شبح الأوبرا   هي رواية فرنسية من تأليف غاستون ليرو. وكانت بالأساس مسلسل قصصي نشرت في مجلة "Le Gaulois" من 23 سبتمير 1909 وحتى 8 يناير 1910. لم تنل الاهتمام في البداية إلا أنها اعتبرت من روائع الأدب الفرنسي في القرن العشرين. وتمت ترجمة الرواية إلى الإنكليزية في عام 1911. وتم إنتاجها سينمائيا في عامي 1925 وبنسخة جديدة عام 2004. كما أنتج أندرو لويد ويبر مسرحية موسيقية معتمدا على القصة والتي تعتبر من أنجح المسرحيات في برودواي ومن أقدم العروض التي ما زالت تعرض في تاريخ المسرح. وترجمت القصة إلى العربية بواسطة بولين فرانسيس وفدى بركة ونشرت في دار أكاديميا للنشر.

أحداث الرواية
تدور الرواية حول كريستين دابيه، وهي مغنية أوبرا شابة تحقق نجاحاً باهراً في أول ظهور لها في إحتفال ليلة التقاعد للمديرين القدامي في دار الأوبرا. يسمع غناءها صديق طفولة قديم يدعي راؤول ويتذكر حبه لها. وفي ذات الوقت، تنتشر شائعات أن دار الأوبرا في باريس يسكنها شبح (أو طيف) يُعرف نفسه من خلال أفعال حاقدة وخطابات يرسلها إلي المديرين. بعد مرور بعض الوقت علي الاحتفال، تقرر دار أوبرا باريس أن تقدم عرض فاوست الموسيقي، وتُسند الدور الرئيسي في العمل الفني للبريما دونا كارلوتا، ضد رغبات الشبح. أثناء الأداء، تفقد كارلوتا صوتها وتنهار الثريا الكبرى في قاعة الحضور.

يختطف الشبح كريستين ويقتادها إلى منزله في أقبية دار الأوبرا حيث يعرف نفسه لها باسم «إريك». يعتزم إريك أن يتحفظ علي كرستين في بيته لبضعة أيام، على أمل أنها قد تحبه. لكنها تتسبب في تغيير خططه عندما نزعت القناع عن وجهه، وهو ما أرعبهما الإثنين على حد سواء، فرأت وجه بلا الأنف أو شفتين، تغرق فيه عينين يشبه جمجمة جفت قبل قرون، وقد غطت بلحم ميت أصفر اللون. يقرر إريك أن يبقيها معه إلى الأبد، خوفاً من أنها قد لا تعود، ولكن عندما تطلب كريستين أن يطلق سراحها بعد أسبوعين، يوافق ولكن بشرط أن تلبس خاتمه وأن تكون مخلصة له.

تخبر كريستين صديقها راؤول أن إريك قد إختطفها على سطح دار الأوبرا. يعدها راؤول بأن يأخذها إلى مكان بعيد حيث لا يمكن أبدا لإريك أن يجدها. ويخبرها راؤول انه سوف ينفذ وعده لها في اليوم التالي، وتوافق كريستين علي ذلك. مع ذلك، تشعر بالشفقة تجاه إريك وتعتزم ألا تغادر قبل أن تغنى له أغنية للمرة الأخيرة. ينصرف الإثنين وهما لا يعلمان أن إريك قد إستمع لحديثهما، وأنه قد إعترته غيرة شديدة.

في الليلة التالية، يختطف إريك كريستين أثناء الإعداد لعرض فاوست ويحاول إجبارها على الزواج منه. ويصرح لها أنها إذا رفضت، سيقوم باستخدام المتفجرات (التي قام بزرعها في الأقبية) لتدمير دار الأوبرا بأكمله.ترفض كريستين، حتى تدرك أن إريك قد علم بمحاولة راؤول لإنقاذها وأنه قد حبس راؤول في غرفة تعذيب حارة (بالإضافة لشخص فارسي وهو أحد معارف راؤول القدامى، الذي كان سيقوم بمساعدته). توافق كريستين على الزواج من إريك لإنقاذهما ولإنقاذ الجمهور في دار الأوبرا فوق تلك الأٌقبية. يحاول إريك في البداية أن يغرق راؤول والفارسي، باستخدام الماء الذي كان قد أعده لاخماد المتفجرات. ولكن كريستين تتوسل إليه وتقدم له نفسها ك«عروس حية»، واعدة إياه ألا تقتل نفسها بعد أن تصبح عروسه، مثلما فكرت وحاولت أن تنفذ ذلك في وقت سابق في الرواية. يحرر إريك راؤول والفارسي من غرفة التعذيب في النهاية. عندما يختلي إريك بكريستين، يرفع قناعه لتقبيلها على جبينها، وتبادله هي الأخري قبلة. يكشف إريك انه لم يتلق قبلة أبداً في حياته (ولا حتى من أمه) كما أن أحدا لم يسمح له بتقبيله وتغلب عليه عواطفه. ينخرط إريك وكريستين في البكاء معاً، و«تختلط» دموعهما. ويعبر إريك لاحقا عن انه لم يشعر بذلك القرب من أي إنسان.

يسمح إريك لراؤول والفارسي بالفرار، ولكن ليس قبل أن يأخد من كريستين وعداً بأنها ستزوره في يوم وفاته، وتعيد له خاتمه الذهبي الذي أعطاه إياها. كما انه يأخد وعداً من الفارسي بأن يذهب بعد ذلك للصحيفة ويبلغ عن وفاته، إذ أنه سوف يموت قريبا، وأنه سوف يموت بسبب «الحب». بالفعل، ترجع كريستين لاحقاً إلى مخبأ إريك بعد وقت قليل وتدفنه في مكان لا يمكن العثور عليه (حسب طلبه) وتعيد له الخاتم الذهبي. بعد ذلك، تنشر صحيفة محلية إشعار بسيط ينوه بأن: «إريك قد مات».

شخصيات الرواية
 إريك: شخص مشوه، يعيش في مقبرة بنيت على أرض مسرح دار الأوبرا يقع في غرام كريستين. يعتقد مدراء الدار أنه شبح يسكن في المكان.
 كريستين دابيه: مغنية سوبرانو سويدية شابة.
 الفيكونت راؤول دي شاني: رفيق طفولة كريستين وهو أيضا يحبها.
 الفارسي: رجل غامض من ماضي إريك.
 الكونت فيليب دو شاني: أخو راؤول الأكبر.
 موشارمنت وريدشارد: مدراء المسرح.
 مدام غيري: خادمة إريك المخلصة.
 ميغ غيري: راقصة باليه ابنة مدام غيري.
 كارلوتا: مغنية الأوبرا الأولى المدللة.
 جوزيف باكيه: مسؤول تغيير الديكور.
 ديبيان وبولينيه: المدراء السابقون للمسرح.
 لا سوريليه: راقصة الباليه الرئيسية.
 جمس الصغيرة: صديقة ميغ وراقصة باليه.
 ريمي: مساعدة المدير.
 ميرسييه: المدير بالوكالة.
 غابرييل: مسؤول الفرقة الغنائية الموسوس.
 السيدة البارونة دو كاستييوه باريزاك" - ميغ البالغة.
 ميفرويد: ضابط الشرطة الذي يحقق في اختفاء كريستين.

انظر أيضًا
 غاستون ليرو
 الكرسي المسكون (رواية)

روابط خارجية

المراجع

روايات اقتبست في ألعاب فيديو
روايات تجري أحداثها في باريس
روايات تقع أحداثها في عقد 1880
روايات حولت إلى برامج إذاعية
روايات حولت إلى قصص مصورة
روايات رعب
روايات رعب فرنسية
روايات رومانسية
روايات رومانسية فرنسية
روايات عن موسيقى
روايات غموض
روايات غموض فرنسية
روايات فانتازيا 1909
روايات فانتازيا 1910
روايات فرنسية أنتجت سينمائيا
روايات فرنسية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات فرنسية حولت إلى مسرحيات
روايات فرنسية في 1909
روايات فرنسية في 1910
روايات قوطية فرنسية
روايات متلفزة
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
مسرح فرنسي

شبح الأوبرا (رواية)


Robuste Optimierung ist ein Gebiet der Optimierung in der Mathematik. Dabei geht es um Optimierungsprobleme, in denen nach Stabilität gegenüber Unsicherheit und/oder Variabilität in den Werten der Problemparameter gestrebt wird.

Geschichte

Die Ursprünge der Robusten Optimierung gehen zurück auf die Begründung der modernen Entscheidungstheorie in den 1950er Jahren. Dabei wurden Worst-Case-Analysen entwickelt, um mit hohen Unsicherheiten umgehen zu können. Robuste Optimierung wurde in den 70er Jahren zu einem eigenen Forschungsgebiet mit verschiedenen Entwicklungen in Gebieten wie Operations Research, Kontrolltheorie, Statistik, Wirtschaftswissenschaft u. a.

Beispiel

Gegeben sei das einfache lineare Optimierungsproblem

mit  als Untermenge von .

Die Bedingung  in den Nebenbedingungen macht dieses Problem zu einem 'robusten' Problem. Sie bedeutet, dass für jedes Paar  die Nebenbedingungen  für den 'schlimmsten' Fall von  gelten muss, also auch für das Paar , das den Wert von  für gegebene  maximiert.

Für den Fall, dass der Parameterraum  endlich ist und damit nur aus endlich vielen Elementen besteht, ist dieses Robuste Optimierungsproblem selber ein lineares Optimierungsproblem: Für jedes Paar  gibt es eine lineare Nebenbedingung .

Für den Fall, dass  nicht eine endliche Menge ist, ist dieses Problem ein lineares, semi-infinites Optimierungsproblem, also ein lineares Optimierungsproblem mit endlich vielen (zwei) Entscheidungsvariablen und unendlich vielen Nebenbedingungen.

Klassifizierung

Es gibt eine Reihe von Klassifizierungskriterien für Probleme bzw. Modelle der Robusten Optimierung. So ist z. B. eine Unterscheidung zwischen Problemen mit lokalen oder globalen Robustheitsmodellen möglich, oder auch zwischen stochastischen und nichtstochastischen Robustheitsmodellen. Moderne Verfahren der Robusten Optimierung sind vor allem auf nichtstochastischen Robustheitsmodellen aufgebaut, die sich am schlimmsten (Worst-Case-)Fall orientieren.

Lokale Robustheit

Modelle mit lokaler Robustheit versuchen, den nominalen Wert eines Parameters gegen kleine Störeinflüsse zu schützen. Ein Modell dafür ist das Modell des Stabilitätsradius:

mit  als dem nominalen Wert des Parameters,  als eine Kugel mit Radius , die zentriert ist im Punkt , und  als die Menge an Werten von , die die für die Entscheidung  gegebenen Stabilitäts- bzw. Effizienzeigenschaften erfüllen.

Die Robustheit (bzw. der Stabilitätsradius) der Entscheidung  ist damit der Radius der größten Kugel, die zentriert ist im Punkt , von der alle Elemente die Stabilitätskriterien von  erfüllen.

Globale Robustheit

Gegeben sei das robuste Optimierungsproblem

wobei  die Menge aller möglichen Werte von  bezeichnet, die in Frage kommen.

Dies ist ein globales robustes Optimierungsproblem dahingehend, dass die robuste Nebenbedingung  alle möglichen Werte von  betrachtet.

Die Schwierigkeit bei solch einer globalen Nebenbedingung besteht darin, dass eine Situation auftreten kann, in der es kein  gibt, dass diese Nebenbedingung erfüllt. Selbst wenn solch ein  existiert, kann die Nebenbedingung selber zu konservativ sein. Sie kann dazu führen, dass die Lösung  nur zu einem kleinen Zielfunktionswert  führt, der jedoch nicht repräsentativ für andere Lösungen  steht. Es könnte zum Beispiel ein  geben, das die robuste Nebenbedingung nur ganz leicht verletzt, aber einen viel größeren Zielfunktionswert  erreicht. In diesen Fällen kann es notwendig sein, die robuste Nebenbedingung etwas aufzuweichen und/oder die Formulierung des Problems zu ändern.

Beispiel

Angenommen, das Ziel ist es, die Nebenbedingung  zu erfüllen, wobei  die Entscheidungsvariable bezeichnet und  einen Parameter mit den möglichen Werten . Gibt es kein , so dass , dann ist folgendes Maß für Robustheit plausibel:

wobei  ein angemessenes Maß für die "Größe" der Menge  darstellen soll. Ist beispielsweise  eine endliche Menge, dann kann  als die Kardinalität der Menge  betrachtet werden.

Die Robustheit der Entscheidung ist damit die Größe der größten Untermenge von , für die die Nebenbedingung  für jedes  in dieser Menge erfüllt ist. Die optimale Entscheidung ist damit diejenige mit dem größten Robustheitswert.

Dadurch entsteht das folgende robuste Optimierungsproblem:

Die beschriebene Bedeutung von Globaler Robustheit wird in der Praxis nicht oft verwendet, da die dadurch entstehenden robusten Optimierungsprobleme normalerweise (jedoch nicht immer) sehr schwer zu lösen sind.

