Cetarthrosaurus es un género extinto de ictiosaurio conocido del este del Reino Unido. Fue recolectado en la formación Cambridge Greensand, que data de fines del Albiense o principios del Cenomaniense, en el límite entre el Cretácico Inferior y el Cretácico Superior. Cetarthrosaurus fue nombrado originalmente por Harry G. Seeley en 1896 y la especie tipo es Cetarthrosaurus walkeri.

Referencias

Ictiosaurios de Europa
Ictiosaurios del Cretácico Inferior
Ictiosaurios del Cretácico Superior

Cetarthrosaurus


Norman Rentrop (d. 26 Ekim 1957, Bonn) Alman yayıncı, yazar ve yatırımcı. 1975 yılında kendi adını taşıyan yayınevini kurarak iş hayatına atıldı. Günümüzde Almanya'nın yanı sıra Romanya ve Polonya'da da basın-yayın alanında yatırımları bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Norman Rentrop Yayınevi
 Norman Rentrop Biyografi
 Katrin Wilkens: Rentrop incelemesi

1957 doğumlular
20. yüzyıl Alman yazarları
21. yüzyıl Alman yazarları
Yayımcılar
Yaşayan insanlar

Norman Rentrop


Han tog realen med er det sjette studiealbum fra den danske sanger og satiriker Niels Hausgaard. Det blev udgivet i 1983.

Spor
 "Tre Måneder Igen" - 3:12
 "Der Er Lang Vej Til Kina" - 4:05
 "Gåsen" - 2:28
 "Han Tog Realen Med" - 3:27
 "Ikke Om Jeg Fatter" - 3:28
 "Det Regner Lidt" - 3:59
 "Det Sgu´ Nogen Gøre Noget Ved" - 2:35
 "Der Ligger To Hoser" - 2:04
 "Hjemstavn" - 2:22
 "Hartvig Mathisen" - 2:38
 "Merskumspiben" - 3:58
 "Snitter" - 2:36
 "Til Landskamp" - 4:34

Referencer

Eksterne henvisninger
Han tog realen med på Discogs

Niels Hausgaard-album
Album fra 1983

Han tog realen med


USMLE yani "United States Medical Licensing Examination", ABD'de medikal doktorluk yapmak isteyen herkesin (Amerika Birleşik Devletleri sınırları içindeki tıp fakültelerinden mezun olanlar dahil) girmekle yükümlü olduğu 3 aşamalı sınavdır.

"United States Medical Licensing Examination" ABD'de doktorluk yapabilmek için gerekli eyalet lisanslarına başvuru için gerekli bir sınavlar dizisinin genel adıdır. USMLE Step 1, USMLE Step 2 CK ve USMLE Step 2 CS sınavlarını geçerek ABD'de uzmanlık yoluna girilebilir. USMLE Step 3 sınavı ise uzmanlık yoluna girmek için değil, "tam" lisans başvurusu yapmak için gereklidir. Tam lisans alan hekimler, bazı eyaletlerde H-1 vizesine başvurabilirler.

İlk 2 sınav İstanbul ve Ankara'da, üçüncü sınav ise Amerika'dadır. İlk iki sınava tıp öğrencisiyken de girilebilir. Üçüncü sınav olan step 2-CS önceden istenilen TOEFL'ın yerini almış ve sizin hem klinik yeteneğinizi hem de İngilizcenizi ölçmektedir.

Aşamaları
USMLE Step 1 Sınavı, temel tıp bilimlerinin test edildiği, içeriği Amerika Birleşik Devletleri sınırları içinde bulunan tıp fakülteleri öğretim üyeleri tarafından sağlanan sorulardan oluşan bir sınavdır. USMLE 1. basamak sınavı, tüm USMLE sınavlarının ilkidir ve ECFMG sertifikası'nın gerekliliklerinden biridir ve içeriğinden NBME (National Board of Examiners) kuruluşu sorumludur.

USMLE Step 2 CK (Clinical Knowledge) sınavı, klinik bilimlerin test edildiği, içeriği Amerika Birleşik Devletleri sınırları içindeki tıp fakülteleri öğretim üyeleri tarafından hazırlanan bir sınavdır. USMLE Step 2 CK sınavı, tüm USMLE sınavlarından ikincisidir ve kendi içinde de iki kısma ayrılmaktadır. Step 2 sınavının ilk kısmı klinik bilgileri sınayan sadece teorik bir sınav iken, Step 2 CS (Clinical Skills), klinik bilgilerin pratik uygulanmasını (hasta muayenesi gibi) sınayan teorik ve pratik bilgileri beraber sınayan bir sınavdır. Step 2 CK, teorik sınavı, en genel açıdan, hastalıkların mekanizmalarını, etiyoloji, patofizyoloji ve tedavi modalitelerini içermektedir.

USMLE Step 2 CS (Clinical Skills) sınavı, USMLE Step 2 diye tarif edilen 2. basamak USMLE sınavlarının 2.basamağıdır. Bu sınav ilk basamak olan Step 2 CK sınavına ek olarak pratik uygulamaların test edildiği bir sınavdır. Bu sınav Amerika Birleşik Devletleri'nde Los Angeles (CA), Chicago (IL), Philadelphia (PA), Atlanta (GA) ve Houston (TX) olmak üzere belirlenmiş 5 ayrı merkezde uygulanır. 16 Mart 2020'de COVID-19 pandemisi sebebi ile Step 2 CS sınavı askıya alınmış, 26 Ocak 2021'de ise tamamen kaldırılıp "pathway" denilen OET temelli sistem getirilmiştir.

Kaynakça

Yükseköğretim içi sınavları

USMLE


Reinhard Klesczewski (* 17. Januar 1933 in Königsberg; † 5. Dezember 2011 in Düsseldorf) war ein deutscher Romanist, Italianist  und Literaturwissenschaftler.

Leben
Reinhard Klesczewski ("Klesch") machte 1953 in Kiel Abitur. Er studierte in Kiel, Paris und Bologna. Er wurde 1962 in Kiel bei Hans Ludwig Scheel mit der Arbeit Die französischen Übersetzungen des "Cortegiano" von Castiglione promoviert (erschienen u. d. T. Die französischen Übersetzungen des Cortegiano von Baldassare Castiglione. Untersuchungen zur Textgeschichte des Courtisan und zum Übersetzerstil von Jean Chaperon (?), Jean Colin, Mellin de Saint-Gelais (?), Gabriel Chappuis u. Jean-Baptiste Duhamel, Heidelberg 1966). Mit seinem Lehrer ging er 1963 an die Universität des Saarlandes und habilitierte sich dort  1978 mit Untersuchungen zur Struktur der frühen romanischen Novelle: Boccaccio 'Il Decameron'. 1979 wechselte er an die Universität Düsseldorf und war dort bis zu seinem Ruhestand Professor für Romanische Philologie.

Werke
 als Herausgeber mit Willi Hirdt: Italia viva. Studien zur Sprache und Literatur Italiens. Festschrift für Hans Ludwig Scheel (= Tübinger Beiträge zur Linguistik. 220). Narr, Tübingen 1983, ISBN 3-87808-220-7.
 als Herausgeber mit Bernhard König, in Verbindung mit Lea Ritter-Santini und Volker Kapp. Italienische Literatur in deutscher Sprache. Bilanz und Perspektiven (= Transfer. 2). Narr, Tübingen 1990, ISBN 3-8233-4081-6 (Kongress Düsseldorf 1988).
 als Herausgeber mit Uwe Baumann: Penser l'Europe – Europa denken (= Kultur und Erkenntnis. 17). Francke, Tübingen u. a. 1997, ISBN 3-7720-2408-4 (Kongress Düsseldorf 1993).

Weblinks

 Nachruf auf Professor Reinhard Klesczewski auf romanistik.de

Romanist
Hochschullehrer (Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf)
Deutscher
Geboren 1933
Gestorben 2011
Mann

Reinhard Klesczewski


Jeff Blynn (* 21. August 1954 in Los Angeles) ist ein US-amerikanischer Schauspieler in italienischen Filmen.

Blynn kam 1975 nach Europa und drehte seine beiden ersten Filme in Deutschland. In Rom erhielt er einen Vertrag für die Fotoromane der Firma "Lancio"; daneben spielte er zwischen 1975 und 1982 in vielen – oft in Neapel spielenden – Kriminalfilmen größere Nebenrollen, in denen er seine athletische, schlanke, gutaussehende Erscheinung (meist mit Oberlippenbart) auf beiden Seiten des Gesetzes einbringen konnte.  Zu Beginn der 1990er Jahre war er nochmals in einigen Filmen zu sehen, darunter dem Hollywood-Film Cliffhanger mit Sylvester Stallone. Danach widmete Blynn sich erneut seinem Restaurant in Rom.

Filmografie (Auswahl)
 1976: MitGift
 1977: Die Killer-Meute (Napoli spara)
 1979: Der große Kampf des Syndikats (I contrabbandiere di Santa Lucia)
 1993: Cliffhanger

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1954
Mann

Jeff Blynn


An Lophacme in uska genus han Liliopsida. An Lophacme in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lophacme

Lophacme


Leonidas Frank "Lon" Chaney  () a fost un actor, regizor de film și scenarist american. A realizat 157 de filme din care 100 sunt considerate filme pierdute. Este tatăl actorului Lon Chaney, Jr..

Filmografie

Scurtmetraje

Lungmetraje

Note

Legături externe

 Lon Chaney Sr. Man of 1,000 Faces – Facebook

 rare portrait; Spanish collectors card

Vezi și
 Listă de scenariști americani
 Listă de regizori americani
 Listă de actori americani
 Listă de oameni din statul Colorado

Nașteri în 1883
Decese în 1930
Actori americani
Regizori de film americani
Scenariști americani

Lon Chaney


Paranerita este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Paranerita alboapicalis
 Paranerita androconiata
 Paranerita aurantiipennis
 Paranerita basirubra
 Paranerita bione
 Paranerita bolivica
 Paranerita carminata
 Paranerita coccineothorax
 Paranerita columbiana
 Paranerita complicata
 Paranerita cuneoplagiatus
 Paranerita disjuncta
 Paranerita diversa
 Paranerita fenestrata
 Paranerita flexuosa
 Paranerita garleppi
 Paranerita gaudialis
 Paranerita granatina
 Paranerita grandis
 Paranerita haemabasis
 Paranerita hyalinata
 Paranerita inequalis
 Paranerita irma
 Paranerita irregularis
 Paranerita kennedyi
 Paranerita klagesi
 Paranerita lavendulae
 Paranerita lophosticta
 Paranerita maculata
 Paranerita meridionalis
 Paranerita metapyria
 Paranerita metapyrioides
 Paranerita metaxantha
 Paranerita niobe
 Paranerita occidentalis
 Paranerita orbifer
 Paranerita oroyana
 Paranerita patara
 Paranerita peninsulata
 Paranerita persimilis
 Paranerita peruviana
 Paranerita phaeocrota
 Paranerita plagosa
 Paranerita polyxenoides
 Paranerita polyxenus
 Paranerita postrosea
 Paranerita rosacea
 Paranerita roseola
 Paranerita rubidata
 Paranerita rubrosignata
 Paranerita samonea
 Paranerita sithnides
 Paranerita suffusa
 Paranerita translucida
 Paranerita triangularis
 Paranerita trinitatis

Referințe

Legături externe

Paranerita

Paranerita


Angelique Rockas () este o actriță, producătoare,  și activistă din Africa de Sud  a părinților greci, cunoscută pentru rolurile sale teatrale din Medea Video, Fröken Julie de August Strindberg și Emma în El Campo de Griselda Gambaro  in  Londra.
Rockas este producatorul si directorul artistic al Teatrul Internațional

Educație
Rockas are o diplomă secția de Literatură și filozofie engleză de la Universitatea din Witwatersrand ,Johannesburg, și a studiat drama la Universitatea din Cape Town.

Film și televiziune
Pe film ea a colaborat cu regizori, ar fi Peter Hyams în ( Outland) Satelitul corupției, Nicolas Roeg în (The Witches)Vrăjitoarele, Costas Ferris  în  Oh Babylon, și pe televiziune greacă, Theodoros Maragos în Emmones Idees

Pionier al producțiilor teatrale multinaționale la Londra în 1980
Balcon cu Jean Genet (iunie 1981)
Premiera britanică El Campode  Griselda Gambaro (octombrie 1981)
Mutter Courage și copiii ei de la Bertolt Brecht (martie 1982)
Premiera britanică cu Liolà de Luigi Pirandello (iulie 1982)
Premiera britanică cu În barul unui hotel din Tokyo de Tennessee Williams (mai 1983)
Fröken Julie de  August Strindberg (ianuarie 1994)
Dușmani de Maksim Gorki, cu Ann Pennington (martie 1985)

Arhivele bibliotecii
 British Library (Biblioteca britanică )
 British Film Institute Institutul britanic de film
 Arhiva teatrului scoțian Arhiva teatrului scoțian
 Bertolt-Brecht-Archiv Akademie der Künste

Note

Legături externe

Angelique Rockas în Baza de date a filmului de Internet (în engleză)
Angelique Rockas la Cinemagia.ro

Interviuri
 Interviul: Hellenism.net
 Interviul: Africa de Sud

Nașteri în 1951
Actori sud-africani
Actori de film sud-africani
Femei din Africa
 Actrițe grecoaice
Actori britanici
Actrițe engleze

Angelique Rockas


Les élections législatives hongroises de 1994 ont lieu les 8 mai et 29 mai 1994 afin d'élire, en deux tours, les 386 représentants de l'Assemblée nationale de Hongrie pour la période 1994-1998. Le deuxième tour du scrutin ne concernait que les postes de 174 des 176 députés dans les circonscriptions uniques. Il s'agit du deuxième exercice électoral après la chute du gouvernement communiste.

