Vera Nikolaïevna Mouromtseva-Bounina (), née le  à Moscou dans l'Empire russe et morte le  dans le , est l'épouse d'Ivan Bounine, traductrice, mémorialiste, autrice d'articles sur la littérature, du livre Vie de Bounine et Conversation avec la mémoire.

Biographie
Vera Nikolaïevna Mouromtseva est née dans une vieille famille de professeurs nobles moscovites. Son oncle Sergueï Mouromtsev a été président de la première Douma d'État de l'Empire russe en 1906.

Vera a reçu une excellente éducation. Elle a étudié la chimie, connaissait quatre langues, s'occupait de traductions, s'intéressait à la littérature contemporaine. Elle était aussi exceptionnellement belle. Valentin Kataïev la décrit comme « de grande taille, au visage en camée, blonde coiffée avec un nœud dans les cheveux retombants sur le cou, des yeux bleus, une beauté pure de Moscou ».

Ivan Bounine, lors de leur première rencontre à Tsarinyno, à la , en 1896, n'a pas prêté attention à la jeune Véra Mouromtseva. Son esprit était absorbé par une toute autre femme. Mais Véra s'est souvenue de cette rencontre « un beau jour de juin, près d'une prairie en fleur ». Elle se souvenait même de son visage, qui était alors « frais et en bonne santé ». Ce que l'on ne peut plus dire au moment de la rencontre du  dans l'appartement du jeune écrivain Boris Zaïtsev. Les hôtes ont organisé une soirée littéraire, à laquelle Bounine a été invité en tant qu'écrivain (bien qu'à cette époque il fût encore peu connu). Et là, Ivan Alexeievitch remarque finalement une « jeune femme tranquille aux traits léonardesques » :

Les parents de Vera étaient opposés à la relation de leur fille avec Ivan Bounine. De plus, tous leurs amis et connaissances dans le milieu professoral ont également eu une attitude négative à l'égard de cette relation. À cette époque, Vera Mouromtseva étudiait en dernière année et elle devait présenter des examens et rédiger un travail de fin d'étude. Quand elle demande au professeur de chimie Nikolaï Zelinski de lui donner un travail de fin d'étude, il lui répond : « Non, je ne vous donnerai pas de travaux, dit-il de sa voix de bègue, ou bien c'est Bounine, ou bien le travail…» Et Vera a commencé à rencontrer Bounine à l'abri des regards de tous.

Et Bounine décide de changer non seulement son destin mais aussi son métier : « Je pense que je devrais m'occuper de traduction, ce serait agréable alors de vivre ensemble et de voyager. Chacun aurait son propre travail et nous ne nous ennuierions pas l'un l'autre… ».

« Quand des gens proches m'ont dit que je me sacrifiais en décidant de vivre avec lui en dehors du mariage, j'étais très surprise », écrit Véra Nikolaïevna.

Le , Vera et Ivan Bounine sont partis pour leur premier voyage. Pour tous les parents, amis et connaissances, ils sont devenus mari et femme. Ils ont vécu longtemps dans le mariage civil. C'est en France, en 1922, qu'ils se sont mariés.

Égypte, Syrie, Palestine, Grèce, Turquie, Italie, Suisse, Allemagne, France… ce voyage a été suivi d'un autre, puis d'encore un autre. Pendant vingt ans, ils ont mené une vie nomade. Puis ils ont atterri à Grasse dans le sud de la France.

Vera Mouromtseva a survécu à Ivan Bounine pendant . Il est mort en 1953 et elle en 1961. Elle n'était pas seulement la femme d'un écrivain, mais aussi une personne douée pour la littérature. Elle traduisait des textes en russe et écrivait des articles. Elle a traduit L'Éducation sentimentale et la Tentation de Saint-Antoine de Flaubert, des nouvelles de Maupassant, Graziella de Lamartine, des poèmes d'André Chénier, le poème Enoch Arden du Britannique Alfred Tennyson. Elle consacrait sa plume également à des articles comme Les Mémoires de S Ivanov, Leonid Andreïev, Nikodim Kondakov, cercle littéraire Sreda, Sergueï Mouromtsev, Émile Verhaeren, Maximilian Volochine.

Vera Mouromtseva a écrit aussi La Vie de Bounine, des essais Conversation avec la mémoire, Les années d'adolescence d'Ivan Bounine.

Décédée le  à , Vera Mouromtseva est inhumée à côté du corps de son mari au cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois.

Références

Bibliographie

Liens externes

  Evgrafov, Guenadi. Четыре любови Бунина
  Souvenirs de Bounine Воспоминания о Бунине: 1. Адамович Г. В. Бунин. Воспоминания. 2. Зайцев Б. К. Памяти Ивана и Веры Буниных. 3. Бунина-Муромцева В. Н. То, что я запомнила о Нобелевской премии // Дальние берега: Портреты писателей эмиграции / Составитель и комментатор [Крейд, Вадим Прокопьевич]. — Moscou: Республика, 1994.
  Доходный дом купцов Армянских — Достопримечательности Москвы
  Народный журнал — Роман-газета № 20, 2010
  Vera Mouromtseva, la femme de l'écrivain Ivan Bounine
 К 130-летию В. Н. Муромцевой-Буниной, жены великого русского писателя И. А. Бунина. «Орловский вестник» от 8 февраля 2012

Émigration russe en France
Écrivain russe du XXe siècle
Femme de lettres russe
Naissance en octobre 1881
Naissance à Moscou
Décès en avril 1961
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Personnalité inhumée au cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois
Décès à 79 ans

Vera Mouromtseva-Bounina


La Ruta Estatal de California 133, y abreviada SR 133 (en inglés: California State Route 133) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 21,9 km (13.635 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 133 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California (Caltrans, por sus siglas en inglés).

Cruces
La Ruta Estatal de California 133 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans
 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Orange
Irvine (California)
Laguna Beach (California)

Ruta Estatal de California 133


Die Financial Crisis Inquiry Commission (FCIC) ist eine 2009 per Gesetz gegründete Kommission, die von der US-Regierung bestellt wurde, um die Ursachen der Finanzkrise ab 2007 bis 2010 zu ermitteln. Die Kommission, die sich im Februar 2011 aufgelöst hat, bestand aus 10 Mitgliedern, ihr Vorsitzender war Phil Angelides (daher auch Angelides-Kommission). Eine ähnliche Institution gab es auch nach der Weltwirtschaftskrise mit der Pecora Commission. Im Unterschied zu dieser hatte die FCIC die Möglichkeit Zeugen vorzuladen und Beweismittel zu erzwingen.

Zusammensetzung
Die Sprecherin des Repräsentantenhauses Nancy Pelosi aus Kalifornien und der Mehrheitsführer im Senat Harry Reid aus Nevada (beide Demokraten) nominierten auf der Rechtsgrundlage der Section 5 des Fraud Enforcement and Recovery Act von 2009 jeweils drei Mitglieder, der Minderheitsführer im Repräsentantenhaus John Boehner aus Ohio und der Minderheitsführer im Senat Mitch McConnell aus Kentucky (beide Republikaner) jeweils zwei Mitglieder:

Phil Angelides (Vorsitzender) – gemeinsam als Vorsitzender ausgewählt von Pelosi und Reid
Bill Thomas (stellvertretender Vorsitzender) – gemeinsam als stellvertretender Vorsitzender ausgewählt von Reid Boehner und McConnell
Brooksley Born (Pelosi)
Byron Georgiou (Reid)
Bob Graham (Reid)
Keith Hennessey (McConnell)
Douglas Holtz-Eakin (McConnell)
Heather Murren (Reid)
John W. Thompson (Pelosi)
Peter J. Wallison (Boehner)

Anhörungen
Die erste öffentliche Anhörung fand am 13. Januar 2010 statt. Während des Jahres 2010 wurden in mehr als 19 öffentlichen Anhörungen und 700 Vernehmungen zahlreiche Ökonomen, Bankmanager, Mitarbeiter von Regulierungsbehörden und andere Funktionsträger aus dem Bankensektor verhört. Unter den Befragten waren Alan Greenspan, Robert Rubin und mehrere CEOs insolventer Wall-Street-Unternehmen.

Ergebnisbericht
Januar 2011 veröffentlichte die Kommission ihre Ergebnisse. In einer "einfachen Zusammenfassung" unterscheidet sie zwischen dem Schadenspotential, das sich über Jahre erschaffen worden sei und dem Platzen der Immobilienblase:

Während die Mehrheit der Kommissionsmitglieder die laxe Regulierung und mangelnde Aufsicht über das Bankenwesen verantwortlich machen, kommen die vier von den Republikanern ernannten Mitglieder zu Minderheitsvoten. Nach dem Minderheitsvotum von 3 Mitgliedern seien die globale Ungleichgewichte der wesentliche Grund gewesen. Nach dem Minderheitsvotum von einem Mitglied sei eine verfehlte Wohnungspolitik der Regierung verantwortlich.

Weblinks
Offizielle Seite auf dem Internetauftritt der Universität Stanford (Law School)
Report der FCIC

Einzelnachweise

Organisation (Wirtschaft)
Politikberatung
Weltfinanzkrise 2007–2008
Gegründet 2009
Aufgelöst 2011

Financial Crisis Inquiry Commission


Al-Shabaab, u prijevodu »Mladići«, naziv je islamističke fundamentalne terorističke skupine koja djeluje u Istočnoj Africi kao produžena ruka Al-Kaide. Surađuje i s nigerijskim Boko Haramom. Kontrolira seoska područja duž Afričkog roga, ponajviše u Somaliji, gdje podupire džihadiste u građanskom ratu, kao i u Jemenu i Mozambiku.

Pripadnici skupine sudjelovali su u bombaškim napadima u Mogadishuu, u kojima je u dva navrata poginulo više od 600 ljudi. Odgovorni su i za desetke napada u susjednim državama. Prema izvješćima Ujedinjenih naroda surađuju i sa zloglasnim somalijskim piratima.

Izvori

Politika Somalije
Terorističke skupine

Al-Shabaab


Lista dos campeões mundiais da dança e os países que representaram do Professional World 10 Dance Championship do Conselho Mundial de Dança (WDC); a primeira versão ocorreu em 1978, sendo então realizado anualmente desde que foram organizados em 1980 pelo ICBD (atual WDC), que representa todos os principais países profissionais da dança de salão do tipo DanceSport.

As danças abordadas no Ten Dance são as cinco danças International Ballroom (Standard): valsa, foxtrot, quickstep, tango e valsa vienense, juntamente com as cinco danças latinas internacionais: rumba, samba, passodoble, chachacha e jive, conforme definido nos termos da dança de salão do Conselho Mundial de Dança (WDC).

campeões mundiais

Veja também

 Campeões Mundiais de Dança de Salão
 Campeões Mundiais de Dança Latina
 Campeões Mundiais Smooth
 Campeões Mundiais de Rhythm
 Campeões Nacionais de Dancesport dos EUA (Professional 10-Dance)

Referências

Danças de salão

Campeões do World 10 Dance


Delta County is the name of several counties in the United States:

Delta County, Colorado
Delta County, Michigan
Delta County, Texas

See also
Delta (disambiguation)

Delta County


Novi Mlînî este satul de reședință al comunei cu același nume din raionul Snovsk, regiunea Cernihiv, Ucraina. Populația este de 280 de persoane.

Novi Mlînî, Novi Mlînî, Snovsk, Cernihiv
Novi Mlînî, Novi Mlînî, Snovsk, Cernihiv

Novi Mlînî, Snovsk


An Rhynchospora enmanuelis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Modesto Luceño ngan Emerson Antônio Rocha. An Rhynchospora enmanuelis in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora enmanuelis


Clementine Ogilvy Spencer-Churchill, baronesa Spencer-Churchill, GBE, CStJ  (de soltera Hozier; Londres, 1 de abril de 1885 – ibídem, 12 de diciembre de 1977), fue la esposa de Winston Churchill y par vitalicia por derecho propio.

Primeros años
Clementine nació en Mayfair, Londres, hija de Lady Henrietta Blanche Hozier (1852–1925), hija del décimo conde de Airlie y segunda esposa de Sir Henry Montague Hozier (1838–1907). Su paternidad ha sido un tema debatible, dado que Lady Blanche era conocida por compartir sus "favores". Después de que Sir Henry encontrara a Lady Blanche con un amante en 1891, ella consiguió evitar la demanda de divorcio de su esposo, debido a las propias infidelidades de él, posteriormente la pareja se separó. Lady Blanche sostenía que el padre biológico de Clementine era el capitán William George "Bay" Middleton, un notable jinete, esta versión fue apoyada por Mary Soames, hija menor de Clementine. Por otra parte, Joan Hardwick, biógrafa de Clementine, ha señalado (debido en parte a la conocida esterilidad de Sir Henry) que todos los niños "Hozier" de Lady Blanche eran hijos en realidad del esposo de su hermana, Algernon Bertram Freeman-Mitford (1837-1916), más conocido por ser abuelo de las famosas hermanas Mitford. Cualquiera que fuera la verdadera paternidad de Clementine, ella fue registrada como hija de Lady Blanche y Sir Henry.