Literatur

 Armin Scholl: Robuste Planung und Optimierung. Grundlagen, Konzepte und Methoden, experimentelle Untersuchungen. Physica-Verlag, Heidelberg 2001, ISBN 3-7908-1408-3 (zugl. Dissertation, TU Darmstadt).

Optimierung

Robuste Optimierung


An Dendrobium millarae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alex Drum Hawkes. An Dendrobium millarae in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium millarae


الدائرة  ، هي فيلم إيراني متميز يعكس صورة معاملة المرأة والنظرة إليها في مجتمع منغلق أبدع في خبرة الإخراج والحبكة الســينمائية الصادقة هــو المخرج الإيراني العالمي (جعفر بناهي - Jafar Panahi) الحائز على جائزة الأسد الذهبي في مهرجان البندقية السينمائي.
وقد جاء فيلم « دائرة القيود » كما لقبوه النقاد الإيرانيين مطابقا لما نتوقعه من فيلم إيراني لمخرج كبير حيث عكست أحداثه الواقعية كآبة الحياة لدى المرأة وأماطت اللثام عن أشياء مثيرة وغير سوية تمحورت حول النساء وجذبت انتباه المشاهد إلى أمور عجيبة ومدهشة قام المخرج بإبرازها بحيث تحز في نفس المتابع لها وتجعله ندا وخصما ضد كل ما هو شاذ وغير مألوف في المعاملات الإنسانية... وليس ذلك بغريب على مخرج تتمحور أفلامه حول الإنسانية...

فمن شاهد فيلم « البالون الأبيض ـ The White Balloon » الذي سبق وأخرجه في عام 1995 ربما تعرف ميوله وستعلم أنه بصدد مشاهدة فيلم آخر تدور أحداثه عن شريحة معينة من الناس بكل صراحة ومصداقية ولكن بطريقة لا تلفت الانتباه... إنما عن طريق الإيماء والإيحاء لا عن طريق النقد والانتقاد.
وتتمحور أحداث فيلم (The Circle) حول مجموعة من النسوة القانطات اللاتي ضربت عليهن الذلة والمسكنة في إيران حيث يركز الفيلم على القيود وشتى أنواع التفرقة السائدة المفروضة عليهن وعلى حياتهن.
وقصة الفيلم الذي كتب حواره من قبل (كامبوزيا بارتوفي - Kambuzia Partovi) وتقوم بتمثيله النجمة (مريم بالفين علماني - Maryiam Palvin Almani) و(نرجس ماميزادة - Nargess Mamizadeh) و(فريشتة صدر أورفاني - Fereshteh Sadr Orfani) وأخرى ات هي قصة بسيطة في أحداثها ولكنها ذات مغزى في صياغتها وقوة في سرد أحداثها... ومفادها أن سبعا من النسوة الإيرانيات خرقن القانون وخرجن عليه بطريقة ما فكان مصيرهن السجن... ليفرج عنهن بعد ذلك ويختلطن بالمجتمع الإيراني مجددا وهنا يقوم المخرج (جعفر بناهي) بإبراز المرأة في عدة صور توضيحية تبين إنها تنتمي إلى طبقة دنيا في النسيج الاجتماعي... رغم إنها نصف المجتمع وأم الرجال وصانعة الأجيال...
ومع أن جرائم النسوة التي كانت السبب في دخولهن السجن تبدو غامضة في معظمها وفقا لأحداث الفيلم إلا أن عقوبتها لم تقتصر على الزج بهن في غياب لمدة محددة بل بدأت تلاحقهن وتلازمهن وتؤرقهن طيلة حياتهن بعد الإفراج عنهن...
فمثلا تضطر إحداهن... بسبب افتقارها إلى ما يثبت شخصيتها... إلى الكذب لمجرد أن تبتاع تذكرة سفر بالباص إلى خارج البلدة.
وأخرى تضطر إلى الهروب من السجن يحدوها الأمل في نجاح محاولتها للقيام بإجهاض نفسها وعندما تعود إلى منزل أسرتها يتم طردها شر طردة وبكل عنف وقسوة... وعلى النقيض من طريقة معاملة النساء بمهانة وازدراء يقوم مخرج الفيلم بإبراز مكانة الرجال وأدوارهم السطحية التي لا تخلو في معظمها رغم ذلك من مظاهر السلطة والتسلط.
وبينما يبدأ الفيلم بنافذة ذات فتحة مربعة لتظهر أحد العنابر بمستشفى الولادة... نرى الفيلم ينتهي بفتحة مشابهة كنافذة صغيرة لإحدى زنزانات السجن...
وبين البداية والنهاية تنساب أحداث الفيلم في مسار يبدأ بالحياة وينتهي بالموت.
ولكن الذي لا ينتهي هو تلك الدائرة ذات المسار المغلق الظالم (كما يوحي عنوان الفيلم) حيث تدور النسوة في فلكها من داخل محيطها في معاناة وهم وفي تعاسة وغم.

ولأن الفيلم مبني على أحداث درامية واقعية يعطينا فيلم « الدائرة ـ The Circle » الانطباع كمشاهدين بأننا نقوم بالتجسس على أمور غيرنا حيث نسمع إحدى النساء وهي تحكي لصديقتها كيف إنها خرجت من السجن لتفاجأ بزوجها في أحضان امرأة أخرى على مخدع الزوجية...... !!!
ورغم إن الفيلم لا يرقى إلى مستوى الأعمال الحديثة التي قام بها المخرج الإيراني الشهير (محسن مخملباف) أو ابنته (سميرة مخملباف) من ناحية قوة الإخراج فإن فيلم « الدائرة » ينبغي أن يشاهده كل من يتحمس لإنتاج بلده من الفن السينمائي.
 حصــل مخرج الفيلم على جائزة (فلم فيبريسي للسنه - FIPRESCI Film of the Year)
من مهرجان سان سباستيان الدولي. (الأســباني)
San Sebastián International Film Festival
في عام 2001
 ترشـح لجائزة (الشــاشــة الفضية - Silver Screen Award)
من مهرجان سنغافورة السينمائي الدولي.
Singapore International Film Festival
لأفضل فلم طويل آسيوي - Best Asian Feature Film
في عام 2001
 حصل على أربع جوائز من مهرجان أورغواي السينمائي الدولي.
Uruguay International Film Festival
وهي كالآتي:
1)- Audience Award
2)- Best Film
3)- Critics Award
4)- OCIC Award - Special Mention
 حصل على خمس جوائز من مهرجان فينيسيا السينمائي... (الإيطالي)
Venice Film Festival
وهي كالآتي:
1)- FIPRESCI Award
2)- Golden Lion (أكبر جائزة في المهرجان)
3)- OCIC Award - Honorable Mention
4)- Sergio Trasatti Award
5)- UNICEF Award

وصلات خارجية

أفلام إنتاج 2000
أفلام إنتاج 2003
أفلام إيرانية
أفلام إيطالية
أفلام باللغة الفارسية
أفلام باللغة الفارسية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في طهران
أفلام دراما إنتاج عقد 2000
أفلام دراما إيرانية
أفلام دراما إيطالية
أفلام دراما سويسرية
أفلام درامية في 2000
أفلام سويسرية
أفلام عن النسوية
أفلام مصورة في طهران
أفلام من إخراج جعفر بناهي
أفلام نسوية عقد 2000
أفلام نسوية في عقد 1990

الدائرة (فيلم)


Doping je način na koji sportaši zloupotrebom kemijskih sredstava, ali i drugim vrstama medicinskih intervencija (npr. zamjena krvi), pokušavaju nadmašiti u rezultatima ostale sportaše ili najbolje rezultate na štetu svojeg zdravlja.

Doping nije karakterističan samo za sport, iako je tu najviše korišten, a nije ni nastao u sportu. Doping su navodno koristile prvo vojske u ratovima da bi na umjetni način podigle hrabrost i izdržljivost svojih vojnika. Danas je doping redovna pojava u ekstremnom sportu, naročito biciklizmu i atletici.

Osim ljudi doping se koristi i kod konja i pasa u utrkama.

Medicina
Šport

Doping


Urartular (Urartuca: Biainili), başkenti Tuşpa (Van) olan tarihi krallık. Urartu Devleti en güçlü döneminde (M.Ö. 8.-7. yüzyıl), günümüzdeki Doğu Anadolu Bölgesi, Kuzeybatı İran, Irak'ın küçük bir bölümü ile kuzeyde Aras Vadisi'ne egemendi.

Coğrafya

Devletin başkenti Doğu Anadolu'da Van Gölü'nün doğu kıyısında yer almaktaydı; daha geç dönemlerdeki adı 'Tosp', Urartucadaki "Tuşpa" adından türemiştir. Van Gölü'nden 1625 metre yüksekte olup Urmiye Gölü'nden 336 metre daha yukarıda yer almaktadır. 3400 ve 5000 km²'yi bulan alanlarıyla her iki göl de Anadolu-İran bölgesinin en büyük gölleridir. "Deniz" olarak da değerlendirilirler. Asurlar (Aşurlar, eski Asurlar)'ın coğrafi metinlerinde Van Gölü'nden "Nairi'nin Yukarı Denizi", Urmiye Gölü'ndense "Nairi'nin Aşağı Denizi" olarak söz edilir. Bugün dahi Urumiye Gölü'nün Farsçası "Deryaçe" yani "Küçük Deniz" anlamındadır. Urartu yerleşim bölgesinin sınırlarını, batıda Karasu-Fırat, kuzeyde Kuzey Ermenistan dağları, doğuda İran Azerbaycan'ındaki Savalan Dağları, güneyde ise Zagros Dağları'yla birleşen Doğu Toroslar oluşturur. Efsanevi Ağrı Dağı bu dağlık bölgenin orta noktasındadır. İncil'deki masoretik ünlüleştirmeden ötürü bu dağ, Urartu adının "R R T" ünsüzleriyle yazılması sonucu "Ararat" adını almıştır. 5165 metrelik yüksekliği ile Büyük Ağrı Dağı, Kafkasya'nın güneyindeki en yüksek dağdır. Küçük Ağrı Dağı, Tendürek, Aladağ, Süphan Dağı ve Nemrut Dağı gibi genelde 3000 metreyi geçen diğer dağların çoğu Van Gölü yakınlarında yer almaktadır.

Tarih

Tevrat'ta Ararat olarak bahsedilmektedir. Daha sonraları Asur yazıtlarında Uruatri biçiminde rastlanır. Bu belgelerden anlaşıldığına göre M.Ö. 13-9. yüzyıllar arasında Uruatri ve Nairi gibi toplumlar Doğu Anadolu'da beylik ve aşiretler halinde yaşamaktaydılar. M.Ö. 13. yüzyılda Urartuların tek bir devletten oluşmadığı ve daha ziyade değişik kabilelerden oluşan bir konfederasyon şeklinde yönetildikleri varsayımı kralların sözlerinden anlaşılmaktadır. Demir Çağı'na girilmesiyle birlikte demir silahların askerî alanda kullanılmaya başlanılmasıyla birlikte askerî başarılar hızlandı. Böylece yüzyıllardır süregelen birleşme süreci neticesinde M.Ö. 858-856 yıllarında Asurluların Kral III. Şalmaneser komutasında Urartu içlerine yaptığı akınlar neticesinde Urartu Aşiretleri arasındaki birleşme süreci hızlandı ve yaklaşık MÖ 844 yılında Van Gölü kıyısında Tuşpe'de I. Sarduri'nin idaresi altında birleşme gerçekleştirilerek Urartu Krallığı ortaya çıkmış oldu. İlk Urartu yazıtı ve Van Kalesi'ndeki ilk anıtsal mimari bu krala aittir. M.Ö. 7. yüzyıldaki en güçlü krallardan biri olan II. Rusa'dan sonra ise gittikçe zayıflamış, bu yüzyıldaki İskit ve Med akınları Urartu'ya büyük zarar vermiştir. Ayrıca Babiller kaynaklarında da İskit akınlarının Urartuları zayıflattığı desteklenir. M.Ö. 612'den itibaren herhangi bir etki gösteremeyen Urartular, M.Ö. 590 yılında İran'dan gelen Medler tarafından yıkıldı. Bölgenin adı, M.Ö. 6. yüzyılın sonlarıyla birlikte Ahameniş kaynaklarında Urartu yerine "Armina" olarak geçer.
Urartu krallarının sıradüzeni ve tarihlendirilmesi, daha iyi belgelendirilmiş Asur kralları listesi ile kurulabilen paralellikler yardımıyla sağlıklı hale getirilebilmektedir.