Ces élections permettent le retour au pouvoir du Parti socialiste hongrois (MSZP), successeur du Parti socialiste ouvrier hongrois (MSZMP), dirigé par Gyula Horn. Le MSZP fait un retour remarqué, obtenant la majorité absolue avec 209 des 386 sièges de l'Assemblée, une augmentation de 179 députés par rapport aux élections législatives de 1990. Jusque-là, aucun autre parti hongrois n'avait remporté autant de sièges lors d'élections libres.

De son côté, le Forum démocrate hongrois (MDF), au pouvoir, subit une cuisante défaite, se classant troisième, perdant 165 sièges et ne parvenant à conserver qu'un total de 38 sièges. Bien qu'elle ait pu conserver son rôle d'opposition, l'Alliance des démocrates libres (SZDSZ) ne réussit à tirer parti de l'impopularité du gouvernement et subit une défaite décevante, perdant de nombreux sièges. Les mauvaises performances économiques, l'incompétence apparente du gouvernement et la nostalgie de l'ère communiste pour la sécurité sociale sont les principales raisons de ces résultats, ainsi qu'une réforme importante des politiques socialistes, comme un engagement à développer l'économie de marché et l'indemnisation des victimes du régime communiste.

Même si le MSZP obtient la majorité absolue, le Premier ministre nouvellement élu Gyula Horn choisit de former un gouvernement de coalition avec le SZDSZ, ce qui donne à son gouvernement un quorum parlementaire des deux tiers. De cette façon, Horn atténue l'atmosphère interne tendue et évite une réaction internationale négative à la victoire électorale d'un ancien parti communiste. De la même manière, la présence libérale dans la coalition gouvernementale permet à Horn, de tendance social-démocrate, de faire passer une partie de son agenda réformiste sans avoir à s'entendre avec l'aile la plus à gauche de son propre parti.

Contexte
Lors des premières élections libres en Hongrie depuis la fin du communisme, en 1990, l'ancien parti unique, devenu le Parti socialiste hongrois (MSZP), est largement défait et l'élection est remportée par le nouveau Forum démocrate hongrois (MDF). Celui-ci forme un gouvernement de centre-droit avec le Parti populaire démocrate-chrétien (KDNP) et le Parti indépendant des petits propriétaires (FKGP), avec à sa tête József Antall. Cependant, celui-ci meurt du cancer en cours de mandat, le  et est remplacé par son ministre de l'Intérieur, Péter Boross.

Au pouvoir, le MDF tente d'implanter une économie de marché basée sur la propriété privée, mais la transition est plus difficile qu'anticipée. Les taux d'intérêt, d'inflation et de chômage augmentent énormément et provoquent un mécontentement généralisé au sein de la population. Il doit répondre des maux économiques persistants malgré des réformes et est victime d'autres facteurs qui affectent sa popularité, tels que la division interne du parti, la mort du populaire Premier ministre József Antall et une série de scandales de corruption liés à l'immobilier et à la finance. Ceci favorisant conséquemment les socialistes.

Fondamentalement, tous les partis prônaient une extension de la place accordée à la privatisation, les différences étant dans le rythme et les moyens pour y parvenir, afin d'éviter des effets négatifs, tels qu'une hausse de l'inflation (à l'époque à 22 %) et du chômage (alors à 13 %) et une baisse de la production industrielle. Dans le domaine des affaires étrangères, bien qu'avec des modèles d'intégration différents, les candidats soutiennent tous l'entrée de la Hongrie dans l'Union européenne et dans l'OTAN.

Pendant la campagne, Guyla Horn du Parti socialiste hongrois (MSZP) fait écho à la proposition de la faction libérale de son parti d'un pacte social entre le gouvernement, les syndicats et les employeurs pour fixer les prix, les salaires et d'autres politiques pendant la période de réforme du libre marché.

Campagne

La nostalgie de la sécurité sociale lors de la période communiste accroît l'attrait du Parti socialiste hongrois (MSZP) parmi la population. Selon une enquête menée au début de 1994, le facteur le plus important derrière le soutien au MSZP était la conviction que « les choses allaient mieux à l'époque où il y avait des emplois et une existence sûre ». Les socialistes exploitent par ailleurs le mécontentement de la population. Dans une annonce publiée au début de 1994, Gyula Horn promettait que son parti relèverait le niveau de vie de la plupart des couches de la population. Au cours de la campagne, cependant, la politique économique du parti est devenue de plus en plus influencée par László Békesi, l'expert en économie du parti et ancien ministre des Finances.

Békesi injecte un sens du réalisme dans la politique économique du MSZP en arguant que « le parti ne peut fonder sa politique sur l'attitude sociale largement répandue selon laquelle le Hongrois moyen était mieux loti sous le régime Kadar (ex-communiste) ». Le programme économique du parti évitait donc l'économie d'État communiste et soutenait l'expansion continue du secteur privé. Il promet également d'achever le processus d'indemnisation des victimes du communisme, de restaurer les propriétés confisquées aux églises et de maintenir le rythme du programme de privatisation. Dans son engagement général envers l'économie de marché, le programme officiel du MSZP différait quelque peu de ceux de ses principaux rivaux. Le parti a comme slogan principal : « Laisser les experts régner ».

Les campagnes des autres partis politiques n'ont pas su être attrayantes et jouir suffisamment de crédibilité. Par exemple, au lieu d'affronter le MSZP sur les questions économiques, le Forum démocratique hongrois opte pour une campagne axée sur les questions morales. La campagne du MDF souligne son rôle de parti chrétien incarnant les valeurs nationales hongroises et met l'accent sur le passé communiste des dirigeants du MSZP. L'implication antérieure du MDF dans la spéculation immobilière et sa tentative d'imposer des contrôles aux médias avant les élections affectent grandement la performance du parti. La mort du Premier ministre József Antall en décembre 1993 et la succession de Péter Boross affaiblissent également la campagne du MDF. Alors que le MSZP maintient un front uni en raison des traditions de discipline du parti et d'une direction centrale forte héritée de la période communiste, son rival, le MDF souffre de rivalités et de défections parmi ses membres. Le MDF était coincé entre son aile gouvernementale, qui comprenait principalement des politiciens conservateurs et pragmatiques, et son aile du parti composée principalement de nationalistes et de populistes.

Les changements récents dans la direction du parti ajoutent à la confusion quant à son orientation idéologique qui oscillait sur la politique économique entre individualisme radical et remèdes corporatistes. L'âpre dispute au sein du Parti civique indépendant des petits propriétaires et des travailleurs agraires (FKgP), ancien allié de la coalition du MDF, est probablement à l'origine de sa défaite lors de cette élection.

L'effondrement le plus spectaculaire de tous les partis de la campagne électorale concerne l'Alliance des jeunes démocrates (FIDESZ), parti qui était alors en tête de tous les sondages d'opinion réalisés en 1993. Sa participation au sein d'une future coalition gouvernementale apparaissait assurée. Cependant, la réputation du FIDESZ en tant que parti de jeunes politiciens intègres subit un revers majeur avec les révélations de pratiques commerciales louches. Le FIDESZ semble en outre incapable de décider s'il joindrait une coalition dirigée par le MDF ou le SZDSZ.

Système électoral
L'Assemblée nationale () est le Parlement monocaméral de la république de Hongrie. Elle se compose de , élus pour une législature de quatre ans au suffrage universel direct selon un mode de scrutin mixte :

  sont élus au scrutin uninominal majoritaire à deux tours
  sont élus au scrutin proportionnel plurinominal dans les comitats ;
  sont désignés au scrutin proportionnel plurinominal par compensation au niveau national.

Modalités
 Le nombre de sièges attribué à chaque province est parfaitement proportionnel au poids de sa population dans celle du pays. Il y a en moyenne un député pour 26 000 habitants.
 Pour être nommé candidat dans l'un des 176 districts individuels, il est nécessaire de recueillir au moins 750 signatures de soutien au sein de ce district. Chaque personne ayant le droit de vote reçoit une formule d'appui préélectorale qui ne peut être donnée qu'à un seul candidat en guise de soutien.
 Le pays est divisé en 20 provinces qui constituent les circonscriptions électorales des listes de partis. Pour qu'un parti puisse présenter une liste dans la province, il doit d'abord obtenir des candidats individuels dans au moins 25 % des circonscriptions individuelles de cette province.
 Les partis qui parviennent à présenter des candidats dans au moins sept provinces peuvent également désigner des candidats pour la liste nationale. Cette liste n'est pas votée mais sert ensuite à répartir proportionnellement le vote dit « excédentaire », c'est-à-dire celui qui n'a pas suffi à obtenir un député. Tous les « votes excédentaires » des partis sont additionnés et les 58 sièges réservés à la liste nationale sont répartis proportionnellement entre eux. Pour obtenir des sièges de cette manière, il faut avoir franchi la barrière des 4 % du total national des suffrages exprimés.
 Une même personne peut être candidate dans les trois circonscriptions : locale, provinciale et nationale. (Toutes les principales figures des partis sont présentées sur cette liste en plus des deux autres, puisque le système assure que les premiers noms de cette liste ont les meilleures chances d'être désignés).
 Pour être représenté au Parlement, un parti a besoin de 4 % des suffrages exprimés au niveau national. Cela ne s'applique bien sûr pas aux candidats des circonscriptions individuelles, qui obtiennent leurs sièges non pas en tant que membres du parti mais en tant que représentants personnels.
 Le vote est valable au premier tour si la participation est d'au moins 50 % et si dans les différentes circonscriptions un candidat obtient plus de 50 % des suffrages exprimés. Les candidats qui se présentent au second tour dans les circonscriptions individuelles sont ceux qui ont obtenu plus de 15 % des voix ou, s'il n'y en a pas au moins deux dans cette situation, les trois avec le plus de voix se présentent. Au second tour, une participation de 25 % suffit.
 Dans les 176 circonscriptions individuelles, le candidat qui reçoit le plus de voix est élu. En cas d'égalité au second tour, les élections dans la circonscription seront répétées. Il ne s'agit pas d'un troisième tour mais d'une répétition de l'ensemble du processus.
 Dans les 20 circonscriptions provinciales, l'attribution des députés à chaque liste de parti s'effectue avec une répartition proportionnelle suivant une variante de la méthode Droop.

Forces en présence

Résultats

Conséquences
Les socialistes remportent largement l'élection, décrochant une majorité absolue. Son leader, l'ancien ministre communiste Gyula Horn, forme une coalition avec l'Alliance des démocrates libres (SZDSZ), donnant une majorité des 2/3 dans l'Assemblée au nouveau gouvernement. Malgré le retour d'un ancien parti communiste au pouvoir, ce gouvernement poursuit la politique de libéralisation de ses prédécesseurs.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Politique en Hongrie

1994
1994 en Hongrie
Élection en Europe en 1994
Politique en mai 1994

Élections législatives hongroises de 1994


Vidyavihar is a small suburb of Mumbai. It has a railway station with the same name on the Mumbai suburban railway on the Central Railway line. The area consists of mainly the Somaiya Vidyavihar campus and a few residential buildings.

Vidyavihar station has two platforms, which are generally crowded during college hours. Lokmanya Tilak Terminus falls very near to the station.

Transport
Roadways

Commuters travel through public transport, i.e. bus, auto-rickshaw, taxi, etc.

Railways

Vidyavihar station falls on the central railway line, on which local trains run between CST & Karjat or Khopoli.

References

Suburbs of Mumbai

Vidyavihar


හක්ගල දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින අධි ආරක්ෂිත වනාන්තර ත්‍රිත්වය අතුරින් තෙත් කලාපය තුල පිහිටන, දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතයකි. ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික වූ සත්ව සහ ශාක විශේෂ ගණනාවක් මෙම මේඝ වනාන්තරයෙහි දැකගත හැකිය. 1938 වසරේ පෙබරවාරි 25 වන දින, දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතයක් ලෙස නම් කල මෙම වටිනා උරුමය ආසන්නයෙන්ම 1860 දී හක්ගල උද්භිද උද්‍යානයද පිහිටුවා තිබෙයි.

භෞතික ලක්ෂණ
හක්ගල රක්ෂිතය වර්ග කිලෝ මීටර 11.42 ක පමණ භූමි ප්‍රමාණයක පැතිර පවතින අතර, උන්නතාංශය මීටර 1650 - 2178 ත් අතර විචලනය වෙයි. වාර්ෂිකව මිලි මීටර 2400 ක පමණ වර්ෂාපතනයක් මෙම රක්ෂිතයට පතිත වෙයි. දකුණු දිගින් සීතාඑලියට මායිම් වන මෙම රක්ෂිතයේ එකට බැඳුනු කඳු පන්ති රැසක් දැකගත හැකියි. මින් සමහර කඳු පන්තියක ස්වරූපය අලියෙකුගේ හක්කක් ලෙස දිස්වන නිසා මෙම ප්‍රදේශයට හක්ගල නම ලැබෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

ජනප්‍රවාද
රාමායනය පුරාවෘත්තයට අනූව, ලංකා රාජ්‍යයෙහි රාවණා රජු ඉන්දියානු දේවියක වූ සීතාව පැහැරගෙන පැමිණ සැඟවූවා යැයි කියන්නේ මේ ප්‍රදේශයේම පවතින සීතාඑලිය තුලයි.

ශාක ප්‍රජාව
කඳුකර වනාන්තර වල දැකගත හැකි සදාහරිත ශාක පවතී.  ස්ථරීභවනයක් පැහැදිලිව දැකගත නොහැකි අතර බොහොමයක් ශාක එතරම් විශාල නොවේ. පර්ණාංග, අක්මා ශාක, පාසි සහ ලයිකන වැනි දර්ශක ජීව විශේෂද බහුලව දක්නට ඇත.

