lista de asteroides del (7201) al (7300)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón exterior de asteroides
Objetos astronómicos descubiertos por Hans-Emil Schuster
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de La Silla
Objetos astronómicos descubiertos en 1977
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(7215) Gerhard


În România, există mai multe biserici de lemn amplasate în localități cu numele Târnăvița:
Biserica de lemn din Târnăvița, Arad
Biserica de lemn din Târnăvița, Hunedoara

Biserica de lemn din Târnăvița


Maritana es una grand opéra en tres actos con música de William Vincent Wallace y libreto de Edward Fitzball (1792–1873). La ópera se basa en la obra teatral Don César de Bazan de  y  (1806–1865), que era también la fuente material para la opéra comique de Jules Massenet Don César de Bazan. (El personaje de Don César de Bazan había aparecido por vez primera en la obra de Victor Hugo titulada Ruy Blas.) Se estrenó en el Theatre Royal, Drury Lane el 15 de noviembre de 1845, dirigida por Julius Benedict.

La primera de las seis óperas de Wallace, la obra es citada a menudo como una inspiración para un truco de la trama en la ópera cómica de Gilbert and Sullivan The Yeomen of the Guard en la que un hombre se casa con una mujer mientras espera en la cárcel a ser ejecutada, se escapa y, mientras está disfrazado, la pareja se enamora.

Personajes

Notas y referencias

Enlaces externos

 Libreto de Maritana

 1871 Crítica en el New York Times

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de William Vincent Wallace
Óperas de 1845
Óperas en inglés
Óperas estrenadas en Londres
Óperas ambientadas en España

Maritana


A estación violenta (en castellano, La estación violenta) es una novela escrita en gallego por Manuel Jabois y publicada por Edicións Morgante en 2008.

Trama
La obra está protagonizada por tres personajes (el narrador, David y Claudia), compañeros de facultad en la Universidad de Santiago de Compostela. Los tres proceden de familias burguesas, pero ni tuvieron especial interés en terminar la carrera, ni tienen especial interés en conseguir un trabajo. Los tres tienen una buena formación cultural, y conversan tanto de cine o literatura como de teología y mitología. Tras años sin verse vuelven a encontrarse, y a retomar vivencias comunes.

David y Claudia están casados, pero no mantienen una relación de matrimonio. Ella es adicta a la heroína y tiene trastornos psicológicos, y él cuida de ella. Vivieron un tiempo en París y en Italia, y regresaron a Santiago por el mal estado de salud de ella. Visto que le queda poco de vida, David intenta que Claudia tenga una existencia digna y feliz. Consigue una casa en la costa, en Sangenjo. Allí, junto con Daniela, la hermana de David de diecisiete años, recuerdan amores y vivencias, proyectos futuros vigentes e inalcanzables.

Narración
La obra se cuenta en primera persona, y cuenta con bastantes diálogos.

Enlaces externos
Ficha del libro en www.culturagalega.org (en gallego)

Novelas en gallego

A estación violenta


Greater Sudbury er en by i Ontario, Canada. Den ligger lidt nord for Lake Huron. Det er den største by i den administrative og geografiske region som benævnes Northern Ontario, der udgør omkring 80% af provinsens areal. Med en befolkning på 161.531 er Greater Sudbury samtidigt den femte første største by i Canada. Landarealet er under 4.000 km². Byen fungerer efter en fusion i 2001 som en enhedslig myndighed. Den ligger som en enklave omkranset på alle sider af Sudbury District, der har over 20.000 indbyggere på et landareal på over 40.000 km². Byen er navngivet efter Sudbury, Suffolk i England.

Historie
Den første bosættelse i det, der i dag er Sudbury, blev oprettet af franske Jesu soldater, som oprettede en station, hvor de ville drive virksomhed fra. I 1883 blev der fundet nikkel- og kobbermalm, hvilket gjorde, at europæerne kom til byen for at udvinde ressourcerne. Det medførte en kraftig stigning i befolkningstallet. Med tiden blev mineindustrien den primære industri i området, som før var domineret af tømmerindustri. I det meste af det 20. århundrede var Sudburys økonomi domineret af mineindustrien.