Urartu Devletinin Kuruluşu
Urartu Devletinin kuruluşunu tamamlar tamamlamaz, özellikle I. Sarduri, Menua ve I. Argişti'nin saltanatları süresince, yayıldıkları sahanın (doğu Anadolu, Transkafkasya ve Kuzeybatı İran) nasıl en güçlü siyasi birliği haline geldiğinden ve hakim olunan coğrafi alanın genişlemesinden dolayı giderek artan insan-doğal kaynak ihtiyacını karşılayabilmek için çevresindeki krallık ve prenslere yönelik aralıksız seferler düzenlendiğinden bilinmektedir. Urartu Devleti'nin kuzey politikasının nedenlerine, ayrıntılarına, bu toprakların nasıl ve ne zaman Urartu'ya katıldığı ve konfederasyonların birleşik hareket etme arzularının artması, merkezî devlet sisteminin kurulması için ilk aşamayı oluşturmuştur. M.Ö. 9. yüzyılda (M.Ö. I. bin yılın başlarında), konfederasyonlar birleşerek Urartu Devleti'ni oluşturmuşlardır. Aslında bu devre bir geçiş sürecidir. Urartu Devleti için merkezî sisteme yönelik ilk organizasyonlar Lutipri döneminde başlamıştır. Lutipri (M.Ö. 880–860) devri olayları hakkında fazla bir bilgiye sahip değiliz. Ancak Asur kralı II. Asur Nasirpal (M.Ö. 883–859)'in 2. saltanat yılı yazıtlarından anlaşıldığına göre Asur'a vergi vermek zorunda kalmıştır. Söz konusu vergilerin bu ülkeye ulaştırılmasını da Lapturi üstlenmek zorunda kalmıştır. Lutipri'den sonra, Urartu tahtına Aramu (Arame) (yaklaşık M.Ö. 860–840) geçmiştir. Bu kral hakkındaki bilgilerimiz Asur kralı III. Salmanassar (M.Ö. 858–824)'ın sefer kayıtlarına dayanmaktadır.

I. Argişti devri

I. Argişti iktidarı döneminde Urartular askerî ve ekonomik açıdan tam bir zirve noktasına eriştiler. Batıda ülkenin sınırları genişletilerek Asur ticaret yolları üzerinde kurulmuş yerleşim birimleri ve Transkafkasya'daki Erebuni kalesi Urartu topraklarına dahil edildi. Geliştirdiği sulama kanalları ve yollardan Urartu Krallığı sathında bir ağ inşa etti.

Argiştihinili

Argishtihinili (Urartuca: URU AR-gi-iş-Ti-Ni-hi-Li), eski bir Urartu şehir devletidir. M.Ö. 8-6. yüzyıllarda Urartuların Kafkaslar'a doğru yayıldığı I. Argişti döneminde Urartu Devleti'nin başşehri olarak kuruldu ve I. Argişti'nin onuruna şehre Argiştihinili adı verildi. Argiştihinili, Armavir kentinin 15 kilometre güneybatısında bulunan Argiştihinili Kalesi kalıntıları, Nor-Armavir ve Armavir-Merkez köyleri arasında Aras nehrinin kıyısında Ermenistan'da yer almaktadır.

Argişti'nin Aras Nehri ile onun bir yan kolu olan Kasakh Nehri arasında sulama kanallarından oluşturduğu ağ şehir ile aynı zamanda inşa edilmişti. Bugün hâlâ bâzı kanallar gözle görünebilmektedir. Bu kanalların açılması 160.000 m³ toprağın yerinden çıkarılmasını gerekli kılmıştı.

Urartu kronolojik tarihçesi

Dil ve yazı

Yaşayan diller arasında en çok ortak kelime, toplam bilinen 350 Urartuca kelime kökünden 169'unun Kuzeydoğu Kafkas dillerine benzer. Ancak tek bir çalışma sonucu varılan bu iddia gerek ses ve morfolojik karşılaştırmalar gerekse de kelimelerin etimolojisi gibi dilbilimsel birçok yönden özellikle Kafkas dilleri uzmanı R. Smeets'in 1989 yılındaki çalışmasında reddedildi. Kuzeydoğu Kafkas dilleri genetik bir akrabalık için çeşitli öneriler vardır, ancak bunların hiçbiri genel olarak kabul görmemektedir.

Yazı olarak kendine has bazı karakteristik özellikler gösteren çivi yazısı ve bazı anıtsal yapılarda ise hiyeroglif kullanmışlardır. Urartu Devleti, çivi yazısını ve Hitit hiyeroglif yazısını kullanmıştır. Urartuların devletler arası yazışmalarda Asur dilini sıkça kullandıkları, ele geçirilen çivi yazılı kraliyet metinlerinden anlaşılmaktadır. M.Ö. 7. yüzyıla ait olup Kral II. Rusa tarafından bazı idarî yazışmalarda kullanılmış tabletler, kale içinde yapılan kazılarda ortaya çıkarılmıştır. Urartuca yazılı tabletler Alman dil bilgini Johannes Friedrich tarafından günümüze tercüme edilmiştir.

Din ve tanrılar

Van / Mehr Kapısı (Mağara Tapınağı) anıtındaki yazıta göre Urartuların inandığı, kutsadığı ve adlarına belirli dönemlerde kurban kestiği 79 tanrı, tanrıça ve tanrısal özellik bulunmaktadır. Bunlardan ilk üç sırayı Haldi, Teişeba ve Şivini paylaşır. Haldi - (eşi Bagbartu / Bagmaştu / Arubani), Urartuların ana tanrısı idi. İsim olarak kökeni M.Ö. 13. yüzyıl Asur yazıtlarına kadar inmektedir. En büyük tapınağı Musaşirin'de idi. Teişeba (fırtına tanrısı) Hurri kökenli olup Hititlerde Teşup ile aynı tanrı olmalıdır. Şivini de (Güneş tanrısı) olup Hurri kökenlidir. Hititlerdeki Şimegi'nin karşılığıdır. Urartular, büyük merkezlerde tanrıları için kule tipi tapınaklar ve açık alanlardaki kayalara kapı görünümlü kutsal nişler yapmışlardı.

Âyinler

Urartu tanrıları için ritüeller eşliğinde kurbanlar kesilmesi esasına dayanmaktadır. Kurbanlar koyun, inek ve sığır olarak çeşitlilik arzeder ve Urartuların 79 tanrılarından her bir tanesi için kaç tane koyun / sığır kesileceği belirlenmiştir. Ayrıca devletin başkenti olan Tuşpa için de kurban kesilmekteydi. Kesilen hayvanların kanlarının Van Kalesi'ndeki bir meydanda toplanması için drenaj kanalları inşâ edilmişti. Araştırmacı bilim insanları, benzer kanallardan diğer yerleşim site ve şehirlerinde de keşfetmişlerdir. Kesilen hayvanların yaşlarının ortalama iki günlük olacak kadar çok genç oldukları anlaşılmıştır. Blur-Karmir (Kızıl-Tepe) mevkîinde yapılan araştırmalar sırasında 4.000"in üzerinde kurban edilmiş hayvan külleri bulundu. Alman arkeologların Rusahinili (Toprak-Kale) mevkîinde yürüttükleri araştırmalar neticesinde hayvan kemiklerinin arasında bâzı çocuk kemiklerininde bulunmasıyle insan kurban etme adetinin de Urartuların gelenekleri arasında olduğu sonucuna vardı ve Ḫaldi'nin onuruna çocukların nasıl kurban edileceğini ve hangi ritüellerin uygulanacağını açıklayan bir kil tablet de ortaya çıkarıldı.

Urartu dinî sanatını yansıtan kabartma ve heykeller

Urartu tanrılarının tasvir ve rölyefleri

Urartu dinî ritüellerinde kullanılan kazan örnekleri

Cenaze törenleri
Cenaze törenleri bölgeler arasında farklılıklar göstermektedir. Araştırmacılar, Urartu kültürünün karakteristik bir cenaze töreni olmadığını ve defin törenlerinin değişiklik arzetttiğini saptamışlardır. Mezarlar içinde yakılan cesetlerin küllerinin yanı sıra bilezik, kemer ve bronz eşyalar da bununmuştur. Bu bulgulardan Urartuların ölümden sonra bir hayata inandıkları sonucuna varılmıştır. Bir yerleştirilen kül cesetlerinin yakılması ardından Urn gibi yerlerde toprağa gömüldükleri, bazen de küllerin saksılar içine doldurulduktan sonra saklandığı anlaşılmıştır. Urartularda yaygın cenaze şekli, cesetlerin yakılması idi. Bu yöntem, öncelikle saraylarda krallara yapılan törenlerde uygulanmaktaydı. Van Kalesi-Tuşpa'da kral küllerinin saklandığı mağaralar bulunmuştur. Van Kalesi'nde Kudüs ve Frig mezarlarına benzer kaya mezarlar ortaya çıkarıldı. Mısır antik mezarların inşası ile benzerlikler cenaze törenlerinin çok kültürlülük arzettiğini kanıtlar niteliktedir.

Ölü gömme
Urartu'da yakarak veya yakmadan gömü yapılmaktaydı. Yönetici kesim ve olasılıkla aileleri büyük kale ve merkezlerin yakınındaki çok odalı kaya mezarlarına birlikte, diğerleri ise sosyal statülerine göre toprak altına inşa edilen oda mezarlara, basit toprak mezarlara veya yakılarak urne adı verilen küplere gömülmekteydiler. Merkezde Van Kalesi, batıda Palu, Malazgirt ve Altıntepe'de, kuzeyde Aras Nehri'nin güney bölgesinde, doğuda Şangar (İran'da Bastam'ın kuzeyi) gibi önemli yönetim merkezlerinin yakınında çok odalı kaya mezarları bulunmaktadır. Dilkaya Höyüğü, Karagündüz Höyüğü ve Yoncatepe Höyüğü'nde ise soyulmadan günümüze ulaşmış, içinde birden çok gömü bulunan yeraltı oda mezarları incelenmiştir. Ölümden sonraki yaşama inandıkları için ölülerin mezarlarına günlük yaşamda kullandığı yastık, çanak, çömlek gibi eşyalar konulurdu.

Urartu tanrıların kaynakları

Dinî mânâlar içeren hayât ağacı ve yılan rölyefleri

Siyâsî ve kültürel ilişkiler

Urartu tarihinin önemli bir bölümü güneydeki büyük düşman Asur ile mücadeleye odaklanmıştır. Ayrıca Menua döneminden itibaren kuzeyde yerel Diauehi Krallığı Erzurum çevresinde ve mahallî beylikler üzerine, güneybatıda Hate (Malatya çevresi), güneydoğuda ise Kuzeybatı İran'a; I. Argişti döneminde Hate - Tabal (Tuate'nin ülkesi); II. Sarduri Melitia, Qumaha (Adıyaman bölgesinde) ve kralı Kuştaşpili; II. Rusa ise Hate, Halitu ve Muşki üzerine sefer yapmışlardır.

Urartu Krallığı'nda çivi yazısı, yıllık sefer yapma, ölçü sistemi, kral unvanları, stel dikme, savaş taktikleri, nüfus nakilleri, resim, süsleme ve kabartma sanatı gibi uygulamalar, Asur etkili olarak gelişmiştir. Mimari, sorguçlu miğferler, kazanlardaki siren eklentileri, hiyeroglif yazısı, yakarak gömme, fildişi sanatı gibi dallar ise Kuzey Suriye'den etkiler almıştır. Bronz levhalar üzerindeki bezemelerde Asur etkisi yanında Geç Hitit izleri de görülmektedir. Bütün bu etkiler, Urartu insanı ve zorlu coğrafyasıyla bütünleşerek yeni şekiller almış ve Urartu sanatını oluşturmuştur.

Urartu sanatı

Duvar resimleri
Mezopotamya'da kültürlerinde popüler olan duvar resimlerine benzer bâzı renkli duvar resimleri Erivan-Erebuni Kalesi içerisinde korunarak günümüze dek ulaşmayı başarmışlardır. Antik Yakın Doğu sanatının şahaserleri arasında yer alan bu resimlerden bâzıları Erivan'da Erebuni Müzesi'nde teşhir edilmişlerdir.

Çanak-çömlek ve oymacılık
Devletin kuruluşu ile birlikte ortaya çıkmış gözüken parlak kırmızı astarlı çanak-çömlek grubu yönetim merkezi ve önemli Urartu kalelerinde bulunmaktadır. Halkın ürettiği yöresel ve geleneksel mallar da kullanılmaya devam etmiştir.

Taş ve seramik eşyacılık
Yapılan kazılarda umulanın aksine sadece birkaç taş rölyefler ve heykelcik bulunabilmiş,. Türkiye'de sadece birkaç adet taş kabartma kalıntısı ele geçirilebilmiştir. Geri kalanlar ise muhtemelen Urartu'nun çöküşünden sonra tamamen ortadan yok olup gitmiştir. Bununla beraber Türkiye'de bol miktarda kap-kaçak ve çanak-çömlek ele geçirilmiştir.

Kalkanlar
Van Gölü ve Teişebaini çevresinde bulunan kalkanlar, sergilenmek üzere British Müzesi ile Berlin Müzesi'ne görürüldüler. Teişebaini, (Karmir-Blur) Kızıl-Tepe'de yapılan kazılarda da On Dört adet kalkan ele geçirilmiştir.