සත්ව ප්‍රජාව
ප්‍රධාන වශයෙන් මෙම රක්ෂිතයෙහි ඒක දේශීය ජීව විශේෂ (ශ්‍රී ලංකා වළි කුකුලා), දේශීය ජීව විශේෂ, මූලස්ථාන විශේෂ(දිවියා) සහ ආවරණ ජීව විශේෂ(වලහා) දැකගත හැකියි.

Sri Lankan Long-tailed Shrew, Pearson's Long-clawed Shrew,ශ්‍රී ලංකා කොටියා, වල් ඌරා, Sri Lankan Sambar Deer, Red Giant Flying Squirrel, සහ Pungent Pipistrelle වැනි ක්ෂීරපායී ජීව විශේෂ  මෙම රක්ෂිතයේ ස්වභාවිකව ජීවත් වෙයි.

හක්ගල රක්ෂිතයෙහි සිටින දේශීය හා ඒක දේශීය කුරුළු විශේෂ ලෙස මවුන්ටන් හොක්-ඊගල්, වළි කුකුළා, මයිල ගොයා, ඉන්දියන් ජංගල් නයිට්ජාර්, කැහිබෙල්ලා, කහ කන් කොණ්ඩයා, රතු දෙමලිච්චා, ඩල්-බ්ලූ පිළිහුඩුවා, ශ්‍රී ලංකා වනරැවියා, අරංගයා, Spot-winged Thrush, ගෝමර තිරසිකායා, කොමන් බ්ලැක් බර්ඩ්, ශ්‍රී ලංකා සිතැසියා, ස්කාර්ලට් මිනිවට්, ස්මෝල් මිනිවට්, බ්ලැක් බුල්බුල්, Sri Lanka Scimitar-babbler, Grey-headed කැනරි-පිළිහුඩුවා, ශ්‍රී ලංකා කායුරු තිරසිකායා, අවිච්චියා, ආසියානු දුඹුරු පිළිහුඩුවා, කාෂ්මීර රත් මැසිමාරා, ඉන්දියානු නිල් අවිච්චියා සහ Large-billed Leaf-warbler හඳුනාගත හැක.

ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික වන Adenomus kelaartii, Polypedates cruciger, Philautus microtympanum, Philautus schmarda, Ramanella palmata, Microhyla zeylanica, Fejervarya limnocharis සහ Bronzed Frog වැනි උභය ජීවීන්ද මෙහි දැකගත හැකි වෙයි. මීට අමතරව මේ රක්ෂිතයේ ජීවත් වන වැදගත් උරග විශේෂ ලෙස Uropeltis melanogaster, Rhinophis blythii, Aspidura brachyorrhos, A. trachyprocta, Hypnale nepa, Calotes nigrilabris, Cophotis ceylanica, අං කටුස්සා සහ Sphenomorphus striatopunctatum හැඳින්විය හැකිය.

අවධානමට ලක්වීම
ප්‍රමාණයෙන් සාපේක්ෂව කුඩා වීම සහ වෙන්ව පිහිටීම නිසා හක්ගල රක්ෂිතය තරමක විනාශ වී යෑමේ තර්ජනයකට මුහුණ පා තිබෙයි. අනවසර ලෙස කැලෑ එලි කිරීම, අනවසර ලෙස භූමිය අත්පත් කර ගැනීම, ශාක හා සත්ව ප්‍රජාව අවලෙස භාවිත කිරීම සහ දඩයම් කිරීම වැනි මානව ක්‍රියාකාරකම් මීට ප්‍රබල ලෙස බල පා තිබේ. මෙම රක්ෂිත භූමිය තුල සමහරක් අධ්‍යයන සහ පර්යේෂණ කටයුතුද සිදු කර ඇති අතර, පසට වීශ ද්‍රව්‍ය එකතු වීම නිසා වනාන්තරයට හානි සිදුවිය හැකි බව, සිදු කල එක් පරික්ෂණයකදී හෙලි විය.

කුරුළු විශේෂ

ආශ්‍රිත ලිපි
 හක්ගල උද්භිද උද්‍යානය
 ශ්‍රී ලංකාවේ රක්ෂිත භූමි

මූලාශ්‍ර

ස්වාභාවික දැඩි රක්‍ෂිත - ශ්‍රී ලංකා

හක්ගල දැඩි ස්වභාව රක්ෂිතය


Ádám ist der Familienname folgender Personen:

 György Ádám (1922–2013), ungarischer Mediziner und Hochschulrektor
 Jenő Ádám (1896–1982), ungarischer Komponist, Musikpädagoge, Dirigent und Volksliedforscher
 Krisztina Ádám (* 1981), ungarische Badmintonspielerin
 Martin Ádám (* 1994), ungarischer Fußballspieler

Ádám


Jacques Ferron (January 20, 1921 – April 22, 1985) was a Canadian physician and author.

Jacques Ferron was born in Louiseville, Quebec, the son of Joseph-Alphonse Ferron and Adrienne Caron. On March 5, 1931 his mother died. He attended Collège Jean-de-Brébeuf but was expelled in 1936. He continued his education at Collège Saint-Laurent and then was readmitted at Jean-de-Brébeuf, only to be expelled again. In September 1941, he was accepted at Université Laval where he studied medicine and on July 22, 1943 he married a fellow student, Madeleine Therrien, whom he divorced in 1949.

November 1943, he enrolled in the Canadian army as a medic and received the acceptance in June 1945. He trained in British Columbia and Ontario and after that was sent to Quebec and New Brunswick as a medic. When relieved of duty in 1946, he settled in Rivière-Madeleine, Quebec. His time in Gaspésie was the inspiration for many of his stories written later. He may have had to leave Rivière-Madeleine because he was denounced from the pulpit as a communist by the local parish priest. In 1947, his father died.

In 1948, he returned to Montréal. In 1949, he moved to Longueuil, Quebec and his first book, L'ogre, was published. He lived among working-class people that lived in Longueuil-annexe in those years, often offering his services for free-refusing to be paid, or omitting to ask. Not in the name of charity, but rather of solidarity- his giving was politically motivated, and he understood that his training as a doctor-his privilege- was paid for
by the misery that the francophone working class was experiencing at that time.

In 1951, he began a 30-year collaboration with L'Information médicale et paramédicale. On June 28, 1952, he married Madeleine Lavallée. In 1954 he became a member of the board of the Canadian Peace Congress. In 1959 he helped in the foundation of the magazine Situations. In 1960, with the help of Raoul Roy, he created l'Action socialiste pour l'indépendance du Québec.

In 1962, he received the Governor General's Award for French fiction for his book Contes du pays incertain.

Ferron was a candidate for the CCF in the 1958 federal election in the Longueuil district.  He finished third with 6.8% of the vote.  In 1963 he founded the Parti Rhinocéros, which he described as "an intellectual guerrilla party". He also began to write for the magazine Parti pris. He also ran for the RIN in the district of Taillon in the 1966 provincial election and outperformed other candidates of the same party, finishing third with a score of 18.3%.  In 1969, he became a member of the Parti Québécois.

In 1977, the Quebec government awarded him the Prix Athanase-David. He was named an honorary member of the Union des écrivains québécois in 1981.

He died of a heart attack 1985 at his home in St-Lambert, Quebec, aged 64.

His life was dramatized by playwright Michèle Magny in her 2004 play Un carré de ciel.

References

Canadian male novelists
Writers from Quebec
Governor General's Award-winning fiction writers
1921 births
1985 deaths
People from Louiseville
Prix Athanase-David winners
20th-century Canadian novelists
Canadian novelists in French
Canadian military doctors
Canadian medical writers
Candidates in Quebec provincial elections
Canadian political party founders
Rhinoceros Party of Canada candidates for the Canadian House of Commons
Candidates in the 1972 Canadian federal election
Candidates in the 1974 Canadian federal election
Rhinoceros Party of Canada candidates in the 1979 Canadian federal election
Rhinoceros Party of Canada candidates in the 1980 Canadian federal election
Quebec candidates for Member of Parliament
Université Laval alumni
Physicians from Quebec
20th-century Canadian male writers
Canadian male non-fiction writers
Co-operative Commonwealth Federation candidates for the Canadian House of Commons
French Quebecers

Jacques Ferron


Die Parlamentswahl in Griechenland Mai 2012 fand am 6. Mai 2012 statt. Es handelte sich um eine vorgezogene Neuwahl, die bereits etwa zweieinhalb Jahre nach der Wahl vom Oktober 2009 erforderlich wurde, weil der griechische Staatspräsident Karolos Papoulias auf Vorschlag des Ministerpräsidenten Loukas Papadimos am 11. April 2012 das griechische Parlament auflöste.

Die beiden großen Volksparteien Nea Dimokratia (ND) und die sozialdemokratische Panellinio Sosialistiko Kinima (PASOK) erlitten starke Stimmenverluste und erreichten nicht einmal mehr gemeinsam eine Regierungsmehrheit (zuvor hatte stets eine der beiden Parteien alleine eine absolute Mehrheit erreicht). Erstmals zog die neonazistische und rassistische Chrysi Avgi ins Parlament ein, ebenso die rechtspopulistischen Anexartiti Ellines und die linke Dimokratiki Aristera. Die Koalition der Radikalen Linken (SYRIZA) wurde überraschend zweitstärkste Kraft. Internationale Pressestimmen fürchteten, dass das Land unregierbar werde.
Die Führer der drei größten Parteien scheiterten nacheinander mit dem Versuch, eine Regierung zu bilden. Die Neuwahlen fanden am 17. Juni 2012 statt.

Vorgeschichte
Die vorgezogenen Neuwahlen waren eine Folge der Erschütterungen Griechenlands durch die griechische Finanzkrise. Die sozialdemokratische PASOK hatte zwar bei der Wahl 2009 die absolute Mehrheit erhalten, die von ihr getragene Regierung von Ministerpräsident Papandreou verlor jedoch aufgrund der zur Bewältigung der Krise eingeleiteten Sparmaßnahmen und Steuererhöhungen sowie der wirtschaftlichen Rezession alsbald an Popularität und hatte zunehmend Schwierigkeiten, im Parlament den für weitere drastische Maßnahmen erforderlichen Rückhalt zu erhalten, zumal sich die Oppositionspartei Nea Dimokratia (ND) unter Andonis Samaras jeder Zusammenarbeit verweigerte, bis Papandreou im November 2011 zurücktrat. Die von dem parteilosen Ministerpräsidenten Loukas Papadimos geführte Übergangsregierung wurde von den beiden großen Parteien sowie zeitweise von der rechtspopulistischen LAOS mit der Zielsetzung unterstützt, die EU-Beschlüsse vom 26. Oktober 2011 über einen Schuldenschnitt und dessen Voraussetzungen umzusetzen. (Der Schuldenschnitt fand dann später tatsächlich statt). Die ND machte die Durchführung von Neuwahlen dabei zur Bedingung für ihre Unterstützung.

Wahlsystem
Gewählt wurden 300 Abgeordnete.

Die Wahl erfolgte nach einem im Wesentlichen von der Verhältniswahl geprägten Wahlsystem. 288 der 300 Sitze wurden in 56 Wahlkreisen gewählt, wobei die je Wahlkreis vergebene Anzahl der Mandate je nach Bevölkerungszahl in den einzelnen Wahlkreisen unterschiedlich ist; so entfallen auf den größten Wahlkreis Athen-B mit 1,4 Millionen Wahlberechtigten 42 Sitze. Die Wahl erfolgt über Parteilisten. Die Wähler konnten innerhalb der Wahlkreisliste der von ihnen gewählten Partei die von ihnen bevorzugten Kandidaten ankreuzen. In acht kleinen Wahlkreisen wurde nur je ein Mandat vergeben; dieses erhielt der Kandidat mit den meisten Stimmen, sodass das Wahlsystem auch Elemente der Mehrheitswahl enthielt. Zwölf Mandate wurden aufgrund einer landesweiten Liste nach reiner Verhältniswahl vergeben.

Eine Partei musste eine Sperrklausel von 3 Prozent überwinden, um in das Parlament einziehen zu können. Die Sitzverteilung erfolgte in der Weise, dass die Partei oder das Wahlbündnis, auf das die meisten Stimmen entfielen, 50 Sitze als Bonus erhielt. Nur Parteien und keine Sammelbündnisse können von diesem Recht profitieren. Die übrigen Sitze wurden proportional unter allen Parteien verteilt, die die Sperrklausel von 3 Prozent überwunden haben. Hierdurch werden größere Parteien bevorzugt und die Bildung regierungsfähiger Mehrheiten wird begünstigt.

Wahlberechtigt waren alle griechischen Bürger ab dem vollendeten 18. Lebensjahr, insgesamt 9,85 Millionen Wähler. In Griechenland besteht Wahlpflicht; deren Verletzung wird jedoch nicht sanktioniert.

Parteien

Zur Parlamentswahl 2012 hatten 36 Parteien, Wahlbündnisse und Wahlvorschläge ihre Kandidatur angemeldet; 32 davon hat der Oberste Gerichtshof Areopag zur Wahl zugelassen.

Die bisher im Parlament vertretenen Parteien:

Meinungsumfragen vor der Wahl
Bereits die Meinungsfragen vor der Wahl ließen eine starke Veränderung und Zersplitterung der seit 1974 von den beiden großen Parteien Nea Dimokratia und PASOK dominierten Parteienlandschaft erwarten. Die PASOK, die 2009 44 Prozent der Stimmen erhalten hatte, sank in den Umfragewerten auf 14,5 bis 15,4 Prozent ab. Die ND war mit 19 bis 24 Prozent laut Umfragen zwar stärkste Partei, aber, obwohl das griechische Wahlrecht die stärkste Partei bevorzugt, weit von einer möglichen absoluten Mehrheit entfernt. Etwa neun kleineren Parteien wurde der Sprung über die Drei-Prozent-Hürde zugetraut, darunter der kommunistische KKE, der Linkspartei SYRIZA, der rechtspopulistischen LAOS,  der Dimokratiki Symmachia, den Grünen, den neugegründeten Unabhängigen Griechen (ANEL), der ND-Abspaltung DISY, der rechtsextremen, neonazistischen Chrysi Avgi und der aus Absplitterungen entstandenen Partei Dimokratiki Aristera.