Byer i Ontario

Greater Sudbury


An Pterostylis sargentii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cecil Rollo Payton Andrews. An Pterostylis sargentii in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Pterostylis

Pterostylis sargentii


Events from the year 1795 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada — 1st
Parliament of Upper Canada — 1st

Governors
Governor of the Canadas: Guy Carleton, 1st Baron Dorchester
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Wentworth
Commodore-Governor of Newfoundland: John Elliot
Governor of St. John's Island: Edmund Fanning
Governor of Upper Canada: John Graves Simcoe

Events

 1790s – British create protective tariffs to encourage timber production for Navy after Napoléon Bonaparte cuts off Baltic supply of tall trees and hardwood. First in New Brunswick then in Lower and Upper Canada. Montreal merchants expand transport to handle trade.
 A road Act is passed, in Lower Canada, though opposed by country people, who fear a return of the Statue labor of Governor Haldimand's time.

Births
 September 5: Étienne-Paschal Taché, doctor, politician, and deputy adjutant-general of the militia (died 1865)
 September 30: François Norbert Blanchet, missionary (died 1883)

Deaths
 May 18: Robert Rogers, army officer and author (born 1731)

References

Canada
95

1795 in Canada


Den Øverste Folkeforsamling (koreansk: 최고 인민 회의) er den højeste beslutningstagende og lovgivende forsamling i Nordkorea. Det består af ét kammer og har 687 medlemmer, der vælges for fem år ad gangen.

Den nordkoreanske grundlov anerkender Koreas Arbejderparti Som landets ledende parti, og dette partis leder, Kim Jong-un, er landets formelle leder i en formel koalition med de to øvrige, tilladte partier, Koreas Socialdemokratiske Parti og Det Chondoistiske Chonguparti.

Skønt Den øverste folkeforsamling formelt set er beslutningstagende og lovgivende, overlades dette i praksis ofte til forsamlingens Præsidium.

Parlamenter
Nordkoreansk politik

Den Øverste Folkeforsamling


البكاي بن مبارك بن المصطفى الهبيل (مولد 1907 بركان، وفاة 12 أبريل 1961 بالرباط) سياسي مغربي وأول رئيس حكومة في المغرب بعد الاستقلال حيث عين من طرف العاهل آنذاك محمد الخامس 1955 في هذا المنصب حتى 15 أبريل 1958.

مسيرته

ولد في المجال الذي تسيطر عليه اتحادية قبائل بني يزناسن بالجهة الشرقية بالمغرب الأقصى. جده الأعلى القائد بلنوار. والده القائد امبارك الهبيل من تغاسروت ببني عتيق ووالدته طامو تنحدر من فرقة أولاد بن العادل من قبيلة أولاد الصغير عرب تريفة. لم تكن أمه تنجب أطفالا لفترة فلجأت إلى ضريح سيدي علي البكاي في أجدير بني منقوش. وعندما وضعت طفلها الأول والوحيد أسمته على اسم هذا الولي. لما توفي والده وهو صغير ترعرع مع والدته طامو وسط أخواله فدخلا مدرسة ابتدائية فرنسية وكان يعد من أبناء الأعيان. إلتحق بالمدرسة العسكرية بمكناس، فتخرج منها برتبة ملازم. شارك في الحرب العالمية الثانية في صفوف الجيش الفرنسي، فأصيب في ساقه وتعرض للأسر ونقل على إثرها إلى ألمانيا، تسببت الإصابة في بتر أحد رجليه. تم ترحيله إلى المغرب في إطار اتفاقية تبادل الأسرى.

لما تعافى من جروحه واستحالت عودته للجيش رجع إلى مسقط رأسه وعين قائدا على قبيلة بني ادرار وأولاد زعيم، تميز بتعففه عن أموال القبيلة في هذه القيادة.

وإلى جانب إدارته لقيادة بني درار كان عضوا في القيادة العسكرية الإقليمية الوجدية. كما انتخبه قدماء المحاربين رئيسا عليهم للدفاع عن حقوقهم.