Okluklar

Urartu arkeolojik kazıları neticesinde Teişebaini bölgesinde bronzdan yapılmış ve dış yüzlerinde askerlerin kabartma görüntüleri yer alan üç adet okluk (okların muhafaza edilmesi ve taşınması maksadıyla kullanılan kılıflar) ele geçirildi. Bunlardan bir tanesi Hermitage Müzesi'nde, diğeri ikisi ise Ermenistan Ulusal Tarih Müzesi'nde sergilenmektedir.

Arkeolojik siteler ve kazılarla incelenmiş önemli merkezler

 Tuşpa (Van Kalesi)
 Aşağı ve Yukarı Anzaf: Yukarı Anzaf'ta Haldi tapınağı, büyük depolar ve surlar
 Çavuştepe (Sardurihinili): Büyük bir saray yapısı, Haldi ve Irmuşini tapınakları, depolar, atölyeler ve surlar
 Toprakkale (Qilbani önündeki Rusahinili): Haldi tapınağı
 Ayanıs (Eiduru önündeki Rusahinili): Tapınak, depolar, surlar, aşağı şehir
 Karagündüz: Höyükte sivil yerleşme, mezarlıkta içinde 80'i bulan sayıda gömü olan 9 oda mezar
 Altıntepe: Başkent Tuşpa'nın mezarlığı
 Dilkaya: Höyükte sivil yerleşme, mezarlıkta 3 sandık-oda mezar, küp mezarlar ve kum mezarlar
 Altıntepe / Erzincan: Tapınak, yönetici yapıları, oda mezarlar
 Habibuşağı (Tumeişki)/Elazığ: Sınır kalesi, mezarlar, en batıdaki Urartu yazıtı
 Giyimli: Mezarlık ve giyimli ev planları mevcuttur
 Kefkalesi: Saray, tapınak
 Kayalıdere: Kale, tapınak, kaya mezarları
 Iğdır: Mezarlık
 Oşakan / Ermenistan
 Arin-Berd (Erebuni)
 Armavir-Blur (Argiştihinili)
 Karmir-Blur / Kızıl-Tepe (Teişebaini URU)
 Horom
 Bastam (Rusai URU.TUR)
 Haftavan Tepe
 Hasanlu
 Yoncatepe akrpol ve nekropolü

Argiştihinili antik kenti harabeleri

Argisztihinili, 5×2 km² planı ile boyutları dikdörtgen şeklinde inşa edilmişti. Batı ve doğu bölgelerinde şehre ait yapılar tepeler de büyük bir kale bulunmaktadır. Argisztihinili, yaklaşık 1.000 ha alanda etrafı duvarlarla çevrili ve çevresinde toplam uzunluğu yaklaşık 40 km'ye varan ve kısmen günümüzde bile kullanılan sulama kanalları mevcuttu.

Bilim adamlarına göre, bu kanalların inşası için 160.000 m³ toprak getirtildiği, kaleler için ise 40.000 m³ kaba volkanik-bazalt taşı kullanıldığı zannediliyor. Yine buralarda araştırmalar yürüten bilim insanları, savaş esirlerinin bu kanalların yapımında sıklıkla kullanılmış olabileceğini öne sürmektedir. Argisztihinili antik şehri, ayni zamanda Ararat Vadisi'nin idarî ve ekonomik kontrol merkezi konumunda bulunmaktaydı.

Argiszti'nin oğlu II. Sarduri'nin saltanatı sırasında ise tahıl ambarları, ibadet yerleri inşa edilmek suretiyle kalenin genişletildiği anlaşılıyor. Bu kalelerin, kışla, askerî karargâh, kraliyet ve resmî hizmet binalarını da ihtiva ettiği bilim insanları tarafından öne sürülmektedir.

Argiştihinili - (Armavir, Ermenistan) arkeolojik kazı bölgesinde ele geçirilen tarihi eser örnekleri

Rusahinili - (Toprak-Kale, Van) arkeolojik kazı bölgesinde ele geçirilen tarihi eser örnekleri

{| style="border: 1px black solid; text-align: left;" align="center" width="100"
! colspan="5" style="background:DarkKhaki" align="center" |Van Gölü'nün 8 Km doğusunda Van Kalesi-Tuşpa yakınlarında Rusahinili (Toprak-Kale)de yapılan kazılarda ele geçirilen Urartu krallarına ait taht ve kalkan örnekleri
|-
| colspan="5" style="background:PaleGoldenrod" align="left" | <small>Yerli halk tarafından 1877-1885 yılları arasında Van'da bulunan tarihi sanat eserleri British Müzesi, Hermitage Müzesi, Metropolitan Museum of Art ve Louvre Müzesi gibi yerlere satılmış olup bu müzelerde sergilenmektedir.
|-
|
|
|
|
|
|-
| colspan="3" style="background:PaleGoldenrod" align="left" |<small>Sol taraf: Rusahinili - Toprakkale'de yapılan kazılar neticesinde ele geçirilen kanatlı bir bronz boğa heykeli şeklinde tasarlanmış olan süslü taht, Hermitage Müzesi, Sankt-Peterburg. Orta: Sol taraftaki bronzdan kanatlı bir boğa heykeli şeklinde yapılmış tahtın British Müzesi'nde bulunan çizimleri. Sağ Taraf: Muhtemelen şu anda parçalanmış olan yüzlerinin vaktiyle değerli taşlarla kaplandığı izlenimini yaratan ve yanlarında altın kaplama izleri bulunan Kanatlı bir Urartu tanrısı, Hermitage Müzesi, Sankt-Peterburg.
| colspan="2" style="background:PaleGoldenrod" align="left" |<small>Sol taraf: M.Ö. 650 yılına ait olan, Van Gölü'nün 8 km doğusunda Van Kalesi-Tuşpa yakınlarında Toprakkale'de yapılan kazılarda ele geçirilen ve üzerinde Büyük Kral Erimina oğlu Rusa yazıtı bulunan bronz kalkan (British Müzesi). Sağ taraf:''' Sol taraftaki bronz kalkanın üzerinde bulunan kabartmaların çizimleri.
|}

 Urartular hakkındaki kaynaklar
Urartular hakkındaki değerlendirmeler, birkaç kaynaktan gelen verilerle yapılır. Asur yazıtları özellikle erken dönemleri için önemli kaynak grubunu oluşturur. M.Ö. 13.-9. yüzyıl arasındaki krallık öncesi dönem, genellikle bu kaynaklardan anlaşılmaya çalışılır. M.Ö. 9. yüzyıl ortaları ile 6. yüzyıl arasındaki krallık dönemi ise kayalara kazdırılan Urartu kralı yazıtları, az sayıda çivi yazılı kil tablet ile Asur yazıtları ve arkeolojik bulgular birleştirilerek ortaya konabilir. Büyük kent ve kalelerdeki muhteşem mimarlık kalıntıları, maden eserler ve zengin diğer buluntular bu uygarlığı günümüze taşımaktadır.

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 Van Müzesi.
 Erzincan'daki Altıntepe kazısı.
 Bibliyografya.
 Urartu
 Urartu
 Urartu
 Urartu'da san'at
 Urartu'da san'at
 Urartu'da din
 Urartu'da din

 Bibliyografya

 Türkçe
 Belli, O., Anzaf Kalesi ve Urartu Tanrıları, İstanbul 1998, Arkeoloji ve sanat yüzyıl
 Belli, O., Doğu Anadolu'da Urartu Sulama Kanalları/ Urartian Irrigation Canals in Eastern Anatolia, İstanbul 1997, Arkeoloji ve Sanat Y.
 Çevik, N., Urartu Kaya Mezarları ve Ölü Gömme Gelenekleri, Ankara 2000, Türk Tarih Kurumu Y.
 Çilingiroğlu, A., Urartu Krallığı Tarihi ve Sanatı, İzmir 1997.
 Dinçol, A.M.-Kavaklı, E., Van Bölgesinde Bulunmuş Yeni Urartu Yazıtları, İstanbul 1978, Anadolu Araştırmaları Ek Yayın 1.
 Erzen, A., Çavuştepe I, Ankara 1978, Türk Tarih Kurumu Y.
 Özgüç, T., Altıntepe I-II, Ankara 1966-69, Türk Tarih Kurumu Y.
 Köroğlu, K., Urartu Krallığı Döneminde Elazığ (Alzi) ve Çevresi, İstanbul 1996, Arkeoloji ve Sanat Y.
 Sevin, V., Eski Anadolu ve Trakya. Başlangıcından Pers Egemenliğine Kadar, Atlaslı Büyük Uygarlıklar Ansiklopedisi, İstanbul 2003, İletişim Y.
 Sevin, V.-E. Kavaklı, Bir Erken Demir Çağ Nekropolü Van/ Karagündüz/ An Early Iron Age Cemetery, İstanbul 1997, Arkeoloji ve Sanat Y.
 Tarhan M. T. 1980 "Urartu Devleti'nin Kuruluş Evresi ve Kurucu Krallardan Lutipri (Lapturi) Hakkında Yeni Görüşler", Anadolu Araştırmaları 8, 1982, pp. 69–114.
 Tarhan M. T. 1989, "Van Kalesi ve Eski VAn Şehri Kazıları-1987", KST, 10/1, pp. 369–428.
 Tarhan M. T. 2000, "Tuspa-Van Kalesi: Demirçağın Gizemli Başkentindeki Araştırmalar ve Kazılar", Türkiye Arkeoloji ve İstanbul Üniversitesi (1932-1999), pp. 191–200.
 Yıldırım, R., Urartu İğneleri, Ankara 1989, Türk Tarih Kurumu.
 Zehiroğlu, A.M., M.Ö. 8. yüzyıl Urartu belgelerinde "Kolha" Skani Nena, Sayı:1, İstanbul 2009