Die PASOK sammelte sich vor der Wahl hinter ihrem neuen Vorsitzenden Evangelos Venizelos. Der ND-Vorsitzende Samaras wies trotz der geringen Aussicht auf eine absolute Mehrheit den Gedanken an eine Koalition der beiden großen Parteien, die in Umfragen von einer großen Mehrheit (65,7 Prozent) befürwortet wurde, weit von sich und kündigte an, notfalls müsse ein weiterer Wahlgang folgen.

Wahlergebnis

Regierungsbildung
Die griechische Verfassung schreibt in Artikel 37 vor, dass der Vorsitzende der stärksten Partei vom Präsidenten der Republik den Auftrag zur Regierungsbildung erhält. Kommt keine mehrheitsfähige Regierung zustande, so erhält der Vorsitzende der zweitstärksten Partei das Mandat zur Regierungsbildung. Scheitert auch dieser Versuch geht das Mandat an den Vorsitzenden der drittstärksten Partei. Jeder Sondierungsauftrag gilt für drei Tage. Sollten alle drei Sondierungsaufträge scheitern, so müssen bis zum 17. Juni 2012 Neuwahlen durchgeführt werden.

Schon die ersten Hochrechnungen deuteten an, dass aufgrund der sich abzeichnenden Mehrheitsverhältnisse eine Regierungsbildung schwierig werden könnte; das endgültige Wahlergebnis bestätigte dies. Andonis Samaras, Parteivorsitzender der Nea Dimokratia, erhielt am nächsten Tag von Staatspräsident Karolos Papoulias den Auftrag zur Regierungsbildung. Samaras verkündete schon nach wenigen Stunden, dass eine Regierungsbildung unmöglich sei, und gab das Mandat zurück.

Am 8. Mai erhielt der Vorsitzende des zweitplatzierten linksradikalen Parteienbündnisses SYRIZA, Alexis Tsipras, das Mandat zur Regierungsbildung. Er nutzte diesen Auftrag medienwirksam; so teilte er den Führern der EU schriftlich mit, das griechische Volk habe mit der Wahl die Zusagen von Sparmaßnahmen für null und nichtig erklärt. Da er keine Partner für eine Koalition finden konnte, die eine Abkehr von der Austeritätspolitik vollziehen sollte, gab er das Mandat am 9. Mai wieder zurück. Danach erhielt der Vorsitzende der drittstärksten Partei PASOK, Evangelos Venizelos, den Auftrag zur Regierungsbildung. Für kurze Zeit schien eine Koalitionsregierung mit der Demokratischen Linken und der Nea Dimokratia möglich. Doch die Demokratische Linke unter ihrem Vorsitzenden Fotis Kouvelis machte zur Bedingung, dass das linksradikale Bündnis SYRIZA in die Koalitionsregierung mit eingebunden werden sollte, was das Bündnis ablehnte. Damit war der letzte Sondierungsauftrag ebenfalls gescheitert. Nachdem es Staatspräsident Papoulias in Gesprächen mit allen Parteiführern am 13. und 14. Mai nicht gelungen war, die Parteien zur Bildung einer mehrheitsfähigen Regierung zu bewegen, regte er eine aus parteiunabhängigen Fachleuten gebildete "Expertenregierung" an, was jedoch ebenfalls verworfen wurde. Nach Artikel 37 Abs. 3 der griechischen Verfassung musste der Staatspräsident daher einen der obersten Richter als Ministerpräsidenten einer Übergangsregierung – er entschied sich für Panagiotis Pikrammenos – für die Durchführung erneuter Wahlen ernennen.

Literatur

Einzelnachweise

2012 05
Griechenland Parlament
Griechische Geschichte (21. Jahrhundert)

Parlamentswahl in Griechenland Mai 2012


L' (IWA) est une organisation à but non lucratif et un centre de connaissances concernant le secteur de l'eau. Elle a plus de  d'expérience dans la mise en relation des professionnels de l'eau du monde entier pour trouver des solutions aux défis mondiaux que pose cette ressource. En tant que réseau de professionnels et d'entreprises de l'eau, IWA compte parmi ses membres des services publics et des entreprises leaders dans les domaines des services d'eau, de l'ingénierie des infrastructures et du conseil ainsi que plus de . IWA travaille sur un large éventail de questions couvrant l'ensemble du cycle de l'eau, avec quatre programmes (Eau numérique, Bassins du futur, Villes du futur, Services de l'eau et d'assainissement) qui travaillent à la tenue des objectifs de développement durable et à relever les défis que pose le réchauffement climatique pour assurer un approvisionnement durable en eau. L'IWA a son siège à Londres, au Royaume-Uni, avec un secrétariat mondial basé à Nanjing, en Chine, et un bureau régional à Chennai, en Inde.

Notes et références

Liens externes

Organisation internationale
Gestion de l'eau

International Water Association


Siek (Holstein), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâleti Stormarn iline bağlı bölge. 12,47 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 30 Eylül 2005 itibarıyla 1980 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise km² başına 159 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Hans-Peter Rönner tarafından yürütülmektedir.

Yönetim
Bölgede 2008'den bu yana belediye meclisinde 13 sandalye, toplamda beş koltuk, dolu dört koltuk vardır.

Kültür ve sanat

Yapılar

Bölgede yer alan en eski yapı 13. yüzyılda inşa edilen Siek Barış Kilisesi olup kilise 17. yüzyılda yıldırım düşmesi sonucunda büyük hasar görmüş, 1883 yılında ise tekrar kutsanarak ibadete açılmıştır. Bölgede bulunan bir diğer yapı eski bir yel değirmenidir.

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Siek


An Pleurothallis solium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis solium in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis solium


උමා මහේෂ්වරන් (මරණය 1989 ජුලි), හෙවත් මුකුන්දන්, පෙරියර්, වේළුකදිර හා අබ්දුල්ලා මොහොමඩ් නවාස්, 1977-1980 අතර කාලය තුල දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (LTTE) සංවිධානයේ සභාපතිවරයා විය. ඔහු දෙමළ ඊළාම් ජනතා විමුක්ති සංවිධානයේ නිර්මාතෘද වෙයි. 1989 වසරේ ජුලි මසදී ඔහුගේ ආරක්ෂකයෙකු අතින් වෙඩි පහරකට ලක්වීම නිසා ඔහු මරණයට පත්වූ බව පැවසෙයි.

හෙතම 1988 මාලදිවයින් රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණයටද සම්බන්ධ වූවෙකි. කෙසේ වූවද උමා කිසිදිනක සිංහල සිවිල් වැසියන් ඉලක්ක කොටගෙන ප්‍රහාර එල්ල නොකල බව සහ එසේ එල්ල වූ ප්‍රහාර ඔහුගේ දැඩි විවේචනයට ලක් වූ බවද සඳහන් වෙයි.

මුල් අවධිය
උමා මහේෂ්වරන් ශ්‍රී ලංකා මිනින්දෝරු දෙපාර්ථමේන්තුවේ සේවය කල අයෙකි. ඔහුට සිංහල භාෂාව මැනවින් හැසිරවීමේ හැකියාවද තිබූ බව පැවසේ. මුල් අවදියේදී දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණේ සාමාජිකයකු ලෙස ක්‍රියාකල ඔහු 1976 දී එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානයට බැඳුනේය.

එල්ටීටීඊ සංවිධානය සමග
පසුව එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානයේ සභාපතිධූරත්වයට පත්වූ ඔහු ලෙබනනයේදී, යසර් අර්ෆත්ගේ අල්ෆාටා නම් සටන් සංවිධානයට සම්බන්ධ වී පුහුණුව ලත් බව පැවසෙයි. මෙසේ උමා විසින් ක්‍රමක්‍රමයෙන් එල්ටීටීඊ සංවිධානය තුල සිය ශක්තිමත් අනන්‍යතාවයක් ගොඩනගාගත්තද, ත්‍රස්ත සංවිධානයේ නායක වේළුපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන්ගේ මතවාදයන්ට ප්‍රතිවිරුද්ධ මතවාදයන් දැරීම හේතුවෙන්, උමා සහ ප්‍රභාකරන් දෙදෙනා අතර විරසකයක් ගොඩනැගී තිබිණි. ප්‍රභාකරන්ට වඩා උමා ඉහළ කුලයකට අයත් වීමත්, උමා එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ ප්‍රතිපත්ති වලට එරෙහිව යමින් කාන්තාවක් සමග ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයක් පැවැත්වීමත්, දෙදෙනා අතර ගොඩනැගුණු විරසකය තවත් දරුණු මට්ටමකට රැගෙන ගිය බව පැවසේ.

ප්‍රභාකරන් සමග ගැටුම්
1979 දී ප්‍රභාකරන් විසින්, එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ සභාපතිකමෙන් සහ මධ්‍යම කාරක සභා සමාජිකත්වයෙන් උමාව නෙරපා දැමූ අතර, එහිදී උමාට හිතවත් වූ සුන්දරම් නම් අයෙකු ඇතුළු පිරිසක් උමා සමගම, එල්ටීටීඊ සංවිධානයෙන් ලබාගත් අවි තොගයක්ද රැගෙන පලා ගිය බව සඳහන් වෙයි.

ප්ලොට් සංවිධානය ඇරඹීම
එල්ටීටීඊ සංවිධානයෙන් නෙරපා දැමීමෙන් අනතුරුව 1980 වර්ෂයේදී දෙමළ ඊළාම් ජනතා විමුක්ති සංවිධානය (PLOT) නමින් වෙනමම සංවිධානයක් ආරම්භ කිරීමට උමා පියවර ගත්තේය. එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ ප්‍රතිපත්ති තව තවත් උල්ලංඝණය කරමින් මෙසේ නව සංවිධානයක් පිහිටුවීම සම්බන්ධයෙන්, ප්‍රභාකරන් අතිශය කෝපයට පත්වූ අතර, උමාව මරණයට පත්කරවීමට ප්‍රභාකරන්ව පොළඹවන තරම් හේතු සාධකයක් බවට එය පත්විය. නමුත් එම වකවානුව වන විට යාපනයේ පාලනය ශ්‍රී ලංකා හමුදාවන් අතට පත්වීම නිසා, 1981 ජුනි 6 වන දිනදී ප්‍රභාකරන් ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවට පළා ගියේය.

මේ කාලය වන විට මෙරට තුල ප්ලොට් සංවිධානය ක්‍රමක්‍රමයෙන් ශක්තිමත් සංවිධානයක් බවට පරිවර්ථනය වෙමින් පැවතිණි. 1981 ඔක්තෝම්බර් 23 වන දින නිලාවේලි මහජන බැංකුවට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට තරම් සමත්කම් දැක්වූ ඔවුහූ, එහි තිබූ රුපියල් මිලියන 27 ක්ද මංකොල්ලකන ලදී. කෙසේ නමුත් ඒ වනවිට ප්‍රභාකරන් තමිල්නාඩුවට පළාගොස් සිටියත්, එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ මෙරට කටයුතු භාරව සිටි සීලන් විසින් ප්ලොට් සංවිධානයේ ප්‍රභලයෙකු වූ සුන්දරම් නැමැත්තාව ඝාතනය කර දමන ලදී. එම ඝාතනය මෙරට දෙමළ සටන්කාමීන් අතර සිදුවූ පළමු ප්‍රසිද්ධ අභ්‍යන්තර ගැටුම ලෙසද සඳහන් වෙයි. මින් අතිශය කිපීමට පත් උමා පළිගැනීමේ චේතනාවෙන්, ප්‍රභාකරන්ව සොයා තමිල්නාඩුවට යන ලදී.

තමිල්නාඩුව තුල ගැටුම
තමාව සොයමින් උමා තමිල්නාඩුවට පැමිණ ඇතැයි දැනගත් ප්‍රභාකරන්ද ඒ පිළිබඳව අවධානයෙන් පසුවිය. කෙසේ වුවද 1982 මැයි 19 දින රාත්‍රී 9.45 ට පමණ තමිල්නාඩු මදුරාසියේ පොන්ඩිබසාර් සිනමාශාලාවක් ඉදිරිපිටදී දෙදෙනා එකිනෙක මුණගැසුණු අතර, එහිදී ඔවුන් සිනමාශාලාව ඉදිරිපිට සිටි මහජනතාව මධ්‍යයේ එකිනෙකාට වෙඩිතබා තබා ගත්හ. එකිනෙකාට තබාගත් වෙඩි ප්‍රහාර වලින් දුර්වලත්වයට පත්වූ උමා එතැනින් පළා ගිය අතර, ප්‍රභාකරන් ඇතුළු පුද්ගලයෙකු එම අවස්ථාවේදී තමිල්නාඩු පොලීසියට කොටුවිය. ඒ වනවිට ප්‍රභාකරන් ශ්‍රී ලංකා රජයටද අත්‍යාවශ්‍ය පුද්ගලයෙකුව සිටි බැවින්, ඉන්දියාවේදී අල්ලා ගත් ප්‍රභාකරන් ශ්‍රී ලංකා රජයට ඔවුන් විසින් භාරදේවි යැයි බලාපොරොත්තු වූවත්, එවක තමිල්නාඩු මහ ඇමති එම්. ජී. ආර්. ගේ බලපෑම් නිසා ප්‍රභාකරන්ට කිසිදු හානියක් සිදු නොවිණි.