تولى البكاي لهبيل شؤون باشوية صفرو منذ سنة 1945م إلى غاية سنة 1953 عقب نفي السلطان محمد الخامس إلى مدغشقر. حيث استغل رخصته في شهر يوليو 1953 ، فسافر إلى فرنسا ومكث هناك إلى أن وقعت أحداث 20 أغسطس، فأرسل أربع برقيات لمختلف  المراجع باستقالته من باشوية صفرو. عاد البكاي لهبيل إلى المغرب اواخر يوليو 1955م فحل ضيفا على حزب الاستقلال، وبعد شهر تقريبا عين عضوا في مجلس حفظة العرش جنبا إلى الفاطمي بن سليمان والطاهر اعسو وهو مجلس انشأ اتباعا لتعليمات مفاوضات إيكس ليبان.

بعد عودة الملك من المنفى في نوفمبر 1955 تم تشكيل أول حكومة مغربية مستقلة والتي عين البكاي رئيسا لها بتعيين من الملك محمد الخامس يوم 7 ديسمبر 1955 وظلت صلاحيتها حتى 25 أكتوبر 1956. وتم تأسيس ثاني حكومة مغربية برئاسة البكاي بن مبارك لهبيل وبتعيين من الملك محمد الخامس للمرة الثانية يوم 26 أكتوبر 1956 وظلت صلاحيتها ممتدة حتى 16 أبريل 1958.

مراجع

مواليد 1907
مواليد 1325 هـ
مواليد في مدينة بركان
أشخاص من بركان (مدينة)
أشخاص من صفرو
أشخاص مغاربة في القرن 20
عسكريون مغاربة
عقداء مغاربة
سياسيون
سياسيو حزب الاستقلال
سياسيون مغاربة في القرن 20
مغاربة في القرن 20 حسب المهنة
رؤساء وزراء مغاربة
وزراء حكومة المغرب
وزراء داخلية المغرب
سياسيون مغاربة
وزراء عرب
وفيات 1380 هـ
وفيات 1961
وفيات في الرباط

البكاي بن مبارك الهبيل


György Komáromi, né le  à Szolnok en Hongrie, est un footballeur hongrois qui évolue au poste d'ailier droit à la Puskás Akadémia.

Biographie

En club
Né à Szolnok en Hongrie, György Komáromi commence le football au Rákóczifalva SE avant de poursuivre sa formation au Szolnoki MÁV FC où il démontre une grande efficacité face au but avec les différentes catégories d'âges alors qu'il est souvent surclassé. Il rejoint ensuite la Puskás Akadémia où il impressionne également par sa finition.

C'est avec ce club qu'il découvre le monde professionnel, jouant son premier match le , à 17 ans et 26 jours, lors d'une rencontre de coupe de Hongrie face au Paksi FC. Il entre en jeu à la place de  et son équipe s'impose par trois buts à un.

Le , il fait ses débuts dans les compétitions européennes, lors du 1 tour de la Ligue Europa contre les suédois d'Hammarby IF (défaite 3-0).

Il inscrit son premier but dans le championnat de Hongrie le , lors de la réception de l'Újpest FC, permettant à son équipe de l'emporter 3-2. Il inscrit un total de quatre buts en championnat cette saison là.

Le , Komáromi prolonge son contrat avec la Puskás Akadémia jusqu'en juin 2023.

En sélection
Avec l'équipe de Hongrie des moins de 17 ans, Komáromi inscrit son premier but contre la Lituanie le 3 octobre 2018 (victoire 3-0 des hongrois). Avec cette sélection il participe au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2019. Lors de cette compétition organisée en Irlande, il joue cinq matchs dont deux comme titulaire. Il se fait remarquer contre la Russie en provoquant un penalty en faveur de son équipe puis en délivrant une passe décisive, contribuant à la victoire des siens (2-3). Il marque également un but contre la Belgique lors du match pour la cinquième place, où les jeunes hongrois s'imposent finalement aux tirs au but.