 Yabancı dille - Latin alfabesi

 Tarhan M. T. 1983 "The Structure of the Urartian State", Anadolu Araştırmaları 9,pp. 295–310.
 Tarhan M. T. 1984, "Eski Anadolu TArihinde Kimmerler", Anatolian Studies, 1, pp. 109–120.
 Tarhan M. T. "Van Kalesi'nin ve Eski Van Şehri'nin Tarihi-Millî Park Projesi Üzerine Ön Çalışmalar", Anatolian Studies, 2, pp. 179–203.
 Tarhan M. T. 1986a, "Van Kalesi'nin ve Eski Van Şehri'nin Tarihi-Millî Park Projesi Üzerine Ön Çalışmalar(I): Anıt Yapılar", Anatolian Studies, 3, pp. 297–355.
 Tarhan M. T. 1986b, "Urartu Devleti'nin Yapısal Karakteri" 9th TTKong., Ankara, 1986, pp. 285–301.
 Tarhan M. T. 1993, "An Urartian Intramural Pithos Burial from the Mound of Van Kalesi", Istt.Mitt.,Peter Neve Festschrift, 43, pp. 279–282.
 Tarhan M. T. 1994, "Recent Research at the Urartian Capital Tushpa", Tel Aviv, 21/1, pp. 22–57.
 Tarhan M. T. 2001, "Tushpa-Van Fortress: Research and Excavations at the Mysterious Iron Age Capital", İstanbul University's Contributions to Archaelogy in Turkey,''pp. 157–164.
 Lenormant François Lettres assyriologiques. — Paris: 1871 Т. I.
 Mordtmann A.D. Über die Keilinschriften von Armenien // Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft. — Leipzig: 1877. — В. XXXI.
 Louis de Robert Etude philologique sur les inscriptions cunéiformes de l'Arménie. — Paris: E. Leroux, 1876.
 Barnett R.D. Urartu // Edwards I.E.S., Gadd C.J., Hammond N.G.L., Boardman J. Cambridge Ancient history. — London: Cambridge University Press, 1982. — Т. 3, part 1. — С. 314—371. — ISBN 0-521-22496-9.
 Sayce A. H. The Cuneiform incriptions of Van deciphered and translated // Journal of Royal Asiatic Society. — 1882. — Т. 14.
 Schulz F.E. Mémoire sur le lac de Van et ses environs // Journal Asiatique. — Paris: 1840. — В. IX.
 F. E. Schulz. «Mèmoires sur le lac de Van et ses environs». Journal Asiatique, Paris, IX, 1940, p. 257-323# Friedrich J. Chaldische (urartäische) Texte // Kleinasiatische Sprachdenkmäler. — Berlin: 1932.
 Friedrich J. Einführung ins Urartäische: grammatischer Abriss und ausgewählter Texte mit spachlichen Erläuterungen // Mitteilungen der Vorderasiatisch-Aegyptischen Gessellschaft. — Leipzig: 1933. — В. 37. — № 3.
 Stone E.C., Zimansky P. The Urartian Transformation in the Outer Town of Ayanis // Archaeology in the Borderlands. Investigations in Caucasia and beyound. — Los Angeles: University of California Press, 2003. — ISBN 1931745013.
 Zimansky P. Ecology and Empire: The Structure of the Urartian State. — Chicago: The Oriental Institute of the University of Chicago, 1985. — (Studies in ancient oriental civilizations). — ISBN 0-918986-41-9
 Zimansky P.E. Ancient Ararat, A Handbook of Urartian Studies. — New York: Caravan books, 1998. — С. 19. — 332 с. — ISBN 0-88206-091-0
 Sayce A. The Kingdom of Van (Urartu) // The Cambridge Ancient History. — Cambridge: 1929. — Т. 3.
 Oktay Belli Van, The Capital of Urartu, Eastern Anatolia. — Istambul: Net Yaginlar A.Ş., 1989. — С. 19. — ISBN 975-479-093-0
 Götze, Albrecht Hethiter, Churriter und Assyrer: Hauptlinien der vorderasiatischen Kulturentwicklung im II. Jahrtausend v Chr Geb. Oslo. — Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1936.
 Lehmann-Haupt C.F. Armenien, einst und jetzt. — Berlin: B. Behr, 1910—1931.
 Zimansky, Paul Urartian Material Culture As State Assemblage: An Anomaly in the Archaeology of Empire // Bulletin of the American Schools of Oriental Research. — The American Schools of Oriental Research, 1995. — В. 299/300. — С. 103 — 115.
 Cambel H. Braidwood R. An Early Farming Village in Turkey // Scientific American. — 1970. — № 3.
 Oktay Belli Urartian Dams and Artificial Lakes in Eastern Anatolia // Çilingiroğlu A., French D. H. Anatolian Iron Ages 3. The proceedings of the Third Anatolian Iron Ages Colloquium held at Van, 6—12 1990. — Ankara: British Institue of Archaeology in Ankara, 1994. — В. 16. — С. 9—30. — ISBN 1-898249-05-9.
 Zimansky P.E. The Kingdom of Urartu in Eastern Anatolia // Sasson J.M. Civilizations of the Ancient Near East. — New York: Scribner, 1995. — Т. II. — С. 1135—1146. — ISBN 0684192799.
 Kramer S.N. Enmerkar and the Lord of Aratta; a Sumerian epic tale of Iraq and Iran. — Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1952.
 Sevin, Veli The Origins of the Urartians in the Light of the Van/Karagündüz Excavations // Anatolian Studies. — 1999. — Т. 49.
 Zimansky, Paul Urartian Geography and Sargon's Eighth Campaign // Journal of Near Eastern Studies. — University of Chicago Press, 1990. — Т. 49. — № 1. — С. 1 — 21.
 Zimansky P. Archaeological inquiries into ethno-linguistic diversity in Urartu // Drews R. Greater Anatolia and the Indo-Hittite language family: Papers presented at a Colloquium hosted by the Univ. of Richmond, March 18-19, 2000. — Washington (D.C.): The Institute for the Study of Man, 2001. — С. 15—27.
 Wiseman D.J. Chronicles of Chaldaean kings (626—556 B. C.) in the British Museum, Trustees of the British Museum, London, 1956
 Chahin M. The Kingdom of Armenia. — second (revised) edition. — Curzon Press, 2001. — ISBN 0-7007-1452-9
 Russell J. The Formation of the Armenian Nation // University of Los Angeles The Armenian People from Ancient to Modern Times. — New York: St. Martin's Press, 2004. — С. 19—36. — ISBN 1403964211.
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 49. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Gocha Tsetskhladze The culture of Ancient Georgia in the first millennium BC and Greater Anatolia: Diffusion or Migration? // Archaeology in the Borderlands. Investigations in Caucasia and beyound. — Los Angeles: University of California Press, 2003. — ISBN 1931745013.# Garsoïan N. The Emergence of Armenia // University of Los Angeles The Armenian People from Ancient to Modern Times. — New York: St. Martin's Press, 2004. — С. 37—62. — ISBN 1403964211.
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 55. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 52. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Burney C.A., Lang D.M. The Peoples of the Hills, Ancient Ararat and Caucaus. — New York — Washington: Praeger Publishers, 1972. — С. 182, 188. — 323 с. — ISBN 0297004956
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 60. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Hewsen R. H. Van in This World: Paradise in the Next: The Historical Geography of Van/Vaspurakan / Hovannisian R.G.. — Costa Mesa: Mazda Publishers, 2000. — С. 16.
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 57. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 61. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 Redgate A.E. The Armenians. — Oxford: Blackwell, 1998. — С. 51. — 332 с. — ISBN 0-631-14372-6
 I. M. Diakonoff Hurro-Urartian Borrowings in Old Armenian // Journal of the American Oriental Society. — American Oriental Society, 1985. — Т. 105. — № 4.

Yabancı dille - Kiril alfabesi
 Пиотровский Б.Б. Ванское царство (Урарту) / Орбели И.А.. — Москва: Издательство Восточной литературы, 1959. — 286 с. — 3500 экз.
 Мовсес Хоренаци История Армении = ՀԱՅՈՑ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ / Саркисян Г.Х.. — Ереван: Айастан, 1990. — 291 с. — ISBN 5-540-01084-1
 Рецензия Б. Пиотровского на книгу Г. А. Меликишвили «Древневосточные материалы по истории народов Закавказья. Наири-Урарту». — Изд. АН Грузинской ССР, Тбилиси, 1954.
 Дьяконов И.М., Старостин С.А. Хуррито-урартские и восточнокавказские языки // Древний Восток: этнокультурные связи. — Москва: Наука, 1988.
 Меликишвили Г.А. Урартские клинообразные надписи // Вестник древней истории. — Москва: 1953 — 1954. — № 1 — 4, 1953; 1, 1954.
 Меликишвили Г.А. Урартские клинообразные надписи. — Москва: Издательство АН СССР, 1960.
 Дьяконов И. М. Ассиро-Вавилонские источники по истории Урарту // Вестник древней истории. — Москва: 1951. — № 2 — 4.
 Дьяконов И.М. Урартские письма и документы. — Москва — Ленинград: Издательство АН СССР, 1963.
 Иоганнес Фридрих Дешифровка забытых письменностей и языков. — Москва: УРСС, 2003. — ISBN 5-354-00045-9
 Дьяконов И.М. Языки древней Передней Азии. — Москва: Наука, 1967.
 Отождествление слов «Арарат» и «Урарту» сделано, в частности, на основании сопоставления латинских и греческих переводов Библии, например, по Книге Бытия (Быт.8:4) в греческом переводе Ковчег остановился «на горах Арарат» (др.-греч. ἐπὶ τά ὅρη τα ΄Αραράτ), а в латинском переводе «на горах Армении» (лат. super montes Armentæ). В Кумранских рукописях используется написание арам. hwrrt, явно указывающее на Урарту. См. например: Пиотровский Б.Б. Ванское царство (Урарту) / Орбели И.А.. — Москва: Издательство Восточной литературы, 1959. — С. 33. — 286 с. — 3500 экз.
 Мещанинов И. И. Древневанский бог Халд-Халдин // Восточные записки. — 1927.
 Rohl, David M. Генезис цивилизации. Откуда мы произошли... = Legend: The Genesis of Civilisation. — Москва: Эксмо, 2002. — 480 с. — (Тайны древних цивилизаций). — 8000 экз. — ISBN 5-699-01429-2
 Канева И.Т. Шумерский героический эпос как исторический источник // Вестник Древней Истории. — 1964. — № 3—4.
 Salvini Mirjo Geschichte und Kultur der Urartäer. — Darmstadt: 1995.
 Меликишвили Г.А. Мусасир и вопрос о древнейшем очаге урартских племён // Вестник древней истории. — Москва: 1948. — № 2. — С. 37 — 48.
 Хачатрян А. Пересмотр древнейшего периода наири-урартской истории. — Ереван: 1932.
 Капанцян Г.А. Общие элементы между урартским и хеттским языками. — Эривань: 1936.
 Шнирельман В.А. Войны памяти: мифы, идентичность и политика в Закавказье / Алаев Л.Б. — М.: Академкнига, 2003. — 592 с. — 2000 экз. — ISBN 5-94628-118-6
 Перевод Б. Б. Пиотровского с немецкого подстрочника (E. Ebeling, B. Meissner, E. Weidner Die Inschriften der Altassyrischen Könige. — Leipzig: 1926.
 Дьяконов И.М., Урартское государство в новом освещении // Вестник древней истории. — Москва: Наука, 1987. — № 3. — С. 202—211.
 Перевод А.П. Рифтина, приведённый в книге: Мещанинов И.И. Халдоведение. История древнего Вана.. — Баку: Известия ООИА, 1927.
 Компиляция Б.Б. Пиотровского на основании публикаций переводов трафаретной надписи, обнаруженной в 1950 году, Меликишвили Г.А. Урартские клинообразные надписи // Вестник древней истории. — Москва: 1953 — 1954. — № 1 — 4, 1953; 1, 1954., Оганесян К. Арин-Берд (Ганли-тапа) — урартская крепость города Ирпуни // Известия академии наук Армянской ССР. — Ереван: Издательство АН Арм ССР, 1951. — № 8.
 Перевод И. М. Дьяконова с французского подстрочника (Thureau-Dangin F., Dunand M. Til-Barsib. — Paris: 1936.) из сборника: Дьяконов И. М. Ассиро-Вавилонские источники по истории Урарту // Вестник древней истории. — Москва: 1951. — № 2 — 4.
 Перевод Б. Б. Пиотровского с немецкого подстрочника (Klauber E. Assyrisches Beamtentum nach Briefen aus der Sargonidenzeit. — Leipzig: 1910.)
 Арутюнян Н.В. Биайнили — Урарту. Военно-политическая история и вопросы топонимики.. — Санкт-Петербург: Издательство Санкт-Петербургского университета, 2006. — С. 239. — 368 с. — 1000 экз. — ISBN 5-8465-0133-8
 Дьяконов И.М. Предыстория армянского народа. История Армянского нагорья с 1500 по 500 г. до н.э. Хурриты, лувийцы, протоармяне / Еремян С.Т.. — Ереван: Издательство АН Армянской ССР, 1968. — С. 213—224. — 266 с. — 1000 экз.
 О последнем периоде Урарту сохранилось мало сведений, поэтому существует несколько альтернативных мнений о порядке правления последних правителей Урарту. Данный список составлен по статье Н. В. Арутюняна (Арутюнян Н. В. Некоторые вопросы последнего периода истории Урарту // Древний Восток. — Ереван: Издательство АН Армянской ССР, 1976. — № 2.), которая учитывает археологические работы на Кармир-Блуре пятидесятых — шестидесятых годов, в отличие от более ранней, но более цитируемой статьи И. М. Дьяконова (Дьяконов И.М. Последние годы Урартского государства по ассиро-вавилонским источникам // Вестник Древней Истории. — Москва: 1951. — № 2.)
 Арутюнян Н.В. Биайнили — Урарту. Военно-политическая история и вопросы топонимики.. — Санкт-Петербург: Издательство Санкт-Петербургского университета, 2006. — С. 255. — 368 с. — 1000 экз. — ISBN 5-8465-0133-8
 Дьяконов И. М. История Мидии, Ленинград, 1956
 Пиотровский Б.Б. Искусство Урарту VIII—VI вв. до н. э.. — Ленинград: Издательство Государственного Эрмитажа, 1962.
 Геворкян А.Ц. Из истории древнейшей металлургии Армянского нагорья. — Ереван: Изд. АН Армянской ССР, 1980.
 Тураев Б. А. История Древнего Востока. — Санкт-Петербург: 1914.
 Тер-Саркисянц А. История и культура армянского народа с древнейших времён до начала XIX века. — Москва: Издательство Восточной литературы РАН, 2005. — С. 52. — 686 с. — 1500 экз. — ISBN 5-02-018445-4
 Пиотровский Б.Б. Скифы и Урарту // Вестник древней истории. — Москва: Наука, 1989. — № 4. — С. 3—10.
 Чубинишвили Т.Н. Новые данные о проникновении урартской культуры в Южную Грузию // Новое в Советской Археологии. Материалы и исследования по археологии СССР. — Москва: 1965. — В. 130. — С. 198—201.
 Джафаров Г.Ф. Связи Азербайджана со странами Передней Азии в эпоху поздней бронзы и раннего железа (по археологическим материалам Азербайджана). — Баку: Элм, 1984. — 106 с.
 Источники, подтверждающие маргинальность «хайасских» гипотез армянского этногенеза приведены здесь, а также здесь. Источники, подтверждающие маргинальность концепций армянизации Урарту приведены здесь.
 Джаукян Г.Б. Взаимоотношение индоевропейских, хурритско-урартских и кавказских языков. — Ереван: Издательство АН Арм ССР, 1967.
 Дьяконов И.М. Предыстория армянского народа. История Армянского нагорья с 1500 по 500 г. до н.э. Хурриты, лувийцы, протоармяне / Еремян С.Т.. — Ереван: Издательство АН Армянской ССР, 1968. — 266 с. — 1000 экз.

Anadolu tarihi
Anadolu uygarlıkları
Tunç Çağı'nda Asya
MÖ 9. yüzyılda kurulan bölgeler ve ülkeler
MÖ 6. yüzyılda varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

Urartular


The United Kingdom competed in the Eurovision Song Contest 1999, held on 29 May 1999 at the International Convention Center in Jerusalem, Israel. The British Broadcasting Corporation (BBC) organised a public selection process to determine its entry for the contest, The Great British Song Contest 1999. Eight songs competed over two rounds, with four songs selected through a radio-broadcast semi-final to advance to the televised final round, held on 7 March 1999, where viewers selected the winning entry through televoting. Girl group Precious received the most votes and were selected to represent the nation in the contest with the song "Say It Again".