පසුව දරුණු දෙමළ ජාතිවාදී අදහස් ක්‍රියාත්මක කල ප්‍රභාකරන් ප්ලොට් සංවිධානය ඇතුළු අනෙකුත් දෙමළ සටන්කාමී සංවිධාන මර්ධනයට දැඩි පියවර ක්‍රියාත්මක කරන ලදී.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවාහයට එක්වීම
අවි ආයුධ මගින් සිංහල හා දෙමළ ජනවාර්ගික ගැටළුවට විසඳුම් ලබාගත නොහැකි බව, 1988 අප්‍රියෙල් 19 වනදා අස්ගිරිය පාර්ශවයේ මහනායක හිමියන් බැහැදකිමින් ප්‍රකාශ කල උමා මහේෂ්වරන්ගේ විශ්වාසය ඒ වන විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙත යොමුවී තිබුණි. කෙසේ නමුත් සිය ඊළාම් සිහිනය බොඳකරවීම නිසා ඔහුගේ සංධානයේ සිටි සාමාජිකයෝද ඔහුට විරුද්ධව පිල් බෙදුණු අතර, අවසානයේදී උමා තනිවූ පුද්ගලයෙකු බවට පත්විය.

ඝාතනය වීම
1989 ජුලි 16 වන දින රාත්‍රියේදී, අමිර්තලිංගම් මහතාට අවසන් ගෞරව දැක්වීම සඳහා නිවසින් පිටත්වූ උමා මහේෂ්වරන්ගේගේ ඝාතනය වූ නිසල දේහය පසුදා උදෑසනදී බම්බළපිටියෙන් හමුවූ බව පැවසෙයි.

ආශ්‍රිත

1989 මරණ
1945 උපත්

උමා මහේෂ්වරන්


Le Christ chassant les marchands du Temple est une peinture religieuse réalisée à l'huile sur toile vers 1595-1600 par le peintre espagnol Le Greco. Elle est conservée à la Frick Collection de New York. Elle représente l'expulsion des marchands du Temple, un événement de la vie du Christ.

Œuvres similaires
Il existe trois autres exemplaires du tableau ainsi qu'une reproduction fidèle à la National Gallery de Londres, qui a récemment été considérée comme authentique par les spécialistes. Deux versions et l'autre prêtée par Madrid sont intitulées Purification du Temple. Celle de la National Gallery de Washington s'appelle Le Christ nettoyant le Temple.

Voir aussi

 Le Christ chassant les marchands du Temple (Le Greco, Londres).

Références

Liens externes

Tableau du Greco
Tableau des années 1590
Expulsion des marchands du Temple dans la peinture
Œuvre du Greco aux États-Unis
Œuvre conservée à la Frick Collection

Le Christ chassant les marchands du Temple (Le Greco, New York)


Sinan Ünlüsoy; (d. 1970, Ankara) Türk arkeolog.

Arkeoloji öğrenimini Bilkent Üniversitesi arkeoloji ve sanat tarihi bölümünde tamamladı, yüksek lisansını ise Tübingen Üniversitesi Tarihöncesi Enstitüsü'nde Manfred Korfmann danışmanlığında "Neolitik ve Kalkolitik dönemlerinde Yakındoğu, Anadolu ve Güneydoğu Avrupa'da görülen mermer bilezikler" üzerine yazdı. Doktora çalışmalarını aynı enstitüde "Troia II yerleşiminin stratigrafisi" üzerine tamamlayıp 2009 yılında doktora derecesini aldı. Ünlüsoy, 1993'ten beri Troia Projesi'nin üyesi olup 2005 yılına dek kazılarda yer aldı. Ünlüsoy, 2012 yılında Yaşar Üniversitesi Turizm Rehberliği Bölümü'nde öğretim görevlisi oldu. Anadolu arkeolojisi, antik Yunan ve Yakın Doğu mitolojisi üzerine dersler vermektedir. Boston Üniversitesi Arkeolog öğretim üyesi Christopher H. Roosevelt'in ve Christina Luke'un yürüttüğü Salihli, Sart ve Gölmarmara bölgesindeki Kaymakçı Arkeoloji Projesi'nde arkeolojik çalışmalara 2014 yılından bu yana kazı başkan yardımcılığı yapmaktadır.

Yayınları
 2002 "neolithische und chalkolithische Steinarmringe: Untersuchungen zur Chronologie und Verbreitung von Steinarmringen im Nahen Osten und in der Ägäis" Rüstem Aslan, Stephan Blum, Gabriele Kastl, Frank Schweizer,Diane Thumm (Eds.), Mauerschau, Festschrift für Manfred Korfmann, Philipp von Zabern.
 2006 "vom Reihenhaus zum Megaron" Manfred Korfmann (Ed.)Troia, Archaeologie eines Siedlungshügels und seiner Landschaft, Philipp von Zabern.
 in press "Wohnkultur in Troas – Architekturgeschichte der Provinz Çanakkale vom 4. Jahrtausend v. Chr. bis heute"(Stephan Blum/Rüstem Aslan/Ismail Erten/ ile birlikte)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Troia Projesi resmi web sitesi

1970 doğumlular
Ankara doğumlular
Türk arkeologlar
Yaşayan insanlar
Bilkent Üniversitesi İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Yaşar Üniversitesi öğretim üyeleri

Sinan Ünlüsoy


Kickboxer: Vengeance  é um filme de 2016 dirigido por John Stockwell.

Remake do filme Kickboxer (1989), o filme marca o reinício da série cinematográfica, que será uma trilogia.

O filme é dedicado ao ator e artista marcial Darren Shahlavi, aqui como Eric Sloane, que morreu logo após o término das filmagens, aos 42 anos.

Sinopse
Eric e Kurt Sloane são descendentes de uma família conhecida que teve grande sucesso nas artes marciais; sempre na sombra de seu irmão mais velho, Kurt nunca mostrou que tem o instinto de se tornar um campeão, apesar de um talento indiscutível.

Depois de vencer o Campeonato Mundial de Karatê, Eric aceita a oferta da organizadora da luta Marcia e, em detrimento da opinião contrária de seu irmão, parte para a Tailândia para desafiar o campeão local Tong Po: a luta, no entanto, tem consequências fatais e Eric perde a vida.

Kurt, ansioso por vingança, convence Durand, mentor de seu irmão e seu treinador, a colocá-lo sob sua tutela para alcançar seu objetivo; enquanto isso, Kurt conhece Liu, um policial com a intenção de acabar com a briga clandestina, e o amor começa entre os dois.

Ajudado em seu treinamento por Kavi, ex-subordinado do defectivo de Tong Po, Kurt consegue levar a melhor sobre seu oponente, que é forçado a matar para detê-lo definitivamente vingando Eric.

Em paz agora, Kurt deixa a Tailândia para voltar para casa com Liu.

Elenco

Produção
O orçamento do filme foi de 17 milhões de dólares.

Filmagens
As filmagens começaram em 24 de novembro de 2014 em Nova Orleães e continuaram na Tailândia.

As cenas de ação foram filmadas pelo artista marcial JJ Perry, enquanto a coreografia de luta foi confiada a Larnell Stovall

Promoção
O primeiro trailer do filme foi lançado em 15 de julho de 2016.

Distribuição
O filme teve sua estreia mundial no Fantasia International Film Festival em 14 de julho de 2016. Foi lançado em um número limitado de cinemas dos Estados Unidos e em vídeo sob demanda em 2 de setembro de 2016.

Sequência

Em novembro de 2015, as duas produtoras Headmon Entertainment & Productions e Acme Rocket Fuel anunciaram que a sequência do filme já estava em desenvolvimento, com o título Kickboxer: Retaliation.

Notas

Filmes ambientados em Nova Orleães
Filmes ambientados em Banguecoque
Regravações de filmes
Filmes de ação dos Estados Unidos
Filmes de ação da década de 2010
Filmes dos Estados Unidos de 2016
Filmes em língua inglesa

Kickboxer: Vengeance


La policía antidisturbios o antimotines es una unidad o grupo especializado de agentes de la fuerza policial, aunque también pueden existir similares en fuerzas militares, para controlar el accionar de multitudes y dispersar las manifestaciones no autorizadas, violentas o de cualquier índole según cada estado y decisión política. Otra de las funciones de la policía antidisturbios es hacer cumplir las órdenes de recuperación de los edificios o zonas ocupados ilegalmente. También pueden ser requeridos para mediar entre dos o más grupos de manifestantes con ideales opuestos y evitar que estos se hagan daño entre ellos y a personas no relacionadas, prevenir altercados en grandes eventos o protección de personalidades.

Funciones
La función principal de este tipo de unidades es el mantenimiento del orden público. Controlando de esta manera eficiente diferentes actividades, como pueden ser marchas o protestas, para evitar que lleguen a perjudicar o hasta causar daño a otras personas y bienes tanto públicos como privados.

La intención es lograr mantener una situación de normalidad dentro de la vida cotidiana de una sociedad. Por este motivo es que sus funciones se centran normalmente en la prevención, el control y en caso de ser necesario, la restauración del orden.

El equipo utilizado en el control de eventos puede incluir desde porras hasta escudos antidisturbios y escopetas adaptadas que disparan bolas de goma. Normalmente en el equipamiento de un oficial de antidisturibios siempre se encuentra algún tipo de armadura para su protección y algún tipo de armamento disuasivo, como algún tipo de gas lacrimógeno, incluido el gas pimienta; bastones o porras, armas de electrochoque y algunos tipos de proyectiles no letales. En algunos casos los oficiales también pueden cubrir sus rostros, dejando muchas veces solo sus ojos a la vista, para proteger su identidad y evitar represalias. También es común portar máscaras antigás en caso de que se lancen agentes químicos al ambiente durante la protesta.

A veces se recurre a vehículos blindados que también pueden tener cañones de agua que se disparan a la multitud, por lo que esta tiende a dispersarse. También se emplean otros vehículos protegidos frente a agresiones con objetos contundentes (piedras, adoquines, bolas de acero, etc.) o con pequeños artefactos explosivos (cócteles molotov, cohetes pirotécnicos, etc.).

En algunos casos también pueden involucrarse agentes de la policía montada e incluso en motocicletas.

Tácticas

Las tácticas usadas por los oficiales pueden variar dependiendo del país, los medios disponibles y del tipo de sucesos, e incluso por otros factores como el clima o hasta las costumbres locales.

Generales
Las tácticas más comunes son:
 Prevención de disturbios:
 Advertir a los manifestantes en los medios de comunicación de la presencia policial.
 Presencia de oficiales de policía, en algunos casos completamente equipados.
 Vigilancia de los grupos de personas. Puede ser realizado por oficiales a pie, oficiales vestidos de civil, helicópteros y otros medios aéreos, cámaras de video instaladas en la zona (por ejemplo las de tránsito) e incluso con vigilancia a las redes sociales. En algunos casos incluso se han llegado a interceptar las señales de celular.
 Limitación de movimiento para evitar que las marchas se acerquen a lugares sensibles o ataquen a personas no relacionadas. También puede usarse para mantener alejadas a dos o más marchas, tanto por ser opuestas, por el daño que se generase de su lucha, como por ser simpatizantes, debido a que podrían potenciarse entre ellas.
 Presencia de equipos móviles a fin de poder reaccionar con eficacia en caso de que la marcha se desvíe o se vuelva violenta.

 Durante un disturbio:
 Normalmente un grupo de oficiales fuertemente protegidos con escudos y armadura corporal se encuentra en primera línea y tiene contacto directo con los manifestantes.
 Un segundo grupo de oficiales menos protegidos pero con mayor movilidad se encuentran tras de ellos en caso de que sea necesario hacer arrestos o reforzar ciertos puntos.
 Los oficiales pueden ser respaldados por otros que porten diferentes tipos de armamento disuasivo, como gas lacrimógeno o balas de goma.
 Se pueden usar caballos, aprovechando su imponente tamaño y velocidad, para ingresar en la multitud con mayor facilidad y seguridad.
 Los oficiales pueden estar respaldados por vehículos especialmente equipados, incluyendo con cañones de agua.
 En las cercanías pueden estar vehículos de alta movilidad, como motocicletas, y también vehículos de transporte.
 Los oficiales y vehículos pueden realizar o simular cargas en contra de la multitud para dispersarlos.
 Contrario al anterior, los oficiales también pueden permanecer defendiendo una sola posición resistiendo a los ataques de los manifestantes.
 Se bloquean ciertos puntos para evitar que los manifestantes escapen hacia lugares que puedan no ser convenientes. Esto puede incluir el bloqueo de los extremos de la marcha para así limitar su movimiento.
 Los oficiales pueden gritar mientras golpean sus escudos para aumentar el efecto psicológico de miedo en la multitud.

 Después de un disturbio:
 Se puede requerir la presencia de los oficiales para mantener segura una cierta zona para así evitar el resurgimiento de los problemas.
 Pueden ayudar en la evaluación de daños y en el retiro de escombros.
 Pueden ayudar a trasladar a personas que han quedado atrapadas durante el disturbio o que han sido heridas.

Según el país o región
Hay diferentes tácticas y costumbres dependiendo de cada país. Por ejemplo, en Francia las Compagnies Républicaines de Sécurité normalmente atacan a las manifestaciones en varios puntos para así dividirlos en grupos más pequeños y más controlables que luego son más fáciles de disolver. Además en París, Napoleón III diseñó las llamadas "calles antidisturbios", que son grandes calles o avenidas que fueron situadas en barrios problemáticos para ayudar a la movilidad de las fuerzas del orden, en especial de la caballería.

En el Reino Unido, donde suelen ocurrir grandes manifestaciones que tienden a ser inestables, la policía despliega tanto a policías antidisturbios como policías normales. La técnica más usada es el Kettling, según el cual, para evitar un mayor daño, los manifestantes son contenidos en un área determinada, a veces hasta por varias horas, hasta que los manifestantes se hayan tranquilizado. Esta técnica también es muy utilizada en Estados Unidos. Otra similitud que comparten los dos países es el poco uso de vehículos equipados con cañones de agua.

El uso del gas pimienta también está ampliamente extendido, en especial en países como Estados Unidos, Canadá y en muchos países de Europa, como Alemania o Reino Unido.