En el verano de 1899, cuando Clementine tenía catorce años, su madre se trasladó con su familia a Dieppe. Ahí pasaron un idílico verano entre baños, cabotaje y picnics. La familia en Dieppe se hizo muy conocida dentro de "La Colonie", formada por los demás habitantes ingleses que vivían allí junto al mar. Este grupo estaba formado por militares, escritores y pintores, como Aubrey Beardsley y Walter Sickert, quien llegó a ser gran amigo de la familia. Según la hija de Clementine, Mary Soames, ella quedó profundamente impresionada por Sickert, pensando que era el hombre más apuesto y atractivo que había visto en su vida. La feliz vida de los Hoziers en Francia llegó a su fin cuando Kitty, la hija mayor, enfermó de fiebre tifoidea. Blanche Hozier decidió que lo mejor sería enviar a Clementine y su hermana Nellie a Escocia, para poder dedicarle tiempo completo a Kitty. Kitty murió el 5 de marzo de 1900.

Clementine fue educada en casa, luego brevemente en la escuela de Edimburgo, dirigida por Karl Froebel, sobrino del famoso pedagogo alemán Friedrich Froebel, y su esposa Johanna; después, en la Berkhamsted School for Girls (hoy, Berkhamsted School) y en La Sorbona de París.

Ella se comprometió en secreto dos veces con Sir Sidney Peel, que se enamoró de ella cuando tenía dieciocho años. También se comprometió en 1906 (públicamente) con Lionel Earle (1866-1948), distinguido funcionario que la doblaba en edad y con el que más tarde rompió.

Matrimonio e hijos

El noviazgo entre Clementine y Winston fue breve. Después de haberse conocido cuatro años antes, se reencontraron en una cena en 1908. Hubo una atracción inmediata. En su primer breve encuentro Winston había reconocido la belleza y distinción de Clementine. Después de meses de correspondencia, Winston escribió a la madre de Clementine, Lady Blanche Hozier, para solicitarle su consentimiento para el matrimonio.

El 12 de septiembre de 1908, en la Iglesia de Santa Margarita, Westminster, Churchill se casó con ella, siendo diez años mayor y ya un experimentado político.

Juntos tuvieron cinco hijos: Diana (1909–1963), Randolph (1911–1968), Sarah (1914–1982), Marigold (1918–1921), y Mary (1922-2014). Sufrió un aborto en 1912.

Primera Guerra Mundial
Después de su matrimonio, durante la Primera Guerra Mundial, Clementine Churchill organizó comedores para los trabajadores de las municiones en nombre de la Asociación Cristiana de Jóvenes (YMCA) en la zona noroeste Metropolitana de Londres.

Años 1930
En diciembre de 1934, Clementine viajó sin Winston a bordo del yate de Lord Moyne, el Rosaura, a las islas exóticas de Borneo, Célebes, las Molucas, Nueva Caledonia, y las Nuevas Hébridas. Se afirma que durante este viaje, tuvo un romance con Terence Philip, un rico comerciante de arte siete años menor que ella. Se trataba de una aventura que no podía durar más que el clima bochornoso, pero fue significativo para ella. Sin embargo los biógrafos de Chruchill, Andrew Robert y Roy Jenkins, así como Sonia Purnel, biógrafa de Clementine niegan que el episodio terminara en infidelidad conyugal.  Ella trajo de vuelta de este viaje una paloma Bali.

Como esposa de un político que frecuentemente se encontraba dentro de la controversia, Clementine estaba acostumbrada a ser despreciada y a ser tratada groseramente por las esposas de otros políticos. Sin embargo, ella misma no podía tolerar ciertas circunstancias. Viajando una vez con Lord Moyne y sus invitados, el partido estaba escuchando un programa de radio de la BBC en la que el locutor, un vehemente político a favor de la pacificación, criticaba a Churchill por su nombre. Vera, Lady Broughton, invitada de Moyne, dijo: "oigan, oigan" a las críticas de Churchill. Clementine esperaba que su anfitrión diera unas palabras de conciliación, pero no lo hizo, así que volvió a su camarote, le escribió una nota a Moyne e hizo sus maletas. Lady Broughton entró y le pidió a Clementine que se quedase, pero ella no aceptaría las disculpas por la ofensa a su marido. Desembarcó y zarpó para su casa, a la mañana siguiente.

Segunda Guerra Mundial
Durante la Segunda Guerra Mundial fue Presidenta del Fondo de Ayuda de la Cruz Roja para Rusia, Presidenta de la Asociación Cristiana de Mujeres Jóvenes en Tiempos de Guerra y Presidenta del Fulmer Chase Maternity Hospital para esposas de oficiales subalternos. El Clementine Churchill Hospital en Harrow, Middlesex lleva su nombre.

Después de la Guerra
En 1946, fue nombrada Dama Gran Cruz de la Orden del Imperio Británico, convirtiéndose en Dama Clementine Hozier, GBE. Tiempo después fue nombrada Doctora Honoris Causa por la Universidad de Glasgow y después, en 1976, por la Universidad de Bristol. En mayo de 1965, fue creada par vitalicia como la Baronesa Spencer-Churchill, de Chartwell en el Condado de Kent.

Años posteriores y muerte
Después de más de 56 años de matrimonio, Clementine enviudó el 24 de enero de 1965, cuando Winston murió a la edad de 90 años.

En los últimos años de su vida, Lady Spencer-Churchill tuvo que enfrentar los problemas de la inflación, el aumento de gastos hacía difícil cubrir sus costos de vida. A principios de 1977, decidió subastar cinco pinturas de su difunto esposo. La venta resultó mejor de lo esperado, y resolvió sus problemas financieros. Solo después de su muerte se descubrió que había destruido el famoso retrato de su esposo realizado por Graham Sutherland, porque no le gustaba.

Lady Spencer-Churchill murió en Princes Gate, Knightsbridge, Londres, de un ataque al corazón el 12 de diciembre de 1977. Tenía 92 años y había sobrevivido sin su esposo por casi 13 años.

Fue enterrada junto a su marido y sus hijos (con excepción de Marigold que está enterrada en el Cementerio Kensal Green, Londres) en la Iglesia de Saint Martin, Bladon, cerca de Woodstock, en Oxfordshire.

Su hija menor, la baronesa Soames, presentó en 1979 una placa en Berkhamsted, donde Clementine Hozier vivió durante sus estudios en Berkhamsted Girls' School. Hay también una placa azul en la que fue su residencia.

Títulos, estilos y honores
 1 de abril de 1885-12 de septiembre de 1908: Señorita Clementine Hozier.
 12 de septiembre de 1908-1946: Señora Clementine Churchill.
 1946-24 de abril de 1953: Dama Clementine Churchill, GBE.
 24 de abril de 1953-17 de mayo de 1965: Clementine, Lady Churchill, GBE.
 17 de mayo de 1965-12 de diciembre de 1977: La Muy Honorable Baronesa Spencer-Churchill, GBE.

Referencias

Bibliografía

Nobles de Reino Unido
Comendadoras de la Orden de San Juan
Winston Churchill
Británicas del siglo XX

Clementine Hozier


An Thamnochortus dumosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maxwell Tylden Masters. An Thamnochortus dumosus in nahilalakip ha genus nga Thamnochortus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thamnochortus

Thamnochortus dumosus


Saraybosna (Boşnakça ve Hırvatça: Sarajevo, ), Bosna-Hersek'in başkenti ve 2007 yılı sayımlarına göre 619.030 kişilik nüfusuyla en büyük kentidir. Saraybosna, ayrıca Bosna-Hersek Federasyonu'nun ve fiilî başkenti Banyaluka olan Sırp Cumhuriyeti'nin de hukukî başkentidir. Saraybosna Kantonu'nun da merkezidir. Saraybosna, Bosna bölgesinin Dinar Alpleri'yle çevrili Saraybosna Vadisi içerisinde Miljacka Nehri'nin çevresinde kurulmuştur. Şehir, barındırdığı dinî çeşitliliğiyle bilinir. Müslümanlık, Katoliklik, Ortodoksluk ve Musevîlik, burada yüzyıllar boyunca barış içinde bir arada var olagelmişlerdir. İşte bu yüzden Saraybosna, Avrupa'nın Kudüs'ü olarak kabul edilir. Saraybosna Balkanlar'daki kültürel şehirlerin en önemlilerinden biri olarak kabul görür.

Bu bölgedeki ilk yerleşim kalıntıları tarih öncesi döneme kadar uzanmasına rağmen modern şehrin ortaya çıkışı 15. yüzyılda Osmanlıların bu bölgedeki hakimiyetiyle birlikte başlar. Osmanlıların 1463'te bölgeyi ele geçirmesiyle şehirde büyük bayındırlık faaliyetleri başlar ve bunun sonucunda Saraybosna, Türklerin Avrupa'da kurduğu en büyük kent olur ve bu durum bugün de geçerlidir. Saraybosna, tarihi boyunca uluslararası önemi olan birçok olay yaşamıştır: 1914 yılında I. Dünya Savaşı'nın başlamasına neden olarak gösterilen Arşidük Franz Ferdinand'ın Gavrilo Princip tarafından suikastı bu kentte gerçekleşti. Bundan 70 yıl sonra 1984 Kış Olimpiyat oyunları bu kentte yapıldı. Şehir, Bosna Savaşı sırasında dünya modern savaş tarihindeki en uzun kuşatmaya mâruz kalmıştır. Bugün şehir, Bosna-Hersek'in en büyük kültürel ve ekonomik merkezi olarak savaş sonrasında kendini yenilemeye ve toparlamaya çalışmaktadır.

Köken bilimi
Saraybosna'nın adı, Osmanlı Devleti tarafından alınmadan önce Vrhbosna' idi. Osmanlı Devleti'nde Bosna-Saray denmesinin yanı sıra Saray Ovası olarak da adlandırdı. Bu yüzden günümüzde pek çok dilde bu ifadenin kısa hali olarak Sarajevo adı kullanılmaktadır. Kendi halkı da şehirlerine Sarajevo derler ki vadiye dik bakan saraydan görülen ova manzarasından esinlenerek Saray-Ova dendiği rivayet edilir.

Tarihçe

Antik çağ
Şehrin bulunduğu bölgedeki yerleşim, Neolitik Çağ'a dek geri gider. Bu bölgede 19. yüzyılın sonlarında Butmir kültürü'ne ait benzer desenli seramik eşya ve çanaklar bulunmuştur.

Saraybosna bölgesi, Roma egemenliğinden önce İliryalıların egemenliğinde kalmış ve Romalılar, ancak M.S. 9 yılında uzun süren bir direnişin ardından ele geçmiştir. Romalılar döneminde Dalmaçya eyaletine bağlanan bölgede bugünkü İliđža banliyösünün bulunduğu yerde Aquae Sulphurae (Türkçesi: Kükürtlü termal su) kentini kurmuşlardır.

Roma İmparatorluğu, M.S. 395'te ikiye bölününce Batı Roma İmparatorluğu'nun parçası olan ve 420'lerde Avrupa Hunları'nın ele geçirdiği bölge, 455 yılında Ostrogotların eline geçti. 6. yüzyılın ilk yarısının sonlarına doğru Doğu Roma İmparatorluğu'nun eline geçen bölgeye 7. yüzyılın başlarında Avrupa Avarlarının egemenliğindeki Slavlar gelmeye başladı ve bölge, Avarların eline geçti.

Orta çağ
Avarlar devletinin 805'te Franklar tarafından yıkılmasının ardından Frankların süzerenliğini tanıdı ve Doğu Romalı misyonerler tarafından bölge, tamamen Hristiyanlaştırıldı. Önce Sırp Raşka Krallığı'nın, 863'te Hırvat Düklüğü'nün (sonradan krallık) eline geçti. 870'lerde Sırpların geri aldığı bölge, 9. yüzyılın sonlarına doğru 1. Bulgar İmparatorluğu'nun eline geçti. 927'de Bulgarlardan bağımsızlığını îlân eden Sırp Kralı Časlav Klonimirovič'in eline geçti. Çaslav'ın 950 yılında Macarlara karşı savaşırken ölmesi üzerine Bosna'daki derebeyler, Sırbistan'dan bağımsızlıklarını ilan ettiler ve Doğu Roma'nın hükümranlığını tanıdılar. Ancak bölge 998'de 1. Bulgaristan İmparatorluğu Çarı 1. Samuel'in eline geçti. Ancak Doğu Roma İmparatoru II. Basileus, 1018'de bölgeyi geri aldı. Bölgenin güneyi, 1060'larda Doğu Roma'ya bağlı hüküm süren Hırvat Kralı IV. Petar'ın eline geçti. Ancak bölge, 1082-1085 arasında Sırpların kurduğu Duklja Krallığı'nca fethedildi. 1103 yılından itibaren Bosna Sırplardan koptu ve Macaristan Krallığı'nın egemenliğini tanıyan Banların eline geçti. Ayrıca Macaristan Kralı II. Bela, 1137'de Bosna Dükü oldu. Bölge, 1163-1183 yılları arasında yeniden Doğu Roma İmparatorluğu'nun parçası oldu. Daha sonra yeniden Macaristan Krallığı'na bağlı Banlar tarafından yönetildi. 1230'lardan itibaren bölge halkının çoğu, Manicilik'ten etkilenen dualist Hristiyan tarikatı olan Bogomillik'e geçti. Bosna, 1377'ye kadar Macaristan'a bağlı banlar tarafından yönetildi. Bu târihte Bosna Banı Tvrtko Kotromanoviç (sonradan I. Tvrtko), kendini Bosna, Sırbistan ve Dalmaçya kralı ilan etti. Krallığı'nın sınırları bugünkü Karadağ'ın batısından bugünkü Hırvatistan'ın Graçaç kentinin batısına kadar uzanıyor ve bazı Dalmaçya adalarını da kapsıyordu.