Precious performed fifth at the international contest, and at the close of the voting process the UK finished in 12th place, receiving 38 points from 10 countries. At the time this result was the UK's second-worst placing in its competitive history, and was the nation's first finish outside of the top 10 countries in 12 years. "Say It Again" charted in several singles charts in Europe following the contest, and following further limited commercial success as a group Precious subsequently disbanded in 2001.

Background

Prior to the 1999 contest, the United Kingdom had participated in the Eurovision Song Contest 41 times since their first entry in 1957 and had competed in all but two editions of the contest. Before this year's event, the UK had won the contest five times: in 1967 with the song "Puppet on a String" performed by Sandie Shaw, in 1969 with the song "Boom Bang-a-Bang" performed by Lulu, in 1976 with the song "Save Your Kisses for Me" performed by Brotherhood of Man, in 1981 with the song "Making Your Mind Up" performed by Bucks Fizz, and in 1997 with the song "Love Shine a Light" performed by Katrina and the Waves. The nation had also finished in second place on fifteen occasions, more than any other country. At the previous year's contest, the UK finished in second place out of twenty-five competing entries with the song "Where Are You?" performed by Imaani amassing a total of 166 points.

Per the rules of the 1999 contest, as the UK featured among the 17 countries with the highest average scores over the past five editions, they were permitted to enter the upcoming contest, and the BBC were subsequently included on the European Broadcasting Union's (EBU) list of the 23 countries that had signed up to partake in the contest. The BBC opted to select its chosen entry for the contest through a national final, The Great British Song Contest 1999.

Before Eurovision

The Great British Song Contest 1999

The BBC organised a public selection process to determine its entry for the Eurovision Song Contest 1999. The Great British Song Contest was organised for the fourth time, and a similar format to that used for previous contests was implemented: following a public submission process, eight songs were selected to compete in a semi-final broadcast on BBC Radio 2, where listeners would choose four entries via televoting to progress to a televised final on BBC One, where a second round of public voting would determine the winning song that would represent the UK at Eurovision. More than 840 songs were submitted to the competition; a 40-song shortlist of these entries was presented to a panel of music professionals representing the British Academy of Songwriters, Composers and Authors, which reduced the number of potential entries to 20, and BBC contest organisers then selected the eight semi-finalists from this shortlist on 21 January 1999.

Semi-final
The eight semi-finalists were featured on the Radio 2 shows Wake Up to Wogan and The Ken Bruce Show between 1 and 4 February 1999, with two songs being played each day on both programmes. The semi-final was then held on 5 February, hosted by Terry Wogan and Ken Bruce. Once all songs had been played, listeners were invited to vote for their favourites through televoting. More than 21,000 votes were cast during the one-hour voting window, and the result was announced at the end of the programme, with the qualifying songs being announced in alphabetical order by title.

Final
A free promotional CD featuring extracts of the four finalists was released and made available in high street record shops. Ahead of the final each of the four participating acts performed their competing entries on Top of the Pops on BBC One, with one act appearing each week over four editions: Precious appeared on the 12 February 1999 edition; Sister Sway on 19 February 1999; Alberta on 26 February 1999; and Jay on 5 March 1999.

The final was held on 7 March 1999, hosted by Ulrika Jonsson and broadcast on BBC One. Jonsson provided live links between the pre-recorded performances, with short introductions by the songwriters of each song preceding a repeat airing of each act's performance from Top of the Pops. Other segments of the broadcast included clips from the 1998 contest in Birmingham, an interview with last year's Great British Song Contest winner Imaani, footage of the upcoming Eurovision host city Jerusalem and the contest venue, and a repeat during the end credits of ABBA's winning performance of "Waterloo" from the  to mark 25 years since the Swedish group won the contest in Brighton. Televoting lines opened following the performance of the final act, with a one-hour voting window provided in which viewers were able to vote; the results were subsequently announced by Jonsson on 12 March 1999 during Top of the Pops on BBC Two, with the top three acts announced in reverse order along with the number of votes received. 3.14 million viewers watched the Great British Song Contest final on BBC One, and the Top of the Pops results show attracted an audience of 3.04 million.

Promotion
Ahead of the contest, Precious made several appearances on UK television programmes to promote their entry to the British public. The group made appearances on ITV's breakfast TV show GMTV, the BBC's children's TV show Fully Booked, took part in a live phone-in interview from Jerusalem on the BBC's Blue Peter, and made a further performance on Top of the Pops, broadcast on 28 May 1999, the day before the contest. A BBC documentary, Precious: A Band for Britain, was broadcast on BBC One on 24 May 1999 which followed the members of the group from their first performances to being selected to represent the UK at Eurovision. "Say It Again" was released as an enhanced CD single on 17 May 1999, which featured additional mixes and a music video of the song.

At Eurovision

The Eurovision Song Contest 1999 took place at the International Convention Center in Jerusalem, Israel, on 29 May 1999. According to the Eurovision rules, the 23-country participant list for the contest was composed of: the winning country from the previous year's contest; the 17 countries, other than the previous year's winner, which had obtained the highest average number of points over the last five contests; and any countries which had not participated in the previous year's content. The UK was one of the 17 countries with the highest average scores, and thus were permitted to participate. The running order for the contest was decided by a draw held on 17 November 1998; the UK was assigned position five, following  and preceding .

Precious took part in technical rehearsals at the venue on 24 and 26 May, followed by dress rehearsals on 28 and 29 May. Ahead of the contest the UK were considered one of the favourites to win among bookmakers, alongside the entries from ,  and . The contest was broadcast in the UK on television and radio, with Terry Wogan providing commentary for BBC One and Ken Bruce on BBC Radio 2. Wogan also made an appearance during the contest's opening segment, when the contest hosts Dafna Dekel, Yigal Ravid and Sigal Shachmon held a brief conversation with him on his experience as the host of the previous year's contest.

At the end of the contest, the UK placed equal 12th, with , receiving a total of 38 points. This marked the UK's second-poorest placing in the contest at that time, and was the UK's first finish outside of the top 10 countries since . The contest was watched by a total of 8.91 million viewers in the UK.

Voting
The same voting system in use since 1975 was again implemented for this event, with each country providing 1–8, 10 and 12 points to the ten highest-ranking songs as determined by a selected jury or the viewing public through televoting, with countries not allowed to vote for themselves. This was the second contest to feature widespread public voting, and the UK opted to implement this method to determine which countries would receive their points, with an 8-member back-up jury assembled in case technical failures rendered the telephone votes invalid. Around 323,000 valid votes were registered in the UK in total during the five-minute voting window, which determined the UK's points. Colin Berry was appointed the spokesperson and announced the results of the UK vote during the broadcast.

After Eurovision
Following the contest, "Say It Again" reached a peak of number 6 on the UK Singles Chart and also featured in Sweden's Sverigetopplistan and Belgium's Ultratop. Precious continued to release new music, having some limited success in the singles chart and releasing a self-titled album in 2000. The group eventually disbanded in 2001: later that year Jenny Frost became a member of British girl group Atomic Kitten; Sophie McDonnell went on to host several television programmes, including the BBC's children's shows 50/50 and The Saturday Show; Louise Rose moved into acting, appearing in several roles in TV and film; Kalli Clark-Sternberg found work as a session singer; and Anya Lahiri returned to modelling and acting and subsequently became a fitness instructor.

Ahead of the  a new rule was introduced which provided the UK with a permanent spot in the contest. As one of the highest-paying EBU member broadcasters, which provided the largest contributions to the Eurovision Song Contest, the UK, along with France, Spain and Germany, became one of the "Big Four" countries that would automatically qualify to each year's event, irrespective of the average number of points received in past contests.

References

Further reading

1999
Countries in the Eurovision Song Contest 1999
Eurovision
Eurovision

United Kingdom in the Eurovision Song Contest 1999


Modern Toilet Restaurant () er en restaurantkæde med badeværelsestema med basis i Taiwan og restauranter i denne nation samt andre lande i Asien.

Alt i restauranten er baseret på elementer fra et badeværelse. Væggene har fliser og er pyntet med brusehoveder, og svuppere hænger i loftet sammen med de fæces-formede lamper. Stole, borde, serveringsskåle osv. er ligeledes baseret på temaet. Den ene ejer, Wang Tzi-Wei, åbnede Modern Toilet efter at have haft succes med isboder, der solgte slynget is i minitoiletter. Det er ikke usædvanligt for Taiwan at møde usædvanlige temaer i restauranter. Der findes således også restauranter, hvor man kan spise i lokaler udformet som hospitaler eller fængsler.

Historie
Den tidligere bankmand Dao Ming Zi oprettede den første restaurant i kæden i 2004 og har udtalt, at han blev inspireret til badeværelsestemaet af en robotfigur i den japanske tegneserie Dr. Slump, som elskede at "lege med lort og slynge det rundt med en pind". Med denne tegneserieinspiration etablerede han en succesrig isboder, hvorfra der blev solgt slynget chokoladeis serveret i bidet-formet papir. Boden lå i Kaohsiung i Taiwan, hvorfra forretningen har udvidet sig til en kæde med et bredere sortiment med restauranter i Taiwan, Hong Kong og Shanghai med planer om udvidelse til Macao og Kuala Lumpur i Malaysia.

Konceptet
I restauranterne spiser kunderne siddende på toiletter af akryl udsmykket med "roser, muslingeskaller og renæssancebilleder". Bordene, hvorpå måltiderne serveres, er badeværelsesvaske dækket med glasplader. Maden serveres i blandt andet miniaturetoiletter og -badekar og drikkevarer i miniatureurinaler, som kunderne kan tage med hjem som souvenirer. Desserter serveres i en skål, der ligner et bidet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside

Restaurantkæder
Kultur i Taiwan
Toilet

Modern Toilet Restaurant


Datula (feniks, Lat.: Phoenix), rod palmi iz porodice Arecaceae i potporodice Coryphoideae raširenih po oazama sjeverne Afrike (uključujući Kanarske otoke) i nekim otocima i državama Mediterana (Kreta, Turska) i nekim zemljama južne Azije, obalnom području u Indiji, poluotoku Malaja, Mjanmaru, Bangladešu, Tajlandu, Kambodži, Vijetnamu i otoku Sumatra. Rodu pripada 14 priznatih vrsta.

Uporaba
Datulja P. dactilyfera je važan izvor prehrane beduinskih plemena Afrike a ima i komercijalnu važnost (izvoz). Za nju se zna da je veoma ljekovita. Odličan je izvor željeza, 100 grama datulja sadrži oko 0,90 željeza, nadalje sadrži lutein i zeaksantin koje kod datulje datulje nazivaju "vitaminima za oči"; zaustavlja proljev i lijek za tvrdu stolicu, regulira tjelesnu težinu, snižava kolesterol, smanjuju krvni tlak, štiti od moždanog udara i energetski je stimulans.

Vrste

 Phoenix acaulis Roxb.
 Phoenix andamanensis S.Barrow
 Phoenix atlantica A.Chev.
 Phoenix caespitosa Chiov.
 Phoenix canariensis Chabaud
 Phoenix dactylifera L.
 Phoenix × intermedia Naudin ex Becc.
 Phoenix loureiroi Kunth
 Phoenix × nabonnandii Nabonn.
 Phoenix paludosa Roxb.
 Phoenix pusilla Gaertn.
 Phoenix reclinata Jacq.
 Phoenix roebelenii O'Brien
 Phoenix rupicola T.Anderson
 Phoenix sylvestris (L.) Roxb.
 Phoenix theophrasti Greuter

Izvori

Vanjske poveznice

Coryphoideae

Datula


"That Don't Impress Me Much" er en sang af den canadiske sanger Shania Twain. Den blev udgivet i december 1998 som den sjette single fra hendes tredje studiealbum, Come On Over (1997). Det var den tredje single som blev udgivet til pop-kanaler og den fjerde til internationale markeder. Sangen blev skrevet af Robert John "Mutt" Lange og Twain, og blev oprindeligt udgivet til nordamerikanske country radiostioner i slutningen i 1998. Det blev hendes tredje største hit på Billboard Hot 100 og er en af Twains største hits på verdensplan. "That Don't Impress Me Much" var med i både Come On Over- og Up!-turneen. Country-versionen blev fremført på Come on Over Tour og dance-versionen på Up! Tour. "That Don't Impress Me Much" blev udnævnt som "Årets Udenlandske Hit" ved Danish Music Awards i 2000.

Der blev lavet et dancepop-remix af sangen, som blev brugt som den officielle sang til 2003 CONCACAF Gold Cup. Den blev senere inkluderet på Twains Greatest Hits-album fra 2004.