En América Latina el uso del gas lacrimógeno está ampliamente extendido. Normalmente los oficiales lanzan granadas que contienen este tipo de gases a las multitudes para así disolverlas. También es común que los policías realicen cargas frontales contra los manifestantes, a veces con la ayuda de vehículos o caballos.

En España son las Unidades de Intervención Policial, Unidades de Prevención y Reacción, Grupos de Reserva y Seguridad, Brigada Móvil, Área de Brigada Móvil y Brigada Central de Intervención.

Controversia

Socialmente es entendido que las fuerzas del estado tienen la función de proteger al ciudadano. Sin embargo, es común por algunos estados democráticos recurrir a las fuerzas del estado y especialmente a las fuerzas especiales de antidisturbios para disgregar y hacer frente a manifestaciones y protestas en contra del estado, incluso siendo pacíficas, atendiendo más a intereses políticos que a la seguridad de los propios ciudadanos manifestantes. Muchas veces estas fuerzas son usadas para censurar la opinión ciudadana y mantener bajo control a ciertos grupos de ciudadanos que no concuerden con la ideología dominante.

Otro problema es el abuso de la fuerza por parte de los oficiales hacia los manifestantes y que incluso pueden llegar a atacar a personas que no están involucradas dentro de las manifestaciones. El exceso de uso de la fuerza puede llegar a violar los derechos humanos llegando a incluso recibir acusaciones de tortura.

En España, a raíz de las protestas de 2011 y 2012, se han dado casos y ejemplos del uso injustificado de estas fuerzas especiales en repetidas ocasiones, habiendo sido fuertemente criticadas sus formas de actuación en diversas redes sociales y medios de comunicación, condenando incluso tratos vejatorios, violentos, humillantes y anticonstitucionales hacia los ciudadanos estando en manifestaciones pacíficas.

También ha sido duramente criticado el uso de material antidisturbios considerado peligroso, como disparos de pelotas de goma, tonfas reforzadas y gases, habiendo provocado incluso la muerte accidental de ciudadanos. Además, en algunos casos no hay estudios a largo plazo sobre los efectos de ciertos elementos usados, como por ejemplo el gas pimienta, por lo que no se puede asegurar que sean seguros, ni los verdaderos efectos que pudieran tener en diferentes tipos de personas como niños, ancianos, embarazadas o personas con enfermedades alérgicas o enfermedades respiratorias, pudiendo representar un serio riesgo para su salud. Algunos estudios señalan que el uso de gases lacrimógenos presenta la posibilidad de que las sustancias químicas afecten las funciones reproductivas, dañen a los fetos en el último trimestre del embarazo, y a los niños en los primeros años de vida, provocando efectos en la salud que, aunque no letales, pueden resultar irreversibles. Además, algunas de estas sustancias pueden permanecer en el ambiente durante días afectando a personas completamente ajenas a los disturbios.

Véase también
 Manifestación
 Número de placa
 Unidades de Intervención Policial (Cuerpo Nacional de España)

Referencias

Enlaces externos

Antidisturbios
Equipos y unidades de policía
Disturbios
Manifestaciones y protestas

Policía antidisturbios


NGC 335 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în 9 octombrie 1885 de către Francis Leavenworth.

Note

Vezi și
 NGC 334
 NGC 336

Legături externe
 NGC 335 pe spider.seds.org
 NGC 335 pe WikiSky

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1885
Obiecte astronomice descoperite de Francis Leavenworth

NGC 335


Gaardmandssøn og Husmandsdatter er en dansk stumfilm fra 1907, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1907

Gaardmandssøn og Husmandsdatter


The Wonder Years  é uma série de televisão de comédia de amadurecimento americana desenvolvida por Saladin K. Patterson que estreou na ABC em 22 de setembro de 2021. Inspirada na série de 1988 de mesmo nome, é estrelada por Elisha "EJ" Williams como Dean Williams , e segue sua vida enquanto cresce em Montgomery, Alabama, no final dos anos 1960. Don Cheadle empresta sua voz como narrador da série como a contraparte adulta de Dean.

Premissa
The Wonder Years se passa no final dos anos 1960 e traz um olhar nostálgico para a família Williams, moradores negros de classe média de Montgomery, Alabama, através do ponto de vista do imaginativo Dean de 12 anos.

Elenco

Principal
 Elisha "EJ" Williams como Dean Williams
 Don Cheadle narra como um Dean mais velho
 Dulé Hill como Bill Williams, pai de Dean
 Saycon Sengbloh como Lillian Williams, mãe de Dean
 Laura Kariuki como Kim Williams, irmã de Dean
 Amari O'Neil como Cory Long, amigo de Dean
 Julian Lerner as Brad Hitman, amigo de Dean
 Milan Ray como Keisa Clemmons, a menina dos olhos de Dean

Recorrente
 Caleb Black como Norman
 Allen Maldonado como Treinador Long, um treinador de beisebol
 Milan Marsh como Charlene
 Charity Jordan como Vivian Long
 Andrew Tull como Hampton

Convidado
 Richard Gant como Vovô Clisby
 Spence Moore II como Bruce, irmão mais velho de Dean

Episódios
{{Tabela de episódios |background=#2A54A9 |overall=5 |title= |titleR= |director= |writer= |airdate= |airdateR= |prodcode= |country=nos EUA |viewers= |episodes=

Produção

The Wonder Years foi anunciada em 8 de julho de 2020, quando a ABC deu ao projeto um pedido de piloto com Fred Savage, a estrela da série original, anexado à produção direta e executiva. Em janeiro de 2021, o piloto foi confirmado, com a produção ocorrendo em Atlanta, Geórgia. Em março de 2021, Saycon Sengbloh, Elisha "EJ" Williams, Dulé Hill, Laura Kariuki, Milan Ray, Julian Lerner e Amari O'Neil se juntaram ao elenco, com Don Cheadle anunciado para servir como narrador do programa. Em 14 de maio de 2021, The Wonder Years recebeu um pedido de série. Em julho, Allen Maldonado foi escalado para um papel recorrente.

Em um painel de discussão da Television Critics Association em agosto de 2021, os membros da equipe revelaram que a série abordaria grandes eventos de 1968, incluindo o assassinato de Martin Luther King Jr. Quando perguntado sobre a escalação de Maldonado, cujo personagem na época era especulado como afro-latino como Maldonado, o escritor e produtor executivo Saladin K. Patterson disse que "queriam representar a diáspora da negritude com certeza. E parte disso está na aparência e visuais, mas parte disso está apenas no fundo e essas histórias individuais que vêm dessas misturas de culturas. Ele certamente se encaixa nesse quadro que queremos definir."

A primeira temporada recebeu originalmente uma pedido de 9 episódios. Em 26 de outubro de 2021, a primeira temporada foi expandida para uma temporada completa de 22 episódios. Em novembro de 2021, foi relatado que Richard Gant e Spence Moore II também estrelariam.

Lançamento
Nos EUA, a série estreou na ABC em 22 de setembro de 2021, sendo exibida às quartas-feiras às 20h30, com disponibilidade no dia seguinte no Hulu. No Canadá, a série foi ao ar na CTV. A série também está programada para estrear no Disney+ através do hub de streaming Star como uma série original em países selecionados. Na América Latina, a série estreia como uma série original no Star+. Em 8 de novembro de 2021, a Hollywood Records disponibilizou a música tema do programa para streaming e download. A música foi escrita por Roahn Hylton e Jacob Yoffee e conta com vocais de Scotty Granger.

Referências

Ligações externas

Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2021
Séries de televisão de comédia dramática dos Estados Unidos
Séries de televisão de comédia dramática da década de 2020
Programas de televisão em língua inglesa
Séries de televisão sobre famílias
Séries de televisão sobre adolescentes
Programas de televisão produzidos pela 20th Television
Reinícios de séries de televisão
Séries de televisão ambientadas na década de 1960
Séries da American Broadcasting Company

The Wonder Years (2021)


José Manuel Novoa más conocido como Pepe Novoa (n. Rosario, Santa Fe, 30 de septiembre de 1937) es un primer actor argentino de televisión, cine y teatro. Padre de la actriz Laura Novoa.

Origen
Nació en Rosario el 28 de septiembre de 1937 pero sus padres, Dosinda Fernández y Francisco "Paco" Novoa, lo anotaron el 30 del mismo mes, así que esa fecha es la que quedó en su documento. Sus progenitores eran originarios de Ourense (Galicia), su madre era peluquera y su padre trabajó primero como estibador y después en un molino yerbatero; por lo que como muchos argentinos, posee ascendencia gallega.

Sobre sus progenitores, tendrá manifestado que:

Trabajos

Televisión

 1967: Burbuja (serie), como José Herrero.
 1968: Hay que matar a Drácula, como Jonathan Harker.
 1977: Dulce Anastasia.
 1979: Novia de vacaciones (serie).
 1979: Mañana puedo morir.
 1979: El otro.
 1980: Mancinelli y familia
 1982-1988: Matrimonios y algo más
 1984: Historia de un trepador (serie), como Jorge.
 1987: Estrellita mía (serie), como Álvaro.
 1991: Los Libonatti (serie), como Pepe.
 1994: El día que me quieras (serie), como Pepe.
 1994: El amor tiene cara de mujer (serie), como Mariano.
 1997: Naranja y media (serie).
 2000: Primicias (serie), como Ignacio Amore.
 2000: Luna salvaje, como Gerardo Flores.
 2002: Infieles (miniserie).
 2003: Resistiré, como el Cholo Sosa.
 2005: Amor en custodia, como Santiago Achával Urien.
 2007. Los cuentos de Fontanarrosa (miniserie), como Tatalo.
 2011: El puntero, (4 episodios: 1.11 a 1.15), como Gerardo.
 2011: Decisiones de vida, episodio «Sí, ¿y qué?».
 2014: Camino al amor, Montesino
 2016: Todos comen, como Carlos.
 2017: Juventud acumulada, Invitado

Cine

 1974: Los golpes bajos.
 1985: Sin querer, queriendo.
 1989: El ausente.
 1991: Delito de corrupción.
 1995: De mi barrio con amor.
 1996: Eva Perón, la verdadera historia, como el general Franklin Lucero.
 1997: La furia, como Del Vecchio.
 1999: La venganza, como Renato.
 1999: Yepeto, como Colega Uno.
 2001: Dame más.
 2001: El lado oscuro del corazón 2, como Paco.
 2004: Como mariposas en la luz, como Enrique.
 Com papallones sota la llum (en catalán).
 2006: Olga, Victoria Olga.
 2006: Visitante de invierno, como el Dr. Silva.
 2009: Cuestión de principios, como Reiner.
 2023: Empieza el baile, como Roberto.

Teatro

 ¡Felices fiestas, león!
 Maratón.
 Relojero.
 La fiaca.
 El acompañamiento.
 El Nuevo Mundo.
 Un enemigo del pueblo.
 El enfermo imaginario, hipocondríaco como siempre.
 Don Chicho.
 Viejos tiempos.
 El pibe de oro.
 Vecinos y parientes.
 Macbeth
 Yvonne, princesa de Borgoña.
 Casa Valentina. (2016).
 Aeroplanos. (2016-2017).
 Gente feliz. (2019-presente).

Premios
 Premio Podestá por los 50 años de afiliación a la Asociación Argentina de Actores.

Notas

Actores de televisión de Argentina
Actores de cine de Argentina
Actores de teatro de Argentina
Actores de Rosario

Pepe Novoa


قلعة مرزق في مدينة مرزق في جنوب غرب ليبيا. تم تشييدها في العام 1310 ميلادية، أثناء تأسيس المدينة لتكون مركزا للسلطان وعاصمة لدولة اولاد إمحمد الفاسي. القلعة لديها سور مرتفع وتحصينات خاصة بالمراقبة، وتم بنائها من الحجارة والطين المدكوك. وتطل على قمة تل شمال غربي مدينة مرزق يقود إلى بوابتها أدراج، ومن وراء الباب يظهر البناء المربع الشكل والذي يتوسطه فناء يوجد ممر يقود لساحة تطل على مباني القلعة.

بعد احتلال العثمانيين لفزان في حل محل السلطان الباشاوات الذين حكموا المنطقة من هذه القلعة، قبل ذلك كان تصميم بناء القلعة يتكون من جناح خاص بالسلطان إضافة لبهو يضم كرسي عرشه، وجناح مخصص «للحريم» يضم السلطانة ونحو 40 امرأة، كما ضمت القلعة قاعة للاجتماعات ومقرات للخدم والحرس ودور للحكم.

وجاور القلعة بعد المرافق مثل ساحة صلاة الجمعة وسجن المدينة والذي كان يستعمل لنفي المساجين السياسيين الذي لا ترضى عليهم الدولة العثمانية.

تعتبر القلعة من مجموعة القلاع القديمة والتي كانت ذات أهمية استراتيجية في عدد من المدن الليبية سواء الساحلية أو الصحراوية،  تم وضع صورة لقلعة مرزق على العملة الليبية من فئة 4/1 دينار ليبي وذلك في اصدار العام 1981 والاصدارات التي تلتها، كما سكنها الطليان عند احتلالهم لليبيا واتخدوا منها مقر لهم ومكان للحكم

مصادر

قلاع في ليبيا

قلعة مرزق


Sønderborg frivillige Brandværnsorkester er et brassband med ca. 30 musikere.

Historie

Sønderborg frivillige Brandværnsorkester blev stiftet i 1885. Orkestret var en del af Sønderborg frivillige Brandværn, der var et af en række frivillige brandværn, der blev oprettet i Nordslesvig i slutningen af 1800-tallet efter tysk inspiration. Oprindelig havde brandværnenes musik med signalhorn en vigtig funktion i værnenes arbejde som kommandosignaler under ildebrande. Herudfra udviklede de uniformerede brandværnsorkestre med messingblæsere og slagtøj sig til mere bredt anvendelige underholdningsorkestre, der fortsat i dag optræder i lokalsamfundene på særlige mærkedage, f.eks. ved by- og ringriderfester.