1463 yılında Osmanlı Sultanı II. Mehmed, bütün Bosna'yı fethetti. Ancak Macaristan Kralı I. Matyas, Saraybosna'nın bulunduğu bölgeyi geri aldı. Ancak Osmanlılar, 1492'de bölgeyi yeniden ele geçirdiler.

Osmanlı dönemi
Bugünkü Saraybosna'nın yerinde 14. yüzyılın başlarında Boşnak soylularının şatoları vardı. 1492 yılında burayı alan Osmanlılar, şehrin ilk çekirdeğini kurmuşlardır. Saraybosna, önemli ulaşım yolları kavşağı olması nedeniyle kısa sürede ticari ve idari merkez olmuştur.

Bölge, Osmanlılarca öncelikle Saraybosna'nın merkez olduğu Bosna Sancağı olarak Rumeli Eyaleti'ne bağlanmış, 1585 yılında 1483'te fethedilen Hersek bölgesiyle birlikte Bosna Eyaleti'ne bağlanmıştır. 1583-1686 arasında Banyaluka'nın, 1686-1851 arası Travnik'in merkez olduğu dönemler hariç hep eyaletin merkezi Saraybosna olmuştur. 1697'deki kısa süreli Venedik işgalinden zarar gören şehir, derhal onarıldı.

Avusturya-Macaristan
1878 yılına kadar Osmanlılar'a bağlı kalan şehir, bu yıl imzalanan Berlin Anlaşması'yla Avusturya-Macaristan yönetimine bırakıldı. Ancak buranın yönetimi konusunda yönetim ortakları arasında anlaşmazlık çıkınca doğrudan doğruya Viyana'dan yönetilen Bosna-Hersek'in merkezi oldu.

Yugoslavya
1918'de sonradan Yugoslavya Krallığı'na dönüşecek olan Sırp-Hırvat-Sloven Krallığı'na geçti ve Sırbistan'a bağlandı. 1929 yılında ülke, idari olarak banlıklara bölündüğünde, Drina Banlığı'nın merkezi oldu.

II. Dünyâ Savaşı'nda 1941-1945 arasında Nazi Almanyası'na bağlı bir kukla devlet olan Bağımsız Hırvatistan Devleti'nin işgalinde kaldı. Savaş sırasında Yugoslavya Krallığı yetersiz savunma yapıyordu. Alman uçaklarının bombalaması sonrasında, Saraybosna, 16. Piyade Tümeni tarafından 15 Nisan 1941 tarihinde ele geçirildi. Şehir, 1943'ten 1944'e kadar Müttefikler tarafından bombalandı. Şehirde Yugoslav Partizan hareketi temsil edildi. Direniş, "Walter" Periç adında bir NLA Partizanı tarafından yürütüldü. Periç, 6 Nisan 1945'te şehrin kurtuluşuna liderlik ederken öldü.

1984 Kış Olimpiyatları, Saraybosna'da düzenlenmiştir.

Bosna Savaşı

1992-1995 yıllarında Bosna Savaşı sırasında Saraybosna kuşatması büyük ölçekli yıkım ve dramatik nüfus değişimi ile sonuçlandı. Binlerce Saraybosnalı, kuşatma sırasında yapılan bombardıman altında ve çatışmalarda öldü. Saraybosna kuşatması, modern savaş tarihinin en uzun kuşatması oldu. 5 Nisan 1992 ile 29 Şubat 1996 yaşanan Bosna Savaşı sırasında Yugoslav Halk Ordusu ile Sırp Cumhuriyeti'ne bağlı güçler Bosna Hersek'in başkenti Saraybosna'yı kuşattı.

Kuşatma sırasında, 1.500'den fazlası çocuk olmak üzere 11.541 kişi öldü. 15.000'i çocuk olmak üzere yaklaşık 56.000 kişi yaralandı. 1991 sayımına göre kuşatması öncesinde kent ve çevresinin nüfus 525.980'di.

Günümüz
Günümüzde Saraybosna, bölgenin en hızlı gelişen şehirlerinden birisidir. BOSMAL Şehir Merkezi, BBI Centar ve  Balkanların en yüksek gökdeleni olan Avaz Twist Tower gibi çok sayıda çeşitli yeni modern binalar inşa edilmiştir.

Coğrafya
Saraybosna, tarihî Bosna bölgesinin içinde, Avrupa'nın güneydoğusunda bulunan üçgen biçimli Bosna-Hersek topraklarının hemen hemen merkezinde kurulmuştur. Koordinatları  şeklinde olan kent Dinar Alplerinin ortasındaki Saraybosna Vadisi boyunca uzanır. Opcina adı verilen dört belediyeden oluşur. Centar (Merkez), Novi Grad (Yeni Şehir), Novo Sarajevo (Yeni Saraybosna) ve Stari Grad (Eski Şehir). Saraybosna'nın komşu belediyeleri İlidza [İlica] ve Vogošča'dır [Vogoşça]. Kuzeyde "Ozren Planina" (1.452 m), güneyde "Romanija Planina" (1.649 m) ve Jahorina (1.913 m) dağları arasında kalan Miljacka [Milyaçka] vadisinde kurulmuştur. Bu dağlar Dinar Alpleri'nin bir parçasıdır.

İklim

Yönetim ve siyaset

Şehir yasama yapısı "Saraybosna Kanton Meclisi" tarafından gerçekleştirilmekte olup, idari yapıları şu birimlerden oluşmaktadır;
 Saraybosna Kanton Başkanı,
 Saraybosna Kanton Hükûmeti,
 Başbakan ve
 12 bakandan oluşan Bakanlar Kurulu.

Ekonomi
Bosna-Hersek'in Gayri Safi Millî Hasılası (GSMH) 3.356.220.000 (1999) dolar olup, Saraybosna'ya düşen pay 1.264.412.000 dolardır.Saraybosna'da kişi başına düşen GSMH ise 2.470 dolardır. Trafik ve iletişim (Saraybosna Kanton ekonomisinin toplam gelirinin %53'ü) toplam işçi sayısının %18'ini istihdam etme olanağı verir. Endüstri (Saraybosna Kanton ekonomisinin toplam gelirinin %14.8'i) toplam işçi sayısının %18,5'ini, ticaret ise (Saraybosna Kanton ekonomisinin toplam gelirinin %17,9'u) toplam işçi sayısının %19,5'ini istihdam eder.

Demografi
1991 nüfus sayımlarına göre nüfusun %50'si Boşnaktır. Boşnakların, Sırpların ve Hırvatların mahalleleri ayrıdır. Aktif olarak Sırplar ve Boşnaklar savaşmış olmasına rağmen şehrin en pahalı yerlerinde Hırvatlar oturur ve şehrin üst tabakasını oluştururlar.

{| border="1" cellpadding="7" cellspacing="0" style="margin: 10px 0 10px 25px; background: #f9f9f9; border: 1px #AAA solid; border-collapse: collapse; font-size: 85%; float: center;"
|- style="background: #E9E9E9"
| colspan="4" | Nüfus
|-
|style="background: bgcolor="#F5DEB3" | Yıl|style="background: bgcolor="#C2B280" | 1921.
|1991.
|2013.
|-
|Boşnaklar
|29,649 (%37,9)
|182.503 (%50.45)
|222.457 (%80.47)
|-
|Sırplar
|18.630 (%23.8)
|92.271 (%25.50)
|10.422 (%3.78)
|-
|Hırvatlar
|21,373 (%27.3)
|24.241 (%6.70)
|13.604 (%4.94)
|-
|Yugoslavlar
| -
|47.083 (%13.01)
| -
|-
|Diğer
|8.552 (%11.0)
|15.637 (%4.32)
|29.041 (%10.54)
|-
|style="background: bgcolor="#F5DEB3" |Toplam|78,173
|361.735|275.524'|}

 Eğitim
Yükseköğretim Saraybosna'da uzun ve zengin bir geleneğe sahiptir. Ülkenin en önde gelen yükseköğrenim kurumları Saraybosna'dadır.

 Kültür

Saraybosna, birçok açıdan Türkiye'ye benzer. Türk kahvesi, börek, tarih, mimari, sosyal yapı gibi yönlerden Türkiye'ye yakınlığı belli olan bir şehirdir. 1984 Kış Olimpiyatları Saraybosna'da yapılmıştır. Katolik Başpsikoposluğu, Ortodoks Patrikliği ve Müslüman Cemaati Başkanlığının bulunduğu Saraybosna, aynı zamanda tıp, ticaret, müzik ve kültür kurumlarının merkezidir. Şehir, tarihsel yapıtları bakımından zengindir. Bosna-Hersek Müzesi'nde zengin arkeoloji ve etnografya koleksiyonları vardır. Kaleleri ve camileriyle ünlü olan şehrin bu tarihsel yapıları, Bosna-Hersek'in diğer yerleşim birimlerinde de olduğu gibi savaş sırasında bilhassa tahrip edilmiş ve büyük zarar görmüşlerdir.

Saraybosna'da kültürel kurumlar büyük önem arz etmektedir. Kentte; 1 opera, 6 tiyatro, 4 müze, 7 sinema, 33 kütüphane, 287 spor tesisi ve 25 fakülteli bir üniversite vardır.

 Mimari
Bosna Savaşı sonrası her ülke katılımda bulunarak şehri yeniden kurma çalışması yürütmüştür. Türkiye de inşa ettiği toplu konutlarla bu çalışmalara katılmıştır.

 Müzik
Saraybosna tarihsel bölgenin en önemli müzikal bölgelerinden biri olmuştur. Saraybosna Pop rock okulu 1961 ve 1991 yılları arasında şehirde geliştirdi.

 Festivaller
Saraybosna uluslararası festivallerin eklektik ve farklı seçimi ile ünlüdür. Saraybosna Film Festivali Bosna Savaşı sırasında 1995 yılında kurulmuş ve Balkanlar ve Güneydoğu Avrupa'nın önde gelen ve en büyük film festivali haline gelmiştir.

 Spor
Şehir 1984 Kış Olimpiyatları'na ev sahipliği yapmıştır. Yugoslavya Jure Franko tarafından erkekler dev slalom kategorisinde bir gümüş madalya kazandı.

 Ulusal ve dini bayram, festival ve tatil günleri Kurtuluş Günü (1 Mart), Devlet Günü (25 Kasım), Saraybosna Kış Festivali, Orchestar Festivali, Belediyede Kültür Günleri, Vovi Grad Uluslararası Halk Dansları Festivali, Başçarşı Geceleri,
İki yılda bir düzenlenen Akdeniz Genç Artistler, Yaz tiyatroları "Karnemi 55"
Saraybosna Film Festivali,
Saraybosna Şiir Günleri,
Tiyatro Festivali,
MESS Uluslararası Tiyatro Festivali,
Saraybosna JAZZ Festivali,
SIMF - Uluslararası Müzik Festivali,
Çocuk Şarkıları Festivali

İlgili film ve diziler
 Ulis'in Bakışı (1995)
 Ölüm Çiçekleri-Saraybosna (2008)
 Mavi Kelebekler (2011-2012)
 Sen Doğmadan Önce (Venuto al mondo) 2012

Kardeş şehirler
Bosna-Hersek'in 10 şehirle kardeş şehir anlaşması, 32 şehirle de "kardeşlik" anlaşması bulunmaktadır.

  (2000'den beri)
  (2006'dan beri)
  (2022'den beri)
  (2006'dan beri)
  (2007'den beri)
  (2002'den beri)
  (2006'dan beri)
  (2002'den beri)
  (2006'dan beri)
  (2001'den beri)

Kardeşlik şehirleri

Resimler

Ayrıca bakınız
 Bosna-Hersek
 Bosna-Hersek Federasyonu
 Sırp Cumhuriyeti
 Miljacka
 Gazi Hüsrev Bey Camii

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Saraybosna resmî sitesi
 Encyclopædia Britannica'da Saraybosna

Saraybosna Kantonu
Bosna-Hersek'teki şehirler

Saraybosna


Le manoir dit des Templiers ou maison de Champeaux est une ancienne maison-forte située à Thoisy-le-Désert (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté .

Localisation
Le château est situé en village, Grande rue.

Historique

Ce manoir  porte abusivement son appellation. Daté du , il formait avec deux fermes un ensemble appartenant au comte de Champeaux, d'où son autre vocable. Les dépendances qui jouxtent le bâtiment, contemporaines de celui-ci, ont été remaniées depuis et le bâtiment isolé a été construit vers 1870.

Architecture
Le logis est composé d'un corps principal avec tourelle d'escalier polygonale en façade et d'une aile en retrait à droite. Le corps principal comprend un rez-de-chaussée sur cave, un étageé clairé par deux fenêtres de part et d'autre de la tourelle, et un étage de comble. La tourelle est couverte d'une flèche octogonale. A gauche un ancien colombier de plan carré fait retour sur la façade postérieure. A droite se trouve une tour carrée tronquée, flanquée d'une chambre à four. A gauche du logis, un vaste bâtiment abrite les communs. Un autre bâtiment isolé, compte une grange entre deux étables. Un puits à margelle circulaire se trouve devant le logis.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

dit des Templiers

Manoir dit des Templiers


El fanatismo o Mahoma es una tragedia de Voltaire escrita en 1736 y representada por primera vez en Lille el 25 de abril de 1741 en el teatro de la Vieja Comedia y después en París el 9 de agosto de 1742. Más tarde será prohibida por una decisión del Parlamento de París.