Spor
 Australsk CD single
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix) – 4:43
 "From This Moment On" (Tempo Mix) – 4:03
 "From This Moment On" (Dance Mix) – 6:22
 "Honey, I'm Home" (Live/Direct TV Mix) – 3:46

 Australsk CD maxi single
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix) – 4:43
 "(If You're Not in It for Love) I'm Outta Here!" (Live/Direct TV Mix) – 7:03
 Medley:  (Live/Direct TV Mix) – 7:25
 "Love Gets Me Every Time" (Dance Mix) – 4:42
 "Don't Be Stupid (You Know I Love You)" (Extended Dance Mix) – 4:44

 Europæisk CD single
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix Edit) – 3:59
 "From This Moment On" (Tempo Mix) – 4:03

 Europæisk CD maxi single
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix Edit) – 3:59
 "From This Moment On" (Tempo Mix) – 4:03
 "From This Moment On" (Dance Mix) – 6:22
 "Honey, I'm Home" (Live/Direct TV Mix) – 3:46

 Fransk CD single
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix Edit) – 3:59
 "Man! I Feel Like a Woman!" – 3:53

 UK CD single CD1
 "That Don't Impress Me Much" (Dance Mix Edit) – 3:59
 "From This Moment On" (Tempo Mix) – 4:03
 "From This Moment On" (Solo Vocal/Remix) – 3:46

 UK CD single CD2
 "That Don't Impress Me Much" – 3:38
 "You're Still the One" – 3:34
 Medley:  (Live/Direct TV Mix) – 7:25
 "That Don't Impress Me Much" (Video) – 3:49

 US CD Single
 "That Don't Impress Me Much" (Remix #1) – 3:59
 "That Don't Impress Me Much" (Remix #2) – 3:40

Officielle versioner
 Albumversion — 3:38
 Original International Version — 3:38
 Remix #2 — 3:38
 Dance Mix (India Mix/Remix #3) — 4:43
 Dance Mix Edit (UK Dance Mix/Remix #1/US International Version) — 3:59
 Southeast Asia Mix — 3:26
 Greatest Hits Version — 4:28
 Live from Dallas — 3:45
 Live from Still the One: Live from Vegas — 3:51

Personnel
 Paul Franklin – Steel guitar
 Brent Mason – elektrisk guitarsolo
 Bill Watson – rytmeguitar, akustisk guitar
 Paul Leim – trommer, koklokke
 Joe Chemay – elbas

Hitlister

Ugentlige hitlister

Årshitlister

Årti-hitlister

Referencer

Shania Twain
Singler fra 1998

That Don't Impress Me Much


Champaign County er navnet på 2 counties i USA:

 Champaign County, Illinois
 Champaign County, Ohio

Champaign County


Kağızmanlı Hıfzı Osmanlı Devleti Türk halk şairi. 1893 yılında Kağızman'da doğmuştur. Kuran öğrenimi gördü ve dini alanda eğitim aldı. 15 yaşında kaval çalmayı öğrenen Kağızmanlı Hıfzı, şiir söylemeye başladığı zaman Hıfzı takma adını aldı. Oldukça akıcı gerçekçi ve yalın bir şiir söyleyişi vardır. Daha çok yaşadığı olayları şiirine konu edindi. Antolojilerde yayınlanan şiirlerinde gerçekçi bir dil kullanarak, yaşadığı olayları konu edinmiş, Kağızman'ın işgalinde 1918 yılında Ruslar tarafından öldürülmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1893 doğumlular
1918 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
20. yüzyıl Türk şairleri

Kağızmanlı Hıfzı


El Faro de Isla de San David, se ubica en el Océano Atlántico,  en colina en la Isla de San David, Bermudas. Fue construido en 1879.

Referencias

Faros de Bermudas
Faros del siglo XIX

Faro de Isla de San David


Zürafa Sokak, İstanbul'da Taksim Meydanı'nın aşağısında, Karaköy'de bulunan Arnavut kaldırımlı ve 42 evin bulunduğu bir çıkmaz sokaktır. 37 ev Matild Manukyan'a, beş ev ise Sümbül Yaşar Karasu'ya aittir. Karaköy İskelesi'nin hemen arkasında bulunur. Surp Pırgiç Ermeni Katolik Kilisesi bu sokaktadır. Sokağın yakınında Saint Benoît Fransız Lisesi ve bir Gürcü sinagogu vardır.

Zürafa Sokak'taki genelev II. Abdülhamit döneminde Beyoğlu'nda yaşayan Avrupalılar için açıldı. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanından sonra Zürafa Sokak'taki yerine taşındı. Zürafa Sokak'ta 120 hayat kadını günde ortalama beş bin ile yedi bin arası erkeğe 18 evde hizmet veriyordu.

Bugün ise sokakta sadece 4 ev hizmet vermektedir. Müşteriler oldukça fazla olsa da, evlerin sayısı azalmış durumda bulunmaktadır. Zürafa Sokağı'nda çalışan kadınlar ise buranın tamamen kapatılmasından korkmakta ve "bizi sokağa atmasınlar" demektedir.

Kaynakça

Beyoğlu'ndaki cadde ve sokaklar
Türkiye'de fuhuş

Zürafa Sokağı


Bhimrao Ramji Ambedkar (14. travnja 1891. – 6. prosinca 1956.), poznat i kao Dr. Babasaheb Ambedkar, bio je indijski pravnik, ekonomist, političar i socijalni reformator, koji je nadahnuo budistički pokret Dalit i vodio kampanju protiv socijalne diskriminacije prema nedodirljivim (Dalitima). Također je podržao prava žena i truda. Bio je prvi neovisni indijski ministar prava i pravde, arhitekt indijskog ustava i otac osnivač Republike Indije.

Izvori

Vanjske poveznice

Ostali projekti

Ministri
Indijski političari
Političari između dva svjetska rata
Političari u Drugom svjetskom ratu
Političari nakon Drugog svjetskog rata
Pravnici
Filozofi 20.-21. stoljeća
Politički aktivisti
Indijski filozofi
Pisci

B. R. Ambedkar


A Amphisbaena alba é uma espécie de anfisbena da ordem dos répteis escamados. Apesar da grande distribuição geográfica que esta espécie cobre, pouco se sabe sobre sua ecologia devido aos seus hábitos secretivos. Essa espécie tem uma dieta diversificada que varia de material vegetal a pequenos vertebrados. Numericamente, besouros, formigas e aranhas compõem a maior parte de sua dieta.

Alcance geográfico
Essa espécie é encontrada na América do Sul desde o leste da Venezuela e da ilha de Trinidad por toda a Bacia Amazônica até o norte da Argentina. Amphisbaena alba tem a maior distribuição geográfica de todos os anfisbenos.

Reprodução
A reprodução desta espécie ocorre na estação seca de sua área geográfica. Algumas evidências sugerem que essa espécie explora formigas cortadeiras e pode até usar os ninhos dessas formigas para depositar seus ovos. Ela põe mais ovos por ninhada (8-16) em comparação com outros anfisbenídeos, o que possivelmente se deve ao seu grande tamanho corporal. Não há dimorfismo sexual em relação ao comprimento focinho-cloalha.

Seus espermatozoides do epidídimo são filiformes e caracterizados por uma depressão na seção transversal do acrossoma, uma peça com mitocôndrias colunares, um núcleo alongado e uma bainha fibrosa na peça intermediária.

As glândulas epidérmicas estão localizadas na região cloacal de A. alba e são provavelmente usadas para reprodução e marcação de território. As aberturas das glândulas são tapadas com uma secreção sólida que é removida quando se move através de túneis e deixa um rastro de secreção.

Características dos eritrócitos
As alterações ultraestruturais das organelas nas células eritroides em desenvolvimento são semelhantes às alterações de desenvolvimento em outros grupos de vertebrados. A maior diferença é o alinhamento transversal periódico das moléculas de hemoglobina na matriz organela dos hemossomas. A transformação das organelas das células eritroides para a biossíntese da hemoglobina ocorre lentamente. Isso se deve à baixa taxa metabólica de A.alba resultante do ambiente hipóxico onde vive.

Táticas defensivas
Quando Amphisbaena alba assume uma postura defensiva, dobra o corpo em forma de ferradura e levanta a cabeça e a cauda. A cauda é feita de feixes de colágeno resistentes que permitem que a cauda absorva a pressão mecânica de uma mordida. O corpo de A. alba também é coberto com uma armadura flexível que torna outras áreas resistentes a mordidas também.

Veja também

 Lista de répteis do Brasil

Referências

Espécies descritas por Lineu
Répteis descritos em 1758
Fauna da Amazônia
Répteis da Venezuela
Répteis de Trindade e Tobago
Répteis do Paraguai
Répteis do Panamá
Répteis de Guiana
Répteis do Equador
Répteis da Colômbia
Répteis do Brasil
Répteis da Bolívia
Espécies pouco preocupantes

Amphisbaena alba


හැදින්වීම

සෛලීය ස්වසනය සංකීර්ණ කාබනික සංයෝග සරල කාබනික අණු බවට බිදවැට්ටවීම මගින් ශක්තිය නිදහස් කිරීමේ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියකි. (එනම් අපවෘත්තිය ප්‍රතික්‍රියාවකි.) මෙහිදී විශිෂ්ට එන්සයිම උත්ප්‍රේරණයක් සිදු වේ. කාබනික සංයෝග වල වූ රසායනික ශක්තිය ATP වල ශක්තිය ලෙස නිදහස් කරගනී.

පියවර
සෛලීය ශ්වසනය පියවර 3ක් මගින් සිදුවේ. එනම්,
 ග්ලයිකොවිච්ජේදනය/ග්ලයිකොලිසිය
 ක්‍රෙබ්ස් චක්‍රය
 ඉලෙක්ට්‍රෝන පරිවහන දාමය
ග්ලයිකොවිච්ජේදනය/ග්ලයිකොලිසිය සජීවී සෛල වල සෛල ප්ලාස්මය තුළ දී සිදු වේ.

ක්‍රෙබ්ස් චක්‍රය මයිට‍ොකොන්ඩ්‍රියා පූරකයේ සිදු වේ.

ඉලෙක්ට්‍රෝන පරිවහන දාමය මයිට‍ොකොන්ඩ්‍රියා ඇතුළු පටලයේ මියර මත සිදු වෙී.

ග්ලයිකොවිච්ජේදනය/ග්ලයිකොලිසිය
ජීවීන් තුළ ශ්වසන උපස්ථර ලෙස විවිධ කාබනික අණු ක්‍රියාකරයි. ග්ලූකෝස් වල ග්ලයිකොලිසිය මෙහිදී සාකච්ඡා කෙරේ.

සෛල ප්ලාස්මය තුළ දී ග්ලූකෝස්  ATP අණුවක ශක්තිය භාවිතයෙන් ග්ලූකෝස්-6-පොස්පේට් (glucose-6-phosphate) බවට පත් වේ.ග්ලූකෝස්-6-පොස්පේට් පෘක්ටෝස්-6-පොස්පේට් (fructose-6-phosphate) බවට පත් වේ. පෘක්ටෝස්-6-පොස්පේට් තවත් ATP අණුවක ශක්තියභාවිතයෙන් පෘක්ටෝස්-1,6-ඩයිපොස්පේට් (fructose-1,6-diphosphate) බවට පත් වේ.

සෛලීය ස්‍වසනය


إيفان دي لا بينا  (مواليد 6 مايو 1976 في سانتاندير - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2002 في مركز الوسط المهاجم .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في إيطاليا
رياضيون إسبان مغتربون في فرنسا
رياضيون من سانتاندير
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو إسبانيول
لاعبو برشلونة
لاعبو برشلونة أتلتيك
لاعبو كرة قدم أولمبيون إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1996
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من سانتاندير (إسبانيا)
لاعبو كرة قدم من منطقة كانتابريا
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
مواليد 1976
مواليد في سانتاندير

إيفان دي لا بينا


Parque nacional Semenawi Bahri es un área protegida en el país africano de Eritrea. Tiene una sola carretera asfaltada a través de ella para facilitar el transporte. El parque también cuenta con centros de recreación en Meguo, Medhanit y Sabur. El parque nacional Semenawi Bahri no es muy conocido por los turistas nacionales e internacionales, sin embargo, sus lugares de interés incluyen una rica flora y fauna silvestre, destacándose en particular la observación de aves.

Véase también
Geografía de Eritrea
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Semenawi Bahri (Eritrea.be).

Semenawi Bahri
Áreas protegidas establecidas en 2001
Eritrea en 2001

Parque nacional Semenawi Bahri


Mannville je selo u središnjem dijelu Alberte u Kanadi. Nalazi se na zapadno od Vermiliona i 170 kilometara istočno od Edmontona. Njegova primarna industrija je poljoprivreda.

Povijest
Naselje je dobilo ime po Sir Donaldu Mannu, potpredsjedniku Kanadske sjeverne željeznice.

Demografija
U popisu stanovništva iz 2016. koji je proveo kanadski statistički zavod u Kanadi, Mannville zabilježilo je 828 stanovnika koji žive u 341 od ukupno 377 privatnih stanova, što je 3.1% više u odnosu na broj stanovnika iz 2011. godini, kada je bilo 803 stanovnika. S površinom od 1.64 km2, dok je gustoća naselja 2016. bila 504.8 stan/km2.