Da det ikke var muligt at finde en kvalificeret dirigent, måtte orkesteret lukke fra 1979 til 1981, hvor orkestret på initiativ af blandt andet brandkaptajn Poul Muhlig blev genetableret med Ejner Lund som dirigent.

Det frivillige brandværn i Sønderborg overgik til at være bemandet med professionelle brandmænd i 2015, og blev derfor nedlagt. Orkesteret forsatte dog sit musikalske virke under navnet Sønderborg friv. Brandværnsorkester. Orkestret er opbygget som et traditionelt brassband efter britisk forbillede. Det er i dag et af seks tilbageværende sønderjyske brandværnsorkestre, der udover Sønderborg tæller orkestre i Broager, Højer, Rinkenæs, Skodborg og Tinglev.

Sønderborg friv. Brandværnsorkester tæller ca. 30 musikere.

Dirigent
Orkestrets dirigent er Ernst Dieter Bohlbro.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Sønderborg friv. Brandværnsorkester på youtube.com

Musikgrupper fra Danmark
Friv. Brandværnsorkester

Sønderborg friv. Brandværnsorkester


O Samsung Galaxy M53 5G é um smartphone Android lançado em 2022 pela Samsung Electronics. Faz parte da série Galaxy M, que é voltada para o mercado intermediário. O Galaxy M53 5G se destaca por ter suporte à rede 5G, uma tela Super AMOLED Plus de 6,7 polegadas com taxa de atualização de 120 Hz, uma câmera traseira quádrupla com sensor principal de 108 megapixels e uma bateria de 5000 mAh com carregamento rápido de 25 W.

Especificações

Hardware

O Galaxy M53 5G é equipado com um processador MediaTek Dimensity 900 octa-core de 2,1 GHz, uma GPU Mali-G68 MC4 e 8 GB de memória RAM. Possui 128 GB de armazenamento interno, que pode ser expandido até 1 TB com um cartão microSD. O aparelho também conta com um leitor de impressão digital na lateral, um alto-falante mono na parte inferior e uma entrada para fone de ouvido de 3,5 mm.

Tela

O Galaxy M53 5G possui uma tela Super AMOLED Plus de 6,7 polegadas com resolução Full HD+ (2400 x 1080 pixels) e taxa de atualização de 120 Hz. A tela ocupa cerca de 86% da parte frontal do aparelho e tem um furo centralizado na parte superior para a câmera frontal. A tela também tem proteção Gorilla Glass 5 contra riscos e quedas.

Câmera

O Galaxy M53 5G tem uma câmera traseira quádrupla composta por:

Um sensor principal de 108 megapixels com abertura f/1.8, que permite tirar fotos detalhadas e com boa iluminação.
Um sensor ultra-wide de 8 megapixels com abertura f/2.2 e ângulo de visão de 123 graus, que permite capturar mais elementos na cena.
Um sensor macro de 2 megapixels com abertura f/2.4, que permite tirar fotos de objetos próximos com foco seletivo.
Um sensor de profundidade de 2 megapixels com abertura f/2.4, que auxilia no efeito bokeh (desfoque do fundo) nas fotos em modo retrato.

A câmera traseira também tem recursos como foco automático, flash LED, HDR, panorama e gravação de vídeos em até 4K a 30 quadros por segundo.

A câmera frontal do Galaxy M53 5G é de 32 megapixels com abertura f/2.2 e permite tirar selfies com boa qualidade e fazer chamadas de vídeo. Ela também tem recursos como HDR, modo retrato e gravação de vídeos em até 4K a 30 quadros por segundo.

Bateria

O Galaxy M53 5G tem uma bateria de lítio-polímero (LiPo) de 5000 mAh, que oferece uma boa autonomia para o uso diário. Segundo a Samsung, o aparelho pode durar até 34 horas em chamadas, até 21 horas em reprodução de vídeo ou até 131 horas em reprodução de áudio. O aparelho também suporta carregamento rápido de 25 W, que permite recarregar cerca de 50% da bateria em apenas meia hora.

Conectividade

O Galaxy M53 5G é compatível com as redes GSM, HSPA+ e LTE (4G), além da rede sub-6 GHz (5G), que oferece maior velocidade e estabilidade na conexão à internet móvel. O aparelho também tem suporte a dois chips SIM (nano-SIM), Wi-Fi (802.11 a/b/g/n/ac), Bluetooth (5.2), NFC, GPS (A-GPS/GLONASS/BeiDou/Galileo/QZSS), USB-C (2.0) e rádio FM.

Software

O Galaxy M53 5G vem de fábrica com o sistema operacional Android 12 sob a interface One UI 4.1 da Samsung. Essa interface traz recursos exclusivos da fabricante, como o modo escuro, o modo fácil, o modo infantil, o modo jogo, o Samsung Pay, o Samsung Health e o Samsung Knox.

Disponibilidade

O Galaxy M53 5G foi lançado em maio de 2022 no Brasil nas cores azul e preto.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy M
Telefones celulares com 5G
Smartphones

Samsung Galaxy M53 5G


Goodyear may relate to:

Companies
 Goodyear Tire and Rubber Company
 Goodyear Redwood Company, foresting company operated from 1916 to 1932
 Edward Goodyear, a florist company in London, England
 Goodyear Lumber Company, one of many lumber and railway companies owned by Charles W. Goodyear

People
 Goodyear (surname)
 Goodyear family
 Miles Goodyear, a trapper in the 1800s

Places
 Goodyear, Arizona, a city in the United States
 Goodyear Ballpark, a baseball field owned by the city of Goodyear
 Phoenix Goodyear Airport, a public airport nearby the city of Goodyear
 Goodyear Village, Arizona, of the Gila River Indian Community
 Goodyear Airdock, located in Akron, Ohio
 Goodyear Block, a commercial building in Manchester, Michigan
 Goodyear Polymer Center, a research center of the University of Akron
 Goodyear Thunderdome, motor racing circuit in Melbourne, Australia

Sports
 Goodyear Centennials, a baseball team in Goodyear, Arizona
 Goodyear Eagles, a cricket team in South Africa now known as the Knights
 Goodyear League, a European basketball league now known as the Adriatic Basketball Association
 Goodyear Silents, a semi-pro football team of deaf players, from 1915 to 1927
 Detroit Bright's Goodyears, a minor league ice hockey team from 1945 to 1949

Other uses
 Charles Goodyear Medal, award recognizing scientists in the rubber industry
 Goodyear MPP, a supercomputer built by Goodyear Aerospace in 1983

See also

Goodyear


Tekkeköy, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 92 km, Havza ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Tekkeköy, Havza


Viața unui oraș - viața începe mâine este un film românesc din 1929 regizat de Jean Mihail.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1929 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1929

Viața unui oraș - viața începe mâine


Brda 21000 Split, hrvatski dokumentarni film iz 2012. godine redatelja i koscenarista Silvija Mirošničenka i koscenarista Željka Barišića.
Film fellinijevski i višeslojno prikazuje slikovite stanovnike splitskog kvarta Brda. Prikazani su stomatolog i pisac, bivši boksač koji je karijeru napravio u Njemačkoj, hard rock sastav Pas Maters kojima je karizmatični frontmen i pjevač misteriozno nestao, stari nogometni navijač prezimenom Hajduk, bivši huligan koji marljivo studira u večernjoj školi te ostale osobe. Na vrhu svega je što neobičnim stanovnicima je jedina svetinja nogometni klub Hajduk.

Izvori

Vanjske poveznice
Cijeli film
Trailer - 1 min
Trailer - 2 min
Trailer - 4 min
Trailer - 4 min

Hrvatski dokumentarni filmovi
Split

Brda 21000 Split


Das Stadionbad ist ein Hallenbad in Hannover. Es befindet sich im Sportpark Hannover in der Calenberger Neustadt neben der Heinz-von-Heiden-Arena (ehemals Niedersachsenstadion) und hat seinen Namen aufgrund der Nachbarschaft zum Stadion erhalten.

Beschreibung
Das Stadionbad ist das mit Abstand größte Hallenbad der Stadt und Region Hannover. Es wurde 1972 als eines der modernsten Schwimmbäder Deutschlands erbaut.

Es verfügt über ein 50 × 21 m großes Schwimmbecken, von dem die hinteren 17 × 15 m durch eine klappbare Unterwasserwand abgetrennt werden können. In diesem Bereich befindet sich eine Wettkampfsprunganlage mit einem 1-Meter-Brett, einem 3-Meter-Turm sowie einem großen Sprungturm mit Fahrstuhl und Sprungplattformen in 5 m, 7,5 m und 10 m Höhe. Das Becken unter der Sprunganlage ist 4,80 m tief und wird auch für den Tauch- und Unterwassersport genutzt. Am dortigen Ende des Schwimmbeckens befinden sich auf der vollen Breite in ca. zwei Metern Tiefe 22 fast mannshohe Unterwasserfenster, durch die man den Sprungbereich aus einem Kellergeschoss beobachten kann.

Darüber hinaus verfügt das Stadionbad über ein 26 × 12,75 m großes Nichtschwimmerbecken mit ca. 0,80 m bis 1,30 m Wassertiefe sowie einen kleinen Planschbereich für Babys.

Weitere Einrichtungen des Stadionbads sind zwei galerieartige Tribünen für 400 Zuschauer, eine großflächige Cafeteria mit Glasfenstern zur Schwimmhalle, eine große Video-Anzeigetafel, eine Sauna mit Tauchbecken, eine ca. 5.000 m² große Rasenfläche mit einer Spielstadt für Kinder im Außenbereich, die als Liegewiese genutzt werden kann, und daneben verschiedene andere schwimmbadtypische Angebote wie Wärmebänke, Rutsche, Massagedüsen, Wasserpilz, Solarien und Tischtennisplatten.

Die wiederholt modernisierte Anlage ist das führende Bad der Region für Wettkampfveranstaltungen im Schwimmsport und wird für Sportarten wie Wasserball, Turmspringen und Ähnliches genutzt. Es finden regelmäßig Großveranstaltungen auf nationaler und internationaler Ebene statt. Unter anderem trägt dort auch der Wasserball-Bundesligist Waspo 98 Hannover regelmäßig Spiele in der Champions League aus.

Für den Alltagssport ist es das nach Besucherzahlen führende Bad der Stadt Hannover. Aufgrund der Vielzahl von Veranstaltungen ist das Bad für Privatbesucher sonnabends geschlossen (nur Sportbetrieb); die Beeinträchtigung für Privatbesucher und Familien wird dabei in Kauf genommen. Für Schul- und Vereinssport kann es die größte Fläche aller Bäder zur Verfügung stellen und hat daher eine zentrale Bedeutung für Stadt und Region.

Für die Fußball-Weltmeisterschaft 2006 wurde das Bad vorübergehend zum Pressezentrum umgebaut und von Journalisten aus aller Welt zur Berichterstattung über die Spielbegegnungen im benachbarten Stadion genutzt.

Im Jahr 2016 erfolgte eine umfangreiche Renovierung des 44 Jahre alten Bades, für die es von Juni bis November schließen sollte. Aufgrund von Verzögerungen öffnete das Bad jedoch erst im Januar 2017. Weitere Renovierungswellen schlossen sich in den Folgejahren an.

Weblinks

 Website des Stadionbads auf hannover.de

Badeanlage in Hannover
Hannover
Sportstätte in Hannover
Sportbad

Stadionbad (Hannover)


Joseph Oswald Mauborgne (February 26, 1881 – June 7, 1971) co-invented the one-time pad with Gilbert Vernam of Bell Labs. In 1914 he published the first recorded solution of the Playfair cipher. Mauborgne became a Major General in the United States Army, and from October 1937 to his retirement in 1941 was the Army's 12th Chief Signal Officer, in command of the Signal Corps.

Biography
Mauborgne was born on February 26, 1881, in New York City
to Eugene and Catherine Elizabeth McLaughlin Mauborgne. After graduating in 1901 from the College of Saint Xavier in New York, he studied fine arts until commissioned a 2d Lieutenant, Infantry, in the regular Army in 1903. Stationed in the Philippines several times at several infantry posts, Mauborgne attended the Army Signal School at Fort Leavenworth, Kansas, in 1909-1910, graduating from the Signal Officers Course, followed by a tour of duty in Washington, D.C., in the office of Chief Signal Officer Brigadier General George P. Scriven.

While stationed at Fort Riley, Kansas, in 1912, he installed a radio transmitter in an airplane and had 1st Lt. Henry H. Arnold send him the first successful air to ground radio transmission on November 2. Two years later, while in command of the radio station at Fort Mills on Corregidor, Mauborgne went up himself with 2nd Lt. Herbert A. "Bert" Dargue in a Burgess Model I seaplane to conduct a series of experimental flight tests of an airborne radio, and made the first two-way radio telegraphy between an airplane and a station on the ground on December 16, 1914. After  World War I, in the 1920s and 1930s, Mauborgne pursued communication advancements in numerous research-and-development assignments, including a stint as chief of the Signal Corps Engineering and Research Division and as commander of the Signal Corps laboratory in the Bureau of Standards. During the early 1930s, Mauborgne was Signal Officer for the 9th Corps Area and later Director of the Signal Corps Aircraft Factory, Wright Field, Ohio. He attended the Army War College during its 1931-32 academic session. In 1937, as a Signal Corps officer, he used a Dictaphone to record Japanese radio signals at the Presidio of San Francisco.

As Chief of Signal, Mauborgne supported technological development and oversaw the mass production of the SCR-268 and SCR-270 Army radars. Just a few months after he retired (September 30, 1941), two Signal Corps soldiers — using an SCR-270 radar at Oahu, Hawaii, in the early morning of December 7, 1941 — spotted Japanese aircraft on their way in to attack Pearl Harbor.