Il joue son premier match avec l'équipe de Hongrie espoirs le  contre Saint-Marin. Il entre en jeu et son équipe s'impose ce jour-là (0-4 score final).

Références

Liens externes

Footballeur hongrois
Joueur du Puskás Akadémia FC
Naissance en janvier 2002
Naissance à Szolnok

György Komáromi


Otok Saba je stjenoviti karipski otok u Američkim Djevičanskim otocima, smješten 5 km južno od zračne luke Cyril E. King na St. Thomasu i 4.2 km zapadno od Water Islanda. To je strmi, 60 metara visok otok s pješčanom plažom na sjevernoj strani. S Turtledov Cayom je povezan plitkim pješčanim sprudom. Otok Saba ima slana jezerca i na istočnoj i na zapadnoj strani, što je popularno mjesto za promatranje ptica, a na južnim obalama ima brojne stjenovite litice s morskim pticama. Osim za promatranje ptica, otok posjećuju ronioci. Osim koraljnih grebena, ovdašnje vode su dom brojnim olupinama brodova, kao što su Witshoal II, Witconcrete II, Grainton i Witservice IV.

Flora i fauna
Na otoku se nalaze najveće kolonije morskih ptica u arhipelagu s više od 30 000 crnoleđih čigri Ostale vrste morskih ptica su čigre Onychoprion anaethetus, Thalasseus sandvicensis, Thalasseus maximus i Sterna dougallii, Anous stolidus, te astečki galebovi, kao i Phaethon aethereus i Phaethon lepturus. BirdLife International je otok prepoznao kao važno područje za ptice (IBA).

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Saba (Američki Djevičanski otoci)


Sukkertoppen () er et forbjerg af granit ved indsejlingen til Rio de Janeiro. Det har en højde på 396 moh.

Referencer

Rio de Janeiro
Bjerge i Sydamerika

Sukkertoppen (Rio de Janeiro)


لُورَان فُورْنِيِيه  (14 سبتمبر 1964 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الوسط وحاليا مدرب من دون نادي .

المسيرة الرياضية
نشأ فورنييه في نادي ليون حيث لعب أول مباراة رسمية في بطولة دوري الدرجة الأولى في 8 نوفمبر 1980 عندما كان يبلغ من العمر 16 سنة 1 شهر 26 يوم . بعد مرور 8 سنوات انتقل إلى الغريم التقليدي نادي سانت إتيان ثم انتقل إلى نادي مرسيليا سنة 1990 . ساهم في فوز الفريق ببطولة دوري الدرجة الأولى والتأهل إلى المباراة النهائية لبطولة دوري أبطال أوروبا سنة 1991 . في نهاية ذلك الموسم انتقل إلى نادي باريس سان جيرمان وبعدها أصبح أحد أفضل لاعبي النادي في تاريخه . ساهم في فوز الفريق ببطولة دوري الدرجة الأولى سنة 1994 وبطولة كأس أبطال الكؤوس الأوروبي سنة 1996 والوصافة في نفس البطولة سنة 1997 . كما حقق بطولة كأس فرنسا مرتين 1993 و1998 وبطولة كأس الدوري الفرنسي سنة 1998 . أثناء ارتباطه بنادي باريس سان جيرمان انتقل إلى نادي بوردو بالإعارة لمدة موسم واحد 1994-1995 . في سنة 1998 انتقل إلى نادي باستيا وبعد مرور عدة أشهر أعلن اعتزاله كلاعب وتحوله لمهنة التدريب في نفس النادي ولكنه لم يستطع تحقيق النجاح .