Con Mahomet carga frontalmente contra la religión musulmana de la cual el autor denuncia, a través del personaje de Mahoma, el fanatismo y el integrismo religioso del islam, al menos en apariencia. Voltaire obtuvo un éxito particularmente grande desde la primera representación de la obra.

Como a menudo ocurre con Voltaire, sin embargo fue «la intolerancia de la Iglesia católica y sus crímenes cometidos en el nombre de Cristo» los primeros a los que se dirigió el filósofo de la Ilustración. Esto es lo que el propio Voltaire confesó en una carta de 1742: «Mi obra representa, bajo el nombre de Mahoma, el prior de los jacobinos poniendo la daga en la mano de Jacques Clément».

Voltaire precisó su pensamiento en 1748 en un artículo sobre el Corán que siguió a su tragedia: «Si su libro es malo para nuestro tiempo y para nosotros, sería bastante bueno para sus contemporáneos, y su religión aún mejor. Ha de reconocerse que eliminó de casi toda Asia la idolatría».

Según Raymond Trousson, Voltaire era bastante «consciente de la violación de la verdad histórica» y hablaría de forma muy distinta de Mahoma en su Ensayo sobre las costumbres y el espíritu de las naciones.

En 1772 Voltaire habló de Mahoma de la siguiente manera: «No, Mahoma no hizo caso de milagros sucedidos en un pueblo y sólo habla unos cien años después del presunto evento [...] Su religión es sabia, severa, casta y humana: sabia, ya que no cae en la locura de dar asociados a Dios, y no tiene misterios; severa, ya que prohíbe el juego, el vino y los licores fuertes y ordena a la oración cinco veces al día; casta, ya que reduce a cuatro mujeres el número prodigioso de mujeres que compartían la cama de todos los príncipes de Oriente; humana, ya que ordenó dar limosnas con más rigor que el viaje a La Meca. Añadir a todas estas características de verdad la tolerancia».

Enlaces externos

Obras de Voltaire
Representaciones culturales sobre Mahoma
Obras de teatro de 1741
Crítica al islam

El fanatismo o Mahoma


An Hemipilia kwangsiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tang, Fa Tsuan Wang ngan Kai Yung Lang. An Hemipilia kwangsiensis in nahilalakip ha genus nga Hemipilia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemipilia

Hemipilia kwangsiensis


Berta Betanzos Moro (Santander, Cantabria, 15 de enero de 1988) es una exregatista española. Su especialidad hasta 2013 fue la clase 470, en la que compartía embarcación con su compañera Tara Pacheco. Posteriormente formó parte del Equipo Olímpico Español de Vela en la clase 49er FX junto a Támara Echegoyen.

Ha obtenido entre otros títulos la medalla de oro en el Campeonato Mundial de Vela de 2011 celebrado en la ciudad australiana de Perth. La medalla de plata en el Campeonato Mundial de 470 de 2009, y varias medallas en el Campeonato Mundial Junior. En 2011 también se adjudicó el Campeonato Abierto Europeo de Clases Olímpicas de Vela de 2011. Participó en los Juegos Olímpicos de Londres 2012 en la clase 470, pero solo pudo ser décima en la clasificación final.

En 2016 ganó, con Támara Echegoyen, el Campeonato Mundial de 49erFX. Anteriormente había disputado en tres ocasiones el Campeonato del Mundo Junior en la clase 470, siendo campeona en la edición de 2009 en Grecia, y subcampeona en 2007 en Bulgaria y 2008 en Polonia. También disputó los Juegos Olímpicos de Río 2016 obteniendo un cuarto puesto.

Trayectoria

Comienzos
Comenzó a practicar la vela con 12 años, pero tres años más tarde lo intentó compaginar con jugar al hockey hierba con la Real Sociedad de Tenis de La Magdalena. A los 17 años volvió a la vela a tiempo completo, tras una llamada de Jan Abascal, y ganó sus primeras regatas en categoría juvenil. Fue segunda en el Campeonato del Mundo Junior de 470 celebrado en Puerto Bourgas, Bulgaria, en 2007. Al año siguiente volvió a repetir puesto en el mismo Campeonato celebrado en Gdynia, Polonia, y por fin en 2009 se adjudicó la medalla de oro en dicho Campeonato celebrado en Tesalónica, Grecia.

470
En 2008 también disputó el Campeonato del Mundo absoluto de 470 disputado en Melbourne, Australia, siendo la 31.ª clasificada. También en ese año disputó el Campeonato Europeo en Riva del Garda, Italia, siendo la 12.ª. Para terminar el año se adjudicó la Skandia Sail For Gold Regatta en el Reino Unido. Al año siguiente se celebró el Mundial en Rungsted, Copenhague, Dinamarca, y también lo disputó, siendo en esta ocasión segunda clasificada. Otra vez participó en los Europeos, en esta ocasión en el Lago Traunsee, Austria, y terminaron siendo segundas. Ya en diciembre de 2009 ganó la Christmas Race de Palamós. A comienzos de 2010 fueron galardonadas con el premio Infanta de España SAR Doña Cristina, que distingue al deportista que por los resultados obtenidos durante el año haya supuesto la revelación más significativa. Ese año participaron nuevamente en el Campeonato del Mundo de La Haya, siendo décima. Al final del año revalidó su victoria del año anterior en la Regata de Palamós.

Ya en 2011, junto a Tara Pacheco (patrona) ganó el oro en el Campeonato Mundial de vela en la categoría 470 celebrado en Perth (Australia). También en 2011 ganaron el Campeonato de Europa de vela olímpica celebrado en Helsinki. Ganó junto a su compañera Tara, el premio Reina Sofía a las mejores deportistas de 2011, galardones convocados por el Consejo Superior de Deportes. En abril también habían ganado la Semana Olímpica Francesa. Por su temporada en 2011 fueron nominadas como mejores deportistas del año en la 64.ª edición de la Gran Gala de Mundo Deportivo. Gracias a los resultados de Tara y Berta el equipo preolímpico español de vela ascendió cinco puestos en el ranking de la ISAF. Además se situaron líderes mundiales en su clase tras haber ganado en 2011 el Mundial y el Europeo.

En mayo de 2012 intentó junto a su compañera Tara revalidar su título Mundial en Barcelona. Participaron 98 equipos masculinos y 54 femeninos, para intentar conseguir una plaza olímpica, aunque las españolas ya la tenían. Finalmente finalizaron decimoséptimas clasificadas con 130 puntos, mientras que las ganadoras, las británicas Hanna Mills y Saskia Clark tuvieron 65 puntos. También disputó junto a Tara los Juegos Olímpicos de Londres 2012. Comenzaron su participación con dos decimoquintos puestos, que las dejaron decimoséptimas en la clasificación general provisional. Terminada la fase previa tenían opciones de conseguir diploma olímpico, porque entraron en la Medal Race como décimas clasificadas, sin embargo ya no podían acceder a las medallas. Tampoco pudieron ganar un diploma olímpico, a pesar de haber sido cuartas en la Medal Race. Su posición final fue la décima, mientras que las ganadoras fueron las neozelandesas Jo Aleh y Olivia Powrie que superaron a las campeonas del mundo que fueron segundas. También ganó en 2012 el premio de Orujera Mayor 2012 en la Fiesta del Orujo de Potes.

49erFX

A comienzos de 2013 anunció un cambio a la modalidad de 49erFX de cara a los próximos Juegos Olímpicos, junto a Támara Echegoyen, campeona olímpica de la clase Match race. En abril de 2014 fueron sextas en el Princesa Sofía de Palma, prueba de la Copa del Mundo, y poco después fueron séptimas en Hyéres (Francia). En junio de ese año, sin embargo, obtuvieron su primera victoria juntas en la Kieler Woche, celebrada en la localidad alemana de Kiel. Al año siguiente fueron segundas en la semana olímpica de Trentino, Italia, y poco después terceras en la cuarta prueba de la ISAF Sailing World Cup en Weymouth. A finales de año se proclamaron subcampeonas de la III Copa Brasil, celebrada en aguas de Praia Sao Francisco (Brasil).

En febrero de 2016 Berta y Támara viajaron hasta Clearwater, en Estados Unidos para disputar el Campeonato Mundial de 49er, en el cual obtuvieron la medalla de oro. Llegaron a la última regata, que tenía valor doble, como líderes y con nueve puntos de ventaja sobre las brasileñas Martina Grael y Kahena Krunche, lo cual las garantizaba una medalla. En esta regata fueron séptimas y consiguieron aventajar en 13 puntos a las danesas Maike Foght y Anne-Julie Schütt, y en uno más a las alemanas Victoria Jurczok y Anika Lorenz. Dos meses más tarde quedaron en tercer lugar en el Campeonato Europeo de 49erFX de 2016 celebrado en Barcelona. Disputaron los Juegos Olímpicos de Río 2016, liderando la clasificación durante varias pruebas, aunque finalmente solo pudieron ser cuartas.

En 2017 participaron nuevamente en el Campeonato Mundial de 49er celebrado en Portugal. Hubo problemas durante varios días por problemas de viento, pero finalmente terminaron la competición en séptimo lugar por detrás del equipo danés formado por Jena Mai Hansen y Katja Salskov-Iversen. Poco antes habían disputado el Reto de las Campeonas Movistar en Santander. Este reto suponía un enfrentamiento entre cuatro regatistas campeonas del mundo, Gisela Pulido en kitesurf, Marina Alabau en windsurf, y Berta y Tamara en 49er FX. Finalmente la prueba quedó en empate a 12 puntos tras dos primeros puestos, dos segundos y dos terceros de cada una de las participantes.

Participaciones en Juegos Olímpicos

Participaciones en Campeonatos del Mundo

Participaciones en Campeonatos de Europa

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en la web del COE

Regatistas de España
Regatistas de España en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Regatistas de España en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Campeones mundiales de la clase 470
Real Club Marítimo de Santander
Deportistas de Cantabria
Nacidos en Santander (España)
Cántabros del siglo XX
Cántabros del siglo XXI

Berta Betanzos


7650 Kaname este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7650 Kaname este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,94 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 11,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

7650 Kaname


Luis Carlos Martín Asensio (născut la 16 decembrie 1990), cunoscut sub numele de Luis Carlos sau Luisito, este un fotbalist spaniol care joacă pentru Novelda CF ca extremă stânga.

Biografie
Născut în Valladolid, Castilla și León, Luis Carlos s-a alăturat tineretului lui Real Valladolid, configurat în 1998, la vârsta de 8 ani. A fost promovat ca rezervă în 2009, dar neafirmându-se, a fost împrumutat de Atletico Tordesillas pe 4 ianuarie 2010.

În iunie 2010, Luis Carlos și-a anulat contractul și s-a alăturat unei alte echipe de rezervă, Hércules CF B. La 11 mai 2011 și-a făcut debutul în primul joc alături de echipa sa în La Liga, înlocuindu-l pe Sendoa în a doua parte a meciului, într-un 2-2 acasă remiză contra RCD Mallorca.

Pe 1 iulie 2011 Luis Carlos a semnat un contract de doi ani cu Real Murcia, fiind repartizat la echipa B în Tercera Division. Ulterior, a reluat cariera în aceeași divizie, reprezentând FC Torrevieja, FC Jupiter Español San Vicente și Novelda CF.

References

Nașteri în 1990
Oameni în viață
Fotbaliști spanioli

Luis Carlos Martín


Un covor magic, numit și  covor zburător, este un covor legendar și o figură de stil în lucrările de ficțiune speculativă. Covoarele sunt de obicei folosite ca o modalitate de transport și pot transporta rapid sau instantaneu utilizatorii la destinația dorită.

Una dintre poveștile din O mie și una de nopți descrie cum prințul Husain, cel mai mare fiu al sultanului Indiilor, călătorește la Bisnagar (Vijayanagara) în India și cumpără un covor magic. Covorul este un exemplu de element proto-științifico-fantastic arab timpuriu.

În mitologia slavă, Baba Iaga îl oferă lui Ivan cel Nebun un covor zburătoare și alte cadouri magice (de exemplu, o minge care se rotește în fața eroului care îi arată drumul sau un prosop care se poate transforma într-un pod). Pictorul rus Viktor Vasnețov a ilustrat poveștile cu un covor zburător în două ocazii (cele două ilustrații din stânga).

Legături externe
Istoria secretă a covoarelor magice

Mitologie slavăO mie și una de nopțiObiecte magice

Covor zburător


An Fargesia macclureana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Norman Loftus Bor, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christopher Mark Adrian Stapleton. An Fargesia macclureana in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia macclureana


Ioan D. Popescu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de ofițer (8 iunie 1940)
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Comandor (9 mai 1941)

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1894
Decese în 1960
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României

Ioan D. Popescu (general)


Esas Hat, uluslararası deniz hukukunda kara ülkesi ile kara suyunun sınırını belirtmektedir. Buna göre uluslararası hukukta kabul edilen 6 deniz mili veya 12 deniz milinin uygulanması için esas alınacak çizgidir.

Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesinde esas hat;
sahildar devlet tarafından resmen kabul edilmiş büyük ölçekli deniz haritalarında belirtildiği şekliyle, sahil boyunca uzayan en düşük cezir hattı olarak tanımlanmıştır.

Uluslararası hukuk

Esas hat


Alejandro Pozuelo Melero (Sevilla, 20 de septiembre de 1991), más conocido como Álex Pozuelo, es un futbolista español. Juega como centrocampista en el Al-Jazira S. C. de la UAE Pro League.