In addition to his professional study, Mauborgne attended the Chicago Art Institute in 1922-1923. Returning to Washington D.C. in 1923 he continued his art studies at the Corcoran Art Gallery between 1923 and 26. Portraits and etchings produced by Mauborgne were exhibited in galleries in Washington, San Francisco, and Dayton, Ohio; acquired by the United States Military Academy, and sold to private collections.

Mauborgne reached the mandatory retirement age in October 1941 and retired near Fort Monmouth, New Jersey. Among his interests were music and violin-making, for which he won an international competition in The Hague in 1949. During his early career, Mauborgne was a recognized marksman, on the "Distinguished Shooters" list of the Civilian Marksmanship Program.

In December 1907, Mauborgne married Katherine Hale Poore, the daughter of Major General Benjamin A. Poore. They were the parents of two sons, one of whom was also a career Army officer. Mauborgne moved to Atlanta, Georgia, in ill health in 1970 and died on June 7, 1971. He was buried at Andersonville National Cemetery.

General Mauborgne is a member of the Military Intelligence Hall of Fame. General Mauborgne is also known as "The Cubic General".

Awards and decorations

Army Distinguished Service Medal citation
General Orders: War Department, General Orders No. 81 (1919)
Action Date: World War I
Service: Army
Rank: Lieutenant Colonel
Organization: Chief, Engineering and Research Division
Division: Signal Corps

The President of the United States of America, authorized by Act of Congress, July 9, 1918, takes pleasure in presenting the Army Distinguished Service Medal to Lieutenant Colonel (Signal Corps) Joseph O. Mauborgne, United States Army, for exceptionally meritorious and distinguished services to the Government of the United States, in a duty of great responsibility during World War I. As head of the Engineering and Research Division of the Signal Corps, Lieutenant Colonel Mauborgne rendered conspicuous in connection with coordinating the design and supply of new technical apparatus for the Signal Corps. He was largely responsible for the high type of radio equipment developed for the American Army and rendered unusual service in connection with cipher telegraphy.

Sources

External links

Joseph O. Mauborgne Civilian Marksmanship Club biography
Signal Corps Regimental History: Major General Joseph O. Mauborgne U.S. Army biography

1971 deaths
1881 births
Pre-computer cryptographers
United States Army generals
United States Army personnel of World War I
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Chief Signal Officer, U.S. Army
Xavier High School (New York City) alumni
United States Army War College alumni
Military personnel from New York City
United States Army Infantry Branch personnel
United States Army Signal Corps personnel

Joseph Mauborgne


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 102 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Pak" beginnt.

Pak

 Pak, Alperen (* 1995), türkischer Fußballspieler
 Pak, Chol-jin (* 1985), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Chol-min (* 1982), nordkoreanischer Judoka
 Pak, Chol-min (* 1988), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Chol-ryong (* 1988), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Doo-ik (* 1942), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Esther († 1910), erste koreanische Ärztin
 Pak, Hon-yong (1900–1955), nordkoreanischer Politiker
 Pak, Hyon-suk (* 1985), nordkoreanische Gewichtheberin
 Pak, Il (* 1992), nordkoreanischer Eishockeyspieler
 Pak, Jong-chol (* 1987), nordkoreanischer Boxer, Olympiateilnehmer
 Pak, Kir-yŏn (* 1943), nordkoreanischer Diplomat
 Pak, Kuk-chol (* 1991), nordkoreanischer Eishockeyspieler
 Pak, Kun-hyok (* 1988), nordkoreanischer Eishockeyspieler
 Pak, Kwang-ho (* 1988), nordkoreanischer Eishockeyspieler
 Pak, Kwang-ryong (* 1992), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Kyŏng-sam, nordkoreanischer Politiker
 Pak, Li-sup (* 1944), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Michael Jeong-il (* 1926), südkoreanischer Geistlicher, Altbischof von Masan
 Pak, Myong-chol (* 1941), nordkoreanischer Politiker
 Pak, Nam-chol (* 1985), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Nam-chol (* 1988), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Nam-ki (1934–2010), nordkoreanischer Funktionär
 Pak, Pong-ju (* 1939), nordkoreanischer Politiker und Ministerpräsident
 Pak, Se-ri (* 1977), südkoreanische Golfsportlerin
 Pak, Serpil († 2021), deutsch-türkische Schauspielerin und Kabarettistin
 Pak, Seung-zin (1941–2011), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Sin-hyok (* 1993), nordkoreanischer Tischtennisspieler
 Pak, Song-chol (1913–2008), nordkoreanischer Politiker
 Pak, Song-chol (* 1984), nordkoreanischer Marathonläufer
 Pak, Song-chol (* 1987), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Song-gwan (* 1980), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Song-jin (* 1989), nordkoreanischer Eishockeyspieler
 Pak, Sung-hyok (* 1990), nordkoreanischer Fußballspieler
 Pak, Taewon (1909–1986), südkoreanischer Schriftsteller und Lyriker
 Pak, To-chun (* 1944), nordkoreanischer Politiker
 Pak, Ui-chun (* 1932), nordkoreanischer Politiker und Diplomat
 Pak, Wanso (1931–2011), koreanische Schriftstellerin
 Pak, Yeong-hyo (1861–1939), koreanischer Politiker
 Pak, Yong-il (* 1966), nordkoreanischer Politiker
 Pak, Yong-ok, nordkoreanische Tischtennisspielerin
 Pak, Yung-sun (1956–1987), nordkoreanische Tischtennisspielerin

Paka
 Pakalnis, Romas (1941–2020), litauischer Ökologe und Professor
 Pakalniškis, Vytautas (* 1944), litauischer Jurist und Politiker, Mitglied des Seimas
 Pakarinen, Hanna (* 1981), finnische Popsängerin
 Pakarinen, Iiro (* 1991), finnischer Eishockeyspieler
 Pakarklytė, Ieva (* 1989), litauische Politikerin
 Pakasit Saensook (* 1984), thailändischer Fußballspieler

Pakd
 Pakdee, Khanrutai (* 1993), thailändische Leichtathletin
 Pakdemirli, Bekir (* 1973), türkischer Politiker und Ökonom

Pake
 Pake, George E. (1924–2004), US-amerikanischer Physiker
 Pakejew, Albert Alexandrowitsch (* 1968), russischer Boxer
 Pakėnas, Povilas, litauischer Schachspieler
 Pakendorf, Konrad Erwin (1910–1980), südafrikanischer Diplomat
 Pakendorf, Paul Gerhard (1908–1977), Missionar
 Pakenham, Catherine (* 1773), Ehefrau von Arthur Wellesley, 1. Duke of Wellington
 Pakenham, Edward Michael (1778–1815), britischer Generalmajor
 Pakenham, Elizabeth, Countess of Longford (1906–2002), britische Historikerin und Schriftstellerin
 Pakenham, Frank, 7. Earl of Longford (1905–2001), britischer Politiker und Sozialreformer
 Pakenham, Thomas, 5. Earl of Longford (1864–1915), britischer General im Ersten Weltkrieg
 Pakenham, Thomas, 8. Earl of Longford (* 1933), britischer Historiker und Schriftsteller
 Paker, Şebnem (* 1977), türkische Sängerin
 Pakes, Ariel (* 1949), israelisch-US-amerikanischer Wirtschaftswissenschaftler
 Pakesch, Erich (1917–1979), österreichischer Psychiater, Psychoanalytiker und Universitätsprofessor
 Pakesch, Peter (* 1955), österreichischer Künstler und Museumsleiter

Pakh
 Pakheiser, Theodor (1898–1969), deutscher Dermatologe, Rassenhygieniker und NS-Gesundheitsfunktionär in Baden

Paki
 Pakiam, Murphy Nicholas Xavier (* 1938), malaysischer Geistlicher und emeritierter Erzbischof von Kuala Lumpur
 Pakina, Mariya (* 1996), usbekische Badmintonspielerin
 Pakington, John, 1. Baron Hampton (1799–1880), britischer Politiker
 Pakita, französische Sängerin, Moderatorin, Autorin und Französischlehrerin
 Pakito (* 1981), französischer DJ

Pakk
 Pakkala, Teuvo (1862–1925), finnischer Schriftsteller
 Pakkanen, Atte (1912–1994), finnischer Politiker, Mitglied des Reichstags und Minister
 Pakkanen, Erkki (1930–1973), finnischer Boxer
 Pakkapol Maimard (* 2002), thailändischer Fußballspieler

Pakl
 Pakleppa, Fabienne (* 1950), Schweizer Schriftstellerin
 Paklin, Igor (* 1963), kirgisischer Hochspringer, der für die Sowjetunion startete

Pakn
 Paknys, Juozas (1883–1948), litauischer Politiker und Bankier
 Paknys, Vydas (* 1968), litauischer Politiker, Bürgermeister der Rajongemeinde Ukmergė

Pako
 Pakorn Prempak (* 1993), thailändischer Fußballspieler
 Pakorn Seekaewnit (* 2002), thailändischer Fußballspieler
 Pakoros I. († 38 v. Chr.), Sohn von Orodes II.
 Pakoros II. († 105), Herrscher des Partherreiches
 Pakosta, Florentina (* 1933), österreichische Malerin
 Pakosta, Marek (* 1969), tschechischer Beachvolleyballspieler
 Pakowski, Horst (1937–2023), deutscher Diplomat
 Pákozdi, László (1916–1993), ungarisch-chilenischer Fußballspieler
 Pákozdy, Ladislaus Martin (1910–1993), ungarischer reformierter Theologe

Pakp
 Pakpahan, Muchtar (1953–2021), indonesischer Anwalt und Gewerkschafter
 Pakpoom Lato (* 1999), thailändischer Fußballspieler
 Pakpoom Poomsongtham (* 2001), thailändischer Fußballspieler
 Pakpum Boonpa (* 2002), thailändischer Fußballspieler

Pakr
 Pakradouni, Karim (* 1944), libanesischer Politiker
 Pakravan, Hassan (1911–1979), iranischer Geheimdienstminister

Paks
 Paksas, Rolandas (* 1956), litauischer Politiker, MdEP, Premierminister (2000–2001) und Präsident von Litauen sowie MdEP
 Paksüt, Osman Alifeyyaz (* 1953), türkischer Richter, Vizepräsident des Verfassungsgerichts der Türkei
 Paksy, Tímea (* 1983), ungarische Kanutin

Pakt
 Paktyes, lydischer Aufständischer gegen Kyros II. (um 542 v. Chr.)

Paku
 Paku Alam VIII. (1910–1998), achte Herzog des Herzogtums Pakualaman und Gouverneur der Sonderregion Yogyakarta
 Pakula, Alan J. (1928–1998), US-amerikanischer Regisseur, Filmproduzent und Drehbuchautor
 Pakuła-Sacharczuk, Anna (* 1953), polnische Politikerin, Mitglied des Sejm
 Pakuscher, Ernst Karl (1921–2020), deutscher Jurist

Liste der Biografien/Pak


Civadier war ein Getreidemaß in Marseille. Das Maß galt auch in Marokko
 1 Civadier = 4 Picotins = 243,996 Pariser Kubikzoll = 0,0484 Hektoliter
 4 Civadiers = 1 Panal
 8 Civadiers = 1 Evina
Die Maßkette war
 1 Charge/Last (alte) = 8 Panaux = 32 Civadiers = 64 Picotins = 154 4/5 Liter
 1 Charge (neue) = 8 Panaux = 32 Civadiers = 64 Picotins = 160 Liter
 1 Panal = 20 Liter

Siehe auch
 Ölmaß

Literatur
 Wilhelm Hoffmann: Allgemeine Enzyklopädie für Kaufleute, Fabrikanten, Geschäftsleute, oder vollständiges Wörterbuch über den Handel, die Fabriken, Manufakturen, Künste u. Gewerbe. Band 2, Verlag Otto Wigand, Leipzig 1848, S. 242.

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Frankreich)
Altes Maß oder Gewicht (Marokko)
Volumeneinheit
Getreidemaß (Frankreich)
Getreidemaß (Marokko)

Civadier


An Hechtia suaveolens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren ngan Carl Christian Mez. An Hechtia suaveolens in nahilalakip ha genus nga Hechtia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hechtia

Hechtia suaveolens


وصمة عار فيلم مصري مقتبسة عن قصة الروائي المصري نجيب محفوظ (الطريق).

القصة
والفيلم يتحدث عن شخصية مختار الذي تموت أمه وتعلمه أثناء لحظة وفاتها بأن والده لايزال على قيد الحياة وانه يقيم في مدينة القاهرة وانه يجب أن يذهب إليه ليضمن له الحياة الكريمة، يتعرف على صحفية تدعى الهام وتحاول مساعدته في العثور على والده لكن دون جدوى، حتى يصادف العديد من المتاعب والمشاكل وينفق كل نقوده على القمار، ويلجأ إلى قتل صاحب الفندق الذي يقيم فيه ليضمن الحصول على المال بعد بيع الفندق، بعد تحريض من زوجة صاحب الفندق التي تقيم علاقة معه، فتقتل على يد عشيقها الثاني (يوسف شعبان) ليستحوذ على المال وحده ويوقع بمختار بفخ ويقبض عليه البوليس ويودي به إلى المشنقة ويعدم على جريمة لم يرتكبها بينما افلت من الجريمة السابقة التي ارتكبها.

بطولة

إداريون

فيلم سابق
وسبق لهذه الرواية أن أنتجت سينمائيا في الستينات وقام بالأدوار الرئيسية في الفيلم رشدي أباظة سعاد حسني وشادية.

المصادر

أفلام إنتاج 1986
أفلام جريمة مصرية
أفلام مريم فخر الدين
أفلام نجيب محفوظ
أفلام نور الشريف
أفلام هدى سلطان
أفلام يسرا
أفلام يوسف شعبان

وصمة عار (فيلم)