انتقل لتدريب فريق فوتشيروليس للناشئين ثم انتقل ليقود فريق صغير وهو باسي سور يور حتى سنة 2003 عندما قبل بتدريب فريق رديف باريس سان جيرمان . في 9 فبراير 2005 تم تعيينه مدربا لفريق باريس سان جيرمان الأول بعدما تمت إقالة البوسني وحيد خليلوفيتش واستطاع تحسين نتائج الفريق حتى نهاية الموسم . في الموسم التالي وعلى الرغم من احتلال فريق باريس سان جيرمان المركز الثالث بفارق نقطة واحدة عن صاحب المركز الثاني في ديسمبر 2005 إلا أن رئيس النادي بيير بلاياو قرر تعيين غاي لاكومب مكان فورنييه بسبب تواضع النتائج مع الأخير . في 4 أكتوبر 2007 تم تعيين فورنييه مدربا لفريق الدرجة الوطنية نيم مكان ريجيس برووارد . ويمتد عقد فورنييه حتى نهاية الموسم وإذا استطاع الصعود إلى الدرجة الثانية سيتم تمديد العقد لموسمين آخرين . في 3 ديسمبر 2007 قدم استقالته من تدريب الفريق بسبب سوء نتائج الفريق حيث عندما استلم منصبه كان فريق نيم يبتعد بفارق 5 نقاط عن المتصدر وعند رحيله أصبح الفارق 12 نقطة .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو باستيا
لاعبو بوردو
لاعبو سانت إتيان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نادي باسي فالي أور
مدربو الدوري الفرنسي
مدربو باريس سان جيرمان
مدربو باستيا
مدربو ستراسبورغ
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي أوكسير
مدربو نادي كريتيل
مدربو نيم أولمبيك
مواليد 1964
مواليد في ليون

لوران فورنييه


Taisuke Akiyoshi (født 18. april 1989) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fagiano Okayama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taisuke Akiyoshi


Işın kılıcı, Yıldız Savaşları filmlerindeki Jediların ve Sith'lerin temel silahıdır.

Temel olarak, kılıcı bir arada tutan dış iskelet, enerji sağlayan bir batarya, Kyber adında kristal ve ışını odaklayan bir lensten oluşur

Işın kılıçları saf enerjiden oluşmakta ve temas ettikleri katı maddelerin neredeyse hepsini kesebilmektedir. 7 farklı kullanım tekniği ve değişik renkleri bulunur. Renklerin anlamları vardır ve Jediların karakterlerini simgeler. Jedi savaşçıları kendi ışın kılıçlarını kendileri yapmaktadır.

Darth Revan ve Mace Windu mor ışın kılıcı; Yoda, Qui-Gon Jinn, Luke Skywalker yeşil ışın kılıcı ve Jedi'ların çoğunluğu ise mavi ışın kılıcı kullanmaktadır. Genelde Sith Lordları Illum gezegeninden gelen mor-eflatun kılıç kullanırlardı ama sonra cumhuriyet ve jedi ların yükselmesi ile kristal bulamayıp parlak kırmızı stydyuyentetik kristal kullanmaya başladılar ve sonradan bu renk usta öğrenci arasında bir gelenek oldu.

George Lucas, film için asaletin ve kahramanlığın simgesi olan bir silah tasarlamalıydı. Birden aklına şövalyelerin kullandığı kılıçlar geldi ve ışın kılıcını tasarlayıp filmde kullandı. Bundan dolayı Jedi'ların diğer adı Jedi Şövalyesidir.

Işın kılıcının tipine göre farklılık gösterir. Kylo Ren 'in kılıcı crosssaber, Darth Maul ve Savage Opress'in çift yönlü, Kont Dooku(Darth Tyranus) ve Asajj Ventress'in ışın kılıçlarıı ise eğri kabzalıdır.

Bütün bunların dışında Dark Saber vardır bu da Mandalore olan Tarre Visla tarafından Jedilerdan eğitim aldığı sırada oluşturulmuş bir ışın kılıcıdır daha doğrusu Dark Saber'dır, Dark Saber Mandalore'larca sadece Mandalore liderin elinde bulunması gereken bir kılıç olarak inanılır. Tasarımı diğer ışın kılıçlarından farklıdır, kılıcın rengi siyahtır, tutma yeri ve ışın çıkan kısmı gerçek kılıca çok benzer.