Poznate osobe

 Frances Bay, glumica
 Kyle Calder, profesionalni igrač hokeja
 Peter Gadsden, gradonačelnik Londona
 Erving Goffman, sociolog
 Mike Rathje, profesionalni igrač hokeja
 Miles Zaharko, profesionalni igrač hokeja

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u Kanadi

Mannville, Alberta


Beggars Banquet este al șaptelea album al trupei britanice de rock'n'roll Rolling Stones. A fost lansat în decembrie 1969 de către Decca Records în Marea Britanie și de London Records în SUA. Albumul a marcat o reîntoarcere la stilul rock a trupei care a experimentat îmainte pop-ul psihedelic Their Satanic Majesties Request. A fost ultimul album marca Rolling Stones la care a contribuit și Brian Jones, de asemenea, el a scris unele piese ale următorului album  Let It Bleed, care s-a lansat după moartea acestuia.

Istoric
Glyn Johns, inginerul de înregistrare al albumului și multă vreme colaborator al trupei, afirmă că Beggars Banquet a însemnat apogeul carierei Rolling Stones. ,,Cred că materialul a fost mult mai bun decât orice s-a realizat înainte. Întreaga forță de sugestie a cântecelor a avut un impact artistic asupra mea.,, Producătorul Jimmy Miller îl descrie pe chitaristul Keith Richards drept ,,o adevărată mașinărie de cântece,, în timpul înregistrării albumului, în lipsa prezenței lui Brian Jones. La sfârșitul sesiunilor s-a Jones se comporta incoerent din cauza consumului de droguri și a problemelor emoționale. Miller a spus că Jones ,,se arăta ocazional, când voia să cânte alături de ceilalți și nu mă puteam baza pe el,,:Când apărea la o sesiune - să spunem că tocmai ar fi cumpărat un sitar în acea zi, se simțea în stare să cânte, așa că s-ar fi uitat în calendarul lui să vadă când încep Rolling Stones să cânte. Acum poate că a ratat ultimele patru sesiuni. Să zicem că ar fi compus un nou blues.A intrat cu un sitar, care era total irelevant pentru ceea ce făceam și vreau să-l joc. Încercam să-l accept. l-aș fi putut izola, închide într-o cabină și să nu-l înregistrez pe melodiile de care aveam nevoie. Ceilalți, în special Mick și Keith, îmi spuneau adesea : ,,Spune-i să se descurce să plece de aici,,.Jones a cântat la sitar și tanpura ( Street Fighting Man), la chitară (No Expectations), armonică (Parachute Woman, Dear Doctor), chiar și mellotron ( Jig-Saw Puzzle, Stray Cat Blues). Jones este adesea creditat din greșeală în cântecul Jig-Saw Puzzle, mulți crezând că una dintre chitare este interpretată de el. De fapt, Keith Richards le interpretează pe ambele. Piesa Street Fighting Man a fost înregistrată pe o casetă de la Philips de la Olympic Sound Studios din Londra, unde Richards a jucat la o chitară acustică Gibson Hummingbird, iar Charlie Watts a jucat pe un set de turele antice și portabile. Richards și Mick Jagger au fost greșit creditați, drept scriitori piesei Prodigal Son. Potrivit lui Keith Richards, numele Beggars Banquet vine de la o pisica numită Christopher Gibbs.

Pe 7 iunie 1968 s-a susținut ședința foto pentru coperta albumului, la care a participat Michael Joseph, în Hampstead, Londra. Imagini de atunci au fost prezentate în cadrul Galeriei Blink în Londra, în perioada toamnei din 2008. Coperta originală a albumului, un zid din baie acoperit cu graffiti a fost respins de compania de înregistrări a trupei și disputa lor a făcut ca albumul să se lanseze cu 4 luni mai târziu.

În 11-12 decembrie 1968, trupa a filmat pentru the Rolling Stones Rock and Roll Circus alături de John Lennon, Eric Clapton, The Who, Jethro Tull și Marianne Faithfull, invitați speciali. Unul dintre proiectele principale a fost cel de a promova Beggars Banquet, dar filmul a fost abandonat până în 1996, când managerul lor, Allen Klein, a acceptat lansarea oficială.

Lista pieselor
Toate cântecele sunt scrise de Mick Jagger și Keith Richards, cu excepția piesei "Prodigal Son" ("Fiul risipitor"), scris de Robert Wilkins.

Critică

Note

Legături externe

Albume The Rolling Stones
Albume din 1968

Beggars Banquet


Os segundo atacantes, ou segundo avançados, são os atacantes que tipicamente manipulam e culminam a jogada. São os avançados que se movem pelo gramado, buscando possibilidades de penetrar à defesa. Tem como características a velocidade, o domínio de bola, o drible, o passe, a finalização e também o cruzamento, apesar de que em muitos casos, são raros os jogadores que dominam todos esses aspectos. Este é o atacante que, em algumas situações, pode voltar para ajudar na marcação.

A função do segundo avançado é penetrar a defesa movendo a bola se possível chutando de fora da área. O Segundo Atacante é uma posição no Futebol que tem como objetivo ajudar os Meio-Campistas a criar as jogadas, dar assistências aos seus companheiros e finalizar contra o gol adversário

Posições do futebol

Segundo atacante (futebol)


Pablo Luis Mirizzi (25. siječnja 1893. – 28. kolovoza 1964.) je argentinski liječnik, profesor kirurgije.
Poznat je po opisu opstrukcije zajedničkog jetrenog voda ili glavnog žučovoda žučnim kamenom u žučnom mjehuru ili vodu žučnog mjehura, što je po njemu nazvano Mirizzijev sindrom.

Biografija
Rođen je u argentinskom gradu Córdoba, gdje je i završio medicinski fakultet 1915. U dobi od 23 godine (1916.) postao je doktor znanosti, a u dobi od 25 godina (1918.) docent kirurgije na Sveučilištu u Córdobi. Sljedećih nekoliko godina putovao je svijetom te se upoznao s radom najmodernijih kirurških centara u SAD-u i Europi. Nakon što se vratio u Argentinu, godine 1926. postao je profesor kirurgije.
Dana 18. lipnja 1931. Mirizzi je izveo prvu operativnu kolangiografiju što se smatra jednim od njegovih glavnih doprinosa modernoj kirurgiji žučnih vodova.
Prvi opis sindrom koji nosi njegovo ime spomenut je u članku objavljenom 1940. Najpoznatiji i citiraniji opis sindroma objavljen je članku iz 1948.
Mirizzi je smatrao da je uzrok opstruktivne žutice, spazam "sfinktera zajedničkog jetrenog voda" za kojeg je vjerovao da postoji, a kamenac u obližnjem ž. mjehuru (ili vodu ž. mjehura) i posljedična upala predispozicija za spazam. Kasnije je spoznato da ne postoji takav mišić sfinkter.

Tijekom života Pablo Luis Mirizzi bio je smatran velikim kirurgom, učiteljem i humanitarcem. Postao je počasni profesor na brojim sveučilištima.
Međunarodno kirurško društvo proglasilo je Mirizzija predsjednikom "Međunarodnog kirurškog kongresa" održanog u Münchenu 1959.

Pablo Luis Mirizzi preminuo je u svom gradu Cordobi, 28. kolovoza 1964.

Uz svoje uspjehe u kirurgiji, nakon smrti svoju kolekciju umjetničkih djela ostavio je muzeju "Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa", a zbirku medicinskih djela, knjižnici medicinskog fakulteta Sveučilišta u Cordobi.
Osnova je i zakladu koja je omogućavala plaćanje školarine mladim bilijarim kiruzima iz Cordobe za edukacijska putovanja.

Izvori
Članak "Mirizzi syndrome: History, current knowledge and proposal of a simplified classification" objavljen u World J Gastroenterol. Sep 14, 2012; 18(34): 4639-4650. Objavljen online Sep 14, 2012. doi: 10.3748/wjg.v18.i34.4639, pristuljeno 01.02.2018.

Argentinski znanstvenici

Pablo Luis Mirizzi


{{Müzik sanatçısı bilgi kutusu
| Ad                 = Yngwie J. Malmsteen
| Resim              = Yngwie Malmsteen 1.jpg
| Resim başlığı      =
| Resim boyutu       =
| Genişlet           =
| Artalan            = Vokalsiz çalgıcı
| Doğum adı          = Lars Johan Yngve Lannerbäck
| Takma ad           =
| Doğum              =   Stokholm, İsveç
| Ölüm               =
| Köken              =
| Çalgı              = Gitar Bas gitar Klavye Vokal Sitar Çello
| Ses türü           =
| Tarz               = Senfonik (Neo-Klasik) Metal Speed Metal Power Metal
| Meslek             = Gitarist, kompozitör
| Etkin yıllar       = 1978-günümüz
| Plak şirketi       = Polydor, Polygram, Elektra Records
| Etkilendikleri     =
| İlişkili hareketler= Steeler, Alcatrazz
| Web sitesi         = Malmsteen Resmî Sitesi
| Şimdiki üyeler     =
| Önceki üyeler      =
| Önemli çalgılar    = Yngwie Malmsteen Stratocaster
| İmzası             =
}}

Yngwie J. Malmsteen (d. 30 Haziran 1963, Stokholm, İsveç), İsveçli müzisyen ve gitar virtüözü.

Gerçek adı Lars Johan Yngve Lannerbäck'tır. Müziğe pek ilgi duymayan Yngwie, 7 yaşındayken ilginç bir rastlantı ile gitar çalmaya başladı. Jimi Hendrix'in öldüğü güne kadar pek ilgi duymadığı akustik gitarı, Hendrix'in ölümü üzerine televizyonda yayınlanan bir programı seyredip Hendrix'e ve sahne gösterisine hayran kalmasıyla elinden düşmez oldu. Daha sonra alacağı Fender Stratocaster Yngwie J. Malmsteen'in kimliğinin bir parçası olacaktı. 10 yaşına geldiğinde Deep Purple şarkılarının tamamını çalabiliyordu. Ritchie Blackmore'a olan hayranlığı, ailesinin; özellikle yetenekli bir flütçü olan ablası Lola Lannerbäck'in etkisiyle ilgi duyduğu klasik müzik kültürüyle birleşince, Yngwie J. Malmsteen'in benzersiz stili ortaya çıkmaya başladı.

Barok dönemi bestecileri Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Tomaso Albinoni ve klasik dönem bestecileri Ludwig van Beethoven, Wolfgang Amadeus Mozart, Niccolò Paganini Yngwie J. Malmsteen'in müziğini ve tarzını derinden etkiledi. Okula ve derslere duyduğu ilgi her geçen gün azalırken tüm zamanını müziğe ayırmaya başladı. Müziğe olan ilgisinin ve yeteneğinin farkında olan annesi ona daima destek oldu.

15 yaşına geldiğinde bir gitar tamir atölyesinde çalışmaya başladı. Atölyeye tamir için getirilen bir lut ona gitar üzerinde deneyebileceği bir fikir verdi; perdelerini eğe ile oyarak tıpkı lut gibi scallope klavyesi olan bir gitar yaptı. Sonuç Yngwie için tatmin ediciydi, hemen yeni bir gitara aynı işlemi uyguladı. Yüksek teller ve scallope klavye ile çalmak her ne kadar zor olsa da Yngwie, sweep tekniği için daha uygun olması nedeniyle buna kolay adapte oldu. Bu yaşlarda bestelemeye başladığı Far Beyond The Sun, Icarus Dream Suite gibi parçalarında Yngwie'nin tarzı iyice şekillenmekteydi.

18 yaşında arkadaşlarıyla 3 parçadan oluşan bir demo kaydetti. Tarzı İsveç için son derece sıra dışıydı. İsveç'te umdukları ilgiyi bulamayacaklarını anlayınca demo kayıtlarını yurt dışına göndermeye başladılar. Demoyu dinleyen Shrapnel Music'in sahibi Mike Varney, Yngwie Malmsteen'i Steeler'a katılması için Amerika Birleşik Devletleri'ne davet etti. Steeler'la bir albüm kaydeden Yngwie daha sonra Alcatrazz'a katıldı. Fakat Yngwie Malmsteen kendisini daha iyi ifade edebilmek, tarzını ortaya koyabilmek istiyordu ve Alcatrazz'dan da ayrılarak solo kariyerine başladı.

Solo kariyerinin ilk albümü Rising Force oldu. Bu albüm müzik listelerinde 60. sıraya kadar yükseldi ve bir neoklasik rock şaheseri olarak müzik tarihinde yerini aldı. Bu albümdeki performansı ile Yngwie enstrümantal rock dalında Grammy'ye aday gösterildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yngwie J. Malmsteen Resmî Web Sitesi
 Yngwie J. Malmsteen Haberleri ve Rock&Metal Müzik Sitesi

1963 doğumlular
İsveçli heavy metal gitaristleri
İsveç asıllı Amerikalılar
Solo gitaristler
İsveçli rock gitaristleri
Yaşayan insanlar

Yngwie J. Malmsteen