Trayectoria

Real Betis Balompié B
Pozuelo nació en Sevilla, en el barrio de Triana y estudió en el Colegio Salesiano San Pedro donde, en las actividades deportivas del centro, ya destacaba entre sus compañeros. Se formó futbolísticamente en las categorías inferiores del Real Betis, hasta llegar al Real Betis B en la temporada 2009/10, donde jugó 30 partidos y marcó 6 goles. En julio de 2011 renovó su contrato con el Real Betis por dos años con otras dos de carácter opcional, llegando a ser seguido por el Manchester United y pasó a entrenarse con el primer equipo.

Real Betis Balompié
Debutó en primera división con el Real Betis el 2 de octubre de 2011, frente al Levante Unión Deportiva. Tras este partido, se perfiló como uno de los grandes titulares, de cara a los siguientes partidos de la temporada. Tras una mala racha que pasa el Betis, Pozuelo marcó su primer gol en la Primera División de España contra el Atlético de Madrid
El 2 de febrero de 2012, se le anuncia que ha sido convocado para la pre selección del Once de Oro Fútbol Draft, junto a sus compañeros Álvaro Vadillo, Carlos García y Francisco Varela. El 4 de marzo de 2012, vuelve a jugar con el filial un partido contra el Puertollano. En el partido contra el R. C. D. Espanyol, tuvo una polémica, y estuvo a punto de ser castigado durante varias semanas. hemos de destacar la gran intervención llevada a cabo por el canterano que entró a falta de cinco minutos para el final contra el Atlético de Madrid consiguiendo anotar un gol y dar el pase del segundo lo que supuso la remontada de su equipo siendo también destacable su actuación ante el Sevilla F. C. en el que realizó un partido bastante completo llegando incluso a efectuar varios disparos a puerta.
Posteriormente, demandó al Betis por no darle dicha institución la carta de libertad.

Probó suerte en el extranjero en las filas de Swansea City A. F. C., volvió a España de la mano del Rayo Vallecano, y en 2015 fichó por el K. R. C. Genk. Con este equipo, del que llegó a ser capitán, disputó más de 170 partidos en los que anotó 25 goles.

El 4 de marzo de 2019 fue traspasado al Toronto F. C. de la Major League Soccer, equipo al que se incorporaría dos semanas después. Durante su estancia en la franquicia, fue nombrado mejor jugador de la Major League Soccer 2020 y fue incluido en dos ocasiones en el equipo ideal de la competición.

El 7 de julio de 2022 fue vendido al Inter de Miami. Dejó la franquicia a inicios del año siguiente y entonces optó por regresar a Europa, firmando en febrero por el Konyaspor turco hasta final de temporada. Una vez esta terminó puso rumbo a los Emiratos Árabes Unidos para jugar en el Al-Jazira S. C.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en Futbolme.com

Futbolistas de Sevilla
Futbolistas del Betis Deportivo Balompié
Futbolistas del Real Betis Balompié en los años 2010
Futbolistas del Swansea City Association Football Club
Futbolistas del Rayo Vallecano en los años 2010
Futbolistas del KRC Genk
Futbolistas del Toronto FC
Futbolistas del Club Internacional de Fútbol Miami
Futbolistas del Konyaspor
Futbolistas del Al-Jazira Sporting Club
Nacidos en Sevilla

Alejandro Pozuelo


كوكبة الزرافة ؛ وتدعى باللاتينية: Camelopardalis.

يعتبر برج الزرافة من أبراج نصف  الشمالي، وأفضل الفترات لرؤيته هو: شهر شباط.

من المجرات الموجودة في برج الزرافة: NGC 2403.

ومن السدم:NGC 1502.

وأما أهم النجوم الموجودة في برج الزرافة فهي: ألفا الزرافة، وبيتا الزرافة، وإبسلون الزرافة، وزيتا الزرافة، وإيتا الزرافة.

انظر أيضا
 قائمة النجوم في كوكبة الزرافة
 إن جي سي 1502

المراجع

المصادر الخارجية
 موقع الكون في الإنترنت

الأبراج الشرقية
العصر الذهبي الهولندي
الكوكبات الشمالية
جمهورية هولندا في عقد 1610
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة الزرافة

الزرافة (كوكبة)


Villaurbana (sardinski: Biddobràna) je mjesto i općina (comune) u pokrajini Oristano u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 110 metara i ima 1 643 stanovnika. Teritorij općine prostire se na 58,70 km². Gustoća naseljenosti je 28 st/km².Susjedne općine su: Allai, Mogorella, Oristano, Palmas Arborea, Ruinas, Siamanna, Usellus i Villa Verde.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Villaurbana


The Suicide Six was a British comics series drawn by Brian Lewis between 1962 and 1963. It was published in comics magazine Tiger, debuting with issue #13 [362] (January 1962).

Concept
The Suicide Six was a war comic set during World War II, and described the fantastic exploits of a (fictional) six-person squad of Allied troops from various British Empire nations fighting in North Africa.

Characters
 Captain Dan "Rocky" Rock, from England
 Sergeant Rafferty
 "Sapper" Gunn, a cockney formerly of the Royal Engineers
 "Bluey" Doyle, an Australian and a crack shot with a Lee–Enfield rifle
 Dave Lawson
 "Sparks" Grant

References

British comics
Tiger comic strips
1962 comics debuts
1963 comics endings
Comics set during World War II
Fictional British military personnel
British comics characters

The Suicide Six


බුද්ධාගම සහ බුදුදහම යන්න ද්වතාවයකි. බුද්ධාගම පැවැත්ම වඩාත් හොඳ කරගැනීමටයි, දෙව්, රජ, සිටු සැප ලැබීමටයි. බුදුදහම සසර දුක නැවැත්ම සඳහාය.

බුද්ධාගම  සහ බුදු දහම /බුද්ධ ධර්මය බොහෝ අවස්ථාවලදී සාමාන පද ලෙස භාවිතා කලද සියුම්ව ගත්කල වෙනස් තේරුම් දෙයි. බුදු දහම බුදුනු වදාල හෝ අනුමත කල ධර්මයයි. එය ලොවටම පොදු (මහායාන හෝ ථේරවාද) අකාලික ධර්මයකි.

බුද්ධාගම යනු බුදු දහම සහ බුදු දහම යම් සමාජයක ඇතිවන විට පැවති සිරිත්, පුද පූජා මත බිහිවුන ආගමික මත සහ සම්ප්‍රදායන් වේ. මෙය රට හෝ ජන වර්ගය මත වෙනස්වන අතර කාලය සමග වෙනස්වීමට බඳුන්වේ.
නිදසුන්:
 ටිබෙට් බුද්ධාගම
 තායි බුද්ධාගම
 කාම්බෝජ බුද්ධාගම
 දුටුගැමුණු බුද්ධාගම
 ඔල්කට් බුද්ධාගම

බුද්ධාගම


Danick Snelder (n. 22 mai 1990, în Pijnacker) este o handbalistă neerlandeză care joacă pentru clubul german SG BBM Bietigheim. Snelder, care evoluează pe postul de pivot, este căpitanul echipei naționale a Țărilor de Jos și a participat cu aceasta la Campionatul Mondial din 2011, desfășurat în Brazilia. În 2015, ea a câștigat cu Olanda medalia de argint la Campionatul Mondial din Danemarca, iar în 2016, medalia de argint la Campionatul European din Suedia. La Campionatul Mondial din 2019 a câștigat medalia de aur cu echipa Olandei.

Palmares
Club
Magyar Kupa:
 Câștigătoare: 2017

Campionatul Germaniei:
Câștigătoare: 2022

Cupa Germaniei:
 Câștigătoare: 2021, 2022

Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2022

Cupa Cupelor EHF:
Semifinalistă: 2013

Echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2019
 Medalie de argint: 2015
 Medalie de bronz: 2017

Campionatul European:
 Medalie de argint: 2016

Note

Legături externe

Nașteri în 1990
Sportivi neerlandezi în viață
Jucătoare de handbal din Țările de Jos
Handbaliști expatriați
Neerlandezi expatriați în Ungaria
Neerlandezi expatriați în Germania
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2020
Handbaliști olimpici neerlandezi
Handbaliste ale Ferencvárosi TC

Danick Snelder


Prijamna zgrada na željezničkoj postaji Dicmo, prijamna zgrada u selu Dicmu.

Opis
Prijemna zgrada u Prisoju, na nekadašnjoj željezničkoj postaji Dicmo nalazi se u Dicmu, istočno uz cestu Split-Sinj. Sagrađena je 1902.g., kao prateći objekt uskotračne željezničke pruge Split–Sinj. To je manja zgrada pravokutnog razvedenog tlocrta visine Su+Pr+potkrovlje s natkrivenom čekaonicom za putnike. Građena je od blokova bijelog kamena obrađenih "na bunju". Krovovi su drveni dvostrešni s dubokim strehama, pokriveni kupom kanalicom i valovitim salonitom (čekaonica). Otvori pročelja imaju zidane ravne nadvoje, a prozori kamene klupčice. Prilaz je dvama vanjskim stepeništima uz sjeverno i južno pročelje. Glavni ulaz u zgradu je na sjevernom pročelju. Južno od zgrade nalazi se "gustirna".

Zaštita
Pod oznakom Z-5715 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Dicmo
Dicmo


Xian H-6 (kineski 轟-6 / 轰-6, Pinyin Hōng-6 - "bombarder-6") je licencno izgrađena inačica sovjetskog bombardera Tu-16 u Kini.

Godine 1959. Sovjetski Savez je isporučio prva dva kompleta Tu-16 u Kinu, gdje su bili sastavljeni u tvornici zrakoplova u Harbinu ( 哈尔滨飞机, također poznat kao "Tvornica 122" današnje Harbin Aircraft Industry Group ) sastavljeni su i prvi put poletjeli u rujnu 1959. Nakon pogoršanja odnosa između Kine i Sovjetskog Saveza, licencirana proizvodnja Xian Aircraft Company sporo je napredovala. 1969 započela je serijska proizvodnja ove prve verzije, modificirane iz Tu-16, s najmanje 120 zrakoplova.

Naoružanje

Cijevno naoružanje za samoobranu
Ovisno o verziji, H-6 je naoružan sa do sedam mitraljeza Afanasjev-Makarov AM-23 kalibra 23 mm, sličnih Tu-16. Dvije od njih nalaze se u stražnjem nosaču na stražnjem postolju iu dvije spljoštene daljinski upravljane kupole za oružje na trupu iza kokpita i ispod trupa ispred repnog dijela. Ovi automatski topovi mogu biti vođeni radarom na krmenoj bazi ili ručno od strane strijelaca. Topnik za donju kupolu ima dvije bočne osmatračke kupole na stražnjoj strani trupa. Topnik za gornju kupolu sjedi iza pilota suprotno od smjera leta i može vidjeti svoje strelište kroz promatračku kupolu ispred kupole. Na nekim verzijama Badgera, sedmi top postavljen je kruto u smjeru leta na desnoj strani kupole nosa i njime upravlja pilot.

 1× 23mm automatski top Afanasjev-Makarov AM-23 sa 200 metaka
 1 × dvostruki lafet u rotirajućoj kupoli 9-A-036 s 2 × 23 mm mitraljeza Afanasjew-Makarow AM-23 svaki s 225 metaka streljiva u stražnjem postolju. Stražnji strijelac ga je kontrolirao iz svoje kabine pod tlakom pomoću radara za upravljanje paljbom "Bee Hind".
 2 × dvostruka nosača u rotirajućim kupolama, svaka s 2 × 23 mm mitraljeza Afanasjev-Makarov AM-23 s po 200 metaka ispod i iznad trupa

Vođeni projektil zrak-zemlja
 2 × Hongdu C-101 (FL-2 ili HY-3) – protubrodske rakete
 2 × Hongdu Aviation Industry Corporation C-301 (HY-3) – protubrodski projektil
 2 × C-601 (CAS-1 "Kraken" / YJ-6 / SS-N-2 Styx) – protubrodske rakete
 2 × C-611 "Kraken" / YJ-61 (samo protubrodski projektil H-6D)
 2 × C-801/YJ-81 – protubrodske rakete
 6 × China Haiying Electromechanical Technology Academy KD-88 (KongDi-88) C-802
 2–7 × DH-10/CJ-10K "Chang Jian" krstareće rakete (samo H-6M/K)
 2 × Casi YJ-62 ( C-602 ) – krstareće rakete
 2 × KD-63 (samo H-6H) – krstareće rakete protiv brodskih ciljeva
 6 × DongHai 10 (CJ-20/KD-20) – krstareća raketa dugog dometa (2000. km dometa, konvencionalna ili nuklearna bojna glava ) H-6K može nositi na šest vanjskih punktova.

Tehničke specifikacije

Vanjske poveznice

 Datenblatt bei SinoDefence (Memento vom 25. Januar 2009 im Internet Archive)
 H-6 Strategic bomber., In: redstar.gr (englisch, griechisch, russisch)

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima

Bombarderi
Kineski vojni zrakoplovi

Xian H-6


An Ectrosia scabrida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Ectrosia scabrida in nahilalakip ha genus nga Ectrosia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ectrosia

Ectrosia scabrida


Petekkaya, Bayburt - Bayburt ili merkez ilçesine bağlı köy
 Petekkaya, Çermik - Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle

Petekkaya


රාස් අල් ගුල් (අරාබි භාෂාවෙන් "භූතයාගේ හිස " හෝ "යක්ශයාගේ හිස") යනු ඩී සී කොමික්ස් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඇමරිකානු චිත්‍රකතා පොත් වල එන ප්‍රබන්දාත්මක සුපිරි දුශ්ටයෙකි. මොහු සුපිරි වීර බැට් මෑන්ගේ ප්‍රදාන එදිරිවාදියා ලෙස සැලකේ.