Notlar
 1 Işın kılıcı bileşenleri için bkz: KOTOR 2  bilgisayar oyunu

Yıldız Savaşları
Kurgusal kılıçlar
Jedi
Sith
Kurgusal savaş sanatları

Işın kılıcı


පීලික්ස් ආර් ද සොයිසා  (ඉංග්‍රීසි: Felix R de Zoysa) යනු  ස්ටැපfර්ඞ් මෝටරරථ ආයතනය, ස්ටැපfර්ඞ් ජාත්‍යන්තර පාසැල හා ඇට්ලස් හෝල්හි ආදි කර්තෘ හා ආරම්භක සභාපති  වරයායි.

ජීවන සටහන්

පීලික්ස් ආර් ද සොයිසා   කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  පීලික්ස් ආර් ද සොයිසාගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු වෙළඳ ව්‍යාපාර නියමුවන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

පීලික්ස් ආර් ද සොයිසා


إبراهيم الزدجالي (20 يوليو 1969 -)، ممثل عماني.

حياته ومشواره المهني
دخل المجال الفني منتصف الثمانيات من خلال مشاركته في دبلجة الرسوم المتحركة والبرامج التربوية، سافر إلى مصر للدراسة في «المعهد العالي للفنون المسرحية» وتخرج عام 1993، عمل مخرجاً في بدايته في تلفزيون سلطنة عمان وقدم برنامجاً بعنوان «قهوة الصباح»، لكنه استقر في نهاية المطاف على مهنة التمثيل، انطلاقته كانت في الدراما العمانية، انتقل بعدها لدولة الكويت للمشاركة في أول عمل بعنون زهور وجدران عام 1997 ، كانت نقطة التحول في مسيرته عند مشاركته في مسلسل «ألوان من الحب والعذاب» عام 2002

حياته الأسرية
متزوج من عمانية ولديه ثلاثة أبناء حلا وسعود وفيصل

أعماله

المسلسلات

في المسرح

في تقديم البرامج

أوبريتات

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون عمانيون
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969

إبراهيم الزدجالي


2 වන සහස්‍රවර්ෂය () යනු Anno Domini හෝ Common Era ක්‍රමය යටතේ වසර 1001 සිට වසර 2000 දක්වා දිවෙන කාලය වේ (11 වන සිට 20 වන දක්වා සියවස්; තාරකාවිද්‍යාවේ දී: JD  – ).

සියවස් සහ දශක

සටහන්

මූලාශ්‍ර

සහස්‍රවර්ෂ

2 වන සහස්‍රවර්ෂය


USS Hancock (AP-3) foi um navio de transporte da Marinha dos Estados Unidos. Adquirido pela Marinha em 1902, ele participou da Primeira Guerra Mundial e de vários empreendimentos militares e diplomáticos dos EUA antes disso.

Hancock, o terceiro navio da Marinha dos EUA a levar o nome, foi construído em 1879 por J. Elder & Co., Glasgow, Escócia. Anteriormente Arizona, ele foi comprado pelo Departamento de Guerra durante a Guerra Hispano-Americana e transferido para a Marinha em 8 de novembro de 1902. Ele foi comissionado em 20 de novembro de 1902, sob o comando do tenente comandante F. W. Coffin.

Navios de 1879
Navios construídos no rio Clyde

USS Hancock (AP-3)


Das Haus Blasiistraße 23 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich westlich der Sankt-Blasii-Kirche in der Quedlinburger Altstadt. Nördlich grenzt das Grundstück Blasiistraße 24 an. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Pfarrhaus eingetragen.

Architektur und Geschichte
Das Haus entstand im Jahr 1911 als Pfarrhaus der benachbarten Sankt-Blasii-Kirche. Das in massiver Bauweise errichtete Gebäude ist in Formen eines klassizierend-edlen Jugendstils gestaltet. Besonders prägend für den verputzten Bau ist der in Form einer Loggia ausgestaltete Eingangsbereich des Hauses.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 86.

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Erbaut in den 1910er Jahren
Blasiistraße (Quedlinburg)
Pfarrhaus in Quedlinburg

Blasiistraße 23 (Quedlinburg)