රාස් අල් ගුල්


58 (LVIII) pazar günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 İmparator Neron ile Marcus Valerius Messalla Corvinus Roma konsülü oldu.

Doğumlar
 Xu Shen, Çinli siyasetçi ve yazar

Ölümler
 Rhadamistus, İberyalı prens

58


Mevlâna İdris Zengin (15 Mart 1966 - 7 Haziran 2022), Türk yazar ve şairdir.

Yaşamı
Mevlâna İdris Zengin, 15 Mart 1966'da Andırın,  Kahramanmaraş'ta doğdu. 1989 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. İkindiyazıları, Diriliş, Dergâh, Albatros, Geniş Zamanlar ve Gerçek Hayat gibi birçok dergi ve gazetede şiir, hikâye ve denemeleri yayımlandı. Ayrıca, çocuk edebiyatı dalında birçok kitap kaleme aldı.

Mustafa Ruhi Şirin'in başkanlığında kurulmuş olan Çocuk Yayınları Danışma ve Yayın Kurulu üyesiydi. 100 Temel Eser listesinde diğer bazı çocuk kitabı yazarları ile birlikte liste dışı bırakılması, "çocuğu önemsememenin, onun duygu, düşünce ve hayal dünyasını dikkate almamanın" bir göstergesi olarak belirtildi.

Geçirdiği kalp rahatsızlığı sonucu 7 Haziran 2022'de Kahramanmaraş'ta öldü.

Mezarı, Eyüpsultan, İstanbul'da Mihrişah Valide Sultan Külliyesi haziresindedir.

Ödülleri
 "Kuş Renkli Çocukluğum" isimli şiir kitabı ile 1987'de Gökyüzü Yayınları Çocuk Edebiyatı Ödülü.
 "Korku Dükkânı" isimli kitabı ile 1998 yılında Türkiye Yazarlar Birliği Çocuk Edebiyatı Ödülü.
 2008'de Kosova/Prizren'de yayınlanan Türkçem dergisinin Türkçeye katkı yapanlarla ilgili uluslararası ödülü
 2011'de Birikim Eğitim Kurumu tarafından "En Başarılı Çocuk Yazarı" seçilmiştir.

Hakkında Mısır-Kahire, Almanya-Berlin ve Türkiye-İstanbul,Çanakkale,Erzurum olmak üzere beş ayrı üniversitede beş ayrı bilimsel çalışma yapıldı.

Mevlâna İdris Frankfurt, Şam, Köln, Budapeşte, Priştine, Londra, Pekin gibi şehirlerde çocuk edebiyatıyla ilgili konferans ve değişik etkinliklere katıldı.

Bazı masalları çizgi film olarak çekildi ve TV'de yayınlandı.

Eserlerinden Bazıları
 Çınçınlı Masal Sokağı
 Dondurmalı Matematik
 Hayâl Dükkânı
 Kirpiler Şapka Giymez
 Korku Dükkânı
 Vay Canına
 Kuş Renkli Çocukluğum
 Sinir Dükkânı
 Tehlikeli bir Kipat
 Ütüsüz Ayakkabılar
 Sufi ile Pufi
 İyilik Dükkanı
 Tuhaf Adamlar (10 kitap)
 Acayip Hayvanlar (10 kitap)
 İyi Geceler Bayım" (şiir)

Tuhaf Adamlar serisindeki kitapları Almanya'daki bir yayınevi tarafından 9 dünya diline çevrilerek yayına hazırlanmaktadır. Ayrıca "Asla ve Daima Nuri Pakdil" isimli bir belgeselin metnini yazdı ve konsept danışmanlığını yaptı. Belgesel TRT televizyonunda 2010'da yayınlandı.

Sezai Karakoç'un şiirlerinden yola çıkarak yaptığı "Gül Sesleri" isimli şiir belgeseli 13 Nisan 2012'de Diyarbakır'da yapılan Uluslararası Sezai Karakoç Sempozyumu'nda gösterildi.

Mevlâna İdris'in Farsça, Almanca, Arapça, Urduca, Macarca dillerine bazı kitapları çevrildi ve yayınlandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mevlâna İdris Zengin'in antoloji.com'daki şiirleri

1966 doğumlular
Türk çocuk kitabı yazarları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Andırın doğumlular
Türk şairler
2022 yılında ölenler
Kahramanmaraş'ta ölenler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler

Mevlâna İdris Zengin


Borzoy (Rus tazısı da denir) Rusya kökenli köpek ırkı.

Yüksek boylu, iri ve uzun, uzun tüylü, ince uzun kafalı bir köpek olan Borzoy, eskiden Rusya'da kurt avlarında kullanıldığından, Rus kurt köpeği diye de adlandırılır. Zarif görünüşlü, çevik, çok hızlı koşmasını sağlayan kaslarla donatılmış bacaklı, çenesi ve boynu güçlü bir hayvandır. Erkeğinin omuzdan yere yüksekliği en az 71 cm, dişisininki 66 cm dolayındadır. Erkeğinin ağırlığı 34 – 47 kg, dişininki 27 – 39 kg arasında değişir.

Galeri

Tazılar

Borzoy


Ladislav Lubina (* 11. Februar 1967 in Dvůr Králové nad Labem, Tschechoslowakei; † 14. September 2021) war ein tschechischer Eishockeyspieler und -trainer.

Karriere
Ladislav Lubina begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung von TJ Tesla Pardubice, für dessen Seniorenmannschaft er von 1984 bis 1986 in der 1. Liga, der höchsten tschechoslowakischen Spielklasse, aktiv war. Von 1986 bis 1988 musste er seinen Militärdienst ableisten und spielte in diesem Zeitraum für den Armeesportklub ASD Dukla Jihlava. Zur Saison 1988/89 kehrte der Flügelspieler nach Pardubice zurück und gewann mit seiner Mannschaft auf Anhieb den tschechoslowakischen Meistertitel. Nachdem er weitere zwei Jahre bei Tesla Pardubice verbracht hatte, schloss er sich zur Saison 1991/92 Hockey-Reipas aus der finnischen SM-liiga an. Für die Mannschaft aus Lahti bestritt er jedoch nur zwei Meisterschaftsspiele, ehe er zwei Jahre lang für den ESV Kaufbeuren in der Eishockey-Bundesliga auf dem Eis stand. Dort begann er auch die Saison 1993/94, ehe er nach fünf Spielen zu seinem Stammverein HC Pardubice in die nach der Teilung der Tschechoslowakei erstmals ausgetragene tschechische Extraliga zurückkehrte. Am Saisonende spielte er zudem vier Mal für den HC Martigny in der Schweizer Nationalliga B sowie ein Mal für den EV Zug in der Nationalliga A. In der Saison 1994/95 kam er parallel zum Spielbetrieb mit Pardubice für die ESG Füchse Sachsen aus der neugegründeten Deutschen Eishockey Liga sowie erneut Martigny in der Schweizer NLB zum Einsatz.

Von 1995 bis 1997 spielte Lubina ausschließlich für den HC Pardubice in der Extraliga. Die folgenden beiden Jahr verbrachte er bei dessen Ligarivalen HC Železárny Třinec, ehe er weitere fünf Jahre lang für Pardubice auflief. Die Saison 2004/05 begann der ehemalige Nationalspieler ebenfalls in Pardubice, wechselte nach zehn absolvierten Spielen jedoch innerhalb der Extraliga zu seinem Ex-Klub HC Dukla Jihlava. Mit Jihlava stieg er am Saisonende in der Relegation gegen den HC České Budějovice in die zweite tschechische Spielklasse ab. Er selbst blieb jedoch in der Extraliga, in der er in der Saison 2005/06 für den HC Pardubice antrat, mit dem er auf europäischer Ebene am IIHF European Champions Cup teilnahm. Zuletzt spielte er in der Saison 2006/07 für den HC Chrudim in der drittklassigen 2. národní hokejová liga, ehe er seine aktive Karriere im Alter von 40 Jahren beendete.

Als Trainer

Während seines letzten Jahres als Aktiver war Lubina bereits parallel Assistenztrainer in Chrudim. Dort blieb er bis Ende November 2007, ehe er in gleicher Funktion bis zum Ende der Saison 2007/08 zu seinem Stammverein HC Pardubice in die Extraliga zurückkehrte. Ab 2009 war er für den Extraliga-Teilnehmer HC Kometa Brno als Assistenztrainer tätig, ehe er im Januar 2011 für den Rest der Saison 2010/11 zum Cheftrainer aufstieg, nachdem der bisherige Trainer Vladimír Jeřábek sein Amt niederlegte. Zur Saison 2011/12 unterschrieb Lubina wieder einen Vertrag als Assistenztrainer des HC Pardubice unter seinem Landsmann Pavel Hynek, mit dem er auf Anhieb tschechischer Meister wurde. Im Januar 2013 wurde er aus dieser Position entlassen.

In der Saison 2013/14 war er zunächst Cheftrainer beim slowakischen MOL-Liga-Teilnehmer HK Nové Zámky, ehe er im Januar 2014 entlassen wurde. Zur Saison 2014/15 wurde Lubina zum Cheftrainer des HC Slavia Prag ernannt und Anfang Dezember 2014 aufgrund von Erfolglosigkeit entlassen. Ab Oktober 2015 war er Cheftrainer beim HK Ertis Pawlodar in Kasachstan, ehe er zur Saison 2017/18 erneut vom HC Nové Zámky verpflichtet wurde. Im Januar 2018 wurde er dort seines Postens enthoben und arbeitete anschließend als Berater und Trainer beim Viertligisten HC Dvur Kralove nad Labem. Ab Dezember 2018 war Lubina erneut Cheftrainer beim HC Pardubice, wor er den erfolglosen Břetislav Kopřiva ersetzte. Er starb Mitte September 2021 im Alter von 54 Jahren an den Folgen eines Hirntumors.

International
Für die Tschechoslowakei nahm Lubina im Juniorenbereich an den U18-Junioren-Europameisterschaften 1984 und 1985 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 1985, 1986 und 1987 teil. Bei der U18-EM 1984 gewann er mit seiner Mannschaft die Silber-, bei der U18-EM 1985 die Bronze- sowie bei den U20-Weltmeisterschaften 1985 und 1987 die Silbermedaille. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1990, 1991 und 1992 sowie bei den Olympischen Winterspielen 1992 in Albertville. Darüber hinaus spielte er 1987 für die Tschechoslowakei beim Canada Cup. Bei den Weltmeisterschaften 1990 und 1992 gewann er mit der Tschechoslowakei ebenso die Bronzemedaille wie bei den Olympischen Winterspielen 1992.

Für Tschechien nahm er an der Weltmeisterschaft 1998 teil, bei der er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Zudem stand er 2004 im Aufgebot Tschechiens bei der Euro Hockey Tour.

Erfolge und Auszeichnungen
 1989 Tschechoslowakischer Meister mit TJ Tesla Pardubice
 1991 Bester Torschütze der 1. Liga
 1998 Tschechischer Vizemeister mit dem HC Železárny Třinec
 2003 Tschechischer Vizemeister mit dem  HC Pardubice
 2012 Tschechischer Meister mit dem HC Pardubice (als Assistenztrainer)

International
 1984 Silbermedaille bei der U18-Junioren-Europameisterschaft
 1985 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 1985 Bronzemedaille bei der U18-Junioren-Europameisterschaft
 1987 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 1990 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1992 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1992 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1998 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

 Todesmeldung (slowakisch)

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Tschechoslowakei)
Eishockeynationalspieler (Tschechien)
Eishockeyspieler (Lausitzer Füchse)
Eishockeyspieler (HC Martigny)
Eishockeyspieler (EV Zug)
Eishockeyspieler (ESV Kaufbeuren)
Eishockeytrainer (HC Slavia Prag)
Eishockeytrainer (HC Pardubice)
Eishockeyspieler (Pelicans)
Eishockeytrainer (HC Kometa Brno)
Person (HC Nové Zámky)
Olympiateilnehmer (Tschechoslowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Tschechoslowakischer Meister (Eishockey)
Tschechischer Meister (Eishockey)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1967
Gestorben 2021
Mann

Ladislav Lubina


Numele Nicolae Ciobanu se poate referi la:
 Nicolae Ciobanu (1931-1987) - critic și istoric literar român
 Nicolae Ciobanu (n. 1937) - deputat de Olt în Parlamentul României (1990-1992)

Nicolae Ciobanu (dezambiguizare)


The Primulaceae , commonly known as the primrose family (but not related to the evening primrose family), are a family of herbaceous and woody flowering plants including some favourite garden plants and wildflowers. Most are perennial though some species, such as scarlet pimpernel, are annuals.

Previously one of three families in the order Primulales, it underwent considerable generic re-alignment once molecular phylogenetic methods were used for taxonomic classification. The order was then submerged in a much enlarged order Ericales and became a greatly enlarged Primulaceae sensu lato (s.l). In this new classification of the Angiosperm Phylogeny Group, each of the Prumulales families was reduced to the rank of subfamily of Primulaceae s.l. The original Primulaceae (Primulaceae sensu stricto or s.s.) then became subfamily Primuloideae, and one genus (Maesa) was raised to the rank of a separate subfamily, making four in all.

Description

The family shares a number of characteristics, including  haplostemonous flowers having the same number of petals and stamens, sympetalous corolla having the petals united, stamens opposite the petals, free central placentation, bitegmic (two layered) ovules and nuclear endosperm formation.

Stems
Primulaceae are mostly herbaceous, having no woody stem, except that some form cushions (spreading mats a few inches high) and their stems are stiffened by lignin. The stems can grow upright (erect) or spread out horizontally and then turn upright (decumbent).

Leaves
Leaves are simple, being directly attached to the stem by a petiole (stalk), but unlike the leaves of most flowering plants they have no stipules. The petiole is short or the leaf tapers gradually towards the base. Leaf arrangement is typically alternate but some are opposite or whorled, and there is generally a rosette at the base of the stem. The edges are toothed (dentate) or sawtoothed. New leaves in the bud are usually involute (rolled towards the upper surface) or conduplicate (folded upwards), but a few species roll downwards.

Flowers
Each flower is bisexual, having both stamens and carpels. They have radial symmetry;  the petals can be separate or partially or fully fused together to form a tube-shaped corolla that opens up at the mouth to form a bell-like shape (as in item 8 in the figure) or a flat-faced flower. In most of the families of Ericales, stamens alternate with lobes, but in Primulaceae there is a stamen opposite each petal.

The calyx has 4 to 9 lobes and persists after flowering. They are grouped in unbranched, indeterminate clusters such as racemes, spikes, corymbs or umbels.

Reproductive anatomy
The fruit of Primulaceae begins as an ovary and inside it are the future seeds (ovules). These are attached to a central axis without any partitions between them (an arrangement called free central placentation; see item 7 in the figure), and they are bitegmic (having a double protective layer around each ovule). Unlike in most other families of Ericales, both layers form the opening at the top (the micropyle).

Seeds and fruit
As seeds develop, an endosperm grows around the embryo through free division of nuclei without forming walls (nuclear endosperm formation). The embryo forms a pair of short, narrow cotyledons (item 10 in the figure). Usually multiple seeds are in a capsule that is carried on a straight stalk (pedicel or scape). After it matures, it splits apart, releasing the seeds ballistically.

Taxonomy

History

The taxonomic history of Primulaceae has been long and complex. The botanical authority for the family name is given to August Batsch (1794), as Batsch ex Borkh, using the term Primulae with six genera, the valid description being subsequently given by Borkhausen (1797). Some earlier authors attributed the name to Ventenat (1799), as Primulaceae Vent., who described the Primulacées, but Batsch had precedence.

Linnaeus (1753) placed Primula and related primuloid genera in the Hexandria Monogynia (six stamens one pistil) in his sexual classification based on reproductive characteristics. Jussieu arranged Linnaeus' genera in a hierarchical system of ranks based on the relative value of a much wider range of characteristics. In his Genera plantarum (1789) he organised the primuloid genera into two Ordo (families), within a class (VIII) he called Dicotyledones Monopetalae Corolla Hypogyna, based on the cotyledons (two), form of the petals (fused), and position of the corolla with respect to the ovary (below).  Jussieu's families were the Lysimachiae, including Primula and Theophrasta and the Sapotae, including Myrsine, these being the three main lineages in modern understanding.

The most complete treatment of the Primulaceae family, with nearly 1,000 species arranged into 22 genera, was by Pax and Knuth in 1905 in the Engler system. They divided the family into five tribes (and several subtribes); Androsaceae, Cyclamineae, Lysimachieae, Samoleae and Corideae. Many systems since have lacked consistency, but generally recognised two major groups as either tribes or subfamilies, the Lysimachieae and Primuleae (the Androsaceae of Pax and Knuth), with the largest genera being Primula, Lysimachia and Androsace.
In the Cronquist system (1988), Cronquist included the three closely related families, Primulaceae, Myrsinaceae and Theophrastaceae in the order Primulales, of subclass Dilleniidae, based on morphological characteristics, in particular, ovaries with free-central placentation, a feature considered synapomorphic. His circumscription of Primulaceae included about 800 species.

Molecular phylogenetics

These three families were referred to as the primuloid families. With the later development of molecular phylogenetic methods, the Primulales were found to be more closely related to other families within the Ericales, and the three primuloid families were subsequently absorbed into an expanded Ericales (Ericales sensu lato or s.l.), making 24 families within that order, where the primuloids formed a monophyletic clade. It was also apparent that Myrsinaceae were paraphyletic, unless the genus Maesa was segregated and elevated to become a new monogeneric family, Maesaceae, but also that Primulaceae were probably paraphyletic.

In the first consensus taxonomic classification, the Angiosperm Phylogeny Group (APG 1998), these proposals were recognised by including Primulaceae within Ericales, as Eudicots, forming one of three clades in the Asterids (Asteridae). Maesa was formally segregated in 2000. Further changes came from analysis of DNA sequence data. This led to the move of genera (primarily terrestrial non-basal-rosette) from Primulaceae to Mysinaceae and Theophrastaceae. At this time Primulaceae was considered to consist of nine tribes (Primuleae, Androsaceae, Ardisiandreae, Lysimachieae, Glauceae, Anagallideae, Corideae, Cyclamineae, and Samoleae). Notably, Lysimachieae and three smaller tribes, Corideae, Cyclamineae and Ardisiandreae, were transferred to Myrsinaceae, and Samoleae to Theophrastaceae. This enlarged Myrsinaceae is distinguished as Myrsinaceae s.l. in comparison to the previous smaller family, Myrsinaceae s.s. (less Maesa). Some authors preferred to raise Samoleae to its own family, Samolaceae, but this has not been accepted by subsequent authors, placing it within Theophrastaceae, while recognising its distinct position within that grouping. These transfers, to preserve monophyly at the family level essentially left two tribes remaining in Primulaceae, the Primuleae and Androsaceae, with about 15 genera sharing a number of common characteristics. These additional changes were reflected in the 2003 revision of the APG system (APG II), where the now four primuloid families were among 23 in Ericales. This restricted Primulaceae sensu stricto (s.s.) consisted of three groups: The Primulae, including Primula, the largest genus; the Androsaceae, including Androsace, the second largest genus; together with a small third group containing Soldanella, Hottonia, Omphalogramma and Bryocarpum.

The APG third classification system (APG III, 2009) discussed all the taxonomic challenges arising from the phylogenetic studies, and placed all primuloid genera into one large Primulaceae s.l., corresponding to Cronquist's Primulales. They stated that "The biggest problem for APG III was the question of how to treat Primulaceae and their immediate relatives, a closely related group that in the past has often been recognized as a separate order". The decision to treat all genera as a single family was based on the observation that the new circumscriptions had little in the way of apomorphies, but the entire group had numerous synapomorphies and were easy to recognise. This resulted in an Ericales with 22 families. Consequently, the four primuloid families were reduced to the rank of subfamilies within Primulaceae s.l.

Phylogeny
Primulaceae s.l. sensu APG III form part of the speciose (species rich) Asterid order Ericales s.l., with about 12,000 species and 22 families as per APG IV. Ericales is one of four major clades within the asterids, where it is sister to the euasterids. The phylogenetic structure of Ericales, as shown in the following cladogram, consists of seven major suprafamilial clades (e.g. balsaminoids, styracoids) and a group of "core" Ericales. Within the eracalean families, Primulaceae s.l. is shown as a sister group to Ebenaceae, and both are sister to Sapotaceae. These three families make up the primuloid clade.

Evolution and biogeography

The fossil record of Primulaceae s.l. is sparse, but the crown group has been estimated as c. 46-61 million years old. The crown primuloids have been dated to c. 102 mya, with Primulaceae/Ebenaceae divergence at 80 mya. Crown ages for the Primulaceae subfamilies vary from 24 mya for the Maesoideae, the basal group, to 70 mya for the Theophrastoideae.

The primuloids probably originated in a shared Neotropical/Indo-Malaysian ancestral range, with the Primulaceae/Ebenaceae clade occupying the neotropics. Theophrastoideae is nearly all neotropical with a more recent migration out of the realm found in the aquatic Samolus genus. The divergence between Theophrastoideae and Primuloideae-Myrsinoideae at 70 mya represents a vicariant event between the Neotropics and the Palearctic in the case of the latter. The Primuloideae originating in the Palearctic, persisted till the last 16 mya, when it started to shift into the Nearctic.

Subdivision
The three former families of the Primulales, together with the segregated Maesaceae, have been re-circumscribed into the broadly defined Primulaceae sensu lato (s.l.) The two uniting features of this family are a free central placenta and one stamen opposite each of the corolla lobes. The cladogram below shows the infrafamilial phylogenetic relationships, together with the subfamilial crown ages. Maesoideae forms the basal group, while Primuloideae and
Myrsinoideae are in a sister group relationship.

Christenhusz et al. (2016, 2017) list 2,790 species and 53 genera, varying from 1 in Maesoideae to 38 in Myrsinoideae, with 8 in Theophrastoideae and the remaining 6 in Primuloideae. Byng (2014) and Plants of the World Online list 55 accepted genera. The generic limits of Myrsinoideae are not fully resolved and the status of a number of genera is under revision.

Subfamilies

Etymology
The Primulaceae are named for their nominative and type genus, Primula. Linnaeus used this name to reflect its place among the first flowers of spring, given the primrose's vernacular Latin name of primula veris (), primula (feminine diminutive primus, first + veris (genitive ver, spring).

Distribution and habitat

Distribution is cosmopolitan.

Cultivation

The British National Collection of Double Primroses is held at Glebe Garden, at North Petherwin, in North Cornwall.

Notes

References

Bibliography

Books

Chapters
 , in
 , in
 , in
 , in
 , in

Historical sources

Articles

Ericales

Maesoideae

Myrsinoideae

Primuloideae

Theophrastoideae

APG

Websites

External links

Ericales families
Taxa named by August Batsch

Primulaceae


Divan Edebiyatı'nda bir şiir türüdür. Baharın gelişini, doğadaki değişimleri, çiçeklerin açmasını, kelebeklerin uçmasını konu edinen kasidelerdir. Dönemlerindeki büyük kişilere sunulup ödüllendirilmek için yazılırlar. Hemen her divanda bir bahariye bulunması geleneği vardır. Hemen her divan şairinin de bir bahariyesi vardır.

Ayrıca bakınız
 Cemreviye

Türlerine göre Divan nazımı

Bahariye (edebiyat)


Krottenhill ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Ingenried im oberbayerischen Landkreis Weilheim-Schongau.

Lage
Krottenhill liegt nahe der Bundesstraße 472 auf einer Anhöhe im westlichen Teil des Landkreises, nahe der Grenze zum Landkreis Ostallgäu. Auf rund  gelegen, ist das Dorf eine der höchstgelegenen Siedlungen im Landkreis Weilheim-Schongau.

Wirtschaft
Der etwa 85 Einwohner zählende Ort ist land- und forstwirtschaftlich geprägt.

Geschichte
Der Ort wurde erstmals 1470 erwähnt. Der Ortsname deutet auf ehemals feuchtes und sumpfiges Gelände hin, wobei Krotten sich von Kröte herleitet und hill vom mittelhochdeutschen Flurnamen Hülwe, der so viel wie Sumpflache bedeutet.

Weblinks

Einzelnachweise

Ingenried
Ort im Landkreis Weilheim-Schongau
Ersterwähnung 1470
Dorf

Krottenhill


Floorballligaen 2017-18 (Unihoc Floorball Ligaen af sponsorårsager) var den 26. sæson af bedste herreliga i Danmark i floorball, og den blev administreret af Floorball Danmark. Der var 10 hold i ligaen, og de otte bedste hold kvalificerede sig til DM kvartfinalerne. Til denne sæson rykkede Århus Floorball Klub op. Benløse Floorball er forsvarende mestre.

Deltagere

Trænere

Grundspil

Topscorere

Månedens spiller

Kilde: Floorballnyt

Månedens kæde

Kilde: Floorballnyt

Slutspil

Topscorer

Kvalifikationskampe
Nr. 9 og nr. 10 fra Floorballligaen møder de to bedste hold fra 1. division.

|}

Årets hold
Kåres i slutningen af sæson af læserne af floorballnyt

Årets spiller
Mikkel Skov, Sunds Seahawks

Årets Talent

U19
Emil Brixager, Benløse Floorball

U17
Mathias Glass, Benløse Floorball

Referencer

Floorball-Ligaen

Unihoc Floorball Ligaen 2017-18


මෙහීදි හසන් මිරාස් (බෙංගාලි: মেহেদী হাসান মিরাজ; උපත: 1997 ඔක්තෝබර් 25) බංග්ලාදේශ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් වන අතර ඔහු බංග්ලාදේශ ජාතික කණ්ඩායම සඳහා ටෙස්ට් සහ එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) ක්‍රීඩා කරයි. පන්දු යැවීමේ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වන ඔහු දකුණත් පිතිකරුවෙකු වන අතර දකුණත් පිට දග පන්දු යවන්නෙකි. මෙහිදි, මෙම වසර අගදී ඔහුගේ වෘත්තීය දිවියේ හොඳම එදිජා ශ්‍රේණිගත කිරීම් කරා ළඟා වූ නිසා වඩාත් දක්ෂ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස ඉස්මතු විය. 2018 නොවැම්බරයේදී, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට එරෙහිව, ඔහු ටෙස්ට් තරඟයකදී බංග්ලාදේශ පන්දු යවන්නෙකු සඳහා හොඳම පන්දු යැවීමේ වාර්තාව ලබා ගත්තේය. 2021 පෙබරවාරියේදී, ඔහු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට එරෙහිව ටෙස්ට් තරඟවලදී ඔහුගේ මංගල ශතකය වාර්තා කළේය. එම තරඟාවලියේදීම, ඔහු ටෙස්ට් ක්‍රිකට් කඩුලු 100ක් දවාගත් තරඟ සම්බන්ධයෙන් බංග්ලාදේශය වෙනුවෙන් වේගවත්ම පන්දු යවන්නා බවට පත් වූ අතර, ඔහුගේ 24 වැනි තරඟයේදී එසේ කළේය. 2021 මැයි අග වන විට, ඔහු ICC ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල අංක 2 එදිජා පන්දු යවන්නා වන අතර, එම ස්ථානය දරපු තුන්වන බංග්ලාදේශ පන්දු යවන්නා බවට පත් විය. අනිත් දෙන්නා තමයි ෂකීබ් අල් හසන් සහ අබ්දුර් රසාක්.

යොමු කිරීම්

මෙහිදි හසන්


Tissarou est une localité béninoise située dans la commune de Kandi dans le département de l'Alibori.

Histoire
Tissarou fait partie officiellement des 82 villages de la commune de Kandi depuis le 27 mai 2013 après la délibération et l'adoption par l'assemblée nationale du Bénin en sa séance du 15 février 2013 de la loi n° 2013-05 du 15/02/2013 portant création, organisation, attributions et fonctionnement des unités administratives  locales en République du Bénin.

Administration
Tissarou fait partie des 13 villages que compte l'arrondissement de Donwari aux côtés de Dinin, Dinin Peulh, Donwari, Donwari-Peulh, Gambanè, Gambanè-Peulh, Kpéssarou, Mongo, Mongo-Peulh, Sidérou, Tissarou-Peulh et Touko.

Population
Selon le recensement général de la population et de l'habitation (RGPH4) de l'institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE) au Bénin en 2013, la population de Tissarou s'élève à 3776 habitants dont 1901 hommes et 1875 femmes.

Galerie

Références

Alibori

Tissarou


Hans Petersen henviser til blandt andre:

 Hans von Petersen (1850–1914) – tysk maler
 Hans Christian Petersen (1793–1862) – norsk politiker
 Hans Gyde Petersen (1863–1943) – dansk billedhugger
 Hans Schmidt Petersen (født 1962) – dansk-tysk forfatter
 Hans W. Petersen (1897–1974) – dansk skuespiller

Hans Petersen


Os Tvorchi (estilizado como TVORCHI) são uma dupla ucraniana de música electrónica de cidade de Tarnopol, formado em 2018 pelo produtor ucraniano Andrii Hutsuliak e pelo vocalista nigeriano Jimoh Augustus Kehinde (também conhecido como Jeffrey Kenny). Lançaram quatro álbuns de estúdio: The Parts (2018), Disco Lights (2019), 13 Waves (2020) e Road (2020). Juntos irão representar a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção de 2023 com a canção «Heart of Steel».

História
Andrii Viktorovych Hutsuliak (em ucraniano: Андрій Вікторович Гуцуляк; nascido a 21 de Fevereiro de 1996 em Chortkiv, Ucrânia) e Jimoh Augustus Kehinde (nascido a 30 de Setembro de 1997 na Nigéria) conheceram-se quando eram estudantes na Faculdade de Farmácia da Universidade Médica Nacional de Tarnopol. A 30 de Maio de 2017, a dupla lançou o seu primeiro single intitulado «Slow» e em 4 de Setembro do mesmo ano, foi lançado o segundo chamado «You».

A 2 de Fevereiro de 2018, os Tvorchi lançaram o seu álbum de estreia intitulado «The Parts». Em 20 de setembro de 2018, a dupla lançou o videoclipe da música «Molodist». A 14 de Fevereiro de 2019, foi lançado o segundo álbum, «Disco Lights». A 21 de Fevereiro, lançaram o videoclipe da canção «Believe». Segundo a dupla, o orçamento para as filmagens foi de 100 dólares americanos. Em poucos dias, o vídeo obteve 400 000 visualizações no YouTube e a canção ficou em 9.º lugar nas tabelas do Google Play Music na Ucrânia.

No Verão daquele ano 2019, a dupla actuou nos festivais de música Faine Misto (em Tarnopol), Atlas Weekend (em Kiev) e Ukrainian Song Project (em Levive). Em 9 de Setembro, a dupla lançou o single «Ne tantsiuiu». Em Fevereiro de 2020, os Tvorchi concorreram ao Vidbir, a pré-seleção ucraniana da Eurovisão, com a canção «Bonfire», e acabaram por ficar em 4.º lugar.

O videoclipe da canção «Mova tila», do segundo álbum de estúdio «Disco Lights», estreou a 7 de Maio no canal YouTube da dupla e no programa de televisão Premier do canal ucraniano M1. O vídeo, realizado por Andrii Lahutin, foi filmado no Outono de 2019 em Kiev. Em 25 de Setembro de 2020, foi lançado o videoclipe do single «Living My Life», o principal do álbum «13 Waves».

Em Setembro de 2020, os Tvorchi lançaram o seu terceiro álbum, «13 Waves», que foi gravado à distância devido à pandemia de COVID-19. O álbum foi reproduzido mais de dois milhões de vezes nas plataformas de música na primeira semana desde o seu lançamento. Em 19 de Dezembro de 2020, o duo ganhou o prémio de música em linha «Culture Ukraine» em duas categorias: melhor novo artista e melhor single em língua inglesa pela música «Bonfire». A dupla foi também nomeada para os prémios de música YUNA 2021 em quatro categorias, incluindo álbum do ano.

Em Dezembro de 2022, concorreram ao Vidbir 2023 e venceram o concurso com a canção «Heart of Steel», ficando em segundo lugar na votação do júri e em primeiro na votação do público, pelo que representarão a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção de 2023.

Videoclipes

Ver também
Festival Eurovisão da Canção 2023

Bandas de música eletrônica
Bandas da Ucrânia
Bandas formadas em 2017
Participantes do Festival Eurovisão da Canção

Tvorchi


Resident Evil: Capitolul final (titlu original: Resident Evil: The Final Chapter) este un film SF de acțiune de groază din 2017 regizat de Paul W. S. Anderson. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ali Larter, Milla Jovovich, Ruby Rose și William Levy. Este o continuare  a filmului Resident Evil: Răsplata din 2012 și al șaptelea din seria de filme Resident Evil,  serie bazată pe jocurile video omonime produse de Capcom.

Prezentare

Evenimentele din film au loc imediat după cele din Resident Evil: Răsplata. Alice (Milla Jovovich) este singura supraviețuitoare a ceea ce era menit să fie ultima redută a umanității împotriva morților vii. Acum, ea trebuie să se întoarcă în locul unde a început coșmarul - Stupul din Raccoon City, unde Umbrella Corporation își adună forțele sale pentru o lovitură finală împotriva supraviețuitorilor apocalipsei.

Distribuție

Producție
Filmările principale au început la 18 septembrie 2015, în Cape Town / Hartbeespoort Dam, Africa de Sud. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 40 de milioane $.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 2017
Filme americane
Filme australiene
Filme britanice
Filme canadiene
Filme franțuzești
Filme germane
Filme postapocaliptice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Paul W. S. Anderson
Filme SF din anii 2010
Resident Evil
Filme Constantin Film
Filme Screen Gems
Filme cu zombi
Filme SF de acțiune
Filme SF de groază
Filme de groază din anii 2010
Filme bazate pe jocuri video
2017 în științifico-fantastic

Resident Evil: Capitolul final


Kokorina je naseljeno mjesto u gradu Mostaru, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Nakon potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma izdvojeno je istoimeno naseljeno mjesto koje je pripalo općini Istočni Mostar koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

Popisi 1971. – 1991.

Popis 2013.

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Mostar

Kokorina (Mostar, BiH)


A ρ factor (Rho factor) is a bacterial protein involved in the termination of transcription. Rho factor binds to the transcription terminator pause site, an exposed region of single stranded RNA (a stretch of 72 nucleotides) after the open reading frame at C-rich/G-poor sequences that lack obvious secondary structure.

Rho factor is an essential transcription protein in bacteria. In Escherichia coli, it is a ~274.6 kD hexamer of identical subunits. Each subunit has an RNA-binding domain and an ATP-hydrolysis domain. Rho is a member of the RecA/SF5 family of ATP-dependent hexameric helicases that function by wrapping nucleic acids around a single cleft extending around the entire hexamer. Rho functions as an ancillary factor for RNA polymerase.

There are two types of transcriptional termination in bacteria, rho-dependent termination and intrinsic termination (also called Rho-independent termination). Rho-dependent terminators account for about half of the E. coli factor-dependent terminators. Other termination factors discovered in E. coli include Tau and nusA. Rho-dependent terminators were first discovered in bacteriophage genomes.

Function

A Rho factor acts on an RNA substrate. Rho's key function is its helicase activity, for which energy is provided by an RNA-dependent ATP hydrolysis. The initial binding site for Rho is an extended (~70 nucleotides, sometimes 80–100 nucleotides) single-stranded region, rich in cytosine and poor in guanine, called the rho utilisation site (rut), in the RNA being synthesised, upstream of the actual terminator sequence. Several rho binding sequences have been discovered. No consensus is found among these, but the different sequences each seem specific, as small mutations in the sequence disrupts its function. Rho binds to RNA and then uses its ATPase activity to provide the energy to translocate along the RNA until it reaches the RNA–DNA helical region, where it unwinds the hybrid duplex structure. RNA polymerase pauses at the termination sequence, which is because there is a specific site around 100 nt away from the Rho binding site called the Rho-sensitive pause site. So, even though the RNA polymerase is about 40 nt per second faster than Rho, it does not pose a problem for the Rho termination mechanism as the RNA polymerase allows Rho factor to catch up.

In short, Rho factor acts as an ATP-dependent unwinding enzyme, moving along the newly forming RNA molecule towards its 3′ end and unwinding it from the DNA template as it proceeds.

Mutations

A nonsense mutation in one gene of an operon prevents the translation of subsequent genes in the unit. This effect is called mutational polarity. A common cause is the absence of the mRNA corresponding to the subsequent (distal) parts of the unit. Suppose that there are Rho-dependent terminators within the transcription unit, that is, before the terminator that usually is used. Normally these earlier terminators are not used, because the ribosome prevents Rho from reaching RNA polymerase. But a nonsense mutation releases the ribosome, so that Rho is free to attach to and/or move along the RNA, enabling it to act on RNA polymerase at the terminator. As a result, the enzyme is released, and the distal regions of the transcription unit are never transcribed.

Evolution
Rho factor has not been found in Archaea.

See also
 Termination factor
 Mutation Frequency Decline (Mfd) protein is also capable of dissociating RNA polymerase from the DNA template

References

External links

Bacterial proteins
Escherichia coli
Gene expression

Rho factor


10.000 km est un film espagnol réalisé par Carlos Marques-Marcet, sorti en 2014.

Synopsis
Le film suit la relation entre Alexandra et Sergi à Barcelone, en Espagne. Ils ont du mal à trouver un équilibre entre leur projet d'avoir un bébé et la carrière de photographe d'Alex. Quand Alex accepte une résidence d'artiste d'un an à Los Angeles, la distance s'installe dans leur relation.

Fiche technique
 Titre : 10.000 km
 Réalisation : Carlos Marques-Marcet
 Scénario : Carlos Marques-Marcet et Clara Roquet
 Photographie : Dagmar Weaver-Madsen
 Montage : Carlos Marques-Marcet et Juliana Montañés
 Production : Jana Diaz Juhl, Tono Folguera et Sergi Moreno
 Société de production : Lastor Media, La Panda, Televisión Española et Televisió de Catalunya
 Société de distribution : Chapeau Melon Distribution (France)
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique et romance
 Durée : 99 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Natalia Tena : Alex
 David Verdaguer : Sergi
 Sirius Flatz : l'ami d'Alex

Distinctions
Le film a été nommé pour trois prix Goya et a reçu le prix Goya du meilleur nouveau réalisateur.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2014
Comédie dramatique espagnole
Film romantique espagnol
Premier long métrage sorti en 2014

10.000 km


Marele Premiu al Marii Britanii din 2019 (cunoscut oficial ca Formula 1 Rolex British Grand Prix 2019) a fost o cursă de Formula 1 care s-a desfășurat între 12 și 14 iulie 2019 la Silverstone, Marea Britanie. Cursa a fost cea de-a zecea etapă a Campionatului Mondial de Formula 1 din 2019, fiind pentru a șaptezecea oară când s-a desfășurat o etapă de Formula 1 în Marea Britanie.

Lewis Hamilton a devenit pilotul cu cele mai multe victorii în Marea Britanie.

Clasament

Calificări

Cursa

Note
  – Sebastian Vettel a primit o penalizare de 10 secunde pentru provocarea unei coliziuni.

Clasament campionat după cursă

Clasament piloți

Clasament constructori

 Notă: În ambele clasamente sunt prezentate doar primele cinci locuri.

Referințe

Marea Britanie
Marele Premiu al Marii Britanii